muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/35689, Karar No: 2015/20593, Tarih: 17.06.2015

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakılacak olursa; davacılara konutların 07.03.2009 tarihinde teslim edildiği, davalı idare tarafından geçici kabulün ise 25.08.2009 tarihinde yapıldığı, davacıların 26.08.2011 tarihli ihtarname ile, konut ve ortak alanlarda bulunan açık ve gizli ayıplar ile eksik imalatların tespiti ve maliyet bedelinin yatırılmasının istendiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Dava konusu ...Konut'larında mahkemece keşif yapılmış ve konusunda uzman bilirkişiler tarafından 14.02.2014 tarihli rapor tanzim edilmiştir. Bilirkişiler, gizli ayıpların ortaya çıkması gereken tarih olarak konutun tesliminden sonra en az bir kışın geçmesi gerektiğini belirtmişlerdir.Davacıların konutu teslim ile ihtarname tarihine göre iki kışın geçtiği görülmektedir.Kaldı ki, konutların bulunduğu ... ilinde kış mevsiminin diğer il ve yörelere göre daha ılıman geçtiği de bilinmektedir. Dolayısıyla mahkemenin, bilirkişilerin tespitine yönelik olarak, işin mahiyeti gereği bilimsel bir kesinlik içermemektedir gerekçesinde hukuka uyarlılık bulunmamaktadır. Diğer bir söyleyişle, daire ve ortak alanlardaki gizli ayıpların süresinde yapılmadığının kabulü ile reddine karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

4-Davacıların dairesi ile ortak alanlardaki eksik imalatlar yönünden ise emsal dosyalardaki mahkeme gerekçelerinde açıkça, davalı idare tarafından 20.03.2013 tarihine kadar eksik imalatların tamamlanması hususunda yüklenici firmalara süre verildiği ve buna istinaden de eksikliklerin bulunduğunun belirlendiği ve çalışmaların devam ettiğinin komisyonca beyan edildiğinden bahsedilmiş ancak eksik imalatların dava ve keşif tarihi itibariyle ne kadarının tamamlanıp tamamlanmadığının belirlenmediği, bilirkişi raporu doğrultusunda tamamı yönünde hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, az yukarıda belirtildiği şekilde, idarece kurulan komisyon ile yüklenici müteahhit firmalara eksik imalatların ne kadarının tamamlatılıp tamamlattırılmadığının tespiti ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıdaki 1.bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. Ve 3.bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 17.6.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2407, Karar No: 2025/895, Tarih: 13.02.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/2407 E.  ,  2025/895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI :2021/151 Esas, 2024/307 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI :2019/197 E., 2020/279 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı şirket adına 2013/04574 tescil numarası ile kayıtlı endüstriyel tasarımların yıllardır davacı tarafından üretilip piyasada satıldığını, davalının tasarımların aynısını 2018/03947 tescil numarası ile kaydettirdiğini, taraflarınca haksız rekabete ve tecavüze son verilmesi için, hem davalı şirkete hem de davalı şirketin ürünlerini sattığı dava dışı şirkete ihtarname keşide edildiğini, davalı şirketin cevabi ihtarnamesinde "söz konusu ürünü kendi adlarına nezdinde tescil ettirdiklerini, bu ürünün davacı ürünlerinden farklı olduğunu, ürünler arasında benzerlik bulunmadığını" belirttiğini, müvekkilinin tasarım tescilinin davalının tescilinden çok önce olduğunu, davalı ürününün 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu’nun (SMK) 55. maddesinde aranan yenilik ve ayırt edicilik özelliklerini taşımadığını, davalının, müvekkilinin SMK ile koruma altına alınan haklarını ihlal ettiğini ileri sürerek davalı adına kayıtlı 2018/03947 numaralı tasarım tescilinin hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının tasarımı olduğunu iddia ettiği ürün ile davalının kullandığı ürünün aynı özelliklere sahip olmadığını, davalı şirket tarafından tescil kaydı yapılan siyah kapak renkli, kapak ve alt taban tasarımında kristal şekil motifli kutu ve kavanozlar ile davacının ürettiği ürünler arasında ilk bakışta görülecek farklar, ayırt edilebilecek nitelikler olduğunun ortaya çıktığını, davacı vekilinin davalı şirket adına kayıtlı olduğunu iddia ettiği ürün ile davalı şirketin kullandığı tasarım ürünün tüketici kitlesi gelir düzeyi yüksek, orta/üst sınıfa mensup ve eğitimli kişiler olduğunu, bu yönüyle de, her iki tasarımın "aynı" veya "ayırt edilemeyecek kadar benzer" olduğunun kabul edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile toplanan deliller ve aldırılan bilirkişi raporuna göre davacı ve davalı tasarımlarının iltibas yaratabilecek derecede benzer olarak algılandıklarının tespit edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı adına kayıtlı 2018/03947 tescil numaralı tasarımın hükümsüzlüğüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile toplanan deliller ve aldırılan bilirkişi raporuna göre davacı ve davalı tasarımlarının iltibas yaratabilecek derecede benzer olarak algılandıklarının tespit edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı adına kayıtlı 2018/03947 tescil numaralı tasarımın hükümsüzlüğüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararında usul ve esas yönünden hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, endüstriyel tasarımın hükümsüzlüğü ve sicilden terkini istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 13.02.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6853, Karar No: 2019/2362, Tarih: 26.02.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/6853 E.  ,  2019/2362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup 1412 sayılı CMUK'nun 5219 ve 6217 sayılı Yasa'lar ile değişik 305/1. maddesi gereğince kesin olması nedeniyle hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafii ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak ayrı ayrı REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde suç adının, gerekçeli karar başlığında ve hükümde konut dokunulmazlığının ihlali olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafii ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 26/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15816, Karar No: 2025/1672, Tarih: 05.02.2025

**2. Ceza Dairesi         2023/15816 E.  ,  2025/1672 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1 E., 2023/978 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuk ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 222.03.2023 tarihli ve 2023/1 Esas, 2023/978 Karar sayılı kararın suça sürüklenen çocuk ve müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 294/1. maddesinde yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, suça sürüklenen çocuk ve müdafiine 22.03.2023 tarihinde tefhim edilen karara yönelik suça sürüklenen çocuğun aynı Kanun'un 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde 30.03.2023 tarihinde temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu, ancak aynı Kanun’un 295/1. maddesinde öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşılmış ise de; kararın kanun yolu bildiriminde temyiz süresinin bitmesinden itibaren 7 gün içinde temyiz sebeplerini bildirmesi gerektiğine dair ihtaratın yer almadığı, 18.07.2023 tarihlî Resmî Gazete’de yayımlanan, 08.03.2023 tarihli ve 2019/42687 sayı ile verilen Anayasa Mahkemesinin “gerekçeli kararın tebliğinden itibaren temyiz gerekçelerini ihtiva eden ek dilekçenin verilmesi için 7 günlük süre yönünden ihtar yapılmamasının Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılama hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlâl edildiğine” ilişkin kararı gözetilerek hak kaybının önlenmesi bakımından suça sürüklenen çocuğa aynı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca tebliğ tarihinden itibaren 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı olarak gerekçeli karar tebliği yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve suça sürüklenen çocuğun süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname eklenmesinden sonra dava dosyasının geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5620, Karar No: 2019/1091, Tarih: 25.02.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/5620 E.  ,  2019/1091 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Bina içinde muhafaza altına alınmış eşya hakkında hırsızlık suçundan Antalya Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'in cezasının infazı sırasında, koşullu salıverilme tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infazına ilişkin Antalya İnfaz Hâkimliğinin 28/05/2015 tarihli ve 2015/1264 Esas, 2015/1261 sayılı Kararını müteakip, hükümlünün denetimli serbestlik tedbirine uymadığından bahisle koşullu salıverilme tarihine kadar olan cezasının kapalı ceza infaz kurumunda çektirilmesine ilişkin Antalya İnfaz Hâkimliğinin 25/06/2015 tarihli ve 2015/1536 Esas, 2015/1539 sayılı Kararına yönelik itirazın reddine dair Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/07/2015 tarihli ve 2015/814 değişik iş sayılı Kararı ile ilgili olarak;

Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 82. maddesinde yer alan, "(1) Hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezanın infazına karar verilen hükümlü ceza infaz kurumundan çıktıktan sonra üç gün içerisinde talebinde belirttiği denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmek zorundadır. (2) Müdürlüğe müracaat için gereken üç günlük süre, hükümlünün ceza infaz kurumundan ayrılışını takip eden günden itibaren başlar. Son gün bir tatile rastlarsa, süre tatilin ertesi günü mesai saati bitiminde sona erer... (6) Hükümlü, denetimli serbestlik müdürlüğüne üç gün içerisinde müracaat etmezse beşinci günü mesai bitimine kadar beklenir. Beşinci günden sonra kayıt kapatılarak herhangi bir işlem yapılmadan infaz hâkiminden hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesi istenir. (7) Hükümlünün dördüncü veya beşinci günü müracaat etmesi ve mazeret bildirmesi halinde kayıt kapatılmaz; hükümlünün beyanı, varsa mazereti ve buna ilişkin belge, bilgi veya beyan tutanak altına alınarak, hazırlanan tutanak dosyası ile birlikte karar verilmek üzere infaz hâkimine gönderilir. İnfaz hâkiminin kararına göre işlem yapılır." şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında;

Dosya kapsamına göre; Antalya İnfaz Hâkimliğinin 25/06/2015 tarihli Kararı ile şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infazına ve 3 gün içinde denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmesine karar verilen hükümlünün, belirtilen 3. günün (31/05/2015) tatile rastlaması nedeniyle ertesi mesai günü olan 01/06/2015 tarihine kadar Antalya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat etmemesi nedeniyle koşullu salıverme tarihine kadar olan cezasının infazı için kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de; hükümlü tarafından Malatya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne sunulan 01/06/2015 tarihli dilekçe ile Malatya ilinde ikamet edecek olması ve sabit adres göstermesi nedenleri ile nakil talebinde bulunmuş olması karşısında, yükümlülüğünü yerine getirmemekte geçerli bir mazereti olup olmadığının tespiti için adı geçen kurumdan hükümlünün ileri sürdüğü sebebin gerçekliği araştırıldıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 15/11/2018 gün ve 94660652-105-07-4081-2018-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/07/2015 tarihli ve 2015/814 değişik iş sayılı Kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5012, Karar No: 2007/4753, Tarih: 29.11.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/5012 E.  ,  2007/4753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 101 ada 13 parsel sayılı 13008,37 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz Sulh Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan söz edilerek malikhanesi açık bırakılmak suretiyle tesbit edilmiştir. Davacı tarafından davalı aleyhine Sulh Hukuk Mahkemesinde açılan yola müdahalenin önlenmesi davasında davanın reddine karar verilmiş ve bu aşamada tespit tutanağı ve eklerinin davalı olarak Kadastro Mahkemesine aktarılması sonrasında davacı vekili tarafından temyiz talebinden vazgeçilmiştir. Kadastro mahkemesinde çekişmeli parsel tutanağı ile Sulh Hukuk Mahkemesindeki dava dosyası birlikte yapılan yargılama sonunda; davanın reddine ve bilirkişiler ... ve ... tarafından dosyaya sunulan raporda 101 ada 13 parselin (A) harfi ile gösterilen bölümünün davalı ... adına tesciline, (B) harfi ile gösterilen bölümünün mera vasfıyla özel siciline yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli 101 ada 13 parsel sayılı taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ...’e ait olmakla birlikte Sulh Hukuk mahkemesi’nin 2004/398 esas sayılı dava dosyasında dava konusu olduğundan söz edilerek malikhanesi davalı olduğu belirtilerek tutanak ve ekleri 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 5/son maddesi uyarınca Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Mahkemece 28.6.2006 tarihli bilirkişiler raporunda çekişmeli taşınmazın (A) ve (B) harfleriyle gösterilen bölümleri hakkında tescil ve sınırlandırma hükmü kurulduğu halde; (E), (F) ve sarıya boyalı olarak iddia edilen yol bölümü hakkında herhangi bir hüküm kurulmamıştır. Kadastro hakimi önüne gelen uyuşmazlıkla ilgili olarak kabul ve redde göre açık ve infazda tereddüt oluşturmayacak şekilde tescil hükmü oluşturmakla yükümlüdür. Çekişmeli taşınmazın malikhanesi davalı olarak mahkemeye aktarıldığı halde, bazı bölümleri hakkında tescil hükmü kurulmamasında isabet bulunmamaktadır. Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile sair yönleri incelenmeksizin kararın bu nedenle BOZULMASINA, 29.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8722, Karar No: 2024/4811, Tarih: 03.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2022/8722 E.  ,  2024/4811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/48 E., 2022/613 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.03.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Yargıtay 11. Ceza Dairesi tarafından anılan hükmün; incelemenin dairede yapılmasına imkan veren istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, iş yeri dışında inceleme yapılması gerektiğine ilişkin bir tespiti varsa buna ilişkin belgenin dosyaya ibrazının istenmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ve inceleme neticesinde mahkumiyet hükmü kurulması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.06.2022 tarihli ve 2022/48 Esas, 2022/613 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (a) fıkrasının ikinci bendi,7394 Sayılı yasanın 4 üncü maddesi ile değişik 213 sayılıKanun'un 359 maddesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci, 50 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği özetle; bozma gereğinin yerine getirilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında rapor değerlendirme komisyonu mütalaasına uygun olarak, defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan kamu davası açıldığı, sanığın mükellefiyetinin 31.12.2012 tarihinde re'se terkin edildiği, bu tarihten sonra faaliyette bulunduğuna dair belge ve bilgi bulunmadığı, vergi incelemesine esas olmak üzere 2010 ve 2011 yıllarına ait defter ve belgelerin istendiği yazının tebliğine rağmen sanığın defter, kayıt ve belgeleri ibraz etmediği, Mahkemece temyize konu mahkûmiyet hükmünün kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. İddia, savunma, Vergi Denetim Daire Başkanlığı'nın 28.01.2022 tarihli cevabi müzekkeresi ve tüm dosya kapsamı itibarıyla, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerekirken 1/3 oranında indirim yapılması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.06.2022 tarihli ve 2022/48 Esas, 2022/613 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan "...1/3 oranında indirim yapılarak sanığın 12 AY...", "...10 AY...", "...6.000 TL..." ibarelerinin çıkartılarak yerlerine sırasıyla "...1/2 oranında indirim yapılarak sanığın 9 AY...", "... 7 AY 15 GÜN...", "...4.500,00 TL..." ibareleri yazılmak suretiyle, kısmen Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.04.2024 tarihinde karar verildi.