muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3017, Karar No: 2018/10175, Tarih: 10.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/3017 E.  ,  2018/10175 K.**

**"İçtihat Metni"**

Firar suçundan sanık ...'un 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun 66/1-a ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılmasına dair Kara Kuvvetleri Komutanlığı 5'nci Kolordu Komutanlığı Çorlu Askeri Mahkemesinin 20/08/2008 tarihli ve 2008/3 Esas, 2008/677 Karar sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi üzerine, hükmün açıklanmasına ve 1632 sayılı Kanun'un 66/1-a, 5237 sayılı Kanun'un 62/1, 50/1-a ve 52/2. maddeleri gereğince 6.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Kara Kuvvetleri Komutanlığı 5'nci Kolordu Komutanlığı Çorlu Askeri Mahkemesinin 29/06/2015 tarihli ve 2014/1831 Esas, 2015/911 Karar sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 06/03/2018 gün ve 94660652-105-39-28-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/03/2018 gün ve 2018/22413 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

1632 sayılı Kanun'un "Askeri cürümlerde dava ve cezanın nasıl düşeceği" başlıklı 49. maddesinin 20/08/2008 tarihli karar tarihi itibariyle; "Aşağıdaki fıkralarda yazılı hükümler mahfuz olmak üzere askeri suçlarda dava ve cezanın düşmesi hususlarında Türk Ceza Kanununun birinci kitabının 9'uncu babı hükümleri tatbik olunur. A) Yoklama kaçağı, bakaya, saklı ve firar fiilleri hakkında dava müruru zamanı, bütün askeri mükellefiyetlerin veya bizzat girmiş oldukları taahhüdün bitmesinden itibaren işlemeğe başlar. B) Hıyanet cürümlerile maznun ve mahkum olanlar hakkıda müruru zaman yoktur. C - ( Ek bent: 14/06/1989 - 3574/1 md.) Sırf askeri suçlarda Türk Ceza Kanununun 119 uncu maddesi hükümleri uygulanmaz." şeklinde olduğu ancak,

06/10/2012 tarih ve 28433 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 11/04/2012 tarihli ve 2011/111 esas, 2012/56 sayılı kararı ile, "22/5/1930 günlü, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun 11/12/1935 günlü, 2862 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile değiştirilen 49. maddesinin (A) fıkrasında yer alan; "...fiilleri hakkında dava müruru zamanı, bütün askeri mükellefiyetlerin bitmesinden itibaren işlemeğe başlar." ibarelerinin, "firar suçu" yönünden Anayasa'ya aykırı olduğundan bahisle iptaline karar verilmiş olması karşısında, sanığın üzerine atılı bulunan firar suçunu 30/08/1998 ile 28/07/1999 tarihleri arasında işlediği; suçun temadisinin 28/07/1999 tarihinde gerçekleştiği, dolayısıyla suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve sanığın lehine olan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 104/1-2. maddesine göre, Kara Kuvvetleri Komutanlığı 5'nci Kolordu Komutanlığı Çorlu Askeri Mahkemesinin 20/08/2008 tarihli ve 2008/3 Esas, 2008/677 Karar sayılı karar tarihi itibariyle dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşılmakla, kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, hükmün açıklanmasına karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Kara Kuvvetleri Komutanlığı 5'nci Kolordu Komutanlığı Çorlu Askeri Mahkemesinin 29/06/2015 tarihli ve Esas 2014/1831, Karar 2015/911 sayılı kararının CMK’nun 309/4-d. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Anayasa Mahkemesinin 06/10/2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan 11/04/2012 tarihli 2011/111 Esas ve 2012/56 Karar sayılı kararı ile "... fiilleri hakkında dava müruru zamanı bütün askeri mükellefiyetlerin ... bitmesinden itibaren işlemeye başlar." ibaresinin firar suçu yönünden Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği görülmekle; sanığa isnat edilen suçun temadisinin 28/07/1999 tarihinde sona erdiği, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve sanığın lehine olan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102/4, 104/2. maddelerine göre sanığa isnat edilen suçla ilgili olarak olağanüstü zamanaşımı süresinin 28/07/2007 tarihinde dolduğu anlaşıldığından sanık hakkındaki kamu davasının DÜŞÜRÜLMESİNE, 10/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1448, Karar No: 2023/857, Tarih: 07.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1448 E.  ,  2023/857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen iştirak nafakasının azaltılması davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesinin esastan ret kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların Sarıyer Aile Mahkemesinin 2007/634 Esas, 2007/764 Karar sayılı ilamı ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince boşandıklarını, kararın 22.10.2007 tarihinde kesinleştiğini, boşanma kararı ile müşterek çocuğun velayetinin annesine verildiğini, çocuk için kararın kesinleştiği tarihten itibaren yıllık 50.000,00 TL iştirak nafakasının babadan alınarak anneye verilmesine, iştirak nafakasının her yıl protokolde belirtilen şekilde %20 oranında arttırılarak devamına karar verildiğini, müvekkilinin yabancı uyruklu eşinin çocuğu yurt dışına götüreceği ve oğlunu bir daha görememe kaygısı ile ağır mali yükümlülükler içeren boşanma protokolünü kabul ettiğini, davalının, zaman içinde Mozaik Şirketinin ortağı olarak müvekkilinin yegane geliri olan müdür maaşını yok etmeye yönelik dava açtığını sonrasında müvekkilinin aylık ücret ödemelerinin durdurulması yönünde ihtiyati tedbir kararı aldırdığını, müvekkilinin müdür maaşını 2016 yılı Ağustos ayından itibaren ve halen alamadığını, bu durumun müvekkilinin iktisaden yıkımına, adeta aç kalmasına sebebiyet vereceğini, davalının bunları çok iyi bilmesine rağmen kötü niyetli iddialarda ve taleplerde bulunarak davacıyı taciz etmeye, sıkıştırmaya çalıştığını, çocuk için boşanma kararında kararlaştırılan iştirak nafakası tutarının çok yüksek olduğunu, çocuğun gerçek ihtiyaçları gözetilerek iştirak nafakası kapsamında iaşe bedeli ve okul ödemelerinin ayrı ayrı yeniden belirlenmesi gerektiğini, belirlenecek iaşe bedelinin yıllık artışının TÜİK'in yayınladığı ÜFE oranında belirlenmesine karar verilmesini, müvekkilinin alınan tedbir nedeniyle hiçbir geliri bulunmadığından iştirak nafakası ödemesinin, 2016 yılı Ağustos ayından itibaren geçerli olmak üzere ... 15. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2016/739 Esas sayılı dosyasından vermiş olduğu 19.07.2016 tarihli müdürlük ücretinin ödenmesinin durdurulmasına ilişkin ihtiyati tedbir kararı ile ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2014/509 Esas, 2015/731 karar sayılı kararının yürürlükte olduğu süre zarfında ivedi olarak durdurulmasını, davalının bu dava kesinleşinceye kadar herhangi bir iştirak nafakası talebinde bulunmaktan men'ine ve bir talepte bulunmaması için teminatsız olarak ve karşı taraf dinlenmeksizin ihtiyati tedbir kararı verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının hali hazırda Mozaik Şirketinden aylık 40.000,00 TL maaş aldığını, Ağustos 2016'dan itibaren gelirinin olmadığı iddiasının gerçeğe aykırı olduğunu, müvekkili tarafından Mozaik şirketinin 30.03.2016 tarihli genel kurulunda alınan kararların iptali için dava açtığını, yargılama sırasında şirket müdürü davacıya aylık 50.000,00 TL ücret ödenmesine yönelik kararın durdurulmasına dair tedbir kararının karar kesinleşinceye kadar devamına karar verildiğini, müvekkilinin, çocuğun ihtiyaçlarını karşılamakta yetersiz kaldığını, geçim darlığında yaşamını sürdürebilmek adına ailesi ve arkadaşlarından borçlar aldığını, bu borçların ödenebilmesi ve çocuğunun ihtiyaçlarının karşılanabilmesi adına müvekkilinin evini birkaç bölüm için dizilere kiraya vermek mecburiyetinde kaldığını, davacının kendi ev kirasını ve eşine düzenlediği doğum günü partisini dahi şirkete ödettirdiğini, kendisine ülke standartlarında çok az kişinin kazanabileceği miktarda maaş verilmesine karar verdirttiğini, çocuğuna yapmış olduğu ahlaki ödemeleri dahi şirketin kasasından yaptığını, taraflar arasında boşanma protokolünün imzalandığı tarihten bu yana davacının maddi durumunun daha da iyiye gittiğini, davacının şirketten hali hazırda aylık 40.000 TL maaş aldığını, müşterek çocuğunun her geçen gün büyüdüğünü, kendisi ile birlikte ihtiyaçları ve masraflarının arttığını, davacının iaşe bedeli ve okul ödemelerinin ayrı ayrı belirlenmesi ve ödemelerin doğrudan ilgili kurum ve kuruluşlara yapılması talebinin iştirak nafakasının mahiyeti gereği reddi gerektiğini, müvekkili ve çocuğun çevresinden aldıkları borçlarla hayatını idame ettirdiklerini, davacının, davalının tüm gelir kaynaklarını bloke ettirdiğini, Mozaik isimli, değeri 20.000.000,00 $'ın üzerinde olan şirketin tüm imkanlarını istediği gibi kullandığını, halen sadece maaş olarak aylık 40.000,00 TL aldığını, iştirak nafakasının yeniden düzenlenmesini gerektirecek durumun var olmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemece, davanın kısmen kabulüyle, tarafların müşterek çocuğu Kaan için belirlenen iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren iaşe ve eğitim masraflarında kullanılmak üzere aylık 15.000,00 TL'ye indirilmesine, nafaka miktarının her yıl nisan ayında TÜİK tarafından açıklanacak ÜFE oranında arttırılmasına, iştirak nafakası iaşe ve eğitim masraflarına karşılık olarak belirlendiğinden davacı vekilinin çocuğun eğitim masraflarının davacı tarafça direkt kuruma ödenmesine ilişkin talebi konusunda karar vermeye yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı kadın vekili eksik inceleme ile karar verildiğini, kararın gerekçesiz olduğunu beyanla kabul edilen kısım yönünden istinaf isteminde bulunmuştur

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı kadın vekili eksik inceleme ile karar verildiğini, kararın gerekçesiz olduğunu beyanla kabul edilen kısım yönünden istinaf isteminde bulunmuştur

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 24.11.2021 tarih, 2021/1539 Esas, 2021/1885 Karar sayılı kararıyla; tarafların dosyaya yansıyan sosyal ve ekonomik durumları, nafaka yükümlüsünün gelir durumu, çocuğun yaşı annenin yapacağı katkı da dikkate alındığında İlk Derece Mahkemesinin karar ve gerekçesinin dosya kapsamı ile uyumlu olduğu gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına karşı davalı kadın vekili; tarafların ekonomik sosyal durumlarının değerlendirilmesinde hataya düşüldüğünü, sadece çocuğun ihtiyaçları belirlenerek yapılan değerlendirmenin eksik ve hatalı bilirkişi raporuna dayandırıldığını, kararın hukuka aykırı olduğunu belirterek kararın bu nedenlerle lehine bozulmasını talep etmiştir.

2.Dairenin 09.06.2022 tarihli, 2022/4640 Esas, 2022/5577 Karar sayılı bozma ilamı ile; tarafların Sarıyer Aile Mahkemesinin 2007/634 Esas, 2007/764 Karar sayılı ilamıyla anlaşmalı boşandıkları; söz konusu karar ile ortak çocuk lehine yıllık 50.000,00 TL iştirak nafakasına, iştirak nafakasının her yıl protokolde belirtilen şekilde %20 oranında arttırılarak devamına karar verildiği; kararın 22.10.2007 tarihinde kesinleştiği, iştirak nafakasının azaltılması talebiyle açılan ... bu davanın 13.10.2016 tarihinde açıldığı, yapılan incelemede, eldeki dava tarihi itibarıyla iştirak nafakasının azaltılmasını gerektirir koşulların oluşmadığı, bu sebeple davacı baba tarafından açılan iştirak nafakasının azaltılması davasının reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisinin doğru görülmediği gerekçesi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

C.İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, Sarıyer Aile Mahkemesinin 2007/634 Esas, 2007/764 Karar sayılı ilamıyla anlaşmalı boşandıkları; söz konusu karar ile ortak çocuk lehine yıllık 50.000,00 TL iştirak nafakasına, iştirak nafakasının her yıl protokolde belirtilen şekilde %20 oranında arttırılarak devamına karar verildiği; kararın 22.10.2007 tarihinde kesinleştiği, iştirak nafakasının azaltılması talebiyle açılan ... bu davanın 13.10.2016 tarihinde açıldığı, yapılan incelemede, eldeki dava tarihi itibarıyla iştirak nafakasının azaltılmasını gerektirir koşulların oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

VI.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

VI.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; Yargıtay dairesi kararının gerekçesiz olduğunu, davalının müşterek çocuğu da alarak Amerika'ya gittiğini ve orada yaşamaya başladığını, boşanma kararının uygulanamaz olduğunu, 2016 Kasım- 2017 Kasım tarihleri arası iştirak nafakası tutarının aylık 21.514,98 TL olduğunu müvekkilinin gelirine göre iştirak nafakasının fazla olduğunu beyan ederek usul ve yasaya, hakkaniyete, kamu düzenine aykırı davanın reddi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı baba tarafından açılan iştirak nafakasının azaltılması davasının reddi kararının doğru olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 182 nci, 327 nci, 328 inci ve 330 uncu maddesi hükümleri ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olduğu, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesinin hukuken mümkün bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden Bilal'e yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

07.03.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16556, Karar No: 2019/4146, Tarih: 06.05.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/16556 E.  ,  2019/4146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen istirdat davasında davanın reddine dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davacının istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, davalının ise katılma yoluyla istinaf başvurusunun hukuki yarar yokluğundan reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı elektrik şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp kaçak, iletim, dağıtım, perakende satış hizmet bedeli vs adlar altında bedeller tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000,00 TL'nin her bir fatura tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı; davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince; davanın, yargılama sırasında yürürlüğe giren ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nu değiştiren 6719 sayılı kanun hükümleri uyarınca, davacıdan alınan kayıp kaçak bedellerinin kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetlenmesi ile sınırlı yetkisi bulunduğu gerekçesiyle; davanın reddi ile , davacı tarafça yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına ve 1000,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. Davalı tarafın katılma yoluyla yaptığı istinaf başvurusu hukuki yarar yokluğundan reddedilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince; dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren 6719 sayılı yeni yasa hükümlerini değerlendiren ilk derece mahkemesince verilen davanın reddi kararının usul

ve yasaya uygun olduğu, ancak, davacının vekalet ücreti yönünden istinaf başvurusunun kabulü gerektiği gerekçesiyle, davacı tarafın istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile, davalı lehine vekalet ücreti verilmesine dair yerel mahkeme kararının hüküm fıkrasının 4. bendinin kaldırılmasına ve bu hüküm fıkrasına “ tarafların leh veya aleyhlerinde vekalet ücreti takdirine yer olmadığına” ibaresinin eklenmesi suretiyle mahkeme kararının düzeltilmesine, bu hali ile düzeltilmiş karar usul ve yasaya uygun olduğundan, davacı vekilinin sair yönlere ilişkin istinaf talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen; kayıp-kaçak bedellerinin istirdatı istemine ilişkindir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen; kayıp-kaçak bedellerinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.05.2014 günlü ve ... Esas 2014/679 Karar Sayılı ilamıyla; 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4. maddesi ile Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fiyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verildiği, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'nun bu maddeye dayanarak 11.08.2002 gün ve 24843 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliği” yayımladığı, lisans sahibi şirketlerinde bu tebliğe uygun olarak tüketiciden kayıp-kaçak bedeli adı altında bedel tahsil ettikleri, ancak anılan madde ile Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyat belirleme hak ve yetkisinin verilmediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedelinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kararları ile bu bedelin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenleme ve yukarıda açıklanan Hukuk Genel Kurulu kararı doğrultusunda, Dairemizce; kayıp-kaçak bedeli gibi dağıtım şirketleri tarafından faturalara yansıtılan dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, parekende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin, tüketicilerden tahsil edilemeyeceği kabul edilmiştir.

Ne var ki, 17.06.2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu Kanunu'nun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek, Tüketici