muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6526, Karar No: 2024/777, Tarih: 24.01.2024

**7. Ceza Dairesi         2020/6526 E.  ,  2024/777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/335 E., 2020/308 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Yalova 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2015 tarihli ve 2014/439 Esas, 2015/51 Karar sayılı kararı ile sanığın kaçakçılık suçundan hapisten çevrili 3.600,00 TL ve doğrudan tayin olunan 1.600.00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, adlî para cezalarının taksitlendirilmesine ve eşya müsaderesine karar verilmiştir.

2.Anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 12.05.2020 tarihli ve 2017/3790 Esas, 2020/5695 Karar sayılı ilâmıyla "Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli, Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun ile 5607 sayılı Kanun'da yapılan değişikliklerin mahkemesince değerlendirilmesi zorunluluğu" nedeniyle sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.

3.Yalova 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.09.2020 tarihli ve 2020/355 Esas, 2020/308 Karar sayılı kararı ile sanığın kaçakçılık suçundan 1 yıl hapis ve 1.600,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, ancak kazanılmış hak gereği sanığın hapisten çevrili 3.600,00 TL ve doğrudan tayin olunan 1.600.00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, adlî para cezalarının taksitlendirilmesine ve eşya müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; kaçak sigaraları ticari amaçla bulundurmadığına, kendisine usulüne uygun etkin pişmanlık ihtaratında bulunulmadığına, kamu zararı konusunda ihtarat yapılmadığına ve re'sen belirlenecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; kaçak sigaraları ticari amaçla bulundurmadığına, kendisine usulüne uygun etkin pişmanlık ihtaratında bulunulmadığına, kamu zararı konusunda ihtarat yapılmadığına ve re'sen belirlenecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. 28.05.2014 tarihinde 155 Polis İmdat hattına ''Yalova ili, ............Gazi .............,Okulu yanındaki baharatçının kaçak sigara satmakta olduğu, kaçak sigaraların yan tarafta bulunan ikinci el eşya satışı yapan diğer bir iş yerinde saklanılmakta olduğu'' şeklinde ihbar yapılması üzerine, Yalova 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 29.05.2014 tarihli ve 2014/303 Değişik İş sayılı adlî arama kararı ile yapılan aramalarda sanığa ait İklim Gıda Baharat adlı iş yerinde suç unsuruna rastlanmadığı ancak bu iş yerinin bitişiğinde bulunan ikinci el eşya satışı yapılan müştemilatta komidinde kutu içerisinde saklanmış vaziyette 14 farklı markadan 131 paket kaçak sigara ele geçirildiği anlaşılmıştır.

2.Sanığın savunmasında; iş yerinde yapılan aramada kaçak sigara bulunmadığını, iş yerinin yan tarafında bulunan depo olarak kullandığı yerde kendisi ve kardeşleri için içmek amacıyla satın almış olduğu kaçak sigaraların ele geçirildiğini, kaçak sigaraları ticari amaçla bulundurmadığını beyan ederek atılı suçu inkar ettiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1.İhbar içeriğiyle uyumlu biçimde sanığa ait ticari iş yerine ait olup bu iş yerinin bitişiğindeki müştemilatta 14 farklı markadan 131 paket kaçak sigara ele geçirilmesi karşısında; sanığın savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu, atılı kaçakçılık suçunun sübuta erdiği belirlenmekle, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. 23.09.2020 tarihli celsede sanığa etkin pişmanlık hususunda ihtarat yapıldığı ve sanığın maddi durumunun ... olmadığını belirttiği, sanığın miktardan bağımsız biçimde ödeme gücünün bulunmadığını belirtmesi karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

3.Cezada kazanılmış hak uygulamasında cezada kazanılmış hakkı oluşturan cezayı içeren hükmün bir bütün olarak dikkate alınması gerektiği ve Yalova 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2015 tarihli ve 2014/439 Esas, 2015/51 Karar sayılı kararı ile verilen hapisten çevrili 3.600,00 TL ve doğrudan tayin

olunan 1.600.00 TL adlî para cezasının kazanılmış hakkı oluşturduğu gözetilmeden 26.01.2015 tarihli ve 2014/439 Esas, 2015/51 Karar sayılı kararında tayin olunan yalnızca hapisten çevrili 3.600,00 TL'nin kazanılmış hakka esas alınması suretiyle sanığın hapisten çevrili 3.600,00 TL ve yeni kurulan hükümde tayin olunan doğrudan verilen 1.600.00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek tekrar kazanılmış hakka neden olacak şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

4.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların ... biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

5.Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıda belirtilen husus dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

Dava konusu eşyanın müsaderesi sırasında uygulama maddesi olan 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası yerine 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi isabetli bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (5) numaralı paragrafta açıklanan nedenle Yalova 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.09.2020 tarihli ve 2020/355 Esas, 2020/308 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün müsadereye ilişkin bölümünden ''TCK 54 Maddesi'' ibaresinin çıkarılması, yerine gelmek üzere hükme ''5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası'' ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11864, Karar No: 2017/13206, Tarih: 18.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/11864 E.  ,  2017/13206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalılar ...... ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı,..i Köyü 121 ada 4 parsel sayılı taşınmazın tarafların murisi ...adına kayıtlı olduğunu, taraflar arasında ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülen ortaklığın giderilmesi davası olduğunu, bu taşınmaz üzerinde bulunan ve davacı tarafından yaptırılıp aile konutu olarak kullanılan binanın davacı lehine mülkiyet hakkının tanınmasını istemiştir.

Davalılardan ..., ..., ..., ..., ... davayı kabul ettiklerini ve evin davacı tarafından yaptırıldığını bildirmişler, diğer davalılar ise davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulüne ve dava konusu 121 ada 4 numaralı parsel üzerinde bulunan tek katlı betonarme evin mülkiyetinin davacı ... adına tespitine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalılar Asef, Cemal, Naci ,... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, bir kısım davalılar vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Dava muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur(4721 s.lı TMK 684/1 m). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer(TMK 718 m). 22.12.1995 tarih ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Muhdesat, sahibine arazi mülkiyetinden ayrı, bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Muhdesat sahibinin hakkı, sadece şahsi bir haktır(TMK 722, 724, 729 m.ler). Taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

Ne var ki; çoğun içinde azda vardır kuralı gereğince, muhdesatın mülkiyetinin aidiyetinin tespiti isteğinin, muhdesatı meydana getirenin tespitini de kapsadığı kabul edilmelidir. Muhdesatın aidiyeti isteğiyle açılan bu tür davalarda, güncel hukuki yararın mevcut olması ve iddianın kanıtlanması durumunda muhdesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin tespiti isteğinin kabulüne, muhdesatın mülkiyetinin aidiyeti isteğinin ise reddine karar verilmesi gerekir.

Ne var ki; çoğun içinde azda vardır kuralı gereğince, muhdesatın mülkiyetinin aidiyetinin tespiti isteğinin, muhdesatı meydana getirenin tespitini de kapsadığı kabul edilmelidir. Muhdesatın aidiyeti isteğiyle açılan bu tür davalarda, güncel hukuki yararın mevcut olması ve iddianın kanıtlanması durumunda muhdesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin tespiti isteğinin kabulüne, muhdesatın mülkiyetinin aidiyeti isteğinin ise reddine karar verilmesi gerekir.

Somut olayda; dosyanın içeriğine, toplanan delillere göre dava konusu muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiği sabit olmuştur. Mahkemece muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, muhdesatın mülkiyetinin aidiyetine karar verilmesi doğru değildir. Ne var ki bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, hüküm fıkrası 1. bentteki "..tek katlı betonarme evin mülkiyetinin davacı ... adına tespitine " ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine "... tek katlı betonarme evin davacı ... tarafından meydana getirildiğinin " tespitine...' ibaresinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle 1086 sayılı HUMK'nun 438/7 maddesi uyarınca ONANMASINA; davalılar ... ve ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1) numaralı bentte gösterilen sebeple reddine, taraflarca HUMK'nun 440/I. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme talebinde bulunulabileceğine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 18.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1166, Karar No: 2016/4505, Tarih: 18.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/1166 E.  ,  2016/4505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı işverene ait işyerinde muvazaalı olarak alt işverenin işçisi olarak çalışmakta iken, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı belediye vekili cevap dilekçesinde, davalı belediyenin ihale makamı olduğunu, davalı firma ile hizmet alım sözleşmesi imzaladığını, davalıya husumet düşmediğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı ... Ltd. Şti. vekili cevap dilekçesinde, davalı belediyenin işçisi olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda, davacının davalı ... Ltd. Şti. ait işyerinde çalışmakta iken iş sözleşmesinin sona erdirildiği davalı belediye ile bu firma arasındaki işlemlerin muvazaalı olduğunu, davacının davalı belediyenin işçisi olduğu gerekçesiyle feshin geçersiz olduğunun tespiti ile işe iade talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Karar kanuni süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, davalılar arasındaki hukuki ilişkinin niteliği ve iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı hususları uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesine göre bir işverenden işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.

Alt işveren uygulaması bir işletmesel karardır. Alt işverene devrin işletme gereklerine dayanan geçerli fesih sebebi olması, 4857 sayılı Kanun’un 2. maddesinin 6. ve 7. fıkraları uyarınca geçerli ve muvazaaya dayanmayan asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulması şartına bağlıdır. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesi arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Üçüncü kişileri aldatmak kastı vardır ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tabidir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı Kanun'un 2/7. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Bu kriterler, asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi sureti ile haklarının kısıtlanması veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisinin kurulması olarak belirtilmiştir.

4857 sayılı Kanun’un 2. maddesinde belirtilen unsurları taşımayan alt işveren uygulaması, fesih için geçerli sebep kabul edilemez. 4857 sayılı Kanun’da yardımcı işlerin alt işverene verilmesinin herhangi bir şarta bağlanmaması sebebiyle, bu nevi işlerin muvazaa olmaması kaydıyla alt işverene devri sebebiyle iş sözleşmesinin feshedilmesi hâlinde, feshin geçerli sebebe dayandığı kabul edilebilir. Buna karşılık, 6. fıkra gereğince, asıl işin bir bölümünde işletme ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler alt işverene devredilebilecektir. Anılan düzenlemede baskın öğe, “teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren” işlerdir. Başka bir anlatımla işletmenin ve işin gereği ancak teknolojik sebepler var ise gözönünde tutulur. Dolayısıyla, sözkonusu hükümdeki şartlar gerçekleşmeden asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi hâlinde, asıl işveren-alt işveren ilişkisi geçersiz olacağından iş sözleşmesinin feshi de geçersiz olacaktır.

5393 sayılı Belediye Kanunu’nun “Belediyenin Görev ve Sorumlulukları” başlığını taşıyan maddesinin a bendinde “imar, su ve kanalizasyon, ulaşım gibi kentsel alt yapı; coğrafî ve kent bilgi sistemleri; çevre ve çevre sağlığı, temizlik ve katı atık; zabıta, itfaiye, acil yardım, kurtarma ve ambulans; şehir içi trafik; defin ve mezarlıklar; ağaçlandırma, park ve yeşil alanlar; konut; kültür ve sanat, turizm ve tanıtım, gençlik ve spor; sosyal hizmet ve yardım, nikâh, meslek ve beceri kazandırma, ekonomi ve ticaretin geliştirilmesi hizmetlerini yapar veya yaptırır” kuralına yer verilmiştir.

5393 sayılı Kanun’un 67. maddesi ile belediyeleri asıl işlerini de 6. fıkradaki sınırlamalar olmaksızın alt işverenlere verebileceği düzenlenmiştir. Anılan hükme göre “belediyede meclisinin, belediyeye bağlı kuruluşlarda yetkili organın kararı ile park, bahçe, sera, refüj, kaldırım ve havuz bakımı ve tamiri, araç kiralama, kontrollük, temizlik, güvenlik ve yemek hizmetleri; makine-teçhizat bakım ve onarım işleri, bilgisayar sistem ve santralleri ile elektronik bilgi erişim hizmetleri, sağlıkla ilgili destek hizmetleri, fuar, panayır ve sergi hizmetleri, baraj, arıtma ve katı atık tesislerine ilişkin hizmetler, kanal bakım ve temizleme, alt yapı ve asfalt yapım ve onarımı, trafik sinyalizasyon ve aydınlatma bakımı, sayaç okuma ve sayaç sökme-takma işleri ile ilgili hizmetler, toplu ulaşım ve taşıma hizmetleri, sosyal tesislerin işletilmesi ile ilgili işler, süresi ilk mahallî idareler genel seçimlerini izleyen altıncı ayın sonunu geçmemek üzere ihale yoluyla üçüncü şahıslara gördürülebilir”. Böylece 67. maddedeki hüküm uyarınca temizlik işleri, park bahçe işleri, bakım ve onarım işleri belediyenin asli işlerinden olmasına rağmen, işletmenin veya işin gereği teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren iş olup olmadığına bakılmaksızın üçüncü kişilere gördürülmesi mümkün kılınarak 4857 sayılı Kanun’un 2. maddesine istisna getirilmiştir. Ancak, sözkonusu hüküm, alt işverene devir sebebiyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için feshin son çare olması gibi iş güvencesi hukukunun genel ilkelerine uyma zorunluluğunu ortadan kaldırmamaktadır.

Keza, Belediyeler Kanunu’nun 67. maddesi uyarınca bir işin belediye tarafından alt işverene verilmesi, muvazaa iddialarının araştırılmasına engel teşkil etmez. Sözkonusu hükümde sayılan işlerin alt işverene verilmesine dayanılarak iş sözleşmesinin feshi, muvazaa iddiasının ispatı hâlinde geçersiz olacaktır.

Somut olayda, yerel mahkemece yapılan yargılama sonucunda her ne kadar davalı belediye ile alt işveren ... Ltd. Şti. arasındaki alt işverenlik ilişkisinin muvazaaya dayandığı gerekçesi ile davacı işçinin belediye nezdindeki iş yerine iadesine karar verilmiş ise de mahkemenin bu kabulü dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır.

Davalı belediyece, 5393 sayılı Kanun'un 67. maddesi uyarınca verilen yetkiye istinaden su ve kanalizasyon hizmeti alt işverenlik ilişkisi kapsamında temin edilmiş ve işçi de bu ilişkinin dayanağı olan ihale şartnamesinin kapsamında alt işveren işçisi olarak istihdam edilmiştir.

Tüm dosya kapsamı ve bilirkişi mütalaasındaki bulgular nazara alındığında alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğunun kesin ve inandırıcı bir şekilde kanıtlandığı söylenemez. Böyle olunca işçinin alt işveren nezdindeki işyerine iadesine ve iş güvencesi hükümlerinin mali sonuçlarından her iki davalının müştereken sorumluluğuna hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Tüm dosya kapsamı ve bilirkişi mütalaasındaki bulgular nazara alındığında alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğunun kesin ve inandırıcı bir şekilde kanıtlandığı söylenemez. Böyle olunca işçinin alt işveren nezdindeki işyerine iadesine ve iş güvencesi hükümlerinin mali sonuçlarından her iki davalının müştereken sorumluluğuna hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı ... Ltd. Şti.'ne ait işyerindeki İŞİNE İADESİNE,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih sebebi ve kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 29,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 27,70 TL harcın mahsubu ile bakiye 1,50 TL karar ve ilam harcının davalıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.800,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 122,00 TL posta masrafı ve tebligat gideri, 60,00 TL tanıklık ücreti ve 300,00 TL bilirkişi ücreti olmak üzere toplam 482,00 TL yargılama giderinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 18.02.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32078, Karar No: 2017/15556, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/32078 E.  ,  2017/15556 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.