muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2441, Karar No: 2010/13672, Tarih: 14.10.2010

**10. Hukuk Dairesi         2010/2441 E.  ,  2010/13672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava; zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan zararın, 506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesi hükmü gereğince davalıdan rücuan alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilâmı uyarınca inceleme yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve .......tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Dairemizin 20.05.2008 gün ve 10185/6601 sayılı bozma ilâmında, gerçekleşen iş kazasında ilgililerin kusur oranlarının saptanabilmesi amacıyla yöntemince düzenlenecek bilirkişi raporu alınması gereğine işaret edildikten sonra, kazada kaçınılmazlık unsurunun da var olduğu benimsenerek bu olgunun hangi oranda etken olduğunun belirlenmesi gerektiği açıklanmış olup, mahkemece, bozma ilâmına uyulduktan sonra yürütülen yargılamada düzenlenen ve iş kazasının meydana gelmesinde sigortalının %30, davalı işveren şirketin %70 oranında kusurunun bulunduğu yönünde görüş içeren 06.04.2009 tarihli bilirkişi kurulu raporuna dayanılarak karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun “İşverenin sorumluluğu” başlığını taşıyan 26’ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince, işverenin rücu alacağından sorumluluğu, ancak kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi ya da suç sayılabilir bir davranışının varlığı halinde olanaklıdır. Başka bir anlatımla, işverenin yalnızca, fıkrada öngörülen sınırlı sayıdaki durumlarda sorumluluğu söz konusudur. Anılan fıkraya 06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanunun 28’inci maddesiyle eklenen “İşçi ve işveren sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır” cümlesi gereğince, iş kazalarında ilgililerin kusur durumları belirlenirken kaçınılmazlığın da göz önünde bulundurulması ve belirlenen kaçınılmazlık payından işverenin sorumlu tutulmaması gerekmektedir. Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir

takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Ayrıca, “kaçınılmazlık, sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram…”.......olup; bu olgunun kabulünün koşulu, “…vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.”.....

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında; herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir. İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan

araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma olasılığının tamamen ortadan kaldırılabileceği de yadsınamaz bir gerçektir.

araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma olasılığının tamamen ortadan kaldırılabileceği de yadsınamaz bir gerçektir.

Bu açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; mahkemece uyulan bozma ilâmı gereklerinin tam anlamıyla yerine getirilmediği belirgin bulunmakla, iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden oluşacak kuruldan, 506 Sayılı Kanunun 26., 4857 sayılı Kanunun 77., İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd. maddelerine uygun olarak düzenlenmiş ve özellikle içeriğinde kötü rastlantı/kaçınılmazlık olgusuna da yer veren kusur raporu alındıktan sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulması gerekirken, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu, anılan unsurun göz ardı edildiği bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davalıya geri verilmesine, 14.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31645, Karar No: 2017/15442, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/31645 E.  ,  2017/15442 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/21675, Karar No: 2009/4885, Tarih: 28.04.2009

**11. Ceza Dairesi         2008/21675 E.  ,  2009/4885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi evrakta sahtecilik, özel evrakta sahtecilik,

HÜKÜM : TCK'nun 204/1-3, 43, 53. md. 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ve güvenlik tedbiri uygulaması,

TCK'nun 158/1-d-g, 52, 53. md. 3 yıl hapis cezası, güvenlik tedbiri uygulaması, 12.000 YTL a.p.c.,

TCK'nun 207/1, 53. md. 1 yıl 3 ay hapis cezası ve güvenlik tedbiri uygulaması,

TCK'nun 157/1, 52, 53. md. 2 yıl hapis cezası, güvenlik tedbiri uygulaması, 12.000 YTL a.p.c.,

Trafik Tescil Şube Müdürlüğüne ait ruhsatname ve ilişik kesme belgelerinin kullanılması nedeniyle, noter ile basın ve yayın araçlarının sağladığı kolaylıktan yararlanılmasından söz edilmesi sonuca etkili görülmemiş sanığın ele geçirilemeyen sahte kimlikle 20 Ağustos 2007 günü on günlüğüne oto kiralarken verdiği telefon numaralarından birinin başkasına diğerinin ise ankesörlü telefona ait olması, aynı gün gazeteye satış ilanı verip ertesi günden itibaren dokuz gün boyunca ilanın yayınlanması, kira sözleşmesi bitmeden 27.Ağustos 2007 günü noterde düzenlenen sözleşme ile aracı satması karşısında sanığın başlangıçtan beri niyetinin dolandırıcılık olması nedeniyle tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin, resmi belgede sahtecilik suçu yönünden cezayı arttırıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, üç suç yönünden de cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı belirlenmiş, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilip hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve ertelenmesine yer olmadığına karar verilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin eksik tahkikat yapıldığına ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 28.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20884, Karar No: 2014/7654, Tarih: 17.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/20884 E.  ,  2014/7654 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2006/301212

MAHKEMESİ : Ankara 7. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2006

NUMARASI : 2006/349 (E) ve 2006/303 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 27.09.2011 tarihli görevsizlik kararı ile Dairemize gönderilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yağma suçlarında eylemin sabit olup olmadığı hususu çoğu zaman mağdurun anlatımlarından hareket edilerek ulaşılan kanıtlarla belirlenebilmektedir. Bu nedenle mağdurun anlatımlarının elde edilen diğer kanıtlarla da değerlendirilerek doğruluğunun her türlü şüpheden uzak şekilde ispatı gerekir. Ceza Yargılaması Yasası adil, etkin ve hukuka uygun bir yargılama yapılması suretiyle maddi gerçeğe ulaşmayı amaçlamaktadır. Bu nedenle, adaletin tam gerçekleşmesi için olaya ışık tutabilecek nitelikteki tüm yasal kanıt ve belgelerin tartışılıp gereğinde araştırılıp belirlenmesi gerekir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelirsek,

Sanığın olayın olduğu yerin yan tarafındaki Mert ticaret isimli işyerinde çalıştığı, olay gecesi arkadaşları ile birlikte işyerinin önüne geldikleri ancak anahtarları olmadığı için giremedikleri, işyerinin önünde takılıp alkol aldıkları, yakınanın tanıklar Levent ve Bülent’in işlettiği markete alkol almaya girdiği, çıkarken anahtarı almak amacıyla kontörlü telefondan patronunu aramak için aynı

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelirsek,

Sanığın olayın olduğu yerin yan tarafındaki Mert ticaret isimli işyerinde çalıştığı, olay gecesi arkadaşları ile birlikte işyerinin önüne geldikleri ancak anahtarları olmadığı için giremedikleri, işyerinin önünde takılıp alkol aldıkları, yakınanın tanıklar Levent ve Bülent’in işlettiği markete alkol almaya girdiği, çıkarken anahtarı almak amacıyla kontörlü telefondan patronunu aramak için aynı

markete giren sanık ile karşılaştığı, aynı muhitte oturan yakınanın işyeri önünde gürültü yapılıp alkol alınması sebebi ile sanık ile tartıştığı,sanığın da küfürlü cevap vermesi üzerine tartışmanın kavgaya dönüştüğü ve yakınanın bıçak ile yaralandığı olayda, yakınan olay gecesi alkollü olduğunu kabul ederek alışveriş yaptığı tanıkların işyerinden çıktığını, sanığın arkadaşı Tufan ve 2-3 kişinin daha dükkan önünde gürültü yapıp sağı solu rahatsız ettiğini görmesi üzerine "ayıp değil mi yaptığınız" diye uyardığını, bu esnada sanığın “sen gelsene bir dakika” deyip işyerinin yan tarafındaki boş arsaya çağırdığını, yanına gittiğinde telefonunu ve parasını isteyip olumsuz cevap vermesi üzerine de sanığın bıçak ile saldırdığını ancak kendisinin bağırması üzerine de sanığın korkup kaçtığını söylediği anlaşılmış ise de; bu beyanların kavgayı ve tarafların birbirlerine bağırmalarını görüp müdahale eden, marketi işleten tanıklar Bülent ve L.. Ç.. tarafından doğrulanmadığı gibi yakınanı boşluğa çağıran sanığın alkollü olduğunu anladığı yakınana karşı elinde bıçak olması ve çevrede de arkadaşları bulunması gibi eylemi tamamlamak için tüm fiziki şartlar lehineyken ve üstelik yakınanı yaralayıp zayıf durumada düşürmüşken eylemine devam etmeyip, yakınanın bağırmasından korkup kaçmasının olağan durumuda aykırı olduğu ve sanığın olayın ağız dalaşı üzerinde kendisinin bıçağı çıkartıp sallamasından ibaret olduğu para veya başka bir şey istemediği yönündeki ısrarlı savunmaları karşısında; sanığın kastının yakınana etkili eylemde bulunmak olup, yakınandan mal edinmek kastı hareket ettiğine ilişkin kesin, inandırıcı delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan yakınanın iddiasına hangi nedenlerle üstünlük tanındığı da açıklanmadan yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde suçun vasıflandırması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık M.. H.. savumanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 17/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/286, Karar No: 2024/807, Tarih: 13.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/286 E.  ,  2024/807 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/482 E., 2019/1038 K.

DAVA TARİHİ : 02.09.2014

KARAR : Bozmaya uyularak hüküm tesisi

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, Mahkemece bozmanın dışında kalarak kesinleşen yönler ile ortak çocuklardan Yağız Balaban'ın velâyeti ve iştirak nafakası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, diğer ortak çocuk ...ın velâyetinin babaya verilerek çocuk ile anne arasında kişisel ilişki kurulmasına ve ortak çocuk yararına aylık 200,00 TL iştirak nafakasına karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde; tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin babaya verilmesine, çocuklardan Yağız Balaban yararına aylık 300,00 TL ve Nazlı İfakat yararına aylık 200,00 TL tedbir ve iştirak nafakası ile erkek yararına 50.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili dava dilekçesinde erkeğin davasının kabul edilerek tarafların boşanmalarına hükmedilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 21.09.2015 tarihli kararı ile, davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle boşanmalarına, ortak çocukların yaşı ve yargılama sürecinde baba yanında yaşamaları dikkate alınarak... ve N...ın velâyetinin babaya verilmesine, çocuklar ile anne arasında kişisel ilişki kurulmasına, çocukların her biri yararına aylık 75,00 TL tedbir ve 100,00 TL iştirak nafakasına ve erkek yararına kesinleşme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte 5.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin 21.09.2015 tarihli kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili tazminat ve nafaka miktarları; davalı kadın vekili kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve velâyet yönlerinden temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairenin 29.05.2017 tarihli kararı ile; idrak çağındaki ortak çocukların velâyet konusundaki görüşlerinin sorulmadan ve uzman raporu alınmadan eksik inceleme ile karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle; kararın velâyet yönünden bozulmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalan temyize konu hükümlerin onanmasına karar verilmiş, bozma sebebine göre iştirak nafakasına yönelik temyiz itirazları incelenmemiştir.

3. Daire kararına karşı davacı erkek vekilinin karar düzeltme talebinde bulunması üzerine, Dairenin 16.05.2019 tarihli kararı ile karar düzeltme talebinin reddine karar verilmiştir.

3. Daire kararına karşı davacı erkek vekilinin karar düzeltme talebinde bulunması üzerine, Dairenin 16.05.2019 tarihli kararı ile karar düzeltme talebinin reddine karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bozma kararına uyulmasına karar verilerek bozmanın dışında kalarak kesinleşen yönler ile ergin olan Yağız Balaban'ın velâyeti ve iştirak nafakası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, diğer ortak çocuk ...'ın velâyetinin babaya verilerek çocuk ile anne arasında kişisel ilişki kurulmasına ve Nazlı İfakat yararına aylık 200,00 TL iştirak nafakasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde; çocuğun etki altında babayı tercih ettiğini, babanın alkol bağımlısı ve şiddet yanlısı olduğunu, çocukların babalarının kendilerine baskı kurduğundan yakındığını ve Nazlı İfakat'ın adli makamlarda yanında uzman varken verdiği ifadede annesi ile yaşamak istediğini söylediğini, çocuğun İzmir'de okul kaydının yapıldığı ve anne yanında yaşadığını ileri sürerek kararın velâyet yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, bozmanın amacına uygun karar verilip verilmediği ve ortak çocuk Nazlı İfakat'ın velâyetinin hangi ebeveyne verilmesinin üstün yararına olacağı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedinci fıkrası ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası. 4721 sayılı Kanun’un 336 ncı maddesi. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü ve 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen Mahkeme kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, Mahkemece bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olduğu, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ve bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşen yönlerin yeniden incelenmesinin hukuken mümkün bulunmadığı anlaşılmakla temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; davalı kadın vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; davalı kadın vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

13.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19429, Karar No: 2013/11138, Tarih: 21.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/19429 E.  ,  2013/11138 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum vekili, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan ve ilk davada hüküm altına alınan kısım dışında kalan bakiye gelir ile cenaze yardımının rücuan tahsili isteminde bulunmuş, Mahkemece, duruşma açılmaksızın dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda, davanın kabulüne karar verilmiştir.

1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanununda; yazılı, sözlü, basit ve seri olmak üzere dört yargılama usulü düzenlenmiş iken 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda yazılı ve basit yargılama usulleri düzenlenmiştir.

Bir davada hangi yargılama usulünün uygulanacağı uyuşmazlığın niteliği veya davanın görüleceği mahkemeye göre belirlenmektedir. Bu bağlamda; 5510 sayılı Kanununun 101’inci maddesinde, anılan Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili çıkan uyuşmazlıkların çözümlenmesinde İş Mahkemelerinin görevli olduğu belirtilmiş, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 7’nci maddesinde ise, İş Mahkemelerinde sözlü yargılama usulünün uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 447’nci maddesindeki diğer kanunların

sözlü yahut seri yargılama usulüne atıf yaptığı hallerde bu Kanununun basit yargılama usulü ile ilgili hükümlerinin uygulanacağına ilişkin hüküm karşısında; artık, iş mahkemelerinde basit yargılama usulünün uygulanması gerekecektir.

Yazılı yargılama usulü 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda ayrıntılı olarak düzenlenmiş, basit yargılama usulü ise temel özellikleriyle kaleme alınmış, 322/1’inci maddesinde basit yargılama usulü hakkında hüküm bulunmayan hâllerde, yazılı yargılama usulüne ilişkin hükümler uygulanacağı belirtilmiştir. (Hakan Pekcanıtez, Oğuz Atalay, Muhammet Özekeş, Medeni Usul Hukuku, 12. Baskı, Ankara 2011, s.586).

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.