muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/10063, Karar No: 2023/2732, Tarih: 23.03.2023

IV.GEREKÇE

1.Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.09.2015 tarihli ve 2015/363 Esas, 2015/646 Karar sayılı sayılı kararında; olay tutanağı, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre, iş yerinde usulüne uygun olarak yapılan arama sonucunda kaçak sigara ele geçtiği dikkate alındığında sanığın suça konu kaçak sigaraları ticari amaçla bulundurduğunun kabulü ile mahkumiyet hükmü kurulmasında, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesiyle değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası delaletiyle anılan Kanun'un 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca temel ceza belirlendikten sonra, aynı Yasanın 3 üncü maddesinin onuncu fıkrası gereğince uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, gerekçe kısmında 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası uyarınca hüküm kurulduğunun ifade edilmesi, ancak hüküm kısmında Yargıtay denetimine olanak tanımayacak şekilde, temel ceza belirtilmeksizin 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası yollamasıyla 3 üncü maddesinin beşinci ve onuncu fıkraları uyarınca yazılı şekilde hüküm tesisi, hukuka aykırı bulunmuştur.

3.Dava konusu eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katının ödenmesi halinde; soruşturma evresinde etkin pişmanlık konusunda ihtarat yapılmamış ise verilecek cezada 1/2 oranında, yapılmış ise 1/3 oranında indirim yapılacağı belirtilerek 7242 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca etkin pişmanlık ihtaratında bulunulması gerektiği de göz önünde bulundurulmak suretiyle;

10.12.2022 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun'nun 8 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının “yirmiüçüncü” fıkra olarak değiştirildiği gözetilerek, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği, yine aynı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmıştır. 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12 nci maddenin ikinci fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının mahkemesince saptanması ve sonucuna göre uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir.

4.24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

5.Dava konusu kaçak eşyanın 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

6.Bandrolsüz olduğu hususunda itiraz ve tereddüt bulunmayan sigaralar ile ilgili keşif yapılarak sebep olmadığı yargılama giderinin sanığa yükletilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.09.2015 tarihli ve 2015/363 Esas, 2015/646 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6626, Karar No: 2014/12132, Tarih: 25.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/6626 E.  ,  2014/12132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15/01/2014 tarih ve 2013/98-2014/6 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili,müvekkilinin davalı bankada bulunan hesabındaki 11.000,00 TL tutarındaki mevduatının, talebine rağmen davalı banka tarafından ödenmediğini, bu konuda davalı bankaya verilen dilekçeye cevap verilmediğini, ancak sözlü olarak müvekkilinin hesabına bloke konulduğunun bildirildiğini iddia ederek bloke konulan 11.000,00 TL tutarındaki mevduatın 14/11/2012 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava tarihinden önceki tarih olan 05/03/2013 tarihinde dahi davacının hesabından para çekerek hesap bakiyesini 7.766,73 TL'sine düşürdüğünü, müvekkilinin davacının hesabına bloke koymadığını, bloke olsaydı davacının bu işlemi yapamacağını, davacının davaya konu banka hesabına 13/11/2012 tarihinde .... Vergi Dairesi tarafından elektronik ortamda tesis edilen 176.729,67 TL tutarlı haciz nedeniyle bloke konulduğunu ve .... Vergi Dairesi Müdürlüğü'nün 14/11/2012 tarihli yazı ile davaya konu banka hesabından 1617,70.-TL'lik tutarın ve yine 23/11/2012 tarihli yazı ile 5617,70 TL'lik tutarın vergi dairesine ait hesaplara aktarılmasının istenildiğini, ayrıca davacıya verilen çek yaprağı nedeniyle,banka sorumluluk tutarının banka tarafından davacıya ait hesaplara bloke konularak tahsis edilmesinin Yargıtay İçtihatlarına uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre,davalı bankanın davacı hesabında davacı aleyhine mevzuata aykırı herhangi bir işleminin olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davacının işbu davayı sadece Vergi Dairesi'nin haciz yazısına istinaden konulan bloke nedeniyle açmış olmasına, dava tarihinden önce Vergi Dairesi'nin parayı talep etmesi üzerine blokenin kaldırılarak paranın Vergi Dairesi'ne gönderilmiş olmasına, çek yaprakları nedeniyle konulan blokenin ise işbu dava tarihinden sonra 05.08.2013 tarihinde konulmuş olmasına ve işbu davanın konusunu oluşturmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 25/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10147, Karar No: 2016/10699, Tarih: 30.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/10147 E.  ,  2016/10699 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 16/07/2014

NUMARASI : 2012/283-2014/346

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kısmen kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ve davalılardan M.. B.. ile İl Milli Eğitim Müdürlüğü vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş, davacılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 23/02/2016 günü temyiz eden davacılar ve davalı İstanbul Valiliği İl Milli Eğitim Müdürlüğü vekillerinin yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden diğer taraf vekillerinin yokluklarında duruşmaya başlanarak davacılar ve davalı İstanbul Valiliği İl Milli Eğitim Müdürlüğü vekillerinin sözlü açıklamaları dinlenip verilen geri çevirme kararı üzerine gelen dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, İ.. B.. hakkında açılan davanın husumet nedeniyle reddine, Milli Eğitim Bakanlığı ve Gençlik Spor Bakanlığı hakkında açılan davalar konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, M.. B.. hakkında açılan davanın ise 390 ada 39 parsel yönünden kabulüne, 390 ada 40 parsel yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ile davalılardan Milli Eğitim Bakanlığı ve M.. B.. vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden ; 1/1000 ölçekli imar planında kısmen yol, kısmen okul alanı ve kısmen de spor alanı olarak ayrılan 868,02 metrekare yüz ölçümlü 390 ada 13 parsel sayılı taşınmazın imar planında yol olarak ayrılan ve Narlıdere caddesi kenarında yer alan 80,03 metrekarelik kısmına davalı Maltepe Belediye

Başkanlığı tarafından fiilen yol ve kaldırım yapılarak el atıldığı gibi taşınmazın 71,97 metrekarelik kısmının da Evliya Çelebi ilköğretim okulunun bahçesine dahil edildiği ve bu suretle imar planında kamu hizmetlerine tahsis edilen taşınmazın tamamı yönünden kamulaştırmasız el atma olgusunun gerçekleştiği, dava devam ederken taşınmazın 390 ada 37,38,39 ve 40 parsellere ifraz edilerek yeni oluşan parsellerin 07.01.2013 tarihinde tapuya tescil edilmesinden sonra, taşınmazın imar planında okul ve spor alanı olarak ayrılan ve ifraz sonrası 390 ada 37 ve 38 parsel numarasını alan kısımlarının İl Özel İdaresi ( Milli Eğitim Bakanlığı ) tarafından 08.01.2013 tarihinde kamulaştırma yolu ile satın alındığı anlaşılmıştır.

Yukarıda açıklandığı üzere, dava konusu taşınmazın imar planında okul ve spor alanı olarak ayrılan ve dava açıldıktan sonra İl Özel İdaresi (Milli Eğitim Bakanlığı ) tarafından kamulaştırma yolu ile satın alınan kısımları ile ilgili dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm kurulmasında ve taşınmazın fiilen yol yapılarak el atılan ve ifraz sonrası 390 ada 39 parsel numarasını alan kısmı ile ilgili olarak M.. B.. hakkında açılan davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Bu nedenle davalılardan Milli Eğitim Bakanlığının tüm, davalı M.. B..nın bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacılar vekilinin temyizi ile davalı M.. B..nın sair temyiz itirazlarına gelince;

1- Kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında, Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır.

Tüm dosya kapsamından arsa vasfında olduğu anlaşılan dava konusu taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılmak suretiyle değer takdir eden ve hüküm kurmaya elverişli bulunan 27.11.2012 tarihli bilirkişi kurulu raporu ile belirlenen metrekare birim fiyatı esas alınmak suretiyle M.. B.. hakkında açılan davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, taşınmazın dava açıldıktan sonra Milli Eğitim Bakanlığı tarafından kamulaştırma yolu ile satın alınmasına esas teşkil eden birim fiyat üzerinden karar verilmesi,

2- Dava konusu taşınmazın, dava açıldığı tarihte 390 ada 13 parsel olarak tapuda kayıtlı bulunduğu ve imar planında kısmen yol, kısmen okul, kısmen de spor alanı olarak ayrıldığı gibi, kamu hizmetlerine özgülenen taşınmaza kısmen okul bahçesi kısmen de yol yapılarak proje doğrultusunda fiilen el atıldığı, ne var ki dava devam ederken taşınmazın aynı yerinde korunup, imar planında tahsis edildiği amaç da değiştirilmeksizin ifraz işlemine tabi tutularak 390 ada 37,38,39 ve 40 parseller olarak tescil edildiği anlaşılmış olup, taşınmaz ifraz edilse bile somut olaya özgü olarak proje doğrultusunda fiili el atma olgusu gerçekleştiğinden, imar planında yol olarak ayrılan ve ifraz sonrası 390 ada 39 parsel numarasını alan taşınmaz yönünden de M.. B.. hakkında açılan davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yasal olmayan gerekçelerle talebin reddine karar verilmesi,

3- 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun başlığı ile birlikte değiştirilen geçici 6. maddesinin 13. fıkrası "09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihlerini kapsayan dönemde oluşan mağduriyetlerin giderilmesi amacıyla getirilen ve malikler aleyhine bir takım hükümler içeren bu istisnai düzenlemenin 04.11.1983 tarihinden sonraki dönem içinde uygulanmasının hukuk güvenliğini zedeleyeceği" gerekçesiyle Anayasanın 2. ve 35. maddelerine aykırı bulunarak iptal edilmiş olup, 04.11.1983 tarihinden sonra fiilen el atılan taşınmazlarla ilgili davada mahkemece, M.. B.. hakkında açılıp davanın kabul edilen bölümü ile ilgili olarak nispi harç ve nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gibi, dava konusu taşınmazın imar planında okul ve spor alanı olarak ayrılan kısımlarının dava açılıp tahkikat aşamasına geçildikten sonra, İl Özel İdaresi tarafından kamulaştırılması nedeniyle ifraz sonrası 390 ada 37 ve 38 parsellerle ilgili davanın konusuz kaldığı gözetilerek karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 6. maddesi uyarınca bu kısımların değeri üzerinden davacılar lehine nispi vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekili ile davalılardan M.. B.. vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, temyiz eden davacılar yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 1.350,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 30/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/969, Karar No: 2020/15514, Tarih: 05.11.2020

**4. Ceza Dairesi         2017/969 E.  ,  2020/15514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, temyiz isteğinin reddi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

A-Sanığa yükletilen silahla kasten yaralama ve hakaret suçlarına ilişkin kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre hükümlerin temyiz edilemez olması;

Nedeniyle, Yerel Mahkemece verilen temyiz isteğinin reddine ilişkin karara karşı yapılan itirazın REDDİNE, yerel mahkemenin redde ilişkin 14.04.2015 tarihli kararının ONANMASINA,

B-Sanık hakkında tehdit ve silahla tehdit suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyizde;

1-Sanığın, yengesi olan katılan ...'in evine ait bahçeye girdiği, katılanın sanığa "bahçeden çık" demesi üzerine, sanığın katılana hitaben "seni vururum" diyerek, tulumbanın yanındaki bulaşık selesinden ekmek bıçağının alıp, katılanın yanına geldiği, katılanı saçlarından tutarak yere yatırıp, elindeki bıçağı katılanın boğazına dayayıp, seni öldürürüm dediğinin kabul edildiği olayda, sanığın katılana hitaben "seni vururum" dedikten hemen sonra eline aldığı bıçağı, katılanın boğazına dayaması şeklinde gerçekleşen eylemin, bütünüyle TCK'nın 106/2-a maddesinde düzenlenen silahla tehdit suçunu oluşturup oluşturmadığı tartışılmadan, TCK'nın 106/2a maddesi kapsamındaki silahla tehdit ve TCK'nın 106/1-1. cümlesi kapsamındaki tehdit suçlarından ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulması,

2-Kabule göre de; Anayasa Mahkemesi’nin karar tarihinden sonra 24/11/2015 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararın ve TCK'nın 53/1-c maddesinde düzenlenen hak yoksunluğunun uygulanma süresi ve şeklinin Kanunda öngörülen biçimde uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'in temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 05/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15, Karar No: 2017/2468, Tarih: 21.06.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/15 E.  ,  2017/2468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : TCK'nun 86/1, 86/3-e, 87/1-c-d, 2/b, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’ın katılan ...’e yönelik eyleminin sübutu kabul, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin niteliği ve takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden sanık müdafiinin eylemin meşru müdafaa içinde değerlendirilmesine, seçenek yaptırım hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılan vekilinin eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, katılan ... ile babası Ceyhan’ın trafikte sanık ... ve beraberindeki şahıslarla gerginlik yaşadığı olayın yatıştığı, akabinde tarafların trafikte tekrar karşılaşmaları üzerine, katılanın aracıyla sanık ... ve beraberinde bulunanların aracının önünü kestiği ve araçtan inerek kavga etmeye başladığı, katılanın babasını korumak amacıyla kendisini bir anda kavganın içinde bulduğu sanık ...’ın eline geçirdiği direksiyon kilidi ile katılanın kafa bölgesine birden çok kez vurmak suretiyle, frontalde 1cm.lik 2 adet kesi ve sol parietalde 7-8.cm.lik cilt ve cilt altı kesi ve çökme kırığına yol açacak, yaşam fonksiyonlarını ağır 4. derece etkileyecek kemik kırığı oluşacak, yüzde sabit iz ve duyularda ve organlarda işlev yitirilmesine neden olacak şekilde yaraladığı, hemorojik kontüzyon ve sefal hemotom oluşan mağdurun hayati tehlike geçirdiği ve acil ameliyatla yaşama döndürüldüğü olayda;

1- Suçta kullanılan aletin elverişliliği, darbe sayısı, hedef alınan vücut bölgesi, meydana gelen zararın ağırlığı nazara alındığında sanığın açığa çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucu kasten öldürmeye teşebbüs suçu yerine kasten yaralama suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

2- TCK.nun 29. maddesinin uygulanması sırasında, mağdurdan kaynaklanan söz ve davranışların ulaştığı boyuta göre makul düzeyde indirim yapılmasının yeterli olduğu gözetilmeden yazılı şekilde 2/3 oranında indirim tatbiki,

3- Sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi tatbik edilirken, Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesindeki hak yoksunluklanna ilişkin iptal kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 21/06/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1193, Karar No: 2015/3380, Tarih: 27.10.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/1193 E.  ,  2015/3380 K.**

**"İçtihat Metni"**

TALEP :

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.09.2014 tarih ve 2014/300581 sayılı yazısı ile;

Silahlı terör örgütüne üye olma, izinsiz olarak patlayıcı madde kullanma ve kamu malına zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ve ... haklarında yapılan yargılama sırasında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 3, 4, 5. maddeleri gereğince mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair Çocuk Mahkemesinin 10.04.2014 tarihli ve 2013/701 esas, 2014/298 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile anılan kararın ortadan kaldırılmasına ilişkin Ağır Ceza Mahkemesinin 09.06.2014 tarihli ve 2014/299 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, 6526 sayılı Kanunun 2. maddesiyle değişik 5235 sayılı Kanunun 12. maddesinde, ''Kanunların ayrıca görevli kıldığı haller saklı kalmak üzere, Türk Ceza Kanununda yer alan yağma (m.148), irtikap (m.250/1 ve 2), resmi belgede sahtecilik (m.204/2), nitelikli dolandırıcılık (m.158), hileli iflas (m.161) suçları, Türk Ceza Kanununun İkinci Kitap Dördüncü Kısmının Dört, Beş, Altı ve Yedinci bölümünde tanımlanan suçlar ( 318, 319, 324, 325 ve 332. maddeler hariç) ve 12.04.1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun kapsamına giren suçlar dolayısıyla açılan davalar ile ağırlaştırılmış müebbet hapis, müebbet hapis ve on yıldan fazla hapis cezalarını gerektiren suçlarla ilgili dava ve işlere bakmakla ağır ceza mahkemeleri görevlidir. Anayasa Mahkemesi ve Yargıtayın yargılayacağı kişilere ilişkin hükümler, askeri mahkemelerin görevlerine ilişkin hükümler ile çocuklara özgü kovuşturma hükümleri saklıdır.'' 5395 sayılı Kanunun 26/2. maddesinde; ''Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar." ve anılan Kanunun geçici madde 1/3. maddesinde, "Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır." şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında, Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu anlaşılmakla, itirazın reddi yerine Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 12.08.2014 gün ve 94660652-105-33-7554-2014-15791/53569 sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ olunur.

I) Olay :