muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3437, Karar No: 2015/8510, Tarih: 11.06.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/3437 E.  ,  2015/8510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davacıların sürücü olan desteklerinini davalı şirketin trafik sigortacısı olduğu araç ile yaşanan tek taraflı trafik kazasında vefat ettiğini, sürücü tam kusurlu olsa da davacıların tazminat isteyebileceklerini belirterek fazlata ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile eş için 5.000,00 TL, diğer davacılar için 500,00'er TL destekten yoksun kalma tazminatınınve 2000,00 TL cenaze ve defin masrafının kaza tarihinden yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiş iken; ıslah dilekçesi ile talebini arttırmıştır.

Davalı vekili, sürücünün tam kusurlu olduğunu ve aracın hatır için alındığını belirterek davanın reddini savunmuştur

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kabulü ile davacı ... için 124.939,00 TL maddi tazminat, davacı... için 21.703,00 TL maddi tazminat, davacı ... için 26.358,00 TL maddi tazminat ile davacı ... için 2.000,00 TL cenaze ve defin masrafları olmak üzere toplamda 175.000.00 TL'nin davalıdan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine,hükmedilen bedellere dava tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Dava, Trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

... yerleşik uygulamalarına göre desteğin ve destek ihtiyacı olanların muhtemel yaşam süreleri belirlenirken Population Masculine Et – Feminine (PMF) yaşam tablosu esas alınmalıdır. Ayrıca, destekten yoksun kalma tazminatı hesaplanırken rapor tanzim tarihine kadar gerçekleşen zararın bilinen veriler nazara alınarak ve iskontoya tabi tutulmadan somut olarak, rapor tanzim tarihinden sonraki zarar da bilinen son gelir nazara alınıp 1/Kn katsayısına göre her yıl %10 oranında artırılmak ve iskonto edilmek suretiyle hesaplanmalıdır (YHGK., 28.06.1995 tarih, 1994/9-628 Esas, 1995/694 Karar).

Mahkemece Cso verilerinin esas alındığı bilirkişi raporunu hükme esas almıştır.Yukarıdaki ilkeler ışığında pmf verilerine göre hesaplama yapılması amacıyla verilen hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile verilen hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın temyiz eden davalıya geri verilmesine 11.6.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5091, Karar No: 2016/7465, Tarih: 09.11.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/5091 E.  ,  2016/7465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... : Beraat

Sanık ... : Ortadan kaldırma

Katılan vekilinin temyiz isteminin Sanık ... hakkında verilen beraat hükmü ile Sanık ... hakkında 2003 ve 2004 takvim yıllarında işlediği suçlardan dolayı verilen zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma hükümlerine yönelik olduğu kabul edilerek yapılan inceleme de;

1-Katılan vekilinin, Sanık ...'ın 2004 takvim yılı eylemleri hakkında zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma hükmünü içeren 15.03.2013 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

21.03.2012 tarihinde hüküm kurarak dosyadan el çeken mahkemenin, dosyayı re'sen yeniden ele alarak verdiği sanık ...'ın 2004 takvim yılı eylemlerine yönelik 15.03.2013 tarihli zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırmaya ilişkin ek kararı hukuki değerden yoksun olduğundan, anılan ek karara yönelen katılan vekilinin 29.03.2013 tarihli temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Katılan vekilinin, Sanık ... hakkında verilen beraat hükümleri ile sanık ...'ın 2003 takvim yılı eylemleri hakkında zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Sanık ... hakkında elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan; sanık ... hakkında da 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en son suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 09.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2205, Karar No: 2020/2708, Tarih: 17.02.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/2205 E.  ,  2020/2708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun, bilinen en son adresine yapılan tebligata rağmen duruşmalara katılmadığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğun 5271 sayılı CMK'nın 193. ve 196. maddelerine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması yönündeki tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Müştekinin kovuşturma aşamasında alınan beyanında 03.03.2010 günü saat 01.00 sıralarında iş yerini kilitleyip evine gittiğini ifade ettiği, dosyada yer alan 03.03.2010 tarihli kolluk tutanağına göre, suça sürüklenen çocuğun gece saat 03.15'de, olayın meydana geldiği kahvehaneden çıkarken görüldüğü ve UYAP sisteminden alınan çizelgeye göre olay tarihinde gece vaktinin saat 05.34’de sona erdiği, bu suretle hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarının gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında; hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından hükmolunan cezaların 5237 sayılı TCK'nın 143/1 ve 116/4 maddeleri ile artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunu birden fazla kişi ile birlikte gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3. Müştekinin soruşturma aşamasında, çalınan herhangi bir eşyasının olmadığını beyan etmesi karşısında hırsızlık eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden yazılı şekilde tamamlanmış suçtan hüküm kurulması,

4. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının denetimi bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmaması veya yaptırılmama gerekçesinin kararda gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesinin gözetilmesine, 17.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2018/2630, Karar No: 2018/1976, Tarih: 26.03.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/2630 E.  ,  2018/1976 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'un mahkûmiyetine dair Kayseri 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.05.2010 tarihli ve 2009/1461 esas, 2010/448 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, 02.12.2016 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde yapılan değişiklik neticesinde infaza konu ilâmdaki suçların uzlaştırma kapsamına alındığından bahisle uyarlama kararı verilmesi ve infazın durdurulması talebinde bulunulması üzerine, infazın durdurulmasına, dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesine ilişkin aynı Mahkemenin 12.12.2016 tarihli ve aynı sayılı ek kararını müteakip, uzlaşma sağlanamadığı gerekçesiyle dosyanın iade edilmesi üzerine, infazın kaldığı yerden devamına dair aynı mahkemenin 07.02.2017 tarihli ve aynı sayılı ek kararına yapılan itirazın reddine ilişkin Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.02.2017 tarih ve 2017/297 değişik iş sayılı kararını takiben, hükümlünün müşteki ile 15.04.2017 tarihinde uzlaştığından bahisle kamu davasının düşürülmesi talebinin, 5271 sayılı Kanun'un 253/18. maddesi uyarınca uzlaştırmanın sonuçsuz kalması halinde tekrar uzlaştırma yoluna gidilemeyeceği gerekçesi ile reddine dair Kayseri 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.04.2017 tarihli ve 2009/1461-2010/448 sayılı kararına yapılan itirazın reddine ilişkin Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.04.2017 tarihli ve 2017/870 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 27.02.2018 gün ve 94660652-105-38-13221-2017 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.03.2018 gün ve 2018/18017 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Kayseri 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.04.2017 tarihli ve 2009/1461 esas, 2010/448 sayılı ek kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 253/18. maddesi uyarınca uzlaştırmanın sonuçsuz kalması halinde tekrar uzlaştırma yoluna gidilemeyeceği gerekçesi ile tekrar uzlaştırma yoluna gidilemeyeceğinden bahisle kamu davasının düşürülmesi talebinin reddine karar verilmiş ise de;

05.08.2017 tarihli ve 30145 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliği'nin "Uzlaştırma Raporu" başlıklı 25. maddesindeki "Uzlaştırmacı, uzlaştırma işlemlerinin sonuçlandırıldığı tarihten itibaren Ek-3’te yer alan Uzlaştırma Raporu Örneği'ne uygun, tarafların edimlerini ayrı ayrı, şüphe ve tereddüte yer vermeyecek ve mümkünse sıra numarası içerecek şekilde taraf sayısından bir fazla olarak hazırladığı raporu, kendisine verilen belge örneklerini ve varsa yapmış olduğu masrafları gösteren belge, gider pusulası veya rayice uygun yazılı beyanı UYAP’ta düzenlenecek tutanak ile uzlaştırma bürosuna teslim eder.

(2) Uzlaşmanın gerçekleşmesi hâlinde, tarafların imzalarını da içeren raporda, ne suretle uzlaşıldığı ayrıntılı biçimde açıklanır. Ancak uzlaştırma müzakereleri sırasında suçun işlenmesine ilişkin olarak yapılan açıklamalara raporda yer verilmez.

(3)Bürodan sorumlu Cumhuriyet savcısı dosyayı ve raporu üst yazıyla mahkemeye gönderir.

(4)Mahkeme, uzlaşmanın tarafların özgür iradelerine dayandığını ve edimin hukuka ve ahlaka uygun olduğunu belirlerse raporu mühür ve imza altına alarak kovuşturma dosyasında muhafaza eder.

(5)Mahkeme, raporu veya belgeyi, uzlaşmanın tarafların özgür iradelerine dayanmaması, edimin hukuka ve ahlaka uygun olmaması nedeniyle onaylamadığı takdirde gerekçesini rapora yazar. Edimin hukuka ve ahlaka uygun olmaması nedeniyle raporu onaylamaması durumunda bu Yönetmeliğin 24 üncü maddesindeki süreye uyulması koşuluyla edimin değiştirilmesi için dosyayı büroya gönderebilir.

(6)Bürodan sorumlu Cumhuriyet savcısı uzlaştırmacıya ödenecek ücrete ilişkin sarf kararını raporun onaylanması ya da reddi sonrası düzenler ve mahkemeye gönderir." şeklindeki düzenleme yine anılan Yönetmeliğin "Uzlaşma belgesi" başlıklı 26. maddesindeki "Kovuşturma evresinde uzlaştırmanın uygulanabileceği hâllerde, yapılan uzlaşma teklifinin reddedilmesine rağmen hüküm verilinceye kadar sanık ile mağdur, katılan veya suçtan zarar görenin aralarında uzlaşmaları halinde; taraflarca niteliğine uygun düştüğü ölçüde Ek-3’te yer alan Uzlaştırma Raporu Örneği'ne uygun bir uzlaşma belgesi düzenlenir ve mahkemeye sunulursa, hâkim bu belgeyi 25 inci maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında belirtilen kıstaslara göre inceler ve değerlendirir." şeklindeki düzenleme bir bütün halinde değerlendirildiğinde, haklarında uzlaştırmacı tarafından yapılan uzlaştırma girişiminin başarısız kalmasını müteakip, müşteki ve sanığın aralarında uzlaşarak, bu harici uzlaşmayı yansıtacak şekilde uzlaştırma belgesi sunulması halinde bu hususta mahkemece mezkur Yönetmeliğin 25/4 ve 25/5. maddeleri kapsamında değerlendirme yapılması gerekliği, somut olayda, sanık tarafından müştekiye 2.000,00 Türk lirası maddi ve manevi tazminat niteliğinde ödeme yapıldığı ve tarafların uzlaştığı şeklinde 15/04/2017 tarihli tutanağın ibraz edildiği anlaşılmakla, taraflar arasında yapılan uzlaştırma işlemi kapsamında mahkemesince değerlendirme yapılmak üzere itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.04.2017 tarih ve 2016/870 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, hükümlü, bu suçtan cezaevine alınmışsa, İNFAZIN DURDURULMASINA, başka suçtan tutuklu veya hükümlü değilse bu suçtan derhal tahliyesi için ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına müzekkere yazılmasına, 26.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7913, Karar No: 2023/7220, Tarih: 27.11.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/7913 E.  ,  2023/7220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/237 E., 2023/173 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Elazığ 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.03.2023 tarihli ve 2021/237 Esas, 2023/173 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca hükmolunan 10 ay 25 gün hapis cezasının, aynı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereği adlî para cezasına çevrilmesi ile hükümlünün 6.900,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 23.03.2023 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 27.07.2023 tarihli ve 2023/13480 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90945 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90945 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine esas kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun’un 86/1, 87/3 ve 62. maddelerinin uygulanması neticesinde tayin olunan 10 ay 25 gün hapis cezasının, anılan Kanun'un 50/1-a maddesi gereğince paraya çevrilmesi üzerine 325 gün adli para cezası belirlenmesi gerektiği halde, hesap hatası yapılarak 345 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve hükmedilen para cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirasından olmak üzere 6.500,00 Türk lirası adli para cezası yerine, 6.900,00 Türk lirası adli para cezası olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. İnceleme konusu hükümde, hükümlü hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca hükmolunan 10 ay 25 gün hapis cezasının, aynı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereği adlî para cezasına çevrilmesi sırasında 6.500,00 TL adlî para cezası yerine hesaplama hatası yapılarak 6.900,00 TL adlî para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza belirlendiği anlaşılmıştır.

3. Hükümlü hakkında fazla ceza belirlenmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan verilen Elazığ 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.03.2023 tarihli ve 2021/237 Esas, 2023/173 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“Sanığın neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemi neticesinde mağdurda hayat fonksiyonlarına etki derecesi hafif (1 ...) derece kemik kırığı meydana gelmesi nedeniyle sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası gereği (1/12) oranında artırım uygulanarak 1 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın lehine takdiri indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereği (1/6) oranında indirim uygulanarak 10 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında hükmolunan 10 ay 25 gün hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereği adlî para cezasına çevrilmesine,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 6.500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 6.500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/37406, Karar No: 2017/1890, Tarih: 16.02.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/37406 E.  ,  2017/1890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıların yaptığı “Ispartakule” adlı projeden ... ada ... nolu parselde kayıtlı taşınmazdan ... sitesi ... Blok ... numaralı bağımsız bölümü 11.6.2007 tarihli sözleşme ile satın aldığını, konutun 8.2.2009 tarihinde de teslim edildiğini, reklam, ilan ve internet sitesinde projenin 2009 yılı sonunda tamamlanacağı ... adada konut ve ... adada alışveriş ve eğlence merkezi olacağı 5280 konut ve 800 adet işyeri ile olimpik yüzme havuzu tenis kortu, sağlık eğitim vs. sosyal tesislerin yapılacağının taahhüt edildiğini ancak taahhüdün yerine getirilmediği gibi, teslimden sonra gerek kendi konutu gerekse blok ve site ortak yerleri ile ilgili ayıp ve eksiklikler bulunduğununun ortaya çıktığını ve bu hususta davalılara ihbarlarda bulunulduğunu ileri sürerek eksik ve ayıplı işlerden dolayı ortaya çıkan bedel farkının (semen tenzili) tespit edilerek, fazla hakları saklı kalarak gizli ayıplar yönünden 4.000 TL. eksik ifa yönünden 16.000 TL. olmak üzere toplam 20.000 TL.nin satış bedelinin ödendiği tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah ile talebini artırmıştır.

Davalılar, davacıya tam ve eksiksiz olarak dairesinin teslim edildiğini, ayıp ve eksik bulunmadığını, kaldı ki ayıp ihbar mükellefiyetinin de süresinde yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın ıslah edilmiş hali ile kabulüne, 20.000,00 TL'lik kısım için dava tarihinden itibaren, 3.556,00 TL'lik kısım için ıslah tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte toplam 23.556,00 TL'nin davalılardan müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, satış esnasında sunulan projede ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı konutta oluşan değer kaybının ödetilmesi talebine ilişkindir. Davalılar, ayıp ve eksik bulunmadığını, ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını bildirerek, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.