muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8952, Karar No: 2016/8213, Tarih: 21.09.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/8952 E.  ,  2016/8213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

.. İlköğretim Okulu Okul Aile Birliğinin yapılan araştırmalarında hakkında verilen mahkumiyet hükmünün açıklanması geri bırakılan okul müdürü ...’ın yanı sıra sanıklar Okul Aile Birliği Yönetim Kurulu Başkanı ....ve başkan yardımcısı ...'in de iştirak halinde hareket ederek usulsüz para toplayıp harcadıkları, ve bu paraların banka hesabında bulunması gerekirken hesapta bulunmadığı bu suretle hizmet nedeniyle güvenin kötüye kullanıldığı iddia olunan olayda;

Dosya kapsamına göre sanıkların cezalandırılabilmeleri için her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan kurum vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 21.09.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3793, Karar No: 2025/3905, Tarih: 14.05.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/3793 E.  ,  2025/3905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1551 E, 2023/1653 K.

SUÇ : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı

İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.11.2022 tarihli, 2022/308 Esas, 2022/381 Karar sayılı kararıyla; sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188/3, 52/2-4, 53, 58. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ve 20.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve hapis cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

1.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 30.12.2022 tarihli ve 2022/3412 Esas, 2022/5153 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun kabulü ile; UYAP Entegrasyon sistemi üzerinden sanığın açık ve kapalı dava dosyalarının incelenmesinde, ''...sanığın 14/03/2022 tarihinde işlediği iddia edilen Uyuşturucu veya Uyarıcı Madde Ticareti Yapma veya Sağlama suçundan cezalandırılması istemiyle İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 2022/455 Esas sırasına kamu davası açıldığı ve derdest olduğu, Dairemizin inceleme konusu dosyasına konu suç ve iddianame tarihleri ile İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 2022/455 Esas sayılı dosyasına konu suç ve iddianame tarihi dikkate alındığında, her iki dosya suç tarihlerinin ilk düzenlenen 31/05/2022 tarihli iddianameden önce oldukları, müsnet suçların tek suç oluşturup oluşturmadığı, TCK'nın 43. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesin gerektiği ve dosyaların birleştirilerek sanığın hukuki durumunun değerlendirmesinde zorunluluk bulunduğu, kabule göre de; İzmir Adli Emanetinin 2022/21402 sırasında kayıtlı eşyaların TCK'nın 54/1 maddesi gereğince müsaderesi yerine imhasına karar verilmesinin hukuka aykırı'' olduğu gerekçeleriyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

2- Bölge Adliye Mahkemesi bozma ilamından sonra yapılan yargılamada; İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.03.2023 tarihli, 2023/52 Esas, 2023/139 Karar sayılı kararıyla;

2- Bölge Adliye Mahkemesi bozma ilamından sonra yapılan yargılamada; İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.03.2023 tarihli, 2023/52 Esas, 2023/139 Karar sayılı kararıyla;

a- Sanık hakkında 15.04.2022 tarihli eylemi nedeniyle uyuşturucu madde ticareti suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188/3, 52/2-4, 53, 58. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ve 20.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve hapis cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine;

b- Sanığın 14.03.2022 tarihli eylemi nedeniyle ise uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti suçundan cezalandırılması talep edilmiş ise de iş bu eyleminin kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçunu oluşturduğu, ancak bu eyleminin İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı'nın tarih ve 2019/48761-2019/1594 sayılı soruşturma dosyası ile verilmiş kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlali niteliğinde olduğundan, müstakil suç teşkil etmediğinden ve bu kapsamda kovuşturma şartının gerçekleşme olanağı bulunmadığından Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi uyarınca davanın düşmesine karar verilmiştir.

3- İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 02.05.2023 tarihli ve 2023/1551 Esas, 2023/1653 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun incelenmesinde; hüküm fıkrasında Adli Emanetin 2022/12842 sırasında kayıtlı eşyaların Türk Ceza Kanunu'nun 54/1. maddesi gereğince müsaderesi yerine imhasına karar verilmiş olması, yasaya aykırı ise de 5271 sayılı Kanunun 280/1 ve 303. maddesinin birinci fıkrası uyarınca düzeltilebilir nitelikte bir hata olduğundan; hükmün Adli Emanetin 2022/12842 sırasında kayıtlı eşyaların imhasına ilişkin bendinde yer alan "ekonomik değeri olmadığından kararın kesinleşmesi ile birlikte imhasına" ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine "TCK'nın 54/1 maddesi gereğince müsaderesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle sanık müdafinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a. maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık müdafinin temyiz istemi

Sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığına, soruşturma aşamasında yapılan aramanın hukuka aykırı olduğuna ve resen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

B.Değerlendirme ve Gerekçe

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık müdafinin temyiz istemi

Sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığına, soruşturma aşamasında yapılan aramanın hukuka aykırı olduğuna ve resen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

B.Değerlendirme ve Gerekçe

Dava dosyası kapsamına göre, sanığın ikametinde yüklü miktarda uyuşturucu madde bulunduğu ve uyuşturucu maddeyi uyuşturucu madde satıcıları ile kullanıcılarına sattığına dair istihbari bilgi edinilmesi üzerine arama işlemi için sanığın adresine giden kolluk görevlilerinin tanık ...'nin sanığın kapısını çaldığını, tanık ile sanığın konuştuklarını ve tanığın adresten ayrıldığını gördükleri, kesintisiz takip neticesinde kolluk görevlilerince durdurulan tanığın pantolonun sağ cebinden çıkardığı 0,96 gram uyuşturucu maddeyi rızasıyla görevlilere teslim ettiği, tanık ... soruşturma aşamasında şüpheli sıfatıyla müdafii eşliğinde alınan ifadesinde, üzerinde bulunan uyuşturucu maddeyi sanıktan satın aldığını beyan ederek sanığı teşhis ettiği, sanığın ikametinde usulüne uygun olarak alınan arama kararı doğrultusunda yapılan aramada; ikametin tuvalet kısmında yapılan incelemelerde zeminin sulu olduğu ve klozetin yanında üzerinde kokain kırıntıları bulunan beyaz renkli bir tabak bulunduğunun belirlendiği, ikâmetin salon kısmında bulunan koltuğun yanındaki sarı renkli kutunun içerisinden "Regapen 300 mg" ibareli 2 adet blister ambalajda toplam 16 adet uyuşturucu hap, aynı kutunun içerisinden 4,72 gram daralı ağırlıktaki skunk tabir edilen esrar maddesi, alüminyum folyo rulosu ve yine aynı yerde 1 adet makasın ele geçirildiği ve bu şekilde sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı iddiasına ilişkin olarak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, gerekçenin yasal ve yeterli olduğu, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, delillerin hukuka uygun olarak toplandığı, sanıktan uyuşturucu madde satın alan tanık A.D.'nin soruşturma aşamasında kullanmak amacıyla uyuşturucu madde satın almak suçundan şüpheli sıfatıyla alınan ifadesinde uyuşturucu maddeyi sanıktan aldığını beyan ettiği ve sanığı teşhis ettiği, tanığın ifadesinin müdafii eşliğinde alındığı, teşhis işlemi sırasında da müdafisinin hazır olduğu anlaşılmakla tanığın soruşturma aşamasındaki ifadesine üstünlük tanınmasının yerinde olduğu, sanık hakkındaki istihbari bilginin doğrulandığı, sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığına dair kabulde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 02.05.2023 tarihli ve 2023/1551 Esas, 2023/1653 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,14.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10603, Karar No: 2016/6626, Tarih: 23.05.2016

**8. Ceza Dairesi         2015/10603 E.  ,  2016/6626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde taksirle yangına neden olma

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hüküm fıkrasında, hapis cezasının kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya çevrilmesinde uygulama maddesinin TCK.nun 50/1-f madde ve fıkrası yerine, 51/1-f maddesi olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi olanaklı yazım hatası kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1-Sanığın eyleminin taksirli suç olması ve cezasının kamuya yararlı bir işte çalıştırılması seçenek tedbirine çevrilmesi karşısında hakkında TCK.nun 53/1. mad- desinde sayılan hak yoksunluklarının uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2-Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımları düzenleyen 5237 sayılı TCK.nun 50/1-f madde ve fıkrasında, gönüllü olmak koşuluyla "kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya" karar verilebileceği belirtilmesine karşın, kararda infazı kısıtlayacak şekilde "ağaç dikmek suretiyle, günde 4 saati geçmeyecek şekilde sayı sınırlaması olmaksızın ağaç dikim ve bakımı yapılması" tedbirine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm ile, TCK.nun 50/1-f maddesinin uygulandığı bölümden " ağaç dikmek suretiyle, günde 4 saati geçmeyecek şekilde sayı sınırlaması olmaksızın ağaç dikim ve bakımı yapılması" ibaresinin çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 23.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7611, Karar No: 2012/15332, Tarih: 05.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/7611 E.  ,  2012/15332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/12/2009 tarih ve 2008/366-2009/2543 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline Bizim Konut Sigorta Poliçesi ile sigortalı olan dava dışı ...'a ait dairede bulunan eşyaların, konutun bulunduğu sokaktaki davalıya ait ana rögarın tahliye edemediği suların bodrum katındaki banyo atık su giderinden geri tepmesi sonucu oluşan hasar bedelinin, sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 4.345.00 YTL tazminatın, ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın abone parsel hattındaki tıkanıklık nedeniyle oluştuğunu, olaydan müvekkilinin sorumlu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu hasarın, abone parsel hattının tıkalı olmasından kaynaklandığı, Atıksuların Deşarjına İlişkin Yönetmelik hükümlerine göre, davacının sigortalısı bina sahibinin atık suyun geri tepmesine karşı gerekli önlemleri almadığı ve zararın oluşumuna sebebiyet verdiği, davalının olayda sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, TTK'nun 1301. maddesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, TTK'nun 1301. maddesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davaya konu uyuşmazlığın çözümünün özel ve teknik bilgiyi gerektirdiği kabul edilerek, hasarın ne şekilde oluştuğu ile oluşan hasardan davalının sorumlu olup olmadığı konularında bilirkişi incelemesine gidilmiştir. Mahkemeye sunulan 10.10.2008 tarihli birinci bilirkişi raporunda, davalı idareye ait kanalizasyon tesisinin yetersiz oluşu nedeniyle yağmur sularının atık su giderinden davacıya ait meskene dağılarak içindeki eşyalara zarar verdiği ve zararın doğmasında davalının % 100 kusurlu olduğu kanaatine varılmıştır. Rapora yönelik itirazlar üzerine mahkemece yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılmasına karar verilerek alınan 24.03.2009 tarihli ikinci bilirkişi raporunda ise, mal sahibinin atıksuyun geri tepmesine karşı gerekli önlemleri almadığından zararın oluşumuna sebebiyet verdiği, davalının hukuki sorumluluğu ve tazmin yükümlülüğünün bulunmadığı bildirilmiş, mahkemece, ikinci bilirkişi raporundaki tespit ve görüşler hükme esas alınarak davanın reddine karar verilmiş ise de, alınan raporlar arasında çelişki mevcut olup, birinci raporda ortaya konan tespit ve görüşler ikinci raporda irdelenerek incelenmemiş ve her iki rapor arasındaki çelişki giderilmeden ve neden kabul edildiği de açıklanmadan mahkemece ikinci rapor esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir.

Bu durumda, mahkemece davaya konu uyuşmazlık konusunda yeni bir bilirkişi kurulundan dosyada mevcut raporları irdeleyen ve tarafların bu raporlara yapmış oldukları itirazları da karşılayan gerekçeli ve denetime elverişli yeni bir rapor alınarak ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken raporlar arasındaki çelişki giderilmeden karar verilmek suretiyle eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre de davacı vekilinin uyuşmazlığın esasına ilişkin olarak ileri sürdüğü temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 05/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14312, Karar No: 2014/28645, Tarih: 30.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/14312 E.  ,  2014/28645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 16. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/03/2014

NUMARASI : 2012/234-2014/101

DAVA :Davacı, fark aylık ücret alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, fark ikramiye alacağı, ilave tediye alacağı, iş riski tazminatı, bakım tazminatı ile vardiya tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işveren yanında 2003 de teknisyen olarak çalışmaya başladığını, 2004 yılında TİS tarafı olan Tes-İş Sendikasına üye olarak TİS’ten yararlanmaya başladığını, sendika üyesi olmadan önce günlük aldığı yevmiyenin TİS’ten yararlanmaya başlamasını takiben, davalı ile Tes-İş Sendikası arasındaki protokol gereğince düştüğünü, yapılan bu indirimin İş Kanunu m.38’e aykırı olduğunu, ücrette indirimin ücret baz alınarak hesaplanan fazla mesai, hafta ve genel tatil ücretleri, ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı gibi ödemelerin de eksik ödenmesi sonucunu beraberinde getirdiğini, İş Kanunu m.62, 2822 sayılı TİSGLK. m.5, 6 uyarınca ücrette bu surette bir indirime gidilemeyeceğini, sendika üyeliği nedeniyle ücretin indirilmesinin 2821 sayılı Kanunun 32. maddesine ve İş Kanunun 5. maddesine aykırı olduğunu, birbirini takip eden TİS’ler uyarınca öngörülen artışların yapılmakla birlikte, ilk hareket noktası ücretin eksik olması nedeniyle hukuka aykırılığın devam ettiğini, bu hukuka aykırı işlemi olmasaydı aldığı ücret ve eklerinin daha farklı olacağını, TİS yapım aşamasında baskı sonucu sendika üyesi olduğunu ileri sürerek, fark aylık ücret, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ve yine fark ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı alacaklarının alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının Tes-İş Sendikasına üyelik başvurusunda bulunduğunu sendika yönetim kurulu kararı ile üye olduğunu, üyelik ile birlikte yürürlükteki TİS’ten yararlanmaya başladığını, işçilerle kayıp kaçak kontrol işlerinde çalıştırılmak üzere İTİS öncesi işe alınan tekniker ve teknisyenlere, Tedaş ile Tes-İş Sendikası arasındaki 31.05.2004 tarihli Protokol m.2 uyarınca, 01.03.2003-28.02.2005 süreli 10. dönem İTİS’in Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı olan unvan ile İTİS’in uygulama esasları başlıklı 6.maddesinin c fıkrası uyarınca sendika üyeliklerinin işverene bildirildiği tarihten itibaren Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı yevmiyenin verilmesine, yine işbu bildirim tarihinden itibaren sözleşmenin tüm hükümlerinden 25.06.2004 tarihinden geçerli olmak üzere yararlandırılmalarının kararlaştırıldığını, Protokolün bu hükmü ve TİS Ek 2 cetvel uyarınca söz konusu tekniker ve teknisyenlerin ücretlerinin günlük 24,44 TL olarak uygulandığını, davacının taleplerinin taraflar arasındaki iş sözleşmesi m.6’daki, “İşçinin esaslı bir nedene dayalı fasılalı veya teselsül eden iş sözleşmesinden mütevellit bir hak iddia edemez” kuralına aykırı olduğunu, dava konusu olayın İş Kanunu m.22,62 ve 2821 sayılı K. m.31 ile bir ilgisinin olmadığını, sendikaya üye olmaya zorlandığı iddiasının ciddi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sendika üyesi olduktan sonra Tes-İş Sendikası ile davalı işveren arasında yapılan protokol uyarınca İTİS Ek-II cetvelinde 4. derecinin karşılığı olan ücretin ödendiğini, toplu iş sözlşemesi ile işçinin başka haklara da kavuştuğunu, yevmiyesinin indirilmesinde hukuka aykırı bir durum bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı, davalı B..’ da 2003 yılında çalışmaya başladığını, 2004-Nisan ayında sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. Maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almaktadır.

Yukarıdaki hüküm “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü daha işçi lehine olmak koşuluyla somut olaya tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece TİS’in 72. Maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yararlanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK'nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordroları dosyaya getirtilerek gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin yeniden bir karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.