muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5016, Karar No: 2021/2813, Tarih: 24.03.2021

Davalılar vekili, zamanaşımı def’inde bulunmuş, davalıların davaya konu taşınmazı 1999 yılında arsa olarak aldığını, belediyenin kontrolünde inşaatını yaptığını, davacıların murisine ait projenin Belediye tarafından değiştirildiğini, bu nedenle davacıların muhatabının ancak Belediye olabileceğini, bir bütün halindeki proje ve binaların iddia edildiği gibi FSEK maddesi 2/3 ve 4/3 anlamında bir proje ve mimari eser olmadığını, davaya konu projenin tamamlanmadığını, dava konusu edilen projenin sadece bir binanın planından ibaret olmayıp davacının da iddia ettiği gibi bir yaşam alanı oluşturmak amacı ile düşünüldüğünü, bu proje ve uygulamasının nasıl yapılacağına, hangi kriterlerin uygulanacağına, sorumluluğun kimde olacağına ilişkin olarak yapılan sözleşmelerin bulunmasının zorunlu olduğunu, işlevsellik özelliklerinden dolayı mimari eserde değişiklik yapılabileceğini, değişen teknoloji ve yasal düzenlemeler nedeniyle bu değişikliklerin yapılmasının zaruret haline geldiğini, davalının hak ihlalinde bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacıların murisinin çizdiği mimari projeye davalı tarafından yapılan bir tecavüzün söz konusu olmadığı, keşif sonrası düzenlenen teknik bilirkişi raporunda davaya konu binanın mimari projeye aykırı yapıldığı belirtilmiş olmakla birlikte bu değişikliklerin davacıların murisinin mimari projesine değil ruhsata konu başka bir mimari projeye aykırı olduklarının belirlendiği, davacıların murisinin mimari projesine aykırı bir durum değil binanın yapılmasına dayanak mimari projeye aykırı bir husus olduğundan tespit edilen aykırılığın davanın konusunu oluşturmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK’nın 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının ve dava konusu alanı da içine alan bölgede şehir plancısı ...’a yeni bir imar planı yaptırıldığı ve söz konusu imar planının Çorum Belediye Meclisi’nin 30.10.1990 tarihli kararı ile kabul edildiği, dolayısıyla dava konusu alanı da kapsayan davacı ... tarafından yapılan planların yeni planla yürürlükten kaldırıldığı, davacıların daha sonra Belediyece yapılan imar planlarının iptali için Çorum İdare Mahkemesinde açtığı davanın reddedildiğinin anlaşılmasına, Belediye nazım ve uygulama imar planı değişikliği ile davalıya isnat olunan eylem arasında illiyet bağının bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2- Dava, davacıların murisinin Çorum Belediyesi için “Binevler Uydu Kent Projesi” adı ile 1974 yılında hazırladığı nazım ve uygulama imar planlarında, çeşitli tiplerde konut yapılması için, L, K, T, V ve Y tipi mimari projeler öngörüldüğünü, ancak işaretli parseller üzerinde yapılması öngörülen tip projelere aykırı olarak davalı tarafından inşa olunan konutun tip projesinde, önemli değişiklikler yapılması nedeniyle eserden doğan haklarının ihlal edildiği iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

FSEK'in 22/2. maddesi uyarınca, mimarlık eserlerine ait plan, proje ve krokilerin uygulanması da eserin çoğaltılması sayılır. Kanun'un 16. maddesi uyarınca, kural olarak eserde ve eser sahibinin adında değiştirme yapılamaz. Keza Kanun'un 21. maddesi uyarınca, bir eserden "işlenme" suretiyle yararlanma hakkı da münhasıran eser sahibine aittir. Eser sahibi FSEK hükümleri gereğince mali ve manevi haklarının ihlali halinde esere tecavüzün men ve ref’i ile maddi ve manevi tazminat talep edebilecektir. Dava konusu mimari projenin 5846 sayılı FSEK'in 2. maddesi çerçevesinde eser vasfına haiz olduğu, proje üzerinde projeyi çizen mimar olarak mali ve manevi hak sahibinin davacıların murisi olduğu hususunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının Çorum Belediyesi için “Binevler Uydu Kent Projesi” adı ile 1974 yılında hazırladığı nazım imar planı ve uygulama imar planı ile bu planlar üzerinde tip konut alanı işaretli parsellerde yapılması öngörülen konutlar için çizilen mimari projelere aykırı olarak davalı tarafından izinsiz değişiklik ve eklentiler yapılıp yapılmadığı, davalı tarafından inşaa ettirilen yapının mimari projesinin, davacılar murisine ait projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı ve önceki projede izinsiz değişiklik yapılıp yapılmadığı hususlarında toplanmaktadır.

İlk Derece Mahkemesince Çorum Belediyesine yazılan 09.08.2010 tarihli müzekkere ile “dava konusu taşınmazın Çorum Binevler Uydu Kent Projesine ilişkin imar planları, tip projelerinin gönderilmesi” istenilmiş olup, Belediyenin 27.08.2010 tarihli cevabi yazısı ile 1935 ada 5 parsele ait imar plan örneği ve tip projesinin onaylı suretinin ekte gönderildiği belirtilerek davacı ...’ye ait olan, 16.01.1980 tarihinde Belediyece onaylandığı anlaşılan T Tipi proje fotokopisi mahkemeye gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince Çorum Belediyesine yazılan 09.08.2010 tarihli müzekkere ile “dava konusu taşınmazın Çorum Binevler Uydu Kent Projesine ilişkin imar planları, tip projelerinin gönderilmesi” istenilmiş olup, Belediyenin 27.08.2010 tarihli cevabi yazısı ile 1935 ada 5 parsele ait imar plan örneği ve tip projesinin onaylı suretinin ekte gönderildiği belirtilerek davacı ...’ye ait olan, 16.01.1980 tarihinde Belediyece onaylandığı anlaşılan T Tipi proje fotokopisi mahkemeye gönderilmiştir.

Davalının, taşınmazını 1999 yılında arsa olarak satın almasından ve belediye imar planı değişikliğinden sonra 31/03/2005 tarihinde kendisine yapı inşaat ruhsatı verildiği, ancak bu ruhsata ekli proje ile zemine inşa edilen binanın oturum alanı ile kat sayısında da farklılık bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, benimsenen bilirkişi tespitlerine göre; davalıya ait yapının, davacıların murisine ait mimari projeye göre değil, birbaşka mimara ait mimari projeye ve yapı inşaat ruhsatına aykırı yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak dosyanın incelenmesinde, ruhsatta belirtilen 215 m2'lik alana sahip projenin dosyada bulunmadığı ve bu nedenle bilirkişilerin bu hususta herhangi bir inceleme yapmadığı anlaşılmaktadır. O halde Mahkemece, yapı inşaat ruhsatında adı geçen uygulamaya esas mimari projenin dosyasına kazandırılarak, gerektiğinde mahallinde keşif yapılarak ve bilirkişilerden ek rapor alınarak söz konusu projenin, davacılar murisine ait mimari projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı, Belediye kayıtlarında uygulamaya esas mimari projede davacıların murisinin adının gözüküp gözükmediği ve bu suretle mali ve manevi haklarının ihlal edilip edilmediği hususunda değerlendirme yapılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden davacılara iadesine, 24/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7496, Karar No: 2021/17943, Tarih: 22.09.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/7496 E.  ,  2021/17943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında atılı suç nedeniyle Aksaray 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/288 Esas - 2008/383 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl süreyle denetime tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 19.06.2008 tarihinde kesinleştiği, ihbara konu Aksaray 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/5 Esas - 2016/39 Karar sayılı dosyasında ise suç tarihinin 06.07.2013 olduğu ve 5 yıllık denetim süresinin bitmesinden sonra işlendiğinin anlaşılması karşısında; 5271 sayılı CMK.nın 231/10 hükmüne göre düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, denetim süresinden sonra işlenen suç nedeniyle yazılı şekilde düşme kararı verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.09.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15144, Karar No: 2022/21124, Tarih: 19.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/15144 E.  ,  2022/21124 K.**

**"İçtihat Metni"**

TALEP EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TALEPTE BULUNULAN

DAİRE KARARI : Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 28.04.2022 tarihli

TALEPLE İLGİLİ

MAHKEME KARARI : ... 1. Çocuk Mahkemesinin 14/07/2016 tarihli ve 2022/3226 Esas ve 2022/8675 Karar

TALEPLE İLGİLİ OLAN

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında ... Cumhuriyet Başsavcılığının 03.06.2015 tarihli ve 2015/1675 numaralı iddianamesiyle açılan kamu davası sonucunda ... 1. Çocuk Mahkemesinin 14.07.2016 tarihli ve 2015/418 E., 2016/471 K. sayılı kararıyla hırsızlık suçundan TCK’nın 142/2-h, 143 ve 31/2. maddeleri gereğince 4 yıl 6 ay ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan da TCK’nın 116/2-4, 31/2 ve 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince 3.600,00 TL adli para cezası ile mahkûmiyet, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında ise atılı suçlardan beraat kararları verildiği, kararların suça sürüklenen çocuklar müdafiine 09.08.2016 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine suça sürüklenen çocuklar müdafii tarafından 19.07.2016 havale tarihli dilekçe ile temyiz edilmesinden sonra aynı müdafii tarafından verilen 10.08.2016 tarihli dilekçe ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında temyiz isteminden feragat ettiklerine ilişkin dilekçe üzerine suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkındaki hükümlerin 05.09.2016 tarihinde kesinleştiği, suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından kurulan hükümlere yönelik Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.12.2021 tarihli ve 2021/73533 nolu tebliğnamesi ile iş yeri dokunulmazlığına ilişkin görüş bildirilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 23.02.2022 tarihli ve 2021/23696 E., 2022/3025 K. sayılı kararı ile hırsızlık suçu yönünden görüş bildirilerek ek tebliğname düzenlenmesi için gönderme kararı verildiği, bu karar sonrası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.04.2022 tarihli ve 2021/73533 K. sayılı ek tebliğnamesinin düzenlenmesi üzerine bu kez Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 28.04.2022 tarihli ve 2022/3226 E., 2022/8675 K. sayılı kararıyla suça sürüklenen çocuk ... hakkında müdafii tarafından verilen bir feragat istemi bulunmamasına karşın, müdafii tarafından 10.08.2016 tarihli temyiz isteminden feragat dilekçesi sunduğundan bahisle gönderme kararı verildiği anlaşıldığından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.11.2022 tarihli ve KD- 2022/15144 sayılı itirazı ile "1- itirazın kabulüne karar verilerek, 2- Yüksek Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 28.04.2022 tarihli ve 2022/3226 E., 2022/8675 K. sayılı gönderme kararının kaldırılmasına, 3- ... 1. Çocuk Mahkemesinin 14/07/2016 tarih 2015/418 Esas 2016/471 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmünün onanmasına, 4- Suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı konut dokunulmazlığını ihlal etme suçu yönünden asli dava zamanaşımı süresinin TCK'nın 66/1-e maddesi gereğince 8 yıl olduğu; ancak, 17.03.2015 tarihinde işlendiği iddia edilen eylemin işlendiği sırada suça sürüklenen çocuğun on iki yaşını doldurmuş olup da on beş yaşını doldurmamasından dolayı TCK’nın 66/2. maddesi uyarınca 12-15 yaş grubundaki suça sürüklenen çocuk açısından asli dava zaman aşımı sürelerinin 4 yıl olduğu, TCK’nın 67/4

.03.2015 tarihinde işlendiği iddia edilen eylemin işlendiği sırada suça sürüklenen çocuğun on iki yaşını doldurmuş olup da on beş yaşını doldurmamasından dolayı TCK’nın 66/2. maddesi uyarınca 12-15 yaş grubundaki suça sürüklenen çocuk açısından asli dava zaman aşımı sürelerinin 4 yıl olduğu, TCK’nın 67/4. maddesi göz önünde bulundurulduğunda kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, zaman aşımını kesen en son işlem olan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyet karar tarihi olan 14.07.2016 tarihinden itibaren TCK'nın 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık zamanaşımının 14.07.2022 tarihinde, inceleme tarihinden önce gerçekleştiği anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle bozulmasına, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle düşmesine, 5-İtirazımız yerinde görülmediği takdirde, 5271 sayılı Kanun’un 308/3. maddesi uyarınca bir karar verilmek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi" şeklindeki itirazı üzerine dosya dairemize gönderilmekle, 5271 sayılı Kanun'un 308. maddesi uyarınca yapılan incelemede;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ;

Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin 10.08.2016 tarihli feragat dilekçesinde açıkça beraat eden diğer suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında temyiz isteminden feragat ettiğini belirttiğinin ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında 19.07.2016 havale tarihli dilekçesi ile temyiz isteminde bulunduğunun anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk ...’un temyiz isteminin değerlendirilmesinde kanuni zorunluluk bulunduğu anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.11.2022 tarihli ve KD- 2022/15144 sayılı İTİRAZININ KABULÜ ile Dairemizin 28.04.2022 tarihli ve 2022/3226 E., 2022/8675 K. sayılı kararının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde gece vakti müştekinin iş yerine katlanır penceresini açmak suretiyle girmesi şeklinde gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 116/2-4, 31/2. maddelerinde belirtilen iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e v, 66/2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık dava zamanaşımının, 14.07.2016 olan mahkûmiyet tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 19.12.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13456, Karar No: 2006/17144, Tarih: 07.12.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/13456 E.  ,  2006/17144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 521 ada 5 parsel sayılı 33283,20 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, 284 nolu vergi kaydı ile davalılar adlarına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, (5-A) ile gösterilen 14143,80 m2'lik bölümünün orman niteliği ile Hazine adına, (5-B) ile gösterilen 19139,20 m2'lik bölümünün tespit gibi davalılar adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki; çekişmeli 521 ada 5 nolu parsel 284 nolu vergi kaydına dayanılarak davalılar adına tespit görmüş olup mahkemece öncelikle dayanak 284 nolu vergi kaydı ile varsa vergi kaydının revizyon gördüğü diğer parsellere ilişkin tespit tutanakları ile eğer kesinleşmiş iseler tapu kayıtları getirtilerek önceki bilirkişiler dışında halen ... ve Orman Bakanlığı ve bağlı birimlerinde görev yapmayan orman mühendisleri arasından seçilecek üç uzman orman mühendisi, bir harita mühendisi veya bir ... elemanı bilirkişi aracılığıyla yeniden yapılacak keşifte, mahalli bilirkişi vasıtasıyla dayanak vergi kaydı mahalline uygulattırılmalı,vergi kaydının revizyon gördüğü başka parseller mevcut ise bu taşınmazlarda dikkate alınarak kayıt miktar fazlası olup olmadığı ve varsa bu fazlasının nereden geldiği, komşu 25 nolu orman parseline doğru genişlemenin olup olmadığı araştırılmalı, eski tarihli memleket haritası, amenajman planı ve ... fotoğrafları, çekişmeli taşınmaz ile birlikte ... araziye de uygulanmak suretiyle, taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan ... kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; ... yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler ... ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro

-2-

2006/13456-17144

-2-

2006/13456-17144

paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu ... parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı ve çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığı tereddütte yer vermeyecek biçimde saptanmalı, taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu ancak vergi kaydı miktar fazlasının ormandan açıldığı tespit edildiği taktirde vergi kaydı miktarına değer verilerek taşınmazın yüzölçümü belirlenmeli ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 07.12.2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13922, Karar No: 2019/19133, Tarih: 10.12.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/13922 E.  ,  2019/19133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında katılan ...'na karşı mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında katılan ...'e karşı mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 10/09/2013 tarihi itibarıyla duran zamanaşımının, 30/12/2014 tarihinde kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 10/09/2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 152/1-a, 31/3. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde belirtilen 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımının, 1 yıl durma süresi de gözetilerek, suçun işlendiği 25/05/2009 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

III- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve katılan ...'na karşı hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,