muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1829, Karar No: 2014/9396, Tarih: 11.06.2014

Uyuşmazlık; elektrik aboneliği tesisinde oluşan muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

Kural olarak; abone sözleşmesi kimin adına düzenlenmiş ise, tüketim bedelinden o kişi, eş söyleyişle sözleşmenin tarafı olan abone sorumludur. Dolayısı ile elektrik dağıtım şirketleri, önceki abonenin borcunu yeni aboneden talep edemeyeceği gibi yeni aboneliğin tesisi için de bu borcun ödenilmesini isteyemez.

Ancak, gerek davacının abonelik tesisinin reddine dair davalı dağıtım şirketinin yazısı, gerekse de davalı vekilinin cevap dilekçesinde; davacı şirket ile davacı şirketin kiralamış olduğu fabrikanın önceki borçluları arasında akrabalık ilişkisi mevcut olduğu, borçlarından kurtulmak amacı ile davacı adına yeni abonelik talebinde bulunduklarını, işlemin muvazaalı olduğunu ileri sürmüştür.

Mahkemece aldırılan 25.03.2013 tarihli bilirkişi raporu ve 05.08.2013 tarihli ek raporunda; 10.10.2012 tarihli Tedaş kayıtlarına göre dava konusu işletmenin toplam 6.574.631,96 TL borcu olduğu, davacı firma ile dava dışı A.. Gıda San. ve Tic. A.Ş. arasında beşeri bağ bulunduğu, muvazaa karine kabul edilmekle birlikte yan deliller bakımından (muhasebe ve sigorta kayıtları ile vekaletnameler) incelemeye alınmasının mahkemenin takdirinde olduğu, davalı tarafın davacının abonelik tesisi talebinin reddedilmesi sebebinin, dava konusu fabrikanın fiili kullanıcılarının davacı ve dava dışı A.. Gıda Ltd.Şti:nin olması ve bu şirketlerin kurucu ortaklarının akraba olmasından kaynaklandığı belirtilmiştir.

Buna göre, mahkemece, bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere muvazaa iddiası açısından yan deliller (muhasebe ve sigorta kayıtları ile vekaletnameler) dosya içerisine alınmalı, dava konusu fabrikanın önceki borçları dolayısıyla yapılan icra dosyaları getirtilerek davacı şirket temsilci ve ortakları ile dava dışı önceki abone, kullanıcı ve borçlu şirket veya kişiler arasında bir bağ bulunup bulunmadığı tam olarak araştırılmalı, bu eksiklikler tamamlandıktan sonra bilirkişi heyetinden ek rapor veya yeni bir bilirkişi heyetinden rapor aldırılmalı ve bu bağlamda davalı tarafın muvazaa iddiası üzerinde durulup tam bir değerlendirilme yapılmalıdır.

Hal böyle iken, mahkemece, sadece davacı şirketin temsilci ve ortakları ile dava konusu fabrikayı kiralamış olduğu A.. Gıda Ltd.Şti.nin borçlu olup olmadığı üzerinde durulmak suretiyle eksik inceleme ve araştırma sonucunda uyuşmazlığın esası hakkında yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11342, Karar No: 2011/6580, Tarih: 02.12.2011

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/11342 E.  ,  2011/6580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının 5620 sayılı kanunun 3. maddesi 2.fıkrası c bendi gereğince ve 15.12.2002 tarih ve 80 sayılı meclis kararı gereğince 6 aydan az (5 ay 29 gün) çalıştırılmak üzere mevsimlik işleri yapmak üzere istihdam edildiğini, yasal zorunluluk nedeniyle iş akdinin feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece,davacının ....Belediyesi Çevre Kor. Ve Kont. Müdürlüğüne bağlı olarak altı aydan fazla süre ile fiilen kesintisiz olarak çalıştığı, yaptığı işlerin mevsimlik işlerden olmadığı, yapılan işin belediyenin asli işlerinden olduğu, aynı işin halen faal olarak yapılmaya devam edildiği, bu nedenle iş sözleşmesinin başından beri belirsiz süreli iş sözleşmesi olduğunun kabulünün gerektiği, iş akdinin işverence 5620 sayılı yasanın 3. maddesi uyarınca feshedildiği, 5620 sayılı yasa uyarınca iş sözleşmesinin ancak emeklilik veya emekliliğe hak kazanma hallerinde feshedilmesinin mümkün olduğu, işverenin fesih bildiriminde fesih nedenini açık ve anlaşılır bir biçimde gösterilmediği, ayrıca davacının üyesi olduğu sendika ile davalı ... arasında fesih tarihinde geçerli olan toplu iş sözleşmesine göre fesih yetkisinin iş kanunun 25/2. maddesi ile sınırlandığı nedenleriyle feshin geçersiz olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı, davacının 5620 sayılı Yasa kapsamında ve kamu Kurumlarında personel istihdamına ilişkin mevzuata uygun olmayan vizesiz çalışmasının fesih sonrasına yönelik hüküm doğurup doğurmayacağı konuları uyuşmazlık konusudur.

Uyuşmazlığın normatif dayanağı 04.04.2007 tarihinde kabul edilen ve 21.04.2007 tarihinde resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5620 sayılı Kanunun 1, 2, 3, geçici 1 ve 3. maddeleri, 4857 sayılı İş Kanunun 18, 19, 20 ve 21.maddeleridir.

Uyuşmazlığın normatif dayanağı 04.04.2007 tarihinde kabul edilen ve 21.04.2007 tarihinde resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5620 sayılı Kanunun 1, 2, 3, geçici 1 ve 3. maddeleri, 4857 sayılı İş Kanunun 18, 19, 20 ve 21.maddeleridir.

5620 sayılı Kanunun m.1.de bazı kamu kurum ve kuruluşlarında çalışan geçici işçilerin sözleşmeli personel pozisyonlarına veya sürekli işçi kadrolarına geçirilme koşul ve yöntemi düzenlenmiştir. Buna göre maddede belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarında çalışan işçinin sürekli işçi kadrosuna geçirilmesi için 2006 yılı içerisinde usûlüne uygun olarak vizesi yapılmış geçici iş pozisyonlarında toplam 6 ay veya daha fazla süreyle geçici işçi olarak çalışmış olmak gerekir. Aynı düzenlemede 2005 veya 2006 yıllarında aynı şartlarda çalışıp da askerlik, doğum veya sağlık kurulu raporuyla belgelendirilen sağlık sorunları sebebiyle iş sözleşmeleri askıda kalanların da bu hüküm kapsamında değerlendirileceği öngörülmüştür.

Sözü edilen Kanunun m.3’e göre bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren 1 inci madde kapsamındaki idare, kurum ve kuruluşlarda geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılamaz.

Ancak mevsimlik ve kampanya işleri ile orman yangınıyla mücadele hizmetlerinde bir malî yılda 6 aydan az olmak üzere vize edilecek geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılabilir. Bu şekilde çalıştırılacak işçiler için her malî yılda maddede belirtilen mercilerden geçici iş pozisyon vizesi alınması zorunludur. Söz konusu vize işlemi yapılmaksızın geçici işçi çalıştırılamaz ve herhangi bir ödeme yapılamaz. İl özel idareleri ile bunların müessese ve işletmelerinde (Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre kurulmuş olan şirketler hariç) bu fıkra hükümlerine göre geçici işçi çalıştırılabilmesine ilişkin usûl ve esaslar İçişleri Bakanlığı tarafından belirlenir.

5620 sayılı Kanunun 2.maddesinin (2) numaralı bendinde “Bu Kanunun 1 inci maddesi kapsamındaki idare, kurum ve kuruluşlarda çalışan geçici işçilerden bu Kanunun yayımı tarihi itibarıyla; bağlı bulundukları sosyal güvenlik kurumundan yaşlılık veya emeklilik aylığı bağlanmasına hak kazanmış olanlardan bu tarih itibarıyla kadınlarda 56, erkeklerde 58 yaşını doldurmuş olanlar, sürekli işçi kadrolarına veya sözleşmeli personel statüsüne geçirilmezler, bunların iş sözleşmeleri tüm yasal hakları ödenmek suretiyle sona erdirilir” kuralına yer verilmiştir.

5620 sayılı Kanunun geçici m.1’ e göre “kanunda belirtilen şartları taşımadıkları için sürekli işçi kadrolarına veya sözleşmeli personel statüsüne geçişi yapılamayan ve bu Kanunun 3.maddesi kapsamına girmeyen geçici işçiler, ilgili idare, kurum ve kuruluşlarda bir mali yılda 6 ayda az olmak üzere bu Kanunun 3. maddesinde belirtilen usule göre vizesi yapılacak geçici iş pozisyonlarında çalıştırılmaya devam olunabilir”. Maddenin 2.fıkrasında sözleşmeli personel statüsüne geçmeyi kabul etmeyenlerin 2006 yılındaki çalışma sürelerini aşmamak kaydıyla bu Kanunun 3.maddesinde belirtilen usûle göre vizesi yapılacak geçici iş pozisyonlarında istihdam edilmeye devam olunacağı belirtilmiştir. Yine maddenin 3. fıkrasına göre maddenin birinci ve ikinci fıkrası kapsamına girenlerin bağlı bulunduğu sosyal güvenlik kurumundan yaşlılık veya emeklilik aylığı bağlanmasına hak kazandıkları tarihte iş sözleşmeleri tüm yasal hakları ödenerek feshedilir.

4857 sayılı İş Kanunun 18, 19, 20 ve 21. maddelerinde öngörülen iş güvencesi hükümleri feshe karşı işçiyi korumayı sağlamak üzere kabul edilmiştir. “Fesih” olarak nitelendirilemeyecek askıya alma hallerinde, işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlandırma olanağı bulunmamaktadır.

Dosya içeriğinden, davacının 5620 sayılı yasanın yürürlüğe girdiği 21.04.2007 tarihinden sonra altı aydan fazla süre ile davalı işeverene ait işyerinde çalıştığı, iş akdinin 25.06.2009 tarihli fesih bildirimi ile, 5620 sayılı Yasanın 3. madde 2. fıkrasının c bendince 05.12.2008 tarihli Belediye Meclis Kararına dayanılarak 29.06.2009 tarihinden itibaren sona erdirildiği, davacının 02.06.2008 tarihinde Tüm Belediye ve Genel Hizmet İşçileri Sendikasına üye olduğu, TİS hükümlerine göre, iş akdinin 4857 sayılı Yasanın 25/II. Maddesinde belirtilen sebebler dışında feshedilemeyeceğinin düzenlendiği, 05.12.2008 ve

07.12.2007 tarihli kararlarda, davacının bir mali yılda 5 ay 29 gün çalıştırılmak ve mevsimlik işleri yapmak üzere istihdam edilmesine karar verildiği,davacının 2008 yılı yıllık iznini 11.05.2009 tarihinden itibaren 6 gün olarak kullandığı anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacının 5620 sayılı Yasa kapsamında mevsimlik ve kampanya işleri ile orman yangınıyla mücadele hizmetlerinde çalıştırılmadığı, bu durumda 5620 sayılı Yasa kapsamında ve kamu Kurumlarında personel istihdamına ilişkin mevzuata uygun olmayan çalışmaya dair iş sözleşmesinin hükümsüz olduğu, sözleşmenin fesih tarihinden itibaren ileriye yönelik sonuç doğurmayacağı ve davacının vizeli işçi olarak çalıştığının kabul edilemeyeceği düşünülmeden, çalışmanın kanuna açıkça aykırı olarak yapılması karşısında feshin Yasa gereği geçerli nedenle yapıldığının kabulü gerekirken, yanlış değerlendirme ile davanın reddi yerine kabulüne yönelik yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20. Maddesinin 3. Fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20. Maddesinin 3. Fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-)Yerel mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-)Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı (60.00) TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.100.00- TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-)Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 02.12.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16569, Karar No: 2023/4336, Tarih: 07.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/16569 E.  ,  2023/4336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Düşme

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Almus Cumhuriyet Başsavcılığının 10.03.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 234 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca dava açılmıştır.

2. Almus Asliye Ceza Mahkemesinin 13.07.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşürülmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği;

Sanığın atılı suçu işlediği sabit olduğu ve şikayete bağlı olmadığı halde hakkında düşme kararı verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın boşandığı mağdur ile ortak çocukları olan on iki yaşındaki İlknur'u alıkoyduğu iddiasına ilişkindir.

2. Mağdur Almus Cumhuriyet Başsavcılığına sunduğu 13.11.2015 tarihli dilekçesi ve ifadesinde, eşi olan sanıkla boşanma davasında velayeti kendisine verilen küçük kızı İlknur'u 2014 yılı yarıyıl tatilinde mahkeme kararı gereği götürüp babasına teslim ettiği ve aradan uzunca bir süre geçtiği halde kızını kendisine göndermediğini belirtmiştir.

3. Almus Asliye Hukuk Mahkemesinin 12.11.2013 tarihli kararı ile boşanan tarafların ortak çocukları olan İlknur'un velayetinin anneye verildiği, babası olan sanığın her ayın ikinci Cumartesi günü sabah 08.00'den akşam saat 18.00'e kadar, sömestr tatilinin ilk Pazartesi sabah 08.00'den takip eden Pazar akşamı 18.00'e, ayrıca her yıl 1 Temmuz günü sabah saat 08.00'den 31 Temmuz günü akşam saat 17.00'ye kadar ve dini bayramların ikinci günü sabah saat 08.00'den akşam saat 18.00'e şahsi münasebet kurulmasına karar verildiği ve bu kararın 13.12.2013 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

4. Sanık savunmasında, kendisinin haberi bile olmadan mağdurun çocuğu bırakıp gittiğini, kızının annesinin yanına gitmek istemediğini, alıkoymadığını ifade etmiştir.

4. Sanık savunmasında, kendisinin haberi bile olmadan mağdurun çocuğu bırakıp gittiğini, kızının annesinin yanına gitmek istemediğini, alıkoymadığını ifade etmiştir.

5. İlknur beyanında, 2014 yılı yarıyıl tatilinde annesinin evlenmesi nedeniyle kendisini babasının yanına bıraktığını, kardeşiyle birlikte babasında kaldığını, annesinin başka biriyle evlenmesi nedeniyle onun yanına gitmek istemediğini, babasının kendisini zorla tutmadığını ifade etmiştir.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 234 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suçun hareket unsurunun, failin on altı yaşını bitirmemiş çocuğu, veli, vasi veya bakım ve gözetim altında bulunan kimsenin yanından kaçırması veya alıkoymasıdır. Madde metninde geçen kaçırmanın, veli, vasi veya bakım ve gözetimi altında bulunan kimsenin yanından olması hususunu, velinin bulunduğu vasinin bulunduğu bir ortamdan kaçırma, bunların bakım ve gözetim için bıraktığı, okul, kreş, hastane, refakatçi ve bakıcı yanı, antrenman salonu, oyun parkı gibi yerler olarak anlamak gerekir. Alıkoyma ise, çocuğun failin egemenlik alanına kendisinin veya veli, vasi veya bakmakla yükümlü olan kimsenin rızasıyla gelmesi ve orada rızaya aykırı olarak tutulmasıdır. Alıkoyma, hak sahibine vermekten kaçınmak anlamına gelmektedir, hukuken verme yükümlülüğü olmasına rağmen vermekten kaçınmak halinde alıkoyma söz konusu olur. Burada çocuk, failin fiili hakimiyet alanına, kendisinin ve veli veya vasi veya çocuğu bakım ve gözetimi altında bulunduran kimsenin rızası ile gelmiştir ancak velinin, vasinin veya bakım ve gözetimi altında bulunduran kimsenin gösterdiği rıza süresi dolmasına karşın, failin çocuğu göndermemesi söz konusudur. Dava konusu olayda, küçük İlknur ve babası olan sanığın beyanları ile mağdurun rızası ile çocuğu sanığın yanına götürdüğü, mağdurun geçen süre zarfında çocuğu almak için gelmediği gibi mağdurun evlenmesi nedeniyle çocuğun da annesinin yanına dönmek istemediğinin anlaşılması karşısında, atılı suçun unsurları oluşmadığından sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, şikayete tabi olmadığı halde atılı suç nedeniyle düşme kararı verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Almus Asliye Ceza Mahkemesinin 13.07.2016 tarihli kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, bozma nedeni yönünden Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3352, Karar No: 2024/1155, Tarih: 14.02.2024

**1. Hukuk Dairesi         2023/3352 E.  ,  2024/1155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/927 E., 2021/305 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasında görülen tescil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili, davalı ... vekili, davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; ... köyünde bulunan dava konusu taşınmaz bölümlerinin kadastro çalışmaları sırasında tespit harici bırakıldığını, ancak emek ve sermayesi ile taşınmazları tarım arazisi haline dönüştürdüğünü, yaklaşık 30 yıldır devam eden fasılasız ve nisasız zilyet olduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazların adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

III. MAHKEME KARARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Mahkemece; fen bilirkişisi raporunda (A) harfiyle gösterilen 22.091,16 m2'lik ve (B) harfiyle gösterilen 17.908,84 m2'lik taşınmaz bölümlerinde zilyetlikle mülk edinme koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir. Karara karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

III. MAHKEME KARARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Mahkemece; fen bilirkişisi raporunda (A) harfiyle gösterilen 22.091,16 m2'lik ve (B) harfiyle gösterilen 17.908,84 m2'lik taşınmaz bölümlerinde zilyetlikle mülk edinme koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir. Karara karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 04.04.2016 tarihli ve 2015/5317 Esas, 2016/3616 Karar sayılı kararı ile; karar tarihi itibariyle yürürlükte olan 6360 sayılı Kanun uyarınca Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanlığı'nın davaya dahil edilip husumetin yaygınlaştırılmadığı, çekişmeli taşınmaz bölümlerinin sınırında Dicle Nehri bulunmasına rağmen taşınmazların kıyı kenar çizgisine göre konumunun belirlenmediği, dava konusu taşınmazın sınırında idarece yapılmış ve yöntemince kesinleşmiş bir kıyı kenar çizgisinin bulunmadığına değinilerek öncelikle Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanlığı davaya dahil edilip husumetin yaygınlaştırılması, bundan sonra yerel bilirkişi, 3621 sayılı Kanun'un 9 uncu maddesine göre bu işlerde uzman olan üç jeolog veya jeomorfoloji mühendisi ile uzman ziraat ve harita mühendisinden oluşturulacak beş kişilik uzman bilirkişi kurulu huzuruyla keşif icra edilmesi, teknik bilirkişilerden dava konusu taşınmazın bulunduğu yere ilişkin memleket haritalarının, en eski tarihli askeri haritaların, hava fotoğraflarının yöntemince uygulanması, gerektiğinde değişik kodlardan toprak örnekleri alınıp analizlerinin yapılması, mevsimsel etkilerin de göz önünde tutulması suretiyle kıyı kenar çizgisini saptamalarının istenilmesi, belirlenen kıyı kenar çizgisinin de gözetilmesi suretiyle çekişmeli taşınmazın Dicle Nehri'nin etki alanı içerisinde kalıp kalmadığı ve aktif dere yatağı içerisinde bulunup bulunmadığı ile ilgili olarak denetime açık, ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınması; teknik bilirkişlerce çekişmeli taşınmazın haritası ile kıyı ve kıyı kenar çizgisinin çakıştırılması neticesinde taşınmazın konumununun belirlemesi, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

3. Mahkemenin 24.03.2021

tarihli ve 2016/927 Esas, 2021/305 Karar sayılı kararıyla; bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, zilyetlikle kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle (B) harfi ile gösterilen 17.909,24 m2 ve (A1) harfi ile gösterilen 7.770,30 m2 bakımından davanın kabulüne; zilyetlikle kazanma şartları oluşmadığı gerekçesiyle bilirkişi raporunda (A2) harfi ile gösterilen 13.822,92 m2'lik kısım yönünden tescil talebinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili, davalı ... vekili, davalı ... Belediye Başkanlığı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri