muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/28580, Karar No: 2016/13559, Tarih: 05.05.2016

Davalılar ...A.Ş. ve ...A.Ş. Temyizi Yönünden ;

1-Davacının hizmet süresi taraflar arasında ihtilaflıdır.

Davacının hizmet süresinin tümünün davalı işverende geçip geçmediği, davacının kesintili çalışıp çalışmadığı dosya kapsamına göre yeterince aydınlatılmamıştır. Hizmet döküm cetveline göre davacının çalıştığını iddia ettiği dönemde bir çok kez farklı iş yeri numaraları işyerlerine giriş çıkış yapmış olup, söz konusu işyeri numaralarının hangi işverene ait olduğu, davalı işverenle aralarında bağlantı bulunup bulunmadığı sosyal güvenlik kurumu ve ticaret sicilinden araştırılmalı, İş Kanunu hükümleride değerlendirilerek çalışmanın kesintisiz olup olmadığına karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil günlerinde yaz- kış aynı şekilde çalışıp çalışmadığı hususu taraflar arasında ihtilaflıdır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, yaz-kış ayrımı yapılmaksızın, davacının fazla mesai yaptığı, hafta tatili ve genel tatil günlerinde çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Yargılama sırasında dinlenen tanıklar kışın işçilerin çıkışlarının verildiğini havalar düzelince tekrar çağrıldıklarını beyan etmektedir. Dosya içeriğine göre kış döneminde çalışma yapılıp yapılmadığı varsa şekli süresi, davacının çalışma saatlerin yaz- kış dönemlerinde farklılık gösterip göstermediği araştırılarak şüpheye ver vermeyecek şekilde somutlaştırılıp oluşacak sonuca göre değerlendirme yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre de hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının izinli ve raporlu olduğu günlerin, genel tatil ile çakışan hafta tatil günlerinin; fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacağı hesabından dışlanıp dışlanmadığı denetlenememektedir. Bu hususta da denetime elverişli rapor alınarak sonuca gidilmelidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9565, Karar No: 2016/11268, Tarih: 25.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/9565 E.  ,  2016/11268 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen 05.10.2015 tarihli kararın davalılar vekilleri, 31.12.2015 tarihli ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Ltd. Şti. tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Davalı ... Ltd.Şirketi vekilinin 31.12.2015 tarihli ek karara yönelik temyizi yönünden;

Mahkemece, davalı ... Ltd. Şti. vekili tarafından nispi temyiz harcınının eksik yatırıldığı, davalı vekiline eksik harcın yatırılması için gönderilen muhtıranın 18.12.2015 tarihinde tebliğ edildiği, buna rağmen eksik harcın belirtilen süre içerisinde yatırılmadığı gerekçesiyle 31.12.2015 tarihli Ek karar ile HUMK 432-426/F maddeleri uyarınca davalı ... Ltd. Şti.'nin kararı temyiz etmemiş sayılmasına karar verilmiş ise de; davalı tarafından 7 günlük süre içinde 21.12.2015 tarihinde ... Adliyesi Hukuk Mahkemeleri Ön Bürosuna eksik harcın tamamlanması talebiyle dilekçe vermesine rağmen ilgili birim tarafından düzenlenen aynı tarihli makbuza göre davalıdan bakiye karar harcının tahsil edildiği, ... Adliyesi Hukuk Mahkemeleri Ön Bürosunca hatalı işlem yapıldığı; sonuç itibarıyla mahkemece davalıya gönderilen muhtıraya rağmen eksik temyiz harcı tamamlanmamış ise de bunda davalının kusurunun bulunmadığı anlaşılmakla; mahkemece eksik harcın belirtilen süre içerisinde yatırılmadığı gerekçesi ile kararın temyiz edilmemiş sayılmasına ilişkin karar yerinde olmadığından 31.12.2015 tarihli Ek Karar bozularak kaldırılmalı ve davalı vekilinin 05.10.2015 tarihli karara yönelik temyiz itirazları incelenmelidir.

2- Davalıların 05.10.2015 tarihli karara yönelik temyizi yönünden;

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddine,

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle temyiz olunan 31.12.2015 tarihli ek kararın BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, ek karar yönünden peşin alınan temyiz harcının davalı ... Ltd. Şti.'ne iadesine; davalıların tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan 05.10.2015 tarihli hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılara yükletilmesine, 25.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8829, Karar No: 2011/3968, Tarih: 28.03.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/8829 E.  ,  2011/3968 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine kambiyo senetlerine özgü yolla icra takibi başlattığını, müvekkilinin karşı tarafa borcu olmadığını, takip dayanağı 1.750 TL bedelli bonodaki imzanın müvekkiline ait olmadığını, 750 TL’lik bono altındaki kefil .....’a atfen atılı imzanın da sahte olduğunu belirterek müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının borcuna karşılık takibe konu senetleri imzalayarak verdiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve Denizli 1.Ağır Ceza Mahkemesince aldırılan rapor içeriğine göre, davaya konu senetler altındaki imzaların davacının eli ürünü olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının takip nedeniyle davalıya borçlu olmadığının tespitine ve davalının %40 oranında kötüniyet tazminatıyla sorumluluğuna karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı, delil listesinde bilirkişi incelemesine dayanmış ve duruşmadaki beyanında toplanan imza örneklerinin bilirkişi incelemesine gönderilmesini istemiştir. Bu durumda mahkemece davaya konu bonolardaki imzaların davacının eli ürünü olup olmadığı hususunda konusunda uzman bir bilirkişi ya da bilirkişi kurulundan rapor alınarak varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine,28.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10506, Karar No: 2013/9089, Tarih: 12.06.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/10506 E.  ,  2013/9089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

1)İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HMK'nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

2)Şikayet eden borçlu ... vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, 03.04.2013 tarihli yazı ile borçlunun ... Bankası nezdindeki hesaplarına haciz konulmasına karar verildiğini ve bu kapsamda ilgili Banka'ya haciz yazısı yazıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesine göre bu madde uyarınca ödenecek tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan anılan banka hesabına kamu hizmetlerine tahsisli (projeli işlerde kullanılmak üzere) ödenekler ve personele ait maaşlar ile diğer kurum ve kuruluşların yatırım vs. hizmetlerinde kullanılmak üzere bütçelerinden gönderilen ödeneklerin yatırıldığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenlemenin yürürlük tarihinden sonra, hüküm altına alınan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddenin son fıkrası gereği haciz yapılamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne, şikayet eden borçlu İl Özel İdaresi'nin ... Bankası ... Şube Müdürlüğü'ndeki hesabına konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1.

fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 13.02.2011 tarih ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir.

Ne var ki; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, iptal hükmü 22.02.2013 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak kamuoyunun bilgisine sunulmuştur.

Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır.

Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26)

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

Somut olayda; borçlunun hesabına 03.04.2013 tarihinde haciz konulmuştur. Haciz tarihi itibariyle 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiğinden ve o tarih itibariyle yürürlükte olan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6.maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, haciz tarihindeki uygulamaya göre, borçlu İdare'nin haczi kabil malvarlığı üzerine haciz konulması mümkündür. Bu nedenlerle, Mahkemenin yazılı gerekçesi isabetli olmamıştır.

Bu kapsamda; haciz yazısında belirtilen hesap numarasına uygun hesabın ekstrelerinin getirtilerek, mahiyeti ve kaynağı belirlenerek, diğer şikayet sebepleri kapsamında değerlendirilme yapılması gerekirken, borçlu vekilinin ibraz ettiği ve haciz müzekkeresine uygun olmayan hesap bilgileri üzerinden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 12.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2014/7275, Karar No: 2015/22744, Tarih: 31.03.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/7275 E.  ,  2015/22744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir

Sanığın kendisi ve kardeşlerine miras kalan bahçedeki, üç adet elma, altı adet selvi, bir adet ceviz ve iki adet erik ağacını kardeşi olan katılanı rızası hilafına kestirerek ağaçların hayatiyetine son verdiği, sanığın bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanığın bahse konu ağaçları fırtına sonucu 3 tanesinin yıkılması ve 2 tanesinin kuruması nedeniyle kestiğini ve kesme işlemini diğer kardeşleri ile konuşarak yaptığını savunması karşısında; savunmanın araştırılmasına esas olmak üzere bu kardeşlerin dinlenilmesi, arsanın fiili taksime tabi tutulup tutulmadığı, ağaçların kesilme sebebinin belirlenmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/183, Karar No: 2023/675, Tarih: 20.12.2023

**Ceza Genel Kurulu         2022/183 E.  ,  2023/675 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname No : 2021/85942

KARARI VEREN

YARGITAY DAİRESİ : 6. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Ceza

SAYISI : 540-128

I. HUKUKİ SÜREÇ

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/2, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin Bakırköy 3. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 17.02.2009 tarihli ve 540-128 sayılı hükmün, sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 31.10.2013 tarih ve 14610-30966 sayı ile; "Tekerrüre esas sabıkaları bulunan sanık hakkında hükmolunan cezanın, TCK'nın 58/6-7. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte gerçekleştirildiğinin kabul edilmesine karşın, sanık hakkında bu suç nedeniyle hükmolunan cezada aynı Kanun'un 119/1-c maddesi gereğince artırım yapılmasının gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır..." eleştirileri ile onanmasına karar verilmiştir. II. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 29.09.2021 tarih ve 85942 sayı ile; "...Uzlaştırma kapsamında bulunan bir suçun uzlaştırma kapsamına girmeyen suç ile birlikte işlenmesi hâlinde uzlaştırma hükümlerinin uygulanamayacağına ilişkin düzenlemenin 26.06.2009 tarihli ve 5918 sayılı Kanun'un 8 maddesi ile yürürlüğe girdiği, bu nedenle 17.05.2006 tarihinde işlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu," görüşüyle itiraz yoluna başvurmuştur.

23.07.2016 tarihli ve 29779-2 Mükerrer sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'na eklenen geçici 15/12. maddesine dayanılarak 05.11.2020 tarihli ve 31295 sayılı Resmî Gazete'de yayımı tarihinden 10 gün sonra yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.11.2020 tarihli ve 245 sayılı kararı ile Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 01.12.2020 tarihinden geçerli olmak üzere kapatılmasına ve arşivinde bulunan tüm işlerin Yargıtay 6. Ceza Dairesine devrine karar verilmesi nedeniyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece 17.01.2022 tarih ve 23758-165 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

III. UYUŞMAZLIĞIN KAPSAMI VE KONUSU

III. UYUŞMAZLIĞIN KAPSAMI VE KONUSU

İnceleme dışı sanık ... hakkında verilen hükümler temyiz edilmeksizin; sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş, mala zarar verme suçuna yönelik itirazın ise kabulüne karar verilmiş olup itirazın ve Özel Dairenin gönderme kararının kapsamına göre inceleme sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; inceleme dışı sanık ile birlikte 17.05.2006 tarihinde şikâyetçiye ait iş yerine hırsızlık amacıyla girdiği iddia ve kabul olunan sanığa atılı iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun uzlaştırma kapsamında olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

IV. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;

Şikâyetçinin, 17.05.2006 tarihinde iş yerinden hırsızlık yapıldığı yönünde müracaatta bulunması üzerine soruşturmaya başlandığı,

Olay yeri inceleme raporunda; şikâyetçinin iş yerinin yan tarafında bulunan komşu iş yerinin giriş kapısının demir kepengi zorlanarak içeriye girilip duvarının delindiği, buradan şikâyetçinin iş yerine geçildiği, hırsızlık eylemine konu iş yerinin duvarında kan lekelerinin görüldüğü, duvar üzerindeki fayans ve makine parçaları ile iç kısımda yer alan kapının cam pervazı üzerinden parmak izleri ele geçirildiği tespitlerine yer verildiği,

17.08.2006 tarihli ekspertiz raporunda; olay yerinden transfer edilen bir adet kan lekesinin daha önce başka bir hırsızlık olayı nedeniyle sistemde kayıtlı olan sanığın genotip özellikleri ile uyumlu olduğunun belirtildiği,

30.03.2007 tarihli ekspertiz raporunda ise, şikâyetçiye ait iş yerinde masa üzerinde bulunan makine ekranı yüzeyinden elde edilen parmak izinin arşivde kaydı bulunan inceleme dışı sanık ...'in sağ el işaret parmak izi ile aynı olduğunun bildirildiği,

Anlaşılmaktadır.

Şikâyetçi aşamalarda; boş durumdaki komşu iş yerinin duvarının delinerek kendi iş yerine girildiğini, yedi adet overlok makinesi, bir adet kollu çift iğne makinesi, bir adet düğme makinesi, bir adet otomatik düğme makinesi ve bir adet otomatik ilik makinesinin çalındığını, suça konu eşyanın toplam değerinin 55.000 TL olduğunu, duvarında meydana gelen hasar nedeniyle de 2.000 TL zararının bulunduğunu,

İnceleme dışı sanık ... aşamalarda; zaman zaman iş aramak amacıyla tekstil atölyelerine gittiğini, bu esnada makinelere dokunmuş olabileceğini, parmak izinin bu şekilde çıkabileceğini, atılı suçlamayı kabul etmediğini,

Beyan etmişlerdir.

İnceleme dışı sanık ... aşamalarda; zaman zaman iş aramak amacıyla tekstil atölyelerine gittiğini, bu esnada makinelere dokunmuş olabileceğini, parmak izinin bu şekilde çıkabileceğini, atılı suçlamayı kabul etmediğini,

Beyan etmişlerdir.

Sanık aşamalarda; arkadaşı olan inceleme dışı sanığın olay tarihinde kendisini arayarak bir parkta buluşmayı teklif ettiğini, bir araya geldiklerinde inceleme dışı sanık ...’in, Merter semtindeki boş bir dükkandan içeriye girip duvarı delerek yan taraftaki iş yerine geçtiğini, buradaki makineleri götürmek üzere hazırladığını anlattığını, kendisinden makineleri yüklemeye yardım etmesini istediğini, paraya ihtiyacı olması nedeniyle inceleme dışı sanık ile birlikte olay yerine gittiklerini, şikâyetçinin iş yerine girip daha önceden hazırlanmış olan makineleri inceleme dışı sanık ...’in aracına yüklediklerini, arkadaşının tek başına aracıyla oradan ayrıldığını, aynı gün akşam üzeri yanına gelerek suça konu eşyayı taşımasına karşılık kendisine 1.000 TL verdiğini savunmuştur.

V. GEREKÇE

A. İlgili Mevzuat ve Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Açıklamalar

Uzlaştırma kurumu, uyuşmazlığın yargı dışı yolla ve fakat adli makamlar denetiminde çözümlenmesini amaçlayan bir alternatif uyuşmazlık çözüm yöntemidir. Uzlaştırma, bu kapsama giren suçlarda, fail ve mağdurun suçtan doğan zararın giderilmesi konusunda anlaşmalarına bağlı olarak devletin de ceza soruşturması veya kovuşturmasından vazgeçmesi ve suçun işlenmesiyle bozulan toplumsal düzenin barış yoluyla yeniden tesisini sağlayıcı nitelikte bir hukuksal kurumdur.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren TCK’nın 73. maddesinin sekizinci fıkrasında, "Suçtan zarar göreni gerçek kişi veya özel hukuk tüzel kişisi olup, soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı bulunan suçlarda, failin suçu kabullenmesi ve doğmuş olan zararın tümünü veya büyük bir kısmını ödemesi veya gidermesi koşuluyla mağdur ile fail özgür iradeleri ile uzlaştıklarında ve bu husus Cumhuriyet savcısı veya hâkim tarafından saptandığında kamu davası açılmaz veya davanın düşürülmesine karar verilir." hükmü ile uzlaşma kurumuna, aynı tarihte yürürlüğe giren CMK'nın 253, 254 ve 255. maddelerinde ise, uzlaşmanın şartları, yöntemi, sonuçları, kovuşturma aşamasında uzlaşma ile birden fazla failin bulunması hâlinde uzlaşmanın nasıl gerçekleşeceğine ilişkin hükümlere yer verilmiştir.

19.12.2006 tarihli ve 26381 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanun’un 2. maddesiyle, TCK'nın 73. maddesinin başlığında yer alan "Uzlaşma" ibaresi metinden çıkarılmış, 45. maddesiyle de aynı maddenin sekizinci fıkrası yürürlükten kaldırılmış, yine 24 ve 25. maddeleri ile CMK'nın 253 ve 254. maddeleri değiştirilmiştir.

CMK'nın 5560 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile değiştirilen 253. maddesinde uzlaşmanın kapsamı;

"(1) Aşağıdaki suçlarda, şüpheli ile mağdur veya suçtan zarar gören gerçek veya özel hukuk tüzel kişisinin uzlaştırılması girişiminde bulunulur: