muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2353, Karar No: 2016/15797, Tarih: 31.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/2353 E.  ,  2016/15797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ve asgari geçim indirimi ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili , müvekkilinin davalıya ait işyerinde 01.05.2010 tarihinden itibaren arıza bakım teknisyeni olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı ve geçerli bir sebep olmaksızın 03.04.2013 tarihinde davalı tarafından feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, hafta sonu, fazla mesai, resmi ve dini bayram, son bir aylık ücret alacağı ile asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili , davacının iş sözleşmesinin 03.04.2013 tarihinde haklı ve hukuka uygun olarak fesh edildiğini, davacıya elektrik arızası sebebiyle hizmet veremeyen GSM istasyonlarının jeneratöründe kullanılmak üzere yakıt teslim edildiğini, ancak çeşitli tarihlerde davacının bu benzini şahsi amaçlarında kullandığını şirket tarafından 16/03/2013 tarihli tutanağın tutulduğunu, davacı şirketin güvenini kötüye kullandığını, davacının uyarılara rağmen aynı eyleme devam ettiğini beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında fesih uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinin II. bendinde, ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığında işverenin haklı fesih imkanının olduğu açıklanmıştır. Yine aynı maddenin II. bendinin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkanı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere kanundaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkanı tanımaktadır.

Somut olayda; davacının iş sözleşmesi, davalı şirketin ilgili personellere sorumlu bulundukları sahalarda işlerini görebilmeleri ve jeneratörlere takviye yapılması için verdiği yakıtların bir kısmını jeneratör takviyesinde kullanmayarak özel amaçlı kullandığının tespit edilmesi sebebiyle 4857 sayılı Kanun'un 25/II-e alt bendi uyarınca haklı sebeple feshedilmiştir. Mahkemece davalının haklı fesih sebebini ispatlayamadığı gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı talepleri kabul edilmiştir. Davacıya isnat edilen eylemlerin sabit olması durumunda davalı açısından haklı sebebinin bulunacağı açıktır. Dosyaya yansıyan belgeler, tutanak içeriklerinin tanık beyanları ile doğrulandığı nazara alındığında davacının eylemi sabittir. Davacının eylemleri doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışları niteliğinde olup davalı işverence yapılan fesih haklı sebebe dayanmaktadır. Bu sebeplerle kıdem ve ihbar tazminat taleplerinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 31.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5879, Karar No: 2022/10701, Tarih: 20.09.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/5879 E.  ,  2022/10701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/12/2021 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili, davalı ... vekili ve diğer davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Hükmüne uyulan Dairemizin 07/12/2020 gün, 2020/3349 E- 2020/4184 K sayılı ilamı ile “…6112 sayılı Radyo ve Televizyonların Kuruluş ve Yayın Hizmetleri Hakkında Kanun’un 46. maddesi “Yayından doğan sorumluluk yayını yöneten veya programı yapanla birlikte sorumlu müdüre aittir. Bu hüküm yayın kuruluşunun bu Kanundan doğan sorumluluklarını ortadan kaldırmaz.” hükmünü haizdir. Şu durumda mahkemece, davalılardan MNG TV Yayıncılık AŞ, ... ve ...’ın da sorumlu olduğu gözetilerek olayın oluşuna uygun bir manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uygun yapılan yargılama neticesinde, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; söz konusu karar, davacı vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekili ve davalı ... vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları ile diğer davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir. Hâkimin, tarafların talebiyle bağlı olmadığına ilişkin kanun hükümleri saklıdır.” hükmünü haizdir.

Dosya kapsamından, davacının dava dilekçesinde davalılardan ...’den 10.000,00 TL, ...’dan 10.000,00 TL, ...’dan 10.000,00 TL ve ...den 30.000,00 TL tazminat talebinde bulunduğu anlaşılmakla; davacı her bir davalıdan ayrı ayrı istemde bulunduğuna göre mahkemece, her bir davalının sorumlu olduğu miktar ve davalılardan Sibel bakımından 6.000,00 TL’lik kısmın kesinleştiği de gözetilerek karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekir.

3-Davalılardan ...’nin diğer temyiz itirazlarına gelince:

3-Davalılardan ...’nin diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dosya kapsamından, mahkemece verilen davanın reddine dair ilk kararın davacının temyizi üzerine Dairemizce uygun bir miktar manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği, mahkemenin 2. kararında davalılardan ... bakımından davanın kısmen kabulü ile 6.000,00 TL tazminatın tahsiline, diğer davalılar bakımından davanın reddine karar verildiği, bu karara karşı davacı ve davalılardan ...’nin temyizi üzerine Dairemizce diğer davalıların da sorumlu olduğu gözetilerek karar verilmesi gerektiği belirtilerek ve davacının diğer temyiz itirazları reddedilerek verilen bozma kararı sonrasında mahkemece 10.000,00 TL’nin davalılardan tahsiline karar verildiği anlaşılmaktadır. Davalılardan ... bakımından mahkemenin 2. kararı ile hüküm altına alınan 6.000,00 TL, davacının diğer temyiz itirazları reddedilerek bu kısım bakımından adı geçen davalı yararına usuli kazanılmış hak oluşturduğu halde, bu husus gözetilmeden hüküm altına alınan tazminat miktarının artırılması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no’lu bentte gösterilen nedenlerle davacı vekili ve davalı ... vekilinin diğer, diğer davalılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) no’lu bentte gösterilen nedenlerle davacı vekilinin, (3) no’lu bentte gösterilen nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 521,70 TL kalan harcın temyiz eden davalılar ..., ... ve ...den alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ve davalılardan ...'ye geri verilmesine 20/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/964, Karar No: 2013/11912, Tarih: 07.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/964 E.  ,  2013/11912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18.06.2012 tarih ve 2011/1085-2012/208 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, taraflar arasında 1997 tarihinde müvekkili Şirketin borçlu, diğer müvekkili ...’ın ise müşterek borçlu ve müteselsil kefil olarak imzaladığı Genel Kredi Sözleşmesi borcunun teminatı olarak, müvekkili ile dava dışı eşinin ortak olduğu dava dışı Atak Fermantasyon Tekstil Besi Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. adına kayıtlı fabrika binası üzerinde ipotek, fabrika binası içindeki makine ve tesisleri üzerinde de ticari işletme rehninin tesis edildiğini, bu taşınmazın arazi ve makinelerle birlikte 17.11.1998 tarihli satış sözleşmesi ile dava dışı Unipac Paketleme ve Ambalaj San. A.Ş.’ne 2.500.000.00 USD’ye satılarak bu bedelin müvekkillerinin davalı bankaya olan 6.049.000.00 USD kredi borcundan mahsup edildiğini ve bakiye 3.549,367 USD borcun dava dışı alıcı şirketçe 36 ayda ödenmesinin kararlaştırıldığını, ancak alıcı şirketçe davalı bankaya ödeme yapılmadığını, müvekkili şirketin borcunun dava dışı alıcı şirketçe üstlenilmiş olmasına ve bu konudaki davalı banka Pasaport Şubesi’nin yazısına rağmen davalı bankaca müvekkilleri aleyhine beş adet icra takibi başlatıldığını, müvekkillerine borcun tutarı hakkında bilgi verilmediğini ileri sürerek, davalı bankanın kayıtlarının ve 3.456.000.00 USD tutarlı ticari işletme rehnine ait ekspertiz değerlerinin incelenerek, rehne konu makineleri halen paraya çevirmemiş olan davalının kusurunun tespiti ile müvekkilinin uğradığı parasal zararın tespitini, ayrıca 825.000.00 TL tutarlı ipoteğin paraya çevrilmemesinde davalının kusurunun ve bu kusur nedeniyle müvekkilinin uğradığı parasal zararın tespiti ile 1998 senesinden bugüne kadar müvekkilinin borcunu üstlenen dava dışı Unipac Paketleme ve Ambalaj San. A.Ş. ve bu firmaya kefil olan dava dışı Okmaks Oluklu Mukavva Kutu Ambalaj San. ve Tic. A.Ş., Meyna Tarım Ürn. Gıda San. ve İhr. A.Ş., Alemdar Holding A.Ş., Azmi Alemdar, Alaattin Alemdar ve Mehmet Alemdar’dan tahsilat yapılıp yapılmadığının, tahsilat yapılmamış ise davalının kusurlu olup olmadığının, tahsilat yapılmış ise yapılan tahsilatlar nazara alınarak dava tarihi itibarı ile borcu varsa itfa etmesi için müvekkilinin ödemesi gereken miktarın tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacılar aleyhine başlatılan icra takibine davacıların itirazı üzerine açılan itirazlarının iptaline ilişkin ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2008/489 E., 2008/587 sayılı kesinleşen kararı ile davacıların sorumluluklarının tartışmaya yer vermeyecek şekilde hükme bağlandığından öncelikle kesin hüküm ve hukuki yarar yokluğundan davanın reddinin gerektiğini, ayrıca dava konusu icra takipleri ile yapılan işlemlere davacılarca yapılan tüm itirazların müvekkili lehine mahkemelerce reddedildiğini, İcra Müdürlükleri'ne başvurularak kapak hesabı yaptırılması halinde borcun hesaplattırılabileceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve icra takip dosyalarına göre, davacıların taleplerinin tespit davasına değil, bir eda davası nitelikli tazminat davasına konu teşkil etmesinin gerektiği, eda davasına konu olacak olan unsurların tespit talebiyle karşılanmasının mümkün olmadığı, davayı açmakta davacıların hukuken korunmaya değer bir menfaatinin bulunmadığı, davacıların borcunu üstlenen dava dışı şirket ile bu şirkete kefil dava dışı diğer şirketlerden tahsilat yapılıp yapılmadığı ile yapılmış ise miktarının icra dosyalarında yapılacak bir kapak hesabıyla tespit edilebileceği, bunun mahkemede ileri sürülmesinde de davacının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)’nun 106. maddesi hükmüne göre hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle, HMK’nın 114/h ve 115/2. maddeleri gereğince dava şartı yokluğundan usulen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16930, Karar No: 2013/12939, Tarih: 23.09.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/16930 E.  ,  2013/12939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

1)İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HMK'nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

2)Şikayet eden borçlu ... vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, 11.03.2013 tarihli yazı ile borçlunun ... Bankası ... Şubesi nezdindeki hesaplarına haciz konulmasına karar verildiğini ve bu kapsamda ilgili Banka'ya haciz yazısı yazıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun 1. maddesiyle eklenen Geçici 6. ve 6111 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesine göre, kamulaştırmasız el atma nedeniyle hüküm altına alınan tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan anılan banka hesabına kamu hizmetlerine tahsisli (projeli işlerde kullanılmak üzere) ödenekler ve personele ait maaşlar ile diğer kurum ve kuruluşların yatırım vs. hizmetlerinde kullanılmak üzere bütçelerinden gönderilen ödeneklerin yatırıldığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin İİK'nun 82/1. maddesine de aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenlemenin yürürlük tarihinden sonra, hüküm altına alınan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddenin son fıkrası gereği haciz yapılamayacağını, yine 6111 sayılı Kanun'un geçici 2.maddesi Anayasa Mahkemesi'nin 22/02/2013 tarihli 28567 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 01/11/2012 tarihli ve 2010/83 esas 2012/169 karar sayılı kararı ile iptal edildiği ve aynı kararda, iptal kararının Resmi Gazete'de yayımlandığı tarihten itibaren 6 ay sonra yürürlüğe gireceğinin hüküm altına alındığından anılan kanun maddesinin 22/08/2013 tarihine kadar yürürlükte olduğu ve 01/11/1983 tarihinden sonraki döneme ait kamulaştırmasız elatma nedeniyle açılan davalar neticesinde verilen tazminat kararlarına

dayanılarak yapılan icra takiplerinde, borçlu idarenin mal, hak ve alacaklarının 22/08/2013 tarihine kadar haczedilemeyeceği gerekçesiyle şikayetin kabulü ile borçlu İl Özel İdaresi'nin TC. ... Bankası ... Şube Müdürlüğü'ndeki hesabına konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

dayanılarak yapılan icra takiplerinde, borçlu idarenin mal, hak ve alacaklarının 22/08/2013 tarihine kadar haczedilemeyeceği gerekçesiyle şikayetin kabulü ile borçlu İl Özel İdaresi'nin TC. ... Bankası ... Şube Müdürlüğü'ndeki hesabına konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 13.02.2011 tarih ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir.

Ne var ki; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, iptal hükmü 22.02.2013 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak kamuoyunun bilgisine sunulmuştur.

Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır.

Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (... Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26)

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (... Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26)

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

Somut olayda; borçlunun hesabına 11.03.2013 tarihinde haciz konulmuştur. Haciz tarihi itibariyle 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiğinden ve o tarih itibariyle yürürlükte olan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6.maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından, kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, haciz tarihindeki uygulamaya göre, borçlu İdare'nin haczi kabil malvarlığı üzerine haciz konulması mümkün olup mahkemenin yazılı gerekçesi isabetli olmamıştır. -//-

Bu kapsamda; haciz yazısında belirtilen hesap numarasına uygun hesabın ekstrelerinin getirtilerek, hesaptaki paraların mahiyeti ve kaynağı belirlenip, diğer şikayet nedeni kapsamında değerlendirilme yapılarak sonuca gidilmesi yerine, yazılı gerekçeyle hüküm tesisi doğru değildir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 23.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/8919, Karar No: 2017/2627, Tarih: 13.03.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/8919 E.  ,  2017/2627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) 6136 sayılı yasaya aykırılıktan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmolunan hapis cezası açısından; Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Yaralamadan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

a) Sanığın eylemi neticesinde mağdurda kesici alet ve tabanca ile ayrı ayrı birden fazla yaralanma meydana gelmiş olmasına rağmen, Adli Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen raporda, mağdurun hayatını tehlikeye uğrattığı bildirilen yaralanmaların hangi yaralanmalar olduğu, hangi yaralanmanın ateşli silah ile hangi yaralanmanın kesici alet ile yapıldığının ve ne şekilde hayati tehlike oluşturduğunun açıklanmamış olması karşısında, mağdurun adli raporları ile varsa hastane müşahade kağıtları, film ve grafilerinin Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulu'na gönderilerek, mağdurdaki her bir yaranın niteliği, hangi tür silah ile (bıçakla mı tabanca ile mi) oluştuğu, batına nafiz olup olmadığı, her bir kesinin iç organlarda yaralanma oluşturup oluşturmadığı, yaraların ayrı ayrı hayati tehlikeye neden olup olmadığı hususunda ayrıntılı rapor alınarak, sonucuna göre suç vasfının belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile sanığın mağdura yönelik eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğu kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Sanığın, suçta kullandığı bıçağı göle attığını beyan etmesine, yakalandığında üzerinde bulunan ve adli emanete alınan bıçağın ise suçta kullanıldığının ispatlanmamış bulunmasına göre, bizatihi müsadereye tabi bulunmayan bıçağın sahibine iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,