muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/35143, Karar No: 2016/1695, Tarih: 21.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/35143 E.  ,  2016/1695 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ..... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalı Belediyeye ait işyerinde muvazaalı olarak alt işverenin işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin işverence haklı ve geçerli olmayan nedenlere feshedildiği, davalılar arasındaki asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazalı olduğu gerekçesiyle davanın davalı Belediye yönünden kabulüne, davalı şirket yönünden reddine karar verilmiştir.

Karar, yasal süresi içinde, davalı Belediye tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar arasındaki hukuki ilişkinin niteliği ve iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı hususları taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesine göre bir işverenden işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.

Alt işveren uygulaması bir işletmesel karardır. Alt işverene devrin işletme gereklerine dayanan geçerli fesih sebebi olması, 4857 sayılı Kanun’un 2. maddesinin 6. ve 7. fıkraları uyarınca geçerli ve muvazaaya dayanmayan asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulması şartına bağlıdır. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesi arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Üçüncü kişileri aldatmak kastı vardır ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tabidir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı Kanun'un 2/7. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Bu kriterler, asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi sureti ile haklarının kısıtlanması veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisinin kurulması olarak belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı Kanun'un 2/7. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Bu kriterler, asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi sureti ile haklarının kısıtlanması veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisinin kurulması olarak belirtilmiştir.

4857 sayılı Kanun’un 2. maddesinde belirtilen unsurları taşımayan alt işveren uygulaması, fesih için geçerli sebep kabul edilemez. 4857 sayılı Kanun’da yardımcı işlerin alt işverene verilmesinin herhangi bir şarta bağlanmaması sebebiyle, bu nevi işlerin muvazaa olmaması kaydıyla alt işverene devri sebebiyle iş sözleşmesinin feshedilmesi hâlinde, feshin geçerli sebebe dayandığı kabul edilebilir. Buna karşılık, 6. fıkra gereğince, asıl işin bir bölümünde işletme ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler alt işverene devredilebilecektir. Anılan düzenlemede baskın öğe, “teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren” işlerdir. Başka bir anlatımla işletmenin ve işin gereği ancak teknolojik sebepler var ise gözönünde tutulur. Dolayısıyla, söz konusu hükümdeki şartlar gerçekleşmeden asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi hâlinde, asıl işveren-alt işveren ilişkisi geçersiz olacağından iş sözleşmesinin feshi de geçersiz olacaktır.

5393 sayılı Belediye Kanunu’nun “Belediyenin Görev ve Sorumlulukları” başlığını taşıyan maddesinin a bendinde “imar, su ve kanalizasyon, ulaşım gibi kentsel alt yapı; coğrafî ve kent bilgi sistemleri; çevre ve çevre sağlığı, temizlik ve katı atık; zabıta, itfaiye, acil yardım, kurtarma ve ambulans; şehir içi trafik; defin ve mezarlıklar; ağaçlandırma, park ve yeşil alanlar; konut; kültür ve sanat, turizm ve tanıtım, gençlik ve spor; sosyal hizmet ve yardım, nikâh, meslek ve beceri kazandırma; ekonomi ve ticaretin geliştirilmesi hizmetlerini yapar veya yaptırır” kuralına yer verilmiştir.

5393 sayılı Kanun’un 67. maddesi ile belediyeleri asıl işlerini de 6. fıkradaki sınırlamalar olmaksızın alt işverenlere verebileceği düzenlenmiştir. Anılan hükme göre “belediyede meclisinin, belediyeye bağlı kuruluşlarda yetkili organın kararı ile park, bahçe, sera, refüj, kaldırım ve havuz bakımı ve tamiri, araç kiralama, kontrollük, temizlik, güvenlik ve yemek hizmetleri; makine-teçhizat bakım ve onarım işleri, bilgisayar sistem ve santralleri ile elektronik bilgi erişim hizmetleri, sağlıkla ilgili destek hizmetleri, fuar, panayır ve sergi hizmetleri, baraj, arıtma ve katı atık tesislerine ilişkin hizmetler, kanal bakım ve temizleme, alt yapı ve asfalt yapım ve onarımı, trafik sinyalizasyon ve aydınlatma bakımı, sayaç okuma ve sayaç sökme-takma işleri ile ilgili hizmetler, toplu ulaşım ve taşıma hizmetleri, sosyal tesislerin işletilmesi ile ilgili işler, süresi ilk mahallî idareler genel seçimlerini izleyen altıncı ayın sonunu geçmemek üzere ihale yoluyla üçüncü şahıslara gördürülebilir”. Böylece 67. maddedeki hüküm uyarınca temizlik işleri, park bahçe işleri, bakım ve onarım işleri belediyenin asli işlerinden olmasına rağmen, işletmenin veya işin gereği teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren iş olup olmadığına bakılmaksızın üçüncü kişilere gördürülmesi mümkün kılınarak 4857 sayılı Kanun’un 2. maddesine istisna getirilmiştir. Ancak, söz konusu hüküm, alt işverene devir sebebiyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için feshin son çare olması gibi iş güvencesi hukukunun genel ilkelerine uyma zorunluluğunu ortadan kaldırmamaktadır.

Keza, Belediyeler Kanunu’nun 67. maddesi uyarınca bir işin belediye tarafından alt işverene verilmesi, muvazaa iddialarının araştırılmasına engel teşkil etmez. Söz konusu hükümde sayılan işlerin alt işverene verilmesine dayanılarak iş sözleşmesinin feshi, muvazaa iddiasının ispatı hâlinde geçersiz olacaktır.

Somut olayda, yukarıda belirtilen kanuni düzenlemeler gereği davalı Belediyenin, davacının çalıştığı işleri, hizmet alımı yoluyla üçüncü şahıslara yaptırması mümkündür. Davalı asıl işverenin işin düzenli ve sağlıklı yürütümü bakımından verdiği emir ve talimatların alt işverenin yönetim hakkını ortadan kaldırıcı nitelikte değerlendirilmemesi gerekir. Hal böyle olunca, davalılar arasında kurulan asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanmadığı kabul edilerek, asıl işveren-alt işveren ilişkisi kanuna uygun olduğundan ve muvazaaya da dayanmadığından davacının gerçek işvereni olan davalı şirkete ait işyerine iadesine karar verilmesi gerekirken, kararın gerekçesinde davalılar arasındaki hizmet ilişkisinin muvazaya dayandığının ispatlanamadığı belirtilmesine rağmen, kısa kararda davacının asıl işverenin işçisi olduğuna dair çelişkili hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının davalı ...... Ltd. Şirketine ait işyerindeki işine iadesine,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih sebebi ve kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 29,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 27,70 TL harcın mahsubu ile bakiye 1,50 TL karar ve ilam harcının davalıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.800,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

7-Suç üstü ödeneğinden karşılanan 45,00 TL tebligat gideri ve 8,75 TL posta gideri olmak üzere toplam 53,75 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak hâzineye gelir kaydına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 21.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20361, Karar No: 2014/9096, Tarih: 05.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/20361 E.  ,  2014/9096 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/102525

MAHKEMESİ : Kale(Denizli) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2012

NUMARASI : 2011/175 (E) ve 2012/31 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Mağdurun adli raporu ile uyumlu olan soruşturma aşamasındaki samimi beyanı yerine sanığı suçtan ve cezadan kurtarmaya yönelik yargılama aşamasındaki beyanına itibar edilerek yetersiz ve yasal olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 05.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/657, Karar No: 2012/3622, Tarih: 01.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/657 E.  ,  2012/3622 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, sürekli iş göremezlik durumunun tespiti ile buna bağlı olarak sürekli iş göremezlik geliri bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde derdestlik nedeniyle davanın açılmamış sayılmasına karar vermiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 23.02.1989 tarih itibariyle ... ait iş yerinde çalışmaya başladığını, çalışması devam ederken iki kez iş kazası geçirdiğini, fiziki ve ruhi sarsıntı nedeniyle çalışma gücünü yasanın sürekli iş geremezlik ödeneği bağlanması için aradığı oranın üzerinde kaybettiğini, Kuruma müracaatının reddedildiğini belirterek sürekli iş göremezlik durumunun tespiti ile buna bağlı olarak sürekli iş göremezlik geliri bağlanmasına karar verilmesini talep etmiş, davalı Kurum vekili ise, davacının ....sayılı dosyasında derdest olan davasıyla elde edebileceği hakkını yeniden dava etmesinde hukuki yararın bulunmadığını, derdestlik nedeniyle açılan davanın reddini savunmuştur. Mahkemece;...sayılı dosyasında görülen bozma sonrası .... alan dosyada, davacı tarafından davalı .... Başkanlığı aleyhine 22.06.2007 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle maluliyetinin tespiti ve malullük aylığı bağlanmasına ilişkin dava açıldığını, davalının ise iş bu dosyada süresinde derdestlik itirazında bulunduğunu, derdestlik itirazının 1086 sayılı Yasa uyarınca ilk itirazlardan olduğunu, bu sebeple daha önce aynı konuda, aynı nedenle, aynı taraflar arasında açılan davanın derdestlik nedeniyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Görülmekte olan iş bu davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 19 ve devamı maddelerinde düzenlenen “Sürekli İş Göremezlik Hali” ve “Sürekli İş Göremezlik Geliri”ne ilişkin olup; davacı, dava dışı işverene ait işyerinde 23.09.1989 ve 16.12.1991 tarihlerinde geçirdiği iş kazaları sebebiyle sürekli iş göremezlik durumunun tespiti ile kendisine sürekli iş göremezlik geliri bağlanmasını talep etmekte iken, derdest olduğu ileri sürülen .... sayılı dosyasında görülen bozma sonrası.... alan dosyadaki malullük aylığına hak kazandığının tespitine ilişkin davanın yasal dayanağı ise, 506 sayılı Yasanın 52 ve devamı maddeleridir. Dolayısıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 194. maddesindeki düzenlemede geçen; "Aynı davanın diğer mahkemede derdesti rüyet olduğuna müstenit itirazat-ı iptidaiyenin kabulü halinde dava ikame edilmemiş addolunur.” şeklindeki hükümde belirtilen anlamda derdestlik durumu söz konusu değildir.

Hal böyle olunca, davacının sürekli iş göremezlik durumunun tespiti ile sürekli iş göremezlik geliri bağlanması istemi konusunda araştırma yapılarak neticesine göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde derdestlik nedeniyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 01.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9170, Karar No: 2021/198, Tarih: 20.01.2021

**17. Hukuk Dairesi         2020/9170 E.  ,  2021/198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK m. 310/3 “(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Vekaletnamesinde feragate yetkisi olan davacı vekili tarafından dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 26/11/2020 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19/01/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2366, Karar No: 2013/10110, Tarih: 17.04.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/2366 E.  ,  2013/10110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının bir yıl boyunca içtiği 1700 adet çay bedelini ödememesi üzerine davalı hakkında icra takibi başlattığını, davalınn takibe haksız yere itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına, % 40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne, itirazın iptali ile takibin devamına, asıl alacağın % 20'si oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyzi edilmiştir.

Davacı, davalının içtiği 1700 adet çay bedelini ödememesi üzerine yaptığı icra takibine itirazın iptali için davaya cevap vermemekle davayı inkar ettiğine göre, davacının iddiasını yasal delillerle ispat etmesi zorunludur. Davacı tarafından tek taraflı düzenlenip altında davalının imzası bulunmayan faturanın delil değeri yoktur ve davalıyı bağlamaz. HUMK.nun 289. maddesi anlamında davalının açık muvafakati bulunmadığından olayda miktar itibariyle tanık da dinlenemez ve dinlenilen tanıkların beyanlarına itibar olunamaz. Toplanan delillerden davacının iddiasını yasal delillerle ispat edemediği anlaşılmaktadır. Ne var ki davacı, dava dilekçesinde “vs. delil” demek suretiyle yemin deliline dayanmış bulunduğundan davacıya, davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmelidir. Bu hususun göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 63.00 tL temyiz harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 17.4.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11947, Karar No: 2020/11687, Tarih: 03.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/11947 E.  ,  2020/11687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suç tarihi itibariyle 15-18 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nın 31/3 maddesi yerine 31/2 maddesinin uygulanması,

2-Suça sürüklenen çocuğun hırsızlık eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı anlaşılmakla hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

3-Dükkandan çalınmaya teşebbüs edilen paranın 85,00TL olduğu nazara alınarak suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

4-Suça sürüklenen çocuğun katılana ait iş yerine gündüz vakti herkesin serbestçe girip çıkabileceği açık kapısından girmesiyle iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğun atılı suçtan beraati yerine, yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

5- 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi gereğince, daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen kısa süreli hapis cezasının aynı maddesinin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 03/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7969, Karar No: 2012/12003, Tarih: 20.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/7969 E.  ,  2012/12003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 1-Sanık ...'nun 2001 ve 2002 takvim yıllarında işlediği sahte fatura düzenlemek suçlarından 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma

2-Sanık ...'nun 2003 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesi uyarınca 18 ay hapis cezası

3-Sanık ...'nun 2004 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesi uyarınca 18 ay hapis cezası ile cezalandırılması

4-Sanık ... 'ın 2003 yılında sahte fatura tanzim etmek suçundan 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesi uyarınca 18 ay hapis cezası ile cezalandırılması

Gerekçeli karar başlığına eksik yazılan suç tarihlerinin her bir takvim yılı için en son düzenlenen fatura tarihleri olan 22.11.2001-31.12.2002-30.12.2003 ve 16.11.2004 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

I-Sanık ...’ın, yokluğunda verilip 19.04.2011 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü, karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 310. maddesinde belirlenen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 28.04.2011 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II-Katılan vekilinin; sanık ... hakkında “2001 ve 2002 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma kararına yönelik temyiz itirazlarını incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2001 ve 2002 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve Esas No: 2012/7969 sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

III-Sanık ...’nun “2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

III-Sanık ...’nun “2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 30.12.2003 ve 16.11.2004 suç tarihlerinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 20.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.