muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/15943, Karar No: 2013/16386, Tarih: 29.05.2013

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır (Yargıtay 9. HD. 13.6.2008 gün 2007/19368 E, 2008/15558 K.). 4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.02.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda; davacı işçi diyaliz ünitesinde çalışmak üzere sorumlu doktor olarak görevlendirilmiş olup, yapılan işin niteliğine bakıldığında, Mahkemece; mevcut işin belirli süreli iş akdi yapılmasını gerektirir mahiyette olmadığı gözetilmeksizin, bakiye süre ücret alacağına hükmedilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 29/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8015, Karar No: 2020/10046, Tarih: 26.10.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/8015 E.  ,  2020/10046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Taklit anahtarla kilit açmak suretiyle hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz başvurusunun reddine dair ek karar

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık, CMK'nın 291. maddesinde öngörülen 15 günlük temyiz süresi geçtikten sonra hükmü temyiz ettiğinden, Bölge Adliye mahkemesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 21/05/2020 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanığın temyiz itirazının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 26/10/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17519, Karar No: 2018/266, Tarih: 15.01.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/17519 E.  ,  2018/266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1- Sanık hakkında "2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçuna ilişkin katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Bozma kararına uyularak yapılan yargılamada, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan,katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık hakkında "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçuna ilişkin katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Bozma kararına uyularak yapılan yargılamada, sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin en son düzenlenen fatura tarihi olduğu, buna göre en aleyhe kabul ile 2005 takvim yılında düzenlenen en son fatura tarihinin 31.12.2005 olarak kabul edilerek yapılan incelemede; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan yasa maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının suçun işlendiği 31.12.2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 15.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5017, Karar No: 2024/5838, Tarih: 23.10.2024

**1. Hukuk Dairesi         2023/5017 E.  ,  2024/5838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1194 E., 2023/1572 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret/Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gölköy Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/28 E., 2023/49 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı ... mirasçıları vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ... mirasçıları vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; ekonomik olarak zor durumda olduğu bir dönemde dava konusu 146 ada 3 parsel sayılı taşınmazının tapuda davalıya devredildiğini, karşılığında davalı tarafından 150.000,00 TL ve 50.000,00 TL'lik kredi çekildiğini, tapuda yapılan tüm devir giderlerinin ve kullanılan tüm kredi ödemelerinin kendisi (davacı) tarafından yapıldığını, davalı yanın buna rağmen tapuyu devre yanaşmadığını, dava konusu parselle ilgili olarak kendisine karşı ecrimisil davası açtığını ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiş, 24.02.2023 tarihinde ölümü üzerine mirasçıları tarafından davacı vekiline vekalet verilmek suretiyle davaya devam edilmiştir.

II. CEVAP

Davalı; açılan davanın haksız olduğunu, zamanaşımı itirazında bulunduğunu, dava konusu taşınmazı tapuda satın alıp bedelini ödemesine rağmen hiçbir zaman kullanamadığını, davacı ve oğulları aleyhine dava konusu taşınmazı boşaltmaları ve haksız işgal ettikleri süre için ecrimisil bedelini ödemeleri konusunda Gölköy Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/22 Esas sayılı dosyasında dava açtığını, açılan davanın akabinde davacının oğlu olan ...'nun davalıyı bıçakla yaraladığını, bu hususta Gölköy CBS'nin 2020/137 sayılı dosyası ile soruşturma başlatıldığını ve ...'nun tutuklu olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Gölköy Asliye Hukuk Mahkemesinin 23.02.2023 tarihli ve 2020/28 Esas, 2023/49 Karar sayılı kararıyla; davacının davalı ile aralarındaki inanç sözleşmesini ispatlayamadığı, herhangi bir belge sunamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı (mirasçıları) vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Gölköy Asliye Hukuk Mahkemesinin 23.02.2023 tarihli ve 2020/28 Esas, 2023/49 Karar sayılı kararıyla; davacının davalı ile aralarındaki inanç sözleşmesini ispatlayamadığı, herhangi bir belge sunamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı (mirasçıları) vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı mirasçıları vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava dilekçesindeki ve ön inceleme tutunağındaki nitelendirmeden ve dava dilekçesinin açıklanmasına ilişkin 27.04.2021 tarihli beyan dilekçesinden açıkça anlaşılacağı üzere, davanın zorda kalma, aşırı yararlanma, aldatılma hukuki sebeplerine dayalı olarak açıldığını, Mahkemece TBK'nın 28 ve 36. maddeleri gereğince yargılamanın ve değerlendirmenin yapılması gerektiği halde yanlış hukuki değerlendirme ile inanç sözleşmesinin yazılı delil ile ispat edilemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığını, dosyada delil olarak tapu kayıtları ve akit tablosu, banka kredi sözleşmesine dayalı banka kayıtları, davacı tarafından yapılan kredi ödemelerine ilişkin ödeme dekontları, davacı tarafından yapılan DASK sigorta poliçeleri, keşif ve bilirkişi incelemesi, mahalli bilirkişi beyanları, Gölköy Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/86 Esas sayılı dava dosyasına delil olarak dayanıldığını, yargılama sürecinde yapılan keşif sonucunda verilen 19.08.2022 tarihli inşaat bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın temlik tarihindeki değerinin 988.012,34 TL olduğunun belirtildiğini, piyasa satış bedeline göre bilirkişi tarafından tespit edilen bedel düşük olmakla birlikte yine de tapuda gösterilen satış bedeli ile arasında çok fahiş fark olduğunu, bu fahiş farkın dahi tek başına satış işleminin gerçek bir satış olmadığını gösterdiği halde Mahkemece yapılan keşif ve bilirkişi raporunun hiç nazara alınmadığını, gerekçeli kararda değerlendirmediğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 07.06.2023 tarihli ve 2023/1194 Esas, 2023/1572 Karar sayılı kararıyla; dosya içeriğine, toplanan delillere, davanın inançlı işlem hukuksal nedenine dayandığı, ispatın yazılı delil ile olması gerektiği, davacının yazılı delil sunamadığı gibi yazılı delil başlangıcını destekleyecek belge ve tanık delilini de dosyaya sunamadığı, ayrıca yemin teklifine de başvurmayacağını açıkladığı görülmekle, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve delillerin taktirinde ve değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmesinde ve hükmün fer'ilerinde usul ve esas yönünden yasaya aykırı bir durum bulunmadığı anlaşılmakla, davacı mirasçıları vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı mirasçıları vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı mirasçıları vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü iddialarını yineleyip verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, inançlı işlem ve gabin hukuki nedenlerine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

05.02.1947 tarihli, 20/6 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı,

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 28. maddesi,

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 6. maddesi,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 190. maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması HMK'nın 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu 146 ada 3 parsel sayılı 95,30 metrekare miktarlı, kargir 5 katlı bina ve arsası vasıflı taşınmazın davacı ... adına kayıtlı iken davacıya vekaleten oğlu ... tarafından 15.07.2016 tarihli satış işlemi ile davalı ...'e temlik edildiği, davacının İlk Derece Mahkemesinin karar tarihinden bir gün sonra 24.02.2023 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak çocukları ...,...,ve ...'in kaldıkları, mirasçı ...'in ve onun çocuklarının davacının mirasını reddettikleri anlaşılmaktadır.

3.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup özellikle gabin şartlarının oluştuğunun davacı tarafça ispat edilemediği de gözetilerek davacılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı mirasçıları vekilinin temyiz itirazların reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK'nın 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 247,70 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacı mirasçılardan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.10.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3173, Karar No: 2018/5012, Tarih: 28.06.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/3173 E.  ,  2018/5012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... .... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının “Maltepe/...” adresinde ikamet ettiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Kartal .... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının ikamet adresinin “... Caddesi, ... Sokak, ... ... A Blok K:12 D:407 ... .../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... .... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının ... ... ... ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince de kısıtlı adayının kolluk araştırmasına göre ... ... misafirhanesinde kısa bir süre kalıp ayrılmış olması gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Mahkemeler arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının çözümü için dosya Dairemize gönderilmiş, Dairemizin 18.06.2015 tarih ve 2015/7237 E. - 6050 K. sayılı kararı ile de ... .... Sulh Hukuk Mahkemesi yargı yeri olarak belirlenmiştir.

Yargı yeri olarak belirlenmesinin ardından ... .... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin “Tepe Mah. 31 Sok. No:5/....../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin “...llah Mah. ... Yolu Sok. No:18 İç Kapı No:15 .../...” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/.... maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Aynı dosyayla ilgili olarak daha önce Dairemizin 18.06.2015 tarih ve 2015/7237 E. - 6050 K. sayılı kararı ile ... .... Sulh Hukuk Mahkemesi yargı yeri olarak belirlendiğinden ve HMK'nın .../2. maddesi gereği Yargıtayca verilen yargı yeri belirlenmesine ilişkin kararlar davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlayacağından uyuşmazlığın çözümünde ... .... Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

Aynı dosyayla ilgili olarak daha önce Dairemizin 18.06.2015 tarih ve 2015/7237 E. - 6050 K. sayılı kararı ile ... .... Sulh Hukuk Mahkemesi yargı yeri olarak belirlendiğinden ve HMK'nın .../2. maddesi gereği Yargıtayca verilen yargı yeri belirlenmesine ilişkin kararlar davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlayacağından uyuşmazlığın çözümünde ... .... Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın ... ve .... maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... .... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE .../06/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7754, Karar No: 2012/9692, Tarih: 20.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/7754 E.  ,  2012/9692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 4. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ... hakkında açılan davada şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde müşteki vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Müşteki vekiline duruşma günü tebliğ edilmediği halde, duruşmadan haberdar olmasına rağmen duruşmaya gelmediği ve mazeret de bildirmediği gerekçesiyle şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 20.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.