muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/321, Karar No: 2018/2873, Tarih: 12.03.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/321 E.  ,  2018/2873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın yüzüne karşı verilen hükümde, kanun yolu bildiriminde “Kararın sanığın bulunduğu...Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'na tebliğinden itibaren” ibaresinin kullanılarak yanıltıcı ifadede bulunulduğu, gerekçeli kararın sanığa 08.01.2016 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın da tebliğ tarihinden itibaren yasal 7 günlük süre içerisinde 11.01.2016 tarihinde temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmakla; sanığın 11.01.2016 tarihli temyiz dilekçesi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

1-Sanık beyanları ve tüm dosya kapsamı itibarıyla; dosyada mevcut kamera görüntülerindeki kişi ile sanığın fotoğrafları karşılaştırılarak eylemi yapan kişinin sanık olup-olmadığı hususunda bilirkişi raporu alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Suça konu akülerin bulunduğu yere ait kilit kırılarak çalındığının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesine uyduğu gözetilmeden, yazılı şekilde aynı Yasa'nın 142/1-a maddesinden uygulama yapılması,

3-... Anonim Şirketi teknisyeni olan ve müşteki sıfatıyla dinlenen ...'in beyanına göre suç tarih ve saatinin 22/01/2015 ve 17:20 sıraları olduğu, dosyada mevcut kamera kaydı görüntülerine göre ise suç tarih ve saatinin 08/01/2012 ve 02:47 sıraları olduğu, suç tarihi olan 22/01/2015'te güneşin doğuş saatinin 06:25, batış saatinin ise 16:33 olduğu, gece vaktinin ise 05:25 ile 17:33 saatleri arasında olduğu anlaşılmakla; hırsızlık suçunun 5237 sayılı TCK’nın 6/1-e maddesi tanımlamasında gece sayılan zaman diliminde işlendiğine ilişkin kanıtların nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan, 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesiyle artırım yapılması,

4-Kabule göre; suç tarihinde 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi uyarınca arttırım oranının ½ olması gerekirken yazılı şekilde ¼ oranında arttırım yapılması,

5-Dosya kapsamında aynı yerden 15.01.2015 tarihinde gerçekleşen 8 adet akü çalma eylemine ilişkin suçun sanık tarafından işlendiğine dair hiç bir delil olmamasına rağmen hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanması,

6-Sanık için kurulan hükümde, 5237 sayılı Yasa'nın 142/1-a, 143 maddelerine göre tayin edilen 3 yıl 9 ay hapis cezasından aynı Yasa'nın 43. maddesi uyarınca ¼ oranında arttırım yapılarak 4 yıl 8 ay 7 gün olarak bulunması gereken cezanın 4 yıl 9 ay olarak bulunması, aynı Yasa'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 3 yıl 10 ay 25 gün olarak verilmesi gereken cezanın hesap hatası sonucu 3 yıl 11 ay 15 gün olarak verilerek fazla cezaya hükmolunması,

6-Sanık için kurulan hükümde, 5237 sayılı Yasa'nın 142/1-a, 143 maddelerine göre tayin edilen 3 yıl 9 ay hapis cezasından aynı Yasa'nın 43. maddesi uyarınca ¼ oranında arttırım yapılarak 4 yıl 8 ay 7 gün olarak bulunması gereken cezanın 4 yıl 9 ay olarak bulunması, aynı Yasa'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 3 yıl 10 ay 25 gün olarak verilmesi gereken cezanın hesap hatası sonucu 3 yıl 11 ay 15 gün olarak verilerek fazla cezaya hükmolunması,

7-Mahkemece sonuç ceza olarak bulunan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasının uzun süreli hapis cezası olmasına rağmen 15 günlük hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca seçenek yaptırımına çevrilmesi,

8-Sanığın mükerrirliğine esas alınan mahkumiyet hükmünde yaş küçüklüğü nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 31/3. maddesinin uygulanmış olması sebebiyle hakkında 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'un temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, sanık hakkında 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 12.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/34024, Karar No: 2013/5249, Tarih: 06.03.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/34024 E.  ,  2013/5249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın adli sicil kaydında bulunan Kale Asliye Ceza Mahkemesinin 16.09.2003 tarih 2001/3-2003/45 sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilen 1 yıl 3 aylık erteli hapis cezasına ilişkin mahkumiyetinin, kararı veren mahkemesince aynen infazının değerlendirilmesi için her zaman ihbarda bulunulması mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 06.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/443, Karar No: 2019/2071, Tarih: 16.05.2019

**23. Hukuk Dairesi         2017/443 E.  ,  2019/2071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Şikayetçi vekilince açılan sıra cetvelindeki sıraya şikayetin yapılan yargılaması sonucunda mahkemece şikayetin kısmen kabulüne karar verilmiş olup, verilen kararın şikayetçi ile şikayet olunan ... Vergi Dairesi Müdürlüğü vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizce yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Bu kez Dairemiz kararına karşı şikayet olunan Galata Vergi Dairesi Müdürlüğü vekilince karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesi kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre İİK’nın 366. maddesi ve HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayet olunan Galata Vergi Dairesi Müdürlüğü vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 384,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 16.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/906, Karar No: 2016/6129, Tarih: 13.06.2016

**9. Ceza Dairesi         2016/906 E.  ,  2016/6129 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkumiyet

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında “18.12.2014” gününün suç tarihi olarak mahallinde ilavesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2014/130, Karar No: 2016/376, Tarih: 25.10.2016

**Ceza Genel Kurulu         2014/130 E.  ,  2016/376 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 29.11.2011

Sayısı : 284-460

Kasten öldürme suçuna teşebbüsten sanık ...'in 5237 sayılı TCK'nun 82/1-d-son, 35/2, 29/1, 31/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 29.11.2011 gün ve 284-460 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 04.12.2013 gün ve 1459-7479 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 22.01.2014 gün ve 11729 sayı ile;

"Olay günü sanık ...'in, babası tanık Mehmet'ten para istediği, babasının para vermemesi üzerine babasıyla tartışmaya başladığı, ağabeyi olan mağdur ...'un araya girip 'terbiyesizlik etme' demesi nedeniyle sanık ile mağdurun tartıştıkları, sanığın kavga ortamında elindeki meyve bıçağını rastgele sallaması üzerine mağduru tek bıçak darbesi ile batın bölgesinden diafragmada kesi ile hayati tehlike geçirecek şekilde yaraladığı olayda; sanığın ani gelişen hareketli kavga ortamında hedef seçme imkanının bulunmaması, darbenin bir adet olması, sanığın engel bir sebep olmaksızın eylemine kendiliğinden son vermesi ve olaydaki diğer hususlar dikkate alındığında, sanığın ortaya çıkan kastının yaralama suçuna yönelik olduğu gözetilmeden, kasten öldürme suçuna teşebbüsten cezalandırılmasının yasaya aykırı olduğu" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire onama kararının kaldırılması ve yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi talebinde bulunmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 12.02.2014 gün ve 698-758 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüs mü yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

23.04.2010 tarihinde saat 16.00 sıralarında sanık ... ile ağabeyi olan mağdur ... arasında çıkan tartışma sonucu sanığın, mağduru bıçakla yaşamını tehlikeye sokacak şekilde yaraladığı,

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüs mü yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

23.04.2010 tarihinde saat 16.00 sıralarında sanık ... ile ağabeyi olan mağdur ... arasında çıkan tartışma sonucu sanığın, mağduru bıçakla yaşamını tehlikeye sokacak şekilde yaraladığı,

Gaziantep Adli Tıp Şube Müdürlüğünce mağdur hakkında düzenlenen raporda; Cengiz Gökçek Devlet Hastanesince düzenlenmiş olan epikriz raporu ve tedavi evraklarında, batın sol üst kadranda muhtemel kesici delici alet yaralanmasına ait yaklaşık 3 cm uzunluğunda batına nafiz yaralanma olduğu, gözlemde batın içinde yaklaşık 400 cc kan ve diafragmada 5 cm uzunluğunda laserasyon saptandığı, başka bir patoloji belirlenmediği bilgilerinin kayıtlı olduğu, bu bilgilere göre diafragma hasarına neden olan batın ve göğüs boşluğuna nafiz bir adet kesici delici alet yaralanmasının, kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir durum oluşturduğu tespitlerine yer verildiği,

Sanık hakkında düzenlenen adli muayene raporunda; darp ve cebir izi bulunmadığının ifade edildiği,

Suçta kullanılan bıçakla ilgili ekspertiz raporu düzenlenmediği, ancak kolluk görevlilerince düzenlenen olay tutanağında, yaklaşık 10 cm uzunluğunda bir meyve bıçağı olduğunun belirtildiği,

Anlaşılmaktadır.

Mağdur ...; kardeşi olan sanığın, babasından para istediğini, babasının “yok” demesi nedeniyle aralarında tartıştıklarını duyunca sanığa “niye terbiyesizlik yapıyorsun” diye seslendiğini, bunun üzerine sanığın kendisiyle tartışmaya başladığını, karşılıklı birbirlerine vurduklarını, bu sırada sanığın cebinden çıkardığı meyve bıçağıyla kendisini karnının sol tarafından yaralayıp kaçtığını, sanığın kendisini öldürmesini gerektirecek bir neden bulunmadığını, şikâyetçi olmadığını belirtmiş,

Tanık ...; olay günü oğlu olan sanığın, kendisinden para istemeye geleceği sırada diğer oğlu mağdur ile ayrı bir odada tartıştıklarını, oğullarının bulunduğu odaya gittiğinde mağdurun karnını tuttuğunu ve karnından kan geldiğini gördüğünü, olayın nasıl olduğunu görmediğini, sanığın mağduru öldürmesini gerektirecek bir neden bulunmadığını anlatmış,

Sanık ... savcılıkta; teyzesinin evinde misafir olarak bulundukları sırada babasından bir miktar para istediğini, babasının para vermemesi üzerine tartıştıklarını, daha sonra ağabeyi olan mağdur ...'un araya girdiğini, bu sefer onunla tartışmaya başladıklarını, mağdurun üzerine gelmesi nedeniyle meyve bıçağını kendisini korumak ve mağduru korkutmak amaçlı salladığını, ancak bıçağın mağdura değerek yaralanmasına sebebiyet verdiğini,

Sanık ... savcılıkta; teyzesinin evinde misafir olarak bulundukları sırada babasından bir miktar para istediğini, babasının para vermemesi üzerine tartıştıklarını, daha sonra ağabeyi olan mağdur ...'un araya girdiğini, bu sefer onunla tartışmaya başladıklarını, mağdurun üzerine gelmesi nedeniyle meyve bıçağını kendisini korumak ve mağduru korkutmak amaçlı salladığını, ancak bıçağın mağdura değerek yaralanmasına sebebiyet verdiğini,

Kovuşturma evresinde; babasından para istemesi üzerine mağdurun kendisinin cüzdanına baktığını, tartıştıklarını, sinirlendiğini, mağdurun kendisini dövmesi üzerine savunma amacıyla elindeki meyve bıçağını bir kez savurduğunu, öldürme kastının bulunmadığını savunmuştur.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun "Suça teşebbüs" başlıklı 35. maddesinde; “Kişi, işlemeyi kastettiği bir suçu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamaz ise teşebbüsten dolayı sorumlu tutulur” hükmü yer almaktadır.

Buna göre suça teşebbüs, işlenmesi kast olunan bir suçun icrasına elverişli araçlarla başlanmasından sonra, elde olmayan nedenlerle suçun tamamlanamamasıdır. Maddenin açık hükmüne göre, icra hareketlerinin yarıda kalması ya da sonucun meydana gelmemesi failin iradesi dışındaki engel nedenlerden ileri gelmelidir.

Öte yandan, suça teşebbüsle ilgili değerlendirme yapılabilmesi, failin hangi suçu işlemeyi kastettiğinin belirlenmesini gerektirir ki buna "subjektif unsur" denir. Failin gerçekleştirdiği davranış ile bir suçu işlemeye teşebbüs edip etmediğini, eğer etmişse hangi suça teşebbüs ettiğini belirleyebilmek için öncelikle kastın varlığının belirlenmesi gerekmektedir. Başka bir deyişle, tıpkı tamamlanmış suçta olduğu gibi, teşebbüs aşamasında kalan suçta da, işlenmek istenen suç tipindeki bütün unsurlar failce bilinmelidir. (İçel Suç Teorisi, Kayıhan İçel, Füsun Sokullu-Akıncı, İzzet Özgenç, Adem Sözüer, Fatih S. Mahmutoğlu, Yener Ünver 2. Kitap, 2. Baskı, İstanbul, 2000, s.315.)

Bu husus, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 765 sayılı TCK'nun yürürlükte olduğu dönemde verilmiş olup, kabul edilen ilkeler açısından 5237 sayılı TCK'nun teşebbüse ilişkin 35. maddesi yönüyle de varlığını devam ettiren 04.06.1990 gün ve 101-156 sayılı kararında da; “Teşebbüste aranan kast, icrasına başlanmış cürmü teşebbüs aşamasında bırakma kastı olmayıp, söz konusu suçu tamamlamaya yönelmiş kasttır” şeklinde açıklanmıştır.

Kasten yaralama suçu ile kasten öldürme suçuna teşebbüs arasındaki ayırıcı kriter manevi unsurun farklılığına dayandığından, sanığın kastının öldürmeye mi, yoksa yaralamaya mı yönelik olduğunun çözülmesi gerekmektedir.

5237 sayılı TCK’nun 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

5237 sayılı TCK’nun 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

İlkeleri, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 08.07.2003 gün ve 196-212, 30.09.2003 gün ve 226-229, 08.07.2008 gün ve 88-184, 31.03.2009 gün ve 248-82 ile 18.02.2014 gün 325-73 sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararında açıklandığı üzere, bir eylemin kasten öldürmeye teşebbüs mü, yoksa kasten yaralama mı sayılacağının belirlenmesinde; fail ile mağdur arasında husumet bulunup bulunmadığı, varsa husumetin nedeni ve derecesi, failin suçta kullandığı saldırı aletinin niteliği, darbe sayısı ve şiddeti, mağdurun vücudunda meydana getirilen yaraların yerleri, nitelik ve nicelikleri, hedef seçme imkânı olup olmadığı, failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği gibi ölçütler esas alınmalıdır.

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın babasından para istemesi ve babasının da vermemesi nedeniyle tartıştıkları esnada, mağdurun sanığı “niye terbiyesizlik yapıyorsun” diyerek uyarması üzerine aralarında kavga çıktığı, karşılıklı darp sırasında sanığın meyve bıçağı ile mağdurun batın sol üst kısmına bir kez vurarak diafragma hasarına neden olacak şekilde yaraladığı ve bu yaralanma nedeniyle mağdurun hayati tehlike geçirdiği anlaşılan olayda; mağdurla arasında husumet bulunmayan sanığın, ani gelişen hareketli kavga ortamında mağdurun hayati bölgesine bilerek ve isteyerek vurduğuna ilişkin kesin bir belirlemenin yapılamayışı, sanığın tek darbeyle yetinmesi ve engel bir neden bulunmamasına karşın kendiliğinden fiiline son vermesi hususları birlikte göz önüne alındığında, eyleminin kasten yaralama olarak kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün, sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 04.12.2013 gün ve 1459-7479 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.11.2011 gün ve 284-460 sayılı hükmünün, sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.10.2016 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11850, Karar No: 2008/134, Tarih: 14.01.2008

**1. Hukuk Dairesi         2007/11850 E.  ,  2008/134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/05/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı Ahmet Tabak'ın kendisinden mal kaçırmak amacıyla 1 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu dairenin çıplak mülkiyetini ikinci eşi olan davalı Fatma'ya satış suretiyle temlik ettiğini, Fatma'nın da diğer davalıya devrettiğini, temliklerin muvazaalı olduğu ileri sürerek tapu iptal ve miras payı oranında tescil, olmazsa değerinin tazmini isetğinde bulunmuştur.

Davalılar, satışın gerçek olduğunu bildirip, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

- KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil olmadığı takdirde tazminat isteğine ilişkindir.

Mahkemece, iptal ve tescil isteği yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; muris Ahmet'in malik olduğu 1 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölümün 1/2 payını 8.12.1999 tarihinde davalı Fatma'ya satış suretiyle temlik ettiği, onun da 1.7.2004 tarihinde diğer davalı Gülseren'e aynı sebeple intikal ettirdiği anlaşılmaktadır.

Davacı, miras bırakanın davalılardan Fatma'ya yapmış olduğu temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekirki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamıyacağıda kuşkusuzdur.

O halde, miras bırakandan tüm mirascılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı,tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve begeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirascıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kasdının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olaya gelince; miras bırakan Ahmet'in maliki olduğu 5 nolu bağımsız bölümün 1/2 payını 8.7.1999 tarihinde evlatlığı olan davacı Zehra'ya satış suretiyle temlik ettiği, diğer 1/2 payın da intifasını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini 8.12.1999 tarihinde ikinci eşi olan davalı Fatma'ya aynı sebeple temlik ettiği, daha sonradan intifasını da terkin ettirdiği anlaşılmaktadır.

Bu olgular, yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, miras bırakanın temlikteki amacının mirastan mal kaçırmak değil, sağlığında paylaştırma amacını taşıdığını göstermektedir.

O halde, miras bırakanın yapmış olduğu bu temlikin muvazaalı olduğunun kabulüne olanak yoktur.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davalıların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14.1.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.