muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5092, Karar No: 2016/6692, Tarih: 26.04.2016

eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahallelerde görev yapmış/yapmakta olan muhtar ve azalardan istem hakkında düşünce edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, Kurum işlemine dayanak tutanakları tutan görevliler dinlenilmeli, böylelikle, “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, boşanan eşlerin medula sisteminde ve GSM kayıtlarında yer alan adres bilgileri araştırılmalı, davacının ve davacının boşandığı eşinin yaşadığı iddia edilen adreslerdeki komşuların beyanına başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5547, Karar No: 2013/29793, Tarih: 12.12.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/5547 E.  ,  2013/29793 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/153254

MAHKEMESİ : Dikili Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/11/2010

NUMARASI : 2010/314 (E) ve 2010/411 (K)

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-) Sanığa yüklenen ''suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi'' suçu için 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesinin suç tarihinde yürürlükte bulunan şekli ile “altı aydan üç yıla kadar hapis ve bin güne kadar adli para cezası (09.07.2009 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5918 sayılı Yasanın 3. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu altı aydan üç yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adli para cezası)” yaptırımlarının, her ikisinin de birlikte öngörüldüğü, yasada hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Yasanın 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda sanık hakkında yüklenen suçtan dolayı “suçun işlenmesindeki özellikler” değerlendirilerek alt sınırdan hapis cezası belirlendiği halde, aynı gerekçe ile alt sınırdan uzaklaşılıp 180 gün karşılığı adli para cezasına hükmolunması suretiyle kararda çelişkiye neden olunması,

2-) Katılanın evinden çalınan eşyalardan yalnız Vestel marka dizüstü bilgisayarın sanığa ait evde yapılan aramada bulunup katılana iade edilmiş olduğunun anlaşılması karşısında; sanığa yüklenen suç eşyasının kabul edilmesi suçu kapsamı dışında kalan zarardan sanığın sorumlu tutulamayacağı gözetilerek, adli sicil kaydına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasından ibaret kesin nitelikte olmayan dolayısıyla engel hükümlülüğü bulunmayan ve yargılama sürecindeki davranışları olumlu değerlendirilerek 5237 sayılı TCK’nun 62. maddesnin uygulanmasına karar verilen ve kişiliği olumlu değerlendirilerek aynı yasanın 50. maddesi uyarınca hükmolunan hapis cezası adli para cezasına çevrilen sanığın kişiliği bu kez olumsuz değerlendirilerek hükmün açıklanmasına yer olmadığına karar verilmek suretiyle gerekçeler arasında çelişki yaratılması,

3-) Kabule göre de;

Sanık hakkında hükmolunan 100 gün adli para cezasından TCK’ nun 62. maddesi uyarınca indirim yapılması sırasında 83 gün yerine 84 gün karşılığı adli para cezası belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6783, Karar No: 2019/1770, Tarih: 14.02.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/6783 E.  ,  2019/1770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu ile ilgili kurulan hüküm bakımından suça sürüklenen çocuk müdafiinin 18.03.2014 tarihli temyiz talebi ile ilgili olarak tebliğnamede görüş bulunmadığı anlaşılmakla suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu bakımından ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE, 14.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15023, Karar No: 2016/9693, Tarih: 20.12.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/15023 E.  ,  2016/9693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK 155/2, 62, 52/2, 53 md uyarınca mahkumiyet

Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanığın katılana ait oto kiralama şirketinden araç kiraladığı, kira süresi bitmesine karşın aracı iade etmeyerek kaza yapıp terk ettiği oluş ve dosya kapsamından anlaşılmakla, mahkemenin kabulünde isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Eylemin TCK 155/1. madde kapsamında kaldığı gözetilmeden sanık hakkında aynı maddenin 2. fıkrası uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sonuç ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına 20.12.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12913, Karar No: 2008/2770, Tarih: 05.03.2008

**1. Hukuk Dairesi         2007/12913 E.  ,  2008/2770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKÇAABAT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/12/2006

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, kayden maliki olduğu 1976 parsel nolu taşınmaz ile davalıya ait olmakla birlikte Kıyı Kenar Kanunu 4.cü maddeye aykırı olarak 100 mt. mesafede olan 182 parsel içinde inşa edilen benzin istasyonu ve eklentilerinin yıkılması gerektiğini ileri sürerek el atmanın önlenmesi ve tecavüzlü yapıların yıkılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kayden davacıya ait taşınmaza davalının haklı ve geçerli bir neden olmaksızın elattığı ,ayrıca davalı taşınmazı içerisinde olmakla birlikte ,4621 sayılı Kıyı Kenar Kanununun 4. maddesine aykırı inşa edilen yapıların yıkılması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, elatmanın önlenmesi ve yıkım istemli olarak açılmış, mahkemece davanın kabulüne yönelik verilen karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu edilen 1976 parsel nolu taşınmaz davalı adına tapuda kayıtlı olup, üzerinde de davalı tarafından yapılan bina bulunmaktadır. Mahkemece, niza konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçe gösterilerek davalının kendisine ait tapulu taşınmaza el atmasının önlenmesine ve binanın yıkımına karar verilmiştir. T.M.Y. 683. maddesine göre bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Davacıya ait tapu kaydı (çap) ayakta olduğuna göre bu kayıt iptal edilinceye kadar davalının bu taşınmazda yasadan doğan kullanım hakkı kısıtlanamaz. Davalının çaplı yerinin kıyı kenar çizgisi içerisinde kalması davacı Hazineye sadece tapunun iptali için dava açma hakkı verir, tapu kaydı iptal edilmeden davalının tasarruf hakkını kısıtlayıcı biçimde hüküm kurulması doğru değildir.

Çaplı taşınmaz üzerinde bulunan binanın yıkımı ile ilgili kabul kararına gelince; olaya yukarıda belirtilen ilkeler ışığında bakıldığında çaplı taşınmaz içerisinde bulunan binanın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesi ile yıkımına karar verilmesinin yasal dayanağı bulunmamaktadır. Her ne kadar mahkeme yıkım gerekçesinde binanın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalıp bu yerlere yasal olarak bina yapılamayacağını belirtmiş ise de yasada çaplı taşınmaz içerisinde bulunan binaların yıkılacağına dair bir hüküm bulunmamaktadır. Konu ile ilgili h~kümler 3621 Sayılı Kıyı Kanununun 6, 15 ve Kıyı Yönetmenliğinin 5. maddesi ile 3194 Sayılı İmar Kanununun 32 ve 42. maddelerinde, ayrıca Kıyı Yönetmeliğinin 20. maddesinde mevcuttur. Buradaki cezalar da idari nitelikte olup mülkiyet hakkını ortadan kaldırıcı nitelikte değildir. Başka bir anlatımla kişinin kendi mülkiyet alanına yapmış olduğu imara ve yasalara aykırı yapılaşmanın müeyyidesi idari yaptırımdır. Diğer taraftan davacı ile davalı arasında önceden düzenlenip daha sonra iptal edilen irtifak hakkı tesisi ile ilgili sözleşmenin iptal edilmesi de bu davada sonuca etkili değildir.

Hal böyle olunca davalının sicilden kaynaklanan mülkiyet hakkına değer verilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme sonucu kabul kararı verilmesi doğru değildir. Davalının, temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkeme kararının HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 5.3.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21341, Karar No: 2019/8155, Tarih: 10.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/21341 E.  ,  2019/8155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş akdinin haksız feshedildiğini beyan ederek ödenmeyen kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile yıllık izin ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının alacağının bulunmadığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma alacağının bulunup bulunmadığı hususunda uyuşmazlık vardır.Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Somut olayda; davacı kışın haftanın 6 günü 08.00-18.00 saatleri arasında, yazın ise 08.00-20.00 saatleri arasında davalı işyerinde çalıştığını beyan etmiş, davalı davacının fazla çalışma yapmadığını savunmuştur.Mahkemece alınan bilirkişi raporuna göre, davacının 26.02.2013-31.07.2014 tarihleri arasında davacı tanık beyanına göre; kış döneminde haftada 6 gün 08.00-18.00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenmeyle 54 saat çalışarak, 9 saat fazla çalışma yaptığı, yaz döneminde; 08.00-20.00 saatleri arasında 1,5 saat ara dinlenmeyle 63 saat çalışarak 18 saat fazla çalışma yaptığı, 01.08.2014-31.12.2014 tarihleri arasında davalı tanık beyanına göre, davacının haftanın 6 günü 09.00-18.00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenmeyle 48 saat çalışarak 3 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ve fazla çalışma ücret alacağı hüküm altına alınmıştır.

26.02.2013-31.07.2014 tarihleri arasındaki dönemde hesaplamaya esas alınan davacı tanığı ... ifadesinde, kendisinin çalıştığı şirketle davacının çalıştığı şirket arasında 5-6 kilometre mesafe bulunmasına rağmen şirketler arasında evrak getirip götürmeleri nedeniyle davacının çalışma saatlerini bildiğini beyan ettiği, davacı ve tanığın aynı yerde çalışmamaları nedeniyle tek başına bu beyanın fazla çalışmayı ispatlamaya yeterli olmadığı anlaşılmıştır. Davacıyla aynı dönem çalışması bulunan davalı tanığı ... ise davacının, 08.30-09.00 saatlerinde işe başladığını ve 18.00-18.30 saatlerine kadar haftanın 6 günü çalıştığını beyan etmiştir. O halde davacı talebi, davacı ve davalı tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı hepbirlikte değerlendirildiğinde, davacının hizmet süresi boyunca haftanın 6 günü 08.30-18.00 saatleri arasında 9,5 saat çalıştığı, 1 saat ara dinlenme yaparak haftalık 51 saat çalıştığı ve 6 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken eksik incelemeyle hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının talep halinde ilgililere iadesine, 10.04.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17021, Karar No: 2013/12946, Tarih: 23.09.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/17021 E.  ,  2013/12946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

1)İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HMK'nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

2)Şikayet eden borçlu ... vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, 11.03.2013 tarihli yazı ile borçlunun ... Bankası ... Şubesi nezdindeki hesaplarına haciz konulmasına karar verildiğini ve bu kapsamda ilgili Banka'ya haciz yazısı yazıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun 1. maddesiyle eklenen Geçici 6. ve 6111 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesine göre, kamulaştırmasız el atma nedeniyle hüküm altına alınan tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan anılan banka hesabına kamu hizmetlerine tahsisli (projeli işlerde kullanılmak üzere) ödenekler ve personele ait maaşlar ile diğer kurum ve kuruluşların yatırım vs. hizmetlerinde kullanılmak üzere bütçelerinden gönderilen ödeneklerin yatırıldığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin İİK'nun 82/1. maddesine de aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenlemenin yürürlük tarihinden sonra, hüküm altına alınan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddenin son fıkrası gereği haciz yapılamayacağını, yine 6111 sayılı Kanun'un geçici 2.maddesi Anayasa Mahkemesi'nin 22/02/2013 tarihli 28567 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 01/11/2012 tarihli ve 2010/83 esas 2012/169 karar sayılı kararı ile iptal edildiği ve aynı kararda, iptal kararının Resmi Gazete'de yayımlandığı tarihten itibaren 6 ay sonra yürürlüğe gireceğinin hüküm altına alındığından anılan kanun maddesinin 22/08/2013 tarihine kadar yürürlükte olduğu ve 01/11/1983 tarihinden sonraki döneme ait kamulaştırmasız elatma nedeniyle açılan davalar neticesinde verilen tazminat kararlarına

dayanılarak yapılan icra takiplerinde, borçlu idarenin mal, hak ve alacaklarının 22/08/2013 tarihine kadar haczedilemeyeceği gerekçesiyle şikayetin kabulü ile borçlu İl Özel İdaresi'nin TC. ... Bankası ... Şube Müdürlüğü'ndeki hesabına konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

dayanılarak yapılan icra takiplerinde, borçlu idarenin mal, hak ve alacaklarının 22/08/2013 tarihine kadar haczedilemeyeceği gerekçesiyle şikayetin kabulü ile borçlu İl Özel İdaresi'nin TC. ... Bankası ... Şube Müdürlüğü'ndeki hesabına konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 13.02.2011 tarih ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir.

Ne var ki; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, iptal hükmü 22.02.2013 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak kamuoyunun bilgisine sunulmuştur.

Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır.

Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (... Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26)

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (... Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26)

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

Somut olayda; borçlunun hesabına 11.03.2013 tarihinde haciz konulmuştur. Haciz tarihi itibariyle 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiğinden ve o tarih itibariyle yürürlükte olan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6.maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından, kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, haciz tarihindeki uygulamaya göre, borçlu İdare'nin haczi kabil malvarlığı üzerine haciz konulması mümkün olup mahkemenin yazılı gerekçesi isabetli olmamıştır. -//-

Bu kapsamda; haciz yazısında belirtilen hesap numarasına uygun hesabın ekstrelerinin getirtilerek, hesaptaki paraların mahiyeti ve kaynağı belirlenip, diğer şikayet nedeni kapsamında değerlendirilme yapılarak sonuca gidilmesi yerine, yazılı gerekçeyle hüküm tesisi doğru değildir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 23.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.