muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1672, Karar No: 2012/16335, Tarih: 10.07.2012

Somut olayda davacı işçinin iş sözleşmesi emekliliğinin gelmesi dikkate alınarak 5910 sayılı Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birliklerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanun'un 19-(4) maddesinde belirtilen "Birliklerin TİM'in personel giderleri, gelirlerinin %40'ını geçemez" amir hükmü ve Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birlikleri İnsan Kaynakları Yönetmeliğinin 12/1-b maddesi hükümleri çerçevesinde Birlik Yönetim Kurulunun 10.11.2009 tarih  ve 12 sayılı kararı ile Türkiye İhracatçılar Meclisinin 12.11.2009 tarih ve 29  sayılı oluru ile yönetmeliğin 12/ 1-b ve 4857 sayılı Kanun'un 17,  18. maddeleri gereğince feshedilmiştir.

Davacının emekliliği dikkate alınarak davalı birliğin personel giderlerinin yasada belirlenen orana çekmek için iş sözleşmesi feshedilmiş ancak işyerinde emekliliğe hak kazanan tüm işçiler için böyle bir uygulamaya gidilip gidilmediği mahkemece araştırılmamıştır. Kaldı ki  karara esas alınan bilirkişi raporu karar verilmeye elverişli içerikte bulunmamıştır. Bu nedenle  iş sözleşmesinin feshine gerekçe gösterilen  davalı birliğin fesih tarihi itibari ile gelirleri ve personel giderleri karşılaştırılarak personel giderlerinin birliğin gelirlerinin  %40’ını aşıp aşmadığı hususu bilirkişi aracılığı belirlenmeli, ayrıca 5910 sayılı Kanunda belirtilen üç yıllık sürenin bitim tarihi de  göz önünde bulundurularak üç yıllık süre içinde personel giderlerine ilişkin oranın kanunda belirtilen seviyeye düşürülmesinin mümkün olup olmadığı somut olarak belirlenerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.07.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10606, Karar No: 2013/9078, Tarih: 12.06.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/10606 E.  ,  2013/9078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

1)İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HMK'nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

2)Şikayet eden borçlu ... vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, 03.04.2013 tarihli yazı ile borçlunun ... Bankası nezdindeki hesaplarına haciz konulmasına karar verildiğini ve bu kapsamda ilgili Banka'ya haciz yazısı yazıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesine göre bu madde uyarınca ödenecek tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan anılan banka hesabına kamu hizmetlerine tahsisli (projeli işlerde kullanılmak üzere) ödenekler ve personele ait maaşlar ile diğer kurum ve kuruluşların yatırım vs. hizmetlerinde kullanılmak üzere bütçelerinden gönderilen ödeneklerin yatırıldığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenlemenin yürürlük tarihinden sonra, hüküm altına alınan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddenin son fıkrası gereği haciz yapılamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne, şikayet eden borçlu İl Özel İdaresi'nin ... Bankası ... Şube Müdürlüğü'ndeki hesabına konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1.

fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 13.02.2011 tarih ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir.

Ne var ki; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, iptal hükmü 22.02.2013 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak kamuoyunun bilgisine sunulmuştur.

Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır.

Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26)

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

Somut olayda; borçlunun hesabına 03.04.2013 tarihinde haciz konulmuştur. Haciz tarihi itibariyle 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiğinden ve o tarih itibariyle yürürlükte olan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6.maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, haciz tarihindeki uygulamaya göre, borçlu İdare'nin haczi kabil malvarlığı üzerine haciz konulması mümkündür. Bu nedenlerle, Mahkemenin yazılı gerekçesi isabetli olmamıştır.

Bu kapsamda; haciz yazısında belirtilen hesap numarasına uygun hesabın ekstrelerinin getirtilerek, mahiyeti ve kaynağı belirlenerek, diğer şikayet sebepleri kapsamında değerlendirilme yapılması gerekirken, borçlu vekilinin ibraz ettiği ve haciz müzekkeresine uygun olmayan hesap bilgileri üzerinden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 12.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/8061, Karar No: 2016/9091, Tarih: 17.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/8061 E.  ,  2016/9091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 4. Sulh Hukuk ve Hizan Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... 4. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının MERNİS adresinin “No:1 İç Kapı No:2 ... Merkez .../ ...” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının “... Mah. ... Sk. No:18 .../...” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... İlçe Jandarma Komutanlığınca yapılan araştırmaya göre kısıtlı adayının, vasi adayı oğlu ile birlikte “... Mah. ... Sk. No:18 .../...” adresinde ikamet ettiği tespit edildiğinden uyuşmazlığın ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3652, Karar No: 2023/3827, Tarih: 06.04.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/3652 E.  ,  2023/3827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

HÜKÜM/KARAR: Davanın reddi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık süresinin tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne ve duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin 17.10.1975 tarihinde SGK giriş bildirgesinin bulunduğunu, müvekkilinin 25.12.1997 tarihinden 04.12.2012 tarihine kadar Van Esnaf ve Sanatkarlar Odası kaydının, 25.12.1997 tarihinden 30.04.2013 tarihine kadar ...Şoför ve Otm. Es. Odasına kaydının ve 30.12.1997 tarihinden 24.12.1999 tarihine kadar da... vergi kimlik numarası ile vergi dairesi kaydının bulunduğunu, müvekkilinin vergi kaydı açılmış olmasına rağmen davalı Kurum tarafından Bağ-Kur sigorta tescilinin yapılmadığını, oysa 1479 sayılı Kanun'un zorunlu sigortalılık şemsiyesi altında en son alınan esnaf ve sanatkarlar ve diğer bağımsız çalışanlara kanunda yazılı sosyal güvenlik hükümlerini uygulama amacını taşıdığını, Kurum tarafından re'sen teslim işleminin yapılmasının hükme bağlandığını, 1479 sayılı Kanun'un 3165 sayılı Kanunla değişik bahse konu hükmünün sigortalılık için aradığı şartlar dikkate alındığında müvekkilinin vergi kaydı başlangıç tarihi itibari ile zorunlu sigortalı olarak Bağ-Kur kapsamında değerlendirilmesi konusunda yasal zorunluluk bulunduğunu belirterek müvekkilinin Bağ-Kur başlangıç tarihinin vergi kaydı başlangıç tarihi olan 25.12.1997 tarihinden itibaren tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, Kurum işlemlerinde hata bulunmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 19.12.2019 tarihli ve 2019/127 Esas, 2019/450 Karar sayılı kararıyla davanın reddine karar verilmişir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekilince istinaf başvurusunda bulunulması ve Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi üzerine davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 19.12.2019 tarihli ve 2019/127 Esas, 2019/450 Karar sayılı kararıyla davanın reddine karar verilmişir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekilince istinaf başvurusunda bulunulması ve Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi üzerine davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Daire kararında , Mahkemece, 01.10.2008 tarihi öncesi yönünden verilen karar isabetli ise de, 01.10.2008 tarihi sonrası dönem yönünden 5510 sayılı Kanun'un 4/b-2 maddesi kapsamında araştırılma yapılmaması hatalıdır. 5510 sayılı Kanun'un sigortalı sayılanlar başlıklı 4 ünü maddesinde, Bu Kanun'un kısa ve uzun vadeli sigorta kolları uygulaması bakımından;a) Hizmet akdi ile bir veya birden fazla işveren tarafından çalıştırılanlar,b) Köy ve mahalle muhtarları ile hizmet akdine bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan ise;1) Ticarî kazanç veya serbest meslek kazancı nedeniyle gerçek veya basit usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar, 2) Gelir vergisinden muaf olup, esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı olanlar, sigortalı olacağı belirtilmiş olup Mahkemece, Vergi Dairesi Müdürlüğünden uyuşmazlık konusu 01.10.2008-04.12.2018 tarihleri arası davacın yaptığı faaliyetinin vergiden muaf olup olmadığının sorularak, vergiden muaf ise oda ve sicil kayıtları gözetilmek suretiyle kendi nam ve hesabına çalışıp çalışmadığı usulüne uygun olarak araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gereğine işaret edilerek karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, "Muradiye Malmüdürlüğünün 27.05.2022 tarihli yazısı ile; davacının 01.10.2008-04.12.2018 tarihleri arasında mükellefiyet kaydının bulunmadığı bildirilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, "Muradiye Malmüdürlüğünün 27.05.2022 tarihli yazısı ile; davacının 01.10.2008-04.12.2018 tarihleri arasında mükellefiyet kaydının bulunmadığı bildirilmiştir.

Davacı vekili 14.06.2022 havale tarihli dilekçesi ile; müvekkilinin Muradiye İlçesinde dolmuşçuluk faaliyetini yürüttüğünü, Van Esnaf ve Sanatkarlar Sicilinde kaydının bulunduğunu, müvekkilinin şoför olarak çalıştığını beyan etmiştir. Davacının şoför olarak nerede, nasıl çalıştığına ilişkin bilgi ve belge de ibraz edilmemiştir. 193 sayılı Kanun'un 9 uncu maddesi gelir vergisinden muaf olanları tanımlamıştır. Esnaf muaflığına ilişkin şartları taşıyanlara talepleri halinde vergi dalresince Esnaf Vergi Muafiyeti Belgesi verilir. Bu belgenin şekil ve muhtevasının tayin ve tespili ile iptali ve uygulamaya ilişkin usuf ve esasları belirlemeye Maliye Bakantığı yetkilidir” hükmü yer almaktadır. Mahkememizce yapılan değerlendirmelere göre; Muradiye Malmüdürlüğünün 27.05.2022 tarihli yazısı ile: davacının 01.10.2008-04.12.2018 tarihleri arasında mükellefiyet kaydının bulunmadığı, davacının 01.10.2008-04.12.2018 tarihleri arasında 5510 sayılı Kanun'un 4/1-b maddesi kapsamında sigortalı kabul edilemeyeceği, bu konuda alınan bilirkişi raporunun denetime elverişli ve hüküm kurmaya yeterli bulunduğu anlaşılmış, kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili, müvekkilinin 04.12.2018 tarihine kadar dolmuşçuluk yaptığını, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini beyanla İlk Derece Mahkemesince verilen kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 01.10.2008 sonrasında 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık süresinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile

2. 5510 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgiliye yükletilmesine

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgiliye yükletilmesine

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,06.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1905, Karar No: 2017/20977, Tarih: 23.10.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/1905 E.  ,  2017/20977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın diğer sanık ...'nın yetkilisi olduğu... Bakliyat Ltd Şti’nin keşidecisi olduğu,...bank ...Afyon şubesine hesabına kayıtlı ... seri numaralı 9,300 TL ve ... seri numaralı 9,200 TL 'lik keşide tarihinde tahrifat yapılmış olan çekleri alarak ticari ilişki olan katılan ...'e çeltik alım satım karşılığında ciro etmek suretiyle verdiği, çeklerin bankaya ibrazında üzerinde tahrifat yapılmış olan çekler olduğunun anlaşıldığı, Bursa Jandarma Komutanlığı Bölge Kriminal laboratuvarı Amirliğinin 10/06/2011 tarihli uzmanlık raporu ile ... seri numaralı çekin üzerinde bulunan keşide tarihinin ay kısmının orjinal rakamının daksil ile kapatıldığı, çekin üstü farklı bir mürekkep kalemle karalandığı, ay hanesinin üzerine "1" ve keşide tarihinin önüne "Ekim" yazılarak keşide tarihinin Ekim 29/10/2010 tarihine dönüştürülerek tahrifat yapıldığı ve yine ...seri numaralı çekin ay hanesindeki orjinalinde "01" olan "0" rakam ibaresinin farklı mürekkep kalemle karalanarak "1" rakamının sağına "1" rakamı ve keşide tarihinin başına "Kasım" yazılarak keşide tarihinin "Kasım 22/11/2010" tarihine dönüştürülmesi suretiyle tahrifat yapıldığının tespit edildiği, bu şekilde sanığın nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddia edilen olayda; sanıkların savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları, bilirkişi raporları ve dosya kapsamına göre; suça konu sahte çekler üzerinde yapılan tahribatın iğfal kabiliyetlerinin bulunmadığı, tahribatın ilk bakışta anlaşılabilecek nitelikte olduğu, bu şekliyle somut olayda sahtecilik ve hile unsurlarının oluşmadığı dikkate alındığında; sanığın üzerine atılı suçların kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın beraat hükmünün kanuna aykırı olduğuna ve eylemin suç teşkil ettiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 23/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3223, Karar No: 2018/3415, Tarih: 11.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3223 E.  ,  2018/3415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; beraat

Sanık ... hakkında; mahkumiyet

Katılan vekilinin temyizinin sanık ... hakkında “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

I- “Defter ve belgeleri ibraz etmeme” ve “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçlarından hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine karşı sanık ...’in temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 E. - 2015/85 K. sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçların sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin cezayı artırıcı sebebin nitelik ve derecesi ile her iki suça ilişkin başkaca cezayı artırıcı ve azaltıcı bir sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kurulan beraat hükümlerine karşı katılan vekilinin, “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne karşı sanık ...’in temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1- Sanık ... hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında, sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davasında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki düzenleme gereğince, sahte fatura düzenleme suçunun maddi konusu olan faturaların, Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesi gerektiğinden, düzenleme tarihi (sanık ...’ın cezavine girdiği tarih) 20.08.2009 ve sonrası olan suça konu faturaların temin edilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının belirlenmesi; temin edilen faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de tanık sıfatıyla dinlenerek, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının, suça konu faturaları kimden ve hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıklarının sorulması; suça konu faturalardaki imza ve yazıların sanıklara aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması; suç ve cezaların şahsiliği ilkesi de gözetilerek yüklenen suçların oluşumunda sanıkların sorumluluğunun tartışılması ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,