muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3328, Karar No: 2024/1556, Tarih: 07.05.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davaya konu taşınmazın boş olarak davalıya teslim edildiği ve davacının 20.430,16 TL'yi davalıya ödediği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmadığı, taraflar arasında 30.12.2015 tarihli Yeni Mamak Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Projesi Arsa ve Tesis Karşılığı Konut Sözleşmesi imzalandığı, davacının üzerine kayıtlı hissesini ve konutunu davalıya devrettiği, sözleşme gereği üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirdiği, sözleşme tarihinde davacının taşınmazdaki hissesinin 171 m²'ye denk geldiğinin açıkca sözleşmede belirtildiği, İmzalanan sözleşmenin her iki tarafı da bağlayıcı olduğu, bir tarafın yükümlülüklerini yerine getirip, sözleşmenin hüküm ve sonuçlarını doğurduktan sonra tek taraflı bir irade ile sözleşmenin feshi mümkün olmadığı, kesinleşen celp edilen emsal mahkeme kararları da dikkate alınarak davalının tek taraflı sözleşmenin feshine ilişkin işleminin haksız olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, taraflar arasında imzalanan 30.12.2015 tarihli Yeni Mamak Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Projesi Tapu Tahsis Belgeli Tesis Karşılığı Konut Sözleşmesi'nin davalı yanca feshinin haksız olduğunun ve sözleşmenin geçerli olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; davacının Ankara 20. Asliye Hukuk Mahkemesinde açmış olduğu 2012/464 E. sayılı dava ile tesis bedelinin tamamını aldığını, yapı bedelinin tamamını alan davacıyla imzalanan sözleşmenin feshinin usul ve yasaya uygun olduğunu, davacının sözleşme hükümlerine aykırı hareket ederek bedel artırımı için yargı yoluna gitmeyeceğine yönelik taahhüdüne aykırı davranması nedeniyle sözleşmenin 1/D bendi ve 1. maddesi uyarınca sözleşmenin feshinin yerinde olduğunu belirterek, İlk Derece Mahkemesi kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının yükümlülüklerini yerine getirmiş olması, davacı tarafından sözleşmedeki taahhüde aykırı açıldığı bildirilen davada takdirin yargı erklerine ait olması, taraflar arasında en son imzalanan 30.12.2015 tarihli sözleşmenin 1/D bendinde yer alan "bu sözleşmenin imza tarihinden sonra yapılan araştırmalar sonucunda hak sahibi olmadığı belirlenen şahısların bu sözleşmeleri Ankara Büyükşehir Belediyesince tek taraflı feshedilecektir." hükmüne dayalı yapıldığı belirtilen feshin gerekçesinin de somut olay yönünden haksız olması ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf başvurusu dilekçesinde bildirdiği sebepleri tekrar ederek, kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Yeni Mamak Kentsel Dönüşüm Projesi kapsamında taraflar arasında imzalanan sözleşmenin haksız olarak feshedildiğinin tespiti ile sözleşmenin halen yürürlüktü olduğuna karar verilmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 123 ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen kararın, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre, taraflar arasında davacıya ait taşınmazın davalıya devri ve belirlenen eksik bedelin ödenmesi karşılığında davalı tarafından yapılacak konutlardan 1 adet dairenin davacıya verileceğine dair sözleşme imzalandığı, davacı tarafından arsa devrinin davalı kuruma yapıldığı, taraflar arasında imzalanan sözleşmenin Türk Borçlar Kanunu'nun 123 ve devamı maddelerinde düzenlenen karşılıklı borç yükleyen sözleşme niteliğinde olduğu, sözleşme uyarınca davacının taşınmazını davalı ...'ye devrettiği ve belirlenen bakiye bedeli ödemek suretiyle üzerine düşen yükümlülüklerini yerine getirdiği, davalı taraf davacının sözleşmeye aykırı davranması nedeniyle sözleşmenin feshedildiğini savunmuş ise de davacının dava açmasının salt sözmeye aykırılık oluşturmayacağı anlaşıldığından, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine07.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7550, Karar No: 2021/14144, Tarih: 30.11.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/7550 E.  ,  2021/14144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı idare ve davalı ... vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı ... vekili de temyize cevap dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 30/11/2021 günü temyiz eden davacı idare ile aleyhine temyiz olunan davalı ... vekillerinin yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden diğer davalılar vekillerinin yokluklarında duruşmaya başlanarak sözlü açıklamalar da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonucu davanın kabulüne dair verilen karar Dairemizin 05.11.2018 gün ve 2017/22597 E-2018/19051 K sayılı kararı ile bozulmuş, mahkemece; bozma ilamının seraların yıpranma payına ilişkin bölümüne karşı önceki kararda direnilmiş, bozmaya konu diğer hususlar yönünden ise uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davacı idare vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, seralara uygulanan yıpranma payı oranının uygun olduğu bu defa yapılan incelemede anlaşıldığından direnme kararı yerindedir. Ancak;

1-Mahkemece verilen ilk kararda, dava konusu taşınmazın metrekare bedelinin 121.91 TL belirlenerek, bu bedel üzerinden kamulaştırma bedelinin tespit edildiği ve bu hususun bozmaya konu edilmediği anlaşıldığı halde, bozma ilamı sonrası davacı idare lehine oluşan usuli kazanılmış hak ilkesi ihlal edilerek taşınmazın m2 birim bedelinin 157,77 TL olduğu kabulü ile fazla kamulaştırma bedeline hükmedilmesi,

2-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan yapı bedelleri hesaplanırken yapıların bedelinden müteahhit karı düşülmek suretiyle eksik bedele hükmedilmesi,

3-Hükme esas alınan 24.08.2020 tarihli bilirkişi raporunda taşınmaz üzerinde bulunan seraların bedeli toplamı 400.846,08 TL olarak hesaplandığı halde, raporun sonuç bölümünde maddi hata yapılmak suretiyle 404.846,08 TL sera bedeline hükmedilmesi,

4-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı göz önüne alınmaksızın davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilme,

4-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı göz önüne alınmaksızın davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilme,

5-Anayasa Mahkemesi’nin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunu’nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği hususunun dikkate alınmaksızın hükmüm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare ile davalı ... vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idare ve davalı ...'den peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davacı idare yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 30/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19010, Karar No: 2021/6878, Tarih: 03.06.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/19010 E.  ,  2021/6878 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme :İNEGÖL 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm :Mahkumiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Suç tarihinde 15-18 yaş aralığında bulunan sanığın eylemine uyan suç için öngörülen cezanın türü ve yukarı sınırına göre, dava zamanaşımı süresinin 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 66/2 maddeleri gereğince 5 yıl 4 ay olduğu, karar tarihi olan 30.11.2015 tarihi ile temyiz inceleme tarihi arasında 5 yıl 4 aylık olağan zamanaşımı süresinin geçmiş bulunduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan; diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA; 5320 sayılı Kanun’un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 03/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17155, Karar No: 2014/5679, Tarih: 24.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/17155 E.  ,  2014/5679 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada Mahkemesi’nce verilen 11/07/2013 tarih ve 2012/507-2013/440 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı şirketin hissedarı olduklarını, müvekkilleri tarafından ihtarnameler ile 2011 yılı hesap dönemine ilişkin olağan genel kurul toplantısının bildirilen gündem ile yapılmasını talep ettiklerini, ancak şirketin genel kurula çağrılması talebinin kabul edilmediğini ileri sürerek, davalı şirketin genel kurulunun 6102 sayıl411. ve 412. maddeleri gereğince toplanmasına, gündemi düzenlemek ve kanun hükümleri uyarınca çağrıyı yapmak üzere kayyum atanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yargılama aşamasında davalı şirketin 2011 ve 2012 yılına ilişkin genel kurullarının 31.03.2013 tarihinde yapıldığı ve genel kurul toplantısı ile ilgili Ticaret Sicil Gazetesinin ibraz edildiği, TTK'nın 411. ve 412. maddelerine dayalı isteme konu genel kurulun gerçekleşmiş olması nedeniyle davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle, esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, kararın yargılama giderlerine ilişkin 3. bendinde ''Davacılar tarafından yapılan 115,60 TL yargılama giderinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,'' şeklinde hüküm kurulmuşsa da, bu husus maddi hataya müstenit olup mahallinde her zaman düzeltilebilecek olmasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden alınmasına, 24/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24932, Karar No: 2017/7572, Tarih: 02.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/24932 E.  ,  2017/7572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Kısa ve gerekçeli kararda temyiz süresinin 10 gün olduğunun belirtilmesi suretiyle şikayetçinin yanıltılması karşısında 13/11/2013 tarihli temyiz dilekçesi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Borçlu şirkete usulüne uygun yapılmış ödeme emri tebligatı bulunmadığı anlaşılmakla, şikayet tarihi itibariyle kesinleşmiş bir icra takibinden söz edilemeyeceğinden, sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafii ile şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 02/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7438, Karar No: 2013/8747, Tarih: 10.06.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/7438 E.  ,  2013/8747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Davacı vekilinin 21.11.2012 günlü mazeret dilekçesi ekinde sunduğu duruşma tutanaklarının ait olduğu Muğla 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/1673 esas sayılı dosyası ile Çameli Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/106 esas sayılı dosyalarında davacı vekilleri Avukat ... ile Avukat ...’ün vekaletnamelerinin bulunup bulunmadığı ilgili mahkemelerden araştırılıp tespit edilerek bu konuya ilişkin cevabi yazıların dosya arasına konulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 10.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11977, Karar No: 2015/25183, Tarih: 11.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/11977 E.  ,  2015/25183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanıkların, oto kiralama işi yapan katılandan 18/06/2008 tarihinde ve dört günlüğüne ... plaka sayılı aracı kiraladıkları, bu araçla ilgili kira süresi bitmeden 21/06/2008 tarihinde ise ...plaka sayılı aracı kiraladıkları, her iki aracın kira süresi bitmesine rağmen araçlar katılana iade edilmediği gibi, katılanın sanıklara da ulaşamadığı, kira sözleşmelerini, sanık...'ın asıl olarak, diğer sanığın da kefil olarak imzaladığı, katılan yaptığı araştırma sonucunda, araçlardan birinin sokakta terkedilmiş , diğerini ise ... ilçesinde tamircide olduğunu öğrendiği, böylece sanıkların güveni kötüye kullanma suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda,

Sanıklar ilk aracı kiraladıktan sonra arıza oluştuğu gerekçesiyle bu aracı bir yere terkettikleri ve arızayla ilgili katılana bilgi vermedikleri, daha sonra, ilk araçla ilgili kira süresi bitmeden ikinci aracı kiraladıkları, ilk araç bulunduğunda, yol kenarına terkedilmiş, ön tamponu çatlamış, içindeki teyp alınmış ve motorunun çalışmaz şekilde olduğunun tespit edildiği, ikinci aracın da tamircide olduğunu katılanın yaptığı araştırma sonucunda öğrenildiği dikkate alınarak, sanıkların kendilerine teslim edilen aracı, teslim amacı dışında kullanıp yol kenarına terketmek ve hasara uğratıp katılana da bilgi vermemek suretiyle zincirleme güveni kötüye kullanma suçunu işledikleri hususunda mahkumiyete yeter kesin ve inandırıcı deliller bulunduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sıyıl TCK'nın 155/1, 43. maddeleri gereğince mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının ve katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12168, Karar No: 2014/18394, Tarih: 26.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/12168 E.  ,  2014/18394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : PÜTÜRGE ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/12/2013

NUMARASI : 2013/235-2013/363

Taraflar arasında görülen davada Pütürge Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 03/12/2013 tarih ve 2013/235-2013/363 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, bahçesindeki davalı tarafından sigortalanan kayısı ağaçlarının, çiçekten sonra çağla dönemindeyken meydana gelen don afetinden dolayı zarar gördüğünü, ancak davalı sigorta şirketince zararının ödenmediğini ileri sürerek 25.000 TL'nın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, don olayının kayısı ağaçlarının çiçeklenme dönemindeyken yaşandığını, oysa sigorta poliçesinin teminat kapsamının, meyve bağlama dönemine girmesinden sonra başladığını, bu nedenle müvekkili şirketin hasardan dolayı sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamı ve uyulan bozma ilamı doğrultusunda, sigorta poliçesine göre don teminatının, sigortalı bahçede meyve dönemindeki ağaç sayısının, toplam ağaç sayısına oranının %90'ı aşması halinde don teminatının başladığının kabul edileceğinin belirtildiği, ancak davacıya ait sigortalı bahçedeki ağaçların %25'lik kısmının meyve aşamasında bulunduğu, don teminatının dava konusu bahçe açısından henüz başlamadığı, bu nedenle yaşanan don olayı nedeniyle meydana gelen zararın teminat dışı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Dava, bitkisel ürün sigortaları poliçesi ile sigortalanan üründe meydana gelen hasarın tazminine ilişkindir. Mahkemece Dairemiz bozma ilamına uyularak yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir. Bozma ilamında dosya içerisinde bulunan Pütürge Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/13 Değişik İş sayılı dosyasına ibraz edilen tespit raporunda sigortalı ağaçların meyva döneminde iken hasarlandığının bildirildiği, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu rapor değerlendirilmediği gibi Tarım İl Müdürlüğü'nden bildirilen genel verilere göre hazırlandığı, bu durumda iki rapor arasındaki çelişkinin aynı bilirkişi heyetinden ek rapor alınmak suretiyle giderilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken anılan hususları karşılamayan bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm tesisinin doğru olmadığı belirtilerek, kararın davacı yararına bozulmasına karar verilmiştir. Bunun üzerine mahkemece bozma ilamı doğrultusunda, aynı heyetten alınan ek raporda tespit dosyası içeriğinde tespit tarihi itibariyle hiçbir resim ve delile rastlanmadığı belirtilmiş, çelişki giderici herhangi bir açıklamaya yer verilmemiş olup, bu ek rapor ile kök rapor ve tespit dosyasındaki rapor arasındaki çelişkinin giderildiğinden söz edilemez. Kaldı ki, tespit dosyasında keşif zaptında mahkemece de meyvelerin donmuş olduğunun gözlemlendiği belirtilmiştir. Bu durumda raporlar arasındaki çelişkinin başka bir bilirkişi heyetinden rapor alınmak suretiyle giderilerek sonucuna göre karar verilmesi amacıyla temyiz eden davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 26/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.