muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3943, Karar No: 2017/6090, Tarih: 12.09.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/3943 E.  ,  2017/6090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 11.05.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 28.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil ile ipoteğin fekki isteklerine ilişkindir.Davacı vekili; davalı adına tapuda kayıtlı olan ... İlçesi, ... Mahallesi 230 ada 10 ve 11 parsel sayılı taşınmazların ... Noterliği’nin 15.12.2009 tarih ve 3214 yevmiye numaralı gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi ile müvekkiline satıldığını, ancak 10 parsele yönelik olarak dava dışı ... ’ın ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2009/51 esas sayılı dosyasıyla dava açtığını ve yapılan yargılama sonucunda 10 parselin 1/2 payının iptal edilerek ... adına tesciline karar verildiğini, bu nedenle 10 parsel yönünden taleplerinin 1/2 paya ilişkin olduğunu, ayrıca ... Bankası’ndan 30.12.2008 tarihinde kredi alınarak 3662 yevmiye numarasıyla ipoteğin işlendiğini, ancak şu an bankaya borcun bulunmadığını ileri sürerek, tapu iptali ve tescil ile ipoteğin fekki isteklerinde bulunmuştur.

Davalı ... vekili; müvekkilinin 230 ada 10 parselde bulunan evi ... tan satın aldığını ve evde oturan ... tan evi boşaltmasını talep ettiğini, dava dışı ... ’ın, oğlu ... ’ın hileli satış işlemi yaptığını iddia ederek 2009/51 esas sayılı tapu iptal ve tescil davası açtığını, 10 Aralık 2009 tarihinde ... ’ın, ... isimli kişinin cep telefonundan müvekkilini arayarak noterden taşınmazı devretmesi için müvekkiline tehditte bulunduğunu, ertesi gün 3 kez daha müvekkilini aradıklarını, bu olayın mafyaya intikal ettiği yönündeki söylemlerden korkan müvekkilinin Noterliğe giderek ... ’a evini satabilmesi için vekalet verdiğini, davacı adına da satış vaadi sözleşmesi düzenlendiğini; davacının, ... ’ın boşandığı eşi olduğunu ancak birlikte yaşamaya devam ettiklerini, aynı gün hem vekaletname verilmesi hem de satış vaadi sözleşmesi düzenlenmesinin hayatın olağan akışıyla bağdaşmadığını; müvekkilinin ciddi boyutlarda kendisine, ailesine can mal ve namuslarına verilecek zarardan duyduğu korku ile işlem yaptığını; ayrıca her ne kadar satış vaadi sözleşmesinde müvekkiline 70.000 TL ödendiği yazılsa da müvekkiline herhangi bir ödeme yapılmadığından ödemezlik itirazında bulunduklarını belirterek, davanın reddini savunmuştur.Diğer davalı banka vekili, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

1) Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

1) Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2) Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği gibi; ikrah(korkutma), bir kimsenin başka surette yapmayacak olduğu bir hukuksal işlemi bir kötülüğün kendisinin veya yakınlarının başına gelebileceğini görerek yapmasına neden olan ürkütülmedir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun(TBK) 37. (818 sayılı Borçlar Kanunu'nun(BK) 29.) maddesine göre, bir kimse karşı tarafın veya üçüncü bir kişinin kendisi ya da yakınlarının maddi veya manevi varlığına yönelik hukuka aykırı ve esaslı korkutması sonucu yaptığı sözleşme ile bağlı sayılamaz. TBK'nin 38. (BK'nin 30.) maddesinde belirtildiği gibi, korkutmadan(ikrah-tehdit) söz edilebilmesi için, korkutmanın sözleşmeyi yapan kimsenin veya yakınlarının kişilik haklarına veya mal varlıklarına yönelik olması, korkutmaya maruz kalanın sübjektif durumuna göre ağır ve derhal meydana gelebilecek nitelik taşıması, haksız(hukuka aykırı) sayılması, illiyet bağının bulunması yani sözleşmenin korkunun yarattığı etki sonucu yapılması zorunludur. Bu koşulların varlığı halinde iradesi sakatlanan taraf, isterse iptal hakkını kullanmak suretiyle hukuki ilişkiyi geçmişe etkili(makable şamil) olarak ortadan kaldırılabilir. Hemen belirtmek gerekir ki, iptal hakkının kullanılması hiçbir şekle bağlı değildir. Korkunun kalktığı tarihten itibaren bir yıllık hak düşürücü süre içerisinde sözleşme karşı tarafa yöneltilecek tek taraflı sarih ve zımni bir irade açıklaması ile feshedilebileceği gibi def'i veya dava yoluyla da kullanılabilir(TBK'nın 39. md). Sözleşme iptal edilmekle yapıldığı andan itibaren ortadan kalkacağı için yerine getirilen edim, istihkak davası(tapulu taşınmazlarda iptal ve tescil davası), bunun mümkün olmadığı hallerde sebepsiz zenginleşme davası ile geri istenebilir.

Hemen belirtilmelidir ki; yasal açıdan bir akdin korunması için asıl olan, aktin yapılması sırasında iradeyi ifsat eden bir nedenin bulunmamasıdır. Yok eğer akdin inikadı sırasında akit hata, hile, ikrah, gabin gibi iradeyi bozucu bir sebeple gerçekleştirilmiş ise yapılan temliki tasarrufun geçersiz olacağında kuşku yoktur. Akit sırasında olmayıp, sonradan zuhur eden olayların aktin geçerliliğine etkisi olamaz. Bir başka ifade ile akti geçersiz kılmaz.Somut olayda; ... Noterliği'nin 15.12.2009 tarih ve 3214 yevmiye nolu Düzenleme Şeklinde Gayrımenkul Satış Vaadi Sözleşmesi uyarınca, davalı ...’ın, sahibi olduğu 230 ada 10 ve 11 parsel sayılı taşınmazlarını davacı ...'na 70.000TL bedelle satışını vaad ettiği; 10 sayılı parselin önceki 1/2 pay maliki ... tarafından 05.03.2009 tarihinde davalı ... ile ... aleyhine vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenine dayalı olarak açılan dava sonucunda davanın kabulü ile 10 sayılı parselin 1/2 payı yönünden tapu iptal ve ... adına tescile dair verilen 15.04.2011 tarihli hükmün deracattan geçmek suretiyle 12.10.2012 tarihinde kesinleştiği; davalı ...'in, anılan 15.12.2009 tarihli gayrımenkul satış vaadi sözleşmesinin korkutma sonucu düzenlendiğini belirterek Cumhuriyet Başsavcılığı'na başvurarak 18.01.2010 tarihli şikayet dilekçesi sunduğu, yapılan soruşturma sonucunda Sivaslı Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 23.02.2010 tarih ve 2010/69-44 sayılı "kovuşturmaya yer olmadığına dair karar" verildiği, bu karara ... tarafından yapılan itirazın da ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 14.06.2010 tarihli kararıyla reddedildiği ve ret kararının da davalı ...'e 19.07.2010 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan; eldeki davanın 11.05.2011 tarihinde açıldığı, dava dilekçesinin davalı ...'e 26.05.2011 tarihinde tebliğ edildiği, adı geçen davalının kendisini vekille temsil ettirdiği ve vekilinin ilk celse olan 24.06.2011 tarihli celsede cevap dilekçesi sunarak, ikrah ve ödemezlik savunmalarında bulunduğu görülmektedir.

Diğer taraftan; eldeki davanın 11.05.2011 tarihinde açıldığı, dava dilekçesinin davalı ...'e 26.05.2011 tarihinde tebliğ edildiği, adı geçen davalının kendisini vekille temsil ettirdiği ve vekilinin ilk celse olan 24.06.2011 tarihli celsede cevap dilekçesi sunarak, ikrah ve ödemezlik savunmalarında bulunduğu görülmektedir.

O halde; TBK.nun 39/1. maddesindeki "yanılma veya aldatma sebebiyle ya da korkutulma sonucunda sözleşme yapan taraf, yanılma veya aldatmayı öğrendiği ya da korkutmanın etkisinin ortadan kalktığı andan başlayarak bir yıl içinde sözleşme ile bağlı olmadığını bildirmez veya verdiği şeyi geri istemezse, sözleşmeyi onamış sayılır" şeklindeki yasal düzenleme uyarınca, davalı ...'in Cumhuriyet Başsavcılığına başvuru tarihi itibariyle bir yıllık hak düşürücü süre geçtiğinden ikrah savunmasına değer verilemeyeceği kuşkusuzdur. Öte yandan, ... Noterliği'nin 15.12.2009 tarih ve 3214 yevmiye nolu Düzenleme Şeklinde Gayrımenkul Satış Vaadi Sözleşmesinde, davalı ...’ın, kayden maliki olduğu 230 ada 10 ve 11 parsel sayılı taşınmazlarını davacı ...'na 70.000TL bedelle satışını vaad ettiği ve satış bedelini nakten ve tamamen aldığını beyan ettiği açıkça yazılmış olup, davalı ...'in satış bedelini almadığını başka bir ifadeyle taraf muvazaasını yazılı bir belgeyle kanıtlayamadığı açıktır. Hal böyle olunca, davacının tapu iptali ve tescil istemi yönünden, dayandığı gayrımenkul satış vaadi sözleşmesinin geçerli olduğu gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 1. bent uyarınca davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereğince temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

12.09.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2935, Karar No: 2014/11765, Tarih: 18.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/2935 E.  ,  2014/11765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 12. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/11/2013

NUMARASI : 2012/535-2013/343

Taraflar arasında görülen davada İzmir 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21.11.2013 tarih ve 2012/535-2013/343 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; taraflar arasında üç adet nakliye işinin davalı şirkete ait araçlar ile alt taşımasının yapılması konusunda anlaşmaya varıldığı ve taşıma anlaşmasının imzalandığı, ancak tüm taşımalarda davalı şirketin taahhütlerini kötü niyetli olarak eksik veya hiç yerine getirmemesi neticesinde müvekkilin maddi ve manevi zararının oluştuğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin talepleri saklı kalmak kaydı ile 10.000,00 Euro'nun fiili ödeme günündeki T.C Merkez Bankası Euro efektif satış kuru üzerinden TL karşılığının dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avansı ile birlikte davalı şirketten tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, dava değerini ıslahla 44.293,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davacının taşımalara dair ihtar ön şartını süresinde yerine getirmediğini, CMR'nin 30/III.fıkrasına göre 21 gün içinde durumu yazılı olarak taşımacıya bildirmesi gerektiği, bildirmediği takdirde gecikmeler için tazminat ödenmeyeceğini, davacı tarafından ibraz edilen ihtarname içeriğinin CMR'nin 30. maddesinde belirtilen şartları ihtiva etmediğini, ihtarnamede gecikmeye ilişkin veya gecikme olduğuna ilişkin hiçbir kayıt yer almadığını, soyut olarak her türlü gecikmeden doğan tazminat haklarını saklı tutan kayıt da ihbar olarak değerlendirilemeyeceği, gecikme nedeniyle kararlaştırılan günlük 100 Avro üzerinden cezai şart talep edilmiş ise de CMR'nin 41. maddesine göre hükümsüz olduğunu, borçların ağırlaştırılamayacağı ilkesine aykırı olduğunu, taşıyıcının zararı ispat etmesi gerektiğini, ispata yeterli belge bulunmadığını, CMR'nin 23/V. fıkrasına göre taşıyıcının gecikme sebebiyle sorumluluğunun taşıma ücreti ile sınırlı olduğunu, belirtilen tarihler kış şartları olup kara taşıması şartlarının elverişsiz olduğunu, CMR'nin 17/II fıkrasına göre gecikmenin önlenmesine olanak bulunmayan olaydan kaynaklanması durumunda taşıyıcının sorumlu olmayacağını, dolayısıyla hem karayolu hem de denizyolu bakımından olumsuz hava koşulları sebebiyle kaçınılmaz bir olay gerçekleştiğinden müvekkilin sorumluluğu bulunmadığını, bir an için sorumluluğu kabul edilse dahi talep edilen alacak kalemlerinden dolayı sorumluluğu bulunmadığını, cezai şart CMR'nin 41. maddesi kapsamında geçersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı alt taşıyıcının navun bedelleri ödenmeden emtiayı boşaltmayacağını beyan ettiği, bu nedenle gecikmeye kendisinin sebebeiyet verdiği, hava şartlarının olumsuzluğu ileri sürülmüşse de taşımanın üstlenildiği tarih itibariyle mücbir sebep sayılabilecek şekilde ağır hava şartları meydana gelmediği, bu nedenle davalı alt taşıyıcı elinde olmayan sebeplerle gecikmenin meydana geldiğini ispatlayamadığı, tacir olan taşıyıcının hava koşullarını öngörebilmesi gerektiği, alt taşıyıcı davalı CMR'nin 29/1. hükmüne göre sorumluluğun sınırlandırılması hakkını kaybettiği gerekçesiyle davanın kabulüne, 18.932 EURO'nun CMR'nin 27. maddesinde belirtilen % 5 faiz oranını geçmemek üzere 3095 sayılı yasanın 4/a maddesi gereğince EURO üzerinden açılan bir yıllık mevduata uygulanan faiz oranı uygulanmak suretiyle fiili ödeme günündeki TL karşılığının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Davaya konu taşıma sözleşmelerine ekli genel şartların 14. maddesinde kararlaştırılan günlük 100 Euro bekleme bedeli ödenmesine dair sözleşme hükmünün CMR'nin 40. maddesi hükmüne göre asıl ve alt taşıyıcılar arasında rücu ilişkisinde geçerli bulunmasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava CMR hükümlerine tabi olan taşıma nedeniyle gecikmeden kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece davalının ağır kusurlu olduğu kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

CMR'nin 29/1. madde hükmüne göre "hasar, taşımacının kendi kötü hareketinden veya davaya bakan mahkemenin kararı ile isteyerek kötü harekete eşdeğer sayılan kusurundan ileri gelmiş ise taşımacı, sorumluluğunu dışlayan veya sınırlayan yahutta kanıt yükünü karşı tarafa yükleyen bu maddenin hükümlerinden yararlanamaz" hükmü yer almakta olup davaya konu 14.01.2012, 21.01.2012 ve 23.01.2012 tarihli üç adet taşıma sözleşmelerinde, malların alıcıya teslimindeki gecikmenin davalı alt taşıyıcının kış mevsiminden kaynaklı kötü hava şartları hakkında basiretli bir tacir gibi hareket etme kriterine göre yeterli öngörüde bulunmamış ve bu hava şartlarına göre taşıma sürecinin planlamasını yapamamış olmasından kaynaklanmakta, davalı taşıyıcıya atfı kabil bir halden kaynaklanan "kusur" durumunun bulunduğu, CMR'nin 29. maddesinde öngürülen "kasta yakın" bir kusur olmadığı anlaşılmakla, davalının, ağır kusurlu olduğu kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

3-Diğer taraftan 26 UL 892 plaka sayılı araçla yapılan taşımayla ilgili olarak; asıl taşıtan Hollanda'da mukim Y. International Transportbarlriyf firmasınca davacı şirkete 23.02.2012 tarih ve 10.000 Euro bedelli reklamasyon faturasının düzenlendiği ve bu bedelin Hollanda firmasından olan cari hesap alacağından kesilmek suretiyle tahsil olunduğu, bu hususun davacı defterleri üzerinde yapılacak inceleme ile anlaşılacağı davacı tarafından iddia edilmiş, ancak bilirkişi raporuna göre davacıya ait 2012 yılı defterlerinin boş (sayfalarında her hangi bir kayıt bulunmayan) olduğu anlaşılmıştır. Taşıma ücretinin 3.132.00 Euro olduğu nazara alındığında reklamasyon bedelinin taşıma ücretini geçemeyeceği gözardı edilerek ve dayanağı da gösterilmeden reklamasyon faturasının da hükme esas alınması doğru olmamış kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte gösterilen nedenle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, (2-3) nolu bentte gösterilen nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine,18.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2388, Karar No: 2018/315, Tarih: 21.02.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2017/2388 E.  ,  2018/315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “itirazın iptali” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İzmir 1. İş Mahkemesince davanın reddine dair verilen 19.10.2012 gün ve 2012/291 E.-2012/740 K. sayılı karar temyiz edilmekle davacı ... vekili ve davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 19.09.2013 gün ve 2012/25354 E., 2013/16783 K. sayılı kararı ile;

"...Dava, hak sahibi konumundaki davalıya yersiz ödendiği ileri sürülen yetim aylıklarının 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali ile icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hakkında verilen boşanma kararı 21.01.1992 tarihinde kesinleşen davalıya, sigortalı babası üzerinden 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu hükümlerine göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan yetim aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca gerçekleştirilen işlemle 01.11.2008 tarihi itibariyle kesilerek, 01.11.2008 – 30.07.2011 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Fıkra, oldukça sade biçimde kaleme alınmış, madde başlığında “bağlanmayacak” sözcüğüne yer verildikten sonra fıkra metninde “bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir” ibareleri kullanılmış, böylelikle, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56. maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96. maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56. maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.