muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4699, Karar No: 2021/10589, Tarih: 24.11.2021

O halde mahkemece, şikayetin kabulü ile mükerrer olan İstanbul 10. İcra Dairesi’nin 2018/1397 E. sayılı takip dosyası ile başlatılmış olan ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla ilamlı icra takibinin borçlu yönünden iptaline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile, yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi’nin istinaf talebinin esastan reddine ilişkin 15.03.2021 tarih, 2020/2388 E. - 2021/670 K. sayılı kararının KALDIRILMASINA ve İstanbul 12. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 16.07.2019 tarih, 2018/443 Esas -2019/720 Karar sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 24/11/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8907, Karar No: 2014/892, Tarih: 27.01.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/8907 E.  ,  2014/892 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2010/331789

Cinsel taciz suçundan sanık K.. S..'ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; eylemin basit cinsel saldırı suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkûmiyetine dair İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 08.03.2010 gün ve 2009/1208 Esas, 2010/252 Karar sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa uygun kabule göre; olay tarihinde sanığın bisikletle giderken yolda yürümekte olan mağdurenin arkasından gelerek mağdurenin kalçasına onun iradesini açıklamasına olanak tanımadan ani hareketle dokunması şeklinde gerçekleşen olayda; eylemin TCK.nın 103/1-b maddesinin yollamasıyla aynı Kanunun 103/1. maddesindeki çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 27.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35377, Karar No: 2017/16013, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/35377 E.  ,  2017/16013 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19512, Karar No: 2017/11443, Tarih: 25.09.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/19512 E.  ,  2017/11443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, vekil edenine ait taşınmazın karşısında bulunan taşınmazın yaklaşık 35 yıl önce vekil edenine devredildiğini, vekil edeni tarafından ıslah edilerek meyve ağaçları dikildiğini ancak idare tarafından başlatılan yol çalışmaları nedeniyle kamulaştırma kapsamında kaldığını açıklayarak, yaklaşık 1000 m2 taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacıya ait olan 1699 parsel hakkında kamulaştırmasız el atma davasının mevcut olduğunu açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne ve 18 paftada bulunan fen bilirkişinin 28.11.2014 tarihli raporunda A harfi ile gösterilen 903,85 m2'lik alan ile B harfi ile gösterilen 439,63 m2'lik alanda bulunan nitelik ve adedi belirtilen ağaçların davacıya aidiyetinin tespitine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; davacının maliki olmadığı taşınmazda dikilen ağaçların davacıya aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

Muhdesatın tespiti davalarında ortaklığın giderilmesi davasının bulunması halinde, bu davadaki yargılama sırasında muhdesatın davacı tarafça meydana getirildiğini açıkça kabul edenler dışında kalan ve muhdesatın üzerinde bulunduğu taşınmazda paydaş olan tüm tapu maliklerinin veya mirasçılarının, muhdesatın üzerinde bulunduğu taşınmazın kamulaştırma işlemine ya da kentsel dönüşüme tabi tutulması halinde, tapu maliklerinin tamamının, taşınmazın tapusuz olması halinde ise, Hazine ile ilgili Köy veya Belediye Tüzel Kişiliğinin davada yer alması zorunludur.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; Mahkemece 28.11.2014 tarihinde mahallinde yapılan keşif sonucunda keşfe katılan fen bilirkişi tarafından tanzim edilen 28.11.2014 tarihli raporda; dava konusu tespitine karar verilmesi istenen ağaçların A ve B harfleri ile gösterilen alanda, mevcut karayolunda ve kamulaştırma planı içerisinde kaldığının belirtildiği görülmüştür. Dava konusu muhdesatların bulunduğu alanda ...'ne ait tapu bulunmadığı gibi, davanın açılmasına sebep olacak bir eylemde de bulunmamıştır. Dolayısıyla taraf sıfatının olmadığı kuşkusuzdur. ... hakkında açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esası hakkında karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/1 maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 25.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10698, Karar No: 2016/10194, Tarih: 07.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/10698 E.  ,  2016/10194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin olmadığı ve ikametgah adresi bulunulmadığından nüfusa kayıtlı bulduğu yerin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince ise kısıtlı adayının 10 yılı aşkın süredir ...'da yaşadığının belirtildiği, bu durumda kısıtlının yerleşim yerinin "...." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

İhbar yazısında kısıtlı adayının yaklaşık 10 yıldır...'da ikamet ettiği belirtildiğinden ve dosya kapsamından kısıtlı adayının ...'da ikamet ettiği evden icra kanalıyla tahliye edildiği ve bu tarihten itibaren de ..... Belediyesine ait Soğuksu ... Otelinde kaldığı ve kısıtlı adayının yerleşim yerinin "..." olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın .... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 07/11/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1544, Karar No: 2023/2440, Tarih: 25.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/1544 E.  ,  2023/2440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/152 E., 2022/276 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Şişli Cumhuriyet Başsavcılığının 05.01.2011 tarihli ve 2011/259 Esas sayılı iddianamesiyle, sanığın çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, müstehcenlik suçlarından cezalandırılması istemli kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul 9 . Ağır Ceza Mahkemesi'nin 22.03.2016 tarihli ve 2015/6 Esas, 2016/179 Karar sayılı kararı ile sanığın müstehcenlik suçundan beraatine, üzerine atılı diğer suçlardan mahkumiyetine karar verilmiştir.

3. Dairemizin 08.02.2022 tarihli ve 2021/12708 Esas, 2022/992 Karar sayılı kararı ile çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün onanmasına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün ise sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, sanığın atılı suçtan eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ile beşinci fıkrası gereğince cezalandırılması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülmüş olması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma ilamı üzerine İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 16.06.2022 tarihli ve 2022/152 Esas, 2022/276 Karar sayılı kararı ile sanığın bozma ilamı gibi kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 17.01.2023 tarihli ve 9-2022/115715 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Sanık müdafisi, mahkemenin mahkumiyet kanısına hangi delillerle vardığını açıkça gerekçelendirmediğini, sanık aleyhine verilen cezada tek gerekçe olarak mağdurenin beyanlarının hükme esas alındığını, sanık aleyhine başkaca bir delil bulunmadığını, mağdurenin beyanlarının sanığın ceza almasını gerektirecek bir delil olmadığını, şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı hüküm kurulduğunu ve diğer temyiz sebeplerini beyan ederek temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık hakkında cezanın üst sınırıyla karar verilmesi yahut en azından asgari hadden uzaklaşılması gerektiğini, takdiri indirim sebeplerinin uygulanmasının usul ve yasaya aykırılık teşkil ettiğini,katılan kurum lehine vekalet ücreti tesisi gerektiğini ve diğer temyiz sebeplerini beyan ederek temyiz isteminde bulunmuştur.

C. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık hakkında alt sınırdan ceza verilmesinin hatalı olduğunu, gerekçeli kararda neden alt sınırdan ceza tesis edildiğinin anlaşılamadığını, takdiri indirim uygulanırken yasal dayanaktan yoksun bir gerekçe oluşturulduğunu, mağdurenin olayın meydana geldiği tarihteki yaşı ve kendisinde bıraktığı kötü izlerde dikkate alındığında cezanın üst sınırdan verilmesi gerektiğini ve diğer temyiz sebeplerini beyan ederek temyiz isteminde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamı üzerine ; "Mahkememizin 2015/6 esas ve 2016/179 karar sayılı ilamı Yargıtay 9.Ceza Dairesinin 2021/12708 esas 2022/992 karar sayılı ilamıyla sanık hakkında verilen çocuğun cinsel istismarı suçun yönünden onanmasına karar verilmiş olup ancak sanığın işiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükmün bozulmasına karar verildiği, mahkememizce bozma kararına uyularak yapılan yargılama neticesinde;

Müşteki ...'ın 1998 doğumlu olan küçük mağdurenin babası olduğu, suç tarihinde sanığın markete gitmekte olan mağdureye sokakta rastladığı ve biz kutu taşıyoruz, bize yardımcı ol diyerek mağdureyi bir apartmanını ikinci katına götürüp orada cebir ve tehdit kullanarak mağdureyi hürriyetinden yoksun bıraktığı, zorla orada bir süre alıkoyduğu, küçük mağdureye cep telefonunda bulunan müstehcen görüntüleri izlettiği ve mağdurenin bacaklarını, göğsünü ve cinsel organını sıktığı ve ellediği, mağdurenin aşamalardaki beyanları, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında sanığın, olay günü on beş yaşından küçük mağdureyi cebir ve tehditle götürdüğü yerde alıkoyduğu oluşun bu şekilde gerçekleştiği kabul olunmuştur.

Sanık ... \*\*\*\*\*'ın eylemleri TCK 109. addede tanımlanan kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçunu ve TCK 103. maddede tanımlanan çocuğun cinsel istismarı suçunun unsurlarını bulundurmaktadır. 28.06.2014 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanıp yürürlüğe giren 6545 sayılı yasa ile 5237 sayılı TCK'da atılı suçu düzenleyen maddelerinde bulunduğu bazı maddeler değiştirilmiştir. Suç bu değişiklikten önceki tarihte işlenmiştir. 5237 sayılı yasanın mezkur değişiklik sonrası hükümler ile suç tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı yasanın 6545 sayılı yasa ile değişmeden önceki hükümleri ortaya konarak birlikte değerlendirilmiş, 5237 sayılı yasanın 6545 sayılı yasa ile değişen 103/1-a,103/4, maddelerinin sanık yönünden aleyhe düzenlemeler getirdiği anlaşılmıştır.

Sanık ... \*\*\*\*'ın mağdure ...\*\*\*\*\*'a karşı eylemi kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçunun unsurlarını da oluşturduğu anlaşıldığından eylemine uyan TCK 109/1 maddesi gereğince 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCK 109/3-f maddesi gereğince verilen ceza takdiren 1 kat arttırılarak 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCK 109/5 maddesi gereğince verilen ceza takdiren yarı oranında arttırılarak 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılması gerekmiştir. Sanığın fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışlarında menfi bir husus değerlendirilmediğinden lehine indirim sebebi kabul edilerek TCK 62. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilmek suretiyle 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, karar vermek gerekmiştir. TCK‘nın 53. ve 63. Maddelerinin amir hükümleri gereği karar altına alınmıştır.

" gerekçeleriyle sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin, katılan mağdure vekili ile katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 16.06.2022 tarihli ve 2022/152 Esas, 2022/276 Karar sayılı kararında sanık müdafii, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafii, katılan mağdure vekili ve katılan

Bakanlık vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10390, Karar No: 2014/5506, Tarih: 31.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/10390 E.  ,  2014/5506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... vdl vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 06/09/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/04/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar ve davalı vekilleri tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davalı ... hakkındaki tazminat davası bitmeden önce .... 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/491 Esas, 2011/89 Karar sayılı 13.02.2012 tarihinde kesinleşen kararı ile ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına mahkum olmakla yasal kısıtlılık altına girmiştir. Bu nedenle adı geçen davalıya Türk Medeni Kanunu’nun 407. maddesi uyarınca bir vasi tayin edilip edilmediği araştırılmalıdır. Şayet bir vasi tayin edilmemiş ise, yasal kısıtlıya bir vasi atanması sağlanmalı ve mahkeme kararı vasiye; “kanuni süre içinde mahkeme hükmünü ayrıca temyiz edebileceği, bu süre içinde temyiz hakkını kullanmadığı takdirde kısıtlı tarafından yapılmış olan temyize icazet vermiş (kabul etmiş) sayılacağı, temyizi kabul etmiyorsa bunu açıkça bildirmesi gerektiği” kaydını içerir biçimde tebligat çıkarılmalı ve sonucuna göre işlem yapılmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan şekilde işlem yapılmak üzere dosyanın GERİ ÇEVRİLMESİNE 31/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30393, Karar No: 2018/6907, Tarih: 06.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/30393 E.  ,  2018/6907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ...

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında isnat edilen İİK’nın 338/1. maddesinde düzenlenen “gerçeğe aykırı beyanda bulunma” suçunun oluşabilmesi için, borçlunun; aleyhine başlatılan bir icra takibi nedeniyle İcra İflas Kanunu’na göre istenmesi nedeniyle, süresi içerisinde verdiği ve bu Kanun’un 74 üncü maddesindeki unsurları da içermek suretiyle geçerli olan mal beyanındaki bildirimlerin gerçeğe aykırı olarak yapılmasının gerekmesi karşısında;

Sanık aleyhine yürütülen icra takibi sırasında, borçlu şirkete ait taşınmaz üzerine bu dosyaya ilişkin takip borcundan dolayı haciz tatbik edilmekle birlikte, aynı hacizli mal üzerinde haciz ve ipotek bulunduğunun anlaşılması nedeniyle hacizli malın değeri ile üzerindeki tüm hacizli ve rehinli alacakların miktarları belirlenerek, anılan alacakların karşılanmasından sonra bu dosya borcu için alacaklıyı tatmin edebilecek bir paranın kalıp kalmadığı saptanarak, sonucuna göre hukuki durumun takdiri yerine eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 06/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12794, Karar No: 2013/3864, Tarih: 07.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/12794 E.  ,  2013/3864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Mahkumiyet, şikayet hakkının düşürülmesine dair

Mahkemece 26.01.2010 tarihli duruşmada, İİK'nun 349/6. maddesi uyarınca şikayet hakkının düşürülmesine dair kararın taraflara tebliği ile gereğinin mahallinde yapılması mümkün görülmüştür.

20.01.2010 günü karar verilerek dosyadan el çekilmesine rağmen, aynı gün yeniden duruşma açılıp şikayetçi vekilinin mazeret telgrafı çektiğinden bahisle yargılamaya devamla 23.03.2010 tarihinde sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de; 26.01.2010 tarihinde şikayet hakkının düşürülmesine dair karar temyize tabi hüküm olup, bundan sonraki tüm işlemler ve sanığın mahkumiyetine dair karar hukuken geçersiz ve yok hükmünde bulunduğundan, sanığın temyizinin REDDİNE, 07/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.