muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5580, Karar No: 2024/836, Tarih: 05.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/5580 E.  ,  2024/836 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/863 E., 2021/2135 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan kurum vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ordu Cumhuriyet Başsavcılığının 20.08.2019 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve çocuğun cinsel istismarı suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Ordu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.02.2020 tarihli kararı ile,

a. Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine,

b. Sanığın çocuğun cişnsel istismarı suçundan 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

Karar verilmiştir.

3. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 17.11.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık, sanık müdafii ve katılan kurum vekilinin istinaf başvuruları üzerine 5271 Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ilk derece mahkemesince verilen hükmün kaldırılmasına, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan kurum vekilinin temyiz isteği, eksik inceleme ile usul ve yasaya aykırı karar verildiğine, ceza tayin edilirken takdiri indirim yapılmasına yer olmadığına karar verilmesi gerektiğine, kurum lehine vekalet ücreti hükmedilmemesinin yasaya aykırılık teşkil ettiğine,

2. Sanık müdafiinin temyiz isteği, suçun unsurlarının oluşmadığına, mağdurun beyanlarının sanık ile de aynı doğrultuda olup çelişmediğine, sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken cezalandırılmasının yasaya ve hakkaniyete aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Dava konusu olay, suç tarihi itibariyle 13 yaşında olan mağdure ile sanığın sosyal medya üzerinden tanıştıkları, olay günü mağdurenin kardeşini okula götürdüğü sırada sanığın aracıyla mağdurun yanına yaklaştığı, mağdurenin kardeşini okula bırakıp sanığın aracına bindiği, bir süre araçla gezdikten sonra araç içerisinde oturdukları esnada sanığın mağdurenin boynundan öptüğü ve dudağından öpmeye çalıştığı, mağdurenin bu durumu kabul etmemesi üzerine sanığın mağdureyi evine yakın bir yere getirdiği iddiasına ilişkindir.

2. Mahkemece mağdurun olayın gerçekleştiği sanığın arabasına rızasıyla bindiği, kişiyi hürriyetinden yoksun kılmanın cinsel istismar suçunun zorunlu bir unsuru olması, cinsel istismar suçunun konusunun mağdurun bedeni olması itibariyle mağdurun hürriyeti kısıtlanmadan bu suçun işlenemeyecek olması, sanığın üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı kabulü ile sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından duruşma açılarak yapılan inceleme neticesinde, sanığın olay tarihi itibariyle 12-15 yaş gurubunda bulunan mağduru ismini bilmediği bir köye götürüp burada 4-5 saat kalmaları şeklindeki eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, suçun unsurlarının sübut bulup, sanığın bu suçtan cezalandırılması gerektiği gerekçesi ile sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken ilk derece mahkemesince beraat kararı verilmesi isabetsiz görülmüştür.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, sanığın olay tarihi itibariyle 15 yaşından küçük mağduru şehir merkezinden alıp araçla bir köye götürüp burada 4-5 saat kaldıkları, mağdurun olay tarihi itibariyle 15 yaşından küçük olması nedeni ile hukuken geçerli bir rızasından bahsedilemeyeceği anlaşıldığından sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

T.C. Anayasasının 41 inci maddesine göre ailenin huzur ve refahı ile özellikle anne ve çocukların korunmasına yönelik olarak her türlü istismar ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alma görevi Devlete aittir. Aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alındığı, 6284 sayılı Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği anlaşılmış ise de, Bakanlığın davaya katılması doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkindir.

5271 sayılı Kanun'un 237 nci ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan doğrudan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine dair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Sanığın sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri lehine takdiri indirim nedeni olarak kabul edilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi uyarınca takdiri indirim yapılmasında isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri lehine takdiri indirim nedeni olarak kabul edilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi uyarınca takdiri indirim yapılmasında isabetsizlik görülmemiştir.

Eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin ve katılan kurum vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 17.11.2021 tarihli sanık müdafii ve katılan kurum vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ordu 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4139, Karar No: 2024/986, Tarih: 22.04.2024

**6. Hukuk Dairesi         2022/4139 E.  ,  2024/986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/260 E., 2022/742 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/998 E., 2020/599 K.

1- İlk Derece Mahkemesince, araç tamiri işi olan eser sözleşmesine konu aracın tamir yapılmak üzere servise götürülmesi için vinçle taşınması sırasındaki zararın TBK'nın 112. ve devamı maddelerinde düzenlenen borçlunun giderim yükümlülüğü hükümlerine göre tazmini için açılmış tazminat davasında yapılan yargılama sonucunda; davalının işin ifası sırasında zararın doğmasını engellemek için gerekli özeni gösterdiğini ispatlayamadığından zarardan sorumlu olduğu gerekçesi ile davanın kabulü ile hasar bedeli bakımından 238.000,00 TL ve 4.500,00 TL'lik kazanç kaybının kaza tarihi olan 20.07.2018 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

2- İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı süresinde davalı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin resen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı ve özellikle eser sözleşmesinin ifası sırasında meydana gelen zararlar nedeniyle borçlunun tazmin borcuyla ilgili olarak TBK'nın 112 ve devamı maddelerinde düzenlenen giderim yükümlülüğüne ilişkin hükümlerin uygulanması gerektiği, bu konuda, borç hiç veya gereği gibi ifa edilmezse, borçlunun kendisine hiçbir kusurun yüklenemeyeceğini ispat etmedikçe, alacaklının bundan doğan zararını gidermekle yükümlü olduğu (TBK, m. 112/1), borçlunun, genel olarak her türlü kusurdan sorumlu olup, bu sorumluluğun kapsamının işin özel niteliğine göre belirleneceği, iş özellikle borçlu için bir yarar sağlamıyorsa, sorumluluğun daha hafif olarak değerlendirileceği (TBK, m. 114/1), haksız fiil sorumluluğuna ilişkin hükümlerin, kıyas yoluyla sözleşmeye aykırılık hâllerine de (TBK, m. 114/2) hükümlerin bulunduğu, kanunda yer alan borca (sözleşmeye) aykırılık nedeniyle giderim yükümlülüğünün koşullarının, haksız fiil nedeniyle sorumluluk koşullarıyla benzerlik taşımakta olup, yüklenicinin eser sözleşmesinin ifasında gerekli tedbirleri almayarak işsahibinin zararına neden olmasının da eser sözleşmesi kapsamında giderim yükümlüğüne neden olan bir eylem olduğu, TBK'nın 114/1. maddesinde borçlunun genel olarak her türlü kusurundan sorumlu olduğu, sorumluluğun kapsamının işin özel niteliğine göre belirleneceği düzenlenmiş olduğundan, meydana gelen zararda yüklenici kusurunun derece ve etkisinin değerlendirilmesini gerekli kıldığı, kusursuzluğunu ispat etmek borçluya ait olduğundan zarar verenin kusurunun ispatlanmasını arayan haksız fiil hükümlerine gidilmesine de gerek olmadığı, yüklenicinin 114/1. maddenin sonucu olarak ispatlayamadığı kusursuzluğu ölçüsünde, kabulü gereken kusurunun derecesi yani oranına göre meydana gelen zarardan sorumlu olacağı, 6098 sayılı TBK'da eser sözleşmesiyle ilgili olarak; yüklenicinin üstlendiği edimleri iş sahibinin haklı menfaatlerini gözeterek, sadakat ve özenle ifa etmek zorunda olduğu (TBK, m. 471/1), yüklenicinin özen borcundan doğan sorumluluğunun belirlenmesinde, benzer alandaki işleri üstlenen basiretli bir yüklenicinin göstermesi gereken meslekî ve teknik kurallara uygun davranışının esas alınacağının (TBK, m

. 471/1), yüklenicinin özen borcundan doğan sorumluluğunun belirlenmesinde, benzer alandaki işleri üstlenen basiretli bir yüklenicinin göstermesi gereken meslekî ve teknik kurallara uygun davranışının esas alınacağının (TBK, m. 471/2) belirtildiği, bu özen ve sadakat borcunun da sonucu olarak yüklenicinin, tamir edilmek üzere bırakılan aracın korunması için de gereken tedbirleri almak zorunda olduğu gibi, kendisinden kaynaklanmayan bir nedenle zararı doğuran bir olay gelmiş ise mümkün olduğunca zararın artmaması için gereken tedbirleri de alması gerektiği, alınan bilirkişi raporunda, garanti kapsamındaki kamyonun arızalanması üzerine, davalıdan kamyonun tamirinin talep ediliği, yetkili servisin elemanın gelerek inceleme yaptığı, aracın tamir edilmesi için servise götürülmesi gerektiğini bildirdiği, davalının ayarladığı şirket ile kamyonun servise götürülmek üzere taşınması sırasında hasarın meydana geldiği, hasarın tamamen vinç operatörünün kusuru ile meydana geldiğinin tespit edildiği, işinin ehli olan yüklenicinin, tamir talep edilen kamyonun servise götürülmesi sırasında gerekli tedbirleri almasının özen borcunun gereği olduğu, özen borcunun tamirhanede olduğu gibi tamirhaneye getirilme aşamasında da yerine getirilmesi gerektiği, davalının kamyonun taşınması için gerekli vinç ve çekicinin getirilip getitrilmediği ve taşımayı yapacak olan kişilerin işin ehli olup olmadığı konusunda önlem alındığı ve bu nedenle kusursuz olduğunu ispatlayamadığı, bu durumda davalı yüklenicinin meydana gelen zarar nedeniyle kusurlu olduğunun kabul edilmesinde bir hata bulunmadığı anlaşılmakla, davalı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davalı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edenden alınmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 22.04.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10700, Karar No: 2010/8151, Tarih: 08.07.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/10700 E.  ,  2010/8151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 7.7.1982-22.3.1985 tarihleri arasında ... sigortalısı olduğunun ve yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının vergi kaydı bulunmadığı gerekçesiyle 07.07.1982-22.03.1985 tarihleri arasındaki 1479 sayılı Yasa’ya tabi sigortalılığını iptal eden Kurum işleminin iptali ile 07.07.1982-22.03.1985 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa’ya tabi sigortalı olduğunun ve yaşlılık aylığına hak kazandığının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin reddine karar verilmiştir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu ... sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş, ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş, ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 25.11.1982 tarihli bildirgeye göre 28.11.1979 tarihli vergi kaydı nedeniyle 20.04.1982 tarihi itibariyle tescil edildiği,28.11.1979-07.07.1982 arasında vergi kaydının,29.11.1979-31.05.2006 tarihleri arasında Esnaf Odası Kaydının bulunduğu, başkaca bir kaydın bulunmadığı, Kurum'un 04.12.2008 tarihli yazısına göre davacının tahsis talebinde bulunmadığı,08.06.2006 tarihli yazısında ise,davacının 07.07.1982-22.03.1985 tarihleri arasında vergi kaydı bulunmadığı için sigortalılık süresinin 20.04.1982-07.07.1982,22.03.1985-15.08.2005 ve 15.08.2005-devam olarak belirlendiği,Kurum bu işlemi 30.05.2006 tarihinde yaptığı, dava açıldıktan sonra Kurum tarafından davacının oda kaydının 1979 yılına ait üye kayıt defteri olmadığı ve sicil kaydı da bulunmadığı için 1982 yılına ait tasdikli üye kayıt defterindeki kaydının da geçersiz olduğunun kabul edildiği, bu nedenle 28.11.2008 tarihli hizmet cetvelinde davacının sigortalılık süresinin 20.04.1982-07.07.1982 olarak belirlendiği,2 ay 17 gün hizmetinin olduğu,ilk prim ödemesinin 27.05.1996,son ödemesinin ise 01.09.2006 tarihinde yapıldığı, davacının ayrıca icraya verildiği anlaşılmaktadır.

Davacının 1479 sayılı Yasa gereği tescili 25.11.1982 tarihinde yapılmış olmakla, 1982 yılında yürürlükte bulunan 1479 sayılı Yasa'nın 24.maddesi gereğince uyuşmazlık konusu döneme ilişkin sigortalılık koşullarının oluşmadığı ortadadır.Ancak hizmet cetvelinde davacının icraya verildiği belirtildiğinden, davacının iptal edilen döneme ilişkin primlerini ödeyip ödemediği,ödemiş ise hangi tarihte ve icra yoluyla mı, rızaen mi ödediği araştırılmadığı gibi, dava açıldıktan sonra oda kaydının 1979 yılına ait üye kayıt defteri olmadığı ve sicil kaydı da bulunmadığı için 1982 yılına ait tasdikli üye kayıt defterindeki kaydının da geçersiz olduğu kabul edilerek vergi kaydının sona erdiği tarihten sonraki sigortalılık süresi iptal edilmiş ise de 1979 yılına ait üye kayıt defterinin bulunmamasında davacıya nasıl bir sorumluluk yüklendiği ve geçersiz sayılan 1982 yılına ait oda kaydının sahte olup olmadığı, sahte olduğuna ilişkin davacı hakkında açılmış bir ceza davası olup olmadığı, varsa sonucu araştırılmamıştır.

Yapılacak iş; davacının kayıtlı olduğu esnaf odasının 1979 yılına ait üye kayıt defterinin bulunmamasında davacıya nasıl bir sorumluluk yüklendiği ve geçersiz sayılan 1982 yılına ait oda kaydının sahte olup olmadığı, davacı hakkında sahtecilik suçundan açılmış bir ceza davası olup olmadığı, varsa sonucunu araştırmak, vergi kaydının bulunmadığı iptal edilen 07.07.1982-22.03.1985 tarihleri arasındaki döneme ilişkin primlerin tahsil edilip edilmediğini ve tahsil edilmiş ise ne zaman ve ne şekilde tahsil edildiğini tesbit etmek, uyuşmazlık konusu döneme ilişkin primler tahsil edilerek davalı Kurum tarafından uzun süre kullanılmış ise Kurum'un bu süreyi iptal etmesinin Medeni Kanun’un 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kurallarıyla bağdaşmayacağını göz önünde bulundurmak ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar vermektir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 1.10.1997 gün ve 1997/10-578 Esas, 1997/758 Karar sayılı ilamı da bu yöndedir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 08.07.2010 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8084, Karar No: 2021/8241, Tarih: 15.06.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/8084 E.  ,  2021/8241 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İnegöl İş Mahkemesi

Dava, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davacılar ve davalılardan ... ile ... vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacılardan alınmasına, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 15/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5268, Karar No: 2021/3514, Tarih: 01.06.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/5268 E.  ,  2021/3514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2911 sayılı Kanuna muhalefet

Hüküm : Sanıklar hakkında ayrı ayrı; 2911 sayılı Kanunun 28/1, TCK'nın 53/1-2-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

2911 sayılı Kanunun 28. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen ''Kanuna aykırı toplantı veya gösteri yürüyüşü düzenlemek'' fiili; hazırlıklar da dahil olmak üzere toplantı veya yürüyüş yapılabilmesi için gerekli her türlü işlemi yapmak; ''yasadışı toplantı ya da gösteri yürüyüşünü yönetmek'' fiili; topluluğun dağılmaması,

amaçlanan doğrultuda devam etmesi için topluluğa ya da etkin bazı kişilere gerekli talimatları vermek, duruma göre, insiyatif geliştirmek, gerekli idare işlemlerini yapmak, topluluğu hareketlendirmek ve yönlendirmek; ''kanuna aykırı toplantı veya gösteri yürüyüşünü düzenleyen ve/veya yönetenlerin hareketlerine katılmak'' fiili ise, bu toplantı veya yürüyüşü düzenleyen ve yönetenlerden olmamakla birlikte, bizzat toplantı ve yürüyüşte hazır bulunarak bu kişilerin hareketlerini paylaşmak anlamına gelmektedir. (Anayasa Mahkemesinin 2011/39 esas, 2012/37 karar sayılı kararı; RG:13.10.2012, 28440; Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 22.06.2016, 2016/1725-4550 sayılı kararları) 2911 sayılı Kanunun 28. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suç seçimlik hareketli bir suç olup, bu suçun oluşması için failin ''düzenlemek, yönetmek veya düzenleyen veya yönetenlerin hareketlerine katılmak'' fiillerinden birini işlemesi suçun oluşması için yeterlidir. Nitekim; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.06.1979 gün ve 232-303 sayılı kararında da; 2911 sayılı Kanunun 28/1. maddesinin suç tarihindeki karşılığını oluşturan 171 sayılı Kanunun 18/1. maddesindeki yazılı suçun; kanunsuz toplantı ve yürüyüşün ''tertip edilmesi'', ''idare edilmesi'' ve ''tertip ve idare edenlerin hareketlerine bilerek iştirak edilmesi, hareketlerinin paylaşılması'' durumunda oluşacağı ifade edilmiştir.

Yukarıda belirtilen açıklamalar ışığında, tutanaklar, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre;