muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/21389, Karar No: 2013/8637, Tarih: 26.04.2013

Somut olayda, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından düzenlenen 23.05.2011 tarihli belgede, davacının 3600 gün prim ödeme ve 15 yıl sigortalılık süresini tamamladığı belirtilmiştir. Dosya içeriğinden davacının, 23.05.2011 tarihi itibariyle davalıya ait işyerinden fiilen ayrıldığı ve 26.05.2011 tarihinde başka bir işyerinde çalışmaya başladığı anlaşılmaktadır. Davacının işyerinden ayrıldıktan sonra başka bir işyerinde çalışması hakkın kötüniyetli kullanılması olarak değerlendirilemez. Davalı kanunun kendisine tanıdığı hakkı kullanmıştır. Kanunda tanınan bu hakkın amacı, işyerinde çalışarak yıpranmış olan ve bu arada sigortalılık yılı ile prim ödeme süresine ait yükümlülükleri tamamlamış olan işçinin, emeklilik için bir yaşı beklemesine gerek olmadan iş sözleşmesini aktif sonlandırabilmesine imkan tanımaktır. Bu sebeple, kıdem tazminatı alacağı bakımından davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11893, Karar No: 2008/1605, Tarih: 13.02.2008

**1. Hukuk Dairesi         2007/11893 E.  ,  2008/1605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SEFERİHİSAR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/06/2007

Taraflar arasında görülen davada;Davacı Hazine, davalıların miras bırakanı adına kayıtlı 189 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek tapusunun iptalini istemiştir.Davalılardan S.davanın reddini savunmuş, diğerleri davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi kapsamında bulunduğunun keşfen saptandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı S. tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, 3621 Sayılı Yasa’dan kaynaklanan tapu iptali ve sicil kaydının terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 131 ve 132 sayılı kadastral parsellerden gelen ve davalıların miras bırakanı adına kayıtlı olan çekişme konusu 189 sayılı parselin, 1979 yılında yapılan kadastro sırasında iskanen oluşan tesis tapusunun 1962 ve 1982 tarihli tedavüllerine dayalı olarak tespit gördüğü ; keşif sonrası düzenlenen jeoloji mühendisi raporunda taşınmazın tamamının kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığının bildirildiği, bilirkişi tarafından saptanan kıyı-kenar çizgisi ile 1977 tarihinde belirlenen idari kıyı-kenar çizgisi arasında önemli farklılık bulunduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, son kez yürürlüğe giren 362l Sayılı Kıyı Kanunu’nun kıyı kenar çizgisini belirleme yöntemine ilişkin 5 ve 9.maddeleri Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı kapsamı dışında bırakılmış ; anılan kanun maddesinin uygulanmasına yorum getiren ve görülmekte olan davalarda dikkate alınması zorunlu bulunan 28.11.l997 gün ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nda kural olarak, mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisi belirlenmesi görevinin adli yargıya ait olduğuna, ancak 362l sayılı Kıyı Kanunu'nun 9.maddesi uyarınca idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve yazılı bildirime rağmen yasal süresinde idari yargıya başvurulmaması nedeniyle yargı yolunun kapanmış olması veya idare tarafından verilip kesinleşmiş karar bulunması durumlarında, bunlara uygun şekilde kıyı kenar çizgisinin adli yargı tarafından saptanması gerektiğine işaret edilmiştir.

Somut olayda, idarece belirlenen kıyı-kenar çizgisinin taraflar yönünden bağlayıcılık kazanmadığı, bu çizginin mahkemece belirlenmesi gerektiği kuşkusuz ise de, jeoloji mühendisi tarafından düzenlenen raporda, keşfen saptanan kıyı-kenar çizgisi ile idari kıyı-kenar çizgisi arasındaki bariz farklılığın neden kaynaklandığı hususu yeterince aydınlatılmış değildir.

Somut olayda, idarece belirlenen kıyı-kenar çizgisinin taraflar yönünden bağlayıcılık kazanmadığı, bu çizginin mahkemece belirlenmesi gerektiği kuşkusuz ise de, jeoloji mühendisi tarafından düzenlenen raporda, keşfen saptanan kıyı-kenar çizgisi ile idari kıyı-kenar çizgisi arasındaki bariz farklılığın neden kaynaklandığı hususu yeterince aydınlatılmış değildir.

Hal böyle olunca, üç jeoloji mühendisinden oluşturulacak bilirkişi kurulu ve tapu fen memuru aracılığıyla yerinde yeniden keşif yapılması ; kıyı kenar çizgisinin, gözlem çukurları da açılmak suretiyle bilimsel verilerden ve bağlayıcılık niteliğini kazanmamış idari kıyı-kenar çizgisi haritasından yararlanılarak belli edilmesi, keşfen belirlenen çizgi ile idarece belirlenen kıyı kenar çizgisi arasında farklılık bulunduğu takdirde bu farklılığın nedenlerinin bilimsel gerekçeler gösterilmek suretiyle açıklığa kavusturulması ayrıca keşfi izlemeye ve infaza olanak sağlayacak biçimde fen bilirkişisine kroki düzenlettirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik tahkikatla yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Davalıların temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 13.2.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7353, Karar No: 2012/8032, Tarih: 24.12.2012

**15. Hukuk Dairesi         2012/7353 E.  ,  2012/8032 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, İİK’nın 67. maddesi uyarınca açılmış itirazın iptâli istemine ilişkindir. Davalı davanın reddini savunmuş, mahkemenin davanın reddine dair kararı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında imzalanan 18.10.2004 tarihli sözleşmede davacının yapacağı imalât karşılığı toplam 14.000,00 TL tutarlı bono verilmiştir. Davacı-yüklenici, davalı-iş sahibidir. İş sahibince açılan başka davada, 14.000,00 TL tutarlı bono verilmek suretiyle peşin ödemenin varlığı kabul edilerek iş sahibinin fazla ödediği 4.340,56 TL’nin yükleniciden tahsiline karar verilmiş; karar, onanmak suretiyle kesinleşmiştir. Eldeki davada, iş bedeli olarak verilen toplam 4.000,00 TL’lik bonoların tahsili için girişilen takibe itirazın iptâli istenmektedir. Mahkemece bono bedellerinin ödendiği kabul edilmiş ise de davalı ödeme belgesi sunmadığı gibi esasen ödeme savunmasında bulunmamış, yukarıda değinilen mahkeme ilâmına dayanmıştır. Oysa sözkonusu davada bono verilmesi ödeme kabul edilerek hükme varılmış, bonoların tahsil edilip edilmediği üzerinde durulmamıştır. Davaya konu bonolar halen davacı elinde bulunduğuna göre davalının ödemeyi usulen kanıtlaması zorunludur. Bu nedenle bedelinin ödenmediği ihtilâfsız olan bonolardan kaynaklanan davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken hukuki yanılgıya düşülerek davanın reddi doğru olmadığından karar, bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 24.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1127, Karar No: 2020/7384, Tarih: 22.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/1127 E.  ,  2020/7384 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/2, 62/1, 50/4-1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki otomobil ile geceleyin şehir içindeki aydınlatma bulunan bölünmüş yolda seyri sırasında kaza mahalli olan ışıklı dönel kavşağa trafik ışıklarının kendisine hitaben yeşil ışıktan sarı ve kırmızı ışığa döneceği sırada kırmızı ışığa takılmamak için mahal şartlarının üzerinde bir hızla girdiği sırada sağından kavşağa kırmızı ışıkta giren bisiklete sol yandan çarparak 2 kişinin ölümüne tali kusurlu şekilde sebebiyet verdiği olayda,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin sanığın kusursuz olduğuna ve cezanın fazla olduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 4. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, kendisine verilen uzun süreli hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 1520 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 30.400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 22/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16568, Karar No: 2020/10896, Tarih: 07.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/16568 E.  ,  2020/10896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 24/03/2013 tarihinde davalı şirket tarafından işletilen otelde bar kaptanı olarak çalışmaya başladığını, 12.05.2015 tarihine kadar burada çalışmaya devam ettiğini, davacının 12.05.2015 tarihinde haksız olarak işine son verildiğini, davacının davalı iş yerinde haftanın 7 günü çalıştığını, resmi ve dini bayramlarda izin kullanamadığını, davacının sabah 07:30 dan akşam 21:30 a kadar veya saat 12:00 den gece 02:00 ye kadar çalıştığını, bu çalışmasına karşılık ek ücret ödenmediğini, davacının en son ücretinin 1.300,00 TL olduğunu, yıllık izinlerin kullandırılmadığını, 2015 yılı Mayıs ayı maaşının ödenmediğini iddia ederek, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta sonu tatil ücreti, yıllık izin ücreti, maaş alacağı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı defi ileri sürdüklerini, davacının en son 1.300,00 TL aylık net ücret aldığı iddiasının doğru olmadığını, davacının 12/05/2015 tarihli kendi el yazısı ile yazıp imzalamış olduğu istifa dilekçesi ile kendi isteğiyle işten ayrıldığını, maaş ve asgari geçim indirimi alacaklarının ödendiğini,davacının genellikle sezonluk çalıştığını, tam yıl çalıştığı dönem için 14 gün yıllık izin kullandırıldığını, izin defteri ile bu hususun sabit olduğunu,davacının haftanın 6 günü çalışıp 1 gün izin kullandığını, davacının 07:30-21:30 ve 12:00-02:00 saatleri arasında çalışma iddiasının hayatın olağan akışına ve insan takatına aykırı olduğunu, haftalık 45 saati aşan çalışması olmuş ise ve resmi tatillerde çalışmış ise bunların karşılığının bordroya yansıtılarak banka aracılığıyla ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatili ve genel tatillerde çalışıp çalışmadığı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatili ve genel tatillerde çalışıp çalışmadığı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını, hafta tatilinde ve genel tatillerde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma ve tatil alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmaların yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İşçinin çalışma olgusunun tespitinde işyerinde veya komşu işyerinde çalışanların tanıklığı önemli olduğu gibi tanık olarak dinlenecek kişinin tanıklığına güveni etkileyebilecek bir durumun olup olmadığı da araştırılmalıdır.

Somut olayda hükme esas alınan (dosya içerisinde mevcut bulanan hesap bilirkişi raporundaki hesaplama bordroların tutarsız olması nedeniyle hükme esas tutulmadı) davacı ıslah dilekçesinde; davacı tanıklarının beyanları doğrultusunda fazla mesai ,hafta tatilleri ve genel tatil hesaplandığı görülmüştür. Ancak davacının işyerindeki çalışma saatleri, vardiya düzeni ile hafta tatili ve genel tatillerde çalışıp çalışmadığı hususlarında dosyadaki tanık beyanları arasında ve özellikle davalı tanıklarının beyanları(3 vardiyalı 6 gün üzerinden çalışma ile yaz kış ayrımları yönünden ) ile diğer davacı tanık beyanları arasında çelişkiler bulunduğu görülmüştür.

Mahkemece yapılacak iş; dinlenen tüm tanıklar tekrar dinlenerek, davalı işyerinde çalışan davacının çalışma saatleri ve vardiyaları ile hafta tatili ve genel tatillerde çalışıp çalışmadığı ayrıntılı olarak sorularak 6100 sayılı HMK’nın 261. maddesi uyarınca tanık beyanları arasındaki çelişkiler giderilerek davacının çalışma düzeni ve saatleri saptanmalı, buna göre sonuca gidilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14788, Karar No: 2015/20779, Tarih: 22.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/14788 E.  ,  2015/20779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların ... Aile Mahkemesi'nin 2009/507 Esas, 2011/246 Karar sayılı ilamı ile boşandıklarını ve bu karar ile müşterek çocuk lehine aylık 150 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, ancak aradan geçen zaman içerisinde günün ekonomik koşullarına göre, bu nafaka miktarının yetersiz kaldığını belirterek, iştirak nafakasının aylık 750 TL'ye çıkartılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; talep edilen nafakanın fahiş olduğunu, boşanma kararından sonra tarafların sosyal ekonomik durumunda önemli değişiklikler meydana gelmediğini, nafakanın ancak TÜFE oranında artırılması gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, tarafların ekonomik durumu, çocuğun ihtiyaçları ve TÜİK endeksi dikkate alınarak ... Aile Mahkemesi'nin 2009/507 Esas 2011/246 Karar sayılı ilamı ile velayeti davacı anneye bırakılan ... için bağlanmış olan 150 TL iştirak nafakasının 300 TL arttırılarak aylık 450 TL'ye çıkartılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, iştirak nafakasının artırılması istemine ilişkindir.

TMK.'nın 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf, ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan, iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur.

Ne var ki, nafaka miktarının belirlenmesine esas alınması gereken giderlerinin makul sınırlar içinde kalmasına özen gösterilmesi ve velayet kendisine bırakılmayan tarafın ağır yükümlülüklere maruz bırakılmaması gerekmektedir.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Ne var ki, nafaka miktarının belirlenmesine esas alınması gereken giderlerinin makul sınırlar içinde kalmasına özen gösterilmesi ve velayet kendisine bırakılmayan tarafın ağır yükümlülüklere maruz bırakılmaması gerekmektedir.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut olayda, dosyadaki bilgi ve belgelerden; tarafların ... Aile Mahkemesi'nin 13.04.2011 tarih ve 2009/507 Esas, 2011/246 Karar sayılı ilamı ile boşandıklarını ve bu karar ile müşterek çocuk lehine aylık 150,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiği, davacının aylık 1000,00 TL ücret ile, davalının ise aylık 1300,00 TL ücret ile işçi olarak çalıştıkları, davalının yeniden evli olduğu, müşterek çocuğun ise 2009 doğumlu olup, ana okuluna gittiği anlaşılmaktadır.

Yukarıda izah olunan nedenlerle; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, ekonomik göstergelerdeki değişim ile TÜİK’in yayınladığı ÜFE artış oranı ve nafaka yükümlüsünün (davalı) gelir durumu nazara alındığında; artırılan iştirak nafakası miktarı fazla olup, TMK.4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

O halde mahkemece yapılacak iş; çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, davacı çalışan anne ile nafaka yükümlüsü babanın ekonomik durumu gözetilerek, TMK'nın 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktar nafakaya hükmetmek olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.12 .2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16788, Karar No: 2016/2037, Tarih: 25.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2013/16788 E.  ,  2016/2037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

Mahalli mahkemece verilen hüküm ve ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Kasten yaralama suçu yönünden yapılan incelemede;

Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine dair 25/07/2013 tarihli ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın ONANMASINA,

Görevi kötüye kullanma suçu yönünden yapılan incelemede ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi, işlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması ve bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerektiği, zincirleme suç hükümlerinin uygulandığı hallerde aslında işlenmiş ayrı ayrı cezalandırılması mümkün birden fazla suç olmasına karşın, failin bu suçların her birinden ayrı ayrı cezalandırılmadığı, bir suçtan verilen cezanın belirli bir oranda arttırıldığı nazara alındığında; sanığın meclis üyelerinin ortak imzalarını taşıyan soru önergesini gündeme almayarak mağduriyetlerine neden olduğu, bu suretle ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunun sübuta erdiği, ancak gündemi toplantı gününden üç gün önce katılana bildirmeyerek 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 21. maddesine aykırı davranmışsa da, katılanın toplantıdan bir gün önce haberdar edilmiş olması ve objektif cezalandırma şartlarının gerçekleşmemesi karşısında bu fiilin suç oluşturmadığı, bu itibarla zincirleme suç hükümlerinin birden fazla suç işlenmesi şartının gerçekleşmediği gözetilmeden TCK'nın 43/1. maddesinin tatbiki suretiyle fazla ceza tayini,

Sanığın adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının mahkumiyet niteliğinde olmadığı ve karar tarihi itibarıyla yasal engel teşkil etmeyeceği gözetilmeden, CMK'nın 231/6. maddesinde yer alan objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeksizin yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işlediği kabul edilen ve adli para cezasıyla cezalandırılan sanık hakkında 53/5. madde ve fıkrası gereğince hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar süreyle bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 25/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.