muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11764, Karar No: 2015/20820, Tarih: 16.06.2015

Fazla çalışma yaptığını, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen söz konusu alacaklara ilişkin tahakkukların ödendiği varsayılır.

Alacakların ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma, hafta tatili , ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, mahkemece davacı tanık beyanları doğrultusunda alacağın hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının dini bayramların yarısında, resmi tatil ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinin tamamında çalıştığı, ayda en az iki hafta tatilinde mesai yaptığı, mesaisinin 09:00 ila 21:00 saatleri arasında olduğu, birbuçuk saat ara dinlenmenin tenzili ile günlük ikibuçuk saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiş ve meclis muhabiri olması sebebiyle Temmuz, Ağustos, Eylül ayları için fazla mesai hesaplanmamıştır. Davacının meclis muhabiri olması sebebiyle Temmuz, Ağustos, Eylül aylarının fazla mesai hesabında dışlanması doğru ise de hesaplamalarda meclis çalışma düzeni tam olarak nazara alınmamıştır. Hesaplamalar yapılırken meclis genel kurulunun haftalık toplanma sayısı, hafta sonu ve ulusal bayram ve genel tatillerde mecliste çalışma olup olmadığı gibi hususların değerlendirilmesi gerekir. Yine davalı tarafından sunulan giriş-çıkış kayıtları günlük mesai saatleri hakkında net bir bilgi vermesede hafta tatilinde ve ulusal bayram ve genel tatillerde çalışılan günlerin tespitinde nazara alınmalı, tüm dosya kapsamı değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Bu hususlar gözetilmeksizin alacak kalemlerin hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre ise, hüküm kısmında alacaklara yürütülecek faiz türünün belirtilmemesi hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7755, Karar No: 2023/246, Tarih: 17.01.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/7755 E.  ,  2023/246 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki imzaya itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar vermiş sonrasında ise ek karar ile temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine karar vermiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 12.05.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin süreden reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 12.05.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar, davacı vekiline 04.01.2022 tarihinde e-tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 06.05.2022 tarihinde verilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 12.05.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Alınması gereken 179,90 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/8147, Karar No: 2007/449, Tarih: 30.01.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2005/8147 E.  ,  2007/449 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

Dava, iş bedelinin tahsili için başlatılan icra takibinin davalının itirazı üzerine durması nedeniyle itirazın iptali icra takibinin devamı ve icra inkâr tazminatı istemiyle açılmış, mahkemece itirazın iptaline icra takibinin devamına, icra inkâr tazminatı isteminin reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı yüklenici şirket icra takibinde faturalara dayanmış, fatura örneklerini icra takip talepnamesine eklenmiştir. Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmışsa da, bu inceleme iş bedelinin tespitine yönelik değildir. Bilirkişiler defterlere ve faturalara dayanarak raporlarını düzenlemişlerdir. İcra takibine konu yapılan alacak miktarı faturaya dayalı olduğundan, bu alacağın likit olarak kabul edilmesi ve icra inkâr tazminatının davacı yararına karar altına alınması gerekir. Mahkemece bu konuda yanılgıya düşülerek icra inkâr tazminatı isteminin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır. Kararın bu yönden bozulması gerekirse de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın HUMK.nun 438/VII.maddesi uyarınca düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı yüklenici şirketin temyiz itirazının kabulü ile, kararın hüküm fıkrası 3.bendinin karardan çıkarılmasına, yerine “icra takibine konu alacak miktarının %40 oranında hesaplanan 2.761.200.000 TL (2.761,20 YTL) icra inkâr tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine” cümlesinin yazılmasına, kararın değiştirilmiş bu şekliyle düzeltilerek ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 30.01.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1497, Karar No: 2013/810, Tarih: 31.05.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2012/4-1497 E.  ,  2013/810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Muğla 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/05/2012

Taraflar arasındaki “basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Muğla 2.Asliye Hukuk Mahkemesi'nce davanın reddine 02.03.2010 gün ve E:2008/479, K:2010/79 sayılı kararın incelenmesi davacı B.Ş. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4.Hukuk Dairesi'nin 27.09.2011 gün ve 2010/8238 - 2011/9724 sayılı ilamı ile;

(...Davacı, davaya konu Yenigün Gazetesinin 25/07/2008 tarihli “.. Partili Meclis Üyesine Kira Kıyağı” ve aynı gazetenin 28/07/2008 tarihli “Kira Kıyağı Koltuğundan Etti” başlıklı yayınları ile gerçek dışı haber yapılmak suretiyle kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek uğradığı manevi zararının tazminini istemiştir.

Davalılar, haksız ve yersiz açılan davanın reddini savunmuştur.

Yerel Mahkemece, yayınların görünür gerçeklik kapsamında olduğunun kabulü ile istemin reddine karar verilmiş, karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davaya konu edilen, Yenigün Gazetesinin 25/07/2008 tarihli “.. Partili Meclis Üyesine Kira Kıyağı” başlıklı yayınında; “….. Partili İl Genel Meclis Üyesi T.K.’e ait binayı yıllık kirası 140 bin YTL’den kiralaması bazı iddiaları gündeme getirdi. Vatandaşlar Tepkilerini dile getirerek Devlet hem zarara sokuluyor hem de dairede işi olan vatandaşlara adeta işkence yapılıyor…” “…Bu kiralama işinde yetki …B.Ş.…” ve 28/7/2008 tarihli “Kira Kıyağı Koltuğundan Etti” başlıklı yayınında ise; “…Vali ...konuyla ilgili inceleme başlatırken Çevre ve Orman Bakanlığı ise jet hızıyla Müdür ...’i Aydın’a mühendis olarak atadı. Siyasi çevreler kira kıyağının müdürü koltuğundan ettiğini iddia etti…” biçiminde ifadelere yer verildiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğinden; davacının Muğla İl Çevre Orman Müdürü iken çocuğunun Aydın ilinde okuyor olması nedeniyle iki yıldır aile bütünlüğünün olmadığını belirterek 1/7/2008 tarihli dilekçeyle il müdürlüğü hakkını saklı tutmak suretiyle Aydın ili emrinde mühendis olarak atamasının yapılmasını istediği ve buna göre de 23/7/2008 tarihinde atamasının yapıldığı anlaşılmaktadır.

Diğer yandan, davacı Muğla İl Çevre Orman İl Müdürü iken, il merkezine uzak olan yerdeki.. Parti İl Genel Meclisi Üyesine ait binanın hizmet binası olarak kiralandığı, kiralanan bölgede hazineye ait yada kamu kurumuna ait ihtiyaca cevap verebilecek nitelikte binanın bulunmadığı gibi kira ücretinin rayiçlere uygun olduğu, konuyla ilgili olarak davacı hakkında soruşturmanın da bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Diğer yandan, davacı Muğla İl Çevre Orman İl Müdürü iken, il merkezine uzak olan yerdeki.. Parti İl Genel Meclisi Üyesine ait binanın hizmet binası olarak kiralandığı, kiralanan bölgede hazineye ait yada kamu kurumuna ait ihtiyaca cevap verebilecek nitelikte binanın bulunmadığı gibi kira ücretinin rayiçlere uygun olduğu, konuyla ilgili olarak davacı hakkında soruşturmanın da bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda gelişim biçimi anlatılan somut durum ve davaya konu edilen yayınlar birlikte değerlendirildiğinde; ailevi nedenle Aydın iline mühendis olarak atamasının yapılmasını isteyen davacı hakkında, il müdürü olarak görev yaptığı dönemde ..Partili İl Genel Meclis Üyesine ait binanın hizmet binası olarak yüksek kira bedeli ile ve uygunsuz yerde kiralanması nedeniyle devletin zarara uğratıldığı, bu nedenle bakanlık tarafından tayininin yapıldığı ve koltuğundan edildiği biçiminde gerçeğe aykırı olarak haber yapılmış olması davacının kişilik haklarını zedelemiştir.

Şu halde davaya konu her iki yayın nedeniyle davacının kişilik haklarının zedelendiği kabul edilmelidir. Davalılardan K. T.’nin Yenigün gazetesinin sorumlu müdürü olması nedeniyle 5187 sayılı yasanın 13. maddesi uyarınca 28/7/2008 tarihli yayın açısından husumetinin bulunmadığı da gözetilerek davacı yararına uygun bir manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle istemin tümden reddine karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece, önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN :Davacı B. Ş. vekili.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı, davaya konu Yenigün Gazetesinin 25/07/2008 tarihli “.. Partili Meclis Üyesine Kira Kıyağı” ve aynı gazetenin 28/07/2008 tarihli “Kira Kıyağı Koltuğundan Etti” başlıklı yayınları ile gerçek dışı haber yapılmak suretiyle kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek uğradığı manevi zararının tazminini istemiştir.

Davalılar, haksız ve yersiz açılan davanın reddini savunmuştur.

Yerel Mahkemece, haberde va olan kamu yararı, gerçeklik, güncellik ve özle biçim dengesi gibi unsurların onu hukuka ve basın özgürlüğüne uygun hale getirdiği ve yayınların görünür gerçeklik kapsamında olduğunun kabulü ile istemin reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekilinin temyizi üzerine, Özel Daire'ce yukarıda yazılı gerekçelerle bozulmuş; yerel mahkemece, önceki kararda direnilmiştir.

Hükmü temyize, davacı vekili getirmiştir.

Yerel Mahkemece, haberde va olan kamu yararı, gerçeklik, güncellik ve özle biçim dengesi gibi unsurların onu hukuka ve basın özgürlüğüne uygun hale getirdiği ve yayınların görünür gerçeklik kapsamında olduğunun kabulü ile istemin reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekilinin temyizi üzerine, Özel Daire'ce yukarıda yazılı gerekçelerle bozulmuş; yerel mahkemece, önceki kararda direnilmiştir.

Hükmü temyize, davacı vekili getirmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu'nun önüne gelen uyuşmazlık; Yerel Muğla Yenigün Gazetesi'nin 25 Temmuz ve 28 Temmuz 2008 tarihli nüshalarında çıkan haberlerin, davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olup olmadığı; burada varılacak sonuca göre, davalıların manevi tazminatla sorumlu tutulması gerekip gerekmediği, noktasında toplanmaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire Bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı B.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanun'un 440..maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31.05.2013 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9318, Karar No: 2013/14015, Tarih: 30.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/9318 E.  ,  2013/14015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak, defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 5237 sayılı TCK.nun 62, 53/1, 51/1-3-6. maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezasının ertelenmesine, 1 yıl 3 ay süre ile denetim süresi belirlenmesine, bu sürede herhangi bir yükümlülük yüklenmesine yer olmadığına ve hak yoksunluğuna ilişkin.

I-Sanık hakkında "2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin vaki temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanık hakkında dava şartı niteliğindeki Gaziantep ... Başkanlığı Denetim Grup Müdürlüğünün 12.09.2007 gün ve 3580 sayılı mütalaasının 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçuna ilişkin olduğu anlaşılmakla, sahte fatura düzenlemek suçu ile ilgili 213 sayılı Kanunun 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa alınmadan dava açılıp karar verilmesi yasaya aykırı ise de zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğu cihetle;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanığa yüklenen “2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçlarının tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı

Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-Sanık müdafiinin “2002 takvim yılına ait defter ve belgeleri ibraz etmemek” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

II-Sanık müdafiinin “2002 takvim yılına ait defter ve belgeleri ibraz etmemek” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hakim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de gözönünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hakimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış, defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 2002 takvim yılında aldığı bir kısım fatura sevk irsaliyelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi suçu raporunda somut bir zarara yer verilmediği cihetle sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden, hükmolunan kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında katılan idarenin zararını karşılamaması nedeniyle koşulları bulunmadığından bahisle yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin uygulanmaması,

2-5237 sayılı TCK'nun 53/4. maddesi uyarınca, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında aynı Kanunun 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 30.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2444, Karar No: 2019/10536, Tarih: 22.10.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/2444 E.  ,  2019/10536 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 50/4, 52/1-2-4, 63, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura, katılan vekilinin raporlar arasında çelişki giderilmeden sanığa az ceza verildiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın TCK'nın 85/1 ve 62 maddeleri uyarınca tayin olunan 2 yıl 1 ay hapis cezasının, yine aynı Kanunun 50/4 ve 50/1-a maddeleri uyarınca adli para cezasına çevrilmesi sırasında hesap hatası yapılarak, 52/2 maddesi ile yapılan uygulama sırasında sonuç adli para cezasının 15.200 TL yerine, yazılı şekilde 15.100 TL olarak eksik belirlenmesi,

Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının ve kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu tibirla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün adli para cezasına çevirmeye ilişkin 5. paragrafının hükümden çıkarılmasına, yerine "Sanığa verilen hapis cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler göz önüne alınarak TCK 52/3 maddesi gereğince 760 gün adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 50/4 yollamasıyla 50/1-a ve 52/2 maddesi gereğince bir günlüğü taktiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek 15.200 TL adli para cezasına çevrilmesine," ibarelerinin eklenmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 22/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.