muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6164, Karar No: 2023/5666, Tarih: 18.10.2023

2.Temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...Ç hakkında katılana yönelik aynı eylem sebebiyle Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.05.2016 tarihli, 2015/394 Esas ve 2016/397 Karar sayılı kararı uyarınca hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından mahkumiyet hükmü kurulduğu, Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesi'nin 29.05.2018 tarihli, 2016/19601 Esas ve 2018/7949 Karar sayılı kararı ile hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükümlerin onandığı anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunu soruşturması ayrı yürütülen suça sürüklenen çocuk ...Ç. ile birlikte işlediğinin kabulü gerekmesine rağmen, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 119/1-c maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 116/2-4 ve 119/1-c maddelerine uyması sebebiyle zamanaşımı süresinin henüz dolmadığı kabul edilmiştir.

B. Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Suça sürüklenen çocuğun yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 151/1 ve 31/2. maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık dava zamanaşımının ilk hüküm tarihi olan 27.01.2015 tarihinden ikinci hüküm tarihi olan 08.04.2021 tarihine kadar geçmiş bulunmasına ve suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi gerekmesine rağmen Mahkemece mahkûmiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Hırsızlık ve İş Yeri Dokunulmazlığının İhlali Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle Uzunköprü 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.04.2021 tarihli ve 2019/591 Esas, 2021/379 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak ONANMASINA,

B.Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle Uzunköprü 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.04.2021 tarihli ve 2019/591 Esas, 2021/379 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği Tebliğname’ye uygun olarak BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi uyarınca gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16433, Karar No: 2016/493, Tarih: 19.01.2016

**1. Hukuk Dairesi         2015/16433 E.  ,  2016/493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali pay oranında tescil istemlerine ilişkindir.

Davacılar, ortak mirasbırakanları ...’un, 31 ve 844 parsel sayılı taşınmazlarını ikinci eşi olan davalıya satış suretiyle devrettiğini, işlemlerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapuların iptal ile miras payları oranında adlarına tescil istemişlerdir.

Davalı, çekişme konusu 31 parsel sayılı taşınmazı mirasbırakanın sağlığında evlenmeden önce, 844 parsel sayılı taşınmazı ise dava tarihinden 7 yıl önce bedeli ile sattığını, mirastan mal kaçırmanın söz konusu olmadığını, önceki eşinden ve ailesinden kazanımları ve ziynet eşyalarının bulunduğunu, alım gücünün olduğunu, mirasbırakanın davacı çocuklarına da taşınmaz verdiğini, denkleştirme amacı güttüğünü, muvazaalı satışın sözkonusu olmadığını, aşamadaki beyanlarında 31 parsel sayılı taşınmazın mirasbırakan tarafından nişan hediyesi olarak verildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden, mirasbırakan ....’un 81 ada 31 parsel sayılı 57 m2 büyüklüğünde, bahçeli ev niteliğindeki taşınmazını 22/10/1996 tarihinde; dava dışı 1070 parsel sayılı 136 m2 büyüklüğünde, kargir ev niteliğindeki taşınmazla, dava konusu 844 parsel sayılı 4640 m2 büyüklüğündeki sulu bahçe bağ niteliğindeki taşınmazını aynı resmi senetle 04/04/2005 tarihinde satış suretiyle davalıya temlik ettiği, mirasbırakanın 06/03/2012 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak ilk eşinden olma davacı çocukları ..., ..., ..., ..., ... ile, ikinci eşi davalı ... ve ....’den olma çocukları ... ve ....’nin kaldıkları, davalı ...’nin 1964 doğumlu olup, mirasbırakan ile 12/10/1996 tarihinde evlendiği anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olay yukarıdaki ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde, murisin 844 parsel sayılı taşınmazını diğer mirasçılardan mal kaçırma kastı ile temlik ettiğine ilişkin kabulde bir isabetsizlik yoktur. Davalının bu parsele ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine.

Davalının 31 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyizine gelince, toplanan deliller ve tanık anlatımlarından, aralarında yaş farkı olan davalıya, mirasbırakanın 31 parsel sayılı taşınmazı evlilik hediyesi olarak verdiği anlaşılmaktadır. Nitekim bu yön mahkemenin de kabulündedir.

Hâl böyle olunca, 31 parsel sayılı taşınmaz bakımından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile anılan parselin de kabul kapsamına alınması yerinde değildir.

Davalının 31 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyizine gelince, toplanan deliller ve tanık anlatımlarından, aralarında yaş farkı olan davalıya, mirasbırakanın 31 parsel sayılı taşınmazı evlilik hediyesi olarak verdiği anlaşılmaktadır. Nitekim bu yön mahkemenin de kabulündedir.

Hâl böyle olunca, 31 parsel sayılı taşınmaz bakımından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile anılan parselin de kabul kapsamına alınması yerinde değildir.

Davalının temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün(6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31416, Karar No: 2017/15403, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/31416 E.  ,  2017/15403 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7578, Karar No: 2014/6479, Tarih: 18.03.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/7578 E.  ,  2014/6479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2013

NUMARASI : 2012/140-2013/35

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde 16.11.2001-10.06.2010 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız fesih edildiğini, hak kazandığı fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücret alacaklarının ödenmediğini, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işverene bağlı çalışma süresinin iki aşrı dönem itibari ile gerçekleştiğini, 16.11.2001-08.07.2009 tarihleri arasındaki ilk çalışma döneminin kıdem tazminatı ödenerek sonlandırıldığını, 11.08.2009-10.06.2010 tarihleri arasındaki ikinci çalışma döneminin ise bir yıldan kısa sürmesi nedeni ile davacının kıdem tazminatına hak kazanmayacağını ve her iki çalışma dönemi sonunda da davacıya ihbar süresi tanındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının işverene bağlı çalışma süresinin 16.11.2001-10.06.2010 tarihleri arasında kesintisiz gerçekleştiği ve davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin hafta tatilleri ile ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Hafta tatilleri ile ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşyeri kayıtları, özellikle iş yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, hafta tatilleri ile ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışma iddiasının yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda taraf tanıklarının beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, komşu işyeri çalışanları olan davacı tanıklarının beyanına itibar edilerek, yaz ve kış ayları arasında ayrım yapılmaksızın, işçinin tüm hafta tatillerinde çalıştığı kabul edilmiştir. Ancak davalı apartman da kiracı sıfatı ile ikamet etmiş olan tanık Ü.. Y.., işçinin haftada altı gün çalıştığını, kış aylarında Pazar günleri de kalorifer yaktığını beyan etmiştir. İşyerinde kapıcı- kaloriferci olarak görev yapan işçinin, fiilen yaptığı işin niteliği de dikkate alındığında, yaz aylarında hafta tatillerinde çalışmadığının kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken bu hususun dikkate alınmaması isabetsizdir.

Öte yandan, davacı tanıklarının anlatımı ile yaz aylarına denk gelen dini bayramlardan davacının 2 gün izin kullandığı sabit olduğu halde, davacının tüm ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığının kabul edilmesi de hatalıdır .

3-İşçilik alacaklarının zamanaşımına uğrayıp uğramadığı konusunda diğer uyuşmazlık noktasını oluşturmaktadır .

Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalmasını ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zaman aşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır. Bu itibarla zamanaşımı savunması ileri sürüldüğünde, eğer savunma gerçekleşirse hakkın dava edilebilme niteliği ortadan kalkacağından, artık mahkemenin işin esasına girip onu incelemesi mümkün değildir.

Somut olayda, davalı vekili hafta tatili ücret alacağı yönünden süresi içerisinde zaman aşımı def'ini ileri sürmüştür. Hükme esas alınana bilirkişi raporunda davalının zaman aşımı def'i dikkate alınmaksızın hesaplama yapıldığı anlaşılmaktadır Her ne kadar, davacı vekilinin zaman aşımı uğrayan miktarları dikkate alarak davayı ıslah ettikleri yönünde beyanında bulunduğu edilerek ıslah dilekçesi doğrultusunda hüküm kurulmuş ise de mahkemece bilirkişiden zaman aşımına uğrayan miktarlara ilişkin denetime elverişli şekilde düzenlemiş bilirkişi ek raporu alınmaması da ayır bir bozma sebebi olarak kabul edilmiştir.

4-Ayrıca, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının tüm çalışma süresi boyunca yıllık izinleri kullanamadığı kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de dosya içerisinde işveren tarafından ibraz edilen bir kısım yıllık izin belgesinin davacının imzasını taşıdığı ve içeriğinde belirtilen tarihlerde davacıya izin kullandırıldığı anlaşılmaktadır. İşverence ibraz edilen yıllık izin belgelerinde gösterilen sürelerin mahsup edilmeli ve sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.03.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3606, Karar No: 2017/3676, Tarih: 11.05.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/3606 E.  ,  2017/3676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafilerinin ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin "2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçuna ilişkin olduğu, 15.05.2010 tarihli iddianame ile “sahte fatura kullanmak” suçundan dava açıldığı, her takvim yılı bakımından sahte fatura düzenlemek ve kullanmak eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu, sahte belge düzenlemek ve kullanmak suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, iddianame dışına çıkılmak suretiyle "sahte fatura düzenlemek" suçundan hüküm kurulması,

2-Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarında suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, 2006 yılına ait fatura aslı ya da onaylı suretlerinin celbi ile zorunlu bilgileri içerip içermediği yönünden incelenmesi, denetime olanak verecek şekilde dosya arasında bulundurulması ile vergi tekniği raporunda bahsedilen suça konu faturaların, gerçek alım-satım karşılığı düzenlenip düzenlenmediğinin belirlenmesi bakımından, mal ve para akışını gösteren taşıma ve sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan banka hesapları ve kasa mevcudu ile uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı ve faturaları düzenleyenler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı, yapılmışsa düzenlenen raporlar, açılmışsa dava dosyaları getirilip incelenerek özeti duruşma tutanağına geçirilip bu dosyayı ilgilendirilen delillerin onaylı örnekleri dosyaya aktarılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

3- Kabule göre ise de;

a-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b-Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura kullanmak eyleminin zincirleme suç oluşturduğunun gözetilmemesi,

3- Kabule göre ise de;

a-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b-Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura kullanmak eyleminin zincirleme suç oluşturduğunun gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafilerinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,11.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20502, Karar No: 2021/13675, Tarih: 26.10.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/20502 E.  ,  2021/13675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sözleşmeli avukat bulundurmama eyleminden dolayı ... hakkında 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 35/3. maddesi uyarınca 162.231,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair .... Cumhuriyet Başsavcılığı'nca düzenlenen 05/07/2017 tarihli ve 2016/1945 kabahat, 2017/237 sayılı idarî yaptırım kararına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin ....Sulh Ceza Hâkimliği'nin 18/08/2017 tarihli ve 2017/4251 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair .... Sulh Ceza Hâkimliği'nin 20/09/2017 tarihli ve 2017/4655 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı'ndan verilen 19/11/2019 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 09.06.2021 tarihli ve KYB. 2021-46051 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

1-Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 7. Ceza Dairesi'nin 17/01/2012 tarihli ve 2010/2180 Esas, 2012/397 karar sayılı ilâmında yer alan ".... söz konusu şirket yetkililerince Ankara 18. Noterliğince düzenlenen 18.07.2003 tarihli ve 26886 sayılı vekâletname ve .... Noterliğince düzenlenen 12.09.2003 tarihli ve 27284 sayılı vekâletname ile Avukat ... Kuseyri ve Avukat ....'un şirket adına vekil tayin edilmesi, bu vekâletnamelerden sonraki tarihlerde adı geçen Avukatlar tarafından anılan şirket adına kesilmiş serbest meslek makbuzlarının dosya içinde bulunması ve şirketin muavin defteri ile avukatlara yapılan ödemelerin doğrulanması, keza .... Sulh Ceza Mahkemesi'nce aldırılan bilirkişi raporunun da bu yönde olması karşısında, itirazın kabulü yerine reddine ilişkin karara karşı itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ..." şeklindeki açıklamalara nazaran, somut olayda adı geçen şirket yetkililerince .... Noterliğince düzenlenen 16/10/2007 tarihli ve 2581 sayılı vekaletname ve .... Noterliğince düzenlenen 07/07/2010 tarihli ve 16015 sayılı vekâletname ile Avukat...'in şirket adına vekil tayin edilmesi, bu vekâletnamelerden sonraki tarihlerde adı geçen avukatlar tarafından anılan şirket adına kesildiği belirtilerek dosyaya ibraz edilen 2 sayfalık listede yer alan serbest meslek makbuzlarının asılları veya onaylı suretleri ile belirtilen tarihlerdeki şirketin muhasebe kayıtlarının temin edilerek, şirket kayıtlarında adı geçen avukatlara bahse konu serbest meslek makbuzlarında belirtilen şekilde ödeme yapılıp yapılmadığının tespitine yönelik bilirkişi raporu aldırılmasından sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekeceği cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,