muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3443, Karar No: 2018/8158, Tarih: 13.09.2018

1-25/02/2014 tarihli parmak izi ekspertiz raporunda, sanıklara ait parmak izlerinin sanık ...'den ele geçirilen eserlerin sarılı olduğu sarı koli bandında bulunduğuna dair bir tespit bulunmamakla birlikte, mahkemenin bu yöndeki kabulünün tek başına sanıkların üzerlerine atılı “yurtdışına kültür varlığı çıkarma” suçunu işlediklerine dair delil olarak kabul edilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2-Sanık ...'ın savunmasında, 2005 yılı ve sonrasında oğlu olan sanık ... ile birlikte Kuşadası'nda ...isimli tatil köyünü işlettiklerini ve ...'in tatil köyünde konakladığını, kızı tarafından satılan hediyelik eşyaların paketlenmesi sırasında koli bantları üzerinde parmak izinin çıkmış olabileceğini beyan etmesi karşısında, sanıklar ...'in anılan tarihlerde tatil köyü işletip işletmedikleri tespit edilip, otel kayıtlarından ... 'ın suç tarihinden önce tatil köyünde konaklayıp konaklamadığının belirlenmesi, ayrıca sanık ... ile ...'in yüzleştirilmeleri, yüzleştirilmeleri mümkün olmadığı takdirde sanık ...'in teşhise elverişli fotoğrafları ...'e gösterilmek suretiyle, ...'in savunmasında bahsettiği Mardinli ... isimli şahsın sanık ... olup olmadığının ve eserlerin kendisine sanık ... tarafından verilip verilmediğinin tereddütsüz şekilde tespit edilmesinden sonra sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeksizin, eksik inceleme ile hüküm tesisi aykırı,

3-Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 13/09/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18450, Karar No: 2018/6541, Tarih: 22.05.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/18450 E.  ,  2018/6541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı erkek süresinde sunduğu 28.12.2015 havale tarihli cevap dilekçesinde tanık deliline dayanmıştır. Mahkemece taraf vekilleri ve davacı asılın hazır bulunduğu 18/02/2016 tarihli ön inceleme duruşmasında taraflara delillerini ve tanıklarını bildirmek üzere iki haftalık kesin süre verilmiş, davalı tarafça 29.02.2016 tarihinde süresinde delil listesi sunulmuş olmasına rağmen mahkemece davalı tarafça süresinde gösterilen tanıklar dinlenmeden hüküm kurulmuştur.

Tanıkların dinlenilmesi usulü Hukuk Muhakemeleri Kanununun 240. ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Tanık davetiye ile çağrılır. Ancak, davetiye gönderilmeden taraflarca hazır bulundurulan tanık da dinlenir (HMK m. 243). Kanunda gösterilen hükümler saklı kalmak üzere tanıklık için çağrılan herkes gelmek zorundadır, Usulüne uygun olarak çağrıldığı halde, mazeret bildirmeksizin gelmeyen tanık zorla getirtilir (HMK m. 245). Mahkemece 14.04.2016 tarihli celsede davalı vekiline tanıklarını hazır etmesi için bir sonraki celseye kadar süre verildiği ve hazır edilmediği takdirde bu delile başvurmaktan vazgeçmiş sayılacağının ihtar edildiği, sonraki celse davalı vekilinin tanıklara ilişkin herhangi bir beyanda bulunmadan mazeret dilekçesi verdiği belirtilerek davalı tanıklarının dinlenilmediği anlaşılmaktadır.Davalının tanıklarının dinlenmesinden açıkça vazgeçtiğine dair bir beyanı olmadığı gibi, tarafların tanıklarını duruşmada hazır bulundurma yükümlülükleri de bulunmamaktadır. Yasal sebep bulunmadıkça gösterilen tanığın dinlenmemiş olması savunma hakkını kısıtlayan önemli bir usul hatasıdır. Bu nedenle davalı erkeğin bildirdiği ve dinlenmesinden açıkça vazgeçmediği tanıklar, mahkemece hesaplanacak delil avansı tamamlattırılmak suretiyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 243. ve devamı maddeleri uyarınca dinlenmesi ve tüm delillerin birlikte değerlendirilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile davalının hukuki dinlenilme hakkına (HMK m.27) aykırı olarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 22.05.2018(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/13571, Karar No: 2011/15435, Tarih: 06.07.2011

**2. Ceza Dairesi         2011/13571 E.  ,  2011/15435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyete ilikin temyiz isteminin reddine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemece daha önce 05/02/2009 tarihli ek karar ile temyiz isteminin süreden reddine karar verilmesi yerine hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre reddine karar verilmiş olması sonuca etkili görülmeyerek bozma nedeni yapılmamıştır.

Temyiz isteminin reddine dair 05/02/2009 gün ve 2008/1152 – 2009/23 sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, 06/07/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4290, Karar No: 2012/2250, Tarih: 28.03.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/4290 E.  ,  2012/2250 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... ve ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Yargılamanın yenilenmesini isteyen davacılar ... ve ... 20.11.2006 tarihli dilekçelerinde, davalı olarak tarafı bulunduğu Terme Kadastro Mahkemesinin 23.03.2001 tarih, 1999/46-2001/126 E.K sayılı kesinleşmiş dava dosyasında, mahkemenin hükmüne dayanak yaptığı kıyı kenar çizgisinin Samsun İdare Mahkemesinin 08.06.2000 tarih, 1999/955-2000/440 E.K. sayılı ilamı ile iptal edildiğini ileri sürerek yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunmuştur. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, HUMK'nun 445/10.maddesi hükmüne dayanan yargılamanın yenilenmesi isteğine ilişkindir. Bilindiği gibi olağanüstü bir kanun yolu olan yargılamanın yenilenmesi nedenleri Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 445.maddesinde sınırlı bir biçimde açıklanmış bulunmaktadır. Sözü geçen maddenin bu dava ile ilgili 10.bendindeki düzenleme ile tarafları, sebebi ve konusu aynı olan bir dava hakkında verilen hükme aykırı yeni bir hüküm verilmesine yasal sebep bulunmadığı halde, aynı veya başka bir mahkeme tarafından önceki hükme aykırı ikinci bir hüküm verilmiş ve her iki hükmün kesinleşmiş olması yargılamanın yenilenmesi sebebi sayılmıştır. Demek oluyor ki, tarafları, sebebi ve konusu aynı olan bir dava hakkında birbirine aykırı kesinleşmiş iki hüküm bulunması halinde yargılamanın yenilenmesi yoluna gidilebilir. Bu açıklamaların ışığı altında somut olay incelendiğinde, ilk önce Hazine ile iade-i muhakeme isteyenler arasında kıyı kenar çizgisinin de tartışıldığı kadastro davasının cereyan etmiş olduğu ve anılan davada 1977 tarihinde onaylı kıyı kenar çizgisi esas alınmak suretiyle taşınmazın tespit dışı bırakılmasına karar verilmiş olduğu görülmektedir. Kadastro davası, dava konusu taşınmazın tespit günü itibarıyla mülkiyet durumunun tespitine ilişkindir. Taşınmazın tamamının tespit dışı bırakılmasına esas olan kıyı kenar çizgisi, bilahare Samsun İdare Mahkemesi kararıyla iptal edilmiş ve iptal kararı üzerine idarece yeniden belirlenen kıyı kenar çizgisi 12.8.2004 tarihinde onaylanmıştır. Davacı ve dava dışı kişiler Samsun 1.İdare Mahkemesinde 2007/1497, 1498, 1499 ve 1500 esas sayılı dosyalar da idarece belirlenen kıyı kenar çizgisinin iptali istemiyle de dava açtığı, dosyaya yansıyan bilgi ve belgelere göre bu davaların reddedildiği ancak temyiz yoluna başvurulduğundan kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Samsun İdare Mahkemesinin 1999/955-2000/440 E.K sayılı iptal kararı taşınmazın tesciline ilişkin olmayıp, Kadastro Mahkemesi kararına esas alınan kıyı kenar çizgisinin iptaline ilişkindir. Açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında olayda HUMK.nun 445/10.maddesi koşullarının gerçekleştiğinden söz edilemez. Öncelikle anılan hükmün uygulanabilmesi için her iki hükmün de adliye mahkemesinden verilmiş olması gerekirken, birbiriyle çeliştiği iddia olunan hükümlerden birinin Kadastro Mahkemesi, diğerinin ise İdare Mahkemesi tarafından verilmiş olması nedeniyle yargılamanın iadesi yoluna başvurulması mümkün olmadığı gibi, somut olayda taşınmazın tesciline ilişkin verilen hüküm ile İdare Mahkemesince kıyı kenar çizgisinin iptaline ilişkin verilen hükmün konuları da farklı olduğundan 445/10. maddesi hükmünün uygulanması mümkün bulunmamaktadır. Öte yandan davacılar ve dava dışı kişiler tarafından idare mahkemesinde açılan iptal davalarının da sonuca etkili olmadığı gözetildiğinde bekletici mesele yapılmamasında da bir isabetsizlik yoktur.

Az yukarıda açıklanan nedenler gözetildiğinde mahkemece iade-i muhakeme davasının reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından davacıların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 16.25 TL harcın davacılardan alınmasına, 28.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6178, Karar No: 2019/16030, Tarih: 17.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/6178 E.  ,  2019/16030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette 23/06/2008-27/07/2011 tarihleri arasında elektrik-elektronik mühendisi olarak çalıştığını, iş akdinin hiçbir gerekçe gösterilmeksizin feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş disiplini bakımından kesinlikle kabul edilemeyecek dedikodu mahiyetinde ifadeler kullandığını, bu durumun "doğruluk ve bağlılığa uymayan hareket" olduğunu, yaşanan bu gelişmeden haber olunması üzerine davalının derhal fesih hakkını süresi içinde kullandığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, "...feshin 27/07/2011 tarihinde herhangi bir sebep bildirilmeden feshedildiği, akabinde usulüne uygun hale getirmek için haklı neden ile feshin gerekçelerinin yine aynı tarih itibariyle kaleme alındığı, ilk yapılan feshin el yazısı ile davacıya bildirildiği, akabinde, belirtilen haklı neden ile feshin gerekçeleri yazılmak suretiyle ikinci bir fesih düzenlendiği, birinci feshin el yazısı ile yazılmak suretiyle gerçekleştirildiği, aynı tarihli ikinci feshin ise, bilgisayarda yazılarak düzenlemek suretiyle ele alındığı, bu cihetlerle feshin usulüne uygun yapılmadığı, feshe gerekçe kılınan hususlarda davacının herhangi bir savunmasının alınmadığı, bilgisine başvurulmadığı, davacıya yapılan ithamların davalı şirketin personelleri olan teknikerlerin hem el yazıları hem de bilgisayar ortamında yazılan ve genelde aynı cümleleri içeren beyanları olması ve bunların sonradan da her zaman düzenlenebilir olması karşısında olayın ayrıntıları netleştirilmeden ve kesinleştirilmeden iş akdinin feshedildiği, bu şekilde yapılan feshin usulüne uygun olmayıp haksız olduğu" gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı iş akdinin hiçbir gerekçe gösterilmeksizin feshedildiğini ileri sürmüş, davalı ise davacının birlikte çalıştığı teknik ekipte bulunan teknisyenlerle 25.07.2011 tarihinde yapılan toplantıda teknik hizmetler müdürü hakkında küçümseyici ve gerçeklerle bağdaşmayan beyanlarda bulunması nedeniyle haklı sebeple feshedildiğini savunmuştur.

Mahkemece, feshin usulüne uygun yapılmadığı ve davalı tarafından haklı sebep olarak belirtilen hususların netleştirilmeden iş akdinin feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, feshin usulüne uygun yapılmadığı ve davalı tarafından haklı sebep olarak belirtilen hususların netleştirilmeden iş akdinin feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının eylemi, işverenin diğer bir işçisine sataşma mahiyetinde olup, İş Kanunu'nun 25/II maddesi uyarınca fesih haklıdır. 27.07.2011 tarihli ve üretimden sorumlu genel müdür yardımcısı tarafından imzalanan fesih bildiriminde sebep bildirilmemesi esasa etkili değildir. Davalı işveren tarafından 1 gün sonra Beyoğlu 30. Noterliği'nden keşide edilen fesih bildiriminde fesih sebebi açıklanmış olup, feshe konu iddialar dosya içeriği ile kanıtlanmış durumdadır.

Mevcut delil durumuna göre, Mahkemece kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6008, Karar No: 2022/1594, Tarih: 23.03.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/6008 E.  ,  2022/1594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı kooperatif vekili; müvekkilinin 21.04.2019 tarihli genel kurulunda alınan karar uyarınca önceden yapılan kesin maliyet hesaplarının iptaline karar verildiğini ve yeniden yapılan maliyet hesabına göre davalıdan talep edilen bedeli davalının ödemediğini iddia ederek ıslah talebiyle 217.536,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; kooperatif üyesi olmadığını, önceden yapılan kesin maliyet hesabına göre talep edilen ödemeyi yaparak bağımsız bölüm tapusunu alıp kooperatiften istifa ettiğini, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; kooperatif genel kurulunca oluşturulan komisyon tarafından belirlenen kesin maliyet hesabını davalının ödemek zorunda olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin istinaf talebi Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi tarafından esastan reddedilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş ve reddi gerekmiştir.

2- Dava kooperatif genel kurulu kararı uyarınca oluşturulan komisyon tarafından yapılan kesin maliyet hesabı doğrultusunda davalıdan talep edilen alacağa ilişkindir.

Yapı kooperatiflerinin amacı ortaklarının konut ihtiyaçlarını karşılamaktır. Bu amaçla biraraya gelen ortaklar emeklerini ve birikimlerini birleştirerek amaçlarını gerçekleştirirler.

Kooperatifler Kanunu 23. maddesine göre “kooperatif ortakları bu yasanın kabul ettiği ilkeler ışığında hak ve yükümlülüklerde eşittirler.

Kooperatiflerin ana sözleşmesi kooperatif ortaklarının birbiri ve ortaklarla kooperatif tüzel kişiliği arasında özel hukuk sözleşmesidir.

Ana sözleşmeye Kooperatifler Kanunu’na aykırı olmamak koşulu ile sözleşme serbestisi çerçevesinde istenilen hükümler konulabilir.

Somut olayda; Kooperatif Ana Sözleşmesinin kesin maliyete ilişkin 61. maddesi ve kur’a çekimine ilişkin 62. maddesinde değişiklik yapılarak kooperatifin etap etap yapılacağı, inşaat bittikçe biten binalar için kur’a çekileceği ve çıkarılan kesin maliyet hesabına göre % 10 fazla ödeyenlerin bağımsız bölümlerinin teslim edilerek kooperatiften istifa edebilecekleri ana sözleşme hükmü olarak belirlenmiştir.

Somut olayda; Kooperatif Ana Sözleşmesinin kesin maliyete ilişkin 61. maddesi ve kur’a çekimine ilişkin 62. maddesinde değişiklik yapılarak kooperatifin etap etap yapılacağı, inşaat bittikçe biten binalar için kur’a çekileceği ve çıkarılan kesin maliyet hesabına göre % 10 fazla ödeyenlerin bağımsız bölümlerinin teslim edilerek kooperatiften istifa edebilecekleri ana sözleşme hükmü olarak belirlenmiştir.

Bu ana sözleşme hükmü; gerek kanunla belirlenen kooperatiflerin ana ilkesine, gerekse eşitlik ilkesine aykırıdır. Her ne kadar ana sözleşme değişikliği ile ilgili iptal davası açılmamış ise de kanuna aykırı kararlar yok hükmünde olacağından her zaman göz önünde bulundurulur. Ana sözleşmenin 61 ve 62. maddelerindeki değişiklikler Kooperatifler Kanununda çerçevesi çizilen ana ilkelere ve eşitlik ilkesine aykırı olduğundan yok hükmünde oldukları eldeki davada da gözetilmelidir.

Konut sahibi olmak isteyen kooperatif ortakları son bağımsız bölüm bitip teslim edilene kadar kooperatif ortağı olmaya devam etmelidir. Kooperatif, inşaatlar bitmeden bağımsız bölümü teslim alıp istifa eden üyelerden bağımsız bölümü geri alma hakkına sahiptir. İnşaatlar devam ederken başkaca aidat alınmayacağına ilişkin taahhütlerin kooperatif açısından geçerli kabul edilemeyeceği, maliyetin artması halinde bu bedelin kooperatif ortaklarından talep edilebileceği yerleşmiş Yargıtay içtihatları ile kabul edilmiştir.

Yine somut olaya gelindiğinde kooperatif üyeleri geçersiz de olsa ana sözleşmenin değişik 61 ve 62. Maddelerine istinaden istifa etmiş olduğundan bu istifanın gerçek iradeyi yansıtmadığından bu üyelerin üyeliklerinin devam ettiğini kabul ederek usulüne uygun kesin maliyet hesabı yapılıp bu üyelerden tahsili talep edilebilir. Ancak kooperatif yukarıda belirlenen gerekçeyle geçersiz olan ana sözleşmenin 61 ve 62. maddesi uyarınca kesin maliyet hesabı çıkartıp bu bedeli davalıdan talep etmiş ise de henüz tüm inşaatlar bitmeden yapılacak kesin maliyet hesabı hiçbir zaman kesin maliyet sonucunu vermeyecek, her genel kurul sonrasında yapılacak hesaplamaya göre ortaklardan yeniden talepte bulunma zorunluluğu doğacaktır.

Bu gerekçeler doğrultusunda kanuna aykırı olarak düzenlenen ana sözleşme uyarınca belirlenen bedelin davalıdan talep edilebilmesini kabul etmek mümkün değildir. Ancak kooperatif, inşaatlarının bitmesini müteakip yapılacak kesin hesap sonucunda belirlenen bedeli bağımsız bölüm teslim alan ortaktan kooperatiften istifa edip etmediğine bakılmaksızın talepte bulunulabilecektir. Bu durumda mahkemece eldeki davanın erken dava olduğu gerekçesiyle reddi ile masraf ve vekalet ücretinin bu doğrultuda sonuçlandırılması gerekirken yazılı gerekçelerle kabulü doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının kabulü ile; Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararının KALDIRILARAK, ilk derece mahkemesi kararının davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, 23.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14405, Karar No: 2011/8406, Tarih: 23.06.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/14405 E.  ,  2011/8406 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki karşılıklı alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı esas davanın kabulüne, karşı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı tarafından müvekkili aleyhine Ankara 24. İcra Müdürlüğünün 2007/10979 Esas sayılı dosyasında başlatılan icra takibinin haksız olduğunu, zira davalının müvekkili tarafından başlatılan Ankara 19. İcra Müdürlüğünün 2006/11700 Esas sayılı takip dosyasından halen borcunun olduğunu belirterek müvekkilinin aleyhine başlatılan Ankara 24. İcra Müdürlüğünün 2007/10979 Esas sayılı dosyasından borçlu olmadığının tespiti ile 2006/11700 Esas sayılı icra takibinden kalan bakiye alacağın ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının talebinin haksız olduğunu, zira davacı tarafça başlatılan Ankara 19. İcra Müdürlüğünün 2006/11700 Esas sayılı takibin dayanağı olan senetlerin kambiyo vasfı taşımadığı gerekçesiyle Ankara 4. İcra Hukuk Mahkemesinin 2007/76 E., 2007/450 K. sayılı kararı ile iptal edildiğini belirterek davanın reddini istemiş ve karşı davası ile de müvekkilince Ankara 19. İcra Müdürlüğünün 2006/11700 Esas sayılı takip dosyasına ödenen 2.000.-TL.nin istirdatı için başlatılan takibe yapılan itirazın iptalini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan deliller doğrultusunda, takibe konu bonolarda davacının ciro yoluyla hamil olduğu, taraflar arasında temel ilişki olmadığı, bu nedenle davalının sebepsiz zenginleşmediğini kanıtlamakla yükümlü olduğu ve bu durumu kanıtlayamadığı gerekçesiyle asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı ... Yağmur tarafından açılan dava, bono bedelinden kalan 1.260.TL'nin tahsili ile davalı- karşı davacı tarafından davacı tarafça yapılan ilamsız takip dosyasında ödenen 2.000.TL'nin geri ödenmesine ilişkin başlatılan icra takibi sebebiyle açılan menfi tespit talebine, davalı-karşı davacı ... tarafından açılan dava ise bu bonolara istinaden yapılan icra takibi dosyasına yatırılan 2.000.TL'nin geri ödenmesine ilişkin başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptaline ilişkindir.

Davacının başlatmış olduğu Ankara 19. İcra Müdürlüğünün 2006/11700 Esas sayılı takibine dayanak 10.04.2006 ve 10.05.2006 vade tarihli 1.000'er TL bedelli bonolarda lehtar ismi bulunmamaktadır. Hamiline şeklinde düzenlenen bu bonoların TTK'nun 688/5.maddesi gereğince kambiyo vasfını taşımadıklarının kabulü gerekir. Nitekim davalı karşı davacının talebi üzerine Ankara 4. İcra Hukuk Mahkemesi de aynı gerekçe ile 2007/76 E., 2007/450 K. sayılı kararı ile bu takibi iptal etmiştir. Dolayısıyla davacı tarafından açılan alacak davasının hukuki dayanağı bulunmadığından reddi gerekmektedir.