muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2005/10698, Karar No: 2006/2987, Tarih: 11.04.2006

b-Öte yandan, ikinci bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın üzerindeki ağaçların kenarlara dikilmiş, taşınmaza kapama bahçe niteliği vermeyen sınır ağaçları olduğu saptandığına göre; raporda cinsi, yaşı ve sayısı belirtilmiş bulunan bu meyveli ağaçlarının (şeftali, armut, asma ve elma ağaçlarının) değerlendirme tarihi itibariyle maktu rayiç değerlerinin İlçe tarım müdürlüğü vb. kurumlardan sorulup saptandıktan sonra, bedel tespitinde sözü edilen ağaçların bu maktu rayiç değerlerinin esas alınması gerekirken; bilirkişilerce kaim değer olarak tanımlanmış olmakla birlikte ne şekilde hesaplandığı anlaşılamayan ve dolayısıyla bu konuda denetime elverişli olmayan raporda yazılı ağaç bedellerine hükmedilmesi,

c-Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmaza %6 oranında kapitalizasyon faizi uygulanmak suretiyle değer biçilmiştir.

Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre, iklim şartları, arazinin toprak ve topoğrafik yapısı ve bölgesindeki konumu (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı vb.) dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan, ülkemizin değişik yörelerindeki sulu tarım arazilerinin değerlendirilmesinde, (değeri önemli şekilde etkileyen kanıtlanmış, farklı ve özel bir faktör bulunması hali hariç) kapitalizasyon faiz oranı %5 olarak alınmaktadır. Hal böyle iken, taşınmazın değerinin belirlenmesinde kapitalizasyon faizi oranının %5 yerine %6 oranı uygulanmak suretiyle az bedele hükmedilmesi,

3-Taşınmaz mal sahibi tarafından idare aleyhine açılmış bulunan karşı dava hakkında mahkemece bir karar verilmemiş olması,

4-Taşınmazın ceviz bahçesi olarak değerlendirilen bölümlerindeki ağaçların 2004 yılı itibariyle verim, üretim masrafı ve satış fiyatını gösterir belgenin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilmemesi,

5-Taşınmazda bulunan 20 yaş 1 armut ağacının değerlendirilmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Saptanan bu durum karşısında mahkemece, öncelikle ikinci bilirkişi kurulunca münavebeye alınan ürünlerin değerlendirme tarihi (2004 yılı) itibariyle dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg başına ortalama toptan satış fiyatlarını içeren ve gerçekçi istatistiki bilgilere dayanarak belirlenmiş bulunan veri cetvellerinin il ve çevre İlçelerinin Tarım Müdürlüklerinden istenip dosyaya konulmasından, bu bağlamda yukarıda (b) bendinde sözü edilen meyveli ağaçların maktu rayiç değerlerinin de sorulup saptanmasından sonra, 2942 Sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin resmi verilere ve gerçeğe uygun biçimde yöntemince tespiti için bilirkişi kurulundan ek rapor alınması, raporun bozma gereklerine uygunluğu da denetlendikten sonra oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı ve davalı yararına takdir edilen 450,00 YTL. vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa, davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 11.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30627, Karar No: 2015/16936, Tarih: 03.11.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/30627 E.  ,  2015/16936 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/391619

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/10/2013

NUMARASI : 2012/194 (E) ve 2013/410 (K)

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığının ihlali

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

Mala zarar verme suçundan hükmolunan neticeten 2.000 TL adli para cezasına ilişkin hüküm miktar itibariyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 305/1. maddesi uyarınca kesin olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından sanık M.. S..'in temyiz isteminin aynı Yasanın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II-Sanık hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık M.. S..'in temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 03.11.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8013, Karar No: 2016/10824, Tarih: 20.06.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/8013 E.  ,  2016/10824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Dairemizin 2014/11829 Esas, 2016/3000 Karar sayılı geri çevirme kararına rağmen kararda yer alan aşağıdaki hususlar ikmal edilmemiştir.

1- İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2013/8 Esas, ve 2013/492 Karar sayılı dosyası ile... İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2013/206 Esas sayılı dosyalarının okunaklı ve onaylı birer suretinin,

2-...ile borçlunun yakını olduğu ileri sürülen ...'na ait nüfus kayıtlarının bulundukları yerlerden temin edilip eklenmesinden sonra gecikmeye neden olunmaması için dosyanın ikmalinin bizzat Hakim tarafından denetlenmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine, GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22824, Karar No: 2014/34267, Tarih: 05.11.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/22824 E.  ,  2014/34267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle belgelendirilmeyen mazeret talebinin reddedilmesinde usule aykırılık bulunmadığının anlaşılmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 0,90 TL kalan harcın temyiz edenden alınmasına, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2889, Karar No: 2018/12719, Tarih: 24.09.2018

**1. Hukuk Dairesi         2018/2889 E.  ,  2018/12719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan ......’ın maliki olduğu 2843 ...... sayılı taşınmazdaki 15 numaralı bağımsız bölümün 1/2 payını satış suretiyle ikinci eşi davalıya temlik ettiğini, amacının bağışlamak olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, ortak birikimleri ile ...... mahallesinde mirasbırakanla 1/2 paylı bir ev satın aldıklarını daha sonra bu ev satılıp dava konusu evin satın alındığını ancak tapuda mirasbırakan adına tescil edildiğini, ilk taşınmazdaki hakkına karşılık çekişmeli taşınmazın daki 1/2 payın hakkın iadesi kapsamında kendisine devredildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...'ın maliki olduğu 15 numaralı bağımsız bölümdeki ½ payını 07.04.2006 tarihinde davalı eşine tapuda satış suretiyle temlik ettiği, murisin 17.02.2011 tarihinde ölümüyle geriye mirasçı olarak çocukları olan davacılar.........ile ikinci eşi davalı ...’in kaldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşik Yargıtay içtihatları ile 1.4.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekir. 6100 sayılı HMK'nun 190. ve 4721 sayılı TMK'nun 6. Maddeleri gereğince davacı iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olaya gelince; mirasbırakanın 2005 yılında geçirdiği felç nedeniyle yatalak hale geldiği, ölüm tarihine kadar davalı eşi tarafından bakıldığı, mirasbırakan ve davalının ...’de aldıkları ve adlarına 1/2paylı olarak kayıtlı taşınmazın 29.09.1998 tarihinde satış nedeniyle elde edilen parayla dava konusu 15 numaralı bağımsız bölüm satın alınarak miras bırakan adına tescil edildiği, mirasbırakanın ilk taşınmazdaki davalının hakkı ve felç geçirmesi nedeniyle bakımı karşılığında minnet duygusu ile 07.04.2006 tarihinde 1/2 payı temlik ettiği, mirasbırakan tarafından davalıya yapılan pay temlikinin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu davacılar tarafından kanıtlanamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu kabul edilmesi doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.09.2018 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

(Muhalif)

-KARŞI OY-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle davacıların muvazaa iddiasını ispatladığı gibi davalının tutunduğu " ortak birikimler ile mirasbırakanla 1/2 paylı ev satın aldıkları daha sonra bu evin satılıp dava konusu evin satın alındığı ancak muris adına tescil edildiği ve ilk taşınmazdaki hakkına karşılık 1/2 payın iade edildiği savunmasının da kanıtlanamadığı gözetilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru olduğuna göre hüküm onanmalıdır. Çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/12423, Karar No: 2016/10451, Tarih: 10.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/12423 E.  ,  2016/10451 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

İhbar Olunan

Dava Türü : Sendika Aidat Alacağı

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı Sendika vekili, davalı (kapatılan) Belediye'nin davacı ...-İş Sendikas'ının yıllardır örgütlü olduğu bir işyeri olduğunu, davalı bünyesinde çalışan ve müvekkili Sendika'ya üye olan işçilerin Sendika Ana Tüzüğü'ne göre sendikaya üyelik aidatı ödemeleri gerektiğini, davalı ...'nin işçilerden kestiği aidatları bu güne kadar müvekkiline ödemediğini, ödeme tarihinin kanunda ve taraflar arasında imzalanan toplu iş sözleşmelerinde kararlaştırıldığını iddia ederek 01.01.2008-31.12.2010 tarihleri arasındaki döneme ait aidat alacaklarının faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Aidat borcunun muhatabı olan ... Belediyesi'nin 5747 sayılı Kanun ile tüzel kişiliğine son verilmesi nedeni ile bu belediyenin katıldığı ... Belediyesi vekili, davacı Sendikanın eski üyeleri olan kapanan ... Beledeyesi'nden devredilen işçilerin valiliğin 17.9.2010 tarih ve 4 sayılı Tespit ve Değerlendirme Komisyonu kararına dayanılarak 20.09.2010 tarih ve 6661 sayılı yazısı gereği yapılan 23.9.2010 tarihli atama işlemi ile ...Valiliği Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü'ne atanarak Belediye ile ilişiklerinin kesildiğini, bu nedenle davanın husumetten reddi ile davanın işçilerin işvereni olan ...'ne yöneltilmesi gerektiğini, davalı ...'nin 5747 sayılı Yasa ile kurulup 29.03.2009 tarihli yerel seçimlerle birlikte tüzel kişilik kazandığını, ... Belediyesi'nde çalışan işçilerin de davalı ...'ye devredilerek çalıştıklarını, bu işçilerin 14.05.2009 ve 15.05.2009 tarihlerinde üyesi oldukları toplu iş sözleşmesi bağıtlayan ...'ndan istifa ederek Genel İş Sendikası'na üye olduklarını, ayrıca toplu iş sözleşmesinin tarafı belediyenin kapatılması ile toplu iş sözleşmesinin hükümsüz kaldığını, bu nedenle Belediye'nin Sendika'ya aidat ödemekle yükümlü olmadığını, 23.09.2010 tarihinde ise başka bir kuruma atanarak belediye ile ilişiklerinin kesildiğini beyanla davanın reddini istemiştir.

İhbar olunan İdare vekili, davanın ihbarı koşullarının oluşmadığını, ihbar olunana husumet yöneltilemeyeceğini, 2010 yılı Eylül ayında valilik kararı ile norm kadro fazlası işçi olarak müvekkili kuruma devredilen işçilerden birinin 2011 yılında emekli olduğunu, 10 tanesinin idare mahkemesinde açtıkları davayı kazanarak Belediye'ye geri döndüklerini, birinin ise davasının devam ettiğini, onun da emsaller dikkate alındığında geri döneceğini, müvekkili kurum açısından davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, 27.06.2012 ve 08.08.2012 tarihli bilirkişi raporları doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı Sendika'nın 2009 yılı Mayıs ayında sendikadan istifa eden ve toplu iş sözleşmesinden yararlanmaya devam eden işçiler açısından dayanışma aidatı talep edip edemeyeceği ihtilaflıdır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda işçilerin Sendikadan istifa ettiği tarihten sonrası dönem için yani 2009 yılı Haziran ayından 2010 yılı Eyül ayına kadar olan dönem için dayanışma aidatı hüküm altına alınmıştır.

Dairemizin 07.09.2015 tarih ve 2015/27667 Esas 2015/14094 Karar sayılı Geri Çevirme Kararı üzerine gönderilen belgelere göre, davalı ...'nin kapatılan ... Belediyesi'nde çalışırken 5747 sayılı Kanun hükümlerine göre davalı ...'ye devredilen ancak 2009 yılı Mayıs ayında davacı Sendika'dan istifa eden işçilere kapatılan Belediye ile davacı Sendika arasında imzalanan toplu iş sözleşmesini sözleşme süresinin sonuna kadar uyguladığı anlaşılmaktadır.

İstek dönemi itibari ile uygulanması gereken 2822 sayılı Kanun'un 9 uncu maddesine göre, sendika üyesi olmayan ya da üyeliği sona eren işçilerin toplu iş sözleşmesinden yararlanabilmesi için işverene başvurması gerekir. İşçinin bu yönde yazılı bir başvurusu mevcut değil ise, işverenin 2821 Sayılı Sendikalar Kanununun 61.maddesi uyarınca dayanışma aidatı ödeme yükümlülüğü bulunmamaktadır. Davalı işverenin Toplu İş Sözleşmesini üye olmayan ve dayanışma aidatı dilekçesi vermemiş olan işçilere uygulaması halinde re’sen dayanışma aidatı kesilerek ödenmesi gerektiği şeklindeki görüşü benimsemek mümkün değildir. Talep olmaksızın işverenin böyle bir uygulamaya gidemeyeceği de ortadadır. Bu itibarla davacı Sendika'nın istifa eden işçilerin ücretlerinden dayanışma aidatı kesilmesine yönelik işverenden bir talebinin olup olmadığı araştırılmalı; şayet böyle bir talep mevcut ise şimdiki gibi bu dönem için dayanışma aidatı hüküm altına alınmalı; aksi halde dayanışma aidatı talebi reddedilmelidir.

3-Sendika üyelik ve dayanışma aidat alacağına toplu iş sözleşmelerinde kararlaştırılan ödeme gününden itibaren faiz işletilebilmesi için, sendikanın her TİS dönemi için sendika üyesi işçilerin isim listesini, kesilmesi gereken aidat miktarını ve aidatın yatırılacağı banka hesap numarasını işverene bildirmesi şarttır. Sendikanın “bildirim yükümlülüğünü” yerine getirmemesi halinde alacağa toplu iş sözleşmelerinde kararlaştırılan ödeme gününden itibaren faiz işletilemez.

3-Sendika üyelik ve dayanışma aidat alacağına toplu iş sözleşmelerinde kararlaştırılan ödeme gününden itibaren faiz işletilebilmesi için, sendikanın her TİS dönemi için sendika üyesi işçilerin isim listesini, kesilmesi gereken aidat miktarını ve aidatın yatırılacağı banka hesap numarasını işverene bildirmesi şarttır. Sendikanın “bildirim yükümlülüğünü” yerine getirmemesi halinde alacağa toplu iş sözleşmelerinde kararlaştırılan ödeme gününden itibaren faiz işletilemez.

Somut olayda, mahkemece aidat alacağında toplu iş sözleşmesinde belirlenen ödeme gününden itibaren faiz işletilmiş ise de, davacı Sendika'nın kapatılan ... Belediyesi'ne gönderdiği 14.11.2007 tarih ve 1751 sayılı bildirim yazısının belediyeye ne zaman tebliğ edildiği dosya içeriğinden anlaşılamadığı gibi, mahkemece araştırılmamıştır. Bu yazının belediyeye tebliğ edilip edilmediği araştırılmalı; tebliğ edilmiş ise şimdiki gibi; aksi halde dava ve ıslah tarihinden itibaren faize karar verilmelidir.

4-Öte yandan mahkemece temerrüt tarihlerinin karar yerinde gösterilmemesi infazda tereddütlere ve yeni ihtilaflara yol açacağının düşünülmemesi hatalıdır.

5-Davacı Sendika vekili alacağın bankalarca uygulanan en yüksek işletme kredisi faiz oranı ile tahsilini talep ettiği halde, “bankalarca işletme kredilerine uygulanan en yüksek mevduat faizi”ne hükmedilmesi de bozma nedenidir.

O halde tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 10.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1749, Karar No: 2018/5632, Tarih: 22.05.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/1749 E.  ,  2018/5632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak vs. adı altında fazladan ücret tahsil edildiğini ileri sürerek şimdilik 500 TL bedelin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı, bu bedellerin tahsilinin yasal zorunluluk olduğunu beyan ederek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın reddine, davalı vekili için takdir edilen maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, davacının yaptığı giderlerin üzerinde bırakılmasına karar verilmiş olup, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak vs. bedellerin davalıdan tahsili talebine ilişkindir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve