muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7671, Karar No: 2021/2965, Tarih: 16.03.2021

**12. Hukuk Dairesi         2020/7671 E.  ,  2021/2965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK'nun 45.maddesinde rehinle temin edilmiş bir alacağın borçlusunun iflasa tabi şahıslardan olsa bile alacaklının yalnız rehinin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapabileceği, poliçe ve emre muharrer senetlerle çekler hakkındaki 167 nci madde hükmü mahfuz olduğu, aynı Kanunun 167. maddesinde ise alacağı çek, poliçe veya emre muharrer senede müstenit olan alacaklının, alacak rehinle temin edilmiş olsa bile kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takipte bulunabileceği düzenlenmiştir.

Yukarıda anılan kanun hükümleri uyarınca borç ipotek ile temin edilmiş olsa bile elinde kambiyo senedi bulunan alacaklı, kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takip yapabilir. Somut olayda, öncelikle bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile 13.01.2017 tarihinde takibe geçildiği, ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla ilamlı icra takibinin 07.02.2017 tarihinde başlatıldığı görülmüş olmakla alacaklı tercih hakkını kambiyo takip türünden yana kullanmış olup aynı borca ilişkin olarak ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla ilamlı icra takibi yapamaz. Bu husus kamu düzeni ile ilgili olup süresiz şikayete tabidir.

Bu durumda, ... Anadolu 22. İcra Müdürlüğü'nün 2017/4250 Esas sayılı takip dosyasına konu borçla ilgili olarak, ... Anadolu 22. İcra Müdürlüğü'nün 2017/864 Esas sayılı ve bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile yapılan derdest takibin bulunduğu anlaşılmış ise de;

Yukarıda yer verilen açıklamalar doğrultusunda borçlular yönünden mükerrer olan takip ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla yapılan ilamlı icra takibidir. Ancak davacı borçlular kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takibin iptalini talep etmiş olup ikinci takip kambiyo takibi olmadığından, şikayetin reddi kararı bu gerekçelerle isabetli olmakla, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nin 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 59,30 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 16/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2545, Karar No: 2014/10654, Tarih: 25.04.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/2545 E.  ,  2014/10654 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/187656

MAHKEMESİ : Tunceli Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2012/305 (E) ve 2013/145 (K)

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten silahla ateş etme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanığın, köye ve karayoluna yakın bir yerden av tüfeği ile "2" el havaya ateş etmesi eylemi sabit olduğu halde, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA) 25.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11360, Karar No: 2014/12431, Tarih: 12.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/11360 E.  ,  2014/12431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırklareli İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/03/2013

NUMARASI : 2012/48-2013/31

Hüküm süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalıların m... F.. K....'nın 06.02.2006 tarihinde davacı şirkete ait araç ile kaza yaptığını, kazada F.... K...'nın 8/8 kusurlu olduğunu, kaza yapılan aracın ağır hasar gördüğünü ve tamirat masrafı olarak 14.968,00 TL masraf ödendiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile aracın çalışmadığı dönem için 500,00 TL kar kaybı ile birlikte toplam 15.468,00 TL alacağın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalılara yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, açılan davanın zamanaşımı yönünden reddi gerektiğini, kazanın meydana geldiği tarihte hava koşulları sebebiyle yolun kapalı olduğu bilinmesine rağmen davacı tarafça, m. yola çıkmaya zorlandığını, günün hava koşulları ve yol durumu celp edildiğinde bu durum açık bir şekilde ortaya çıkacağını, davacı tarafça mahkemeye sunulan faturalar bir aracın tamiri için yedi ay zaman geçtiği intibasını yarattığını, bu nedenle gerek araç faturalarını gerekse kar kaybından doğan talepleri kabul etmediklerini, müteveffaya izafe edilen kusur oranının hatalı olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporlarına dayanılarak, dava konusu araçta meydana gelen hasara ilişkin tamir masrafı ile aracın kullanılamamasından kaynaklanan kazanç kaybı taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar süresinde temyiz etmiştir.

Dosya kapsamından davacı işverenin, davalıların m...olan işçisinin yaptığı kazada işverene ait araçta meydana gelen hasar için yapılan tamir masrafı ile aracın kullanılamadığı dönem için oluşan kazanç kaybını talep ettiği, davalı vekilinin olayın meydana geldiği tarihteki kötü hava koşullarına rağmen davacının müteveffa işçiyi yola çıkmaya zorladığını, bu sebeple müteveffa işçinin kusuru olmadığını, aracın tamirinin yedi ay sürmesinin olağan dışı olduğunu savunduğu, Adli Tıp Kurumundan alınan raporda müteveffa işçinin %100 kusurlu olduğunun tespit edildiği, araçta meydana gelen hasara ilişkin olarak mahkemece karara esas teşkil eden 02.01.2013 tarihli raporda davalının ibraz ettiği tamire ilişkin faturaların kazayla uyumlu olduğu ve 15.045,05 TL tamir masrafı ile davacının tamir süresince aracı kullanamaması sebebiyle 500,00 TL kazanç kaybının olduğunun tespit edildiği, mahkemece bilirkişi raporu ve davacının talebine göre davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmış ise de, karara esas teşkil eden hasar raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.

Dava konusu araçtaki hasar bedelinin tespiti bakımından aracın hasarına ilişkin olarak çekilmiş resimleri, tamir faturaları ve aracın yaşı, modeli, kilometresi de dikkate alınarak dosyadaki tüm bilgi ve belgelere göre, öncelikle; aracın tamirinin ekonomik olup olmadığının tespiti ile tamiri ekonomik değilse kaza öncesi 2. el piyasa rayiç bedeli ile sovtaj değerinin belirlenmesi, tamiri ekonomik ise; değer kaybı ile ortalama tamir süresinin belirlenerek aracın işletilememesi sebebiyle oluşan kazanç kaybının tespiti bakımından uzman bilirkişi kurulundan (İTÜ Karayolları Kürsüsü veya Karayolları Genel Müdürlüğü Trafik Fen Heyeti gibi) ayrıntılı, gerekçeli rapor alınarak varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeple sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5529, Karar No: 2017/1305, Tarih: 03.04.2017

**10. Ceza Dairesi         2015/5529 E.  ,  2017/1305 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 15/10/2015 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan suça sürüklenen çocuklar ... ve ... haklarında yapılan yargılama sırasında asliye ceza mahkemesi ve çocuk mahkemesi arasında ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi tarafından 21/04/2015 tarihinde 2015/321 değişik iş sayı ile verilen “asliye ceza mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına” ilişkin kararın kanun yararına bozulmasının istenmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 04/11/2015 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

Sanıklar hakkında yapılan yargılama sırasında, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarih ve 170 sayılı kararı ile Küçükçekmece Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçtiği gerekçesi ile, asliye ceza mahkemesi ve çocuk mahkemesi arasında ortaya çıkan çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ortak yüksek görevli mahkeme tarafından “desdest davalara görüldükleri mahkeme tarafından bakılmaya devam edilmesi gerektiği” gerekçesi ile asliye ceza mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına kesin olarak karar verildiği anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.",

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.",

5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26.maddesindeki,

"(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci Maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür.",

Yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3.maddelerinde,

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci Maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür.",

Yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3.maddelerinde,

" (1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.",

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi....." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği, somut olayda çocuk mahkemesinin görevli olacağı gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmemiştir." denilerek, Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi tarafından 21/04/2015 tarihinde verilen kararın bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Uyuşmazlık konusu görevli mahkemenin tespitine ilişkin olup yargı yeri belirleme konusundaki kanun yararına bozma talebinin incelenmesi Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 20.01.2017 tarih ve 2017/1 sayılı kararı uyarınca Yargıtay 5. Ceza Dairesi'nin görevine girdiğinden, Dairemizin görevli olmadığına karar vermek gerekmektedir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; kanun yararına bozma talebinin incelenmesi Yargıtay 5. Ceza Dairesi'nin görevine girdiğinden, Dairemizin GÖREVLİ OLMADIĞINA, dosyanın görevli Yargıtay 5. Ceza Dairesi'ne sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na GÖNDERİLMESİNE, 03.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/925, Karar No: 2011/1451, Tarih: 14.02.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/925 E.  ,  2011/1451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ACIPAYAM ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/05/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, ortak miras bırakanları H..'nın 4 ve 5 parsel sayılı taşınmazları mirastan mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olarak davalıya temlik ettiğini ileri sürerek, tapuların iptali ile miras payları oranında tescilini istemişlerdir.

Davalı, çekişmeli taşınmazları bedelini ödeyerek satın alıp, üzerinde ev yaptığını, miras bırakanın  başka taşınmazların da olduğunu bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu 5 parsel yönünden husumetten, 4 parsel yönünden davanın esastan reddine karar  verilmiştir.

Karar, davacılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; eksiğin tamamlanması yoluyla getirtilen kayıt ve belgelerden: tarafların ortak miras bırakanı H...'nın dava konusu taşınmazlardan 4 parseli  16.10.2002 tarihinde, 5 parseli ise  6.5.1999 tarihinde davalı M..'e satış suretiyle temlik ettiği, onun da 5 parsel sayılı taşınmazı dava dışı A.. D..'a dava tarihinden önce devrettiği, 4 parselin ise halen davalı M..  adına kayıtlı olduğu, iptal tescil istekli davaların kayıt maliki aleyhine  açılması gerektiği gözetildiğinde davalı adına  kayıtlı olmayan 5 parsel sayılı taşınmaza yönelik davanın husumetten reddine  karar  verilmiş olmasında bir  isabetsizlik yoktur.

Davacıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Mahkemece, dava konusu 4 parsel yönünden davalıya miras bırakan tarafından yapılan temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı  ve muvazaalı olmadığı gerekçesiyle davanın esastan reddine karar  verilmişse de;

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; mahallinde yapılan keşif  ve bilirkişi raporları ile dinlenen tanık beyanları ve tüm dosya kapsamından dava konusu 4 parsel sayılı taşınmazın miras bırakanın oğlu Mevlüt'le birlikte yaşaması nedeniyle devredildiği, davalı tanıklar, bedel ödendiği yönünde beyanda bulunmuşlarsa da, bu husus kanıtlanmadığı gibi miras bırakanın 2 ayrı taşınmazını birkaç yıl ara ile aynı davalıya temlikinin, taşınmazın temlik değeri ile gerçek değer farkı gözetildiğinde mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu bu konuda murisin kararlı bir tutum sergilediği kanaatine varılmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan ilkeler belirlenen olgularla birlikte değerlendirildiğinde 4 parsel sayılı taşınmaza yönelik davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile anılan taşınmaz  yönünden davanın reddedilmiş olması doğru değildir.

Davacıların, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,   14.2.2011  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5546, Karar No: 2012/23299, Tarih: 13.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/5546 E.  ,  2012/23299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Davacı, 01/03/2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespitiyle biriken aylıkların tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ...Genç tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 6.9.1993-4.10.2000 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalı olduğunun kabulü ile 1.3.2010 tarihli tahsis talebine göre 1.4.2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, 1479 sayılı Yasanın geçici 18. maddesi uyarınca yapılan vergi borçlanmasının sigortalılık süresinden sayılacağı ancak sigortalılık başlangıç tarihini borçlanılan süre kadar öne çekmeyeceğinden ve bu nedenle davacının yaş koşulunu yerine getirmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 1479 sayılı Yasaya tabi tescilinin 4.10.2000 tarihinde 6.9.1993 tarihinde başlayan vergi kaydına dayanılarak yapıldığı, davacının 4.10.2000 tarihinden öncesine ait vergiye kayıtlı olan sürelerinin borçlanmasına ilişkin yaptığı talebinin 1479 sayılı Yasanın geçici 18. maddesi uyarınca kabul edilerek, borcun davacı tarafından süresinde ödendiği, bu hususta da taraflar arasında çıkmış bir niza bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, vergi borçlanması yapan sigortalının, sigortalılık başlangıç süresinin borçlandığı süre kadar öne çekilip çekilmeyeceği hususunda toplanmaktadır.

24.7.2003 tarihli 4956 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın değiştirilen geçici 18. maddesinde, 4.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların hak ve mükellefiyetlerinin 4.10.2000 tarihinde başlayacağı, bu kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilen sigortalıların bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren 6 ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasında vergi kayıtlarını belgelemek ve bu süreye ilişkin prim borçlarını tebliğden itibaren bir yıl içinde ödemek şartı ile bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

O halde, yasanın açık hükmü karşısında, vergi kaydının bulunduğu 6.9.1993-4.10.2000 tarihleri arasını borçlanarak prim borçlarını ödeyen davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 6.9.1993 tarihi olarak kabul edilerek, yaşlılık aylığı şartlarının bu duruma göre değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması isabetsiz olmuştur.

O halde, yasanın açık hükmü karşısında, vergi kaydının bulunduğu 6.9.1993-4.10.2000 tarihleri arasını borçlanarak prim borçlarını ödeyen davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 6.9.1993 tarihi olarak kabul edilerek, yaşlılık aylığı şartlarının bu duruma göre değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması isabetsiz olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yerinde olmayan görüş ve gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmektedir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 13/12/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.