muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1756, Karar No: 2022/4593, Tarih: 08.06.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/1756 E.  ,  2022/4593 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : TCK'nın 134/2-1, 62/1, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 12.01.2022 tarihli tevdi kararı uyarınca; katılana gerekçeli kararın usulüne uygun olarak tebliğ edildiği ve katılan tarafından temyiz isteminde bulunulmadığı belirlenerek yapılan incelemede:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, fotoğraflardaki şahsın mağdur olup olmadığı kesin olarak tespit edilmeden eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiğine ilişkin ve mahalli Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Özel hayatın gizliliğini ihlal suçu, TCK'nın 134. maddesinde düzenlenmiştir. Bir özel hayat görüntüsünün ya da sesinin, ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi, TCK'nın 134/1. madde ve fıkrasında; bu kayıtların, taksirle ya da tamamen hukuka uygun elde edilmiş olsa dahi, bilerek, isteyerek ve ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması, TCK'nın 134/2. madde ve fıkrasında, birbirinden bağımsız iki ayrı suç olarak düzenlenmiştir. İlk fıkradaki suçun oluşması için, görüntüdeki kişinin tanınabilir ya da sesin anlaşılabilir olması gerekmez; özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice kaydedilmesi ilk fıkradaki suçun oluşumu için yeterlidir ve özel hayata ilişkin görüntünün veya sesin kaydedilmesiyle suç tamamlanır. İlk fıkradan farklı olarak, ikinci fıkrada, ifşanın kabulü için, ses veya görüntüyle özel hayatı ihlale uğrayan kişinin anlaşılması, en azından anlaşılabilir olması ya da açıklanması gerekir; ayrıca, özel hayat görüntüsünün veya sesinin, yetkisi bulunmayan kişi veya kişiler tarafından içeriğinin öğrenilmesiyle suç tamamlanır. İlk fıkra açısından, görüntünün veya sesin kaydedilmesi; ikinci fıkra açısından, bu kayıtların ifşa edilmesi yeterli olup, başkaca bir neticenin doğması ve mağdurun zarara uğramış olması gerekmediği gibi, sanığın kaydedilen görüntüleri izlememiş ya da sesleri dinlememiş olmasının suçun oluşumuna bir etkisi yoktur.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre, sanık ...’in, 2013 yılı Lisans Yerleştirme Sınavı’na girecek olan kızı ile birlikte sınavın yapılacağı okula geldiğinde, aynı sınava girecek olan mağdur ...’yı okul bahçesinde görüp, kamera fonksiyonunu aktif hale getirdiği cep telefonunun çekim yönünü, üzerine çarşaf olarak isimlendirilen kıyafeti giymiş olan mağdura doğru odaklayarak, mağdurun rızası dışında fotoğraflarını çektiği ve aynı gün kendisine ait Facebook hesabından, “Bu fotografı bugün 12:00’de Emel Sevgi Taner Ortaokulunda çektim. LYS çıkışı bir öğrenci profili. Tüm kılık kıyafet yönetmeliklerine aykırı olmasına rağmen LYS'ye girdi ve girişi sırasında polisler tarafından görüntü almamız engellendi. Ancak çıkışta görüntü alabildim. İşte ATATÜRK CUMHURİYETİNDE çocuklarımızın getirilmesi planlanan ileri demokrasi örneği dindar gençlik…” ibareleri ile birlikte mağdura ait fotoğrafları onun bilgisi dışında yayımladığı, mağdurun ağabeyinin rahatsızlıklarını bildirmesinden bir süre sonra söz konusu fotoğrafları hesabından kaldırdığı iddialarına konu olayda;

Okul bahçesindeki mağdurun uzaktan takip edilip, sürekli denetim ve gözetim altına alınarak çekilen ve mağdurun yüzündeki peçe ile çekim biçiminden dolayı mağdurun kimliği belirlenemez şekilde başkalarının görgüsüne sunulan fotoğraflar incelendiğinde, okul bahçesindeki birden fazla kişinin arasından üzerinde dini inancı gereği giydiği kıyafet bulunan mağdur seçilerek çekimin gerçekleştiği anlaşılmakla,

Özel hayat kavramının; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olaylarını ve bilgilerin tamamını içermesi karşısında, kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibinin geçerli olduğu ve kamuya açık alana çıkan her kişinin, bu alandaki her görüntüsünün veya sesinin kaydedilip, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterdiğinin kabulünün mümkün bulunmadığı nazara alınarak, mağdurun özel yaşam alanına ilişkin görüntülerini rızası dışında kaydeden sanığa, iddianamede eyleminin tarif edildiği de dikkate alınıp, CMK'nın 226. maddesi uyarınca TCK'nın 134. maddesinin 1. fıkrasının 1 ve 2. cümlelerinin uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı tanındıktan sonra, sanık hakkında TCK’nın 134/1. madde ve fıkrasındaki görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken, mağdurun fotoğraflara yansıyan görüntüsünün özellikleri ile paylaşımın mağdurun kimliği belirlenemez şekilde yapıldığı dikkate alınmaksızın, yasal unsurları oluşmayan TCK’nın 134/2. madde ve fıkrasındaki görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de:

2- Kabul ve uygulamaya göre de:

a) TCK'nın 134. maddesinin 2. fıkrasının 1. cümlesinde, kişilerin özel hayatına ilişkin görüntü veya seslerinin ifşası halinde, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş, aynı madde ve fıkranın 2. cümlesinde, fiilin basın ve yayın yoluyla işlenmesi halinde, cezanın yarı oranında artırılacağı düzenlenmiş iken, anılan madde ve fıkrada, 23.06.2013 olan suç tarihinden önce, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun’un 81. maddesi ile yapılan değişiklikle temel ceza miktarının iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası olarak belirlendiği ve ifşanın basın ve yayın yoluyla gerçekleşmesi halinde de aynı cezaya hükmolunacağının belirtildiği gözetilmeden, temel cezanın 1 yıl hapis cezası olarak tayin edilmesi suretiyle sanığa eksik ceza hükmedilmesi,

b) Sübutu kabul edilen suçun 28.06.2014 tarihinden önce işlenmiş olması karşısında, 28.06.2014 tarihinden önce işlenen suçlar açısından, 28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesi ile değişik CMK'nın 231/8. madde ve fıkrasının 2. cümlesinin uygulanamayacağı ve daha önceden verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın yargılama konusu suçla ilgili hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel teşkil etmeyeceği gözetilmeden, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, “-Sanığın geçmişte hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunmasına rağmen deneme süresi içerisinde bu suçu işlemesi nedeniyle şartları bulunmadığından…” biçimindeki yasal olmayan gerekçeyle sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08.06.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/956, Karar No: 2011/1, Tarih: 24.01.2011

**9. Hukuk Dairesi         2009/956 E.  ,  2011/1 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı işyerinde tekniker ya da teknisyen olarak çalışan davacı kapsam dışı statüde olduğunu ücrete bağlı ikramiye, ilave tediye gibi ek ödemelerin kendi ücretinden değil de kapsam içi aynı statüde görev yapan personelin ücretlerinden ödendiğini belirterek fark ikramiye ve ilave tediye isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece istek gibi hüküm kurulmuştur.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacıya ücret ödenmesini düzenleyen "İş Mevzuatına Tabi(kapsam dışı) olan Personelin Ücret ve Fazla Çalışma Esasları" isimli yönetmeliğin 15.maddesi yönetim kurulunun 9.10.2001 günlü kararıyla değiştirilerek "kapsam içinde yer alan ünvanlarda bulunanlardan çalışma yer ve şartları nedeniyle kapsam dışı tutulan personelin, ücrete bağlı olarak yapılan ödemelerinde, kapsam içi aynı ünvan ve aynı kıdem dilimi için belirlenen aylık çıplak ücret esas alınan " hükmü getirilmiştir.

Davalı işyerinde tekniker ve teknisyenler çalışma yer ve koşullarına göre kapsam içi ya da dışı olanda belirlenmiştir. Kapsam dışı olarak belirlenen davacı hakkında uygulanması gereken yönetmeliğin 15.maddesi gereğince dava konusu dönemlerde yapılan ödemeler mevzuata uygundur. Davacının 15.maddeye aykırı uygulaması yapıldığı iddiası yoktur. Böyle olunca davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Mahkemece Danıştay Dava Daireleri Kurulunun 4.12.2008 günlü kararı ve davalının 15. maddeyi 10.4.2007 de yeniden düzenlediği gerekçesi ile anılan alacakların kabulüne karar verilmiştir.

15. maddenin iptali istemi ile Danıştay 11. Dairesine açılan davanın 21.03.2005 tarihinde reddine karar verilmiş, anılan kararın temyizi üzerine Danıştay İdari Dava Daireleri kurulu oyçokluğu ile verdiği 4.12.2008 gün, 2005/2017 E, 2008/2244 sayılı kararında ; 15. maddenin hukuka aykırı olduğunu, esasen davalının da 15. maddeyi 10.4.2007 tarihinde değiştirdiğini belirterek Daire Kararının bozulmasına karar verdiği görülmektedir.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, Danıştay kararı 14.11.2005 olan özelleştirme tarihine kadar hüküm ifade eder. Dosyamız da ise davacının özelleştirme öncesi ve sonrasına ait isteklerinin kabulüne karar verilmiştir. Öte yandan Danıştay Dava Daireleri Kurulu 15. maddeyi iptal etmemiş, hukuka uygun bulunmadığını ifade etmiştir. Bu karar da karar düzeltilmesi talebinde bulunulduğundan henüz kesinleşmemiştir.

Davalının 15. maddeyi 10.4.2007 tarihinden sonra değiştirmesi de anılan tarihten sonrası için hüküm ifade eder. Taleplerin konu olduğu 10.4.2007 tarihi öncesinde 15. madde yürürlükte bulunduğundan yukarıda belirtildiği gibi yapılan işlemde yönetmeliğin 15. maddesine uygun olduğundan davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Hukuk Genel Kurulunun 31.03.2010 gün ve 2010/9-166 E, 2010/186 sayılı kararı ile Dairemizin 2009-2711 Esas,2009-2364 sayılı kararıda aynı doğrultudadır.

Hukuk Genel Kurulunun 31.03.2010 gün ve 2010/9-166 E, 2010/186 sayılı kararı ile Dairemizin 2009-2711 Esas,2009-2364 sayılı kararıda aynı doğrultudadır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.1.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3570, Karar No: 2021/2277, Tarih: 08.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/3570 E.  ,  2021/2277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat

Sanıklar hakkında düzenlenen ... Başkanlığı’nın 12.11.2010 tarih ve R3-2043 sayılı mütalası ve eki suç raporunun 2005-2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarına ilişkin olduğu halde, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 25.11.2010 tarih ve 2010/81583 esas sayılı iddianamesi ile 2005-2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından kamu davaları açılmış ve mahkemece belirtilen suçlardan hükümler kurulmuş ise de; dava zamanaşımının, olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

Sanıklara yüklenen 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarının Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği, 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunun ise 5237 sayılı TCK‟nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanıklar ..., ..., ... ve ... (...)‘ın sorgularının yapıldığı 05.05.2011, ...’nın sorgusunun yapıldığı 30.05.2011 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 08.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30366, Karar No: 2014/4085, Tarih: 19.02.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/30366 E.  ,  2014/4085 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle,

Mahalli Cumhuriyet savcılarının Asliye Ceza Mahkemesi kararlarını 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesi gereğince, 1 hafta içinde temyiz etmeleri mümkün olup, 14/04/2011 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26/2 maddesinde, bu sürenin dosyanın Cumhuriyet başsavcılığına gönderildiği tarihten itibaren başlayacağı belirtilmiş, incelenen dosyada, mahkeme tarafından 20/10/2011 tarihinde tefhim edilen hükme yönelik 02/11/2011 tarihinde mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından dosyanın yasa yolları bürosuna gönderilmesi için mahkemeye müzekkere yazıldığı, 04/11/2011 tarihinde ise mahkeme tarafından Cumhuriyet Başsavcılığı yasa yolları bürosuna dosyanın gönderildiği, bu tarihten itibaren başlayan 1 haftalık sürenin 11/11/2011 tarihinde dolduğu anlaşılmakla, 16/11/2011 tarihinde yapılan temyiz istemi süresinde bulunmadığından, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 310 ve 317. maddeleri uyarınca REDDİNE, karar verilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Suç tarihinde, İstanbul Emniyet Müdürlüğü Mali Suçlarla Mücadele Şubesi'ne yapılan ihbarda, sanıklar tarafından yurt dışından kaçak yollarla kültür varlıkları getirildiğinin bildirilmesi üzerine, İstanbul 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 21/04/2006 gün 2006/659 sayılı değişik iş kararına istinaden, ... İli, .... İlçesinde bulunan otelde sanıkların kalmakta oldukları odada yapılan arama sonucunda bir valizin içerisinde poşetler içine gizlenmiş tarihi eser niteliğine sahip olduğu düşünülen 40 adet objenin bulunduğu, bu objeler üzerinde yapılan inceleme sonucunda tarafsız arkeolog bilirkişisi raporunda, 38 adet objenin 2863 sayılı Kanunun 23/a maddesi kapsamında tasnif ve tescile tabi, müzelik nitelikte olduğunun belirtildiği görülmekle;

1-Sanıklardan....'un beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-Sanıklardan....'un beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklardan ...'ın savunmalarında, arama sırasında ele geçen eşyaları Türkiye'de satmak amacıyla İran'da pazardan satın aldığını, İstanbul'da... ya da ....'da bulunan tezgahlarda parçaları satmayı düşündüğünü, eserleri alıp satmanın Türkiye'de de suç olduğunu bilmediğini, babası....l'in eşyalarla herhangi bir ilgisinin bulunmadığını, babasının sadece kılık kıyafet almak amacıyla İstanbul'a geldiğini beyan ettiği, sanık .....'un da aynı şekilde, bulunan objelerle kendisinin herhangi bir ilgisinin olmadığını söylediği, dosya kapsamı itibariyle sanıkların beyanlarının aksine, sanık ....'un 2863 sayılı Kanun'un 23/a maddesi kapsamında korunması gerekli taşınır kültür varlıklarını bulundurduğuna ilişkin herhangi bir tespit bulunmaması karşısında, atılı suçtan beraatine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemekle,

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı ve kastının bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

2- Sanık ...'un beraatine ilişkin hükmün temyiz incelenmesine gelince,

Sanığın dosya kapsamında mevcut savunmalarında, arama sırasında bulunan objeleri bulundurmanın suç olduğunu bilmediğine ilişkin beyanı esas alınarak, atılı suçun kast unsurunun gerçeklemediği kanaatiyle beraat hükmü tesis edilmiş ise de, sanığın 2863 sayılı Kanunun 23/a maddesine göre korunması gerekli taşınır kültür varlıklarını İran'dan alıp, satmak amacıyla Türkiye'ye getirdiği ve yapılan ihbar üzerine kalmakta olduğu otel odasında bu objelerle birlikte satışa arz etmeden yakalandığı olayla ilgili olarak, 5237 sayılı TCK'nın 4. maddesinde belirtilen, ceza kanunları bilmemek mazeret sayılmaz hükmü karşısında, sanığa atılı suçun tüm unsurları ile gerçekleştiği gözetilmeksizin, mahkumiyeti yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19/02/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ :

Sanık ... hakkındaki hükmün onanması gerektiğini düşündüğümüzden sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılmıyoruz.

1-Sanık İran vatandaşı olup, kalmış olduğu otelde yapılan aramada 2863 sayılı Kanun kapsamında objelerle yakalanmıştır.

MUHALEFET ŞERHİ :

Sanık ... hakkındaki hükmün onanması gerektiğini düşündüğümüzden sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılmıyoruz.

1-Sanık İran vatandaşı olup, kalmış olduğu otelde yapılan aramada 2863 sayılı Kanun kapsamında objelerle yakalanmıştır.

2-Sanığın, olayın sıcağı sıcağına alınan samimi savunmasında, yakalanan eserlerin İran’da alınıp satılmasının serbest olduğunu, bunları Türkiye’de satmak için getirdiğini, burada da satışın serbest olduğunu düşündüğünü ve eyleminin suç olduğunu bilmediğini savunmuştur.

3-Sanığın eylemi 2863 sayılı Kanunda suç olarak düzenlenmiştir. Sanığın işlediği fiilin haksızlık oluşturduğu hususunda kaçınılmaz bir hataya düştüğünden TCK’nun 30/4. maddesindeki hata halinden yararlanması gerekir. Sanığın savunmasını İran Resmi makamlarından sorup teyit edemeyecek olduğumuza göre, savunmaya da itibar edilmesi gerekir.

Sanığın bozma kararında belirtildiği gibi, eylemi TCK’nın 4. maddesi kapsamında da değerlendirilemez. Çünkü maddede “Ceza kanunlarını bilmemek mazeret sayılmaz” deniyor. 2863 sayılı Kanun bir ceza kanunu değildir. Türk hukuk sisteminde ceza kanunu olarak adlandırılacak üç kanun vardır.

Bunlar:

1-Türk Ceza Kanunu,

2-Terörle Mücadele Kanunu,

3-Askeri Ceza Kanunu.

Dolayısıyla bunların dışındaki özel kanunlardaki suç oluşturan fiiller için bilmemek mazeret olarak kabul edilebilir. İşte bu özel kanunlardaki suçlarla ilgili hükümleri bilmemek TCK’nun 30/4. maddesinin uygulanmasını gerektirebilir. Yani işlediği fiilin haksızlık oluşturduğu hususunda kaçınılmaz bir hataya düşen kişi, bu hatasından yararlandırılır, cezalandırılmaz.

Nitekim bilimsel görüşler de bu yöndedir: “Ceza yasaları dışındaki kanunlar hakkında bilmeme mazeret sayılabilir. Nitekim ceza kanunundan başka bir kanunda hataya düşme veya böyle bir kanunu bilmeme, ceza hukuku bakımından belli şartların altında mazeret sayılan bilmeme ve yanılma anlamına gelir. Bu bakımdan suçun maddi unsurlarına ilişkin özelliklerin yer aldığı ceza hükmü içermeyen kanunları bilmeme halinde, kişi bu hatasından istifade eder. (Mehmet Emin ARTUK-Ahmet GÖKÇEN-A.Caner YENİDÜNYA, Ceza Hukuku Özel Hükümler, Ankara, 2005, Cilt 1, s.37)”

Tüm açıkladığımız bu nedenlerden dolayı, sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2014/6382, Karar No: 2016/164, Tarih: 12.01.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/6382 E.  ,  2016/164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 12.01.2016 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ... ile temyiz edilen vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı ...'nın, 792 parsel sayılı taşınmazdaki 1/3 payını 01.07.1963 tarihinde üç yaşında olan davalı torunu ...'e satış suretiyle devrettiğini, anılan temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payı oranında iptal ve tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, temlikin mal kaçırma amaçlı olmadığını, dava dışı babası ...'ın muris ...'ya satış bedelini ödediğini, ayrıca davacının mirasbırakanlarından daha fazla taşınmaz aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mirasbırakan ...'nın çekişme konusu 792 parsel sayılı taşınmazdaki 1/3 payını 01.07.1963 tarihinde torunu olan davalı ...'e satış suretiyle temlik ettiği, 1960 doğumlu olan davalının devir tarihinde üç yaşında olduğu, murisin 25.04.2002 tarihinde öldüğü ve geriye davacı oğlu ... ile dava dışı mirasçılarının kaldığı kayden sabittir.

Bilindiği üzere; Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.