muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/390, Karar No: 2013/18464, Tarih: 05.12.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/390 E.  ,  2013/18464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

Hazine ile Kenan Kalafat ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 24.06.2009 gün ve 50/238 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine vekili, mülkiyeti davalılara ait olan 1129 parsel sayılı taşınmazın, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'na göre, kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan yerlerden olduğunu açıklayarak tapu kaydının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Bir kısım davalılar, davanın reddine karar verilmesini savunmuş, bir kısım davalılara dava dilekçesi tebliği yapılmış ise de, bir kısım davalılara ise dava dilekçesi tebliğ edilmeksizin dosya karara çıkartılmıştır.

Mahkemece, hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, mahkemenin kararı 5841 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanun'un 2. ve 3.maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 2.maddesi ile 3402 sayılı Kanun'un 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümlede: “bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3. maddesi ile aynı Kanuna eklenen Geçici 10. maddesinde ise; “Bu Kanun'un 12.maddesinin 3. fıkrası hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden sonra Hazinenin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, yerel mahkeme kararının temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesi'nin 12.05.2011 gün ve 2009/31 Esas 2011/77 Karar sayılı kararıyla; “25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 2. maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3.maddesiyle 3402 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmıştır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır. Diğer taraftan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33. maddesinde yer alan “Hakim, Türk Hukuku'nu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibariyle doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasa'nın 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümez ise de, 10.03.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere, iptal kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenle mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenle mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Somut olayda; öncelikle dava konusu taşınmazda kayıt maliki görünen gerçek kişilerin ve ölü ise mirasçılarının tebliğe elverişli adreslerinin tespiti ile usulüne uygun şekilde davaya dahil edilerek taraf teşkilinin sağlanması, taraflara iddia ve savunma doğrultusunda delillerini bildirmeleri için süre ve imkan tanınması, bildirildiği takdirde taraf delillerinin toplanması gerekmektedir. Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde idarece oluşturulmuş kıyı kenar çizgisinin bulunup bulunmadığının belirlenmesi, idarece oluşturulmuş ve kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi var ise, buna ilişkin karar ve dayanağı olan belgeleri ile kroki ve haritasının birlikte getirtilip dosya arasına konulması, mahallinde yerel ve teknik bilirkişi ile harita mühendisi aracılığıyla yapılacak keşifte araziye uygulanması, çekişme konusu taşınmazın yeri belirlenip harita üzerine işaretletilmesi gerekir. İdarece oluşturulmuş kıyı kenar çizgisinin bulunmaması yahut idari yargı yerinde iptal edilmiş veya oluşturulan harita 28.11.1997 gün 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında kabul edilen ilkeye göre ilgililerine tebliğ edilerek kesinleştirilmemiş ve davacıların itirazına uğramışsa; adli yargı mahkemesince, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 4.maddesindeki tanımlamalar dikkate alınarak, Kanun'un 9/2.maddesinde belirtilen bilirkişi kurulu aracılığıyla, açıklanan kural ve yöntemler doğrultusunda kıyı kenar çizgisi oluşturulmalıdır. Mahkeme aracılığıyla bu çalışma yapılırken, varsa idarenin önceden kıyı kenar çizgisi oluşturmak için yaptığı saptamalar ve bu konuda kurulan komisyon çalışmalarının ortaya çıkardığı bilimsel değerlerin bulunduğu da gözardı edilmemelidir. Dava konusu taşınmazın, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi, ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa'nın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasa'nın 36. maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle, yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, mahkemece bu konudaki görüşünün ortaya konulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazine vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 05.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6494, Karar No: 2024/6057, Tarih: 07.11.2024

**1. Hukuk Dairesi         2023/6494 E.  ,  2024/6057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/22 E., 2023/980 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul-Kısmen Ret / Kabul - Karar Kaldırılarak Dava Kısmen Kabul-Kısmen Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Of 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/130 E., 2022/159 K.

Taraflar arasındaki kadastro öncesi irsen intikâl nedenine dayalı pay oranında tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince tapu malikleri davalılar...,...,...,...,...,...,...,. yönünden 197 ada 43, 57, 58, 210 ada 18, 213 ada 3 parsel hakkındaki davanın reddine, tapu maliki ölü ... ... mirasçıları dahili davalı ..., ...,..., ... yönünden 204 ada 6 parsel hakkındaki davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurmak suretiyle davalı ... yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı bir kısım davalılar ...,...,...,.., ve dahili davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda, gereği düşünüldü:

6100 sayılı HMK'nın yargılama sistemine göre, İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusu üzerine tarafın istinaf başvurusunun usulden/esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bölge Adliye Mahkemesince, kararına karşı istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararından farklı olarak yeni karar verilmesi halinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Bu durumun bir sonucu olarak taraflardan birisinin İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmaması halinde kamu düzenine aykırılık yok ise diğer taraf lehine usuli kazanılmış hak oluşacaktır. Başka bir deyişle İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın kararı temyiz hakkının bulunmadığı açıktır.

Somut olayda, 197 ada 43, 57, 58 parsel, 210 ada 18, 213 ada 3 parseller hakkında davanın kabulüne dair İlk Derece Mahkemesinin 06.11.2019 tarih ve 2018/268 Esas, 2019/530 Karar sayılı ilk kararının yalnızca davalı ... tarafından istinaf edildiği, anılan 5 adet parselin aleyhlerine kabul kararı verilen diğer malikleri olan davalıların usulüne uygun kararı tebellüğ ettikleri hâlde istinaf başvurusunda bulunmadığı, nitekim Bölge Adliye Mahkemesinin 07.09.2023 tarihli ve 2023/22 Esas, 2023/980 Karar sayılı kararının gerekçesinde de belirtildiği üzere, İlk Derece Mahkemesinin tüm davalılar yönünden davanın kabulüne dair verilen ilk kararın yalnızca davalı ... tarafından istinaf edilmesi sebebiyle ilk kabul kararını istinaf etmeyen diğer davalılar yönünden davacı lehine usuli kazanılmış hak oluştuğunun belirtildiği, sonuç olarak 197 ada 43, 57, 58 parsel, 210 ada 18, 213 ada 3 parsel olan 5 adet taşınmaz hakkında verilen ilk kabul kararını istinaf etmeyen ancak temyiz başvurusunda bulunan diğer malikleri davalı ..., ...,...,...,.ve ...'nin temyiz hakkının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

204 ada 6 parsel yönünden ise İlk Derece Mahkemesinin 06.11.2019 tarih ve 2018/268 Esas, 2019/530 Karar sayılı ve 16.03.2022 tarihli ve 2020/130 Esas, 2022/159 Karar sayılı kararlarıyla verilen kabul kararının da bu parselin maliki ölü ... mirasçıları dahili davalı ... ve davalılar ...,...,..., ve ... tarafından sırasıyla 01.07.2022, 04.07.2022, 04.07.2022 ve 05.07.2022 tarihlerinde usulüne uygun tebellüğ edildiği hâlde istinaf edilmediğinden temyiz yoluna da başvuramayacakları kuşkusuzdur. Bu durumda, temyiz eden davalılar ...,...,...,..., ve dahili davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmelidir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalılar ...,...,...,..., ve dahili davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde temyiz edenlere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.11.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1070, Karar No: 2013/19461, Tarih: 01.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/1070 E.  ,  2013/19461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Trabzon Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/09/2012 tarih ve 2010/255-2012/159 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar ... ve ... tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiliyle davalılardan ... arasında tahmil ve tahliye sözleşmesi düzenlendiğini, sözleşmenin bitmesinin ardından yapılan eylem ve ödemelerin, iki ayrı inceleme raporu ile değerlendirildiğini, bu kapsamda adı geçen davalıya toplamda 15.266,43 TL fazladan ödeme yapıldığının anlaşıldığını, diğer davalıların müvekkili kurumun çalışanları olup ekip şefi, muhasebeci ve eksper olarak görev yaptıklarını ve davalı ...’a yapılan fazladan ödemeler nedeniyle kusur ve sorumluluklarının bulunduğunu ileri sürerek, 15.266,43 TL’nin davalı ...’tan, diğer davalıların ise görev yaptıkları dönem dahilinde belirlenen miktarların kendilerinden tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuş, davalı ... ise davaya cevap vermediği gibi duruşmalara da katılmamıştır.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, ...’un davacı şirket ile yaptığı sözleşmede davacı şirketin teknik kontrolörlerinin tespit ettiği fazla ödemenin mevcut olduğu, yüklenici konumunda olan adı geçen davalının 19/03/2009 tarihli ibranamede hesap hatasından ileri gelen borç ve alacak çıkarıldığı takdirde bu borç ve alacağı aynen kabul edeceğini beyan ve taahhüt ettiği ve çıkarılan miktar oranında sorumlu olduğunun anlaşıldığı, diğer davalıların ise davacı kurum çalışanı oldukları ve davalı ...’ye yapılan fazla ödemelerde imzalarının bulunduğu, bu sebeple söz konusu ödemeler sebebiyle sorumluluklarının mevcut olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 15.266,43 TL’nin 15/12/2009 ihtar tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte ...’tan tahsiline, tahsilde tekerrür olmak kaydıyla bu borçtan dolayı ...’nın 6.579,47 TL, ...’in 1.109,72 TL, ...’ın 6.523,49 TL ve ...’ın 1.053,75 TL ile sorumlu tutulmalarına karar verilmiştir.

Kararı, davalılar ... ve ... temyiz etmiştir.

Dava, davacı ile davalı yüklenici arasında düzenlenen taşıma sözleşmesi kapsamında yükleniciye davacı personeli olan diğer davalıların hatalı işlemleri ile fazladan navlun ücreti ödemesi yapıldığı iddiasına dayalı alacak istemine ilişkindir.

Kararı, davalılar ... ve ... temyiz etmiştir.

Dava, davacı ile davalı yüklenici arasında düzenlenen taşıma sözleşmesi kapsamında yükleniciye davacı personeli olan diğer davalıların hatalı işlemleri ile fazladan navlun ücreti ödemesi yapıldığı iddiasına dayalı alacak istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkiliyle davalılardan yüklenici ... arasında tahmil ve tahliye sözleşmesi düzenlendiğini, sözleşme süresinin bitmesinin ardından yapılan eylem ve ödemelerin, iki ayrı inceleme raporu ile değerlendirildiğini, bu kapsamda adı geçen davalıya toplamda 15.266,43 TL fazladan ödeme yapıldığının anlaşıldığını, diğer davalıların müvekkili kurumun çalışanları olup ekip şefi, muhasebeci ve eksper olarak görev yaptıklarını ve davalı ...’a yapılan fazladan ödemeler nedeniyle kusur ve sorumluluklarının bulunduğunu ileri sürerek işbu davayı açmış, mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiştir. Buna karşın mahkemece yapılan inceleme ve değerlendirme davanın esası hakkında hüküm kurulabilmesi için yeterli değildir. Nitekim dosya içerisinde mevcut bilirkişi raporu, avukat ve muhasebeci bilirkişiler tarafından düzenlenmiş olup, raporun davacı tarafça dosyaya sunulan inceleme raporları kapsamında tanzim edildiği, davalı yükleniciye ne sebeple ve hangi taşımalar nedeniyle fazladan ödeme yapıldığının ve davalı görevlilerin sorumluluklarının ne sebeple oluştuğu hususlarının incelenip değerlendirilmediği anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece, değinilen hususların tespiti amacıyla aralarında taşıma hukuku konusunda uzman bilirkişilerin de bulunduğu heyetten alınacak rapor ile oluşacak kanaate göre sonuca gidilmesi gerekirken yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak, eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, mümeyyiz davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalılar ... ve ... yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 01.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26276, Karar No: 2014/11977, Tarih: 18.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/26276 E.  ,  2014/11977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : 1) 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeni ile ortadan kaldırma

2) 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 5237 sayılı TCK.nun 43/1, 62, 51/1

I-Sanık hakkında '2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak' suçundan verilen zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma kararına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının yüklenen suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık hakkında '2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak' suçundan verilen zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma kararına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

KDV beyannamesinde kullanılan son faturanın 24.12.2004 tarihli olması sebebiyle suç tarihinin 21.01.2005 olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 21.01.2005 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleşmediği gözetilmeden, suç tarihinin belirlenmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olup inceleme tarihi itibariyle anılan sürenin gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

III -Sanık müdafiinin ve katılan vekilinin '2005-2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

III -Sanık müdafiinin ve katılan vekilinin '2005-2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere her takvim yılının ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, aynı takvim yılında farklı dönemlerde birden çok sahte fatura düzenlenmesi durumunda faturaların adet ve tutarları, zarar miktarı, kastın yoğunluğu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınıp temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması ve her bir takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden tek suç kabulüyle hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 3. fıkrası gereğince bu maddenin 1. fıkrasının a, b, c ve d bentlerinde yazılı hak yoksunluklarına aynı Yasanın 53/3. maddesi de nazara alınarak hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 18.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7410, Karar No: 2018/22394, Tarih: 27.11.2018

**5. Hukuk Dairesi         2018/7410 E.  ,  2018/22394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ... Belediye Başkanlığı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... Belediye Başkanlığı vekilince e temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu; ... ilçesi, 2 nolu ... mahallesi, 2245 ada 17 parsel sayılı taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın fiilen yol olarak el atılan bölümü ile imar planında 7 m²'lik yol olarak planlanan bölümünün bedelinin davalı ... Belediye Başkanlığından tahsiline karar verilmesi gerekirken, bu kısımların bedelinin de davalı ... Belediye Başkanlığından alınmasına karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

a)Taşınmazın davacıların payları oranında davalı ... Belediye Başkanlığı adına tesciline karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

b)Tapu kaydında davalılardan ... payı üzerindeki haciz şerhinin hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı ... Belediye Başkanlığı'ndan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.