muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/2786, Karar No: 2006/4416, Tarih: 29.05.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/2786 E.  ,  2006/4416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde eğitim ve öğretim gideri olarak 40.677.300.000 TL'nin sarf tarihinden itibaren faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalılardan ...'un hava harp okulu öğrencisi iken disiplinsizlik nedeniyle ilişiğinin kesildiğini, yükümlüye Askeri Lise ve Harp Okulu döneminde toplam 40.677.300.000 TL. masraf yapıldığını, yapılan bu masrafın sarf tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte ve davalıların sorumlulukları oranında müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir. Yargılama sırasında davalıların sorumlu oldukları borç miktarının tespiti için mahkemece alınan bilirkişi raporunda; yüklenme senedinde gösterilmeyen personel ve amortisman giderlerinden davalıların sorumlu olamıyacağı, bu kalemlere ait masrafların belirlenen harcamalardan düşülmesi ve buna göre değerlendirme yapılması gerektiği ileri sürülerek bu kalemlere ait masraflar düşüldükten sonra hesaplama yapılmış ve davalıların 10.340.704.189 TL. asıl borç ve 10.611.982.591 TL. işlemiş faiz borcu olduğu belirtilmiş, mahkemece da bu rapor esas alınarak hüküm kurulmuş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dosya içerisinde bulunan, Çay Noterliğince 31.8.1995 tarih ve 3478 yevmiye ve yine Çay Noterliğince 9.3.2000 tarih ve 823 yevmiye ile düzenlenen, davalılar tarafından imzalanan yüklenme senedinde “Silâhlı Kuvvetler adına öğrenci olarak okulun giriş şartlarına uygun şekilde kayıt ve kabulüm yapıldığı takdirde Subay çıkıncaya kadar, yürürlükte bulunan ilerde yürürlüğe girecek olan kanun, tüzük, yönetmelik, yönerge ve sair mevzuat hükümlerini kabul ettiğimi, bunlara aynen uyacağım...” şeklinde taahhüt verilmiştir.

5401 sayılı Askeri Öğrencilerden Başarı Göstermeyenler Hakkındaki Yasanın 3.maddesine göre; “sağlık sebepleri dışında okullarla yüksek öğrenim kurumlarından çıkarılan öğrencilere Devlet tarafından yapılan bilümum masraflar faizi ile birlikte mukavelesi gereğince ödettirilir.” Askeri Okullara Alınan Öğrenciler İle Silahlı Kuvvetler Hesabına Fakülte Ve Yüksek Okullarda Okuyan Öğrenciler İçin Yüklenme Senedi Düzenlenmesine Ve Bu Okullardan Çeşitli Sebeplerle Ayrılacak Öğrencilere Veya Kefillerine Ödettirilecek Tazminata Dair Yönetmelik’e 13.02.1992 tarih 21141 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak eklenen değişiklik gereğince askeri okullardan başarısızlık nedeniyle ilişiği kesilen öğrencilerin sorumlu oldukları masraflar belirtilmiş, bu durumdaki öğrencilerin sorumlu olduğu masraf kalemleri arasında personel ve amortisman atış giderleri de sayılmıştır.

Somut olayda; davalılar tarafından askeri okula giriş esnasında verilen yüklenme senedinin düzenlendiği tarihte yukarıda sözü edilen yasa ve yönetmelik hükümleri yürürlüktedir ve bunlar bilinerek yüklenme senedi düzenlenip imzalanmıştır. Yüklenme senedi içeriğinde "subay çıkıncaya kadar, yürürlükte bulunan veya öğrenim süresi içerisinde çıkacak yasa ve yönetmelik, tüzük, yönerge ve sair mevzuat hükümlerine uyulacağı taahhüt edildiğine göre, davalının sorumlu olacağı masraflar arasında atış, personel ve amortisman giderlerinin de dahil edilmesi gerekirken, yerinde olmayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

2-Yukarda sözü edilen yüklenme senetlerinde yükümlü ve kefillerin ödeyeceği tazminatın faizinin başlangıç tarihi "sarf tarihi" olarak belirtilmiştir. Sarf tarihinden maksat, ilgili kurum tarafından yükümlüye yapılan her bir kalem masrafın yapıldığı tarihtir. Şayet sarf tarihlerinin tespiti mümkün değilse faizin başlangıç tarihi olarak eğitim ve öğretim dönemi sonunun faiz başlangıcına esas alınması gerekir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında, 1995 yılında ... Lisesinde eğitim ve öğretimine başlayan yükümlü ...'un 1999 yılında askeri liseyi bitirdikten sonra aynı yıl Hava Harp Okulunda eğitim ve öğretimine başladığı ancak; 11.10.2002 tarihinde disiplinsizlik nedeniyle okulla ilişiğinin kesildiği anlaşılmaktadır. Davacı tarafından dosyaya sunulan masraf çizelgesinden yükümlüye yapılan her bir kalem masrafın sarf tarihi belirtilmediği için faiz borcunun tespitinde hükme esas alınan 19.1.2005 günlü ek raporda 2002-2003 öğretim yılında yapılan masrafların faizinin başlangıç tarihinin henüz eğitim ve öğretim dönemi sona ermeden ilişiğin kesilmesi nedeniyle ilişik kesme tarihi olarak alınması doğru ise de; 1995-1996; 1996-1997; 1997-1998; 1998-1999; 1999-2000; 2000-2001 ve 2001-2002 yılı eğitim ve öğretim döneminde yapılan masrafların faizinin başlangıç tarihi olarak eğitim ve öğretim dönemi sonu yerine yıl sonunun esas alınması,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda sözü edilen bozma sebepleri doğrultusunda bilirkişiden ek rapor alınmalı ve bu raporun bozmaya uygunluğu da denetlendikten sonra hasıl olacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.5.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/40393, Karar No: 2017/43359, Tarih: 02.03.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/40393 E.  ,  2017/43359 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02/03/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7298, Karar No: 2019/2855, Tarih: 27.02.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/7298 E.  ,  2019/2855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan verilen hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ...'in temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 151/1 maddesi uyarınca tayin olunan 240 gün adli para cezasından TCK'nın 31/3 maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılarak 160 gün adli para cezasına ve TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir günü 20 TL'den sonuç olarak 3.200 TL adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken hesap hatası yapılarak sonuç adli para cezasının 4.000 TL olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...'in temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak mala zarar verme suçunda hüküm fıkrasının 240 gün adli para cezası temel ceza üzerinden, TCK'nın 31/3 maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılarak 160 gün adli para cezası ve TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL den sonuç olarak 3.200 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle,

diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10796, Karar No: 2015/6852, Tarih: 26.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/10796 E.  ,  2015/6852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uzunköprü 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2014

NUMARASI : 2014/242-2014/292

Davacının açmış olduğu iflasın kapatılması davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde alacaklı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, müflis U..... Ltd. Şti.'in mal varlığının tespit edilememesi üzerine İİK'nın 217. maddesi gereğince tasfiyenin tatiline karar verildiğini, kararın ilan edilmesine rağmen alacaklıların 30 gün içinde iflas mafraflarını yatırıp iflasın devamını talep etmediklerini, bu nedenle İİK'nın 217 ve 254. maddeleri gereğince iflasın kapatılmasına karar verilmesini istemiştir.

Alacaklı vergi dairesi vekili, hukuka uygun bir karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilgili merciilere bildirim ve ilana rağmen müflisin malvarlığının tespit edilemediği, davacıya başvuran bir alacaklının olmadığı, tasfiye işlemlerinin tamamlandığı gerekçesiyle, İİK'nın 217 ve 254. maddeleri uyarınca iflâsın kapatılmasına karar verilmiştir.

Kararı, alacaklı Vergi Dairesi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, alacaklı Vergi Dairesi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, alacaklı Vergi Dairesi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11928, Karar No: 2014/13361, Tarih: 28.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/11928 E.  ,  2014/13361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 15. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/07/2013

NUMARASI : 2012/243-2013/259

DAVA :Davacı, ücret farkı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, ikramiye farkı, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı ile vardiya tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işveren yanında 2003/2004’de teknisyen olarak çalışmaya başladığını, 2004/2005 yılında TİS tarafı olan T. Sendikasına üye olarak TİS’ten yararlanmaya başladığını, sendika üyesi olmadan önce günlük aldığı yevmiyenin TİS’ten yararlanmaya başlamasını takiben, davalı ile T. Sendikası arasındaki protokol gereğince düştüğünü, yapılan bu indirimin İş Kanunu m.38’e aykırı olduğunu, ücrette indirimin ücret baz alınarak hesaplanan fazla mesai, hafta ve genel tatil ücretleri, ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı gibi ödemelerin de eksik ödenmesi sonucunu beraberinde getirdiğini, İş Kanunu m.62, 2822 sayılı TİSGLK. m.5, 6 uyarınca ücrette bu surette bir indirime gidilemeyeceğini, sendika üyeliği nedeniyle ücretin indirilmesinin 2821 sayılı K. m.32 ve İş K. m.5’e aykırı olduğunu, birbirini takip eden TİS’ler uyarınca öngörülen artışların yapılmakla birlikte, ilk hareket noktası ücretin eksik olması nedeniyle hukuka aykırılığın devam ettiğini, bu hukuka aykırı işlemi olmasaydı aldığı ücret ve eklerinin daha farklı olacağını, TİS yapım aşamasında baskı sonucu sendika üyesi olduğunu ileri sürerek, fark aylık ücret, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ve yine fark ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı alacaklarının alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının T. Sendikasına üyelik başvurusunda bulunduğunu sendika yönetim kurulu kararı ile üye olduğunu, üyelik ile birlikte yürürlükteki TİS’ten yararlanmaya başladığını, işçilerle kayıp kaçak kontrol işlerinde çalıştırılmak üzere İTİS öncesi işe alınan tekniker ve teknisyenlere, T. ile T. Sendikası arasındaki 31.05.2004 tarihli Protokol m.2 uyarınca, 01.03.2003-28.02.2005 süreli 10. dönem İTİS’in Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı olan unvan ile İTİS’in uygulama esasları başlıklı 6.maddesinin c fıkrası uyarınca sendika üyeliklerinin işverene bildirildiği tarihten itibaren Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı yevmiyenin verilmesine, yine işbu bildirim tarihinden itibaren sözleşmenin tüm hükümlerinden 25.06.2004 tarihinden geçerli olmak üzere yararlandırılmalarının kararlaştırıldığını, Protokolün bu hükmü ve TİS Ek 2 cetvel uyarınca söz konusu tekniker ve teknisyenlerin ücretlerinin günlük 24,44 TL olarak uygulandığını, davacının taleplerinin taraflar arasındaki iş sözleşmesi m.6’daki, “İşçinin esaslı bir nedene dayalı fasılalı veya teselsül eden iş sözleşmesinden mütevellit bir hak iddia edemez” kuralına

aykırı olduğunu, dava konusu olayın İş Kanunu m.22,62 ve 2821 sayılı K. m.31 ile bir ilgisinin olmadığını, sendikaya üye olmaya zorlandığı iddiasının ciddi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sendika üyesi olduktan sonra T. Sendikası ile davalı işveren arasında yapılan protokol uyarınca İTİS Ek-II cetvelinde 4. derecinin karşılığı olan ücretin ödendiğini, toplu iş sözlşemesi ile işçinin başka haklara da kavuştuğunu, yevmiyesinin indirilmesinde hukuka aykırı bir durum bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı, davalı B.’ da 2003/2004 yılında çalışmaya başladığını, 2004-Nisan/2005-Şubat ayında sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. Maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almaktadır.

Yukarıdaki hüküm “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü daha işçi lehine olmak koşuluyla somut olaya tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece TİS’in 72. Maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yaralanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK'nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordroları dosyaya getirtilmek suretiyle gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin yeniden bir karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.04.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum. 28.04.2014
Yargıtay — Esas No: 2016/14486, Karar No: 2016/9762, Tarih: 21.12.2016

**11. Hukuk Dairesi         2016/14486 E.  ,  2016/9762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki dava, (kayıp kaçak bedeli) abonelik sözleşmesine dayalı takibe itirazın iptali istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre, dosyanın temyiz incelemesi Yargıtay 3. Hukuk Dairesi'nin görevine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 21/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17336, Karar No: 2018/3947, Tarih: 09.04.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/17336 E.  ,  2018/3947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muvazaa davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının müvekkilinin kendi adına kayıtlı bir adet daire ile dava konusu olan 2 adet arsayı bedelsiz olarak önce oğlu ... adına devredildiğini, ... tarafından da davalının kız kardeşi ...'ya, ... tarafından da davalı adına devredildiğini, ancak tapuda satış olarak gözüken bu işlemlerin gerçekte bedel almaksızın bağış kastıyla araya üçüncü şahısları da katmak suretiyle gizli amaca yönelik işlemler tesis etmek olduğunu, davalının davacının oğlu ile boşandığını, MK 706, BK 213 ve Tapu Kanunu 26. maddesi gereğince işlemin temelinde bağış iradesinin şekil koşullarından yoksun bulunduğundan menfaati bulunan herkesin muvazaa sebebine dayalı dava açabileceğini ileri sürerek, ..., ... ada .. ve ... parsel numaralı taşınmazların tapu kaydının iptali ile her iki taşınmazın tapusunun davacı adına tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kendisinin taraf olduğunu bildirdiği işlemin muvazaalı olduğunu ileri sürdüğü ancak bu iddiasını yazılı delille ispatlayabileceğini savunarak, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere göre; hiç kimsenin kendi muvazaasına dayanamayacağını,dayansa bile bunu ancak yazılı belge ile ispat etmesi gerektiğini,hem taşınmazın ... tarafından ...'a devredilmiş olması, hem de dayanılan muvazaa sebebi dinlenemeyeceğinden davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 10,70 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 09/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/314, Karar No: 2019/7581, Tarih: 09.12.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/314 E.  ,  2019/7581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

A)Davacı İstemi;

Dava, davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 19/02/1975 olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

B)Davalı Cevabı;

SGK vekili davanın reddini istemiştir.

C) İlk Derece Mahkemesi Kararı ;

İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne, davacının 19/02/1975 tarihinde bir gün sigortalı olarak çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

D) Bölge Adliye Mahkemesi Kararı ;

Bölge Adliye Mahkemesince, her ne kadar davacı tanıkları bordro tanığı veya komşu işyeri çalışanı olmasalar da işe giriş bildirgesinin davacıya ait olduğunun imzasıyla tespit edilmiş olması ve tanıkların 1975 yılı kış aylarında bir süre gemide çalıştığını beyan etmeleri karşısında denizde seyreden gemideki çalışma nedeniyle komşu işyeri tanığı bulunamaması, dönem bordrolarının da verilmemesi nedeniyle ilk derece mahkemesinin yaptığı araştırmanın yeterli olduğu gerekçesiyle davalı Kurumun istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

E) Temyiz;

SGK,eksik inceleme ile karar verildiğini belirterek temyiz etmiştir.

F)Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;