muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23406, Karar No: 2014/2612, Tarih: 18.02.2014

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminat alacağına ilişkin takibe konu ilamın tarihi 08.12.2011 olup, borçlunun 3.kişilerdeki mal ve alacaklarına 11.02.2013,14.02.2013 ve 21.02.2013 tarihli müzekkerelerle haciz konularak, 1.haciz ihbarnameleri gönderilmiştir. Karar tarihi itibariyle 6487 sayılı Yasa'nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa'nın Geçici 6. maddesi yürürlüğe girmiş ise de; yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda ilam tarihine göre anılan Yasa'nın uygulanma imkanı yoktur. Öte yandan 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiğinden ve ilam tarihi itibariyle yürürlükte olan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6.maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından, kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, borçlu İdare'nin haczi kabil malvarlığı üzerine haciz konulması mümkündür.

O halde Mahkemece, şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile şikayetin kabulüne ve haciz işlemlerin kaldırılmasına karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,18.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2009/6489, Karar No: 2010/5754, Tarih: 13.05.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/6489 E.  ,  2010/5754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Davacı, Belediyeye bağlanmış olan mahallelere ilişkin olarak köy-kır bekçilerinin sorumluluğunun Belediyeye ait olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, ... ve arkadaşlarının ... ve Yayla mahallesi adresindeki işyerinde 1986-2004 yılları arasında köy kır bekçiliği olarak geçen çalışmalarından dolayı ... Belediye Başkanlığının SSK’na karşı sorumlu olduğu, davacı ... Başkanlığının SSK’na karşı sorumlu olmadığının tesbiti istemine ilişkindir

Mahkemece, ... Köy Muhtarlığına ait işyerinde köy - ... olarak çalıştıkları tesbit edilen sigortalılar nedeniyle bu işyerinin SSK ... Sigorta İl Müdürlüğü tarafından resen 1121425.06 sicil numarası ile tescili ve 15.08.1986 tarihi itibariyle ... İlk ... Belediye Başkanlığı adına 506 sayılı Yasa kapsamına alınma işleminin yerinde bulunduğunun ve bu işyerinden SSK'na karşı davacı Belediyenin sorumlu olduğunun, 22.03.2008 tarih, 26824 Sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5747 sayılı Yasa uyarınca ... İlk ... Belediyesinin tüzel kişiliği kalktığından, ... Mahallesinin ... İlçesine Mahalle olarak bağlandığından 22.03.2008 tarihinden itibaren ... İlçesi Belediyesinin SSK'dan sorumlu olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; ...’nın 13.07.2006 tarihli dilekçesi ile ... Muhtarlığında 26.11.1986 tarihinden itibaren çalıştığı halde sigortalı yapılmadığına ilişkin şikayeti üzerine, Kurum yoklama memuru tarafından yapılan inceleme sonucunda düzenlenen 11.04.2007 tarih ve 38 sayılı raporda ... Köy Muhtarlığı emrinde 15.08.1986 tarihinden itibaren köy ve kır Bekçisi olarak sigortalı çalıştırıldığının tesbit edildiği,işyerinin 15.08.1986 tarihi itibariyle 506 sayılı Yasa kapsamına alınması gerektiğinin belirtildiği, Kurum'un ... Belediye Başkanlığı ve ... Belediye Başkanlığı ile yaptığı yazışmaların sonuçsuz kalması üzerine köy ve kır Bekçiliği işyerinin re'sen 15.08.1986 tarihi itibariyle ... İlk ... Belediye Başkanlığı adına 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı ve raporda çalıştığı tesbit edilen sigortalılar için bildirge ve bordro istendiği,... Köy Muhtarlığının önceleri Bala ilçesine bağlı köy iken,23.07.2004 tarihinde Bala İlçesi ... İlk ... Belediyesine bağlı ... mahallesi olduğu,14.02.2007 tarihinde ... mahallesinin ... İlçesi, ... İlk ... Belediye Başkanlığına bağlandığı,22.03.2008 tarihinde ise ... Mahallesinin ... İlçesine mahalle olarak bağlandığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa’nın 4.maddesinde, Bu kanunun uygulanmasında 2 nci maddede belirtilen sigortalıları çalıştıran gerçek veya tüzel kişilerin "İşveren" olduğu,aynı Yasa’nın 8.maddesinde ise, işverenin, örneği Kurum'ca hazırlanacak işyeri

bildirgesini en geç sigortalı çalıştırmaya başladığı tarihte Kurum'a doğrudan vermek veya iadeli taahhütlü olarak göndermekle yükümlü olduğu, sigortalı çalıştırılan bir işin veya işyerinin başka bir işverene devrolunması veya intikal etmesi halinde de, yeni işverenin bildirge vermekle yükümlü olduğu, işyerinin bildirilmemesi halinde yapılacak işlemlerin neler olduğu belirtilmiştir.

Somut olayda, yoklama memurluğu raporuna göre 15.08.1986-31.12.2004 tarihleri arasında çalışmaları tesbit edilen sigortalıların ilk işvereninin ... Köy Muhtarlığı olduğu, ancak bu işveren tarafından işyeri bildirgesi verilmediği, ... Köy Muhtarlığının ise tüzel kişiliğinin son bulduğu ve muhtarlığın önce ... İlk ... Belediye Başkanlığına, daha sonra ... İlk ... Belediye Başkanlığına bağlandığı tesbit edilmiştir.Bu durumda ... İlk ... Belediye Başkanlığının tüzel kişiliği devam ediyorsa bu belediye başkanlığının,tüzel kişiliği devam etmiyorsa şimdiki gibi ... İlk ... Belediye Başkanlığının SSK’ya karşı sorumlu olduğunun kabulü gerekirken Kurum işlemlerinin ... İlk ... Belediye Başkanlığı döneminde ortaya çıktığı gerekçesiyle yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Yapılacak ...; ... İlk ... Belediye Başkanlığının tüzel kişiliğinin devam edip etmediğini tesbit etmek,tüzel kişiliğinin devam ettiğinin anlaşılması durumunda bu belediye başkanlığının,tüzel kişiliği devam etmiyorsa şimdiki gibi ... İlk ... Belediye Başkanlığının SSK’ya karşı sorumlu olduğunun tesbitine karar vermektir.

Kabule göre de,davada taraf olmayan ... İlçe Belediye Başkanlığı hakkında hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 13.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/84, Karar No: 2013/448, Tarih: 31.01.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/84 E.  ,  2013/448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

Kullanım kadastrosu sırasında ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 1882 ada 65 parsel sayılı 1.124,99 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı, taşınmazın bahçe olarak 62 yıldan beri ... oğlu ...'nun kullanımında olduğu ve ... Orman İşletme Müdürlüğü'nün 02.07.2010 tarih ve 189 sayılı yazılarına istinaden tamamı eylemli orman alanında kaldığı, şerhi verilerek bahçe niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın eylemli orman niteliğinde olduğunu bu sebeple niteliğinin ağaçlık olarak değiştirilmesi ve kullanım şerhinin kaldırılması istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, çekişmeli taşınmazın üzerinde meyve ağaçları olup, taşınmazın üzerinde orman ağacı bulunmadığı gerekçesiyle Orman İdaresinin davasının reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma inceleme ve uygulama hüküm kurmak için yeterli bulunmamaktadır. 3402 sayılı Yasa'nın Ek 4. maddesine dayanılarak açılan davada, davacı Orman İdaresi, taşınmazın tamamının eylemli orman niteliğinde olduğunu iddia ederek, taşınmazın niteliğinin ağaçlık olarak değiştirilmesini ve kullanım şerhinin iptalini talep etmiştir. Dosya içerisinde bulunan geniş ölçekli hava fotoğrafında çekişmeli taşınmazın bulunduğu bölgenin yoğun şekilde orman ağaçları ile kaplı olduğu, orman bilirkişisi raporunda da belirtildiği gibi eğimin yer yer % 50'den fazla olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece hükme esas alınan teknik bilirkişilerin raporları hüküm kurmak için yeterli bulunmamaktadır. Orman bilirkişisi raporunda çekişmeli taşınmazın bitki örtüsünü sadece orman ağaçları yönünden değerlendirmiş, toprak yapısı ve zemin üstü bitki örtüsü yönünden bir değerlendirme yapılmamıştır. Yine fen bilirkişisi çekişmeli taşınmazın bulunduğu yeri geniş ölçekli hava fotoğrafındaki yerini işaretleyerek denetime elverişli rapor hazırlamamıştır. Doğru sonuca varılabilmesi için; taşınmaz başında orman mühendisi ve fen bilirkişisi huzuru ile, yeniden usulünce keşif yapılmalı, orman bilirkişisince taşınmazın niteliği, eğimi, toprak yapısı, bitki örtüsü ile özel mülk olarak fiili kullanıma konu

olup olamayacağı taşınmaz üzerindeki ağaçların yaşları, cinsleri ve ne suretle kullanıma konu oldukları ile ilgili olarak, taşınmazın değişik yönlerden çekilmiş ve çevresini de geniş açıdan gösteren fotoğrafları ile desteklenmiş somut verilere dayalı ayrıntılı rapor alınmalı, fen bilirkişisine keşif ve uygulamayı denetlemeye elverişli rapor ve harita düzenlettirilmeli, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yer geniş ölçekli hava fotoğrafında işaretlenmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece, bu hususlar yerine getirilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 31.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8899, Karar No: 2020/1577, Tarih: 02.03.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/8899 E.  ,  2020/1577 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 53, 62, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5/1 maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına yönelik

istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre yapılan temyiz incelemesi sonunda dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın çocuklarını örgüte müzahir okula göndermesinin örgütsel bir eylem olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan inceleme sonunda;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Karaman Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9590, Karar No: 2022/12477, Tarih: 29.11.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/9590 E.  ,  2022/12477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re' sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı

ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;" 134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir. " hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin % 10' u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi’nin 02.03.2022 tarih ve 2022/360 E. - 2022/383 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

Sonuç:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi’nin 02.03.2022 tarih ve 2022/360 E. - 2022/383 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-Eskişehir 1. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 04.02.2021 tarih ve 2020/188 E. - 2021/102 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin 2. cümlesinde yer alan “ % 10’una tekabül eden 11.600,00 TL” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “ % 5’ine tekabül eden 5.800,00 TL ” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa' nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 29/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6305, Karar No: 2015/13608, Tarih: 07.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/6305 E.  ,  2015/13608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 4. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/11/2014

NUMARASI : 2014/711-2014/1517

Taraflar arasındaki tedbir ve iştirak nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı ile evli olduğunu, davalı kocanın başka kadınla, ilişkisi olduğunu, bu nedenle aralarında tartıştıklarını ve müvekkilini evden kovduğunu, 2014 yılı Ocak ayından bu yana annesinin evinde yaşadığını müvekkilinin ayrı yaşamada haklı olduğunu ileri sürerek, müvekkili için 500,00 TL tedbir, müşterek çocuklar Selin ve Nehir için 400,00 ve 250,00 TL tedbir nafakası talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; davacının iddialarının asılsız olduğunu bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının davasının reddi ile 10/07/2014 tarihinde ara kararla davacı kadına ve çocuklara ilişkin nafakaların tümden kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

4721 sayılı TMK. nun 195. maddesi uyarınca, evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hâkimin müdahalesini isteyebilir. Hâkim, gerektiği takdirde eşlerden birinin istemi üzerine kanunda öngörülen önlemleri alır.

Aynı yasanın 197. maddesine göre de; eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir.

Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hâkim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetime ilişkin önlemleri alır.

Ancak; somut olayda; davacı ayrı yaşamda haklılığını kanıtlayamazsa dahi, yanında bulunan müşterek çocuk için nafaka talep edebilir.

O halde mahkemece; TMK 4. maddesi gereğince tarafların mali ve sosyal durumları gözönünde bulundurularak hakkaniyete uygun miktarda müşterek çocuk için nafakaya hükmedilmesi gerekirken, davanın tamamen reddedilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12064, Karar No: 2012/8904, Tarih: 09.04.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/12064 E.  ,  2012/8904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İnegöl 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :14.3.2011