muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10519, Karar No: 2013/9073, Tarih: 12.06.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/10519 E.  ,  2013/9073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

1)İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HMK'nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

2)Şikayet eden borçlu ... vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, 03.04.2013 tarihli yazı ile borçlunun ... Bankası nezdindeki hesaplarına haciz konulmasına karar verildiğini ve bu kapsamda ilgili Banka'ya haciz yazısı yazıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesine göre bu madde uyarınca ödenecek tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan anılan banka hesabına kamu hizmetlerine tahsisli (projeli işlerde kullanılmak üzere) ödenekler ve personele ait maaşlar ile diğer kurum ve kuruluşların yatırım vs. hizmetlerinde kullanılmak üzere bütçelerinden gönderilen ödeneklerin yatırıldığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenlemenin yürürlük tarihinden sonra, hüküm altına alınan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddenin son fıkrası gereği haciz yapılamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne, şikayet eden borçlu İl Özel İdaresi'nin ... Bankası ... Şube Müdürlüğü'ndeki hesabına konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1.

fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 13.02.2011 tarih ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir.

Ne var ki; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, iptal hükmü 22.02.2013 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak kamuoyunun bilgisine sunulmuştur.

Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır.

Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26)

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

Somut olayda; borçlunun hesabına 03.04.2013 tarihinde haciz konulmuştur. Haciz tarihi itibariyle 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiğinden ve o tarih itibariyle yürürlükte olan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6.maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, haciz tarihindeki uygulamaya göre, borçlu İdare'nin haczi kabil malvarlığı üzerine haciz konulması mümkündür. Bu nedenlerle, Mahkemenin yazılı gerekçesi isabetli olmamıştır.

Bu kapsamda; haciz yazısında belirtilen hesap numarasına uygun hesabın ekstrelerinin getirtilerek, mahiyeti ve kaynağı belirlenerek, diğer şikayet sebepleri kapsamında değerlendirilme yapılması gerekirken, borçlu vekilinin ibraz ettiği ve haciz müzekkeresine uygun olmayan hesap bilgileri üzerinden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 12.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2008/5539, Karar No: 2009/884, Tarih: 24.02.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/5539 E.  ,  2009/884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün temyizen tetkiki davacı ve davalı vekilince istenmiş olup, davalı vekilince duruşma talep edilmiş olmakla, duruşma için tayin edilen 24.2.2009 Salı günü davacı ... vekili Av. ... ve davalı ... Sigorta A.Ş vekili Av.... geldiler. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar Avukatı dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin maliki olduğu, davalıya kasko sigortalı aracın, 27.5.2006 tarihinde çalındığını, daha sonra aracın ağır hasarlı olarak bulunduğunu, poliçede yeni değer klozu mevcut olup hasarın bu kloz üzerinden değerlendirilerek ödeme yapılması gerektiğini ileri sürerek, şimdilik 15.000.YTL tazminatın, temerrüt tarihinden işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir. Daha sonra davasını ıslah ederek 17.632.YTL tazminatın temerrüt tarihinden avans faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesiyle, sigortalı aracın daha önceden de hasarlanmış bir araç olarak piyasa değerinin 13.000.YTL, hurda değerinin ise 4.800.YTL olduğunu, sigortalının 8.200.YTL tazminata hak kazandığını, bu miktarın ödeneceğinin davalıya bildirilmesine rağmen davacının bu ödemeyi kabul etmediğini, sigortanın gerçek zararı ödemekle yükümlü olduğunu, yeni değer klozunun aracın yeni olmaması nedeni ile uygulanma olanağının bulunmadığını, temerrüde düşürülmediklerini, davanın 8.200.YTl'lik kısmını kabul ettiklerini beyan ederek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, davalının sigorta poliçesi kapsamında sorumlu olduğu ve yeni değer klozunun uygulanması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne 17.632.YTL'nin, 16.9.2006 temerrüt tarihinden işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı ve davalı vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 625.00'er TL duruşma vekalet ücretinin taraflardan karşılıklı olarak alınarak birbirlerine verilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 1.60.-TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına ve aşağıda dökümü yazılı 714.03.-TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 24.2.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22710, Karar No: 2017/8927, Tarih: 14.12.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/22710 E.  ,  2017/8927 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 09.02.1979-23.05.2011 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanuna tabi sigortalı olduğunun ve 6111 sayılı Yasadan yararlandırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

06.03.1979 tarihinde kuruma intikal eden Bağ-Kur giriş bildirgesine istinaden meslek kuruluş kaydına dayalı olarak 220336861 Bağ-Kur nosu ile 09.02.1979 tarihinde Bağ-Kur tescilinin başlatıldığı, aynı zamanda 25.02.1992 tarihinde kuruma intikal eden giriş bildirgesine istinaden 25.05.1986 başlangıç tarihli vergi kaydına dayalı ve daha sonra iptal edilen 0704148413 Bağ-Kur nolu kaydının bulunduğu, (1.3.1978-1.1.1980) (25.5.1986-1.4.1988) (25.10.2010-23.5.2011) (18.11.2011-devam eden) şekilde vergi ve (9.2.1979-11.5.2011) ve (5.2.2014-devam eden) şekilde tarihleri arası oda kaydı ve (28.11.1986-22.8.2001) sicil kaydı olan davacı, 09.02.1979-23.05.2011 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanuna tabi sigortalı olduğunun ve 6111 sayılı Yasadan yararlandırılması istemine ilişkin eldeki davanın açıldığı, Mahkemece, vergi, oda, sicil kayıtları ve bilirkişi raporu doğrultusunda, kendi nam ve hesabına çalışma araştırılması yapılmaksızın davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı; 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesindeki; “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler.” düzenlemesi ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı gereği 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25 maddeleridir.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25. maddelerinde “...kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler...”, “meslek kuruluşuna yazılarak çalışmaya başladıkları tarihten itibaren” zorunlu Bağ-Kur sigortalısı sayılmışken, anılan maddelerde 19.04.1979 gün ve 2229 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, “kendi adına ve hesabına” çalışma koşulu ve belirtilen nitelikte çalışmaya başlama tarihi sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir.20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun ile yapılan düzenlemede, kendi adına ve hesabına çalışma koşuluna ek olarak “gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar” için mükellefiyetin başlangıç tarihinden, “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmakla beraber gelir vergisinden muaf olanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı olanlar” kayıtlı oldukları tarihten itibaren sigortalı sayılmaktadır.

22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikte ise, bu kez, kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; “gerçek ve götürü usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar, Esnaf ve Sanatkarlar Siciline kayıtlı bulunanlar veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıtlı bulunanlardan” gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyetin başlangıç tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlar ile vergi kaydı bulunmayanlar da Esnaf ve Sanatkarlar Siciline veya kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıt oldukları tarihten itibaren kendiliğinden sigortalı sayılmışlardır.

02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemede de; kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; “gelir vergisi mükellefi olanlar ile, gelir vergisinden muaf olanlardan Esnaf ve Sanatkar Sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun olarak kayıt olanlar” sigortalı sayılmışlardır.

Yukarıda açıklanan tüm bu Kanunlarla yapılan değişiklikler; önceki mevzuatın öngördüğü koşullara sahip olan sigortalıların, sigortalılık niteliklerine son vermemekte, değişikliklerin yürürlüğe girdiği tarihten sonra Bağ-Kur sigortalılık niteliğini kazananlar yönünden yeni düzenlemeler içermektedir. Tersinin kabulü, kazanılmış hakları ortadan kaldırmak olur ki, bu durumun kabulüne yasaca ve hukukça olanak olmadığı açıktır.

Yukarıda açıklanan tüm bu Kanunlarla yapılan değişiklikler; önceki mevzuatın öngördüğü koşullara sahip olan sigortalıların, sigortalılık niteliklerine son vermemekte, değişikliklerin yürürlüğe girdiği tarihten sonra Bağ-Kur sigortalılık niteliğini kazananlar yönünden yeni düzenlemeler içermektedir. Tersinin kabulü, kazanılmış hakları ortadan kaldırmak olur ki, bu durumun kabulüne yasaca ve hukukça olanak olmadığı açıktır.

Davacının, 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu sigortalı olarak kaydının yapıldığı tarihte yukarıda açıklanan 2229 sayılı Kanun ile getirilmiş şekli yürürlüktedir ve sigortalılık niteliğinin varlığı sorunu da, anılan düzenleme doğrultusunda çözümlenmelidir. Belirtmek gerekirse anılan düzenlemenin açıkça değindiği üzere, sigortalılığın oluşumu yönünden “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma” olgusunun varlığı zorunlu ve asli unsur olup, vergi dairesine ve meslek kuruluşuna kayıtlı olmak; anılan çalışmayı doğrulayan bir şekil şartından ibaret olduğu cihetle aksinin kanıtlanması olanaklıdır. Diğer bir anlatımla, bu gibilerin mesleki faaliyetlerine son verdiklerinin kanıtlanması halinde, artık somut bir çalışmaya dayanmayan, soyut ve sadece evrak üzerindeki oda ve vergi kaydına itibar edilerek kişiyi sigortalı saymak, Kanunun amacına aykırı olacağı açıktır.

Bu bağlamda, 1.10.2008 sonrası dönem yönünden vergiye kayıtlı olmak sigortalı olmanın zorunlu unsuru olduğundan, Mahkemece, vergi kaydı olmayan davacı yönünden 1.10.2008-25.10.2010 tarihleri arası dönem yönünden red kararı isabetli ise de, 9.2.1979-1.10.2008 dönem yönünden 1479 sayılı Kanunun 26. maddesinde düzenlenen, “sosyal güvenliğin vazgeçilmez ve kaçınılamaz” kamusal yapısı gereği yöntemince ve re’sen araştırma yapılarak, davacının, kendi nam ve hesabına çalışıp çalışmadığının tespiti için, davacıya maddi delilleri olup olmadığı sorularak, varsa bunları mahkemeye sunmak üzere davacıya önel verilmeli, davacının gerçekten kendi nam ve hesabına bağımsız çalışmasının nasıl olduğu, davacının işyerine ilişkin emniyet, trafik sicili, zabıta, maliye, muhtarlık vs. marifetiyle araştırılmalı, elektrik ve su obonelikleri ve işyerlerine ilişkin işyeri açma ruhsatları celp edilerek, oda aidatı ödeyip ödemediği, hazirun cetvellerinde yazılı olup olmadığı sorulmalı; vergi kayıtlarına ilişkin işe başlama ve yoklama kayıtları celp edilerek, vergi ve odadaki kaydın gerçek bir çalışmaya ilişkin olup olmadığı; hiç bir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya konularak, yine davacının af kanunları kapsamında geçmişe yönelik prim ödemeleri araştırılıp, sigortalı olarak kabul edilmesi gereken süre/süreler kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde ortaya konarak yapılacak değerlendirme sonucuna göre davacı yönünden oluşan usulü kazanılmış hak durumu gözetilerek karar verilmelidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 14.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19217, Karar No: 2014/1357, Tarih: 23.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/19217 E.  ,  2014/1357 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/46118

MAHKEMESİ : Sarıgöl Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/05/2009

NUMARASI : 2009/76 (E) ve 2009/175 (K)

SUÇ : Değişen suç vasfına göre özel belgede sahtecilik

I- Sanığın, suça konu bonoda tahrifat yapıp 4.200.000.000 TL olarak yer alan meblağı 14.200.000.000 TL'ye yükseltmek suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediğinin iddia olunması, sanığın tahrifat yapmadığını savunması, katılanların ise senedin 4 milyar 200 milyon TL olarak düzenlendiğini, sanık tarafından rızaları olmaksızın miktarın 14 milyar 200 milyon olarak değiştirildiğini beyan etmeleri, soruşturma aşamasında alınan bilirkişi raporunda, yazıyla meblağ bölümünde yer alan ve farklı bir kalemle yazıldığı belirtilen "on" kelimesinin yazılmasından sonra altta yer alan katılanlara ait alt sıradaki imzaların aynı kalemle atıldığının tespit edildiğinin, meblağın rakamla yazıldığı yerde ise ilave veya tahrifat bulgusuna rastlanılmadığının belirtilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenebilmesi bakımından; olay tarihi itibariyle tarafların ekonomik durumları araştırılıp, bildirecekleri tanıkların da olayla ilgili beyanlarının alınması suretiyle katılanlar ile sanık arasında bu miktarda alacak verecek ilişkisinin bulunup bulunmadığının tespit edilmesi, suça konu belgedeki yazı, rakam ve imzaların farklı tarihlerde oluşturulup oluşturulmadığı hususunda konusunda uzman bilirkişilerden oluşacak kurula inceleme yaptırılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin edilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde uygulama yapılması,

II- Kabule göre de; Suça konu senette TTK'nun 688. maddesinde (6102 sayılı TTK'nun 776. maddesinde) unsurlarının ilk düzenlendiği sırada bulunmadığı için sanığın eyleminin özel belgede sahtecilik kapsamında kaldığı belirtilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de, bononun sanık tarafından takibe konulduğu sırada anılan unsurlarının tam olup eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 210. maddesinin yollamasıyla 204/1. maddesinde tanımlanan resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde uygulama yapılması,

Yasaya aykırı, katılanlar vekili ile sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.01.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1418, Karar No: 2020/5268, Tarih: 01.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/1418 E.  ,  2020/5268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Sanığa yüklenen 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun, Kanun’da gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde düzenlenen dava zamanaşımının, sahte fatura düzenleme suçunda düzenlenen son fatura tarihi suç tarihi olup, son fatura tarihi olan 28.08.2008 suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

2-2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

a) Sanık hakkında 25.12.2012 tarihli iddianame ile 2008 takvim yılında Hacı ...'e ait ... İnşaat isimli iş yerinde 4 adet faturayı sahte olarak düzenleyip, bunları kendi şirketinde KDV indiriminde kullandığı iddiası ile açılan davada; bozma kararı üzerine dosya arasına alınan... Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 15.03.2013 tarih ve 2013/2303 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında incelemeye konu dosyamızda dava konusu edilen 4 adet faturadan da bahsedilerek 2008 takvim yılında sahte fatura kullandığı iddiası ile açılan davanın... 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2013/365 Esasına kaydedilip 26.06.2018 tarih ve 2018/455 Karar sayılı ilam ile sanığın aynı mükellefiyetine ve yine aynı takvim dönemine ilişkin mahkûmiyetine hükmedildiğinin anlaşılması karşısında; mükerrer yargılamanın önlenmesi ve zincirleme suç hükümlerinin değerlendirilmesi bakımından,... 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 26.06.2018 tarih ve 2013/365 Esas, 2018/455 Karar sayılı dava dosyasının akıbeti araştırılıp, mümkün ise dosyaların birleştirilmesi, birleştirme mümkün olmazsa, zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması, zincirleme suç oluşturması ve diğer dava ile ilgili hükmün kesinleşmiş olması halinde, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.03.2016 tarihli, 2014/847 Esas ve 2016/128 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, zincirleme suç hükümleri de uygulanarak tayin olunacak cezadan kesinleşmiş önceki cezanın mahsup edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve değerlendirme sonucu hüküm kurulması,

b) Kabule göre de; sanığın mahkûmiyetine karar verildiği halde, kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu avukatlık ücretine hükmolunmaması,

Yasaya aykırı, sanığın ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,

01.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.