muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5865, Karar No: 2018/2799, Tarih: 20.03.2018

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 1.630,00 TL vekalet ücretinin davacılardan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalılara verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 19,50 TL fazla alınan peşin harcın temyiz eden davacılara geri verilmesine 20.3.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3360, Karar No: 2010/2514, Tarih: 08.03.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/3360 E.  ,  2010/2514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Halit BİTER: 2002 yılı vergi dönemindeki işlemlerden dolayı, 213 S.K. nun 359/b-1, 5237 S. TCK. nun 62. maddeleri gereği 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair., ...: 2002 yılı vergi dönemindeki işlemlerden dolayı beraatine

2003-2004 yılı vergi dönemindeki işlemlerden dolayı, 213 S.K. nun 359/b-1, 5237 S. TCK. nun 62. maddeleri gereği(iki kez) 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair.

Katılan hazine vekilinin 27.02.2007 havale tarihli dilekçe ile Maliye Bakanlığı BAHUM 21.02.2007 gün ve 6427 sayılı “olur”una dayanarak vaki temyiz isteminden vazgeçtiği anlaşılmakla, sanık ...müdafiinin temyizine hasren yapılan incelemede;

Gelirler Bölge Müdürlüğü mütalaası ve ekindeki 23.11.2004 gün ve 2004-01-13-VSR-90 sayılı Vergi Suçu Raporuna uygun düzenlenen 25.02.2005 günlü iddianame ile ...İnşaat Taahhüt Yedek Parça Ticaret Sanayi Ltd. Şti.'nin 01.01.2002-12.03.2003 tarihleri arasında yetkilisi olan sanık hakkında sadece 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlediğinden dolayı kamu davası açıldığının açıkça belirtilmesi karşısında; 12.03.2003 tarihine kadar şirket yetkilisi olduğu anlaşılan ve dava konusu edilen 2003 takvim yılı ile ilgili olarak hissesini devir ve temsil yetkisinin sona erdiği tarihe kadar düzenlenen ve sahte olduğu iddia olunan faturalara ilişkin deliller toplanıp sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, sanığın hissesini devretmesi nedeniyle sadece 2002 takvim yılında yetkili olduğu belirtilerek suç tarihi 2002 takvim yılı olarak kabul edilip, iddianame dışına çıkılarak açılmayan yılla ilgili hüküm kurulmak suretiyle 5271 sayılı CMK. nun 225. maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8067, Karar No: 2014/2859, Tarih: 11.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8067 E.  ,  2014/2859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/04/2013

NUMARASI : 2011/186-2013/162

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davacılardan O.. D..'in davasının reddine, diğer davacıların davalarının kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar Kamer, Şükrü ve K.. K.. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkilleri Kamer, Şükrü ve K.. K..'in murisleri H. K.. ile davalı yüklenici arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, diğer müvekkillerinin ise inşaattan daire satın alan kat malikleri olduğunu, inşaata yerleşmelerinden bir süre sonra bodrum katta su birikintisi oluşmaya başlaması üzerine mahkeme aracılığıyla yaptırdıkları tespitte, davalının binanın temel betonu altına su yalıtımı ile temel kotu altına su tahliyesi için drenaj sistemini yapmamış olduğunun, ancak sorunun temel kotu altına drenajlı su tahliye sistemi yapılması ile giderileceğinin tespit edildiğini ileri sürerek, sorunun giderilmesi için şimdilik 8.000,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş; ıslahla talebini 18.300,00 TL'ye arttırmıştır.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı yüklenici tarafından yapılan dava konusu inşaatın bodrum katında 10 cm su birikintisi bulunduğu, bundan kaynaklı nemlenme, duvarlarda çatlaklar oluştuğu, su birikintisinin bina temelinde su yalıtımının yapılmamasından ve zemin suyunun drenaj sistemi ile tahliye edilmemesinden kaynaklandığı, sorunun giderimi için binanın dış cephesi boyunca binaya bitişik temel kotundan üstüne temel yüksekliği kadar açılacak drenaj kanalı ve bu kanala döşenecek q 150 drenaj boruları ile zemin sularının binanın köşelerinde yapılacak betonarme logarlara toplanması, bu logarlardan da yaklaşık 70-70 kesitinde betonarme toplama logarına aktarılması gerektiği, zemin suyunun ve yağmur suyunun temiz su olması nedeniyle yağmur kanalına tahliye edilmesi gerekeceğinden binanın bodrum kat perde betonunun dış cephesinin suya karşı izole edilmesi gerektiği, tüm bu işler için gerekli işçilik ve malzeme bedelinin dava tarihi itibariyle 18.300,00 TL olup, davacıların ancak tapu kaydındaki arsa payları oranında toplam zarardan pay isteyebilecekleri gerekçesiyle davacı O.. D..'in davasının kayden malik olmaması nedeniyle reddine, diğer davacıların davalarının kısmen kabulü ile davacılardan Ş.. K.., K.. K.. ve K.. K.. için toplam 1.497,28 TL, A.. G.. için 1.464,00 TL ve N.. S.. için 2.049,60 TL.olmak üzere toplam 5.010,88 TL'nin zararın doğduğunun tespit edildiği 27.7.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacılar Kamer, Şükrü ve K.. K.. vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar Kamer, Şükrü ve K.. K.. vekili temyiz etmiştir.

1) Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan eksik iş bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece arsa sahibi H. K..'in mirasçıları davacılar Ş.. K.., K.. K.. ve K.. K.. yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, dosyada bulunan tapu kaydının incelenmesinde, dava konusu binada bu davacılar adına kayıtlı bağımsız bölüm bulunmadığı, ancak 3,5,6,7 ve 9 numaralı bağımsız bölümlerin davacıların murisi ve arsa sahibi olan H. K.. adına kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 559. maddesi "Mirasçılar, miras bırakanın ölümü ile mirası bir bütün olarak, kanun gereğince kazanırlar.

Kanunda öngörülen ayrık durumlar saklı kalmak üzere mirasçılar, mirasbırakanın ayni haklarını, alacaklarını, diğer malvarlığı haklarını, taşınır ve taşınmazlar üzerindeki zilyetliklerini doğrudan doğruya kazanırlar ve mirasbırakanın borçlarından kişisel olarak sorumlu olurlar.

Atanmış mirasçılar da mirası, mirasbırakanın ölümü ile kazanırlar. Yasal mirasçılar, atanmış mirasçılara düşen mirası onlara zilyetlik hükümleri uyarınca teslim etmekle yükümlüdürler." hükmünü içermektedir.

Aynı Yasa'nın 640. maddesinde "Birden çok mirasçı bulunması halinde, mirasın geçmesiyle birlikte paylaşmaya kadar, mirasçılar arasında terekedeki bütün hak ve borçları kapsayan bir ortaklık meydana gelir.

Mirasçılar terekeye elbirliğiyle sahip olurlar ve sözleşme veya kanundan doğan temsil ya da yönetim yetkisi saklı kalmak üzere, terekeye ait bütün haklar üzerinde birlikte tasarruf ederler.

Mirasçılardan birinin istemi üzerine sulh mahkemesi, miras ortaklığına paylaşmaya kadar bir temsilci atayabilir.

Mirasçılardan her biri, terekedeki hakların korunmasını isteyebilir. Sağlanan korumadan mirasçıların hepsi yararlanır.

Bir mirasçı ödemeden aciz halinde ise, mirasın açılması üzerine diğer mirasçılar, haklarının korunması için gerekli önlemlerin gecikmeksizin alınmasını sulh mahkemesinden isteyebilirler." hükmüne, 701. maddesinde "Kanun veya kanunda öngörülen sözleşmeler uyarınca oluşan topluluk dolayısıyla mallara birlikte malik olanların mülkiyeti, elbirliği mülkiyetidir.

Elbirliği mülkiyetinde ortakların belirlenmiş payları olmayıp her birinin hakkı, ortaklığa giren malların tamamına yaygındır." hükmüne, 702. maddesinde "Ortakların hakları ve yükümlülükleri, topluluğu doğuran kanun veya sözleşme hükümleri ile belirlenir.

Kanunda veya sözleşmede aksine bir hüküm bulunmadıkça, gerek yönetim, gerek tasarruf işlemleri için ortakların oybirliğiyle karar vermeleri gerekir.

Sözleşmeden doğan topluluk devam ettiği sürece, paylaşma yapılamaz ve bir pay üzerinde tasarrufta bulunulamaz.

Ortaklardan her biri, topluluğa giren hakların korunmasını sağlayabilir. Bu korumadan bütün ortaklar yararlanır." hükmüne yer verilmiştir.

Kanunda veya sözleşmede aksine bir hüküm bulunmadıkça, gerek yönetim, gerek tasarruf işlemleri için ortakların oybirliğiyle karar vermeleri gerekir.

Sözleşmeden doğan topluluk devam ettiği sürece, paylaşma yapılamaz ve bir pay üzerinde tasarrufta bulunulamaz.

Ortaklardan her biri, topluluğa giren hakların korunmasını sağlayabilir. Bu korumadan bütün ortaklar yararlanır." hükmüne yer verilmiştir.

Bu düzenlemeler göstermektedir ki, miras ortaklığı mirasın tümü üzerinde söz konusu olduğundan, tereke payları ayrılmaksızın ortaklığa dahil olan tüm mirasçılara aittir. Tereke üzerinde ortaklık devam ettiği sürece, mirasçıların somut ve bağımsız payları mevcut değildir.

Miras ortaklığını oluşturan mirasçılar, terekedeki malvarlığı değerleri üzerinde elbirliği halinde mülkiyet hükümleri gereğince malik oldukları için, kural olarak tek başlarına veya birkaçı birlikte hareketle terekeye dahil hakkın biri üzerinde tasarrufta bulunamazlar.

Hal böyle olunca, tüm mirasçıların terekeye dahil olan bir hak veya malın terekeye iadesi için birlikte dava açmaları veya hazır olmayanların usulüne uygun şekilde vekaletname ibraz etmeleri veya TMK’nın 640. maddesi gereğince miras ortaklığına temsilci atanması gerekir.

Ne var ki kural, mirasçıların hep birlikte hareket etmeleri olmakla beraber, ortaklığı oluşturan mirasçılar arasında terekenin paylaşımı konusunda usulüne uygun düzenlenmiş bir taksim sözleşmesi bulunuyor ise, bu durumda, diğer mirasçıların katılımı aranmaksızın paylaşım sonucu mal/hak kendisine düşen mirasçı tek başına –veya diğer mirasçılar ile birlikte- dava açabilirler. Eş söyleyişle, mirasçılar arasında terekenin paylaşımı konusunda taksim sözleşmesi olması halinde mirasçıların her birinin kendi hakkı/alacağı için tek başına dava açmasında bir sakınca bulunmamaktadır.

Bu durumda, mahkemece, murisin terekesinin taksim edilip edilmediği hususunun davacılardan sorulması, usulüne uygun taksim sözleşmesi bulunuyorsa ve taksim sonucu bu yerler anılan davacılara kalmış ise diğer mirasçıların katılımı aranmaksızın, davacı mirasçıların tek başına dava açabileceğinin kabulü; taksim sözleşmesinin bulunmaması durumunda ise, anılan davacılardan başka mirasçıların da bulunduğu gözetilerek, diğer mirasçıların HMK'nın 59 ve 60. madde hükümleri uyarınca davaya dahil edilmeleri ve asıl olarak katılmaları halinde davaya onaylarının alınması ya da davayı açan vekile usulüne uygun şekilde vekaletname vermelerinin sağlanması, bunun mümkün olmaması halinde terekeye temsilci atanması için davayı açan anılan mirasçılara süre verilmesi ve tayin edilecek temsilci marifetiyle davanın yürütülmesinin sağlanması, davayı açan mirasçılar tarafından diğer mirasçıların davaya muvafakatlarının alınması için davaya dahil ettirilmemesi ya da diğer mirasçılarca davayı takip eden vekile verilmiş vekaletnamelerin sunulmaması ya da davayı açan anılan mirasçıların terekeye temsilci atanması için dava açmamaları durumunda davanın aktif taraf sıfatı yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

2) Bozma nedenine göre, davacılar Kamer, Şükrü ve K.. K.. vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar Kamer, Şükrü ve K.. K.. vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 11.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26213, Karar No: 2012/26128, Tarih: 21.11.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/26213 E.  ,  2012/26128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki feshin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı eczacı, davalı kurum ile sözleşme imzaladıklarını, davalı kurumun eczanede yaptırdığı denetimde ilaç küpürleri ve kime ait olduğu belirlenemeyen ilaçlar bulunduğu gerekçesiyle sözleşmesinin davalı tarafından 6 ay süreyle feshedilip para cezası uygulandığını, işlemin sözleşmeye aykırı olduğunu ileri sürerek feshin iptali ile muarazanın giderilmesini istemiştir.

Davalı, işlemin sözleşmeye ve hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2009/19-109 Esas ve 2009/123 Karar sayılı ilamında değinildiği üzere, 10.04.1992 tarih, 1991-7 Esas 1992-4 Karar Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince, hâkimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli karar uyum içinde olmalıdır.. Yargı erkinin görev ve yetkisi, Anayasa ile yasaları amaçlarına uygun olarak yorumlayıp uygulamak, keza İçtihadı Birleştirme Kararlarının bağlayıcılığını gözetmekten ibarettir. Kısa kararla gerekçeli karar ve hüküm arasındaki çelişkiye cevaz verilmemesinin amacı, kamunun mahkemelere olan güveninin sarsılmamasına yöneliktir. Tefhim edilen hüküm başka, gerekçeli karardaki hüküm veya gerekçe başka ise bu durumun mahkemelere olan güveni sarsacağı tartışmasızdır.

Öyle ki, İçtihadı Birleştirme Kararında bu konuya çok büyük bir önem verilmiş, çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp

yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir. Ayrıca 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 381, 388. ve 389. maddelerinde (6100 sayılı HMK 294,297) maddelerinde düzenlenmiş olup, hüküm fıkrasında nelerin yer alacağı açıklanmış; 388. maddesinin son fıkrası (6100 sayılı HMK 297/son) gereğince; hükümde, tarafların iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan deliller delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerinin yer alacağı belirtildikten sonra, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli olduğu belirtilmiş yine anılan kanunun 298/2.maddesi gereğince de; gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı belirtilmiştir.

Temyize konu davada, kısa kararda “.davanın konusu kalmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına “ şeklinde hüküm kurulmasına rağmen, gerekçeli kararda ise “ davanın reddine “ “şeklinde hüküm kurulmuş olması, açıklanan yasal düzenleme gözetilmeyerek gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki oluşturulması,

HUMK.'nun 388/son (yeni HMK 297/son) madde ve fıkrasına aykırı olup, mahkemece davanın konusu kalmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken davanın esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Hal böyle olunca ,mahkemece davada tarafların haklılık durumları irdelenmeli ve haklılık durumlarına göre ,yargılama giderlerine ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu hususlar gözönüne alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11176, Karar No: 2012/25944, Tarih: 11.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/11176 E.  ,  2012/25944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla duruşma için belirlenen 11.12.2012 günü temyiz eden davalılar vek.Av....'in yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz olunan davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davalılar vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1- Dava konusu taşınmazlar ile raporu hükme esas alınan bilirkişi kurulunca emsal olarak kabul edilen taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Taktir Komisyonunca belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri karşılaştırıldığında, dava konusu taşınmazlar ve emsalin aynı değerde olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca emsalin dava konusu taşınmazlardan daha değerli olduğu kabul edildiğinden rapor inandırıcı ve hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu nedenle, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden, dava konusu taşınmazlar üzerinde yapılar bulunduğu anlaşılmıştır. Söz konusu yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalılar yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 900,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 11.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1705, Karar No: 2009/2499, Tarih: 26.02.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/1705 E.  ,  2009/2499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GİRESUN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/05/2008
Yargıtay — Esas No: 2024/52, Karar No: 2024/2878, Tarih: 19.03.2024

**7. Ceza Dairesi         2024/52 E.  ,  2024/2878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 10.10.2023

EK KARAR SAYISI : 2023/137 E., 2023/1523 K.

SUÇ : 1072 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen ek kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın

temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 10.10.2023 tarihli ve 2023/137 Esas, 2023/1523 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Urla 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.03.2024 tarihinde karar verildi.