muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10823, Karar No: 2014/10844, Tarih: 27.05.2014

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21 maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; 14.10.2011 Karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden ve olayda uygulanması gerekli 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesinin iptal edildiği, ilam tarihinin 11.06.2013'den öncesine ait olduğu da nazara alınarak, borçlu aleyhine haciz uygulanmasında anılan yasal çerçevede hukuka aykırı bir yön bulunmadığı kabul edilmelidir. Mahkemenin yazılı gerekçesi isabetli olmamıştır.

Bu kapsamda; şikayetin reddi yerine, yazılı gerekçeyle kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, bozma kapsamına göre borçlu vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 27.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/10403, Karar No: 2015/10580, Tarih: 15.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/10403 E.  ,  2015/10580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YOZGAT 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TARİHİ : 13/02/2014

NUMARASI : 2013/508-2014/125

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/02/2014 gün ve 2013/508-2014/125 sayılı kararı onayan Daire’nin 04/06/2015 gün ve 2014/14633-2015/7751 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların her istendiği an geri ödeneceği ve yatırılan paralar karşılığı yüksek faiz verileceği garantisiyle binlerce kişiden para topladıklarını, bu kapsamda müvekkilinden de hisse senedi devir ve kabul sözleşmesi başlıklı belge karşılığında para alındığını, ancak müvekkilince istenmesine rağmen alınan paranın geri ödenmediğini, davalıların eylemlerinin hukuki dayanağının bulunmadığını, TTK, Bankalar Kanunu ve SPK hükümlerinin ihlal edildiğini, davalı D.. U..'ın da ortaya çıkan zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, geçerli bir ortaklık ilişkisinin bulunmadığının tespitine, 34.650 DM karşılığı 32.400 TL alacağın faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın ispatlanabilmesi için bilirkişi raporu aldırılmasının zorunlu olduğu, davacı vekilinin verilen kesin süre içerisinde bilirkişi ücretini yatırmadığı, yargılama giderlerinin yatırılmamasının o delilin incelenmemesi sonucunu doğuracağı, davacının hisse senedi devir ve kabul sözleşmesini özgür iradesi ile imzaladığı, hilenin kanıtlanamadığı, dosyada dayanılan delillerin ortaklık ilişkisinin geçerli olarak kurulmadığının tespitine elverişli bulunmadığı gerekçesiyle, davanın davalı şirket yönünden ispat olunmaması, davalı D.. U.. yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 04.06.2015 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 57,60 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 15/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7296, Karar No: 2018/962, Tarih: 07.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/7296 E.  ,  2018/962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sahte fatura düzenleme suçunun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır.'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri taşımasının gerekmesi; ...’nın 27.03.2013 tarih ve 858 sayılı yazısında, vergi incelemesine konu faturaların bulunmadığının belirtilmesi karşısında; sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların zorunlu bilgileri taşıyıp taşımadığı belirlenemeyeceğinden, yüklenen suçları işlediği sabit olmayan sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de; uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca kendi altsoyu dışında kalan kişiler üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından aynı maddenin 1. fıkrasının c bendindeki hak yoksunluğunun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5785, Karar No: 2023/960, Tarih: 04.04.2023

**3. Hukuk Dairesi         2022/5785 E.  ,  2023/960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/871 E., 2022/850 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 12. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/83 E., 2021/814 K.

Taraflar arasında birleştirilerek görülen tazminat davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın reddine, birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı/birleşen davada davalı vekili ile davalı/birleşen davada davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı; davacı/birleşen davada davalı vekili tarafından duruşmasız, davalı/birleşen davada davacı vekili tarafından duruşma talepli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 04.04.2023 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde gelen davacı/birleşen davada davalı ... Kimya San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili Avukat ... ile davalı/birleşen davada davacı ...Ş. vekili Avukat Aysu Yalçınkaya ve diğer davalı Hinteks Teks. San. İç ve Dış Tic. Ltd. Şti. vekili Avukat ..., ihbar olunan vekili Av.Merve Şen'in sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saat 14.00'te Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Asıl davada davacı; maliki bulunduğu taşınmazı 01.10.2012 tarihli sözleşme ile davalı Hinteks Tekstil Ltd. Şti. ne kiraladığını, davalı Hinteks’in kiracı olarak kullandığı taşınmazda 12.03.2015 tarihinde yangın meydana geldiğini ve yangından dolayı taşınmazın zarar gördüğünü, Bakırköy 5.Sulh Hukuk Mahkemisinin 2015/37 D.İş sayılı dosyasında yapılan tespitte işyerindeki zararın 200.200,00 TL’ye giderilebileceğinin tespit edildiğini, meydana gelen zarardan bu işyerini yangına karşı sigortalayan davalı ...Ş. nin de sorumlu olduğunu, meydana gelen yangında binadan kaynaklanan ve binanın maliki olan müvekkiline atfedilecek hiçbir kusur bulunmadığının gerek itfaiye yangın raporu gerekse bilirkişi raporu ile tespit edildiğini ileri sürerek; şimdilik 10.000,00 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek reeskont avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Birleşen davada davacı vekili; sigortalısı Hinteks Teks. San. İç ve Dış Tic. Ltd. Şti. nin kiracı olduğu işyerini, işyerim paket sigorta poliçesi ile sigorta teminatı altına aldığını, davalının maliki olduğu binanın, sigortalısı tarafından kiracı sıfatı ile kullanımda olduğu sırada 11.03.2015 tarihinde çıkan yangında sigortalının ev tekstil ürünleri, büro mobilyaları, elektronik ve elektrikli cihazları ile demirbaşlarının yanarak zayi olduğunu ve hasara uğradığını, 12.03.2015 tarihli olay yeri görgü ve tespit tutanağında ilk iki katta tekstil ürünleri satan firma olduğu ve yangının buradan çıkmış olduğu, binanın ön yüzünün isle kaplı olduğu, iki katın tamamen yanmış olduğu ve işyerinde bulunan tekstil ürünlerinin büyük kısmının kullanılamaz hale geldiğinin tespit olunduğunu, itfaiye tarafından düzenlenen yangın raporunun yetersiz olup tam ve detaylı inceleme yapılmadığını, 24.03.2015 tarihli bilirkişi raporunda ise yangının elektrik tesisatından çıktığının rapor edildiği, ekspertizler tarafından yapılan çalışmalar neticesinde dava dışı sigortalıya hasar bedeli olarak toplam 579.067,84 TL'nin ödendiği, davalı malikin davaya konu olan yangının çıkmasından ve oluşan hasardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, 579.067,084 TL'nin sigortalıya ödeme tarihinden itibaren (529.067.84 TL 13.05.2015, 50.000,00 TL’nin 19.03.2015 tarihinden itibaren) avans faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Asıl davada davalı Hinteks Teks. San. İç ve Dış Tic. Ltd. Şti.; davacının kendisinin herhangi bir kusurlu hareketinden bahsetmemekle birlikte yangının nasıl meydana geldiği hususunda bilgi de vermediğini, diğer davalı tarafından yaptırılan tespite göre zararın sorumlusunun taşınmazı ayıplı teslim eden davacı olduğunu, binanın deprem öncesinde yapılmış olup elektrik tesisatı ve sistemlerinin de eski olduğunu, tespit dosyasında yokluklarında yapılan zarar tespitine itiraz ettiklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ...; müvekkilinin, diğer davalının kiracı olduğu işyerini sigorta teminatı altına aldığını, yangının bina içindeki elektrik tesisatından çıktığını, davacı malikin hasardan kusursuz sorumlu olduğunu, davacı maliğin taşınmazı kiraya verir iken ayıplı olarak teslim ettiğini ve zaman içerisinde bakım ve kontrollerini de yapmayarak yangının meydana gelmesine sebebiyet verdiğini, zararına katlanması gerektiğini, yokluklarında yapılan tespiti kabul etmediklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

2. Birleşen davada davalı kiraya veren; taşınmazın tamamının kendisine ait olmadığını, davaya husumet yönünden itiraz ettiklerini, yangının kiracının kullanımında iken kira sözleşmesine aykırı davranışından meydana geldiğini, sigortalı olan kiracının kullanımında olan dükkanda meydana gelen yangın nedeniyle dükkanında meydana gelen zarardan kiracı ve bu işyerini yangına karşı sigortalayan davacının sorumlu olduğunu, meydana gelen yangının binanın tesisatından veya binaya ait herhangi bir eksiklikten kaynaklanmamış olmakla birlikte herhangi bir kusuru olmadığını, yangının dava dışı kiracının kullandığı dükkandaki tekstil ürünlerinin yanması sonucunu meydana geldiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 10.05.2019 tarihli bilirkişi raporunda, yangın kapsamında toplam 580.238,64 TL olarak tespit edilen ve kadri maruf olduğu belirlenen zarardan İncesu Kimya San. Tic. Ltd. Şti. nin sorumlu ve kusurlu olduğunun tespit edildiği, kiracıya atfı kabil bir kusurun tahmil edilmediği, 10.05.2019 tarihli bilirkişi raporunun, diğer raporların aksine ehil bilirkişilerden oluşmuş heyetten alınmış olması, raporun somut ve yerinde tespitleri içermesi, denetimine elverişli olması, TBK 69 uncu maddenin yeterince tartışılması gibi sebeplerle hükme esas alınabileceği belirtilerek; asıl davanın reddine, birleşen davanın kısmen kabulü ile 579.067.084 TL asıl alacağın davalı ... Kimya San. Tic. Ltd. Şti. den alınarak davacıya verilmesine, bu alacağa (529.067.84 TL’sinin 13.05.2015 tarihinden ve 50.000,00 TL’nin 19.03.2015 tarihinden itibaren olmak üzere ) kanuni faiz uygulanmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde asıl ve birleşen dava davacıları ayrı ayrı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı/birleşen davada davalı vekili; bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilmeden, hüküm kurmaya elverişli olmayan bilirkişi raporu hükme esas alınarak karar verilmesinin hatalı olduğunu, dosya kapsamındaki diğer tüm rapor ve tutanaklarla çelişkiler barındıran, gerekçelendirilemeden varsayımlara dayalı olarak yapılan tespitler içeren bilirkişi raporunun hükme esas alınmasının açıkça hukuka aykırılık teşkil ettiği, hakkaniyet ilkesi ile adil yargılanma ilkesinin de ihlaline neden olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı/birleşen davada davacı vekili; avans faizi taleplerinin reddedilerek kanuni faize hükmedildiğini, oysa zarar gören sigortalı ile zarara sebebiyet verenin tacir olup, taşınmazların ticari kullanımı sırasında zararın meydana geldiğini, davada temerrüt faizi olarak avans faizine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2. Davalı/birleşen davada davacı vekili; avans faizi taleplerinin reddedilerek kanuni faize hükmedildiğini, oysa zarar gören sigortalı ile zarara sebebiyet verenin tacir olup, taşınmazların ticari kullanımı sırasında zararın meydana geldiğini, davada temerrüt faizi olarak avans faizine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; yangının meydana getirdiği hasar ve zarar miktarından davacı/birleşen davada davalı şirketin sorumlu olduğunu tespit eden, gerekçeli dosya içeriğine uygun ve hüküm kurmaya yeterli, denetime elverişli, bilirkişi raporu karara esas alınarak Mahkemece verilen kararda bir hata bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesinin kararında esası etkileyen bir usul hatası bulunmadığı, vakıa tespitlerinin tam ve doğru olarak yapıldığı, maddi hukuk normlarının doğru olarak uygulandığı, delillerin değerlendirilmesinde de hatalı bir sonuca varılmadığı gerekçesiyle, tarafların istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı/ birleşen davada davalı vekili ile davalı/birleşen davada davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Taraf vekilleri; istinaf dilekçesinde ileri sürdükleri sebepleri tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl ve birleşen davada uyuşmazlık, kiralananda meydana gelen yangın nedeniyle uğranılan zararların tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 266 ncı maddesi hükmüne göre; çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren konularda bilirkişi oy ve görüşünün alınması zorunludur. Genel hayat tecrübesi ve kültürünün sonucu olarak herkes gibi hakimin de bildiği konularda bilirkişi dinlenmesine karar verilemeyeceği gibi, hakimlik mesleğinin gereği olarak hakimin hukuki bilgisi ile çözümleyebileceği konularda da bilirkişi dinlenemez. Her halde seçilecek bilirkişinin mesleği itibarıyla konunun uzmanı olması gerekir.

2. Aynı Kanun'un 281 inci maddesinde; tarafların, bilirkişi raporunda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını, belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebilecekleri, mahkeme, bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden ek rapor alabileceği, ayrıca gerçeğin ortaya çıkması için gerekli görürse, yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme yaptırabileceği açıklanmıştır.