muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2702, Karar No: 2018/1793, Tarih: 22.05.2018

verilmesine yer olmadığı,

2-17.12.2015 tarihli suç için; TCK'nın 314/2, 31/3, 62,

63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin 17.12.2015 tarihli eyleme ilişkin kurulan mahkumiyete yönelik temyizin kapsamı ile sınırlı kalınarak yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun alınan ifadesinde; daha önce katılmış olduğu silahlı terör örgütü PKK'dan 31.08.2015 tarihinde etkin pişmanlık göstererek Habur Emniyet Amirliği görevlilerine teslim olduğunu, ifadesi alınıp serbest bırakıldıktan sonra Diyarbakır iline geldiğini, 2015 Kasım ayı içerisinde tekrar PKK terör örgütünün gençlik yapılanması olan YDG-H'a Sur ilçesinde katıldığını ve ... kod adı ile faaliyet gösterdiğini, hendek kazıp, kurulan hendek ve barikatlarda nöbet tuttuğunu, uzun namlulu silahlarla barikatların önünde fotoğraf çektirdiğini, PKK silahlı terör örgütünün Sur ilçesinde sokağa çıkma yasağının ilan edilmesinden önce oradan ayrıldığını bildirmiş olmasına göre; suç tarihi itibariyle sokağa çıkma yasağının ilan edildiği ilçede suça sürüklenen çocuğun nöbet tuttuğu mahalde silahlı çatışmalara ilişkin varsa olay tutanaklarının Yargıtay denetimine elverişli aslı veya onaylı suretlerinin dosya içine temini, terör örgütü mensuplarının ilçe genelinde başlattığı sözde öz savunma eylemi kapsamında barikat kurma, hendek kazma, emniyet ve askeri güçlere silahlı, roketli, bombalı saldırı eylemlerine suça sürüklenen çocuğun fail ya da yardım eden sıfatı ile katılıp katılmadığının ve nöbet tuttuğu yerlerde vahim nitelikte bir eylemin (silahlı çatışma, yağma gibi) gerçekleşip gerçekleşmediğinin ilgili kolluk birimlerinden sorulması, gerçekleşmiş ise bu olaylarla ilgili başka soruşturma veya kovuşturmalar kapsamında savunma ya da ifadelerine başvurulan şahısların dava konusu suça sürüklenen çocuk ile ilgili beyanları varsa tespiti ile ifade tutanaklarının onaylı suretleri getirtildikten sonra suça sürüklenen çocuğun eylemindeki konumu belirlenerek güvenlik güçlerine karşı öldürme veya yaralama amaçlı ateş edilmesinin ayrıca vatandaşların geçişini silahlı nöbet tutarak engellemesinin vahim eylem niteliğinde olacağı da gözetilmek suretiyle mağdur sayısının belirlenememesi halinde en az bir kez olmak üzere öldürmeye teşebbüs ve hürriyeti tahdit suçlarından dava açılması sağlandıktan sonra silahlı terör örgütüne üye olma suçu ile devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçları arasında geçitli/terakki suç ilişkisinin bulunduğu yine araç suçlar yönünden verilecek ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın söz konusu olamayacağı da nazara alınarak, amaç suçu gerçekleştirmeye elverişli araç suçların işlendiğinin tesbiti halinde suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK'nın 302. maddesinde düzenlenen Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçunu oluşturacağı, tespit edilememesi halinde ise silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturacağı gözetilmeden eksik araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten BOZULMASINA, CMK'nın 283 ve 307/4. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğa eyleminden dolayı TCK'nın 302. maddesi uyarınca ceza verilmesi halinde bu suç yönünden kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 22.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5216, Karar No: 2013/6660, Tarih: 21.11.2013

**1. Ceza Dairesi         2011/5216 E.  ,  2013/6660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilinçli taksirle öldürme

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nun 85/1, 22/3, 31/3, 62, 54, 63 maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay 16 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına

TÜRK MİLLETİ ADINA

Maktul, suça sürüklenen çocuk ve tanık ...'un yakın arkadaş olup olay günü birlikte suça sürüklenen çocuğun evine gittikleri, maktul ile ...'un mutfağa yemek yapmaya girdikleri, suça sürüklenen çocuğun da diğer odaya giderek babasının av tüfeğini aldığı ve şaka yapmak amacıyla mutfaktaki maktule doğrulttuğu sırada, tüfeğin patlaması sonucu maktulün ağız bölgesinden vurularak hayatını kaybettiği olayda;

Her nekadar; gerekçede “olay günü kartuşların tüfek içerisinde kaldığı suça sürüklenen çocuk tarafından bilindiği, bir kaç kez tetik düşürülmek suretiyle hamle yapıldığı, ancak patlamadığı, hal böyle olmasına rağmen tüfeği yerine koymayarak başka kartuşların olduğunu ön görmesine rağmen yakın mesafeden maktule doğrultarak tetiğine şaka niyeti ile de olsa basması onda olası kastın varlığını göstermektedir” denilmek suretiyle suça sürüklenen çocuğun eyleminin ”olası kastla öldürme" suçunu oluşturduğu kabul edildikten sonra “bilinçli taksirle öldürme” suçundan hüküm kurulmak suretiyle gerekçe ve hüküm fıkraları arasında çelişki oluşturulmuş ise de; babasına ait tüfeğin boş

olduğunu zannederek ısrarla tetiğe basmaya çalışan suça sürüklenen çocuğun tetiğe basması üzerine tüfeğin ateş almasıyla maktülün ölümüne neden olduğu olayda, eylemin "bilinçli taksirle öldürme” suçunu oluşturacağı cihetle, bahsedilen çelişki, yapılan uygulama karşısında sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk ...’ın maktul ...'a karşı bilinçli taksirle öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, yaş küçüklüğü ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve katılanlar vekilinin eksik incelemeye, suç vasfına, ceza miktarına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 21.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20739, Karar No: 2017/6579, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/20739 E.  ,  2017/6579 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11011, Karar No: 2019/4023, Tarih: 20.06.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/11011 E.  ,  2019/4023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ: TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası ...’ın 1072 parsel sayılı taşınmazını oğlu olan davalı ...’ye satış suretiyle temlik ettiğini, kendisi ile arası iyi olmayan mirasbırakanın en değerli taşınmazını mal kaçırma amacıyla muvazaalı olarak devrettiğini, mirasbırakanın paraya ihtiyacı olmadığını, terekesinden para çıkmadığını, davalının da taşınmazı alacak ekonomik gücü olmadığını ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile payı oranında adına tescilini istemiştir.Davalı, süresinde davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, temlikin mal kaçırma amacıyla yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.Dosya içeriği ve toplanan delillerden; ...’ın 1072 parsel sayılı taşınmazı 07.10.2008 tarihinde ...’a satış suretiyle temlik ettiği, ...’in 28.02.2011 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak oğulları ..., ... ve ... ile kızı ...’nın kaldıkları, dava konusu taşınmaz dışında Necip adına kayıtlı 25 parça taşınmaz olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, temlikin mal kaçırma amacıyla yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.Dosya içeriği ve toplanan delillerden; ...’ın 1072 parsel sayılı taşınmazı 07.10.2008 tarihinde ...’a satış suretiyle temlik ettiği, ...’in 28.02.2011 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak oğulları ..., ... ve ... ile kızı ...’nın kaldıkları, dava konusu taşınmaz dışında Necip adına kayıtlı 25 parça taşınmaz olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak, mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler. Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile TMK'nin 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.Somut olayda, mirasbırakanın dava konusu taşınmaz haricinde 25 parça taşınmazı olduğu, bunların hepsini temlik edebilecek durumda iken davalıya sadece çekişme konusu taşınmazı devrettiği, miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olduğu yönünde somut bir olgunun da ortaya konulamadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda muvazaa iddiasının kanıtlandığından söz etme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.Davalının yerinde görülen temyiz itirazının kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9374, Karar No: 2017/6603, Tarih: 21.09.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/9374 E.  ,  2017/6603 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62, 53/6, 52. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bozma kararı öncesi hükmedilen 3.000 TL adli para cezasına ilişkin ilk hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle sonuç ceza miktarının sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceği gözetilip, 1412 saylı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle infazın 3.000 TL adli para cezası üzerinden yapılacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç cezanın 5271 sayılı CMK'nın 307/4. maddesi gereğince 3.000 TL adli para cezası olarak tayin edilmesi, yine sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesi akabinde taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarı yapılması gerektiğinin gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının beşinci paragrafı hükümden çıkartılıp yerine, “29.11.2012 tarihli, 2011/171 Esas 2012/3534 Karar sayılı hükmün sadece sanık tarafından temyiz edilmiş olması nedeniyle, 5271 sayılı CMUK'un 326/son maddesi dikkate alınarak, sanık hakkındaki 3.000 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün infaz aşamasında gözetilmesine” cümlesinin eklenmesi, yine hükmün 6. paragrafının devamına ''TCK'nın 52/4. maddesi gereğince taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına'' ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 21.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/314, Karar No: 2020/727, Tarih: 06.10.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2016/314 E.  ,  2020/727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Alanya İş Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 22.06.2012 tarihli dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı şirket tarafından işletilen ve Alanya Avsallar bölgesinde bulunan MY Kolibri Otelde 01.04.2007-04.11.2011 tarihleri arasında, sonrasında yine davalı şirketçe işletilen ve Alanya Tosmur bölgesinde olan MY Aytap Otelde ise 04.11.2011-01.12.2011 tarihleri arasında teknik servis elemanı olarak çalıştığını, en son ücretinin net 830,00TL olduğunu, iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızn feshedildiğini, haftanın yedi günü, yaz sezonu olan 1 Nisan ilâ 1 Kasım ayları arasında 06.00’dan 22.00’a kadar günlük 16 saat, kış sezonu olan 1 Kasım ilâ 1 Nisan ayları arasında ise 08.00’den 20.00’a kadar günlük 12 saat aralıksız çalıştığını, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını, tüm ulusal bayram ve genel tatili günlerinde mesaisinin devam ettiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili 02.08.2012 havale tarihli cevap dilekçesinde; müvekkili tarafından işletilen ve Alanya Avsallar bölgesinde bulunan MY Kolibri Otelin 2011 yılında kira sözleşmesinin feshedilerek otel faaliyetine son verildiğini, tüm çalışanların Alanya’da bulunan Monarcity Otelde toplandığını, davacının Avsallar bölgesinde ikamet etmesi nedeniyle Alanya’ya işe gidiş-gelişinin zor olduğu gerekçesiyle sürekli şikayette bulunduğunu, Avsallar’da başka bir iş bulduğunu belirterek 01.12.2011 tarihinde iş sözleşmesini feshettiğini, müvekkili tarafından tutanak düzenlenerek istifa sebebiyle işten ayrılışının bildirildiğini, aylık ücret miktarının bordrolarda belirtildiği şekilde olduğunu, davacının yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının bulunmadığını, bordrolarda tahakkuk edenlerin tamamını aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

Mahkeme Kararı:

6. Alanya İş Mahkemesinin 20.02.2014 tarihli ve 2012/180 E., 2014/145 K. sayılı kararı ile; hizmet döküm cetvelinden davacının, davalı işyerindeki çalışması sona erdikten hemen sonra yeni bir işe girdiğinin anlaşıldığı, ancak turizm sektöründe yeni iş bulunmasının sirkülasyon sebebi ile kolay olduğu, bu durumun tek başına davacının iş sözleşmesini feshettiği anlamına gelmeyeceği, davalı işveren tarafından devamsızlık yapan davacının davet edildiğine veya işe gelmeme nedenin sorulduğuna dair belge sunulmadığı, bu nedenle iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız feshedildiğinin kabulü gerektiği, tanık beyanları doğrultusunda davacının fazla çalışma ve hafta tatili ücret alacaklarının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Alanya İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin 09.07.2014 tarihli ve 2014/7856 E., 2014/15784 K. sayılı kararı ile; “…Somut olayda davacı yıl boyunca sürekli çalıştığını iddia ederken, davalı davacının mevsimlik çalıştığını savunmuştur. Mahkemece davacının mevsimlik çalıştığı kabul edilerek hüküm kurulmuştur. Dinlenen davacı tanıkları ve davalı tanığı ... davacının ara vermeksizin devamlı çalıştığını beyan etmiştir. Mahkemece davalıya ait otelin açılış kapanış tarihlerinin tespiti için kolluk birimine müzekkere yazılmış ve kolluk birimi verdiği cevabi yazısında herhangi bir araştırma yapmaksızın davalı şirketin yazısını mahkemeye bildirmiştir. Mahkemece davalı şirkete ait otelin belirli dönemlerde kapalı olduğu kabul edilmiştir. Ancak bu hususta mahkemece ayrıntılı ve yeterli araştırma yapılmamıştır. Davalıya ait otelin sürekli çalışıp çalışmadığı, sezon sonlarında kapanıp kapanmadığı ilgili resmi kurumlardan ayrıntılı olarak araştırılarak, araştırma sonuçları ile tanık beyanları birlikte değerlendirilerek sonuca varmak gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir…” gerekçesiyle sair yönler incelenmeksizin karar bozulmuştur.

Direnme Kararı :

9. Alanya İş Mahkemesinin 10.11.2014 tarihli ve 2014/648 E., 2014/886 K. sayılı kararı ile; bilirkişi raporu ile hizmet döküm cetvelinde belirtildiği gibi davacının 05.04.2008-01.12.2011 tarihleri arasında işyerinde kesintisiz çalıştığının kabul edildiği, davalının yargılama aşamasında davacının mevsimlik çalışmasının bulunduğunu ileri sürmediği, davacı ve davalı tanıklarının davacının yaz-kış mevsimi ayrımı olmadan aralıksız çalıştığını beyan ettikleri, sadece sezon dışı çalışma ile ilgili farklı çalışma saatlerine vurgu yaptıkları, teknik servis elemanı olan davacının yaz ve kış mevsimlerinde çalıştığı konusunun taraflar arasında ihtilaflı olmadığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; mahkemece taraflar arasında davacının yaz ve kış mevsimlerinde çalışma yaptığı konusunda ihtilaf bulunmadığı ve bu çalışmayı taraf tanıklarının doğruladığı gerekçesiyle davacı işçinin davalı işyerinde sürekli çalıştığının kabul edildiği somut olayda, davacının çalışmasının mevsimlik iş mi yoksa sürekli çalışma mı olduğunun tespiti bakımından davalı tarafça işletilen otelin sürekli çalışıp çalışmadığı ve sezon sonlarında kapanıp kapanmadığının ilgili kurumlardan sorulmak suretiyle araştırma yapılmasının ve bu araştırma sonucunun tanık beyanları ile birlikte yeniden değerlendirilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

12. Bilindiği üzere İş Hukuku mevzuatımızda iş kanunlarıyla mevsimlik işçilerin çalışma koşulları düzenlenmiş olmasına rağmen, mevsimlik işin tam bir tanımı yapılmadığı gibi hangi işlerin mevsimlik işler olduğu da açıkça belirtilmemiştir.

13. Mevsimlik işlere ilişkin hükümler, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 29/7 ve 53/3.; aynı Kanunun 60. maddesine dayanılarak çıkarılan Yıllık Ücretli İzin Yönetmeliğinin 12., 394 sayılı Hafta Tatili Hakkında Kanunun 4/f maddelerinde yer almaktadır. Bu hükümlerde mevsimlik işin tanımına yer verilmemiş ancak yılın herhangi bir devresinde çalışmaların yapıldığı, diğer zamanlarda yapılmadığı veya çalışmanın azaltıldığı iş yerleri tanımı yapılarak mevsimlik çalışanların yıllık izin haklarının bulunmadığı, ancak toplu iş sözleşmesi kapsamına alınabileceği hükme bağlanmıştır.

14. Açıklanan düzenlemelerde de görüldüğü üzere, çalışmanın yılın belirli bir döneminde yoğunlaştığı işyerlerinde yapılan işler, mevsimlik işler olarak tanımlanabilir.

15. Nitekim mülga 3008 sayılı İş Kanunu’nun 2/B maddesinde “yılın herhangi bir devresinde tam veya fazla faaliyette bulunup, öteki devrede tümüyle faaliyetten kalan veyahut faaliyetini azaltan iş yeri” mevsimlik işyeri olarak kabul edilmiştir.

16. Mevsimlik iş öğretide de, yılın belli dönemlerinde faaliyetin yoğunlaştığı, diğer dönemlerinde azaldığı veya tamamen durduğu ve bu durumun yılın belli dönemlerinde tekrarlandığı işler olarak tanımlanmaktadır.

17. Hukuk Genel Kurulunun 16.05.2019 tarihli ve 2015/22-3938 E., 2019/565 K. sayılı kararında da mevsimlik işlerin işin niteliğine ve yapısına göre yılın belirli dönemlerinde ortaya çıkan veya bu dönemlerde artan faaliyetlere uygun olarak çalışılan işler olduğu belirtilmiştir.

18. Çalışmaların mevsimlik iş olup olmadığının, işin ve işyerinin özelliğine göre titizlikle irdelenmesi gereği de göz ardı edilmemelidir.