muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/30748, Karar No: 2017/6919, Tarih: 18.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/30748 E.  ,  2017/6919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Borçlu şirketin adresinin 27/06/2012 tarihli ortaklar kurulu kararı ile değiştirildiğinin 11/07/2012 tarihinde tescil edildiğinin dosyaya getirtilen 17/07/2012 tarihli Türkiye Ticaret Sicili Gazetesi nüshasından ilan edilmiş olması, Antalya 16. İcra Müdürlüğü’nün 2012/21604 Esas sayılı dosyasında borçlu şirkete 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre yapılan tebligatın şirketin eski adresine çıkartılmış olması ve şikayetçi vekilince henüz kesinleşmiş bir takip bulunmaksızın 20/09/2012 tarihinde şikayette bulunulduğunun anlaşılması karşısında, sanığın unsurları oluşmayan suç yönünden beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8787, Karar No: 2010/9905, Tarih: 12.07.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/8787 E.  ,  2010/9905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalı karşı davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

İade kararı sonrasında fenni bilirkişi ... ... tarafından düzenlenen ek bilirkişi raporunda çekişmeli taşınmazın 3275 m2'lik kısmının 1426 parsel içinde, 1492 m2'lik kısmının tescil harici bırakılan alanda kaldığı bildirilmiştir,

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için:

1-1426 parsel sayılı taşınmaza ait kadastro tespit tutanağı ile tapu kaydının ve 1426 parsel sayılı taşınmazı tüm komşu ve yakın komşu parselleri ile birlikte gösterir orijinal kadastro pafta örneğinin,

2- 1426 parsel sayılı taşınmazın tapu kayıtları kadastro sonucu oluşmamış ise tapu kayıtlarının oluşumuna ait tüm belgelerin,

3- Yukarıda sözü edilen tüm belgeler geldikten sonra dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen ... ve orman bilirkişilerine verilerek;

Çekişmeli taşınmazın yerini gösteriri kroki de dikkate alınarak, çekişmeli taşınmazın 1426 parsel sayılı taşınmaz ile irtibatlı krokisi ile kesinleşmiş orman kadastrosu ile aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması2) Yine değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde, dava konusu taşınmaz ile komşu taşınmazların, memleket haritası, kadastro paftası, orman kadastro haritası ile aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritasına göre konumu ve orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları bu haritalar ile paftaların tümü üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilip gösterilecek şekilde kendilerinden müşterek imzalı krokili rapor alınıp,

dava dosyası içine konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 12/07/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16686, Karar No: 2014/18623, Tarih: 09.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/16686 E.  ,  2014/18623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 3. İŞ MAHKEMESİ (KADIKÖY 1. İŞ)

TARİHİ : 24/11/2011

NUMARASI : 2008/351-2011/989

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin,

ücret, vergi iadesi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai, yıllık izin, ücret ve vergi iadesi alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdinin devamsızlık nedeni ile haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş akdini feshinin haksız olduğu gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ve ücret taleplerinin kabulüne, fazla mesai talebinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

Borçlar Kanununun 338 inci maddesinde, “Hizmet akdi, muayyen bir müddet için yapılmış yahut böyle bir müddet işin maksut olan gayesinden anlaşılmakta bulunmuş ise, hilafı mukavele edilmiş olmadıkça feshi ihbara hacet olmaksızın bu müddetin müruriyle, akit nihayet bulur” kuralı mevcuttur. Anılan hükme göre tarafların belirli süreli iş sözleşmesi yapma konusunda iradelerinin birleşmesi yeterli görüldüğü halde, 1475 sayılı Yasa uygulamasında, Yargıtay kararları doğrultusunda belirli süreli iş sözleşmelerine sınırlama getirilmiş ve sürekli yenilenen sözleşmeler bakımından ikiden fazla yenilenme halinde, sözleşmenin belirsiz süreli hale dönüşeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9. HD. 7.12.2005 gün 2005/12625 E, 2005/38754 K).

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır (Yargıtay 9. HD. 13.6.2008 gün 2007/19368 E, 2008/15558 K.). 4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda taraflar arasındaki iş sözleşmesi belirli süreli olup ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

3- Davacının vergi iadesi talebi hakkında mahkemece olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/18004, Karar No: 2017/9265, Tarih: 18.10.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/18004 E.  ,  2017/9265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde birleşen dosya davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkili şirkete kasko ... poliçesi ile sigortalı bulunan ...Ltd. Şti.' ye ait ... plakalı aracın 18/06/2013 tarihinde ...'ın sevk ve idaresindeyken ...-... iniş tüneli içinde tünele girdiği sırada tünelde aydınlatma sisteminin çalışmaması nedeniyle direksiyon hakimiyetini kaybederek tek taraflı maddi hasarlı trafik kazası meydana geldiğini, kazanın oluşumunda Karayolları Trafik Kanunu uyarınca tünel aydınlatmalarının bakım ve onarımında sorumlu olan davalı Karayollarının %75 oranında asli olarak sorumlu olduğunu, sigortalının yaptığı hasar ihbarı üzerine Sigortacılık Kanunun 22. maddesi uyarınca hasarın nedeni ve miktarının tayini için konusunda uzman ve bağımsız eksper tayin edildiğini, ekspertiz incelemesi sonucunda sigortalı araçta 8.132,00 TL hasarın meydana geldiğinin tespitinin yapıldığını, tespit edilen rakamın sigortalısına ödenmiş olup, TTK 1472. madde uyarınca sigortalısının haklarına halef olduklarını, davalı idarenin Karayolları Trafik Kanunu uyarınca sorumluluğunda olan tünel aydınlatma bakım ve onarım işlerini yapmaması nedeniyle kazaya sebebiyet verdiğini, Karayolları Trafik Kanunun 110. maddesi uyarınca iş bu davayı açtıklarını, sigortalısına ödedikleri 8.132,00 TL hasar tazminatının davalının kusuru olan %75 oranında 6.099,00 TL'nin ödeme gününden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davaya konu kazanın ...-... Tünelinin ... ... Kampüsü önündeki ... Kavşağında meydana geldiğini, kazanın olduğu tarih ve yer itibarıyla müvekkili kurumun herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığını, kazanın meydana geldiği yerin müvekkili kurumun görev ve sorumluluğu alanında olmadığını, ... Büyükşehir Belediyesi Başkanlığı'nın sorumululuğu alanına girdiğini, davanın husumet yokluğu nedeniyle davanın husumet yönünden reddine, karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı vekili; davaya konu kazanın ...-... Tünelinin ... ... Kampüsü önündeki ... Kavşağında meydana geldiğini, kazanın olduğu tarih ve yer itibarıyla müvekkili kurumun herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığını, kazanın meydana geldiği yerin müvekkili kurumun görev ve sorumluluğu alanında olmadığını, ... Büyükşehir Belediyesi Başkanlığı'nın sorumululuğu alanına girdiğini, davanın husumet yokluğu nedeniyle davanın husumet yönünden reddine, karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Birleşen davada davacı vekili; ...'nin ... ... A.Ş ile birleşmiş olup ... ... A.Ş'nin yeni unvanı ile faaliyetlerini sürdürdüğünü ...'ye (... ... ile birleşen) kasko ... poliçesi ile sigortalı bulunan ...Ltd.Şti'ne ait ... plaka nolu aracın 18.06.2013 tarihinde ...'ın sevk ve idaresinde iken ...-... iniş tüneli içinde tünele girdiği sırada tünelde aydınlatma sisteminin çalışmaması nedeniyle direksiyon hakimiyetini kaybederek tek taraflı maddi hasarlı trafik kazası meydana geldiğini, kazanın oluşumunda Karayolları Trafik Kanunu uyarınca tünel aydınlatmalarının bakım ve onarımında sorumlu olan davalının %75 kusur oranında asli olarak sorumlu olduğunu, sigortalı araçta 8.132,00 TL hasarın meydana geldiğinin tespit edildiğini, bu miktarın sigortalıya ödendiğini ve sigortalının haklarına halef olduklarını, sigortalıya ödenmiş olan 8.132,00 TL hasar tazminatının davalının kusuru olan %75 oranında 6.099,00 TL'lik kısmının davalıdan talep edildiğini aynı konuda dava dışı ... Müdürlüğü aleyhine ... 11.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/423 Esas sayılı dosyası ile rücu davası açıldığını, davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından verilen cevap ile sorumluluğun Büyükşehir Belediyesinde olduğunun belirtildiğini bu itibarla dosyanın ... 11. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/423 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine, davanın kabulüne, 6.099,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulü ile, 6.099,00 TL tazminatın ödeme gününden işleyecek yasal faziyle birlikte davalı ...'den alınıp davacıya verilmesine, dair karar verilmiş, hüküm birleşen dava davalısı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko ... poliçesinden kaynaklanan hasar bedelinin sorumlulardan rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulü ile, 6.099,00 TL tazminatın ödeme gününden işleyecek yasal faziyle birlikte davalı ...'den alınıp davacıya verilmesine, dair karar verilmiş, hüküm birleşen dava davalısı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko ... poliçesinden kaynaklanan hasar bedelinin sorumlulardan rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Davacı, ... Müdürlüğü'nü hizmet kusuru nedeniyle dava etmiştir. Kamu hizmeti görmekle yükümlü olan davalı, kamu hizmeti sırasında verdiği zararlardan dolayı özel hukuk hükümlerine tabi değildir. İdarenin karar ve eylemlerden doğan zararın ödetilmesi istekleri 11.2.1959 günlü ve 17/15 sayılı ... İçtihatı Birleştirme Kararında değinildiği üzere tam yargı davasının konusunu oluşturur. Bu davaların ise 2577 Sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunun 2.maddesi hükmünce idari yargı yerinde açılması gerekir. Yargı yolu dava şartlarından olup mahkemece resen incelenmesi ve dava dilekçesinin yargı yolu caiz olmadığı için dava şartı yokluğu nedeni ile usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden birleşen dava davalısı ...'na geri verilmesine, 18/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.