muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9965, Karar No: 2016/1491, Tarih: 24.02.2016

2-Suç tarihinde ... Belediyesi İmar Müdürü olarak görev yapan sanık ...'ın, ... Belediye Başkanlığı'nın 3194 sayılı İmar Kanununun 18. maddesinin uygulamasına ilişkin Parselasyon Planı Dağıtımı ve Hesap cetvellerinin 3194/19. maddesi gereğince tasdik edilmesini içerir 28.04.2004 tarih ve 65 sayılı encümen kararının 3194 sayılı Yasanın 19. maddesi gereğince askıya çıkarılıp ilan edilmek suretiyle kesinleştirilmesi gerekirken bu hususa riayet etmeden, askıya çıkarılarak ilan edilmiş ve kesinleşmiş gibi Kadastro Müdürlüğü'ne hitaben 07.05.2004 tarihli ve 1895 sayılı yazıyı hazırladığı, ... Belediye Başkan Yardımcısı olarak görev yapan sanık ...'in de Belediye Başkanı adına yetkisi bulunmadığı halde uygulamanın kesinleşmesini sağlamak amacı ile şüpheli ... tarafından hazırlanan 07.05.2004 tarihli ve 1895 sayılı tescil talebini içerir yazıyı imzalayıp Kadastro Müdürlüğüne göndermek suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işledikleri iddiası ile açılan kamu davasında; sanık ...'ın, Eski Pazar Mahallesinde İmar Kanununun 18.maddesinin uygulamasına ilişkin 10.03.2004 tarihli encümen kararının bir ay süreyle askıya çıkarılarak ilan edildiğini, suça konu olan 28.04.2004 tarihli encümen kararına ekli yeni projenin eski projeye tadilat niteliğinde olduğunu düşünerek yeni bir ilan yaptırmaya gerek olmadığını, ilk ilanın geçerli olduğunu düşünerek 3194/18 madde uygulamasının bir ay süreyle askıya çıkartılarak kesinleştiğine dair Kadastro Müdürlüğüne hitaben yazılan 07.05.2004 tarihli yazıyı düzenlediğini, suç kastının bulunmadığını savunması; sanık ...'in soruşturma ve kovuşturma aşamasındaki anlatımlarında; suç tarihinde belediye başkan yardımcısı olarak görev yaptığını, suç tarihinden önceki Belediye Başkanı ... tarafından verilmiş imza yetkisinin bulunduğunu, ... Belediye Encümeninin 28.04.2004 tarihli İmar Kanununun 18.maddesinin uygulanmasına ilişkin kararının İmar Müdürlüğüne tevdiini müteakip İmar Müdürlüğü tarafından düzenlenen suça konu Kadastro Müdürlüğü'ne hitaben yazılan 07.05.2004 tarihli yazının kendisine getirildiğini, asıl işi ve uygulamayı bilenin İmar Müdürlüğü olması nedeniyle içeriğini de çok anlamadan mutad bir yazışma gibi imzaladığını, suç kastının bulunmadığını savunması, Belediye Başkanlığının 19.10.2011 tarihli cevabi müzekkeresinden sanık ...'in görev yaptığı dönemde başkan yerine herhangi bir belge imzalamak için yazılı emir ve izni bulunmadığı ancak başkanın makamında olmadığı zamanlarda başkan yerine imza attığının bildirilerek örnek belge gönderilmesi karşısında fiilen imza yetkisinin bulunduğunun anlaşılması,suç tarihinden önceki 10.03.2004 tarih ve 38 sayılı ... Belediyesi Encümen kararının 11.03.2004-09.04.2004 tarihleri arasında ilan edildiğinin hoparlör zabıt varakası ile 12.04.2004 tarihli encümen kararı askı tutanağından anlaşılması, mevzuat gereği asıl ilan edilmesi gereken encümen kararının 28.04.2004 tarihli, suça konu kesinleşme yazısının ise 07.05

.03.2004 tarih ve 38 sayılı ... Belediyesi Encümen kararının 11.03.2004-09.04.2004 tarihleri arasında ilan edildiğinin hoparlör zabıt varakası ile 12.04.2004 tarihli encümen kararı askı tutanağından anlaşılması, mevzuat gereği asıl ilan edilmesi gereken encümen kararının 28.04.2004 tarihli, suça konu kesinleşme yazısının ise 07.05.2004 tarihli olması, yasal 1 aylık askı süresinin fiilen gerçekleşmesinin söz konusu tarihler itibariyle de mümkün bulunmaması karşısında; suça konu yazı ekinde Kadastro Müdürlüğüne hangi evrakların gönderidiği araştırılarak, 28.04.2004 tarihli encümen kararı, 10.03.2004 tarihli encümen kararının ilanına ilişkin hoparlör ilan zabıt varakası ile askı tutanağının bulunması halinde karar ve suça konu yazı tarihi arasında yasal 1 aylık sürenin geçmediğinin ilk bakışta anlaşılması karşısında aldatma kabiliyetinin ne şekilde oluştuğu tartışılıp, sanıkların sahtecilik suç kastıyla hareket ettiklerine dair delillerin nelerden ibaret olduğuda açıklanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Kabule göre de;

a-)Sanık ...'in hakkında, memurun resmi belgede sahteciliği suçundan mahkumiyet hükmü kurulan ... ile fikir ve eylem birliği içersinde hareket ederek yüklenen suçu işlediğinin iddia ve kabul olunması karşısında,eyleminin memur olan sanık ...'ın eylemine iştirak mahiyetinde bulunduğu ve bağlılık kuralı gereğince memurun resmi belgede sahteciliği suçundan cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-)Memurun resmi belgede sahteciliği ve resmi belgede sahtecilik suçlarında temel cezanın alt sınırdan tayini durumunda 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinde düzenlenen hapis cezasına mahkumiyetinin kanuni sonucu olarak uygulanan hak yoksunluğuna ilişkin güvenlik tedbirlerinin 765 sayılı Kanunda bulunmaması nedeniyle 5237 sayılı TCK ile yapılan uygulamanın aleyhe olduğu ve mahkemece yapılan uygulamalı karşılaştırmada 765 sayılı Kanun gereğince de alt sınırdan ceza takdir edildiği halde üst sınırının sanıklar aleyhine olduğu biçimindeki gerekçeyle 5237 sayılı TCK'nun tatbiki ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

c-)Kendini vekille temsil ettiren katılan ... lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,yasaya aykırı,

d-)5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekili ile sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle sanıkların kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 24.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4736, Karar No: 2022/14111, Tarih: 05.07.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/4736 E.  ,  2022/14111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

A)Defter kayıt ve belge gizleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Defter kayıt ve belge gizleme suçu bakımından;Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak dosya içeriğine uygun şekilde açıklanan gerekçeye göre; yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

B)2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkumiyet ve 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mükerrer açılan davanın reddi hükümlerine yönelik katılan vekilinin ve sanık müdafinin temyizlerinin incelenmesinde;

1-Kırkağaç Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 13/11/2014 tarihli 2014/485 Esas sayılı iddianamesi ile Rapor Değerlendirme Komisyonu‘nun 16.09.2014 tarihli komisyon mütalaası ve ekindeki 15/08/2014 tarihli ve 2014-A-301/30 sayılı Vergi Suçu Raporu esas alınarak, sanık hakkında “2011 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; Kırkağaç Asliye Ceza Mahkemesi‘nin 04.12.2015 tarihli 2013/45 Esas ve 2015/732 Karar sayılı ilamı esas alınarak mükerrer yargılama nedeniyle davanın reddine karar verilmiş ise de; mükerrer kabul edilen dava dosyasında, Kırkağaç Cumhuriyet Başsavcılığının 25/01/2013 tarihli 2013/73 Esas sayılı iddianamesi ile Manisa Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı‘nın 16.05.2013 tarihli komisyon mütalaası ve ekindeki 05.04.2013 tarihli ve 2012-A-2027/26 sayılı Vergi Suçu Raporu esas alınarak “2011 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçundan kamu davası açılmasına karşın, her iki vergi suçu raporunda da sanığın kullandığı farklı faturalardan söz edildiği, bu haliyle dava dosyaları arasında mükerrerlik bulunmadığı, aynı takvim yılında farklı beyannamelerde kullanılan farklı faturaların zincirleme suça vücut vereceği gözetilmeden yargılamaya devamla davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, açılan kamu davasının mükerrer olduğu gerekçesiyle 5271 sayılı CMK’nin 223/7. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi,yasaya aykırı,

2- 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan kurulan hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, mahkumiyet hükümleri yönünden; diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.07.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2848, Karar No: 2025/1025, Tarih: 11.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2023/2848 E.  ,  2025/1025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2016/3 E., 2022/2 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulüne kısmen reddine

Taraflar arasındaki davadan dolayı bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı asıl ve birleşen dosya davacısı ile asıl ve birleşen dosya davalılarından ... tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu Soylu köyü çalışma alanında kain 1085 ve 1286 parsel sayılı 15.250,00 ve 97.000,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, ilk olarak, 1617 sayılı Toprak ve Tarım Reformu Kanunu'la (1617 sayılı Kanun) 766 sayılı Tapulama Kanunu'nun (766 sayılı Kanun)

33 üncü maddesindeki 20 dönüm miktar sınırlaması nedeniyle miktar fazlası olarak davacı Hazine adına tespit edilmiş, davalı tarafın itirazı üzerine komisyonca; dava konusu taşınmazlara ilişkin davalıların murisine ait vergi kaydının bulunduğu ve bu kaydın dava konusu taşınmazları kapsadığı gerekçesiyle ilk tespitin iptali ile taşınmazların davalı taraf adına tesciline karar verilmiştir.

Davacı asıl davada davacı vekili özetle; kadastro komisyonunun kararı olan 1286 nolu parsele ilişkin Mardin Kadastro Müdürlüğü Tapulama Komisyonunun 12.08.1985 tarihli ve 229 sayılı kararının kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek, taşınmazın Hazine adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen davada (1985/97 Esas, 1989/54 Karar sayılı dosyasında) davacı vekili özetle; Soylu köyü Bellik mevkiinde kain 1085 nolu parsele ilişkin Kadastro Müdürlüğü Tapulama Komisyonunun 12.08.1985 tarihli ve 64 sayılı kararının kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek, taşınmazın Hazine adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Savur Kadastro Mahkemesinin 12.05.2014 tarihli ve 1985/262 Esas, 2014/120 Karar sayılı kararıyla komisyon kararında belirtilen ve davalı tarafın dayanağı olan 1937 tarihli ve 19 numaralı vergi kaydının dava konusu taşınmazlarla birlikte komşu bir kısım taşınmazları da bütünüyle kapsadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, verilen hüküm davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Savur Kadastro Mahkemesinin 12.05.2014 tarihli ve 1985/262 Esas, 2014/120 Karar sayılı kararıyla komisyon kararında belirtilen ve davalı tarafın dayanağı olan 1937 tarihli ve 19 numaralı vergi kaydının dava konusu taşınmazlarla birlikte komşu bir kısım taşınmazları da bütünüyle kapsadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, verilen hüküm davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay (Kapatılan)16. Hukuk Dairesinin 22.12.2015 tarihli ve 2014/12854 Esas, 2015/16070 Karar sayılı kararıyla ‘’..11.000  m² yüzölçümüne sahip vergi kaydının bir sınırı yol, iki sınırı şahıs ve bir sınırı da bağ okumaktadır. Kaydın batısında yer alan bağ sınırının belli bir kimsenin bağı olarak tarif edilmemiş olması, her yere dikilebileceği gibi her zaman sökülüp kaldırılabilecek nitelikte olması nedenleriyle bu sınırın sabit sınır olarak kabulü mümkün değildir. Hal böyle olunca yerel bilirkişi ve tanıklarla teknik bilirkişi hazır olduğu halde mahallinde yeniden keşif yapılarak sabit sınırları dikkate alınmak ve birbirleriyle bağlantısı sağlanmak suretiyle vergi kaydına kapsam tayin edilmeli, bu doğrultuda fen bilirkişisine, uygulanan vergi kaydının kapsadığı alanı gösterir ve keşfi takibe imkan verir kroki düzenlettirilmeli, dayanak vergi kaydının kapsamında kalan tüm taşınmazlar göz önüne alınarak vergi kayıt miktarı kadar yer verilmeli, dava konusu taşınmazların vergi kaydının miktarı ile kapsamı dışında kalan bölümleri yönünden 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 14 üncü maddesindeki koşullar davalı taraf yönünden değerlendirilmeli ve sonucuna göre karar verilmelidir. İlk Derece Mahkemesince yetersiz araştırma ve uygulama ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz..’’ olduğu gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; dosyaya kazandırılan bilirkişi raporlarına göre taşınmazın tarla vasfında olduğu, taşınmazların özel mülkiyete konu olabilecek nitelikte olduğu, çekişmeli taşınmazların kadastro tespit tutanağında davalının 30 senedir taşınmazlarda nizasız ve fazılasız malik sıfatı ile zilyet olduğunun yazıldığı, mahalli bilirkişi beyanlarının da davalının 20 yıllık zilyetliğinin bulunduğu yönünde olduğu, 1937 tarihli ve 19 tahrir numaralı vergi kaydı sınırlarının taşınmazlara uyduğu, vergi kaydının 11000  m²’lik alanının bilirkişi raporunda A harfi ile gösterildiği, vergi kayıt miktarı kadar yer verildiğinin hususunun davalılar lehine delil olduğu, dayanak vergi kaydının dava dışı 1138 ve dava konusu taşınmazları kapsadığı dolayısıyla dava konusu 1286 ve 1085 parsel sayılı taşınmazların 1937 tarihli ve 19 tahrir numaralı vergi kaydının bir kısmının kapsamında kaldığı bu sebeple davalının dava konusu taşınmazın bulunduğu çalışma bölgesinde senetsizden edinilmiş taşınmaz miktarının Kadastro Kanunu'nun 14 üncü maddesinde belirtilen 100 ve 40 dönüm sınırı açısından artık önem arz etmediği, davalının dava sırasında vefat etmiş olduğu, mirasçılarına paylaştırılması gerektiği belirtilerek davanın kısmen kabulü ile 1286 parsel sayılı taşınmazın tarla vasfı ile Hazine adına tapuya tesciline, dava konusu 1085 parsel sayılı taşınmazın bilirkişi raporunda "A" harfi ile gösterilen kısımdan geri kalan kısmının aynı parsel numarası ile tarla ... ile Hazine adına tapuya tesciline, "A" harfi ile gösterilen 11.000  m² yüzölçümlü kısmın ifrazı ile, tarla vasfı niteliğiyle, yeni parsel numarası verilerek Abdulaziz oglu ... mirasçıları arasında 8 pay kabul edilerek adlarına tesciline karar verilmiş, ve iş bu karar, asıl ve birleşen dosya davacısı ile asıl ve birleşen dosya davalılarından ... tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin 2 inci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin 2 inci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Kanun'un 438 inci maddesi gereğince ONANMASINA,

3402 sayılı Kanun'un 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine,

Taraflarca 1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

11.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/26790, Karar No: 2011/7681, Tarih: 26.04.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/26790 E.  ,  2011/7681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/05/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1) Tarafların iddia ve savunmalarına, dosya içeriğindeki bilgi ve belgelere ve kararın gerekçesine göre borçlunun temyiz itirazlarının REDDİNE;

2) Alacaklının temyiz itirazlarına gelince :

Borçlu şirket hakkında 27.3.2009 tarihinde 2 adet bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus icra yolu ile takibi başlatıldığı ve İnegöl Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 25.03.2009 tarih ve 2009/119 D.İş sayılı ihtiyati haciz kararına istinaden 30.03.2009 tarihinde şirketin yetkili temsilcilerinden ....... in varlığında şirket adresinde haciz işlemi yapıldığı, bu tarih itibariyle henüz borçluya ödeme emrinin tebliğ edilmediği, borçluya 10 numaralı ödeme emrinin ise 04.04.2009 tarihinde yetkili olduğunu beyan eden ..... imzasına tebliğ edildiği, takibin kesinleşmesinden sonra, 15.07.2009 tarihinde bu kez borçlu şirketin temsilcilerinden  ........'nın da hazır olduğu sırada haciz işlemi yapıldığı, adı geçen temsilcinin borcu kabul ederek ödeme taahhüdünde bulunduğu ve tutanağın altını imzaladığı görülmektedir. Borçlu vekili icra mahkemesine başvurusunda, ödeme emri tebligatının usulsüzlüğüne yönelik şikayette bulunmuş ayrıca usulüne uygun olmayan tebligat sebebiyle kesinleşmeyen icra takibinde haciz işlemi yapılabilmesinin mümkün olmadığından 15.7.2009 tarihli haciz işleminin iptalini ve bu haciz işlemi sırasında alınan taahhüdün de geçersiz sayılmasını talep etmiştir. 7201 Sayılı Tebligat Yasa'nın 32.maddesi gereğince tebligatın usulsüz olması halinde muhatabı takipten haberdar olmuş ise muteber sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih tebliğ tarihi olarak kabul edilir. (H.G.K. 29.12.1993 Tarih ve 1993/18-778 E. 1993/876 K.) (H.G.K. 25.01.2006 Tarih ve 2005/2-772 E. 2006/17 K.) Tebligatın usulsüzlüğüne yönelik şikayet, İİK'nun 16. maddesine göre; şikayet edilen işlemin öğrenilmesinden itibaren yasal 7 günlük süreye tabidir. Somut olayda, 15.07.2009 tarihli haciz, borçlu şirket temsilcilerinden  ....... huzurunda yapıldığından ve borçlu haciz tutanağını imzaladığından artık bu tarihte takipden haberdardır. Mahkemece  ıttıla tarihi olarak ilk haciz  işleminin yapıldığı 30.03.2009 tarihi  kabul edilmişse de, bu tarihte henüz borçluya tebliğ edilmiş bir ödeme emri    bulunmadığından    tebligatın    usulsüzlüğünden   söz   etmek  de   mümkün    değildir.

Bu durumda,  15.07.2009 ıttıla tarihine göre, yasal 7 günlük şikayet süresi geçirilerek yapılan şikayetin süreden reddi gerekirken işin esası incelenerek yazılı şekilde sonuca gidilmesi doğru değil ise de, sonuçta 15.7.2009 tarihli haciz işleminin iptaline ve bu haciz işlemi sırasında alınan taahhüdün de geçersiz sayılmasına yönelik şikayet reddedildiğinden anılan hata bozma nedeni yapılmayarak muttali olunan tarihin düzeltilmesini teminen kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile usulsüz tebliğe muttali olunan tarih açısından İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 26.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1327, Karar No: 2016/2099, Tarih: 25.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/1327 E.  ,  2016/2099 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgede sahtecilik suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkındaki yargılamada, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 05/02/2015 tarihli 170 sayılı kararıyla 25/02/2015 tarihi itibariyle Küçükçekmece Çocuk Mahkemesinin faaliyete geçmiş olması sebebiyle, mahkemenin görevsizliğine, dosyanın çocuk mahkemesine devrine dair Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2015 tarihli ve 2014/3 esas, 2015/117 sayılı kararını müteakip, bu kez Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesince verilen 23/06/2015 tarihli ve 2015/665 esas, 2015/483 sayılı görevsizlik kararı sebebiyle ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına dair 13/07/2015 tarihli ve 2015/909 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.