muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2946, Karar No: 2018/8000, Tarih: 05.09.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/2946 E.  ,  2018/8000 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek bu bedellerin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına ve davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ....... gereğince 6.065,59 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş olup, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir. Davacı tarafından, davalıdan kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, perakende satış hizmeti ve sayaç okuma bedellerinin tahsilinin talep edildiği davada, “konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına” dair karar verilmesi, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişikliğinin bir sonucudur. Bu itibarla, dava açıldığı tarihte, yapılan yasa değişikliği henüz ortada bulunmadığından, dava tarihi itibariyle davacının dava açmakta haklı olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

./..

-2-

O halde; mahkemece, dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verildikten sonra davacı yararına maktu vekalet ücreti takdirine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde vekalet ücretine karar verilmesi doğru görülmemiştir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün 5. maddesindeki “6.065,59 TL” rakamının hükümden çıkarılarak yerine “2.100,00 TL” rakamının yazılmasına, hükmün davalı yararına düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2012/7674, Karar No: 2012/14574, Tarih: 06.12.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/7674 E.  ,  2012/14574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AMASYA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/12/2011

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil veya tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, tetkik hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp, düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı taktirde tazminat isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; miras bırakan N... A...’nun çekişme konusu 215 parsel sayılı taşınmazın 1/3 payı muris M... R... adına kayıtlı iken 1998’de ölümü üzerine 28.05.2001 tarihli akitle vekil aracılığıyla mirasçılarına intikalinin yapılarak muris N. intikalen gelen ¼ payını aynı akitle satış suretiyle oğlu davalıya temlik ettiği, taşınmazın yenileme ile 128 ada 1 parsel olduğu, anılan 1 parselin de ifrazla 128 ada 4 ve 5 parsellerde davalı İ... H... adına pay tescilinin yapıldığı anlaşılmaktadır.

Davacı, anılan temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; miras bırakan N... ’in eşi M... R...’ın geçmiş dönem milletvekillerinden olmasından dolayı emekli maaşı bulunduğu, böylece düzenli bir gelirinin olduğu, diğer taraftan, murisin zengin ve varlıklı bir kişi olup, mal satmaya ihtiyacı bulunmadığı, her ne kadar davalı, muris M... R...’ın ölümünden sonra mirasçılar arasında görülen ortaklığın giderilmesi davası sırasında paylaşma da sıkıntı doğması nedeniyle muris N... tarafından bu payın kendisine bırakıldığını belirtmişse de, anılan hususun kanıtlanamadığı, aksine pay devrinin bedelsizliği gösterdiğine, diğer taraftan, davacının muris N...’i sağlığında vesayet altına aldırma çabasına girdiği, davacı ile murisin arasının bu nedenle açıldığı dosya kapsamı ile sabittir.

Öyleyse, değinilen bu olgular, yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde miras bırakan Necdet’in dava konusu taşınmaz payını temlikteki gerçek iradesinin mal kaçırmak olduğu kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca; davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davacının bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 06.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/766, Karar No: 2016/1178, Tarih: 26.01.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/766 E.  ,  2016/1178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

... ile ... ve ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair... Aile Mahkemesi'nden verilen 22.10.2015 gün ve 189/731 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ...... vekili, evlilik birliği içerisinde edinilen mal varlığının muvazaalı olarak devredildiğini, açıklayarak taşınmaz ve minibüs hattının 1/2 payının iptaliyle müvekkili adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar.... ve ... vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, verilen kesin süreye rağmen, öngörülen süre içerisinde yardım aldığına ilişkin belgeleri ibraz etmediği gibi dava harcı ve gider avansını yatırmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 115/2. maddesinde “Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Ancak, dava şartı noksanlığının giderilmesi mümkün ise bunun tamamlanması için kesin süre verir. Bu süre içinde dava şartı noksanlığı giderilmemişse davayı dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddeder.” hükmü yer almaktadır. Yine aynı Kanun'un 120. maddesinde “Davacı, yargılama harçları ile her yıl Adalet Bakanlığı'nca çıkarılacak Gider Avansı Tarifesi'nde belirlenecek olan tutarı, dava açarken mahkeme veznesine yatırmak zorundadır. Avansın yeterli olmadığının dava sırasında anlaşılması hâlinde, Mahkemece, bu eksikliğin tamamlanması için davacıya iki haftalık kesin süre verilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Açıklanan Yasa maddeleri gereğince; davanın her aşamasında, gider avansı dava şartının 6100 sayılı HMK'nun 114/g, 115/2 ve 120. maddeleri gereği gözetilmesi gerektiği ortaya çıkmaktadır. Gider avansının eksik olduğunun anlaşılması halinde, tamamlattırılması için HMK'nun 120/2. maddesi gereğince verilecek iki haftalık kesin süre ile birlikte gider avansının nelerden ibaret olduğu net olarak belirlenmeli ve tarafa avansın yatırılmamasının hukuki sonuçları konusunda uyarı yapılmalıdır. Bu süre içinde dava şartı noksanlığı giderilmemişse dava, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddedilir.

Somut olaya gelince; mahkemece,18.03.2015 tarihli tensip tutanağında, davacı tarafın adli yardım aldığına ilişkin belgeleri sunması, aksi takdirde dava harcı ve gider avansını yatırması için iki haftalık süre verilmesine, yardım belgeleri sunulmadığı, harç ve gider avansı yatırılmadığı takdirde davanın usulden reddine karar verileceğinin ihtarına karar verilmiş ve ihtarı içeren muhtıra usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş ise de; talep edilen giderlere nelerin dâhil olduğu, bu giderler içinde delil ikamesine yönelik gider olup olmadığı ve miktarı ile adli yardıma ilişkin hangi belgelerin ibraz edilmesi gerektiği açıkça gösterilmemiştir.

Muhtıradaki belirtilen bu eksiklik, işlemin hukuki dinlenilme hakkına (HMK.m.27) uygun bir işlem sayılmasına engel olur. Öyleyse, Kanunun dava şartı olarak belirlediği gider avansının alınmasına yönelik mahkemenin ara kararında; gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemlerin kalem kalem açıklanması, her kalemin miktarının ayrı ayrı gösterilmesi, dava şartına yönelik gider avansının verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarının duruşma zaptına açıkça yazılması, ondan sonra dava koşulunun değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın usulden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, taraflarca HUMK’nun 440/1. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 27,70 TL peşin harcın istek halinde davacıya iadesine 26.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3397, Karar No: 2018/8599, Tarih: 05.07.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/3397 E.  ,  2018/8599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme; suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğun suç tarihi olan 06/06/2011 günü gündüz vakti sayılan saat 10.30 sıralarında müştekiye ait iş yerinin deposundan bazı malzemeleri çalması şeklinde gerçekleşen olayda; suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b ve 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 6 yıllık zamanaşımının suçun işlendiği tarih olan 06/06/2011 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan açılan kamu davasının CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

4-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

4-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Suça konu malzemelerin çalındığı yerin üst katları konut olarak kullanılan depo olduğunun anlaşılması karşısında, bahse konu depoda herhangi bir ticari faaliyetin sürdürülüp sürdürülmediği, bu yerde iş yeri sahibinin ya da işçilerin sürekli bulunup bulunmadığı, deponun ticari faaliyetin yapıldığı ana iş yerine ne kadar uzaklıkta bulunduğu, iş yerinde bulunan eşyaların sık sık bu depodan alınıp kullanılıp kullanmadığı araştırılarak, gerekirse bu hususta müştekinin beyanı alınarak sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 05/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9776, Karar No: 2013/9641, Tarih: 10.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/9776 E.  ,  2013/9641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... 2.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/06/2011 tarih ve 2008/68-2011/83 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, “kollu pano kilidi” tasarımının 09.02.2005 tarihinde müvekkil şirket adına ... nezdinde tescil edildiğini, davalı firmanın anılan tasarımın kilidin dışarıda kalan kısmını aynen kopyalayarak üretmeye başladığını ve bu suretle haksız kazanç elde ettiğini, davalı tarafın kalitesiz üretimi nedeniyle müvekkilinin maddi ve itibari yönden zarara uğrattığını ileri sürerek, davalı şirketin üretiminin durdurulmasını ve piyasadaki kilitlerin toplatılmasını ve yasaklanmasını, ayrıca fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydıyla 5.000.00 TL maddi ve 50.000.00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, karşı davaya cevabında müvekkili firmanın ... firmasının Türkiye’deki şubesi olduğunu, dava konusu tasarımların anılan şirketin uluslararası korumalı ve tescilli ürünleri olduğunu savunarak karşı davanın reddini istemiştir.Davalı vekili, davaya konu ve davacı tarafından tescil belgesi alınmış kilit tasarımlarının yeni ve özgün olmadığını, bu ürünlerin tanıtımının ... şirketinin 1994 ve 2002 yıllarına ait kataloglarında yapıldığını, bu ürünlerin davacı tarafından sunulan katalogda yer alan kilitle birebir aynı olduğunu, seri numarası ve bölümünün dahi değiştirilmediğini, 1994 yılından beri satışta bulunan bu ürünler için 9 yıl sonra tasarım tescil belgesinin alınmasının kötü niyetli olduğunu, keza davacının tazminat talebine ilişkin somut bir zararı bulunmadığını, talep edilen tazminatın fahiş nitelikte olduğunu savunarak davanın reddini istemiş, karşı davasında ise dava konusu tasarımı yenilik unsurunu taşımadığı halde yeniymiş gibi tescil ettiren karşı davalının 554 sayılı KHK ve MK’nın 2. maddesi hükümlerine aykırı davrandığını ileri sürerek, haksız tescilin hükümsüzlüğü talep ve dava etmiştir.Mahkemece; iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporlarına göre, davaya konu endüstriyel tasarım belgesi ile yine davacıya ait 1994 ve 2002 yılı kataloğundaki ürünlerin karşılaştırılmasında tescilli tasarımla genel tasarım anlayışı bakımından aralarında aynılığın mevcut olduğu, bu nedenle dava konusu tasarımın yenilik vasfını taşımadığı gerekçesiyle, asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile davacı- karşı davalıya ait ... sayılı endüstriyel tasarım tescil belgesinin hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 10/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6458, Karar No: 2016/3544, Tarih: 21.04.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/6458 E.  ,  2016/3544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Tebliğname tarihinde yürürlükte bulunan 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 6545 sayılı Yasa ile değişiklikten önceki 14. maddesinde yer alan “Ceza dairelerinin görevlerinin tayininde, davadaki tavsif esas alınır. Muhtelif suçlara ait davalarda en ağırını incelemeye yetkili daire görevlidir.” hükmüne göre Yasa, sevk maddelerine değil, iddianamedeki tavsife ağırlık tanımıştır. Bu nedenle Ceza Dairelerinin görevinde Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu'nun yerleşik kararlarında da belirtildiği üzere iddianamedeki tavsif esas alınmalıdır.

19.01.2012 tarihli iddianame ile özetle Özel ... Merkezi'nin mesul müdürü ve aynı zamanda doktor olan sanığın, Tıp Merkezi ile Sosyal Güvenlik Kurumu arasında kurum sigortalılarına hizmet vermesi için sözleşme imzalandığı, 08/09/2010-19/02/2011 tarihleri arasındaki dönemde, acil olarak muayene edilen hastalardan hasta katkı payı alınmaması gerekirken hasta katkı payı alındığı, acil olarak başvurup acil muayenesi yapılan hasta bilgilerinin vaka başı muayene olarak kaydedilip, kurumdan vaka başı muayene ücreti tahsil edildiği, normal poliklinik hizmetlerinin verilmediği, resmi tatil ve dini bayramlar veya hafta sonları Pazar günlerinde yapılmış acil muayenelerin de vaka başı muayene olarak gösterildiği, bu eylemin gerçekleştirilebilmesi için belgelerde sahtecilik yapıldığı, sahtecilik yapılan belgelerin, hasta muayene kayıtları ve hasta muayene bedellerinin Sosyal Güvenlik Kurumu'na fatura edilmesine ilişkin fatura ve belgeler olduğu, böylece sanığın nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğinden bahisle eylemlerine uyan TCK'nın 204/1, 158/1-e maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı;iddianamedeki anlatım ve tavsife göre, Özel ... Merkezinin mesul müdürü olup kamu görevlisi olmayan doktor sanığın sahtecilik eylemlerinin TCK'nın 210. maddesinin 2. fıkrasında yer alan “Gerçeğe aykırı belge düzenleyen tabip, diş tabibi, eczacı, ebe, hemşire veya diğer sağlık mesleği mensubu, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Düzenlenen belgenin kişiye haksız bir menfaat sağlaması ya da kamunun veya kişilerin zararına bir sonuç doğurucu nitelik taşıması halinde, resmi belgede sahtecilik hükümlerine göre cezaya hükmolunur” şeklindeki düzenleme uyarınca, maddede belirtilen özel sağlık mesleği mensuplarının sahtecilik eylemlerinin, fıkranın ikinci cümlesindeki koşulun gerçekleşmesi halinde devamlılık gösteren daire kararlarında da açıklandığı üzere kamu görevlisi olmamaları nedeniyle (bu yönde Dairemiz dışında Yüksek 21. Ceza Dairesinin 28.12.2015 gün 2015/13365-6682 E,K, 18. Ceza Dairesinin 01.07.2015 tarih 2015/3449-3800 E,K ve 15. Ceza Dairesinin özel hastane doktoru tarafından düzenlenen belgenin özel belgede sahtecilik olduğuna ilişkin 01.12.2014 gün 2013/4106 E, 2014/20090 sayılı kararı) ancak TCK'nın 204. maddesinin 1. fıkrasındaki resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı ve iddianamede TCK'nın 204. maddesinin 2. fıkrası kapsamında bir kamu görevlisinin resmi belgede sahtecilik eyleminden dolayı açılmış bir dava bulunmaması karşısında; TCK'nın 158/1-e maddesindeki nitelikli dolandırıcılık suçunun ceza miktarına, tebliğname tarihine, iddianamedeki tavsife, hükümlerin konusuna, temyizin kapsamına ve Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesine göre temyiz inceleme görevi Yüksek 15. Ceza Dairesi'ne ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, Dairemiz ile 15. Ceza Dairesi arasında doğan görev uyuşmazlığının giderilmesi için dosyanın Ceza Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 21.04

. maddesine göre temyiz inceleme görevi Yüksek 15. Ceza Dairesi'ne ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, Dairemiz ile 15. Ceza Dairesi arasında doğan görev uyuşmazlığının giderilmesi için dosyanın Ceza Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 21.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.