muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/17550, Karar No: 2020/1772, Tarih: 11.03.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/17550 E.  ,  2020/1772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar taraf vekillerince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nin raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası ...’ın maliki olduğu 360 ada 28 parsel sayılı taşınmazın ½ payını 2. eşi olan davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, işlemin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payı oranında tapu iptali ve tescil istemiştir.

Davalı, ekonomik durumu iyi olmayan mirasbırakanın geri ödeme düşüncesiyle kendisinden aldığı borçlara karşılık taşınmazın 1/2 payını devrettiğini, bağışlama amacının olmadığını, mirasbırakanın davacıya Çınarcık'ta bir ev satın aldığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa iddiasının sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 7 nolu bağımsız bölümün çıplak mülkiyetinin tamamı mirasbırakan ... adına kayıtlı iken, mirasbırakanın taşınmazdaki 1/2 payını kendi üzerinde bırakıp geriye kalan 1/2 payın çıplak mülkiyetini davalıya 08.05.1997 tarihinde satış suretiyle temlik ettiği, 1948 doğumlu mirasbırakanın 24.05.2014 tarihinde öldüğü geriye mirasçıları olarak ilk eşi Yıldız'dan olma kızı davacı ... ile 22.07.2006 tarihinde evlendiği dava dışı eşi Reyhan'ın kaldığı, davalı ... ile mirasbırakanın 26.04.1995 tarihinde evlendikleri, 23.02.2006 tarihinde boşandıkları, boşanma kararının 11.05.2006 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ispat külfeti 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanunun (TMK) 6. maddesi gereği davacı tarafa aittir.

Somut olaya gelince, dinlenen davacı tanıkları temlikin muvazaalı olduğu yönünde bir beyanda bulunmamışlar, buna karşılık davalı tanıkları davalının mirasbırakana borç verdiğini, bu borcun ödenmemesi üzerine taşınmazın yarı payının devredildiğini ifade etmişlerdir. Eğer mirasbırakanın mal kaçırmak gibi bir amacı olsaydı taşınmazın tümünü devredebilecekken yarı payını devretmiştir. Resmi akitte gösterilen bedel, akit tarihindeki gerçek bedelden düşük ise de, salt bedeller arasındaki oransızlığın tek başına muvazaanın delili olamayacağı açıktır. Dolayısıyla, davacılar muvazaa iddiasını kanıtlayamamışlardır.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Tarafların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11212, Karar No: 2012/5412, Tarih: 17.05.2012

**5. Ceza Dairesi         2008/11212 E.  ,  2012/5412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suçun 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. madde ve fıkrası gereğince cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, ayrıca sanık ...'nun ..... İlçesi Mal Müdürlüğünde vergi tahsildarı, memur olarak çalıştığı, 31/03/2000-18/05/2001 tarihleri arasında bilirkişi kurulu raporlarına göre görevi gereği koruma ve gözetimiyle yükümlü olduğu, daire dışı görevi olmadığı halde, dağıtım ve kullanma sırası gelmediğinden kayıtlara geçmemiş tahsildar makbuzlarını da kullanarak, mükelleflerden tahsil ettiği toplam 8.694,56 TL'yi en geç ertesi iş günü vezneye yatırması gerekirken yatırmayarak 35 gün ile 464 gün arasında uhdesinde tuttuğu, bir kısmını soruşturma başlamadan, bir kısmını soruşturma başladıktan sonra ödediği, ...'tan 31/05/2000 tarihinde tahsil ettiği 19,88 TL ve ...ndan tahsil ettiği 17,10 TL olmak üzere toplam 36,98 TL'yi uhdesinde tuttuğu, 34,55 TL'nin sanığın vergi iadesi alacağından tahsil edildiği, kalan 2,43 TL'nin 15/04/2003 tarihinde vezneye yatırıldığı, vergi mükellefi İsmail Müftüoğlu adına işlerini takip eden oğlu...tarafından 31/12/1999 tarihinde yatırılan 2.099 TL'nin 230 TL'si için 05/01/2000 tarihinde tahsilat makbuzu kestiği, bilirkişi raporlarına göre kalan 1.869,10 TL'nin sanık tarafından 09/11/2006 tarihinde ödendiği, bu şekilde işlediği zimmet fiillerinin, yeniden vergi tahakkuk ettirilmesi üzerine vergi mükelleflerinden ve vergi dairesinden temin edilen makbuz ciltlerinin, irsaliyelerin, hesap kartonlarının incelenmesi ve bir kısım vergi mükellefinin beyanlarının alınması suretiyle saptanabildiği, makbuz koçanlarının sanık tarafından yok edildiği, bu itibarla zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlenmesi sebebiyle fiillerinin kül halinde zincirleme nitelikli zimmet suçunu oluşturacağı nazara alınmadan, bu konuda yeterli açıklama ve gerekçeyi içermeyen bilirkişi raporları esas alınarak basit zimmetten hüküm kurulması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun koşullu salıvermeden sonra uygulanamayacağı gözetilmeden, bunu da kapsayacak biçimde hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar 53/1. maddede yer alan bütün haklardan ve bunları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu cihetin yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan hak yoksunluklarına ilişkin bölümün çıkarılarak yerine "5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile haklarından koşullu salıverilme tarihine, 53/1. maddesinde yazılı diğer haklardan 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5437, Karar No: 2021/4335, Tarih: 26.05.2021

**11. Ceza Dairesi         2018/5437 E.  ,  2021/4335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı fatura düzenlemek

HÜKÜM : Düşme

Katılan vekilinin, yokluğunda verilen ve 04/07/2018 tarihinde tebliğ aldığı hükmün, mahkemesine gönderdiği, dilekçe üzerinde Ön Büro 10.07.2018 kaşesi bulunduğu anlaşılmakla, temyiz isteminin süresinde olduğu, 2004 ve 2005 takvim yıllarında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek suçlarından açılan kamu davalarında, suç tarihlerinin en aleyhe “31.12.2004” ve “31.12.2005” olduğu kabul edilerek inceleme yapılmıştır.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanıklara yüklenen “2004 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek’’ suçunun gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 765 sayılı TCK’nin 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının; “2005 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek’’ suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanıklar hakkındaki kamu davalarının düşmesine karar verilmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA, 26.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27215, Karar No: 2016/7831, Tarih: 25.04.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/27215 E.  ,  2016/7831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın aşamalarda değişmeyen savunmalarında suçlamayı kabul etmemesi ve dosya kapsamına göre, sanığın suç mahalline yakın bir noktada terli vaziyette yakalanması haricinde cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, hukuka uygun, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı oluşan kuşkunun da sanık lehine yorumlanarak beraati yerine yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı biçimde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 25/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4502, Karar No: 2015/5838, Tarih: 15.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/4502 E.  ,  2015/5838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/10/2013

NUMARASI : 2003/213-2013/256

Taraflar arasındaki tescil davasından dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 16/10/2014 gün ve 2014/4655-8478 sayılı ilâmıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmiş, süresi içinde Hazine vekili ve Orman Yönetimi vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Karar düzeltme dilekçesinde değinilen hususlar temyiz aşamasında da ileri sürülmüştür.

Dairemiz kararı bu konulara cevap teşkil edecek nitelikte olduğu gibi, usûl ve kanuna da uygundur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442. maddesi uyarınca takdiren 248.00.- TL. para cezasının Hazine ve Orman Yönetiminden ayrı ayrı alınmasına, Harçlar Kanunu uyarınca 57.60.- TL. ret harcının ise Orman Yönetiminden alınmasına 15/06/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10762, Karar No: 2011/7283, Tarih: 22.04.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/10762 E.  ,  2011/7283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kale(Denizli) İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2011

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin görevi 2797 Sayılı Kanunun 14. maddesinde gösterilmiştir. Anılan madde hükmü ile 12. Hukuk Dairesinin, İİK.nun uygulanmasından doğan dava, itiraz ve şikayetler dolayısıyla icra mahkemelerinden verilen ve diğer Hukuk Dairelerinin görevi dışında kalan hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür.

İnceleme konusu  karar istihkak davasına ilişkin olup, belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ :  Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 17. Hukuk Dairesine gönderilmesine,  22.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4436, Karar No: 2015/8302, Tarih: 17.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/4436 E.  ,  2015/8302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bedelsiz kalan senedi kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ...’in sanıklar ... ve ...’dan satın aldığı bir araç karşılığında suça konu 5.000 TL bonoyu imzalayarak adı geçen sanıklara verdiği, bilahare sanık ...’ın katılandan aldığı bu senedi diğer sanık ...’dan satın almış olduğu bir başka araç karşılığında bu kişiye verdiği, bunun üzerine sanık ...’ın katılanı arayarak senedin kendisine ait olup olmadığını sorduğu, katılanın senedin kendisine ait olduğunu, yetiştirdiği ürünleri satınca senet bedelini ödeyeceğini söylediği, ancak bilahare bu senet bedelini ödemesinin mümkün olmadığını düşünen sanığın satın almış olduğu aracı sanıklar ... ve ...’a iade ettiği ve senedini geri istediği, sanık ...’ın senedin sanık ...’da olduğunu senedi iade edemeyeceğini söylediği, bunun üzerine sanık ..., sanık ... ve katılanın bir araya geldikleri, sanık Selami’nin sanık Hayri’ye 1.000 TL ödemede bulunduğu ve kalan borcunu 2 taksit halinde ödeyeceğini söylediği, ancak adı geçen sanığın geri kalan borcu söz verdiği süre içerisinde ödememesi üzerine sanık ...’ın bu senedi katılan aleyhine icraya koyduğu, bu şekilde sanıkların üzerlerine atılı “bedelsiz kalan senedi kullanma” suçunu işlediklerinin iddia edildiği somut olayda;

Sanıkların savunmalarına, katılan beyanına, tanık anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre; suça konu senedin katılan ...’in bu senet karşılığında sanıklar ... ve ...’dan aldığı aracı kullanmaya devam ettiği sırada başka bir alışveriş karşılığında diğer sanık ...’a teslim edilmiş olması ve adı geçen sanığın da bu senedi sanık ...’dan olan alacağına karşılık elinde bulundurması nedeniyle, mahkemenin sanıkların üzerine atılı suçun unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçesine dayana beraat kararlarında herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17/12/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5634, Karar No: 2018/12101, Tarih: 27.11.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/5634 E.  ,  2018/12101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak vs. adı altında fazladan ücret tahsil edildiğini ileri sürerek bu bedellerin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, bu bedellerin tahsilinin yasal zorunluluk olduğunu beyan ederek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına, özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı talebine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlıkla ilgili yargılama sırasında 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup, eldeki davada dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ....nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki sebeplere ilişkin koşullara göre hükme bağlanır. Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir olay nedeniyle dava konusunun ortadan kalkması ve tarafların, davanın esası hakkında karar verilmesinde hukuki yararının kalmaması gibi hallerde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Yukarıda açıklanan bu yasa değişiklikleri birlikte değerlendirildiğinde; Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan (ve halen derdest olan) davalar, (açıklanan yasa değişikliklerinin yürürlüğe girmesiyle birlikte) konusuz kalmıştır.

Buna göre mahkemece, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren 6719 sayılı yeni yasa nedeni ile konusuz kalan dava hakkında, karar verilmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulması gerekirken, davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

3-) Bu noktada bir diğer uyuşmazlık konusu ise, davalının, davanın açılmasına sebebiyet verip vermediği, bu bağlamda davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Esastan Sonuçlanmayan Davada Yargılama Gideri” başlıklı 331.maddesinin 1.fıkrasında; davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkimin, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmedeceği düzenlenmiştir. Bu durumda mahkemenin yargılamaya devam ederek dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğunu tespit etmesi ve tutumuyla dava açılmasına sebep olan tarafı yargılama gideri ile mahkum etmesi gerekmektedir.

Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkum edilemeyeceği kuşkusuzdur.