muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7803, Karar No: 2016/9823, Tarih: 20.09.2016

**17. Ceza Dairesi         2016/7803 E.  ,  2016/9823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Sanık ... hakkında dava zamanaşımı süresi içinde iftira suçundan işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.

16.01.2015 olan suç tarihinin, 5271 sayılı CMK'nın 232/2-c maddesine aykırı olarak gerekçeli karar başlığında 22.01.2015 olarak yanlış gösterilmiş olması mahallinde düzeltilebilir maddi yazım hatası kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... ve müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçları ile sanık ... hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı konut dokunulmazlığını ihlali suçunun sanık ... tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan “kuşkudan sanık yararlanır” kuralı uyarınca sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Şüpheli ve aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez. Ceza mahkumiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat teorik de olsa hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermemelidir. İhtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en temel amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir, o halde ceza yargılamasında mahkumiyet, büyük veya küçük bir ihtimale değil, kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanmalıdır. Her hukuk devletinde kabul edilen ve masumluk karinesi ile sıkı bir ilgisi bulunan şüpheden sanık yararlanır (in dubio pro reo) ilkesine göre yapılan ceza muhakemesinin sonunda fiilin

sanık tarafından işlendiğinin yüzde yüz açıklığa ulaşmaması halinde mahkumiyet kararının verilemeyeceği, T.C. Anayasının 38/4. maddesi ile İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin 11. maddesi, İnsan Hakları ve Avrupa Sözleşmesinin 6/2. maddesi, Medeni ve Siyasi haklar sözleşmesinin 14/2. maddelerinde açıkça kabul edilmiş olup, bu ilkenin dayanağını, bir suçlunun cezasız kalmasının, bir masumun mahkum olmasına tercih edilmesi gerektiği esasının oluşturduğu kabul edilmekle;

2-Dosya kapsamından, 16.01.2015 günü geceleyin saat 22.30 sıralarında, sanık ...'nın, akrabası olan ve evlerinde misafirlikte bulunan katılanın çantasından, ikamet anahtarını alarak, haksız şekilde ele geçirdiği bu anahtar ile katılanın ikametine girip, yatak odasında bulunan ziynet eşyalarını çaldığı, olayla ilgili tahkikat devam ederken, 22.01.2015 günü bir şahsın kolluğu arayarak, sanık ...'in ikametten hırsızlık olayına karıştığı ve suça konu ziynet eşyalarını evinin avlusunda bulunan tandır içinde sakladığı yolunda ihbarda bulunduğu, aynı gün sanık ...'nın evinde yapılan aramada, ihbara konu olduğu şekilde avludaki tandırın üst sacı arasında gizlenmiş haldeki poşet içinde katılandan çalıntı bir kısım ziynet eşyalarının ele geçirildiği, bu yolla yakalanan sanık ...'nın aşamalardaki istikrarlı anlatımlarında atılı suçu kabul etmediği, ziynet eşyalarını kendisinin koymadığı, başka biri tarafından koyulmuş olduğunu savunduğu, sanık ...'nın ise yargılama aşamasında inkar ettiği suçu, hüküm verildikten sonra kabullenip, sanık ...'nın olayla ilgisinin bulunmadığı, atılı eylemleri tek başına kendisinin gerçekleştirdiği, ele geçirilen bir kısım ziynet eşyalarını tandıra kendisinin koyup, ihbarda bulunduğunu ileri sürdüğü, 22.01.2015 tarihli sanık ...'in ev aramasına dair CD görüntülerinin incelenmesinde, bahse konu ikametin etrafının duvarla çevrili olup, cümle kapısından girişte hemen sağ tarafta tandır tabir edilen yapının bulunduğu, ziynetlerin tandırın yola yakın olan tarafın üst sacları arasından ele geçirildiği, aşamalarda sanık ..., tanık ... ve müştekinin anlatımlarında sanık ...'dan bahsetmedikleri gibi temyiz aşamasında sanık ...'ın, ailesinin hırsızlık olayı nedeniyle kendisinden şüphe etmeleri üzerine, bahse konu bir kısım ziynetleri tandır boşluğuna kendisinin koyup ihbarda bulunduğu yolundaki beyanı ile ziynetlerin ele geçirildiği yerin sanık ...'nın ikametinin içi olmaması, yola yakın vaziyette bulunan ikametin avlusunda yer alan tandır içinden suç eşyalarının elde edilmesi dikkate alındığında, sanık ...'ın, katılan ile annesinin evden bir süreliğine çıkmalarını fırsat bilerek, katılanın evde bıraktığı çanta içinden anahtarı alıp, katılan ve annesi eve geri dönmeden katılanın evine gidip, atılı hırsızlık eylemini gerçekleştirmesinde, eylemin meydana geldiği zaman aralığı da dikkate alındığında, sanık ...'nın aniden gelişen eyleme iştirak ettiğine dair her hangi bir bağlantısı da tespit edilememiş olmakla tüm aşamalarda atılı suçları inkar eden sanık ...'in atılı suçları işlediğine dair mahkumiyetine yeterli derecede kesin ve somut nitelikte her türlü şüpheden uzak, inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, atılı suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

3-Sanık ...'nın hüküm verildikten sonra atılı suçları ikrara yönelik eylemi tek başına gerçekleştirdiği yolundaki beyanı ile 2 numaralı bozma sebebi dikkate alındığında sanık ... hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçu bakımından kurulan hükümde TCK'nın 119/1-c maddesi koşullarının bulunmadığının gözetilmemesi,

Kabule göre de,

4-16.01.2015 olan suç tarihinin, 5271 sayılı CMK'nın 232/2-c maddesine aykırı olarak gerekçeli karar başlığında 22.01.2015 olarak yanlış gösterilmiş olması,

5-Bu dava sebebiyle yapılan toplamda 39,10 TL davetiye giderinden sanık ...'in sarfına neden olduğu 19,55 TL nin, 6352 sayılı yasanın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle sanık ...'e yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin değerlendirilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafii ile sanık ... ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenine göre sanık ...'in her iki suçtan TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü değilse derhal salıverilmesi için Niğde Cumhuriyet Başsavcılığına yazı yazılmasına, 20.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3861, Karar No: 2021/6217, Tarih: 09.06.2021

**12. Hukuk Dairesi         2021/3861 E.  ,  2021/6217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı icra mahkemesine başvurusunda; kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat ilamına dayalı olarak borçlu aleyhine başlatılan ilamlı takipte, borçlu yanca dosya borcuna mahsuben ödeme yapıldığını, takip dayanağı ilamın mahkeme vekalet ücretinin maktu olması gerektiğinden bahisle düzeltilerek onanması üzerine borçlu yanca icra dairesinden, icra vekalet ve harçlarının da maktu hesaplanarak fazla yapılan ödemenin iadesinin talep edilmesi üzerine, müdürlükçe taraflarına muhtıra tebliğ edildiğini, ancak el atma eyleminin 1983’ten sonra olması nedeniyle vekaletin nispi hesaplanması gerektiğini belirterek icra memurluğunun 11.9.2015 tarihli işleminin iptalini talep etmiş, mahkemece şikayetin kabulüne karar verilmiş, kararın borçlu tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi’nce istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedilmiş, borçlunun temyizi sonucu Dairemizce İlk Derece Mahkemesi kararı, infaz tarihi itibariyle maktu vekalet ücreti üzerinden bilirkişiye hesaplama yaptırılarak dosya borcunun kapanıp kapanmadığının tespiti gerektiğinden bahisle bozulmuş, İlk Derece Mahkemesi’nce bozmaya uyularak alınan ve maktu hesaplama yapan bilirkişi raporu doğrultusunda şikayetin reddine hükmedilmiş, bu son karar alacaklı yanca temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' Yine 13. fıkrasında; ''4.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır.'' düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13/11/2014 tarihli, 2013/95 Esas 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11 ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk

Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26). İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

İdarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından sonrasına ait olup olmadığı konusunda belge ve bilgi bulunmaması halinde elatma eyleminin 1983 sonrası olduğunun kabulü gerekir. 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız elatma bedellerine ilişkin dava ve takiplerde mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin maktu hesaplanması söz konusu olmayıp nispi olarak belirlenmelidir.

Somut olayda, idarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından sonrasına ait olup olmadığı konusunda belge ve bilgi bulunmadığından elatma eyleminin 1983 sonrası olduğunun kabulü gerekmekte olup, icra dosyasına borçlu tarafından 28.4.2011 tarihinde ödeme yapıldığı görülmüştür.

Somut olayda, idarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından sonrasına ait olup olmadığı konusunda belge ve bilgi bulunmadığından elatma eyleminin 1983 sonrası olduğunun kabulü gerekmekte olup, icra dosyasına borçlu tarafından 28.4.2011 tarihinde ödeme yapıldığı görülmüştür.

İnfaz tarihinin 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde anılan 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 13. fıkrasının 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe girmesi nedeniyle icra vekalet ücreti ve harçlarının nispi hesaplanması gerekir. Bu tarihe kadar yapılan ödeme ile icra dosya borcu tamamiyle infaz edilmemesi ve son ödeme tarihinin 11.06.2013 ile Anayasa Mahkemesi’nin 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrasına yönelik 13.11.2014 tarihleri arasına denk gelmesi halinde yukarıda açıklaması yapılan Yasa hükmü iptal edilmemiş olduğundan maktu vekalet ücreti üzerinden yapılacak hesaplama sonucu dosya borcunun belirlenerek infaz edilip edilmediğinin araştırılması, infaz edilmiş ise, Anayasa Mahkemesi’nin 13.11.2014 tarihli iptal hükmünün dosyaya etkisinin olmadığı düşünülerek, şikayetin reddine, ancak tamamen infaz edilmemişse icra dosyası derdest iken maktu hesaplamaya ilişkin hükmün iptal edildiği nazara alınarak vekalet ücreti ve icra harçlarının nispi olduğu değerlendirilerek buna göre yapılacak hesaplama ile sonuca gidilmesi gerekir.

Dairemizin 28.5.2019 tarih ve 2018/1291 E. - 2019/9275 K. sayılı ilâmı maddi hataya dayalı olup, maddi hataya dayanan bozma kararına uyulması usulü müktesep hak teşkil etmeyeceğinden (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 15.03.1972 gün ve E:1968/1-277, K:176; 01.03.1995 gün ve E:1995/7-641, K:117; 23.01.2002 gün ve E:2001/1-1010, K:2002/1; 12.07.2006 gün ve E:2006/4-519, K:527; 04.11.2009 gün ve E:2009/13-370, K:2009/480 sayılı kararları, Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, 6. Baskı, ... 2001, Cilt 5, sayfa 4771 vd.), yukarıda yazılı açıklamalar gereğince, borçlu tarafından icra dairesine yapılan ödeme tarihi olan 28.4.2011’de nispi uygulama yürürlükte olduğundan, bu ödeme ile dosyanın infaz edilip edilmediğinin tespiti için nispi icra vekalet ücreti ve nispi harç üzerinden hesaplama yaptırılmak üzere bilirkişiden ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde maktu hesaplama yapan rapora dayalı hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile ... Anadolu 22. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 23.9.2020 tarih ve 2020/221 E. - 2020/57 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nin 364/2. ve HMK’nin 373/4. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre alacaklının sair temyiz itirazının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 09/06/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4619, Karar No: 2024/5099, Tarih: 22.05.2024

**4. Hukuk Dairesi         2024/4619 E.  ,  2024/5099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/741 - 2023/741

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU İTİRAZ HAKEM HEYETİ

SAYISI : KIT 2023/2174

HÜKÜM/KARAR : İtirazının Kısmen Kabulüne

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ

SAYISI : K-2020/93023

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılamasında İtiraz Hakem Heyetince verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairece İtiraz Hakem Heyeti kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyetince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; itirazın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirkete trafik sigortalı araç sürücüsünün kusuru sonucu gerçekleşen tek taraflı kazada araçta yolcu olarak bulunan davacının yaralandığını, sunulan rapora göre %8 oranında malul kaldığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla toplam 15.001,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiş, 30.10.2020 tarihli bedel arttırım dilekçesi ile talebini toplam 110.080,00 TL'ye yükseltmiştir. Bozma sonrası 29.11.2023 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 360.000,00 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; kusuru ve maluliyeti kabul etmediklerini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İTİRAZ HAKEM HEYETİ KARARI

İtiraz Hakem Heyeti 27.12.2020 tarihli ve 2020/İHK-28632 sayılı kararı ile davacı vekili ve davalı vekilinin itirazlarının reddine karar vermiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairenin 05.10.2022 tarihli ve 2022/91917 Esas, 2022/11538 Karar sayılı kararı ile;

III. İTİRAZ HAKEM HEYETİ KARARI

İtiraz Hakem Heyeti 27.12.2020 tarihli ve 2020/İHK-28632 sayılı kararı ile davacı vekili ve davalı vekilinin itirazlarının reddine karar vermiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairenin 05.10.2022 tarihli ve 2022/91917 Esas, 2022/11538 Karar sayılı kararı ile;

"Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; davacının hak kazanabileceği işgücü kaybı tazminatının hesaplanması için alınan karara esas kabul edilen aktüer bilirkişi raporunda; 01.06.2015 tarihli ZMSS Genel Şartları dahilinde, TRH 2010 Yaşam Tablosuna göre ve %1,8 teknik faiz uygulanarak tazminat hesabı yapılmıştır. Tazminat hesaplamasında, yeni ZMSSGŞ ve ekindeki cetvellere göre hesaplama yapılmış ise de, Anayasa Mahkemesi'nin 17ç07ç2020 tarih- 2019/40-2020/40 sayılı kararı ile; KTK'nun 90 ıncı maddesindeki "bu Kanun çerçevesinde hazırlanan genel şartlarda öngörülen usul ve esaslara tabidir" bölümündeki "bu Kanun çerçevesinde hazırlanan genel şartlarda" ibaresinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptaline karar verilmiştir. Bu nedenle; işgücü kaybı tazminatı hesabında, yeni ZMSS Genel Şartları ekindeki cetvellerin kullanılması mümkün olmadığından ve %1,8 teknik faiz uygulaması da anılan cetvellerle getirildiğinden, artık uygulanması mümkün değildir. Tazminat hesaplamasının, %1,8 teknik faiz uygulanmadan yapılması gereklidir ki, hakem heyeti tarafından esas alınan rapor bu yönüyle yeterli bir rapor değildir.

Davacı vekilinin talep dilekçesinde PMF Yaşam Tablosu ve progresif rant formülü gözetilerek hesaplama yapılması gerektiğini belirtmesi karşısında; davacının talebi aşılmayacak şekilde PMF’ye göre muhtemel bakiye ömrün belirlenmesi ve % 1,8 teknik faiz uygulanmadan tazminatın hesaplanması, bilinmeyen/işleyecek devre hesabı yapılırken, bilinen son gelirin her yıl için % 10 artırılıp % 10 iskonto edilmesi yönteminin kullanılması, gerekirken, eksik incelemeyle, yazılı biçimde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

a-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, hakem kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

a-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, hakem kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

b-Sürekli iş gücü kaybı tazminatının belirlenmesinde, davacının son gelir durumu ile birlikte muhtemel yaşam süresinin ve bu sürenin ne kadarında aktif çalışma hayatının devam edeceği, ne kadarında pasif döneme bulunacağının tespiti önem arz etmektedir. Çalışma hayatının, aktif çalışma dönemi ve emeklilik dönemi olan pasif devre olarak ayrılması ve özel yasalarında çalışma süreleri ayrık olarak belirtilmemiş (asker, polis vb. gibi) kişiler yönünden 60 yaşın aktif çalışma devresini, bakiye yaşam süresi varsa kalan sürenin de pasif çalışma dönemini oluşturduğu; sürekli iş gücü kaybı nedeniyle tazminatın hesabında, pasif devrede de zararın oluşacağı ve bu zararın asgari ücret düzeyinde bir zarar olacağının kabulü gerektiği Dairemizin yerleşik içtihatlarındandır. Özel yasaları gereği çalışma süreleri ayrık olarak düzenlenenler dışında kalan kişiler yönünden, aktif-pasif devre ayrımı anılan şekilde yapılmakla birlikte; asker, polis gibi özel yasaları ile çalışma süreleri farklı belirlenen kişiler için sürelerin bu yasalardaki düzenlemelere göre belirlenmesi gerekmektedir.

Somut olayda; hükme esas alınan hesap bilirkişi raporunda davacının 65 yaşına kadar aktif, 65 yaş sonrası pasif dönem ayrımı yapılarak muhtemel bakiye ömür süresine göre tazminatın belirlendiği görülmektedir. Oysaki Dairemizin yerleşik uygulaması gereği, davacının 60 yaşına kadar olan muhtemel yaşam süresinin aktif devre ve 60 yaşından sonraki muhtemel ömür süresinin pasif devre olarak belirlenmesinden sonra, pasif devre için AGİ dahil edilmemiş asgari ücret üzerinden hesaplama yapılması gerekmektedir. Bu yönüyle rapor hatalı olup, eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

c-5684 sayılı Sigortacılık Kanunu, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmeliğin 16/13 üncü maddesi ve karar tarihinde yürürlükte olan AAÜT'nin 17/2 nci maddesi gereği, davacı yararına hükmedilecek vekalet ücretinin, tarifeye göre belirlenen nispi vekalet ücretinin 1/5'i tutarında (maktu ücretin altında kalmamak kaydıyla) olması gerektiği gözetilmeden, fazla vekalet ücretine karar verilmesi de doğru görülmemiştir." gerekçesi ile kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İtiraz Hakem Heyetince Bozmaya Uyularak Verilen Karar