muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/142, Karar No: 2012/1052, Tarih: 03.02.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/142 E.  ,  2012/1052 K.**

**"İçtihat Metni"**

-Y A R G I T A Y İ L A M I –

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Çocuk mallarının korunmasına ilişkin olarak açılan davada Siirt Asliye Hukuk (Aile) ile Eruh Asliye Hukuk (Aile) Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 352. ve devamı maddeleri uyarınca açılan çocuk mallarının korunması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu’nun 21. maddesine göre velayet altında bulunan çocuğun yerleşim yeri ana ve babanın ortak yerleşim yeridir.

Somut olayda, mallarının korunması istenen çocukların babası ...’ın vefatı sonucu, velayeti kullanan anne ...'ün yerleşim yeri mahkemesinin yetkili olacağı hususu kuşkusuzdur.

... Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi tarafından, sağ eş ...’ın yapılan araştırmalar sonunda ... ili adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş isede, 11.09.2011 günlü Jandama tutanağına göre, ... köyünün boş olduğu ve kimsenin ikamet etmediği ve nüfus müdürlüğünden gelen cevabi yazı uyarıncada sağ eşin yerleşim yerinin "... olduğu anlaşılmıştır. Bu durumda, uyuşmazlığın ... Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi tarafından görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince ... Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 03.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31685, Karar No: 2017/15453, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/31685 E.  ,  2017/15453 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/829, Karar No: 2015/9571, Tarih: 26.05.2015

**13. Ceza Dairesi         2015/829 E.  ,  2015/9571 K.**

**"İçtihat Metni"**

KANUN YARARINA BOZMA

Elbirliği ile malik olunan mal üzerinde hırsızlık suçundan sanık ...’nun 5237 sayılı TCK'nın 144/1-a ve 62. maddeleri uyarınca 2.000 TL. adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK'nın 231/6-8 maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl denetim süresi belirlenmesine ve sanığın denetim süresinin ilk bir yıl içinde 450 ağaç dikmesine yönelik yükümlülük belirlenmesine dair ... Sulh Ceza Mahkemesinin 08.07.2014 tarih ve 2013/274 esas, 2014/130 karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 15.12.2014 gün ve 94660652-105-42-10511-2014-22498/74491 sayılı kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.03.2015 tarih ve 2014/416304 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre; ağaç dikme mükellefiyetinin para sarfı ile yerine getirilebilecek maddi bir edim ihtiva ettiği, hakimin ceza ve mükellefiyet tayininde takdir yetkisini haiz ise de, bu takdirini kanundaki ilkeler çerçevesinde kullanmak durumunda olduğu, işlenen suçla ilgisi olmayan, "ağaç dikme" mükellefiyetine hükmedilemeyeceği ve sanık hakkında yükümlülük belirlenirken kanun koyucunun amacına uygun, akla ve mantığa muhalif olmayan tarafları tatmin edici, denetime elverişli bir yükümlülüğe hükmedilmesi gerektiği cihetle, Cumhuriyet savcısının infaz yetkisini kısıtlayacak ve sanığa mali külfet getirecek şekilde 450 ağaç dikme yükümlülüğü belirlenmesinin mümkün bulunmadığının gözetilmemesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu, anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmüş olduğundan kabulü ile sanık ... hakkında hırsızlık suçundan dolayı ... Sulh Ceza Mahkemesinin 08.07.2014 tarih ve 2013/274 esas, 2014/130 karar sayılı kararın 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca BOZULMASINA, karardaki diğer hususların aynen yerinde bırakılmasına, 26.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8963, Karar No: 2015/17263, Tarih: 11.12.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/8963 E.  ,  2015/17263 K.**

* GÖREVİ KÖTÜYE KULLANMA SUÇU

* BAŞBAKAN YARDIMCISI VE BAKAN HAKKINDA SORUŞTURMA

* KAMU DAVASI AÇILAMAMASI

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 100

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 309

**"İçtihat Metni"**

Görevi kötüye kullanma suçundan şikayet olunanlar B.. A.. ve M.. G.. hakkında yapılan suç duyurusu üzerine, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 23/12/2013 tarihli ve 2013/171945 soruşturma, 2013/76945 sayılı işlem yapılmasına yer olmadığına dair karara yönelik müşteki vekillerince yapılan itirazın kabulüne, anılan kararın kaldırılmasına ilişkin mercii Bakırköy 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/03/2014 tarihli ve 2014/187 Değişik İş sayılı Kararının,

Dosya kapsamına göre;

1-Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 10/04/2014 tarihli ve 2014/2391 esas, 2014/4061 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, kamuoyunda "gezi olayları" olarak bilinen gösterilere katılan müştekilerin kolluk kuvvetlerinin zor kullanma yetkilerini aştıkları eylemleri nedeniyle yaralandıklarının iddia edildiği olayda, yaralama fiilini gerçekleştirdiği beyan edilen polis memurlarının amiri olmaları nedeniyle Başbakan Yardımcısı Devlet Bakanı B.. A.., eski İçişleri Bakanı M.. G.. hakkında şikayetçi olunmuş ise de, şikayete konu hususların, Bakanlık görevinin ifasına ilişkin olması sebebiyle Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 100/1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğünün 107. maddesi uyarınca Başbakan ve Bakanlar hakkında soruşturma açılabilmesinin ancak Türkiye Büyük Millet Meclisi üye tam sayısının en az 1/10'unun vereceği meclis soruşturması önergesiyle mümkün olabileceği, soruşturma işlemlerinde savcılığın yetkisinin bulunmadığı, gözetilmeden itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesinde,

2-Şikayet olunan B.. A.., M.. G.. hakkında yürütülen soruşturma sonucunda İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 15/08/2013 tarihli ve 2013/89430 soruşturma, 2013/46043 sayılı kovuşturmaya yer olmadığı kararını müteakip, müştekilerce yapılan itirazın reddine ilişkin Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/12/2013 tarihli ve 2013/649 değişik iş sayılı kararı ile bahse konu Bakırköy 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/187 değişik iş sayılı kararına konu olan eylemin aynı olmaları karşısında, kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar kesinleştikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamayacağı gözetilerek itirazın reddi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 02.07.2015 gün ve 94660652-105-34- 4559-2014-13869/44273 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

1 no'lu kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin bu gerekçeye dayalı olarak kabulü ile Bakırköy 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/03/2014 tarihli ve 2014/187 Değişik İş sayılı Kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kararın bozulması karşısında belirtilen gerekçeye istinaden 2 no'lu kanun yararına bozma isteminin incelenme imkanı olmadığından buna yönelik istemin REDDİNE, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 11/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/323, Karar No: 2025/1172, Tarih: 13.02.2025

**12. Hukuk Dairesi         2025/323 E.  ,  2025/1172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre ve şikayetçinin 17.05.2022 tarihli dilekçesi ile icra müdürlüğünden satışın durdurulmasını talep ettiği böylelikle satıştan makul süre önce ihaleden haberdar olduğundan tebliğ işleminin usulsüz olduğunu ileri sürerek ihalenin feshini isteyemeyeceği anlaşılmakla, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re' sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nın ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 27. maddesi ile eklenen fıkra ile;

"İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı

ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir." hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin %10'u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13. maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesinin 17/10/2024 tarih ve 2023/2144 E. - 2024/3226 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

SONUÇ:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesinin 17/10/2024 tarih ve 2023/2144 E. - 2024/3226 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2- Lüleburgaz İcra Hukuk Mahkemesinin 23/03/2023 tarih ve 2022/141 E. - 2023/60 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin 2. bendinde yer alan “ %10'u oranında ” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “% 5’i oranında” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2 ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 13.02.2025 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31430, Karar No: 2019/3510, Tarih: 13.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/31430 E.  ,  2019/3510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 2010 yılı 7. ayında davalı işyerinde çalışmaya başladığını, 2013 yılı Ocak ayında iş akdi haksız yere fesih edildiğini, davalı işyerinde hafriyat ve nakliye işi yapılmakta olduğunu, davacının tır şoförü olarak çalıştığını, davacının ücretinin net 1800 TL olduğunu, davacının davalı işyerinde 2010 yılında 1500 TL ücret ile çalışmaya başladığını, 1,5 yıl hiç zam yapılmadığını, sonrasında net 1800 TL ücret ödendiğini, ancak işveren 3-4 ay bu şekilde ödeme yaptıktan sonra tekrar maaşlarını 1500 TL olarak düşürdüğünü, davacının bu durumu kabul etmeyip itiraz edince, davalı işverenin davacıyı işten çıkardığını, davacının çalıştığı son ay ücreti ile yıllık izin ücretlerini almak istediğinde kendisine istifa dilekçesi dahil birkaç dilekçe imzalattırılarak ücreti ve yıllık izin ücretinin ödendiğini, davacı işten çıkarıldığı halde kıdem ve ihbar tazminatı haklarından mahrum bırakılmak için işçinin ekonomik zayıflığı kullanalarak ücretlerinin ödenmesi karşılığı okumaya dahi fırsat bırakılmadan bir kısım evrakların imzalattırıldığını, davacı tır şoförü olap sabah saat 06;00 da işbaşı yapıp sevkiyat durumuna göre akşam saat 20;00-21;00 e kadar aralıksız çalıştığını, iki haftada bir gün tatil yaptığını, milli bayramların tamamında çalışma olduğunu, bu çalışmaların karşılığı olarak da herhangi bir ödeme yapılmadığını, haksız olarak davacının iş akdine son verildiğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işyerinde ilk kez 17/06/2011 tarihinde çalışmaya başladığını, 24/10/2011 tarihinde işyerinden kendi isteği ile istifa ederek ayrıldığını, davacının bir hafta sonra yani 02/11/2011 tarihinde tekrar çalışmaya başladığını, bu çalışmasının da kendi isteği ile işten ayrıldığı 31/01/2013 tarihine kadar sürdüğünü, davacının kıdem ve ihbar tazminatı talebinin yersiz olduğunu, 2010 yılı 7. ayında işe girmesinin söz konusu olmadığını, müvekkili şirketin faaliyetine de 2011 yılı Mart ayında başladığını, davacının asgari ücret ile çalıştığını, fazla çalışma yapmasının söz konusu olmadığını, ayrıca resmi tatillerde de çalışmadığını, yıllık izin ücreti alacağının bulunmadığını, hafta tatillerinde de çalışmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı, dava dilekçesinde davalı işyerinde sabah 06:00'da işe başlayıp saat 20:00-21:00'e kadar çalıştığını ancak yaptığı fazla mesailerin ödenmediğini iddia ederek fazla mesai alacağı talebinde bulunmuş, davalı davacının fazla mesai ücreti alacağı olmadığını savunmuştur. Davacının iddiasını ispat bakımından dinlettiği tanıklardan Z. Tutar, yaz ayları için işe başlama saatini 08:00, bırakma saatini ise 19:00-20:00 saatleri olarak, kış ayları için ise yine işe başlama saatini 08:00, bırakma saatini ise 18:00 olarak açıklamıştır. Davalı tanığı M. Doğan, işe başlama saatini 08:30, bırakma saatini ise 17:00-18:00 olarak açıklamıştır. Müşterek tanık S.Yavuzer ise sabah 07:00'de işe başladıklarını bırakma saatinin ise 19:00-20:00 saatleri arasında olduğunu açıklamıştır. Görüldüğü üzere iddia ve tanık beyanlarından hiçbirisi mesainin başlama ve bitiş saatleri bakımından birbiri ile uyum içerisinde değildir.

Dosyadaki bilgi ve belgeler ile tanık beyanları hep birlikte değerlendirildiğinde davacının yaz aylarında 07:00-19:00, kış aylarında ise 08:00-19:00 saatleri arasında çalıştığının kabulü yerinde olacaktır. Buna göre ara dinlenmeler de düşüldüğünde davacı yaz ayları için haftalık 15 saat, kış aylarında ise haftalık 9 saat fazla mesai yapmaktadır. Davacının fazla mesai ücret alacağı talebi buna göre hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken, davalı işyerinde mesainin kaçta başlayıp kaçta bittiğine ve davacının davalı işyerinde haftalık kaç saat fazla mesai yaptığının kabul edildiğine dair veri içermeyen, yaz- kış dönemi ayrımı yapılmayan ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna itibarla fazla mesai alacağının hüküm altına alınması hatalıdır.

3- Davacı, dava dilekçesi ile hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücret alacağı için ayrıştırma yapmaksızın 100 TL talep etmiş, ayrıştırma yapılmadığı için mahkemece davacının dava dilekçesi ile hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacak talepleri bakımından 50'şer TL istediği kabul edilerek sonuca gidilmiştir.

3- Davacı, dava dilekçesi ile hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücret alacağı için ayrıştırma yapmaksızın 100 TL talep etmiş, ayrıştırma yapılmadığı için mahkemece davacının dava dilekçesi ile hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacak talepleri bakımından 50'şer TL istediği kabul edilerek sonuca gidilmiştir.

Bu şekilde uygulama yerinde olmakla birlikte davacının hafta tatili ücretine ilişkin talebini ıslah etmediği halde bu talep bakımından ıslah varmış gibi hüküm kurulması hatalıdır. Diğer taraftan bilirkişi hükme esas alınmayan kök raporunda ulusal bayram genel tatil alacağını 704,59 TL olarak açıklamış olup davacı vekili ıslah yaparken bu miktar üzerinden ıslah yapmıştır. Bilirkişi ise hükme esas alınan raporunda ulusal bayram genel tatil ücreti alacağını 621,78 TL olarak hesaplamıştır. Sonuç olarak davacının ulusal bayram genel tatil ücreti alacağı 621,78 TL olarak hüküm altına alınıp talep 704,59 TL olduğundan bakiyesi için ret hükmü kurulması gerekirken bu alacağın 50 TL olarak hüküm altına alınması ve ret miktarının gösterilmemesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 13/02/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8793, Karar No: 2016/10952, Tarih: 09.11.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/8793 E.  ,  2016/10952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ...'e velayeten kendi adlarına asaleten; ... ve ... vekilleri Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 26/04/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/11/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalının diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, haksız fiilden kaynaklı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar; müşterek çocukları ...'in üzerine, davalıya ait Bağcılar Tavukçudere Terfi Merkezi Şubesini çevreleyen beton duvarın düşmesi sonucu küçük Eren'in iki bacağında da kırılma ve ezilme olacak şekilde yaralandığı, uzunca bir süre tedavi gördüğü, okuluna gidemediği ve sakatlandığı, davalının güvenlik için gerekli önlemleri ve tedbirleri almayarak meydana gelen olayda kusurlu olduğundan bahisle maddi ve manevi tazminat talep etmişlerdir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; çocuk ... için istenilen maddi ve manevi tazminat isteminin kabulüne, haksız fiil tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine, diğer davacı anne ve baba yönünden manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Dosyada bulunan kusura ilişkin bilirkişi raporlarında ve mahkemenin hükme esas aldığı bilirkişi raporunda ...'in yaralanması olayında davalı İSKİ'nin %90 oranında kusurlu olduğunun tespit edildiği, davacı anne ve babaya da kusur atfedildiği, davacılar vekilinin dava dilekçesinde meydana gelen olayın oluş şekli itibariyle davalıdan tam kusura dayanılarak tazminat isteminde bulunulmuş olması karşısında, mağdur küçük ... yararına hükmedilen manevi tazminat miktarında, matematiksel olmayacak şekilde indirim yapılmadan talebin aynen kabulü doğru değildir,

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.