muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/14600, Karar No: 2013/2545, Tarih: 26.02.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/14600 E.  ,  2013/2545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve duruşma istemi pul yokluğundan dolayı reddedildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, üye aidat alacağının tahsili için yürütülen icra takibine yapılan itirazın iptali ve icra inkar tazminatının tahsili isteminde bulunmuştur. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili, Ziraat Odaları ve Ziraat Odaları Birliği Kanununda 5184 sayılı Yasanın 1/a maddesiyle yapılan değişiklik ile ağaç dikmenin çiftçilik faaliyeti arasında sayıldığını, davalı belediyenin son beş yılda binlerce ağaç diktiğini, bu nedenle Karabük Ziraat Odasının tabii üyesi olduğunu ve oda üye aidatını ödemesi gerektiğini, davalı Belediyeden üye aidatı istenilmesine rağmen beş yıllık üye aidatını ödemediğini belirterek üye aidatının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, çiftçilik faaliyeti içerisinde bulunmadıklarını ve bünyelerinde çiftçilik ile ilgili birim bulunmadığını, ağaç dikmenin belediyelerin asli görevlerinden olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

6964 sayılı Ziraat Odaları ve Ziraat Odaları Birliği Kanununun 1/a fıkrasında çiftçilik faaliyetlerini mal sahibi, kiracı, yarıcı veya ortakçı olarak devamlı veya en az bir ekim veya yetiştirme devresinde yapanların çiftçi olduğunu, aynı yasanın 4/1. fıkrasında ise; çiftçilikle iştigal eden gerçek ve tüzel kişiler ile tüzel kişiliğe sahip olmasa da Devlete, katma ve özel bütçeli dairelere ve bu dairelere bağlı döner sermayeli kuruluşlara, belediyelere ve kamu iktisadi teşebbüslerine ait işletme ve kuruluşların Odanın asli üyeleri olduğunu düzenlemiştir. Aynı şekilde 5393 sayılı Belediye Kanununun 14/a fıkrasında belediyelerin görev ve sorumlulukları arasında ağaç dikmenin bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu yasal düzenlemeler ışığında, belediyelerin hizmet bölgelerinde çevreyi yeşillendirmek amacıyla ağaç dikmelerinin onların çiftçi olduklarını ve dolayısıyla ziraat odalarının üyesi olduğu sonucuna varılamaz. Belediyelerin ancak çiftçilikle iştigal eden işletmeleri bulunması halinde Oda üyeliğinin mümkün olabileceği kuşkusuzdur. Dosya kapsamında davalı Belediyenin anılan işletmesi bulunmadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın kabul edilmesi yerinde görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2390, Karar No: 2021/4641, Tarih: 05.04.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/2390 E.  ,  2021/4641 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2019/164-2019/367

Dava, Kurum işleminin iptaliyle maluliyet aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamından sonra yapılan yargılama neticesinde davanın kararda belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, tahsis talebinin reddine ilişkin kurum işleminin iptaliyle davacıya 17.08.2009 tarihinden itibaren maluliyet aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkin olup, mahkemece verilen 14.12.2018 tarihli davanın reddine dair karar, dairemizin 25.03.2019 günlü, 2019/1408 E. - 2731 K. sayılı ilamıyla “Yüksek Sağlık Kurulunun çalışma gücü kayıp oranı ve başlangıcına dair kararı Kurum yönünden bağlayıcıdır. Mahkemece, Yüksek Sağlık Kurulunun çalışma gücü kayıp oranı ve başlangıcına dair kararı esas alınarak karar verilmelidir” gerekçesiyle bozulmuştur.

Uyulan bozma ilamı sonrasında, Yüksek Sağlık Kurulunun 05.12.2014 ve 08.07.2015 tarihli raporlarında davacının maluliyet oranın %61 ve maluliyet başlangıç tarihinin 11.07.2014 tarihi olduğu belirtilmesine rağmen, mahkemece davanın kabulüyle maluliyet başlangıç tarihinin 17.08.2009 olduğuna karar verilmiş olması, uyulan bozma ilamına ve dosya içeriğine uygun olmayıp usul ve yasaya aykırı olduğundan bozma nedenidir.

Ne var ki, bu konuların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hükmün 1 nolu bendindeki “17.08.2009” tarihinin silinerek yerine “11.07.2014” tarihinin yazılmasına, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5228, Karar No: 2009/4353, Tarih: 16.06.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/5228 E.  ,  2009/4353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı şirkete ait aracın, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, aracın karıştığı kaza nedeniyle üçüncü şahıs tarafından açılan dava sonucunda yapılan icra takibi dosyasına ödeme yapıldığını, davalıya ait araç sürücüsünün kaza sırasında alkollü olması nedeniyle rücu hakkının doğduğunu belirterek 4.327.00.-YTL 25.3.2005 ödeme tarihinden işleyecek reeskont faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı süresinin dolduğunu, kazanın münhasıran alkolün etkisi ile olmadğını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü ile 3.671.35.-YTL'nin 25.3.2005 ödemelerinden işleyecek reeskont faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava zorunlu mali sorumluluk sigorta ilişkisinden kaynaklanan rücu davasıdır. Bu tür davalarda sigortacı 2918 sayılı karayolları trafik yasasının 95/2. maddesi ve zorunlu mali sorumluluk sigortası genel şartlarının B-4. Maddesi gereğince, tazminat yükümlülüğünün azaltılması veya kaldırılmasına ilişkin halleri üçüncü kişilere karşı ileri süremiyeceğinden, zara görene ödeme yaptıktan sonra sigorta sözleşmesine ve bu sözleşemeye ilişkin kanun hükümlerine göre, kendi sigorta ettirenine rücu edebilir. Taraflar arasında geçerli zorunlu mali sorumluluk sigortası poliçe genel şartlarının B.4.d) maddesinde, Tazminatı gerektiren olay, işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak aracı sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya olay, yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa, sigorta şirketinin sigortalısına rücu edebileceği düzenlenmiştir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla, olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurların da olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisi ile meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın reddine, aksi halde kabulüne karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir.

Davacı vekili Beyoğlu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2003/104E.-2004/673K Sayılı dosyası ile, zarar gören kişi tarafından Süed Mod. Dericilik San. Tic.Ltd. Şti,araç sürücüsü ve sigorta şirket aleyhine açılan davada, zarar görenin 1/8 oranında kusurlu olduğu, Süed Mod. Dericilik San. Tic.Ltd. Şti,’ne ait araç sürücüsünün ise 7/8 oranında kusurlu olduğu, Süed Mod. Dericilik San. Tic.Ltd. Şti’ne ait araç sürücüsünün alkollü olarak araç kullanması nedeniyle nöroloji uzmanından alınan raporda ise, kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana geldiği belirtilmiş mahkemece kabul edilen kusur oranlarına göre, davanın kabulüne karar verilmiş hüküm zarar gören vekilinin temyiz üzerine Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşmiştir. Anılan dosyada davacı ... de taraf olduğundan kusur oranları kesinleşmiştir.

Ancak alkol oranının belli bir değeri aşması tek başına sigortacının rücu hakkının doğmasına neden olmayıp, kazanın salt (münhasıran) alkolün etkisi ile meydana gelmiş olması gerekir. Mahkemece alınan bilirkişi raporunda kesinleşen dava dosyasına atıf yapılarak, davacı şirkete sigortalı davalı şirkete ait aracın %87.5 oranında kusurlu olduğu ve nöroloji uzmanından alınan rapora göre araç sürücüsün alkolü olmasının kazaya etkili olduğu belirtilmiştir. Kesinleşen mahkeme kararında ve mahkemece alınan bilirkişi raporunda, kazaya karışan diğer araç sürücüsüne de kusur izafe edildiğine göre, kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana geldiği kabul edilemez. Açıklanan nedenlerle 2918 sayılı yasanın 95/2 ve zorunlu mali sorumluluk sigortası genel şartları B.4.d maddesinde belirtilen rücu şartları oluşmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulü doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 60.00.-TL temyiz başvuru harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 16.6.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/36085, Karar No: 2017/33816, Tarih: 24.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/36085 E.  ,  2017/33816 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2602, Karar No: 2006/4440, Tarih: 14.07.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/2602 E.  ,  2006/4440 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava eser ilişkisinden kaynaklanan iş bedelinin tahsili için yapılan ilâmsız icra takibi ile itiraz üzerine İcra İflas Kanunu 67.maddesi uyarınca itirazın iptâli ile takibin devamı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Dosya kapsamındaki delillerin iddianın ispatına yeterli olmadığına dair mahkemenin kabulü yerindedir. Ancak davacı vekili dava dilekçesi ve 14.04.2005 günlü delil listesinde her türlü yasal kanıt demek suretiyle yemin deliline de dayanmıştır. İbraz edilen delillerin iddianın ispatına yeterli olmaması halinde mahkemenin yemin deliline dayanan tarafa re’sen bu hakkını hatırlatması gerekir. Mahkemece yasal kanıt demek suretiyle yemin deliline dayanan davacıya bu hakkı hatırlatılarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte yazılı nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 14.07.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9183, Karar No: 2010/13113, Tarih: 23.12.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/9183 E.  ,  2010/13113 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, ... vekili Avukat ... ile davalı, ... Ltd. Şti. Vekili Avukat ... aralarındaki tazminat davası hakkında İnegöl 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinden verilen 03.12.2008 gün ve 299/530 sayılı kararın temyiz isteminin süreden reddine ilişkin Dairemizin 13.05.2010 gün ve 5432/5693 sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesinin son fıkrası hükmüne göre İş Mahkemelerinden verilen kararlarla ilgili olarak Yargıtay’ca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna başvurulamaz. Dosya kapsamına göre de Dairemiz kararında bir maddi yanılgı da söz konusu değildir. Bu bakımdan, davalı vekilinin karar düzeltme isteği niteliğini taşıyan başvurusunun reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı sebepten ötürü davalı vekilinin karar düzeltme talebinin REDDİNE, karar düzeltme harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10900, Karar No: 2013/14896, Tarih: 26.09.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/10900 E.  ,  2013/14896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davalı ... Motorlu Araçlar Şti. hakkındaki davadan davacı tarafça 16.09.2009 tarihinde feragat ettiğinden davanın reddine, diğer davalı ... Motorlu Araçlar Şti. Yönünden davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılardan ... Motorlu Araçlar Şti. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili bankanın 30.09.2005 tarihinde davalı ... Motorlu Araçlardan 34 DS 7420 plakalı 2006 model ... SE 2.8 CRD model ... marka araç satın aldığını, bir süre sonra aracın 3. kişiye satımı için işlemlerin başlatıldığını, bu sırada araca ait 2005/2, 2006/1 ve 2, 2007/1. Ve 2 dönemlerine ait toplam 7.533,00 TL motorlu araçlar taşıt vergisi gecikme zammı borcu olduğunun ortaya çıktığını, borcun nedeni araştırıldığında dava konusu aracın ruhsatında hususi otomobil olarak gözükmesine rağmen aracın kaydını bildirmesi gereken davalının vergi dairesinde kaydı kamyonet olarak yaptırdığını, bunun sonucunda dava konusu aracın vergilerinin tamamının kamyonet vergisi olarak daha düşük ödendiğinin ve davaya konu vergi borcunun doğduğunun anlaşıldığını, 12.02.2008 tarihinde 7.553,00 TL'nin müvekkili tarafından ödendiğini belirterek müvekkili bankanın zararı olan 7.553,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinden ... Motorlu Araçlar .....Ltd.Şti.nin ünvanında bir değişiklik olmadığını, diğer müvekkili ... Motorlu Araçlar Ltd.Şti.nin ise unvan değiştirerek ... Sigorta Aracılık Hizmetleri Ltd.Şti.ünvanını terk ettiğini, bu firmanın davayla herhangi bir ilgisi bulunmadığını, hakkında açılan davanın husumet yönünden reddini istediğini, ayrıca açılan davanın zamanaşımına uğradığını, satım akdinin üzerinden 3 yıl süre geçtiğini, dava konusu aracın kapalı kasa kamyonet olarak 20.09.2005 tarihinde satıldığını, daha sonra 29.09.2005 tarihinde aracın TSE araç uygunluk belgesi ile hususi otomobile çevrildiğini, bu tasarrufun tamamen davacı tarafça yapılmış olup, müvekkilinin bu işlemlere müdahalesinin olmadığını, hususi oto olarak çıkarılan ruhsatla beraber davacının kamyonet vasfında olan aracı trafikte otomobil olarak tescil ettirdiğini, ancak durumu vergi dairesine bildirmediğini, müvekkilinin vergi dairesi nezdinde herhangi bir kusurunun olmadığını, aracın tescil dosyasının getirtilmesi gerektiğini, davacının araç maliki olarak vergi ödeme yükümlülüğü olduğunu, eksik kalan vergi tutarını sonradan tamamladığını belirterek açılan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı satıcının kayıt ve tescil işlemlerini yapan görevlisi ...'nın aracın trafik tescilinde yaptırdığı hususi oto değişikliğini vergi dairesine bildirmediği, oysa dosyada bir örneği yer alan vekalet hakkı uyarınca bu akde duyulan güven gereği ve araç yeni tescil olduğu için bildirim görevinin davalı satıcının kayıt ve tescil işlemlerini gerçekleştiren muamelecisine ait olduğu, işlemin eksik yapılmasından sorumlu olacağı, işlem doğru yapılsa idi fark vergiler tutarı 5.256,00 TL'nin davacı tarafça süresinde ödenmesi söz konusu olacağından davalının sorumluluğunun geç ödemeden kaynaklı 2.322,46 TL ile sınırlı olduğu, trafiğe ilk çıkan araçların kayıt ve tescil işlemlerinin alıcıdan alınan vekaletname ile satıcılar tarafından gerçekleştirilmesinden dolayı oluşan zarardan davalının sorumlu olduğu, davalı tarafın itiraz ettiği vekaletnamenin davalı tarafça 0216 651 08 82 nolu fakstan davacıya gönderildiği, alınan raporların hüküm kurmaya elverişli ve gerekçeli olduğu, davalının zamanaşımı yönündeki savunmalarının yerinde görülmediği gerekçesiyle davanın davalı .......Ltd. Şti. yönünden kısmen kabulüne, diğer davalı ... Motorlu Araçlar....Ltd.Şti.yönünden ise davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiş olup, mahkeme kararı süresi içinde davalı ... ... Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı ... ... Ltd. Şti. tarafından dava konusu aracın kamyonet olarak 20/09/2005 tarihinde ... A.Ş.'ye satıldığı dosyadaki faturadan anlaşılmaktadır. Bu aracın cins değişikliğinin ve ruhsat değişikliğinin de dava dışı ... Otomotiv ....Ltd. Şti. tarafından 03/10/2005 tarihinde yapıldığı ve faturanın ... A.Ş. adına kesildiği yine dosyadaki faturadan anlaşılmaktadır. Davalı ... ....Ltd. Şti. tarafından satılıp teslim edilen aracın tesliminden sonra yapılan cins değişikliğinden dolayı davalı ... ....Ltd. Şti.'nin sorumlu olması kabul edilemez. Ayrıca, satıcı-davalı ...'in vekaleten bu işlemleri gerçekleştirdiği de kanıtlanamadığından olaya uygun düşmeyen bilirkişi raporuna itibar edilerek davalının sorumluluğuna karar verilmesi doğru olmamış, mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 26.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9216, Karar No: 2018/4205, Tarih: 10.04.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/9216 E.  ,  2018/4205 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca anhkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında belirlenen 1 yıl 8 ay süreli hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi neticesinde neticeten 12.100 TL adli para cezasına hükmolunması gerekirken, hesap hatası neticesinde nihai ceza miktarının 12.000 TL adli para cezası olarak hesaplanması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazının reddine, ancak;

Sanık hakkında belirlenen nihai hapis cezasının miktar itibari ile uzun süreli olmasına rağmen kısa süreli olarak belirtilmesi ve belirlenen bu cezanın adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasına esas alınan gün tam sayısı ve uygulama maddeleri gösterilmemek suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının (1.) maddesinin üçüncü paragrafında yer alan "kısa süreli" ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine "uzun süreli" ibaresinin eklenmesi, aynı paragrafta yer alan "TCK'nın 50/1-(a)" ibaresinden önce gelmek üzere "TCK'nın 50/4. maddesi göndermesiyle" ibaresinin eklenmesi, yine belirtilen üçüncü paragrafta yer alan "seçenek yaptırım" ibaresinden sonraki kısım hükümden çıkarılarak yerine "TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 605 gün karşılığı adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 50/1-a ve 52/2. maddeleri gereğince bir günlüğü takdiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek sanığın 12.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3950, Karar No: 2022/19388, Tarih: 22.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/3950 E.  ,  2022/19388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

...

5271 sayılı CMK'nin 294/1. maddesinde yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” ile aynı Kanun’un 295/1. maddesindeki "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" şeklindeki düzenlemeler gözetildiğinde; 02.10.2019 tarihinde tefhim edilen hükümle ilgili sunduğu 07.10.2019 tarihli dilekçesinde herhangi bir temyiz nedeni göstermediği, 28.03.2022 tarihinde gerekçeli kararın tebliğiyle işlemeye başlayan yedi günlük kanuni süre içerisinde gerekçeli temyiz dilekçesini de vermediği anlaşılmakla, temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi uyarınca REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmesine 22.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.