muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8342, Karar No: 2017/5311, Tarih: 28.03.2017

İspat yükü kendisinde olan işveren, geçerli ve haklı nedende davacının davranışının veya yetersizliğinin işyerinde olumsuzluklara yol açtığını ve iş ilişkisinin çekilmez hal aldığını da ispat etmelidir. Davacının başka bir neden iler sürmesi, işverenin ispat yükünü ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı Kanun’un 19. maddesinin birinci fıkrasına göre işveren fesih bildirimini yazılı yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Fesih bildirimi yazılı yapılmamışsa veya fesih sebebi açık ve kesin bir şekilde belirtilmemişse aynı Kanun'un 21. maddesi gereğince geçerli sebep gösterilmediği kabul edilir. Kısaca yazılı fesih bildirimi, fesih sebebi açık ve kesin olarak bildirme geçerlilik şartıdır. Keza aynı geçerlilik koşulu, 2. Fıkrada “Hakkındaki iddialara karşı savunmasını almadan bir işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesi, o işçinin davranışına veya verimi ile ilgili nedenlerle feshedilemeyeceği“ kuralı içinde kabul edilmiştir.

Diğer taraftan, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.” Feshin geçersizliği ve işe iade davasında, asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğu takdirde, her iki işverene birlikte dava açılması halinde, muvazaa olmadığı sürece, alt işveren işçisi ile ilgili davada istemin ve verilecek kararın, feshin geçersizliği ve işe iade yönünden alt işveren, ancak feshin geçersizliğine bağlanan işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden her iki işverenin birlikte sorumluluğu kapsamında olması gerekir.

Dosya içeriğine göre davacının iş sözleşmesi, kıdem ve ihbar tazminatları ödenerek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 17,18 ve 19. maddeleri uyarınca feshedilmiştir. Feshin haksız nedenle yapıldığı tazminat ödenmesi ile işverenin kabulündedir. Davacının iş sözleşmesi yazılı fesih bildirimi olmadan feshedildiği gibi davranışlarına dayanılmasına rağmen savunması da alınmamıştır. Fesih geçerlilik koşulları yerine getirilmediğinden salt bu nedenle geçersizdir. Mahkemece bu hukuki olgular gözden karçırılarak ve ispat yükü ters çevrilerek yazılı gerekçe ile reddi hatalıdır.

Somut uyuşmazlıkta davalılar arasında asıl alt işveren ilişkisi bulunduğu anlaşılmaktadır. Davacı davalı alt işveren Özaydıntaş şirket işçisi olduğundan bu işverenin işyerine işe iadesi gerekmiş, işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden ise her iki davalının birlikte sorumluluklarına karar verilmek gerekmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2- Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı Özaydıntaş .... şirketine ait işyerindeki işine İADESİNE,

2- Davacının yasal süre içerisinde başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde davacıyı işe başlatmaması halinde; davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının, davacının kıdemi ve fesih nedeni göz önünde bulundurularak takdiren 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

3- Davacının işe iadesi için işverene süresi içerisinde başvurması halinde, kararın kesinleşmesine kadar çalıştırılmadığı süre içerisinde hak kazanılacak olan en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen davacıya ödenmesi gerektiğinin TESPİTİNE,

4-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

5-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.980,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınıp davacıya verilmesine,

6-Davacının yaptığı 307.50 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine,

7. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 28.03.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/547, Karar No: 2024/2557, Tarih: 04.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/547 E.  ,  2024/2557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1061 Esas, 2023/1077 Karar

KARAR : Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Pervari Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/26 Esas, 2020/460 Karar

Taraflar arasındaki orman vasfı ile Hazine adına tescilli taşınmazdaki muhdesat bedelinin kamulaştırmasız el atan idareden tahsili davasında yapılan yargılama sonucunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Siirt ili, Pervari ilçesi, ... Mahallesi 199 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan fıstık ağaçlarının maliki olduğunu, yol yapım çalışması esnasında ağaçların zarar gördüğünü, dava konusu taşınmaz üzerindeki muhdesatlara el atılması nedeniyle uğranılan zararın davalı idareden tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı idare vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın mülkiyetinin davacıya ait olmadığını, orman vasfıyla Hazineye ait olduğu, bu sebeple muhdesatların da mülkiyetinin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun bir şeye malik olan kimse o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur hükmü gereğince Hazineye ait olduğunu, bu nedenle davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; gerekli izinler alınmaksızın orman işgal edilerek ve menengiç ağaçları aşılanmak suretiyle fıstık ağaçları yetiştirildiğini, davacının ağaç bedelini talep hakkı olmadığını, bilirkişi raporunda hesaplama yöntemi belirtilmeden kaim değer yöntemi yerine ağaçlara maktuen değer biçilmesinin doğru olmadığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davalı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; gerekli izinler alınmaksızın orman işgal edilerek ve menengiç ağaçları aşılanmak suretiyle fıstık ağaçları yetiştirildiğini, davacının ağaç bedelini talep hakkı olmadığını, bilirkişi raporunda hesaplama yöntemi belirtilmeden kaim değer yöntemi yerine ağaçlara maktuen değer biçilmesinin doğru olmadığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ormanların 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun (2942 sayılı Kanun) 19 uncu maddesine 5177 sayılı Kanun ile eklenen ek fıkrada açıkça ayrık tutulduğu, anılan hükümde sayılan ve farklı bir hukuki statüsü bulunan “sahipsiz yer” kavramının ormanları kapsamadığı, dolayısıyla ormanlar üzerinde, Kanun'un tarif ettiği biçimde muhdesat oluşturulması ve bedelinin ödenmesi olanağının bulunmadığı, bu suretle özel mülkiyete konu olamayacak yerdeki muhdesata hukuki değer verilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi yerinde görülmediği belirtilerek davalı idare vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; keşif ve bilirkişi incelemeleri neticesinde zararın varlığının tespit edildiğini, davanın reddine ilişkin verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, orman vasfı ile Hazine adına tescilli bulunan taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın adiyetinin tespiti ve bedelinin kamulaştırmasız el atan idareden tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 16.05.1956 tarihli ve 1956/1 Esas, 1956/6 Karar sayılı kararının ilgili bölümü şöyledir: “... Usûlü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, esas itibarıyla, gayrimenkulünü yola kalbeden amme hükmi şahsiyeti aleyhine meni müdahale davası açmağa hakkı olduğuna, ancak dilerse bu fiili duruma razı olarak, mülkiyet hakkının amme hükmi şahsiyetine devrine karşılık gayrimenkulünün bedelinin tahsilini de dava edebileceğine ve isteyebileceği bedelin de mülkiyet hakkının devrine razı olduğu tarih olan dava tarihindeki bedel olduğuna 16.05.1956 tarihinde ilk toplantıda ittifakla karar verildi.”

3. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 16.05.1956 tarihli ve 1954/1 Esas, 1956/7 Karar sayılı kararı ile “... Usûlü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, gayrimenkulünün bedelinin tahsiline ilişkin olarak, gayrimenkulünü yola kalbeden hükmü şahsiyeti aleyhine açacağı bedel davasında müruruzamanın mevzuubahis olamayacağına ve bu itibarla da, hadisede Borçlar Kanunu'nun 66. maddesinin tatbik kabiliyeti bulunmadığına ...” karar verilmiştir.

4. 2942 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi "...Başkası adına tapulu, sahipsiz ve/veya zilyedi tarafından iktisap edilmemiş yerin kamulaştırmasında binaların asgarî levazım bedeli, ağaçların ise 11 inci madde çerçevesinde takdir olunan bedeli zilyedine ödenir."

3. Değerlendirme

1. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü gerekmektedir.

2. Mahkemece yapılan keşif sonucunda düzenlenen bilirkişi raporlarında taşınmazın üzerindeki fıstık ağaçlarının 15-20 yaşlarında olduğu ve dosyadaki tapu kaydına göre dava konusu taşınmazın tesis kadastrosu sonucu 12.04.2010 tarihinde orman niteliği ile Hazine adına tescil edildiği anlaşılmaktadır.

3. Dava konusu taşınmaz, ağaçların dikildiği tarihte 3402 sayılı kanun'un 16 ncı maddesinde sayılan kamu malı niteliğindeki ormanlardan olmadığı gibi Hazine adına tescilli de değildir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki sahipsiz yerlerden iken üzerine dikilen ağaçların bedeline hükmedilmesi gerekir. Kaldı ki muhdesat niteliğindeki ağaçların dava konusu taşınmaza, orman niteliği ile Hazine adına tescilinden sonra dikilmiş olması halinde dahi davalı taşınmazın 2942 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesinin son fıkrasında belirtilen "...başkası adına tapulu..." taşınmaz olarak kabul edilerek değerlendirilmesi gerekmektedir. Buna göre, mahkemece 2942 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi uyarınca değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesinin kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14722, Karar No: 2023/2340, Tarih: 16.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/14722 E.  ,  2023/2340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin, re'sen de temyize tabi olan hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2015 tarihli ve 2015/240 Esas, 2015/446 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 9 yıl 2 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2015 tarihli ve 2015/240 Esas, 2015/446 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay Dairemizin 16.09.2020 tarihli ve 2020/6350 Esas, 2020/3685 Karar sayılı kararı ile;

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, ancak;

1- Gerekçeli kararda temel cezanın belirlenmesi sırasında 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) ve (b) bentlerinin birlikte ihlal edilmesi nedeniyle cezanın teşdiden tayin edildiği anlaşılmakla; suçun işlendiği yerin Yenidoğan Merkez Camiine 192 metre mesafe içerisinde olduğunun belirtildiği 26.05.2015 tarihli basit kroki tutanağında yapılan kuş uçuşu ölçüme göre hüküm kurulması karşısında; mahallinde keşif yapılarak suçun işlendiği yerin, kroki tutanağında yer alan Yenidoğan Merkez Camiine olan mesafesinin tespitinden sonra 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendinin uygulanıp uygulanmayacağı ve buna bağlı olarak temel cezanın artırım yapılarak belirlenip belirlenemeyeceği tartışılmadan eksik araştırma ve yetersiz rapora dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Adli emanetin 2015/7271 sırasında kayıtlı olan 830,00 TL paranın, uyuşturucu madde ticaretinden elde edildiğine ilişkin kuşku sınırlarını aşan, kesin ve yeterli delil bulunmadığı gözetilmeden, sanığa iadesi yerine, yazılı şekilde 5237 sayılı Kanun'un 55 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca müsaderesine karar verilmesi,

3- Üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alım ve satımı suç oluşturan uyuşturucu maddenin 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince müsaderesi yerine aynı Kanun'un birinci fıkrası gereğince müsaderesine karar verilmesi nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 06.10.2021 tarihli ve 2020/322 Esas, 2021/248 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 8 yıl 4 ay hapis ve 60,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Eksik inceleme yapıldığına,

3. İndirim oranlarının düşük hadden uygulandığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Eksik inceleme yapıldığına,

3. İndirim oranlarının düşük hadden uygulandığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Rutin çalışmalar sırasında daha önceden uyuşturucu madde satışı yapıldığı bilinen bölgede sanığın elindeki poşetten, yakalanamadığı için kimliği tespit edilemeyen şahsa bir şey verdiğinin görülmesi üzerine müdahale edildiği, yakalanan sanığın kaba üst aramasında bel kısmında şeffaf poşet içinde 69 adet zımbalı şeffaf poşette net 3,745 gram kokain ile 830,00 TL para ele geçirildiği olayda; sanığın eyleminin ele geçirilen uyuşturucu madde miktarı ve niteliği, uyuşturucu maddelerin paketler halinde olması, tutanak tanıklarının beyanlarıyla sabit olduğu, sanığın beyanlarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu gerekçeleri ile uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verildiği, dairemizin bozma ilamına istinaden tanzim edilen bilirkişi raporunda suç yerinin cami ve okula 312 metre mesafede olduğu tespit edildiğinden 5237 sayılı Kanun’ın 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendinin uygulanmamasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru

biçimde belirlendiği ve araştırılacak başkaca bir husus kalmadığı anlaşıldığından, sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 06.10.2021 tarihli ve 2020/322 Esas, 2021/248 Karar sayılı kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle, hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3835, Karar No: 2010/12350, Tarih: 03.11.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/3835 E.  ,  2010/12350 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkil şirket ile davalı şirket arasında 5 yıl müddetli bayilik sözleşmesi düzenlendiğini, ancak davalı şirketin sözleşmeyi tek taraflı feshettiğini ve dava dışı ... Tic.A.Ş.ile sözleşme yaptığını belirterek davalı şirketin haksız fesih ve sözleşme hükümlerinin ihlali nedeniyle doğan ceza-i şart alacağının dava tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, duruşmalara katılmamış ya da kendisini vekille temsil ettirmediği gibi davaya da cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller doğrultusunda, davalı şirketin sözleşmenin devamı sırasında dava dışı ... Tic.A.Ş. ile sözleşme yaptığı sabit olmakla, sözleşme süresi bitmeden başka dağıtıcıdan otogaz almak suretiyle sözleşmenin 12.maddesini ihlal ettiği, sözleşmenin 27.maddesinde, sözleşmenin davalı tarafça ihlali halinde ceza-i şart öngörüldüğünü belirterek davanın kabulüne 10.000.-ABD Dolarının TL.karşılığı 15.280.-TL.alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 3.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9141, Karar No: 2014/19432, Tarih: 26.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/9141 E.  ,  2014/19432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ile fazla çalışma ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davalıya ait işyerinde yüklenici firmalara bağlı temizlik elemanı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin emeklilik suretiyle sona erdiğini belirterek, müvekkilinin ihbar ve kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, istekler kısmen hüküm altına alınmıştır.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, davalı işveren tarafından puantaj, vb kayıtlar sunulmamıştır. Yargılama sırasında dinlenen davacı tanık anlatımları dikkate alınarak kış ayları kabul edilen beş ay için 08.00-20.00 veya 20.00-08.00 arası günde oniki saat, diğer zamanlarda 08.00-17.00 arasında günde 9 saat çalıştığı tespiti ile günlük birbuçuk saat ara dinlenmesinin düşümü ile hesaplama yapılmış olan bilirkişi raporuna dayanılarak alacak hükme bağlanmıştır. Ancak belirtilen hesaplama yönünde beyanda bulunan davacı tanığının, aynı işyerinde yol bakım işini üstlenen alt işveren işçisi olduğu ve ifadesinde kendi çalışma koşullarından söz ettiği anlaşılmaktadır. Dinlenen diğer davacı tanığı ise haftada altı gün 08,00-17,00 arası tüm işçilerin çalıştıklarını beyan etmiştir. Mahkemece, belirtilen bu davacı tanığının beyanı dikkate alınarak haftada altı gün 08,00-17,00 arası çalıştığı kabul edilerek söz konusu alacak yeniden hesaplanmalıdır. Yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.