muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6290, Karar No: 2018/3398, Tarih: 11.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/6290 E.  ,  2018/3398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

A)Defter ve belgeleri gizleme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

B)2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın suçlamaları kabul etmeyerek, gerçek alışveriş karşılığı olduğunu savunduğu faturalardan 2007 yılına ait olanların asıllarının dosya kapsamında bulunduğu ancak 2008 yılına ait hiç fatura bulunmaması, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

1-Suça konu 2008 yılına ait fatura asıl yada onaylı suretlerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesi,

2-Faturaların kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıdığının anlaşılması halinde ise;

a)Sanığın düzenlediği ve sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan şahıs ve firmalar hakkında, sanık hakkında inceleme ve vergi suçu raporu düzenleyen vergi denetmeninin düzenlediği karşıt inceleme tutanağı haricinde düzenlenmiş vergi suçu raporları ve eklerinin olup olmadığı araştırılarak, mevcut olduğunun anlaşılması halinde dosyaya getirtilmesi; anılan şahıs ve firmalar hakkında sahte fatura kullanma suçundan dava açılıp açılmadığı, açılmışsa akibetleri araştırılması; dava dosyaları getirtilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler CMK 48.maddesi de gözetilerek tanık olarak dinlenmesi,

b)Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler araştırılarak getirtilip dosya arasına konulması, faturaları kullanan mükellef ile sanığın yetkilisi olduğu şirkete ait defter ve belgeler üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılması, faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılarak toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak eksik inceleme sonucu yazılı şekilde beraat hükümleri kurulması,

Kabule göre de;

c-Sahte fatura düzenleme suçunda her takvim yılının ayrı suç oluşturacağı gözetilmeyerek tek bir beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5381, Karar No: 2023/5394, Tarih: 18.09.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/5381 E.  ,  2023/5394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/170 E., 2022/291 K.

SUÇ : Kasten yaralama

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Kulp Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2022 tarihli ve 2022/170 Esas, 2022/291 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 112 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin kararın kesin olarak verildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 2022/34609 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.07.2023 tarihli ve KYB-2023/60272 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyasının onaylı sureti Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.07.2023 tarihli ve KYB-2023/60272 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya aslının, mahkûmiyetine karar verilen diğer sanık yönünden istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesine gönderildiği anlaşılmakla, onaylı dosya sureti üzerinden yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-e, 29 ve 62. maddeleri uyarınca tayin olunan 112 gün adli para cezasının aynı Kanun’un 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı takdir edilecek miktar ile çarpılması suretiyle paraya çevrilmemesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin inceleme konusu ile ilgili birinci ve ikinci fıkralarında yer alan;

"(1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yedi yüz otuz günden fazla olamamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

(2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir." şeklindeki düzenleme gereği Mahkemece, netice ceza olarak belirlenen 112 gün adlî para cezasının bir gün karşılığı olarak takdir edilecek miktar ile çarpılması suretiyle adlî para cezasının hesaplanması gerektiği dikkate alınmadan karar verildiği anlaşılmıştır.

(2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir." şeklindeki düzenleme gereği Mahkemece, netice ceza olarak belirlenen 112 gün adlî para cezasının bir gün karşılığı olarak takdir edilecek miktar ile çarpılması suretiyle adlî para cezasının hesaplanması gerektiği dikkate alınmadan karar verildiği anlaşılmıştır.

3. Hükümlü hakkında netice cezanın gün para cezasında bırakılması Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Kulp Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2022 tarihli ve 2022/170 Esas, 2022/291 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“Sanığın kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği 120 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemini silahtan sayılan cisimle gerçekleştirmesi nedeniyle sanık hakkında belirlenen temel cezadan 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi gereği (1/2) oranında artırım uygulanarak 180 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemi tahrik altında gerçekleştirmesi nedeniyle haksız tahrik indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği (1/4) oranında indirim uygulanarak 135 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın lehine takdiri indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereği (1/6) oranında indirim uygulanarak 112 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 2.240,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12755, Karar No: 2017/2800, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/12755 E.  ,  2017/2800 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6550, Karar No: 2008/9421, Tarih: -

**1. Hukuk Dairesi         2008/6550 E.  ,  2008/9421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YALOVA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/06/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı adına kayıtlı 2 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının tespitini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne ilişkin kararın temyizi üzerine, Dairece; "... davanın genel yargı yerinde görülmek üzere görev yönünden reddine karar  verilmesi gerektiği..." gerekçesi ile bozulmuş olup, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının tespitine karar  verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, idarece yapılan kıyı kenar çizgisinin mahkemece belirlenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, tesbit isteminin kabulüne karar verilmiştir.

3621 Sayılı Yasanın 5 ve 9. maddeleri uyarınca kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi görevi idareye ait olup, denetim mercii idari yargıdır. Nitekim 28.11.1997 gün ve 5/3 Sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararında da bu husus vurgulanmıştır. Bu durumda idari bir tasarrufun, adli yargı yerinde yerine getirilmesi istekli davanın eda isteğini kapsamadığı gözetildiğinde  dinlenmesi olanağı yoktur.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  17.9.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/39559, Karar No: 2016/2009, Tarih: 27.01.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/39559 E.  ,  2016/2009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, maliki bulunduğu binayı... ... Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ve belediye meclis kararına dayanarak davalıya devrettiğini, 3181 analiz numaralı kıymet taktir komisyonu raporunda bina, müştemilat ve ağaç bedelinin 9395 TL olarak belirlenmesine rağmen davalının tüm yapı bedelini değil sadece enkaz bedelini ödediğini, oysa tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiğini ileri sürerek 8455,50 TL bakiye bedelin tahsili için yaptığı icra takibine vaki itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 8455,50 TL'ye yönelik itirazın iptaline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacıya ait belgesiz ve tapusuz gecekondunun kentsel dönüşüm projesi kapsamında davalı belediyeye devri hususunda taraflar arasında sözleşme akdedildiği, davalı belediyenin elemanlarınca 3181 analiz numaralı kıymet takdir raporu düzenlenerek davacının gecekondusu, müştemilat ve ağaçları için toplam 9395 TL yapı bedeli ile 939,50 TL enkaz bedelinin belirlendiği, belirlenen bu bedellerden sadece enkaz bedelinin davacıya ödendiği, davacının kendisine enkaz bedeli değil tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiği iddiasıyla eldeki davayı açtığı, mahkemece de davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmakta olup, çözülmesi gereken sorun davacıya yapı bedelinin tamamının mı yoksa sadece enkaz bedelinin mi ödenmesi gerektiği hususudur.

5104 sayılı... ... Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi Kanununun 5. maddesinin 2. fıkrasında "Gerçek kişilerin ve özel hukuk tüzel kişilerinin mülkiyetinde bulunan gayrimenkuller ile 24.02.1984 tarihli ve 2981 sayılı imar ve Gecekondu mevzuatına aykırı yapılara uygulanacak bazı işlemler ve 6785 sayılı imar Kanununun bir maddesinin değiştirilmesi hakkında kanuna göre hak sahibi olan kişilerin haklarına konu gayrimenkuller, malikler ve hak sahipleri ile yapılacak anlaşmalar çerçevesinde projede kullanılır. Bu anlaşmaların usul ve esasları yönetmelikle belirlenir" hükmü ile... ... Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi Yönetmeliğinin Belgesiz ve Kaçak Gecekondulara Uygulanacak Esaslar başlıklı 18. maddesinde; "Hak sahiplerine ait gecekondu, tesis, müştemilat ve ağaçlar için Belediyece oluşturulacak kıymet takdir komisyonunca belirlenecek kıymet takdir bedelinin %10'u enkaz bedeli olarak hesaplanır. Bu bedel, yapılacak sözleşme ile hak sahiplerine verilecek konuta ait inşaat maliyetinden düşülüp kalan bedel hak sahibi tarafından ödenir." hükmü yer almaktadır.

Öte yandan tarafların anılan mevzuat hükümleri çerçevesinde imzaladıkları taahhütnamede hak sahibinin alacağı belirlenirken arsa üzerindeki tesis ve müştemilata ait enkaz bedeli esas alınarak bakiye alacağın belirleneceği kararlaştırılmış olup, taraflar arasında düzenlenen bu taahhütname özel hukuk hükümlerine tabi ve geçerli olduğundan taraflar yönünden bağlayıcıdır.

Yukarıda belirtilen açıklamalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının sözleşme kapsamında davalıya devrettiği gecekondusu için sadece enkaz bedeli isteyebileceği, enkaz bedelinin de davacıya ödenmiş olması karşısında davacının başka bir şey talep edemeyeceği anlaşıldığından davanın tümüyle reddine karar verilmesi gerekir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 27/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27279, Karar No: 2015/2573, Tarih: 17.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/27279 E.  ,  2015/2573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/07/2013

NUMARASI : 2012/511-2013/382

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmiş ise de; hükme esas alınan bilirkişi raporu karar vermeye yeterli değildir.Şöyle ki;

1-Bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazların imar, somut emsal olarak alınan 540 parsel sayılı taşınmazın ise kadastro parseli olduğundan bahisle, emsal karşılaştırması yapılarak bulunan bedele düzenleme ortaklık payı eklenerek değer tespit edilmişse de, dosya içerisindeki Belediye Başkanlığı yazısına göre emsal alınan 540 sayılı parselin de imar parseli olduğunun belirtilmesi karşısında; bilirkişi raporu ile Belediye Başkanlığının yazısı arasında çelişkinin giderilmesi bakımından bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak taşınmaz bedelinin yeniden tespiti, bunun mümkün olmaması durumunda, taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Acele el koyma bedeli mahsup edildikten sonra kalan bedele faiz yürütülmesi gerekirken, kamulaştırma bedelinin tamamına faiz uygulanması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6405, Karar No: 2015/21039, Tarih: 09.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/6405 E.  ,  2015/21039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ................... ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının ödenmediğini ileri sürürek iş akdinin feshini, kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin, fazla çalışma alacaklarının kabulüne, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil istemlerinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 316/1-d maddesi gereğince İş Mahkemesinin görevine giren davalarda basit yargılama usulü uygulanmaktadır. Basit yargılama usulüne tabi davalarda Mahkeme, tahkikatın tamamlanmasından sonra, tarafların son beyanlarını alır ve yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Taraflara beyanda bulunabilmeleri için ayrıca süre verilmez. (H.M.K. 321/1)

Somut olayda dosya içeriğinden davalı vekilinin 16.09.2013 havale tarihli mazeret dilekçesi verdiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, davalı vekilinin mazeret dilekçesinin kabulüne karar verilerek görülen yargılamada "duruşmanın başka bir güne bırakılması talebinin reddine " karar verilmiştir. Davalı vekilinin duruşmaya katılmama nedeninin meşru bir mazerete dayandığının kabul edilmesine karşın, davalının yokluğunda savunma hakkının kısıtlanarak karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.06.2015 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/900, Karar No: 2014/7439, Tarih: 07.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/900 E.  ,  2014/7439 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Keçiborlu Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 03/10/2013

Numarası : 2012/82-2013/135

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı işyerinde yazın mirav çavuşu olarak, kışın da belediyenin kaloriferini yakmak suretiyle çalıştığını, emekli olmak suretiyle iş akdini kendisinin feshettiğini ve çalıştığı süre için ödenmeyen yıllık izin, fazla mesai ve tatil alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının çalışması süresince fazla mesai yapmadığını ve tatil haklarını kullandığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının tüm yıl fazla mesai yaptığı ve genel tatillerde dini bayramların ilk günü hariç haftanın yedi günü çalıştığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda, davacının kışın resmi kurum olan belediye de sabah 08.00-akşmm 17.00 mesaisine uygun olarak çalıştığı davacı tanıklarının da beyanları ile sabittir. Bu durumda davacının fazla mesai yapmadığı ve tatillerde çalışmadığı açıktır. Yazın ise, sezon alarak tabir edilen Mayıs – Eylül aylarını da içine alan sürede, haftanın 7 günü, dini bayramların ilk günü hariç, 24 saat esasına göre çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacının fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ücreti ile hafta tatili ücretini sadece sezonda hak etiği de ortadadır. Buna rağmen tüm sene yönünden hesap yapan hatalı bilirkişi raporunun hükme esas alınmış olması isabetsiz olup bozma nedenidir. Yapılacak iş, yeniden bilirkişi raporu alınarak, sadece sezon süresince hak ettiği alacakların hesaplanmasını sağlamak ve çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

O halde davalılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine 07.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.