muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1950, Karar No: 2024/5647, Tarih: 21.05.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/1950 E.  ,  2024/5647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/988 E., 2021/1821 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi, nakil aracının iadesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî iade, kısmî ret, kısmî bozma

Şikâyetçi ... vekilinin temyiz isteği yönünden; sanığın eyleminin, suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibarıyla 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu (5607 sayılı Kanun) kapsamında kaldığı, bu suçtan zarar görenin de Gümrük İdaresi olduğu cihetle, suçtan doğrudan zarar görmeyen ... vekilinin hükmü temyize hakkı bulunmadığı; sanık ... katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz istekleri yönünden; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yerel Mahkemenin ilk kararı ile suçta kullanılan nakil aracının müsaderesine yer olmadığına hükmedildiği, hükmün temyizi üzerine araç hakkındaki kararın Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 11.05.2020 tarihli ve 2019/3704 Esas, 2020/3834 Karar sayılı ilâmıyla onanmasına karar verildiği cihetle, sanık hakkındaki cezanın bozulması üzerine yapılan yargılama sonrasında araç hakkında yeniden kurulan hükmün hukuki değerden yoksun olduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz sebepleri; alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulmadığına, eşyanın değerinin fahiş olduğu kabulüyle cezada yapılan indirimin hukuka aykırı olduğuna, nakil aracının müsadere edilmesi gerektiğine ve re'sen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

2. Sanık müdafiin temyiz sebepleri; arama işleminin hukuka aykırı yapıldığına, sanığın ülkeye kaçak yollardan eşya sokmadığına, sanığın suça konu eşyayı kendi ihtiyacı için aldığına ve re'sen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Irak'tan Türkiye'ye giriş yapmak üzere Habur İkinci Hudut Bölük Komutanlığı arama noktasına gelen sanığın sevk ve idaresindeki araçta yapılan arama sonucunda, 155 karton kaçak sigara ile 96 kutu kaçak viskinin ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18. maddesine muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmasında; suça konu eşyaları satacağını, sigaraların kaçak olduğunu bildiğini, viskilerin kaçak olduğunu bilmediğini beyan etmiştir.

A. Şikâyetçi ... Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18. maddesine muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmasında; suça konu eşyaları satacağını, sigaraların kaçak olduğunu bildiğini, viskilerin kaçak olduğunu bilmediğini beyan etmiştir.

A. Şikâyetçi ... Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Sanığın eyleminin, suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibarıyla 5607 sayılı Kanun kapsamında kaldığı, bu suçtan zarar görenin de Gümrük İdaresi olduğu cihetle, suçtan doğrudan zarar görmeyen Tarım ve Orman Bakanlığının hükmü temyize hakkı bulunmadığı anlaşılmakla, şikâyetçi ... vekilinin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Katılan Gümrük İdaresi Vekili ve Sanık Müdafiin Sanık Hakkındaki Mahkûmiyet Hükmüne İlişkin Temyiz İstekleri Yönünden

Sanığın suç tarihinde Irak'tan Türkiye'ye sevk ve idaresindeki araçla gelirken gümrük sahasına girmeden yapılan arama neticesinde aracında suça konu kaçak eşyaların ele geçirilmesi karşısında, henüz gümrük sahasından geçmeyen sanığa beyanda bulunma imkanının tanınmaması nedeniyle suçun icra hareketlerinin gerçekleşmediği gibi 5607 sayılı Kanun'un 9/1. maddesi gereğince kaçakçılık suçları ile ilgili yapılacak aramanın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu (5271 sayılı Kanun) hükümleri uyarınca yapılacağı, 5607 sayılı Kanun'un 9/2. maddesine göre de gümrük görevlilerinin arama yapma yetkisinin gümrük salonları ve gümrük kapıları ile sınırlı olduğu, gümrük sahası dışında bulunan sanığın aracında gümrük görevlileri tarafından yapılmış olan arama hukuka aykırı olup ele geçen delillerin yasak delil niteliğinde olduğu, eşyanın kaçak olmasının durumu değiştirmeyeceği, Anayasa'nın 38/2, 5271 sayılı Kanun'un 206/2-a, 217/2, 230/1. madde ve fıkralarına göre hukuka aykırı surette elde edilen delillere dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamayacağı anlaşılmakla, kanunî unsurları oluşmayan suçtan sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1. Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53/3. maddesi gereği, aynı maddenin birinci fıkrasının (c)

bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakları ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmesine, altsoyu dışında kalanlarla ilgili bu hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken herhangi bir ayrım yapılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi,

2. Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibarıyla suçtan doğrudan zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan ...'nın davaya katılan olarak kabul edilip, vekalet ücretinin hangi kurum lehine verildiği anlaşılmayacak biçimde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

A. Şikâyetçi ... Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle şikâyetçi ... vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

III. KARAR

A. Şikâyetçi ... Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle şikâyetçi ... vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan Gümrük İdaresi Vekili ve Sanık Müdafiin Sanık Hakkındaki Mahkûmiyet Hükmüne İlişkin Temyiz İstekleri Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle katılan Gümrük İdaresi vekili ve sanık müdafiin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye farklı gerekçeyle uygun olarak, oy çokluğuyla

değişik gerekçe ile BOZULMASINA, 21.05.2024 tarihinde karar verildi.

DEĞİŞİK GEREKÇE İLE MUHALEFET

Sanığın suç tarihinde Irak'tan Türkiye'ye sevk ve idaresindeki araçla gelirken gümrük sahasına girmeden yapılan arama neticesinde aracında suça konu kaçak eşyaların ele geçirilmesi karşısında, henüz gümrük sahasından geçmeyen sanığa beyanda bulunma imkanının tanınmaması nedeniyle suçun icra hareketlerinin gerçekleşmediği gibi 5607 sayılı Kanun'un 9/1. maddesi gereğince kaçakçılık suçları ile ilgili yapılacak aramanın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu (5271 sayılı Kanun) hükümleri uyarınca yapılacağı, 5607 sayılı Kanun'un 9/2. maddesine göre de gümrük görevlilerinin arama yapma yetkisinin gümrük salonları ve gümrük kapıları ile sınırlı olduğu, gümrük sahası dışında bulunan sanığın aracında gümrük görevlileri tarafından yapılmış olan arama hukuka aykırı olup ele geçen delillerin yasak delil niteliğinde olduğu, eşyanın kaçak olmasının durumu değiştirmeyeceği, Anayasanın 38/2, 5271 sayılı Kanun'un 206/2-a, 217/2, 230/1. madde ve fıkralarına göre hukuka aykırı surette elde edilen delillere dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamayacağı anlaşılmakla, kanunî unsurları oluşmayan suçtan sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesine dair bozma ilamına hükmedilmiştir.

Sayın çoğunlukça verilen hükme katılmakla birlikte suç eşyalarının yasak delil olarak gerekçeye yazılmasına muhalifim.

Şöyle ki; ceza hukukunda her şey delil olabilmektedir. Delillerin hükme esas alınıp alınamayacağı ise hakim takdirindedir. Hakim, delilleri değerlendirmesinde hukuka aykırı olduğuna da karar verebilir. Yasak delilden bahsedebilmek için iki hususun birisine uyması gerekmektedir. Birincisi delilin sadece sanığın ikrarından ibaret olması halinde bu ikrarın yasak delil CMK 148 inci madde de düzenlenmiş olup, sanığa kötü davranma, işkence, ilaç verme, yorma, aldatma, cebir ve tehditte bulunma, bazı araçları kullanma gibi bedensel ve ruhsal müdahale ile Kanuna aykırı vaat olarak sayılmıştır. Aynı maddenin 3 üncü fıkrasında yasak usullerle elde edilen ifadeler rıza ile verilmiş olsa da delil olarak değerlendirilemez, 4 üncü fıkrasında müdafii hazır bulunmaksızın kollukça alınan ifade, hakim veya mahkeme huzurunda şüpheli veya sanık tarafından doğrulanmadıkça hükme esas alınamaz hususları yer almaktadır.

Sonuç olarak hukuka aykırı delilden söz edilebilir ise de, bu delilin gerekçe bölümünde yasak delil olarak kabul edilmesinde çoğunluk görüşüne muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2016/12026, Karar No: 2017/4106, Tarih: 15.05.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/12026 E.  ,  2017/4106 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Kurum işleminin iptali ile 506 sayılı Kanun hükümleri kapsamındaki zorunlu sigortalılık süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İşveren Avukat ...'a ait işyerinden davalı Kuruma 29.04.2008-05.09.2008 tarihleri arasında bildirimi gerçekleştirilen 29.07.1994 doğumlu davacının anılan tescil ve zorunlu sigortalılığının, 2011 yılı Ocak ayında yapılan denetim sonrasında düzenlenen ve fiili çalışmanın bulunmadığı saptamasını içeren Kontrol Memurluğu Raporu üzerine iptal edildiği anlaşılmakta olup davacı tarafından açılan iş bu davada mahkemece yapılan yargılamada istem kabul edilerek, 29.04.2008-05.09.2008 tarihleri arasında işveren Avukat ... ...'a ait işyerinde çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanunun; 2. maddesinde, bir hizmet akdine dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılanların bu Kanuna göre “sigortalı” sayılacağı belirtildikten sonra 3. maddesinde, kimlerin bu Kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmayacakları ve hangi kişiler hakkında da bazı sigorta kollarının uygulanmayacağı açıklanmış, 6. maddesinde, çalıştırılanların, işe alınmalarıyla kendiliğinden “sigortalı” olacakları, sigortalılar ile bunların işverenleri hakkında sigorta hak ve yükümlerinin, sigortalının işe alındığı tarihten başlayacağı, bu suretle sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği, sözleşmelere, sosyal sigorta yardım ve yükümlerini azaltmak veya başkasına devretmek yolunda hükümler konulamayacağı öngörülmüştür.

Anılan Kanun kapsamında zorunlu sigortalı sayılmanın koşulları, hizmet akdine (iş sözleşmesine) göre çalışma, sözleşmede öngörülen edimin (hizmetin) işverene ait işyerinde veya işyerinden sayılan yerlerde görülmesi, 3. maddede belirtilen “sigortalı sayılmayan” kişilerden olunmamasıdır. Hizmet akdi ise 818 sayılı Borçlar Kanununun 313 – 354. maddelerinde düzenlenmiş olup buna göre sözleşme, işçinin belirli veya belirsiz bir zaman süresince hizmet görmeyi, iş sahibinin de kendisine ücret ödemeyi taahhüt ettiği bir akit olarak tanımlanmış, aksine hüküm bulunmadıkça, sözleşmenin özel şekle tabi olmadığı belirtilmiş, ücretin, zaman itibarıyla olmayıp yapılan işe göre verilmesi durumunda da işçinin belirli veya belirsiz bir zaman için alınmış veya çalışmış olduğu sürece akdin “parça üzerine hizmet” veya “götürü hizmet” adı altında varlığını koruduğu açıklanmıştır. Belirtilmelidir ki “ücret” unsuruna her ne kadar tanımda ve iş sahibinin borçları belirtilirken yer verilmiş ise de 506 sayılı Kanunun sistematiği ve maddelerinin düzenleniş şekline göre, anılan unsurun sigortalı niteliğini kazanabilmek için zorunlu olmadığının kabulü gerekmektedir. Baskın olan bilimsel ve yargısal görüşlere göre, iş sözleşmesinin ayırt edici ve belirleyici özelliği, “zaman” ile “bağımlılık” unsurlarıdır. Zaman unsuru, çalışanın iş gücünü belirli veya belirsiz bir süre içinde işveren veya vekilinin buyruğunda bulundurmasını kapsamaktadır ve anılan sürede buyruk ve denetim altında edim yerine getirilmektedir. Bağımlılık ise her an ve durumda çalışanı denetleme veya buyruğuna göre edimini yaptırma olanağını işverene tanıyan, çalışanın edimi ile ilgili buyruklar dışında çalışma olanağı bulamayacağı nitelikte bir bağımlılıktır. İş sözleşmesinde çalışan, emeğini iş sahibinin emrine hazır bulundurmaktadır ve ücret, yapılan faaliyetin karşılığı olarak ödenmektedir.

Diğer taraftan, sigortalı statüsünde bulunmayan, sigortalı niteliği taşımayan bir kimsenin sigortalılık süresinden söz etme olanağı bulunmamaktadır. Olağan olarak sigortalılık niteliği, taraflar arasında iş sözleşmesi ilişkisinin kurulması ve çalışmaya/çalıştırılmaya başlanması ile kazanılmakta olup yazılı olarak düzenlenen veya sözlü olarak benimsenen sözleşme ile birlikte, sigortalılığın oluşumu yönünden fiili çalışma olgusunun varlığının da kanıtlanması gerekmektedir.

Ayrıca vurgulanmalıdır ki Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) tarafından 1973 yılında Cenevre'de kabul edilen, ülkemizde 23.01.1998 gün ve 4334 sayılı Kanunla onaylanması uygun bulunan, Bakanlar Kurulu'nca 25.05.1998 tarihinde onaylanarak 21.06.1998 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan İstihdama Kabulde Asgari Yaşa İlişkin 138 Sayılı Sözleşme'nin 1. maddesinde, Sözleşme'nin kendisi için yürürlükte olduğu her üyenin, çocuk işçiliğini etkin bir şekilde ortadan kaldırmayı ve istihdama ve çalışmaya kabul için asgari yaşın, giderek gençlerin fiziksel ve zihinsel yönden tam olarak gelişmelerine olanak tanıyacak bir düzeye yükseltilmesini sağlayan ulusal bir politika izlemeyi kabul ettiği, 2. maddesinde, Sözleşme'yi onaylayan her üyenin, onay belgesine ekleyeceği bir açıklamayla kendi ülkesinde ve kendi ülkesinde kayıtlı bulunan ulaşım araçlarında istihdama veya çalışmaya kabul için asgari yaş sınırını belirleyeceği, Sözleşme'nin 4. ve 8. maddeleri saklı kalmak üzere, hiç bir kimsenin bu yaşın altında herhangi bir meslekte istihdama ve çalışmaya kabul edilmeyeceği, buna göre belirlenen asgari yaş sınırının, zorunlu öğrenim yaşının bittiği yaşın altında ve her durumda 15 yaşın altında olmayacağı, ancak, ekonomisi ve eğitim olanakları yeterince gelişmemiş olan her üyenin, varsa ilgili işveren ve işçi örgütlerinin görüşünü aldıktan sonra asgari yaşı başlangıçta 14 olarak belirleyebileceği öngörülmüş, Anayasa'nın 90. maddesinde, usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmaların kanun hükmünde olduğu, bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamayacağı, 50. maddesinde, kimsenin, yaşına, cinsiyetine ve gücüne uymayan işlerde çalıştırılamayacağı, küçükler ve kadınlar ile bedensel ve ruhsal yetersizliği olanların çalışma koşulları bakımından özel olarak korunacakları belirtilmiş, 222 sayılı İlköğretim ve Eğitim Kanununun 59. maddesinde, ilköğrenim çağında olup da zorunlu ilköğretim kurumlarına devam etmeyenlerin, hiçbir resmi ve özel işyerinde veya her ne surette olursa olsun çalışmayı gerektiren başka yerlerde ücretli veya ücretsiz çalıştırılamayacakları, ilköğretim kurumlarına devam ettiklerini belgeleyenlerin ise çocukların çalıştırılmasını düzenleyen kanun hükümleri uygulanmak koşuluyla ancak ders zamanları dışında bu gibi yerlerde çalıştırılabilecekleri açıklanmış, 4857 sayılı İş Kanununun 71. maddesinde, 15 yaşını doldurmamış çocukların çalıştırılmasının yasak olduğu, ancak, 14 yaşını doldurmuş ve ilköğretimi tamamlamış olan çocukların, bedensel, zihinsel ve ahlaki gelişmelerine ve eğitime devam edenlerin okullarına devamına engel olmayacak hafif işlerde çalıştırılabilecekleri, okula devam eden çocukların eğitim dönemindeki çalışma sürelerinin, eğitim saatleri dışında olmak üzere, en fazla günde 2 saat ve haftada 10 saat olabileceği hüküm altına alınmıştır.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava irdelendiğinde, dosya içerisindeki tüm bilgi ve belgeler, ... Kontrol Memurluğu Raporu’nda yer alan saptamalar, hakkında sigortalılık bildirimi gerçekleştirilen davacının yaşı dikkate alındığında ilgili taraflar arasında geçerli hizmet akdi ilişkisinden ve fiili çalışmadan söz edilemeyeceği belirgindir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7245, Karar No: 2018/1228, Tarih: 14.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/7245 E.  ,  2018/1228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanun'a göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre, faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi ve 213 sayılı Kanun'un 7.,142 ve devamı maddeleri hükümleri karşısında da, usulsüz aramada ele geçirilen faturaların, kaşesi basılmış ancak doldurulmamış olup henüz belge niteliği kazanmadığı anlaşıldığından, özel belgede sahtecilik suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilerek sanığın beraati yerine, mahkûmiyetine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9584, Karar No: 2011/16129, Tarih: 11.11.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/9584 E.  ,  2011/16129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Ortak muris ...’in 29.1.2009 tarihinde vefat ettiğinde bankada 56.000 TL parası olduğunu, davalı annesine bankadaki parayı çekmek üzere vekalet verdiğini, davalı tarafın 10.5.2010 tarihinde bu parayı çektiğini, ancak, bugüne kadar hissesine düşen 10.500 TL.yi ödemediğini belirterek, bu bedelin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, muris ...’in vefatı sonrasında bankada bulunan murise ait 56.000 TL.yi aldığı vekaletnameye dayanarak bankadan çektiğini, davacıya ise hissesini vermediğini, buna neden olarak davacının babalarının sağlığında Beylikdüzü’nde daire aldığını ve bu dairenin parasının muris tarafından ödendiğini, kaldı ki, çekilen parayı cenaze masrafı ve murisin borçlarını kapatmak için kullandığını, mirasçılar arasında miras taksim anlaşması yapıldığını, bu nedenlerle terekeye ilişkin cenaze giderleri ile diğer masraflar nedeniyle bu bedellerin düşülmesini ve mahsubunu talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, murisi babası adına hesaptaki paranın davalı annesi tarafından çekildiği halde kendi hissesinin verilmediğinden eldeki bu davayı açmıştır.

Davalı ise, çekilen bu paranın bir kısmının murisin cenaze giderleri ve borçları için harcandığını savunmuş ve buna ilişkin tanık deliline dayanmıştır. Taraflar arasındaki 2011/9584-16129

anne-kız durumu gözetildiğinde davalının tanık dinletmesi mümkündür. Bu durum da davalının ve davacının tüm delilleri toplanarak dosyaya ibraz edilen belgeler bir bütün olarak değerlendirilip sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeyle hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 160,00 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 11.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17576, Karar No: 2022/15396, Tarih: 26.10.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/17576 E.  ,  2022/15396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm sanık tarafindan temyiz edilmekle

dosya incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK.nın 293/2. maddesinde yer alan "Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet Savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi gün içinde tebliğ edilir." Aynı Yasanın 294/1. maddesinde yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Yasanın 295. maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir dilekçe verilir." şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanığın yüzüne karşı verilen hükme yönelik CMK.nın 291. maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunduğu ancak temyiz dilekçesinde gerekçe belirtilmediği, gerekçeli karar tebligatının da yapılmadığı anlaşıldığından, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa tebligatın yapıldığı tarihten itibaren CMK.nın 295/1. maddesi uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz

etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35581, Karar No: 2017/16055, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/35581 E.  ,  2017/16055 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.