muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5676, Karar No: 2024/14230, Tarih: 18.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2024/5676 E.  ,  2024/14230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/100 E., 2023/117 K.

TALEP EDENLER : T.C. ..., Türkiye Büyük Millet Meclisi

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : TCK'nın 314/3 maddesi yollamasıyla TCK'nın 221/4-1 maddesi ve CMK'nın 223/4-a maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, Düzeltilerek onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü:

1-T.C. ... ve Türkiye Büyük Millet Meclisi vekillerinin temyiz talepleri ile ilgili olarak;

Türkiye Cumhuriyeti ... ve Türkiye Büyük Millet Meclisinin silahlı terör örgütüne üye olma suçunun niteliği itibariyle doğrudan doğruya zarar görmedikleri ve bu nedenle de davaya katılma haklarının bulunmadığı anlaşılmakla; T.C. ... ve Türkiye Büyük Millet Meclisi vekillerinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 298/1 inci maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanık ve müdafiinin temyiz talepleri ile ilgili olarak;

Gerekçeli kararın tebliğine dair mazbatada CMK’nın 295/1 inci maddesinde yazılı temyiz sebebi gösterilme zorunluluğuna ilişkin hususları havi ihtaratın bulunmaması karşısında, sonradan sanık tarafından verilen gerekçeli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilmekle; temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, tanık beyanları ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, silahlı terör örgütüne üye olduğu kabul edilen sanığın gönüllü olarak teslim olup, örgütün yapısı ve faaliyeti çerçevesinde işlenen suçlarla ilgili bilgi verdiği gerekçe gösterilerek ceza verilmesine yer olmadığına dair karara yönelik vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, mahkemece verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinde düzeltilen kısım dışında ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 302/1 inci maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddine, Ancak;

Silahlı terör örgütüne üye olduğu kabul edilen ve etkin pişmanlık hükümleri uygulanan sanık hakkında; ceza hükmü tesis edilirken atıf maddesi olarak 5237 sayılı TCK'nın 314/3 üncü maddesinin gösterilemeyeceğinin ve 5237 sayılı TCK'nın 221/5 inci maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Silahlı terör örgütüne üye olduğu kabul edilen ve etkin pişmanlık hükümleri uygulanan sanık hakkında; ceza hükmü tesis edilirken atıf maddesi olarak 5237 sayılı TCK'nın 314/3 üncü maddesinin gösterilemeyeceğinin ve 5237 sayılı TCK'nın 221/5 inci maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılması gerektirmeyen bu hususun 5271 sayılı CMK'nın 303/1 inci maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükmün 1 inci Paragrafından "TCK'nın 314/3 yollamasıyla" ibaresinin çıkartılması ve birinci paragrafından sonra gelmek üzere "Etkin pişmanlıktan yararlanan sanık hakkında TCK'nın 221/5 inci maddesi gereğince 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8 inci maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Ankara 16. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5147, Karar No: 2015/17079, Tarih: 17.12.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/5147 E.  ,  2015/17079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı ile müvekkili arasında temel bankacılık hizmetleri sözleşmesi imzalandığını, davalının bu sözleşme doğrultusunda kredi kartı ve kredili mevduat hesabı kullandığını, ancak borcunu ödemediğini belirterek borcun tahsili için ilamsız takip başlatıldığını, davalının takibe haksız olarak itiraz ettiğini belirterek itirazın iptalini, takibin devamını ve inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı bankanın başka bir takipte takip konusu edilen alacaktan feragat ettiğini, herhangi bir alacak borç ilişkisinin kalmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının takip konusu sözleşmeyi, kart borcunun ödenmediği iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava kredi sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsiline yönelik yapılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davacı icra takibine konu alacağın dayanak belgelerini sunmamış, mahkemece ise davacı banka şube müdürlüğüne yazılan yazı cevabı esas alınarak davacı vekiline delillerin ibrazı için kesin süre verilmeksizin davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı alacaklı icra takip talebinde kredi sözleşmesine dayanmış olup mahkemece davacı vekiline icra takip talebindeki alacağın nereden kaynaklandığının açıklanması ve buna ilişkin delillerin ibrazı için kesin süre verilerek, banka kayıt ve defterleri üzerinde konusunda uzman bankacı bilirkişi aracılığıyla inceleme yaptırılarak toplanan tüm deliller ve varılacak uygun sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu ve eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine,17.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20163, Karar No: 2015/11619, Tarih: 09.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/20163 E.  ,  2015/11619 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde çalıştığı süre zarfında fazla mesai yaptığını ancak alacaklarının ödenmediğinden bahisle ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41'inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde davalı şirkette pastane asistan şefi olarak, haftanın 6 günü 08.00-21.30 saatleri arasında çalıştığını ve fazla mesai alacağının bulunduğunu iddia etmiştir. Dosyada dinlenen tanık beyanlarına göre, davalı iş yerinde çalışma saatleri yaz- kış sezonuna göre farlılık göstermektedir. Bu nedenle mahkemece, davacının yaz-kış 08.00-21.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek fazla mesai alacağının hesaplandığı bilirkişi raporu ile sonuca gidilmesi hatalıdır.

Yapılacak iş aynı işverene karşı açılmış emsal dava dosyalarında (Örn: Dairemiz 2014/18542 E. sayılı dosyası) yapılan tespitler çerçevesinde davacının çalıştığı bölümde yaz-kış sezonu ayrımına göre çalışma saatleri tespit edilip fazla mesai yapılıp yapılmadığı belirlendikten sonra, tüm dosya kapsamındaki deliller hep birlikte değerlendirilmek suretiyle çıkacak sonuca göre karar vermektir. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin hatalı değerlendirme ile fazla mesai ücretinin hesaplanmaması hatalı olup bozma nedenidir.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. îş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir îş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, dosya içinde davacının kullandığı serbest zamana dair izin kullandığına dair belgeler sunulmaktadır. Yasa gereği, iş veren fazla mesailerin karşılığını ücret olarak verebileceği gibi serbest zaman da kullandırabilir. Bu belgeler değerlendirilmeden sonuca gidilmesi hatalıdır.

4-Davalının dosyaya sunduğu tutanaklardan işyerinde 2012 yılında birden çok yapılmış Bölge Çalışma Müdürlüğü denetimi olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, ilgili raporlar getirtilip tüm delillerle birlikte değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekmektedir.

5-Dosyaya sunulan bordrolarda ve ibranamelerde yapılan ödemelerin ne amaçla yapıldığı anlaşılamamıştır gerekçesiyle hiç dikkate alınmaması, davalının mükerrer ödeme yapmasına yol açacaktır. Yapılacak iş, taraflardan bu ödemelerin ne için yapıldığı açıklattırılmak ve ilgili alacak kaleminden mahsubu gerekip gerekmediği değerlendirilerek sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı tarafa iadesine, 09/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40192, Karar No: 2017/17004, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/40192 E.  ,  2017/17004 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9757, Karar No: 2010/17508, Tarih: 18.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/9757 E.  ,  2010/17508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava ve birleştirilen dava kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılan inceleme ve alınan raporlar hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaza ilişkin düzenlenen kıymet takdir raporunda, kamulaştırılan kısmın yüzölçümünü 7.078 m2 olarak belirtilmesine ve yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporunda bu yüzölçümü üzerinden hesaplama yapılmasına rağmen, daha sonradan keşif yapılmadan alınan ek raporda el atılan bölümün yüzölçümünün 1280 m2 olduğu belirtilmiş, 119 m2'lik bölümün işe yaramazlığından bahisle bedeli hesaplanmıştır. Ayrıca kıymet takdir raporunda kamulaştırılan alandaki ağaç sayısı 110 kavak ve 80 söğüt olarak yazıldığı halde, alınan raporda bu ağaçların değeri hesaplanmadan muhtelif meyve ağaçlarının gelirleri hesaplanmıştır.

Bu itibarla mahallinde yeniden keşif yapılarak,

1-Dava konusu taşınmazın kanal olarak kamulaştırılan bölümünün kapsadığı alanın yüzölçümü kesin olarak belirlenip, kamulaştırmadan artan kısımda işe yaramaz bölüm varsa, bu kısımda hesaplanmak suretiyle bedel takdiri gerekirken inandırıcı olmayan rapora göre hüküm kurulması,

2-Taşınmazın kanal geçen bölümündeki ağaçların cinsi, yaşı ve adedi gerektiğinde tanık da dinlenmek suretiyle belirlendikten sonra hesaplama yapılması gerekirken eksik incelemeyle hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 18.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/44897, Karar No: 2013/31576, Tarih: 02.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/44897 E.  ,  2013/31576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işçisi olarak teknisyen ve ambulans şoförlüğü yaparken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, fazla çalışma, yıllık ücretli izin, ulusal bayram ve genel tatil alacağının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, işyerinin kapatılması nedeniyle davacının iş akdinin feshedildiğini, davacıya bildirim yapılmasına rağmen haklarını almaya gelmediğini, işyerinin kapatılacağının işçilere üç ay öncesinden bildirildiği için davacının ihbar tazminatı alacağının bulunmadığını, işyerinde sezonluk çalışma olduğunu ancak davacının eşinin ve çocuğunun rahatsızlıkları nedeniyle sigortalarının tam gösterildiğini, fiili çalışmasının daha az olduğunu, çocuk yardımı ile fazla mesai ücretinin aylık ile beraber ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdinin davalı işveren tarafından haklı sebepler olmadan feshedildiği, alacaklar yönünden davacının haklı olduğu, sözleşmenin fesih tarihinden itibaren 5 yıllık zamanaşımı müddeti dolmadığından zamanaşımı savunmasının doğru olmadığı, tanık beyanları ile davacının iddialarınının doğrulandığı, gerekçesi ile davanın kısmen kabülüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı 2008 yılı Ocak, Şubat, Mart ve Nisan ayı maaşlarının ödenmediğini iddia etmiş davalı ise bu talep dönemine yönelik ödeme yapıldığını savunup 1295,00 TL lik ödeme kaydı içeren kasa defteri ibraz etmiştir. Ücretin 3. kişi tarafından ödenmesi mümkün olup bu belge asılları getirtilerek imza hakkında davacı beyanı da alınmak suretiyle sonucuna göre davacının ücret talebi değerlendirilmeli iken bu belgeler dikkate alınmadan karar verilmesi hatalı olmuştur.

3- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağına mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

3- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağına mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda davalı tarafça davacıya 400,00 TL ve 526,00 TL lik açıklama içermeyen iki ayrı ödeme yapıldığı anlaşılmakta olup bu ödemelerin neye istinaden yapıldığı davacıya da gösterilip, değerlendirilmesi, varılacak sonuca göre mahsubunun gerekip gerekmediğinin tartışılmaması yerinde değildir.

4-Taraflar arasında, işçilik alacaklarının zamanaşımına uğrayıp uğramadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda davacının yaptığı ıslahtan sonra davalının süresinde öne sürdüğü zamanaşımı savunmasının değerlendirilmemesi doğru değildir.

5- Kıdem tazminatı dışındaki alacaklar yönünden kısmi dava ile talep edilenlere bu tarihten, ıslah ile talep edilen miktarlara ise ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekerken bu durum dikkate alınmadan yazılı şekilde tüm alacaklara dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.