muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/25063, Karar No: 2014/23876, Tarih: 09.07.2014

Alt işveren işçilerinin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılıp çalıştırılmadıkları,

Alt işverene verilen işin, işyerinde asıl işveren tarafından yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin yardımcı işlerinden olup olmadığı, Alt işverene verilen işin işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren bir iş olup olmadığı;

Alt işverenin daha önce o işyerinde çalıştırılan bir kişi olup olmadığı;

Alt işverenin işe uygun yeterli ekipman ile tecrübeye sahip olup olmadığı;

İstihdam edeceği işçilerin niteliklerinin yapılacak işe uygun olup olmadığı;

Alt işverene verilen işte asıl işveren adına koordinasyon ve denetimle görevlendirilenlerden başka asıl işverenin işçisinin çalışıp çalışmadığı;

Yapılan alt işverenlik sözleşmesinin iş hukukunun öngördüğü kamusal yükümlülüklerden kaçınmayı amaçlayıp amaçlamadığı;

Yapılan alt işverenlik sözleşmesinin işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut mevzuattan kaynaklanan bireysel veya kolektif haklarını kısıtlamaya ya da ortadan kaldırmaya yönelik yapılıp yapılmadığının araştırılması ve irdelenmesi gerekir. Alt işveren işçilerinin bir kısmının, üstlenilen hizmet dışında asıl veya yardımcı başka işte çalıştırılmaları, asıl-alt işveren arasındaki sözleşmeyi muvazaalı hale getirmez. Sadece başka işte çalıştırılan işçi açısında asıl alt işveren ilişkisinin unsurlarının bulmadığı kabul edilmelidir.

Bir alt işveren, bir asıl işverenden sözleşme ile üstlendiği mal veya hizmet üretimi için belirli bir organizasyona, uzmanlığa ve hukuksal bağımsızlığa sahip değilse, kısaca üretim ya da hizmet sunumuna ilişkin ekonomik faaliyetin bağımsız yönetimini üstlenmemişse asıl işveren alt işveren ilişkisinden çok olayda, asıl işverene işçi temini söz konusu olacaktır.

Alt işveren işçilerinin bir kısmının, üstlenilen hizmet dışında asıl veya yardımcı başka işte çalıştırılmaları, asıl-alt işveren arasındaki sözleşmeyi muvazaalı hale getirmez. Sadece başka işte çalıştırılan işçi açısında asıl alt işveren ilişkisinin unsurlarının bulmadığı kabul edilmelidir.

Alt işveren işçilerinin bir kısmının, üstlenilen hizmet dışında asıl veya yardımcı başka işte çalıştırılmaları, asıl-alt işveren arasındaki sözleşmeyi muvazaalı hale getirmez. Sadece başka işte çalıştırılan işçi açısında asıl alt işveren ilişkisinin unsurlarının bulmadığı kabul edilmelidir.

Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesi arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Üçüncü kişileri aldatmak kastı vardır ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tabidir. İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı İş Kanununun 2/7 maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Bu kriterler, asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi sureti ile haklarının kısıtlanması veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisinin kurulması olarak belirtilmiştir. Asıl işveren ve alt işveren arasındaki sözleşmenin muvazaalı olması halinde, alt işveren işçisi, aynı madde uyarınca başlangıçtan itibaren asıl işveren işçileri sayılacaktır.

Dosya içeriğine göre davalı işveren hakkında aynı yönde bir çok işçinin dava açtığı, farklı mahkemelerde açılan davalarda farklı bilirkişi raporları ile değişik gerekçelerle davaların kabulüne veya reddine karar verilmiştir. Yargıtay 22. Hukuk Dairesi 27.06.2013 gün ve 2013/15023-15792 sayılı kararında da buna vurgu yapılarak “konusunda uzman üç kişiden oluşan bilirkişi heyeti oluşturulup, yeniden mahallinde keşif yapılması, davacıların çalıştıkları bölümler tek tek gezilmesi, çalışma şartlarını belirleyen ve işyeri çalışma düzenini oluşturan tüm işyeri kayıt ve belgelerin, hizmet alım sözleşmesi ile idari ve teknik şartnamelerin incelenmesi ve asıl-alt işveren ilişkisinin yasal koşullarının araştırılması” gerektiği belirtilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta bilirkişi raporu dosyaya sunulan diğer emsal kararlarla çeliştiğinden, bu çelişkinin giderilmesi açısından öncelikle, davacının asıl işte mi yoksa yardımcı işte mi çalıştırıldığı, asıl iş ise uzmanlık ve teknolojik nedenler bulunup bulunmadığı, yardımcı iş ise hizmet alınan alt işverenin hukuki ve ekonomik bağımsızlığa sahip olup olmadığı, genel muvazaa kriterlerine göre muvazaa bulunup bulunmadığının yukarda belirtilen yasa ve yönetmelik hükümleri kapsamında incelenmesi ve anılan kural ve ilkeleri karşılayacak bir bilirkişi heyetinden yeniden rapor alınarak sonuca gidilmesi gerekir. Eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporu ile karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16489, Karar No: 2012/23609, Tarih: 22.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/16489 E.  ,  2012/23609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden husumetten reddine, Melikgazi Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan Melikgazi Belediye Başkanlığı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddine, davalı ... Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ile davalı ... Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi, yöntem olarak doğrudur.

Bu nedenle davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı vekilinin temyizine gelince;

Dairemize intikal eden ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/27 esas - 2012/17 karar sayılı dosyasında dava konusu taşınmazın lise bahçesi olan kısmı için aynı değerlendirme tarihi itibari ile metrekaresine 918,00-TL değer biçilmiştir.

Mahkemece, söz konusu dosya getirtilerek bu rapordan ayrılma nedenleri konusunda ek rapor alınmadan, eksik inceleme ile karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, aşağıda yazılı kalan harcın davalı ... Belediye Başkanlığından alınmasına, taraflardann alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11066, Karar No: 2010/8701, Tarih: 08.07.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/11066 E.  ,  2010/8701 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkiline ait ... makinesini kiralayan davalının, kira bedeline ilişkin faturayı ödemediği gibi alacağın tahsili için girişilen icra takibine de haksız olarak itiraz ettiğini iddia ederek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, müvekkilinin ikametgahının bulunduğu ... Asliye Ticaret Mahkemesinin yetkili olduğunu, taraflar arasında hiçbir akit bulunmadığını, müvekkilinin ihtiyacı olan ... makinesinin dava dışı İsa Yağ tarafından karşılandığını, İsa Yağ’ın talimatı üzerine davacının hesabına işin karşılığı olan bedelin yatırıldığını, müvekkiline fatura tebliğ edilmediğini, davacıya hiçbir borcu bulunmadığını savunarak davanın reddi ile lehlerine tazminata hükmolunmasını istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davacının iddiasını ispat edemediği, davacı vekili dava dilekçesinde ve delil listesinde zımnen de olsa yemin deliline dayanmış ise de daha sonra delil listesini tamamen ıslah ettiği ve yeni delil listesinde ise yemin deliline açık yada zımni olarak dayanmadığı, delil listesinin tamamen ıslahı ile önceki delil listesinde dayanılmayan delillere artık dayanılamayacağı, bu nedenle davacı tarafa yemin teklif etme gereği duyulmadığı gerekçesiyle davanın reddine, davacının kötüniyeti sabit olmadığından, davalının inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 08.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11967, Karar No: 2021/18453, Tarih: 30.11.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/11967 E.  ,  2021/18453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Düşme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın suç tarihinde elindeki bıçakla müştekinin ikametine geldiği, aşırı derecede alkollü olması nedeniyle müştekinin kapıyı açmadığı, bunun üzerine elindeki bıçakla müştekiye yönelik olarak "sen annemin 2.500 TL alacağını nasıl vermezsin, Soma ikimize de dar gelir" şeklinde sözlerle tehditte bulunması eyleminin sübutu halinde 5237 sayılı TCK'nın 150/1. delaletiyle aynı Kanun'un 106/2-a maddesinde düzenlenen nitelikli tehdit veya 149/1-a ve 35/2. maddelerinde düzenlenen yağmaya teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin kanıtları takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olacağı gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, duruşmaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 30.11.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/34103, Karar No: 2014/19303, Tarih: 01.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2012/34103 E.  ,  2014/19303 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle Öldürme

Hüküm :TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52, 52/4, 50/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 23. maddesinde, kastı aşan suçlarda veya neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda cezalandırılabilmek için failin meydana gelen sonuç açısından en azından taksirle hareket etmesi gerektiği belirtilmiş, madde gerekçesinde de, hükmün konuluş amacının, objektif sorumluluk anlayışını terk etmek olduğu, bu tür sorumluluğun, ortaçağ kanonik hukukunun kalıntısı olan “versari in re ilicita” yani hukuka aykırı bir durumda olan bunun bütün neticelerine katlanır anlayışının ürünü olduğu, çağdaş ceza hukukunun bu anlayışı çoktan terk ettiği, düzenlemeyle meydana gelen ağır netice açısından sorumluluk için neticeye ilişkin olarak en azından taksir dolayısıyla kusurlu olunması gerektiği belirtilmiştir. Kanunun 87/4. maddesinde ise, kasten yaralama sonucunda ölümün meydana gelmesi halinde failin nasıl cezalandırılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak maddedeki atfın 86. maddenin 1. ve 3. fıkralarına yapılmış olması nedeniyle, bu hükmün aynı maddenin 2. fıkrasında kalan yaralanma eylemleri açısında uygulanması mümkün değildir.

Basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilir nitelikte yaralanma sonucunda mağdurun ölmesi halinde, 5237 sayılı TCK’nın 23 ve 87/4. maddelerinin uygulanması imkânının bulunmadığından, failin sorumluluğunun genel hükümler kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir. Meydana gelen sonuç, (ölüm) öngörülebilir ise ve fail bu sonucu öngörmeksizin hareket etmişse, 5237 sayılı TCK’nın 22/2. maddesi uyarınca taksirle öldürme suçunu düzenleyen 85. maddesi uyarınca, öngörülebilir sonuç fail tarafından da öngörülmüş ancak istenmemiş ise fail bilinçli taksirle öldürme suçundan Kanunun 85 ve 22/3. maddeleri uyarınca, fail öngördüğü sonucu kabullenerek fiilini icra etmiş ise bu kez de, olası kastla öldürme suçundan sorumlu tutulmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında oluşa ve dosya kapsamına göre;... ilinde ikamet eden ve olaydan yaklaşık 1 ay kadar önce, ölenle komşu olan ablası...'ın yaptırdığı inşaata yardım etmek amacıyla ablasının ikametine giden sanığın, bina saçağının sokağa taştığını iddia eden ölenle tartıştığı, sözlü münakaşanın arbedeye dönüştüğü, sanık ile ölenin karşılıklı olarak birbirlerini darp ettikleri, sanığın, sopayla ölenin kafasına vurduğu, bu sırada olay yeri yakınındaki inşaatta çalışan tanıklar ... ve ...'in gürültüyü duyarak olay mahalline intikal ettikleri ve tarafları ayırdıkları, sanığın ve ölenin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandıkları, ikametine giren ölenin içerden aldığı ruhsatsız tabancayla sanığa bir kaç el ateş ettiği, mermilerin sokakta oyun oynamakta olan iki çocuğa isabet ederek yaralanmalarına neden olduğu, ikametinden 250 metre ileride elektrik duvarına yaslanmış vaziyette oturan öleni soluk soluğa gören kardeşi tanık ...'in öleni hastaneye götürdüğü ancak ölenin, tüm müdahalelere rağmen kurtarılamayarak yaşamını kaybetmesiyle sonuçlanan olayda; Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulunca kesin ölüm sebebine ve sanığın darp eylemiyle ölüm olayı arasındaki illiyet bağına dair düzenlenen 16.07.2008 tarih ve 2721 no.lu raporda, ölenin vücudunda tanımlanan yüzeysel travmatik değişimlerin başlı başına ölüm meydana getirir nitelikte olmadığının, basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte hafif derecede olduğunun, otopside tanımlanan makroskopik ve mikroskopik bulgulara göre kişinin ölümünün kendinde mevcut kalp-damar hastalığının olayın travması, eforu ve stresiyle aktif hale geçmesine bağlı solunum ve dolaşım durması sonucu meydana geldiğinin belirtilmesi karşısında; sanık her ne kadar silahtan sayılan sopa ile ölenin kafasına bir kez vurmuş ise de, meydana gelen ölüm neticesinden failin TCK'nın 87/4. maddesinde düzenlenen neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan sorumlu tutulabilmesi için yaralanmanın basit tıbbi müdahale giderilebilecek nitelikte olmaması, en azından TCK'nın 86/1. maddesi kapsamında kalan bir yaralanma olması gereklidir. Bu itibarla, sanığın eylemi TCK'nın 85/1. maddesi kapsamında taksirle öldürme suçunu oluşturduğundan; tebliğnamede bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiş; 12.03.2009 günlü oturumda 5271 sayılı CMK'nın 238. maddesi gereğince kamu davasına katılmasına karar verilmiş olan ...'ın isminin gerekçeli karar başlığında müşteki olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak değerlendirilmiş; sanık hakkında hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrildiği sırada bir yılın 365 gün yerine 360 gün olarak kabulüyle sanık hakkında 12.100 TL yerine 12.000 TL adli para cezasına hükmolunarak eksik ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma konusu yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, ceza miktarına ilişkin temyiz sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 50/6. maddesinde bulunan “yaptırımın” ibaresinin 01/03/2008 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 26/02/2008 tarih 5739 sayılı Kanunun 4. maddesi ile “tedbirin” olarak değiştirilmesi ile sözü edilen maddenin birinci fıkrasının “a” bendi uyarınca hapis cezasının paraya çevrilmesi seçenek yaptırım, diğer bentlerde düzenlenen hususların ise seçenek tedbir niteliğinde olduğu, TCK'nın 50/6. maddesinde hüküm kesinleştikten sonra Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan tebligata rağmen otuz gün içinde seçenek tedbirin gereklerinin yerine getirilmesine başlanmaması veya başlanıp da devam edilmemesinin sonuçlarının düzenlediği, somut durumda ise sanık hakkında bir tedbir niteliğini haiz olmayan, kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verildiği, kaldı ki bu durumun hükmün tesisi aşamasında değil, hükmün kesinleşmesinden sonra infaz aşamasında nazara alınacağı hususu gözetilmeksizin infazı kısıtlar biçimde karar tesis edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 6. paragrafının hükümden çıkatılması, suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.10.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OYLAR:

KARŞI OYLAR:

Olay tarihinde... ilinde ikamet eden ve olaydan yaklaşık 1 ay kadar önce, ölenle komşu olan ablası ...'ın yaptırdığı inşaata yardım etmek amacıyla ablasının ikametine giden sanığın, bina saçağının sokağa taştığını iddia eden ölenle tartıştığı, sözlü münakaşanın arbedeye dönüştüğü, sanık ile ölenin karşılıklı olarak birbirlerini darp ettikleri, sanığın, sopayla ölenin kafasına vurduğu, bu sırada olay yeri yakınındaki inşaatta çalışan tanıklar ... ve ...'in gürültüyü duyarak olay mahalline intikal ettikleri ve tarafları ayırdıkları, sanığın ve ölenin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandıkları, ölenin ruhsatsız tabancayla sanığa bir kaç el ateş ettiği, mermilerin sokakta oyun oynamakta olan iki çocuğa isabet ederek yaralanmalarına neden olduğu, daha sonra 250 metre ileride elektrik duvarına yaslanmış vaziyette oturan öleni soluk soluğa gören kardeşi tanık ...'in öleni hastaneye götürdüğü ancak, tüm müdahalelere rağmen kurtarılamayarak yaşamını kaybetmesiyle sonuçlanan olayda; Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulunca kesin ölüm sebebinin, sanığın darp eylemiyle ölüm olayı arasındaki illiyet bağına dair düzenlenen 16.07.2008 tarih ve 2721 no.lu raporda, ölenin vücudunda tanımlanan yüzeysel travmatik değişimlerin başlı başına ölüm meydana getirir nitelikte olmadığının, basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte hafif derecede olduğunun, otopside tanımlanan makroskopik ve mikroskopik bulgulara göre kişinin ölümünün kendinde mevcut kalp-damar hastalığının olayın travması, eforu ve stresiyle aktif hale geçmesine bağlı solunum ve dolaşım durması sonucu meydana geldiğinin belirtilmesi karşısında;

Sanığın olayda sopa kullanarak eylemde bulunması TCK'nın 86/3. maddesi kapsamında bulunmaktadır. Yaralanan maktulün kendisinde mevcut kalp-damar hastalığının olayın travması, eforu ve stresiyle aktif hale geçmesine bağlı solunum ve dolaşım durması sonucu ölüm meydana geldiğinden; eylemin TCK'nın 87/4. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

Yargıtay C.G.K. 2011/1-151 2011-290 esas ve karar sayılı 27.12.2011 tarihli kararında bu yönde olduğundan eylemin Ağır Ceza Mahkemesince değerlendirilmesi ve tartışılması gerektiğinden kazanılmış hak da nazara alınarak hükmün bozulması yerine düzeltilerek onanmasına dair çoğunluk görüşüne muhalifiz.
Yargıtay — Esas No: 2016/920, Karar No: 2016/1337, Tarih: 09.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/920 E.  ,  2016/1337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Susurluk Sulh Hukuk ve Simav Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 404. maddesi uyarınca küçüğe vasi tayini istemine ilişkindir.

Susurluk Sulh Hukuk Mahkemesince, yapılan kolluk araştırmasına göre küçüğün anne ve babası ile birlikte “... köyü, ... ... .../...” adresine taşındığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Simav Sulh Hukuk Mahkemesince ise, yaptırılan kolluk araştırmasına göre küçüğün “... Mh. ... Sk. No:... .../...” adresinde ikamet ettiğinden bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Simav İlçe Emniyet Müdürlüğünün 25.05.2015 tarihli yazısı ekindeki tutanaktan ve küçüğün anne ve babasının 05.12.2014 tarihli duruşmadaki beyanlarından küçüğün “... Mh. ... Sk. No:... .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Susurluk Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Susurluk Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 09.02.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/31605, Karar No: 2017/15433, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/31605 E.  ,  2017/15433 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.