muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5595, Karar No: 2014/4736, Tarih: 07.07.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/5595 E.  ,  2014/4736 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 29. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi :18.07.2013

Numarası :2011/178-2013/192

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalılar vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat R. A. ile davalılar vekili Avukat E. B. geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş ve sözleşme dışı ilave iş bedelleri ile sözleşmeye dayalı fesih tazminatının tahsili istemlerine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda davalı şirketin yapılan çalışmalardan memnuniyetsizliklerini bildiren birçok yazışmanın olduğu, ancak maddi zarar ve kâr kaybını ispatlayan, sözleşmenin feshini haklı kılacak bir belgenin bulunmadığı, bu nedenle davalı iş sahibinin sözleşmeyi fesihte haklı olmadığı ve sözleşmenin 6. maddesinde gösterilen tazminatı ödemesi gerektiği yönünde görüş bildirilmiştir. Bununla birlikte, davacı tarafından davalıya hitaben yazılan 06.11.2007 tarihli yazılı belgede davacı gecikme ve aksaklıkları kabul etmekte ve bu kapsamda işin ikinci ve üçüncü etaplarını da taraflarının yapmakta istekli olduklarını belirtmektedir. Bu haliyle, yüklenici işteki gecikmenin kendi kusurundan kaynaklandığını kabul etmiştir. Davalı iş sahibi şirket de devamlı bir şekilde

proje değişikliğine gitmek ve yüklenicinin hak ettiği iş bedeli ile ilave işler bedelini geç ödemek suretiyle kusurlu davranmıştır. Zira, projenin devamlı değiştirilmesi yüklenicinin maliyetlerini artırıcı, ancak sözleşmesine göre ek bir bedel alınmasını gerektirmeyen akdin ifasını zora sokan bir durumdur. Bu haliyle, sözleşmenin feshinde her iki tarafın da kusurlu olduğu kabul edilerek sözleşmenin 6. maddesinde gösterilen fesih tazminatı isteminin reddi gerekirken kabulü doğru olmamıştır.

proje değişikliğine gitmek ve yüklenicinin hak ettiği iş bedeli ile ilave işler bedelini geç ödemek suretiyle kusurlu davranmıştır. Zira, projenin devamlı değiştirilmesi yüklenicinin maliyetlerini artırıcı, ancak sözleşmesine göre ek bir bedel alınmasını gerektirmeyen akdin ifasını zora sokan bir durumdur. Bu haliyle, sözleşmenin feshinde her iki tarafın da kusurlu olduğu kabul edilerek sözleşmenin 6. maddesinde gösterilen fesih tazminatı isteminin reddi gerekirken kabulü doğru olmamıştır.

Diğer taraftan, davacı şirket Bakırköy 16. Noterliği'nin 04.04.2008 tarih ve 07859 yevmiye sayılı ihtarnamesinde; sözleşme kapsamında yapılan işlerden bakiye 308.000,00 TL + KDV ve sözleşme dışı işler nedeniyle 1.773.300,00 TL + KDV olmak üzere toplam 2.081.300,00 TL + KDV alacaklarının doğduğunu, bu bedelin 7 gün içerisinde ödenmesi aksi takdirde yasal yollara başvurulacağını, ayrıca 2 ve 3. kısımlar için şirket bünyesinde personel, malzeme ve ekipman bulundurulduğu, bu kısımlarla ilgili proje çalışmalarına başlanmaması halinde her türlü zarara istinaden 3.444.700,00 TL + KDV zararın tazminine ilişkin haklarını saklı tuttuklarını ihtaren bildirmiş, bu ihtarname 07.04.2008 tarihinde tebliğ edilmiştir. Mahkemece, hüküm altına alınan alacağın tümüne 15.04.2008 tarihinden itibaren faiz yürütülmüştür. Oysa ki, davacının tazminat kalemi yönünden davalı şirketleri temerrüde düşürdüğünden söz edilemeyeceği halde, tazminat kalemini de kapsar şekilde 15.04.2008 tarihinden itibaren faize hükmedilmesi de kabul şekli bakımından doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş, yüklenicinin proje revizyonu nedeniyle sözleşme dışı ilave iş haline gelen ikinci kez ruhsat projesi hazırlanması işi nedeniyle hak ettiği KDV dahil 260.190,00 TL alacağa 15.04.2008 tarihinden itibaren faiz yürütmek suretiyle davanın kısmen kabulüne, fesih tazminatı isteminin reddine karar verilmesinden ibarettir.

Hükmün açıklanan sebeplerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulüyle hükmün davalı şirketler yararına BOZULMASINA, 1.100,00 TL avukatlık vekalet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında kendilerini vekille temsil ettiren davalı şirketlere verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 07.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14944, Karar No: 2016/7964, Tarih: 02.05.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/14944 E.  ,  2016/7964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizin 23.06.2014 tarihli ilamında da, sanığın eyleminin TCK'nın 142/2-d maddesi kapsamında kalan hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilerek bozma kararı verildiği, Yargıtay bozma ilamına karşı, sanık müdafiinin diyeceklerinin sorulmuş olması dikkate alınarak tebliğnamedeki sanık hakkında TCK'nın 142/2-d. maddesinin uygulanmaması bakımından ek savunma gerektiğine ilişkin düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitlendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık lehine kazanılmış hakkın uygulanması sırasında, bozma öncesi cezanın 5 ay hapis ve 16 gün adli para cezası olarak belirlendiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından sanık lehine kazanılmış hakkın uygulanmasına ilişkin kısımların çıkartılarak yerine ‘‘1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca aleyhe değiştirmeme ilkesi gözetilerek sanığın 5 AY HAPİS VE 16 GÜN ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA, sanığa netice olarak verilen 16 gün adli para cezasının 5237 Sayılı TCK.’nın 52/1 maddesi gereğince 1 tam gün karşılığı takdir edilen 20 TL ile çarpılması suretiyle hesaplanan 320 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA, 320 TL adli para cezasının TAKSİTLENDİRİLMESİNE YER OLMADIĞINA 5 AY HAPİS CEZASININ 5237 sayılı TCK’nın 50/1-a maddesi gereğince ADLİ PARA CEZASINA ÇEVRİLMESİNE, günlüğü takdiren 20 TL ile çarpılması sureti ile hesaplanan 3.000,00 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA, TCK’nın 52/4. maddesi gereğince birbirini takip eden her ay olmak üzere 12 EŞİT TAKSİTTE TAKSİTLENDİRİLMESİNE,’’ tümcesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9946, Karar No: 2023/8963, Tarih: 23.10.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/9946 E.  ,  2023/8963 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri, sanık ...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükümlerin onanması

Sanık ... müdafilerinin, kanunî süresi içinde temyiz talebinde bulunduktan sonra, sanığın 07.07.2023 tarihli dilekçe ile temyiz isteminden vazgeçtiğini bildirdiği görülmekle sanık ... yönünden inceleme yapılmamıştır.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği

temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.01.2023 tarihli ve 2021/562 Esas, 2023/9 Karar sayılı kararı ile sanık ...'ın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 10 yıl hapis ve 20.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

B. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 24.03.2023 tarihli ve 2023/1141 Esas, 2023/1177 Karar sayılı kararı ile, sanık ... hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılıklar düzeltilerek, hükme yönelik sanık ... ve müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrası ve 303 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair somut delil bulunmadığına,

2. Sanık ... yakalandıktan sonra arkadaşının ve aracın akıbetini öğrenmek için 155 polis hattını aradığı, akabinde narkotiği aradığı ve en sonunda da bilgi almak ve aracı teslim almak maksadıyla narkotik şubeye gittiği, 155 kayıtlarının teminine yönelik taleplerinin reddedildiğine,

3. 5237 sayılı Kanun'un 39 uncu maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

4. Tape kayıtlarının tek başına delil olmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

2. Sanık ... yakalandıktan sonra arkadaşının ve aracın akıbetini öğrenmek için 155 polis hattını aradığı, akabinde narkotiği aradığı ve en sonunda da bilgi almak ve aracı teslim almak maksadıyla narkotik şubeye gittiği, 155 kayıtlarının teminine yönelik taleplerinin reddedildiğine,

3. 5237 sayılı Kanun'un 39 uncu maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

4. Tape kayıtlarının tek başına delil olmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Olayın başında dava dışı bazı kişiler hakkında ve sanık ... hakkında iletişimin tespiti kararı alındığı, bilahare sanık ... hakkında da iletişimin tespiti kararı alınması üzerine İstanbul'dan İzmir'e sanık ...'e ait tır aracı ile sanık ... tarafından uyuşturucu madde getirileceği yönünde bilgi alındığı, yine iletişimin tespiti ve tape kayıtlarından sanık ...'e ait tır aracının Gebze tarafından İzmir'e hareket ettiği, sanık ...'ın savunmasında da belirttiği gibi tanımadığı yabancı uyruklu bir şahıstan suça konu içerisinde uyuşturucu etken maddesi içeren hapları aldığı, hatta telefon konuşmalarında önce bir bakkaldan koli temin etmeye ilişkin yakalama tarihinden 1 gün öncesi olan 11.08.2021 tarihinde yaptığı görüşmelerde bakkaldan koli temin ettiği, daha sonra ...'ın sanık ... ile yaptığı konuşmalarda aracın beyaz mı yoksa kırmızı brandalı mı olduğunu sorduğu;

Yine ...'ın 11.08.2021 günü saat 19.25,11 de sanık ... ile yaptığı konuşmada, aracın yerini sorduğu, ...'in de aracın Osmangazi Köprüsünün üzerinde olduğunu söylediği, yine ...'ın yaptığı görüşmede "tamam beklesin sağda bir yerde ya" şeklinde cevap verdiği, sanık ...'in de "sen nasıl geçecen" diye sorması üzerine sanık ...'ın " bi taksi maksi biriyle bıraktıracam şey dicem sana girecek o para sana girecek o zaman Suat abi, köprü parası, taksi" şeklinde cevap verdiği, sanık ...'in de "giren girsin ne yapayım amına koyim valla uyudum kalktım ya" şeklinde cevap verdiği, yine sanık ...'ın "bi sorsana bi sorsana, ya da ben onla gitmeme gerek var mı İzmir'e" şeklinde sorduğu, bu soruş şeklinde de koliyi alacak kişinin sanık ... tarafından bilindiği ve koliyle İzmir'e gitmesine gerek olup olmadığını sordurduğu;

Sanık ...'in de "ya gelsen iyi olur. Onu kim verecek yav tutar bağar mağar anladın mı?" şeklinde cevap verdiği, bu konuşmalardan tır aracını kullanan şoförün araçta gelen kutudan haberdar olmadığı ve sanık ...'in şoförün bakması durumunda bu durumun iyi olmayacağını düşünerek sanık ...'a da kutuyla birlikte gelmesini söylediği;

Yine konuşmanın devamı bölümlerinde sanık ...'ın ...'e "abi şoförün numarasını atsana" dediği, sanık ...'in de "atıyorum köprüyü geçti sağda bekliyor sesi" şeklinde cevap verdiği, tüm bu konuşmalardan her iki sanığında araçta normal bir eşyanın gelmediğini bildikleri, kaldı ki ağırlığı net 4170 gram olan bir kutunun İzmir'e taşınması maliyeti hesaplandığında taksi ile tır aracına

Yine konuşmanın devamı bölümlerinde sanık ...'ın ...'e "abi şoförün numarasını atsana" dediği, sanık ...'in de "atıyorum köprüyü geçti sağda bekliyor sesi" şeklinde cevap verdiği, tüm bu konuşmalardan her iki sanığında araçta normal bir eşyanın gelmediğini bildikleri, kaldı ki ağırlığı net 4170 gram olan bir kutunun İzmir'e taşınması maliyeti hesaplandığında taksi ile tır aracına

yetiştirilmesi Osmangazi Köprüsünü taksinin geçmesi sonucu ödeyeceği para ve bu parayı da ...'in kabul etmesi karşısında taşınacak normal bir malın maliyetinin üzerinde bir ödeme olacağı, bu durumun da hayatın olağan akışına aykırı olduğu, sanıklara atılı suçun sabit olduğu anlaşılmakla; sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde ticaretini yapma suçunu işlediği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hükmün, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanetinin 2022/19711 sırasında kayıtlı suçta kullanılan materyallerin 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken imhasına karar verilmesi, Kemalpaşa Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanetinin 2021/469 sırasında kayıtlı uyuşturucular ile kriminal incelemede alınan şahit numunelerin 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken aynı Kanun'un 54 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca müsaderesine karar verilmesi ve kriminal incelemelerde kullanılan uyuşturuculara ilişkin müsadere kararı verilmesi, Kemalpaşa Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanetin 2021/480 sırasında kayıtlı suçta kullanılan materyallerin 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken imhasına karar verilmesi ve emanet numarasının 2021/480 olduğu halde 201/480 olarak gösterilmesi nedenleriyle hukuka aykırılıklar düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... yönünden;

Sanık ... müdafilerinin, kanunî süresi içinde temyiz talebinde bulunduktan sonra, sanığın 07.07.2023 tarihli dilekçe ile temyiz isteminden vazgeçtiğini bildirdiği ve temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun’un 266 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının temyiz incelemesi yapılmamıştır.

B. Sanık ... yönünden;

A. İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, temel cezaların alt sınır aşılarak belirlenmesine, delillerin değerlendirilmesine ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik

bulunmadığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

B. Sanık ... yönünden;

A. İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, temel cezaların alt sınır aşılarak belirlenmesine, delillerin değerlendirilmesine ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik

bulunmadığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Dosya ile ilgisi olmadığı halde İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanet Memurluğu'nun 2021/19711 sırasında kayıtlı emanetler konusunda karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu değerlendirilmiş; her iki hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

A. Sanık ... yönünden;

Sanık ... müdafilerinin, kanunî süresi içinde temyiz talebinde bulunduktan sonra, sanığın 07.07.2023 tarihli dilekçe ile temyiz isteminden vazgeçtiğini bildirdiği ve temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun’un 266 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

B. Sanık ... yönünden;

Gerekçe bölümünde (B) numaralı bentte açıklanan nedenle sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 24.03.2023 tarihli ve 2023/1141 Esas, 2023/1177 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün,

Bölge Adliye Mahkemesince İzmir Adli Emanetinin 2021/19711 sırasında emanete ilişkin yapılan düzeltmenin çıkartılması ve yerine "İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanet Memurluğu'nun 2021/19711 sırasında kayıtlı emanetlerin dava konusu ile ilgili olmadığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına" ibaresinin yazılması,

Suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16062, Karar No: 2018/226, Tarih: 11.01.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/16062 E.  ,  2018/226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-)Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09.06.1998, 1998/11-154 E., 1998/213 K. ve Dairemizin, 02.02.2012, 2011/11383 E., 2012/950 K. sayılı kararlarında açıklandığı üzere, VUK'nın 139. maddesine göre; vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir. İş yeri faal olan mükelleflere gönderilen, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi yönünden yapılan tebligatlar usulüne uygun olmadığından suçun unsurları oluşmayacaktır. Somut olaya gelince, vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatın sanığa 27.04.2006 tarihinde yapıldığı, defter ve belgelerin incelenmek üzere ibrazı için denetmenlik adresine getirilmesinin istenerek sürecin mükellef aleyhine tersine çevrildiğinin anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmaksızın tespiti açısından; hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin, işyerinde faaliyetin devam edip etmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- İşyerinin faal olmadığının ve incelemenin dairede yapılması şartlarının bulunduğunun tespiti halinde; sanık hakkında 2004 yılı kanuni defter ve belgelerini vergi incelemesine tabi tutulmak üzere defterdarlığa ibraz etmesi için 25.04.2006 tarih ve VDENY -2006/11 sayılı defterdarlık yazısının 27.04.2006 gününde tebliğ edilmesine rağmen kendisine tanınan 15 günlük yasal süre içerisinde kanuni defter ve belgelerini ibraz etmediği bu suretle ‘‘defter ve belgeleri ibraz etmemek suçunu’’ işlediğinden bahisle açılan kamu davasında, sanığın ‘‘2005 yılında Vergi dairesi müdürlüğüne kapanış verip kardeşi ...'ya devir işlemlerini yaptığını’’ beyan eden savunması ve 28.11.2006 tarihli vergi inceleme raporunda sanığın 30/09/2005 tarihinde işini kardeşi ...'ya devir etmek suretiyle terk ettiğinin belirtilmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından tebliğ tarihinde suça konu olan 2004 takvim yılı defter ve belgelerinin sanığın kardeşine teslim edilip edilmediği araştırılmadan yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.01.2018 tarihinde hükmün açıklanması şartlarının bulunduğu yönünde oyçokluğu ile, diğer yönlerden oybirliği ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİDİR

Dairemizin 11/01/2018 tarih, 2017/16062 Esas, 2018/226 Karar sayılı çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebepten muhalifim.

Sanığın 213 sayılı VUK'nın 359/a-2 ve TCK'nın 62/1, maddeleriyle 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Hükmün Açıklanması suretiyle kurulan Malatya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/03/2015 tarih, 2013/621 Es., 2015/161 Kr. sayılı hükmü usul ve yasaya aykırıdır.

Sanık hakkında aynı mahkemece 16/09/2008 tarih 2007/232 Es- 2008/538 Kr. sayıyla verilen hükmün CMK’nın 231/6 ve devam maddeleri uyarınca açıklanmasının geri bırakıldığı anlaşılmaktadır.

Deneme devresi içinde sanık hakkında Malatya 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 02/12/2013 tarih 2013/1158 Es. 2013/938 Kr. sayı ile TCK'nın 125/2., 43/1, 62/1, 52/2 ve devamı maddeleri uyarınca doğrudan 1.860 TL APC ile cezalandırılmasına ilişkin kesin olarak verilen hükme istinaden ilgili mahkemesine ihbarda bulunulduğu görülmüştür.

Kesin olarak verilen kararların olağan yargı yolu içinde temyiz incelenmesine konu edilmesi mümkün değildir. Ancak şartların varlığı halinde kanun yararına bozma suretiyle hukuka aykırılığın giderilmesi mümkündür. Dolayısıyla etkin bir yargısal denetime tabi olmayan kesin hükümlerin hükmün açıklanmasına dayanak alınması mümkün değildir. Bu durum iç hukukumuzun bir parçası olan İnsan Hakları ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Avrupa Sözleşmesinin 6/2. maddesine güvence altına alınan Masumiyet Karinesinin ihlali niteliğindedir.

Bu sebeblerle anılan mahkeme kararının bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne muhalifim. 11/01/2018