muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1284, Karar No: 2022/5026, Tarih: 20.06.2022

Bölge Adliye Mahkemesince; 28/01/2015 tarihinde meydana gelen yangının çıkış sebebi ile ilgili olarak itfaiye raporunda; yangının klimaya elektrik ileten kablo bağlantı uçlarında herhangi bir arıza sonucu oluşan ark sebebi ile meydana gelen şerarenin kablo izolelerini tutuşturması ile başlamış olduğu belirtildiği, ayrıca olaydan sonra Elektrik Mühendisleri Odasından alınmış olan inceleme raporunda; bahse konu klimayı besleyen elektrik prizinde topraklama hattı bulunmadığı, tesisata topraklama hattı tesis edilmesi gerektiği, nötr hattının topraklama olarak kullanılmaması ve kaçak akım rölesi kullanılması gerektiği yönünde tespitler yapıldığı, davacının önleyici bu tedbirleri almayarak kusurlu davrandığı, klima montajından yaklaşık 7 ay sonra 26/01/2015 tarihinde davacı tarafından servis talep edilmesi üzerine, davalı ... tarafından elektrik girişinde bulunan plastik kutuların erimeye başladığının görülmesi üzerine, elektrik tesisatından kaynaklı bir sorun olduğu, elektrik tesisatının yeniden yaptırılması gerektiği, sigortaları da kapamak gerektiği şeklinde davacıya bildirilmiş olup, davacının dava dilekçesinin 5 numaralı bendinde yetkili servisin elektrik panosundaki sigortalarını kapattığını açıkça beyan ettiği, davacının elektrik tesisatı topraklama hattı yapılmadan, parçalar değişmeden klimanın kullanılmasından meydana gelen yangında ağır kusur ve ihmali olduğu, klima satışını yapan ve montajı gerçekleştiren yetkili servisin elektrik tesisatı ile ilgili doğrudan sorumluluklarının bulunamayacağı, gerçekleşen zarar ile davalıların hizmetleri arasında herhangi bir nedensellik bağı bulunmadığı gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 20/06/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2202, Karar No: 2018/13279, Tarih: 09.10.2018

**1. Hukuk Dairesi         2018/2202 E.  ,  2018/13279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil-tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 09.10.2018 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat ... ile temyiz edilen davacılar vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil, tenkis ve tazminat isteklerine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...'in davaya konu 17 nolu dubleks meskendeki payını eşi olan diğer paydaş ve mirasbırakanları ...'ya temlik ettiğini, böylece taşınmazın tam mülkiyetini edinen ...'nın bu taşınmazı davalı Derneğe aslında bağışlamak istediği halde satış suretiyle devrettiğini, işlemin muvazaalı bulunduğunu ileri sürerek payları oranında tapu iptali-tescile, olmazsa tenkise karar verilmesini istemişler; taşınmazın dava açıldıktan sonra üçüncü kişiye satılması üzerine tercihlerini tazminat isteğine yöneltmişlerdir.

Davalı Dernek, bedelini ödeyerek taşınmazı satın aldıklarını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mirasbırakan ... tarafından davalıya yapılan temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle tazminat isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Getirtilen kayıt ve belgelerden:

Davaya konu 1 parsel sayılı taşınmazdaki 17 nolu dubleks meskenin mirasbırakan ... adına kayıtlı iken; 15.06.2010 tarihli vekaletnameyle vekil kılınan ... vasıtasıyla 29.09.2010 tarihli resmi akitte davalı Derneğe satıldığı; davalı Derneğin de bu taşınmazı dava açıldıktan sonra 15.05.2012 tarihli resmi akitte dava dışı Nebehat Aydın'a sattığı; anılan satın alma ve satma işlemlerinin Dernek kayıtlarına da geçtiği sabittir.

Diğer taraftan, 1932 doğumlu mirasbırakan ...'nın 31.03.2011 tarihinde ölünce, geride mirasçıları olarak kızı ..., torunları ... ve ...'nın kaldığı; eldeki davanın tüm mirasçılar tarafından açıldığı görülmektedir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de, Ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı hususlarının araştırılmasında ve satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 190. maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 6. maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." şeklinde yer alan hükümlerle, açılmış bir davada ispat yükünün kural olarak davacıya yüklendiği tartışmasızdır.

Somut olayda, yukarıda değinilen ilke ve olgular tüm dosya içeriği ve tanık anlatımları ile birlikte değerlendirildiğinde, mirasbırakanın mirastan mal kaçırma amacıyla temliki gerçekleştirdiği iddiasının sübuta ermediği sonuç ve kanaatine varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile kabul edilmesi isabetsizdir.

Davalının temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla) 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.01.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden davalı vekili için 1.630.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 09/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6074, Karar No: 2013/4136, Tarih: 14.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/6074 E.  ,  2013/4136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/a-2. maddesi gereğince 6 ay hapis cezası

I- Mirce Yemek Kafeterya Gıda Restoran İşletmeciliği Limited Şirketinin ortağı ve yetkili temsilcisi olan sanığın yapılan tebligata rağmen vergi incelemesine esas olmak üzere 2006 yılına ait varlığı noter tasdikiyle kesinleşmiş bir kısım defter ve belgelerini kanuni süresinde ibraz etmediğinin iddia olunması, sanığın soruşturma aşamasında kendisine herhangi bir tebligatın ulaşmadığını, kovuşturma safhasında ise, şirketle ilgisinin olmadığını savunması, 17.08.2007 tarih ve 2007-1217/95 sayılı vergi suçu raporunda, şirketin faal olduğunun belirtilmesi, defter ve belgelerin istenmesine ilişkin tebligatın 02.07.2007 tarihinde şirketin iş yerinde işçi olarak çalışan Murat Avcı'ya tebliğ edildiğinin belirtilmesi, ancak dosya içinde aynı iş yerinde 01.07.2007 tarihinden itibaren anılan şirketin değil Dağtaş İnşaat Otomotiv Emlak Tur. Mad. Ltd. Şirketinin faaliyette olup tebligatı alan kişinin de bu şirketin işçisi olduğuna dair ifade ve belgelerin yer alması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenebilmesi bakımından, tebligatın yapıldığı tarihte sanığın yetkilisi olduğu şirketin tebligat adresinde faaliyette bulunup bulunmadığının araştırılıp, faaliyette olduğunun anlaşılması halinde 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesinde incelemenin dairede yapılmasına imkân veren istisnalardan birinin varlığı önceden belirlenmeden, faaliyetini sürdürdüğü anlaşılan şirket için defter ve belgelerin ibrazı için yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmayacağından suçun unsurlarının oluşmayacağının dikkate alınması, tebligat tarihinde adreste farklı bir şirketin bulunduğunun tespit edilmesi durumunda ise usulsüz yapılan tebligattan sanığın sorumlu tutulamayacağı gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

II- Kabule göre de;

1- Hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanması gereken 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinde yazılı hak yoksunluklarının kararda gösterilmemesi,

2- Sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden katılan idarenin uğradığı zararın sanık tarafından giderilmediğinden bahisle diğer koşullar değerlendirilmeksizin yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15095, Karar No: 2014/15584, Tarih: 19.11.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/15095 E.  ,  2014/15584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akçaabat Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/09/2014

NUMARASI : 2013/743-2014/785

Davacı A.. Ş.. vekili Avukat Y.. K.. tarafından, davalı K.. B.. aleyhine 10/03/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02/09/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, ormandan ağaç kesme eylemine dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalının, dava konusu eylemi nedeniyle sanık sıfatıyla Akçaabat Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2009/95 Esas, 2011/652 Karar sayılı dosyasında yargılandığı ve davalının ağaç kestiği yerin kendi adına kayıtlı parsel olduğu anlaşılmaktadır.

Şu halde, davalıya karşı açılan maddi tazminat davasının, davalının kendisine ait parselden ağaç kesmesi nedeniyle reddedilmesi gerekirken, dosya kapsamına uygun olmayan gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23201, Karar No: 2014/26677, Tarih: 15.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/23201 E.  ,  2014/26677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ESKİŞEHİR 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/05/2014

NUMARASI : 2013/1215-2014/317

DAVA :Davacı vekili davalıya ait işyerinde kapsamdışı personel olarak çalışan ve başka kamu kurumuna nakledilen davacının, denge tazminatına ilişkin ek ödemelerin yansıtılmaması nedeni ile hatalı maaş nakil ilmühaberinin düzenlendiğini belirterek, ek ödemelerden dolayı yoksun kaldığı parasal hakların tahsiline ve maaş nakil ilmühaberinin düzletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece uyuşmazlık mahkemesinin uyuşmazlığın adli yargı yerinde görülmesi gerektiği gerekçesi ile iş mahkemesinin görevsizlik kararını kaldırma kararı üzerine yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, Eskişehir İl Telekom Müdürlüğü'nde 399 sayılı KHK'ya tabi sözleşmeli statüsünde memur ünvanıyla görev yapmakta iken kurumun özelleştirmesi kapsamında 406 sayılı yasanın Ek 29.maddesine ve atıfta bulunduğu 4046 sayılı Kanunun 22.maddesi kapsamında 23.02.2006 tarihinde kamu kurumuna atanmak üzere Devlet personel Başkanlığı’na bildirilen ve 03.05.2006 tarihine kamu kurumuna atanan davacının maaş nakil ilmühaberinde gerekli düzeltmenin yapılmasına, noksan ödenen ek ödeme tutarlarının hak ettiği tarihlerden itibaren işlenmiş faizleriyle birlikte ödenmesine yönelik yapmış olduğu 26/10/2010 tarihli başvurusuna ilişkin Eskişehir İl Telekom Müdürlüğü'nün zımnen reddine dair işlemin iptali ile maaş nakil ilmuhaberinde gerekli düzelmenin yapılmasını, noksan ödenen ek ödeme ve enflasyon fark tutarlarının hak ettiği tarihlerden itibaren işlemiş faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı şirketin eylem ve işlemlerinde kaynaklı hak kaybına uğramadığının belgelerse sabit olduğunu, davacının kendi isteği ile kamu kurum ve kuruşlarına atanmasının yapıldığını ve halen 657 sayılı yasaya tabi olarak çalıştığını, maaş ilmuhaberinin yasa ve mevzuata uygun olarak tanzim edildiğini, benzer taleplerle iş ve idare mahkemelerinde açılan davaların görev ve esas yönünden reddedildiğini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı şirketin eylem ve işlemlerinde kaynaklı hak kaybına uğramadığının belgelerse sabit olduğunu, davacının kendi isteği ile kamu kurum ve kuruşlarına atanmasının yapıldığını ve halen 657 sayılı yasaya tabi olarak çalıştığını, maaş ilmuhaberinin yasa ve mevzuata uygun olarak tanzim edildiğini, benzer taleplerle iş ve idare mahkemelerinde açılan davaların görev ve esas yönünden reddedildiğini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece Uyuşmazlık Mahkemesinin uyuşmazlığın adli yargı yerinde görülmesi gerektiği gerekçesi ile iş mahkemesinin görevsizlik kararını kaldırma karar üzerine yapılan yargılama sonunda, davacının özelleştirme sonucuna göre nakle tabi personel olup, 406 sayılı yasanın ek 29. Maddesi uyarınca 14/05/2006 tarihinde Eskişehir İl Milli Eğitim Müdürlüğü'nde göreve başladığı, 4046 sayılı yasanın 22. Maddesi uyarınca başka bir kamu kurumuna memur statüsünde nakli yapıldığı, Türk Telekom personelinin 5473 sayılı yasada öngörülen ek ödemeden 01/01/2006 tarihinden iş sözleşmesinin feshedildiği tarihe kadar diğer kamu görevlilerinin parasal haklarına yapılan artışlar kapsamında değerlendirilmesi gerektiği ve ek ödemeden dolayı davacının talep ettiği miktar kadar alacağının bulunduğu, maaş nakil ilmuhaberinde gerekli düzeltmenin yapılması gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı kanunun Ek. 29. Maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm nedeni ile 375 sayılı KHK.’un Ek 3 maddesi ve 399 sayılı KHK.’un Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta normatif dayanaklar 406 sayılı kanunun Ek. 29. maddesi, 375 sayılı KHK.’un Ek 3, maddesi, 399 sayılı KHK.’un Ek. II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta normatif dayanaklar 406 sayılı kanunun Ek. 29. maddesi, 375 sayılı KHK.’un Ek 3, maddesi, 399 sayılı KHK.’un Ek. II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı kanunun 29. Maddesinin 3. Fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanunun 22 nci maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu unvana  göre  belirlenmiş  olan  ücret  ve  diğer  malî  haklarına  bu  tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde  kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. Maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs gibi mali ve özlük hakları için İş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır(2.f). Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır(3.f)”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları nedeni ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı özelleştirme kanununun 22/5 maddesinde özelleştirme nedeniyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi vs ek ödemelerin de sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları nedeni ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı özelleştirme kanununun 22/5 maddesinde özelleştirme nedeniyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi vs ek ödemelerin de sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Gerek yasal düzenleme ve gerekse sözleşmedeki hükümler dikkate alındığında, davalı kurumda özelleştirme öncesi kapsam dışı olarak çalışan ve 399 sayılı KHK hükümlerine tabi olarak ücreti belirlenen davacının özelleştirme sonrası çalıştıktan sonra nakledildiği tarihe kadar kamuda aynı statüde çalışanlar için getirilen özlük haklarından yararlandırılarak, nakil edildiklerinde haklarının korunması amaçlanmıştır. Kısaca davacı kapsamdışı olarak kamuda çalışmış gibi sayılmaktadır. Sonuç olarak davacı, davalı kurumda iken çalıştığı dönemde 375 ve 399 sayılı KHK.’ler ile getirilen artışlardan yararlandırılmalı ve bu artışlar uygulanmak sureti ile nakledildiğinde maaş nakil ilmühaberi düzenlenmelidir. Ancak davacı başka kuruma nakledilmeden emekli olduğundan, maaş nakil ilmühaberinin düzenlenmesine gerek kalmamaktadır.

375 sayılı KHK.’un ve 399 sayılı KHK.’lere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler uyarınca “Özelleştirme kapsam ve programında bulunan kamu iktisadi teşebbüsleri ve bağlı ortaklıklarından olup özelleştirme işlemleri tamamlanan kuruluşların sözleşmeli ve kapsam dışı kamu personelinin ücretlerine, bu personelin sözleşmeli ve kapsam dışı statülerde bulunduğu sürelere ait bu Karardaki ücret artışlarının hiçbir işlem yapılmaksızın aynen uygulanması” gerekir. Kaldı ki Uyuşmazlık Mahkemesinin uyuşmazlığın adli yargı yerinde görülmesi gerektiği yönündeki kararından önce Danıştay 5. Dairesi 22.08.2010 gün 2010/88-4718 sayılı kararı ile “5473 sayılı yasa ile getirilen ek ödemenin iş sözleşmesinin feshedildiği 2008 yılından önce 01.01.2006 ve 01.07.2006 tarihlerinde yürürlüğe girmesi nedeni ile bu ödemenin “iş sözleşmesinin sona erdiği yılın 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerinin parasal haklarına yapılan artışlar” kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini belirtmiştir.

Öncelikle uyuşmazlığa Uyuşmazlık Mahkemesinin kararı üzerine iş mahkemesince bakılması zorunluluğu bulunmakla işin esasına girilerek karar verilmesi yerindedir.