muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5673, Karar No: 2019/431, Tarih: 10.01.2019

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükümlü hakkında banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçundan verilen beraat kararının kesinleşmiş olması ve iddianamede anlatılan eyleme ilişkin olarak verilen beraat kararı ile yargılamanın hükümlü lehine sonuçlandırılmış olması nedeniyle aynı fiilden dolayı tekrar kovuşturma konusu yapılması mümkün olmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen eylemin karar tarihinde yürürlükte bulunan 6763 sayılı Kanun’un 14. maddesi ile 5237 sayılı TCK.nun 158/1. maddesine eklenen (L) bendinde düzenlenen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturma ihtimaline binaen delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.04.2017 gün, 2015/55 esas 2017/324 karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309/4-c maddesi gereğince aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak koşuluyla BOZULMASINA, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.01.2019 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Dosyada bulunan 06.01.2015 tarihli İnegöl Asliye Ceza Mahkemesine hitaben düzenlenen iddianamede CMK.nun 225. maddesinde belirtildiği üzere yargılama konusu fiil "şüphelinin suç tarihinde müştekiye ait kredi kartı bilgilerini müştekinin çekmiş olduğu krediye istinaden sigorta yapacağından bahisle bankadan aradığını söyleyip temin ettiği, daha sonra müştekinin rızası dışında www.....com (adresinden) alışveriş yaparak ve alışveriş neticesinde ürünleri kendi adresinde teslim alarak başkasına ait banka ve kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu işlediği" şeklinde tanımlanıp sevk maddesi olarak TCK.nun 245/1, 53/1 maddeleri gösterilmiştir.

İddianamede tarif edilen eylem oluşa ve mahkemenin kabulüne uygundur. Ancak mahkeme, bu suçun işlenebilmesi için sanığın suça konu kredi kartını müştekinin bilgisi dışında kullanmış olması gerektiği, müştekinin kart bilgilerini rızası ile verdiği, sanığın üzerine atılı başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan cezalandırılması için her türlü şüpheden uzak somut, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçesiyle CMK.nun 223/2-e maddesi uyarınca beraatine, "dolandırıcılık suçunu işleme ihtimaline binaen hakkında suç duyurusunda bulunulmasına" 13.04.2017'de karar vermiş ve beraat kararı istinaf edilmeksizin 20.12.2017 tarihinde kesinleştirilmiştir. Suç duyurusu işlemi akabinde ise özetle sanığın iddianameye konu eyleminin 02.12.2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 14. maddesiyle TCK'ya eklenen 158/1-L maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturabileceği, bu eylemi yargılama görevinin ise ağır ceza mahkemesine ait olduğundan görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi gerekçesiyle kanun yararına bozma yoluna başvurulmuştur.

TCK.nun 245/1 maddesinde "Başkasına ait bir banka veya kredi kartını, her ne suretle olursa olsun ele geçiren veya elinde bulunduran kimse, kart sahibinin veya kartın kendisine verilmesi gereken kişinin rızası olmaksızın bunu kullanarak veya kullandırtarak kendisine veya başkasına yarar sağlarsa 3 yıldan 6 yıla kadar hapis ve 5000 güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır." hükmüne yer verilmiş bu maddenin gerekçesinde de "aslında hırsızlık, dolandırıcılık, güveni kötüye kullanma ve sahtecilik suçlarını ratio legis'lerinin tümünü de içeren bu fiillerin, duraksamaları ve içtihat farklılıklarını önlemek amacıyla, bağımsız suç haline getirilmeleri uygun görülmüş" olduğu belirtilmiştir. Bu suça bakmakla görevli mahkeme asliye ceza mahkemeleridir.

Suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve TCK.nun 245/1 maddesine göre daha ağır ceza gerektiren aynı Yasanın 158/1-l maddesinde "Kişinin, kendisini kamu görevlisi veya banka, sigorta ya da kredi kurumlarının çalışanı olarak tanıtması veya bu kurum ve kuruluşlarla ilişkili olduğunu söylemesi suretiyle" şeklinde ek bir düzenleme yapılmış olup bu suçun yargılama yeri olarak 5275 sayılı Kanun'un 12. maddesinde ağır ceza mahkemeleri gösterilmiştir.

Suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve TCK.nun 245/1 maddesine göre daha ağır ceza gerektiren aynı Yasanın 158/1-l maddesinde "Kişinin, kendisini kamu görevlisi veya banka, sigorta ya da kredi kurumlarının çalışanı olarak tanıtması veya bu kurum ve kuruluşlarla ilişkili olduğunu söylemesi suretiyle" şeklinde ek bir düzenleme yapılmış olup bu suçun yargılama yeri olarak 5275 sayılı Kanun'un 12. maddesinde ağır ceza mahkemeleri gösterilmiştir.

Mahkemece verilen beraat kararı kesinleşmiş olup beraat kararının daha güvenceli olan üst dereceli mahkeme yerine alt dereceli mahkemede verilmiş olmasından dolayı kanun yararına başvurulması, sübuta ilişkin bir bozma nedeninin ileri sürülmemesi halinde, olağan yasa yolu olan temyiz ya da istinafta usulü bir bozma nedeni olarak kabul edildiği halde, olağanüstü yasa yolu olan kanun yararına bozmada, korunması gereken "kesin kararın otoritesi" nedeniyle bozma nedeni oluşturamaz. Zira bu hukuka aykırılık (sübuta itiraz yoksa) kararın esas ve içeriğine doğrudan doğruya ve tam etkili bir usül hatası değildir. Bu nedenle salt görevli mahkemede verilmemesi nedeniyle sanıkla suç arasındaki ilişkiyi sonlandıran ve en lehe olarak kabul edilen kesinleşmiş beraat kararına karşı kanun yoluna başvurulamayacağı gibi iddianamadeki anlatımı yapılan eylem, dairemizin yerleşik içtihatlarına göre de TCK.nun 245/1 maddesi kapsamında kalıp; niteleme, sevk ve görevli mahkemenin gösterilmesinde de bir isabetsizlik görülmemektedir. Sonuç olarak iddianamede gösterilen eylem TCK.nun 245/1 maddesinde düzenlenen suçu oluşturmakta, görevli ve yetkili mahkeme de İnegöl Asliye Ceza Mahkemesidir. Sanığın daha güvenceli olan üst dereceli mahkeme yerine alt dereceli bir mahkemede yargılanmasının sanığın lehine konulan bir usül hükmüne aykırılık oluşturduğunda kuşku bulunmaması karşısında; hakkında beraat kararı verilen sanığın olağan kanun yolu olan temyiz ya da istinafta bu hususu kanun yoluna başvuru nedeni yapması halinde bu usül hatasının sonucu etkili görülmemesi nedeniyle bozma nedeni yapılmayacağı, Cumhuriyet Savcısının ise CMK.nun 290. maddesi uyarınca bu konuda temyiz yetkisinin dahi bulunmadığı gözetildiğinde salt görev yönünden yapılan kanun yararına bozma talebinin reddi yerine, kabulü ile hükmün görev yönünden sonucu etkili olmamak üzere bozulması kararına iştirak etmek mümkün olmamıştır.

Bununla birlikte dosyanın incelenmesi sonucunda; iddianamedeki eylemin sabit olduğu halde, eylem nitelik yönünden ikiye bölünerek "başkasına ait kredi kartının izinsiz kullanılması" suçundan beraat, "dolandırıcılık" suçundan suç duyurusunda bulunulmasına karar verilmesi yasaya aykırı olup Ceza Genel Kurulu'nun benzer nitelikteki ve 2007/6-170, 2007/195 sayılı kararında belirtildiği üzere kanun yararına bozma isteğinde yer almayan hukuka aykırılıklar bozma nedeni yapılamayacağından inceleme sırasında saptanan yeni (bu) hukuka aykırılıklarla ilgili olarak kanun yararına bozma yoluna başvurulması sağlanarak, istemlerin birlikte karara bağlanması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluğun bozma düşüncesine bu yönden de katılmak mümkün olmamıştır. 10.01.2019
Yargıtay — Esas No: 2020/9344, Karar No: 2021/17662, Tarih: 15.09.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/9344 E.  ,  2021/17662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, çocuğun cinsel istismarı

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafi tarafından yapılan itirazın, itiraz merciince kaldırılmasına karar verildikten sonra Mersin 5. Ağır Ceza Mahkemesine gönderildiği, mahkemece kaldırma kararı sonrası çocuğun cinsel istismarı suçundan 2016/169 Esas, 2016/202 Karar sayılı ilamı ile yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve bu kararın kesinleştiği görülmekle inceleme dışı tutulmuştur.

Suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebi ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle 15 yaşından küçük mağdure ile suça sürüklenen çocuğun arkadaşlık kurdukları, olay tarihinde suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin buluştukları ve suça sürüklenen çocuğun evine gittikleri, burada bir süre kaldıktan sonra suça sürüklenen çocuğun mağdureyi aynı mahallede bulunan annesinin evine götürdüğü, bir süre orada kalıp ayrılmaları sonrasında ihbar üzerine mağdurenin bulunduğu olayda, suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin birlikte bulundukları süre zarfında el ele tutuşup, öpüştüklerinin anlaşılması karşısında; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas, 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 Karar sayılı kararları nazara alındığında, onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak sanık tarafından gerçekleştirilen eylemlerle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından, suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 109/1, 3-f, 5 maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılanlar vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.09.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11927, Karar No: 2011/18413, Tarih: 08.12.2011

**13. Hukuk Dairesi         2011/11927 E.  ,  2011/18413 K.**

**"İçtihat Metni"**

.... vekili avukat .... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 30.3.2010 tarih ve 450-111 sayılı hükmün Dairenin 25.4.2011 tarih ve 19273-6487 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı,davalıdan alacağı mal karşılığı 5000 Dolarlık senet verdiğini,malı alamadığı gibi senedinde 115.000 Dolar olarak tahrif edilerek takibe konulduğunu bildirerek borçlu olmadığının tesbitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan temyiz incelemesinde kararın onanmasına karar verilmiştir.Bu onama ilamına karşı davalı tarafından karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair karar düzeltme talebinin reddi gerekir.

2-Davalı taraf senetteki malen kaydını talil ederek borç verdiğini savunmuş,bu savunmasını ispat edemediği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.Nevarki davalı yemin deliline de dayanmış olduğundan davalıya davacı tarafa yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak eda edilecek yeminin sonucuna göre karar verilmesi gerekçesiyle bozulması gerekirken kararın zuhulen onandığı anlaşılmakla davalının karar düzeltme talebinin kabulü ile onama ilamının kaldırılarak kararın yukarıda açıklanan gerekçe ile bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle davalının sair temyiz itirazlarının reddine,2.bentte açıklanan nedenle dairenin 30.11.2010 tarihli 2010/8136-15942 esas ve karar numaralı onama ilamının kaldırılarak yukarıda açıklanan nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA, 8.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1128, Karar No: 2016/4978, Tarih: 21.03.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/1128 E.  ,  2016/4978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Oluşa, dosya içeriğine, elektrik ve ziraat mühendisleri bilirkişilerin düzenledikleri raporlara göre sayacın tesisinden tespit tarihine kadar yapılan tüketimlerin herhangi bir müdahale ve kayıp olmadan kaydedildiği ve tüketimlerin normal olduğunun belirtilmesi karşısında sanığın atılı suçtan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 21.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/22519, Karar No: 2008/17428, Tarih: 11.11.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/22519 E.  ,  2008/17428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/09/2007

Davacı,  20.4.1982-23.9.1985 tarihleri arası Bağ-Kur sigortalısı olduğuna  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava nitelikçe primlerini tahsil ettiği halde, vergi kaydının 23.09.1985 tarihinde başladığından bahisle tescil tarihini 20.04.1982 tarihinden 23.09.1985 tarihine çekerek, vergide  kayıtlı olduğu 23.09.1985-31.12.1993 ve limitet şirket ortaklığının başladığı 16.02.1994 tarihinden sonraki dönemde Bağ-Kur Sigortalısı kabul ederek, 20.04.1982-23.09.1985 ve 01.01.1994-16.02.1994 tarihleri arasındaki sigortalılığını iptal eden kurum işleminin iptali ile 30.04.2004 tahsis talep tarihinde yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının ilk pirim ödemesinin 15.04.1992 tarihinde olduğu, 1479 sayılı yasada geriye yönelik hizmet tespitine yasal olarak olanak bulunmadığı, vergi, sicil, oda kaydı olmaksızın af yasalarından yararlanılarak yapılan prim ödemelerinin sigortalı sayılmak için yeterli olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş ve karar süresinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacının ilk pirim ödemesinin 15.04.1992 tarihinde olduğu, 1479 sayılı yasada geriye yönelik hizmet tespitine yasal olarak olanak bulunmadığı, vergi, sicil, oda kaydı olmaksızın af yasalarından yararlanılarak yapılan prim ödemelerinin sigortalı sayılmak için yeterli olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş ve karar süresinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Yasa’nın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa, Bağ-Kur’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. Nihayet, 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Yasa, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkâr sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir.Davacının şahsi sicil dosyasının ve dosyaya sunulan hesap özetlerinin incelenmesinden, 11.10.1990 tarihli giriş bildirgesine istinaden, 20.04.1982 tarihi itibariyle Bağ-Kur sigortalısı olarak davalı kurumca resen kayıt ve tescilinin yapıldığı, 1992 yılında 3780 sayılı yasadan yararlanarak tüm pirim borcunu ödediği, 27.09.2001 tarihli hesap özetine göre 30.09.20001 tarihi itibarıyla 19 yıl 5 ay 10 gün hizmetinin olup pirim borcunun anlaşılmaktadır.

Davacının 23.09.1985-31.12.1993 ve 11.03.1997 tarihinden itibaren devam eden vergi kaydı, 16.02.1994 tarihinden itibaren devam eden limitet şirket ortaklığı ve 16.02.1998 tarihinden itibaren de oda ve sicil kaydı bulunmaktadır.  Bu durumda,  davacının uyuşmazlık konusu dönemde 2654 sayılı Yasa ile aranan vergi ve 3165 sayılı yasa ile aranan esnaf ve sanatkâr sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarında kaydının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Ancak, davacının uyuşmazlık konusu döneme ilişkin prim borçlarını 3780 sayılı yasadan da yararlanmak suretiyle ödediği anlaşılmaktadır. Öte yandan davacının kurum tarafından resen tescil edildiği bellidir. Hal böyle olunca da davalı Kurum’un 20.04.1982 tarihi itibarıyla davacının resen tescilini yaparak ödeme yazısı gönderdikten ve buna göre uyuşmazlık konusu 20.04.1982-23.09.1985 ve 01.01.1994-16.02.1994 tarihleri arasındaki dönemi de kapsar şekilde geçmişe yönelik prim tahsil ederek uzun süre bu primleri  kullandıktan sonra,  primleri tahsil edilen bu döneme ilişkin davacının sigortalılığını

iptal etmesi Medeni Kanun’un 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kurallarıyla bağdaşmayacağı açıktır. Sosyal güvenlik kurumlarının anayasal görevlerini yerine getirirken, sigortalılara karşı olabildiğince yasal haklarını hatırlatması ve bu durumlarını izlemesi zorunlu görev olarak ortaya çıkar. Bağ-Kur’un bu anayasal sosyal güvenlik ödevinin gereği olarak, sigortalısını uyarmaması sonucu, primleri tahsil edilen sürelerin 1479 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu sigortalı olarak kabul edilmesi gerekmektedir. Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 01.10.1997 gün ve E: 1997/10-578, K: 1997/758; 24.09.2003 gün ve 2003/10-489, 2003/490 sayılı kararı da bu doğrultudadır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 11.11.2008 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/30256, Karar No: 2022/3875, Tarih: 08.02.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/30256 E.  ,  2022/3875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

K A R A R

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya görüşüldü:

CMK'nın 295/1 maddesinde yer alan ''Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' hükmü dikkate alındığında, ... tarihli dilekçesiyle süre tutum talebinde bulunan sanık müdafisine yapılan gerekçeli karar tebliğinde, 7 günlük süre içinde yasal düzenlemeye uygun sebep bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği ihtarının bulunmadığı,

Anlaşıldığından, sanık ... müdafisinin temyiz davası istemi hakkında KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA, dosyanın tebliğ işlemi gerçekleştirildikten ve verilmesi halinde temyiz dilekçesi eklendikten sonra Dairemize yollanılmak üzere, incelenmeksizin ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Ceza Dairesi'ne GERİ GÖNDERİLMESİNE, ... tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15411, Karar No: 2017/1906, Tarih: 23.02.2017

**3. Hukuk Dairesi         2015/15411 E.  ,  2017/1906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 1985 yılında Kozaklı ilçesinde kurulu bulunan S.S. ... Evler Yapı Kooperatifinin 132 konutluk işini yapmayı üstlendiğini, daha sonra kadastrosu yapılan arazideki dört konutun davalı ... arazisine yapıldığının anlaşıldığını, kooperatif tarafından bu dört inşaat için kendisine herhangi bir ödeme yapılmadığını, kendi malzemesiyle inşa edilen bu konutların bedeli karşılığında arsalarının mülkiyetlerinin kendisine devredilmesini davalı belediyeden talep ettiğini, davalının rayiçlerin çok üzerinde bir teklif getirdiği için anlaşamadıklarını, 1993 ve 1994 yıllarında yapılan yazışma ve sözlü görüşmelerden sonuç alınamaması üzerine mülkiyetin hükmen devri için Kozaklı Asliye Hukuk Mahkemesinde açtığı davanın 13.04.1995 tarihinde reddedildiğini, bu davadan sonra söz konusu dört konut için harcanan malzeme ve işçilik bedeli kadar tazminat ödenmesi talepli bir dava daha açtığını, yapılan keşif sonucunda bilirkişi tarafından hazırlanan rapora göre kendisinin harcadığı malzeme ve işçilik bedeli toplamının 2.165,92 TL. olarak tespit edildiğini, yargılama sonunda davanın 25.02.1999 tarihinde reddedildiğini, daha sonra yaptığı araştırmada mahkeme hükmüne dayanak yapılan Encümen kararının sahte olduğunu tespit ederek, belediye başkanı ve kararda imzası bulunan belediye encümen üyeleri hakkında resmi evrakta sahtecilik suçundan cezalandırılmaları istemiyle şikâyetçi olduğunu, adı geçen şahıslar hakkındaki ceza davasında Belediye Başkanı (yargılamaya izin verilmemesi) hariç diğer sanıkların cezalandırılmalarına karar verildiğini, temyiz edilen bu kararın bozulması sonrasında yapılan yargılamada ise davanın zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına karar verildiğini, kararın 20.02.2006 tarihinde kesinleştiğini, davalı belediyeden hakkını henüz alamadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla ve bedelin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda arttırılmak üzere, davalı arsasına kendi malzemesi ile yaptığı dört adet konutun malzeme bedeli ve işçilik bedeli olarak Kozaklı Asliye Hukuk Mahkemesinin 1996/200 Esas sayılı dosyasında mevcut bilirkişi raporunda hesaplanan 2,165.92 TL alacağının dava tarihi itibariyle güncellenerek, dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 19.03.2015 tarihli dilekçesi ile talebini 110.867,49 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, usulüne uygun tebligata rağmen cevap dilekçesi ibraz etmemiş, yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.