muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8408, Karar No: 2018/8879, Tarih: 02.11.2018

506 sayılı Kanunun 80/12 maddesi, "Sigorta primlerini haklı sebepleri olmaksızın, birinci fıkrada belirtilen süre içerisinde tahakkuk ve tediye etmeyen kamu kurum ve kuruluşların tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri mesul muhasip, sayman ile tüzelkişiliği haiz diğer işverenlerin üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri kuruma karşı, işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur." hükmünü öngörmüş, 5510 sayılı Kanunun 88/20 maddesi de bazı farklar dışında anılan maddeye paralel düzenleme getirmiş olup, "Kurumun sigorta primleri ve diğer alacakları haklı bir sebep olmaksızın bu Kanunda belirtilen sürelerde ödenmez ise kamu idarelerinin tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri, tüzel kişiliği haiz diğer işverenlerin şirket yönetim kurulu üyeleri de dâhil olmak üzere üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri ile kanuni temsilcileri Kuruma karşı işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur. " hükmünü öngörmüştür.

506 sayılı Kanunun 2.maddesi, bir hizmet akdine dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılanların bu kanuna göre sigortalı sayılacaklarını, 4081 sayılı .....hakkındaki Kanuna göre çalıştırılan Koruma Bekçilerinin de bu kanuna tabi olacağını hükme bağlamıştır. Anılan Kanunun 4.maddesi ise; 2.nci maddede belirtilen sigortalıları çalıştıran gerçek veya tüzel kişilerin "İşveren", işveren nam ve hesabına işin yönetimi görevini yapan kimselerin ise "İşveren vekili" olduğunu, bu kanunda geçen işveren deyiminin işveren vekilini de kapsayacağını ve işveren vekilinin bu Kanunda belirtilen yükümlülüklerinden dolayı aynen işveren gibi sorumlu olacağını, çiftçi mallarını koruma bekçileri hakkında, işverenlerin bu kanunda belirtilen yükümlerinin, bunları tayine yetkili makam tarafından yerine getirileceğini, hükme bağlamıştır.

4081 sayılı Çiftçi Mallarının Korunması Hakkındaki Kanunun 22.maddesi, Korunma sandığının mevcudunun devlet malı hükmünde olduğu ve korunma sandığındaki paraya haciz konulamayacağını, öngörmüş olup, anılan hüküm uyarınca, işveren ..... prim alacağının tahsilinin ..... yönünden imkansız hale geldiği görülmektedir.

4081 sayılı Çiftçi Mallarının Korunması Hakkındaki Kanunun 22.maddesi, Korunma sandığının mevcudunun devlet malı hükmünde olduğu ve korunma sandığındaki paraya haciz konulamayacağını, öngörmüş olup, anılan hüküm uyarınca, işveren ..... prim alacağının tahsilinin ..... yönünden imkansız hale geldiği görülmektedir.

4081 sayılı Kanunun 4.maddesi, Murakebe heyeti ve Koruma Meclisi üyeleğine seçilme koşullarını, 6.maddesi, kararların ne şekilde alınacağını, 7.maddesi, Koruma Meclisinin yetki ve görevlerini düzenlemiştir. Buna göre, köy ve kır bekçiliğine ehil gördüklerini seçerek tayinlerini vali ve kaymakamın tasdikine arzetmek, bekçilerin adetlerini, çalışma müddet ve şartlarını tespit etmek, vazife görecekleri mıntıkaları ayırmak, bunlara para veya mal olarak verilecek aylık veya yıllığı kararlaştırmak, vazifelerini iyi görmeleri için lüzumlu tedbirleri almak, hayvanlar için müşterek çoban tutmak Koruma Meclisinin görevleri arasındadır. Öte yandan, anılan Kanunun 15.madde hükmüne göre de, yıllık koruma tarifelerini belirlemek, koruma ücretlerini, .... göre tahsil etmek, bekçilerin maaşının yıllık artış miktarını belirlemek vs. gibi görevleri vardır. 4081 sayılı Yasanın genel düzenlemesine bakıldığında,.... yetki görevlerini yerine getirebilmesini sağlayan yetkili icra organı olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarıda belirtilen açıklamalar ışığında ..... en yetkili organı olan Koruma Meclisi üyelerinin, üst düzey yönetici sıfatının bulunduğu ve prim borçlarından sorumlu olduklarının kabulü gerekir.

Bu kabul karşısında ödeme emrine konu dönemde, davacının, ........koruma meclisi üyesi olduğunun tespiti halinde prim borçlarından sorumlu olacaktır. Mahkemece davacının ay, gün ve yıl olarak hangi dönemlerde meclis üyeliği yaptığı tespit edilmeli, idari para cezaları yönünden ise idari aşamada kesinleşip kesinleşmedikleri ve kimin hakkında idari para cezalarının düzenlendiği araştırılıp oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme, araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2017/8028, Karar No: 2019/4755, Tarih: 09.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/8028 E.  ,  2019/4755 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2, 4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 3.fıkrası çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK‘nın 50/4. maddesi yollamasıyla 50/1-a.maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK‘nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 760 tam gün olarak belirlenmesine, TCK‘nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 15.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30603, Karar No: 2013/2179, Tarih: 25.01.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/30603 E.  ,  2013/2179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 25.09.2012 tarih ve 2012/14578-28023 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK. nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 220,00 TL para cezasının ve tahsil edilen 43,90 TL ilam harcının mahsubu ile kalan 6,55 TL harcın karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir yazılmasına, 25/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19151, Karar No: 2015/15698, Tarih: 26.11.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/19151 E.  ,  2015/15698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı asil ... ile vek.Av. ... ve davalı (temlik alan) ... ile birleşen... vek. Av. ...'un gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan asil ve avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkili ile dava dışı ...'in birbirlerine çapraf kefil olmak suretiyle 20.03.2004 tarihinde davalı bankadan 30.000 TL kredi aldıklarını ve ödeme planları doğrultusunda borçlarını zamanında ödediklerini, yine ...'in 15.07.2005 tarihinde müvekkilinin kefaletiyle 30.000 TL kredi kullandığını, davalı bankanın kredi sözleşmesinin bir nüshasını vermediğini, ancak davalının 18.12.2007 tarihli ihtarnameyle müvekkilinin 250.000 TL'ye kefil olduğundan bahisle borçtan sorumlu olduğunu bildirdiğini, ...'in sözleşmenin imzalanmasından sonra taşınmazlarını ipotek etmek suretiyle kredi sözleşmesindeki miktarı 250.000 TL'ye yükselttiğini, bu işlemin müvekkiline haber verilmediğini ve müvekkilinin muafakatının da alınmadığını, müvekkilinin 30.000 TL tutarındaki kredi sözleşmesine kefil olduğunu, sözleşmede yazılı tutarın sonradan ve başka kalemle yazıldığını belirterek müvekkili tarafından imzalanan 30,000 TL bedelli sözleşme miktarı ödendiği için bakiye bedelin borçlusu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin 15.07.2005 tarihinde 250.000 TL olarak düzenlendiğini, sonradan başka bir kalemle doldurulmuş iddiasının tamamen hayal ürünü ve kötüniyetli olduğunu bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delilere, bilirkişi ve ... raporlarına göre, kefalet limitinin sonradan yazıldığı iddiasının ispatlanamadığı, kefaletin geçerli ve kefalet limitinin ise 250.000 TL olduğu dava tarihi itibariyle davacının toplam 224.669,21 TL borçtan sorumlu bulunduğu gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir edilen 1.100 TL. duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 26.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7363, Karar No: 2021/7084, Tarih: 22.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/7363 E.  ,  2021/7084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

Sanık ... hakkında 2005, sanık ... hakkında 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve sanıklar ... ve ... hakkında da defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçlarından da dava açılmış olduğu anlaşılmakla, bu suçlar yönünden mahallinde her zaman hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

1-)Sanık ... hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyizinin incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilip usulüne uygun olarak 17.05.2016 tarihinde tebliğ olunan hükmün, sanık tarafından yasal süresi geçtikten sonra 01.08.2016 tarihli dilekçe ile temyiz edildiği anlaşılmakla, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-)Sanık ... hakkında 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafisinin temyizinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aley he kabulle 31.12.2005 ve 31.12.2006 suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmakla, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun'un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

3-)Sanık ... hakkında 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Sanığın UYAP aracılığı ile MERNİS üzerinden ulaşılan nüfus kaydına göre hükümden sonra 31.07.2019 tarihinde öldüğü belirlendiğinden ve bu durumun kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK’nin 64/1 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri uyarınca kamu davalarının düşmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21425, Karar No: 2018/8659, Tarih: 05.07.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/21425 E.  ,  2018/8659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından; kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi, nafaka miktarları ve ziynet talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadın dava dilekçesinde eşinin sadakatsiz davranışlar içinde olduğunu belirterek delil olarak telefon görüşme kayıtlarına dayanmıştır. Mahkemece davacı kadının dayandığı telefon görüşme kayıtları getirtilerek değerlendirilip bir sonuca varılması gerekirken, davacı kadının delilleri toplanılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması hukuki dinlenilme (HMK m.27) hakkına aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı kadının ziynet eşyasına yönelik usulüne uygun olarak açılmış bir davası bulunmamaktadır. O halde, davacı kadının ziynet alacağına yönelik talebi ile ilgili olarak karar verilmesine yer olmadığı şeklinde hüküm kurmak gerekirken, ziynet talebine ilişkin kesin hüküm oluşturacak şekilde talebin reddine karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre tazminat taleplerinin reddine yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 05.07.2018(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/11501, Karar No: 2013/15858, Tarih: 04.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/11501 E.  ,  2013/15858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Asıl karar: mahkumiyet

Ek karar: temyiz isteminin reddi

Sanığın yokluğunda verilip 09.10.2012 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü 1412 sayılı CMUK.nun 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süresinden sonra müdafiinin 17.12.2012 havale tarihli dilekçesi ile temyiz ettiği anlaşılmakla, yasal süresi geçtikten sonra vaki temyiz talebinin reddine dair mahkemenin 18.12.2012 günlü ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın istem gibi ONANMASINA, 04.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6782, Karar No: -, Tarih: 09.02.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/6782 E.  ,   2012/659 K.**

* TAPUDA KAYITLI TAŞINMAZ ÜZERINDE BULUNAN MUHTESATLARIN AIDIYETININ TESPITI

* KAÇAK YAPI

* ORTAKLIĞIN GIDERILMESI

* TÜRK MEDENİ KANUNU (4721) Madde 718

* TÜRK MEDENİ KANUNU (4721) Madde 684

**"İçtihat Metni"**

ÖZET: BİR ŞEYE MALİK OLAN KİMSE, O ŞEYİN BÜTÜNLEYİCİ PARÇALARINA DA MALİK OLUR. ARAZİ ÜZERİNDEKİ MÜLKİYETİN KULLA­NILMASINDA YARAR OLDUĞU ÖLÇÜDE, ÜSTÜNDEKİ HAVA VE ARZ KAT­MANLARI DAHİL OLDUĞU GİBİ, BU MÜLKİYETİN KAPSAMINA YASAL SINIRLAMALAR SAKLI KALMAK ÜZERE YAPILAR, BİTKİLER VE KAYNAKLAR DA GİRER. KAÇAK YAPI NİTELİĞİNDEKİ MUHTESATLARIN YASALLAŞTIRILMASI ANLAMINI TAŞIYACAĞI İÇİN MUHTESATI MEYDANA GETİRENLERİN AÇA­CAKLARI ALACAK VE TEMLİKEN TESCİL DAVALARININ DİNLENİLMESİNE OLANAK BULUNMAMAKTA İSE DE, ORTAKLIĞIN GİDERİLMESİ DAVASINA BAĞLI OLARAK AÇILAN MUHTESAT TESPİTİ DAVALARINDA TESPİT HÜKMÜ, CEBRİ İCRAYA KONU EDİLEMEYEN, BU NEDENLE İNFAZ OLANAĞI BU­LUNMAYAN, ANCAK KESİN HÜKÜM ETKİSİ NEDENİYLE ORTAKLIĞIN Gİ­DERİLMESİ DAVASINDA SONUÇ DOĞURABİLEN KARARLARDANDIR. BÖYLE BİR DAVA SONUCUNDA VERİLECEK KARAR, KAÇAK YAPIYA YASALLIK KA­ZANDIRACAK NİTELİKTE BİR KARAR OLMADIĞI GİBİ, MUHTESATIN KİM TARAFINDAN MEYDANA GETİRİLDİĞİNİN TESPİTİ İSTEMİYLE AÇILDIĞI İÇİN BU TÜR TESPİT DAVALARINDA DAVAYA KONU MUHTESATIN KAÇAK YAPI NİTELİĞİNDE OLUP OLMAMASI DA SONUCA ETKİLİ DEĞİLDİR.

(4721 s. MK m. 684, 718)

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay’ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava tapuda kayıtlı taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatların aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davaya konu muhtesatın kaçak yapı niteliğinde olduğu gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç davanın niteliğine, dosya kapsamında toplanan delillere ve yasal düzenle­melere uygun düşmemiştir.

Toplanan delillerden ortaklığın giderilmesi davasına konu, davaya konu edilen muhtesatların üzerinde bulunduğu “tarla” nitelikli 214 ve 215 parsel sayılı taşınmazın tapuda taraflar adına paylı mülkiyet şeklinde kayıtlı olduğu, davaya konu muhtesatların kadastro tespit gününden sonra meydana ge­tirildiği ve ruhsat alınmaksızın yapıldığı, kaçak yapı niteliğinde olduğu an­laşılmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 684. maddesi hükmünde, bir şeye malik olan kimsenin o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olacağı, 718. maddesi hükmünde de, arazi üzerindeki mülkiyetin kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsayacağı, bu mülkiyetin kapsamına yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynakların da gireceği açıklanmıştır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 684. maddesi hükmünde, bir şeye malik olan kimsenin o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olacağı, 718. maddesi hükmünde de, arazi üzerindeki mülkiyetin kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsayacağı, bu mülkiyetin kapsamına yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynakların da gireceği açıklanmıştır.

Muhtesatı meydana getiren kişiler tarafından arsa malikleri aleyhine açılacak alacak ve temliken tescil ya da böyle bir taşınmazda kat mülkiyeti kurulması istemiyle açılacak davalar sonucunda verilebilecek kabul kararı, hukuken değer verilmesi mümkün bulunmayan kaçak yapı niteliğindeki muh­tesatın yasallaştırılması sonucunu doğuracağından bu tür davaların dinlen­mesine olanak bulunmamakta ise de, ortaklığın giderilmesi davasına bağlı olarak açılan muhtesat tespiti davaları yönünden aynı sonuca varmak mümkün değildir. Açılacak bu tür tespit davaları sonucunda verilecek tespit hükmü, cebri icraya konu edilemeyen ve bu nedenle infaz olanağı bu­lunmayan, ancak ve sadece kesin hüküm etkisi nedeniyle ortaklığın giderilmesi davasında sonuç doğurabilen kararlardandır. Kaçak yapı niteliğinde olmasına rağmen henüz yıkılmayan ve bu hali ile kullanılarak yararlanılmaya devam edilen bu tür muhtesatların az veya çok bir değerinin, en azından enkaz değerinin bulunacağı, taşınmazın ortaklığın giderilmesi davası sonucunda üzerinde bulunan muhtesatla birlikte satılması halinde bu muhtesatlar ne­deniyle satış bedelinin de az veya çok artacağı, taşınmazın satışından pay alacak olan diğer taşınmaz maliklerinin kaçak yapı niteliğindeki muhtesat nedeniyle meydana gelecek değer artışından haksız şekilde yararlanacakları ve sebepsiz zenginleşecekleri gözetildiğinde kaçak yapı niteliğinde olduğu gerekçesiyle bu tür davaların dinlenmemesinin adaletsiz sonuç doğuracağı da kuşkusuzdur. Bütün bu olgular birlikte değerlendirildiğinde ortaklığın gide­rilmesi davasına bağlı olarak ve sadece ortaklığın giderilmesi davasında sonuç doğurabilecek nitelikte bir karar verilmesini sağlama amacıyla açılan bu tür davaların dinlenebilir olduğunu, böyle bir dava sonucunda verilecek kararın da kaçak yapıya yasallık kazandıracak nitelikte bir karar olmadığını, muhtesatın kim tarafından meydana getirildiğinin tespiti istemiyle açılacak bu tür tespit davalarında davaya konu muhtesatın kaçak yapı niteliğinde olup olmamasının sonuca etkisi bulunmadığını kabul etmek gerekir.

Hal böyle olunca mahkemece az yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak davanın esasına girilmesi, toplanan ve varsa top­lanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek davanın esası yönünden bir karar verilmesi gerekirken, davaya konu muhtesatın kaçak yapı olduğu gerekçe gösterilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün (BOZUL­MASINA), peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 09.02.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5515, Karar No: 2019/12342, Tarih: 23.12.2019

**17. Hukuk Dairesi         2018/5515 E.  ,  2019/12342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

İncelenmesine gerek duyulan; davalı ... Başkanlığından kaza tarihi olan 19.03.2011 tarihini kapsar "İzmir Büyükşehir Belediyesi Sorumluluğunda Olan Yollar ve Meydanlar" listesine ilişkin meclis kararının getirtilerek eklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.