muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14308, Karar No: 2014/28641, Tarih: 30.09.2014

Yukarıdaki hüküm “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü daha işçi lehine olmak koşuluyla somut olaya tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece TİS’in 72. Maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yararlanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK'nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordroları dosyaya getirtilerek gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin yeniden bir karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3675, Karar No: 2022/15132, Tarih: 20.09.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/3675 E.  ,  2022/15132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22/01/2013 tarih ve 2012/6-1431 esas, 2013/18 karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, sanığın mükerrir olduğunun belirtilmesinin yeterli olduğu, hükümde tekerrüre esas alınan ilamın gösterilmesine gerek bulunmadığı, bu durumun infaz aşamasında gözetilebileceği hususu gözönüne alındığında mükerrirliğine esas alınan ilamın gösterilmemesi bozma sebebi olarak kabul edilmemiş; sanığın tekerrüre esas olan Tarsus 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 25/11/2011 tarihli ve 2011/121 E., 2011/627 K. sayılı ilamında da TCK’nın 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2012/13-194 E - 2012/243 K sayılı kararında da belirtildiği üzere, somut olayda sanığın, gündüz saatlerinde mağdur ...’tan yönünü çevirmek bahanesi ile aracın anahtarını alarak araca binip olay yerinden ayrıldığı, başlangıçta her ne kadar mağdur suça konu aracın anahtarını özgür iradesiyle sanığa teslim etmiş ise de; bu iradenin aracın yönünü çevirmesi için gerekli olan makul bir süre için geçerli olacağı, bu bağlamda sanık ile mağdur arasında arabanın teslimine ilişkin hukuksal anlamda bir zilyetliğin devrinden söz edilemeyeceği gözetildiğinde bu aşamadan itibaren aracın anahtarını haksız olarak elinde bulundurduğunun kabulü gerektiğinden sanığın üzerine atılı suçun 5237 sayılı TCK’nin 142/2-d maddesinde düzenlenen haksız yere elde bulundurulan anahtarla hırsızlık kapsamında değerlendirilmesi gerekirken, aynı Yasa'nın 141/1 maddesi gereğince hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesinin gözetilmesine, 20/09/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1037, Karar No: 2019/5548, Tarih: 27.06.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/1037 E.  ,  2019/5548 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, sigorta primine esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Tarafların Duruşmaya Gelmemesi, Sonuçları ve Davanın Açılmamış Sayılması” başlığını taşıyan 150. maddesinin 1. fıkrasında “Usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflar, duruşmaya gelmedikleri veya gelip de davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilir.” hükmüne, 4. fıkrada “Dosyası işlemden kaldırılmış olan dava, işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde taraflardan birinin dilekçe ile başvurusu üzerine yenilenebilir. Yenileme dilekçesi, duruşma gün, saat ve yeri ile birlikte taraflara tebliğ edilir. Dosyanın işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak bir ay geçtikten sonra yenileme talebinde bulunulursa, yeniden harç alınır, bu harç yenileyen tarafça ödenir ve karşı tarafa yüklenemez. Bu şekilde harç verilerek yenilenen dava, eski davanın devamı sayılır.” hükmüne yer verilmiştir. Buna göre eldeki davada, davacının ve davacı vekilinin son duruşmaya gelmedikleri, herhangi bir mazeret de sunmadıkları buna karşın duruşmaya katılan davalılardan kurum vekilinin davayı takip etmek istemediklerini belirtmesi, diğer davalının da mazeretinin kabulüne karar verilmesi karşısında Mahkemece, HMK’nın 150. maddesi uyarınca dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

Açıklanan bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılardan Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/174, Karar No: 2022/855, Tarih: 28.12.2022

**Ceza Genel Kurulu         2021/174 E.  ,  2022/855 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 7. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 1499-404

5607 ve 4733 sayılı Kanunlara muhalefet suçlarından açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanığın atılı suçlardan ayrı ayrı beraatine ilişkin Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 26.03.2013 tarihli ve 1663-380 sayılı hükümlerin, katılan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 7. Ceza Dairesince 08.06.2016 tarih ve 26035-8115 sayı ile;

"I- Gümrük idaresi vekilinin sanık ... hakkında 4733 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan kurulan beraat hükmüne ilişkin temyiz itirazları yönünden;

Suçun niteliğine göre, suçtan doğrudan zarar görmeyen gümrük idaresinin hükmü temyize hakkı bulunmadığından, gümrük idaresi vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317.maddesi uyarınca reddine,

II- Gümrük idaresi vekilinin sanık ... hakkında 5607 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Gümrük idaresinin kamu davasına katılma isteği reddedilmiş ise de, 5271 sayılı CMK'nın 260. maddesi gereğince, katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar için yasa yollarının açık olduğu gözetilip, 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca gümrük idaresinin müdahilliğine karar verilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Hakkında mahkûmiyet kararı verilen diğer sanık ...'ün oğlu olan sanık, dava konusu kaçak eşyanın ele geçirildiği İzmir Caddesi'ndeki babasına ait işyerinde çalışmadığını, tesadüfen orada bulunduğunu savunmuş ise de, olay tutanağında kendisinin imzasının bulunması, olay öncesinde yapılan araştırmaya ilişkin 12.02.2011 tarihli tutanakta, dava konusu eşyanın ele geçirildiği İzmir Caddesi Lale Pasajı No: 15/ 17 Kızılay Ankara adresinde faaliyet gösteren işyerinin sanığa ait olduğu yönünde bilgilerin bulunması ve tüm dosya kapsamına göre, sübut bulan atlı suçtan sanığın cezalandırılması yerine delillerin takdirinde yanılgıya düşülmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 10.05.2017 tarih ve 1499-404 sayı ile;

Yerel Mahkeme ise 10.05.2017 tarih ve 1499-404 sayı ile;

"Sanık ...' ün, Sanık ...' ün oğlu olduğu, iş yerinin babasına ait olduğu, sanık ...'in sabıkasız olduğu, babası ...'ün kaçakçılıktan sabıkalı olduğu, babasının kaçak sigaraların kendisine ait olduğunu ikrar ettiği, oğlunun sigara satarken yakalanmadığı, kaçak sigaralardan haberdar olsa da , babasını ihbar etmesinin beklenmemesi gerektiği, dükkanda kaçak olmayan malların da bulunmasının doğal olduğu, sadece dükkanda bulunmasının kaçak sigaralar ile irtibatlanmasında yeterli olmadığı, Yargıtay bozma ilamında belirtilen 12.02.2011 tarihli raporun hukuki değerinin bulunmadığı, istihbari not niteliğinde olduğu, mevcut kaçak sigaralar için hem babanın hem de oğlun cezalandırılmasının hakkaniyete aykırı olduğu," şeklindeki gerekçeyle bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanığın 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan beraatine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de katılan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.06.2018 tarihli ve 40504 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle dosya 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 307. maddesi uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 7. Ceza Dairesince 09.02.2021 tarih ve 7181-1668 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Direnmenin kapsamına göre inceleme, sanık ... hakkında 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan verilen beraat hükmüyle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı suçun unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkin ise de Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 27. maddesi uyarınca öncelikle; sanık hakkında 5607 sayılı Kanun’a muhalefet suçundan eksik araştırmayla hüküm kurulup kurulmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Kaçakçılık ve Organize Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü, Mali Büro Amirliği görevlilerince yapılan istihbarat çalışmaları neticesinde İzmir Caddesi, Lale Pasajı, No: 15/17 Kızılay-Ankara adresinde faaliyet gösteren iş yerinde kaçak eşya satışı yapıldığına dair edinilen bilgi üzerine Ankara 9. Sulh Ceza Mahkemesinden alınan 13.02.2011 tarihli ve 2011/174 değişik iş sayılı arama kararına istinaden anılan iş yerinde kolluk güçlerince yapılan aramada 473 paket puro, 418 paket sigara, 85 paket tütün ve 55 kutu cinsel gücü arttırıcı hapın ele geçirildiği,

Ele geçirilen eşyaya ilişkin gümrük idaresince düzenlenen 18.04.2012 tarihli Kaçak Eşyaya Mahsus Tespit Varakasına göre; eşyanın CİF değerinin 11.042 TL, gümrük vergileri toplamının 8.809,814 TL ve gümrüklenmiş değerinin 19.851 TL olduğunun belirtildiği,

Ele geçirilen eşyaya ilişkin gümrük idaresince düzenlenen 18.04.2012 tarihli Kaçak Eşyaya Mahsus Tespit Varakasına göre; eşyanın CİF değerinin 11.042 TL, gümrük vergileri toplamının 8.809,814 TL ve gümrüklenmiş değerinin 19.851 TL olduğunun belirtildiği,

22.07.2012 düzenlenme tarihli bilirkişi raporunda; dava konusu eşyanın tamamının yurda yasal olmayan yollardan girdiği ve kaçak olduğu tespitlerine yer verildiği,

Anlaşılmaktadır.

İnceleme dışı sanık ... aşamalarda; olay tarihinde İzmir Caddesinde iş yerinin olduğunu, polisler geldiğinde oğlunun iş yerinde ziyeret amaçlı bulunduğunu, ele geçen eşyanın kendisine ait olduğunu ifade etmiştir.

Sanık; inceleme dışı sanık ...’ün babası olduğunu, olay tarihinde babasına ait iş yerinde tesadüfen bulunurken kolluk görevlilerince arama yapıldığını ve kaçak eşyanın ele geçirildiğini, iş yeri ve ele geçirilen eşya ile ilgisinin olmadığını savunmuştur.

Ceza muhakemesinin amacı, usul kurallarının öngördüğü ilkeler doğrultusunda, somut gerçeğin her türlü şüpheden uzak bir biçimde kesin olarak ortaya çıkarılmasıdır. Gerek 1412 sayılı CMUK, gerekse 5271 sayılı CMK, adil, etkin ve hukuka uygun bir yargılama yapılması suretiyle maddi gerçeğe ulaşmayı amaç edinmiştir. Bu nedenle ulaşılma imkânı bulunan bütün delillerin ele alınıp değerlendirilmesi gerekmektedir. Diğer bir deyişle, adaletin tam olarak gerçekleşmesi için, maddi gerçeğe ulaşma amacına hizmet edilebilecek var olan tüm kanuni delillerin toplanması ve tartışılması zorunludur.

Bu açıklamalar ışığında ön sorun konusu değerlendirildiğinde;

Kaçakçılık ve Organize Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü Mali Büro Amirliği görevlilerince yapılan istihbarat çalışmaları neticesinde İzmir Caddesi, Lale Pasajı, No: 15/17 Kızılay-Ankara adresinde faaliyet gösteren iş yerinde kaçak eşya satışı yapıldığına dair edinilen bilgi üzerine Ankara 9. Sulh Ceza Mahkemesinin 13.02.2011 tarihli ve 2011/174 değişik iş sayılı alınan arama kararına istinaden kolluk görevlilerince adı geçen iş yerinde yapılan aramada 473 paket puro, 418 paket sigara, 85 paket tütün ve 55 kutu cinsel gücü arttırıcı hapın ele geçirildiği olayda;

Sanığın, olay tarihinde babasına ait “İzmir Caddesi, Lale Pasajı, No: 15/17 Kızılay-Ankara” adresinde faaliyet gösteren iş yerinde ziyaret amaçlı bulunduğu sırada kolluk güçlerince yapılan aramada, dava konusu kaçak eşyanın ele geçirildiğini, kaçak eşyanın ele geçirildiği iş yeri ile bir bağlantısının olmadığını savunması ile inceleme dışı sanık ...'ün de sanık ...’in savunmasını destekler mahiyetteki beyanları karşısında; dava konusu eşyanın ele geçirildiği iş yerinin suç tarihinde ruhsat kaydının kime ait olduğu tespit edilip ruhsat kaydının sanık ... adına olmadığının tespit edilmesi hâlinde suç tarihinde anılan iş yerinde sanık ...’in çalışıp çalışmadığı hususunda kolluk marifetiyle araştırma yapıldıktan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, Yerel Mahkemece eksik araştırmayla karar verilmesinin isabetsiz olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, eksik araştırma ile hüküm kurulması isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2017 tarihli ve 1499-404 sayılı direnme kararına konu hükmünün eksik araştırma ile karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 28.12.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25954, Karar No: 2014/17087, Tarih: 21.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/25954 E.  ,  2014/17087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 1-Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan; a)213 sayılı Yasanın 359/a-2. maddesince 6 ay hapis cezasının, 647 sayılı Yasanın 6. maddesince ertelenmesine (2004 ve 2005 yılları için 2 defa ayrı ayrı) b) 213 sayılı Yasanın 359/a-2. maddesince 6 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCK.nun 51/1. maddesince ertelenmesine (2006 yılı için)

2-Sahte fatura ve belge kullanmak suçundan; a)213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesince 18 ay hapis cezasının, 647 sayılı Yasanın 6. maddesince ertelenmesine (2004 ve 2005 yılları için 2 defa ayrı ayrı) b)213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesince 18 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCK.nun 51/1. maddesince ertelenmesine (2006 yılı için)

I-2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan verilen mahkumiyet kararlarına yönelik temyiz itirazının incelenmesinde:

"Sahte fatura kullanmak" ve "sahte fatura düzenlemek" suçları birbirinden bağımsız ve ayrı suç oluşturup iddianame ile sanık hakkında 2005 ve 2006 takvim yılları bakımından her iki suçtan kamu davası açıldığının anlaşılması karşısında, sahte fatura düzenlemek suçundan mahallinde bir karar verilmesi mümkün görülmüş, aynı takvim yılı içerisinde birden çok sahte fatura kullanan sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince:

II-2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

III- Defter ve belgeleri gizleme suçundan ayrı ayrı verilen mahkumiyet kararlarına yönelik temyiz itirazının incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1- 2004, 2005 ve 2006 takvim yıllarına ait defter ve belgelerin 09.04.2007 tarihinde tek bir yazı ile istenmesine rağmen sanığın teslim etmemesi şeklinde gerçekleşen eylemin tek suç oluşturacağı gözetilmeyerek her takvim yılı için ayrı ayrı mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre de; 2004, 2005 ve 2006 takvim yıllarına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2 maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin vergi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde anılan eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle, CMK'nun 231. maddesinin zarar giderilmediğinden bahisle uygulanmaması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 21.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/24792, Karar No: 2022/5913, Tarih: 28.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/24792 E.  ,  2022/5913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mülkiyeti katılana ait tarlanın, su kanalından çekilen toprak ark ile sulandığı, ancak sanığın su arkının geçmekte olduğu yol üzerinde bulunan tescil harici olan tapusuz araziyi işgal ederek bostanlık yaptığı ve içerisine taş duvar örerek katılanın arazisine giden su arkının su geçişini kestiği, bu nedenle bahçesini sulayamayan katılanın bahçesindeki kavak ağaçları, mısır ve fasulyesinin kuruduğu, nar ve ayva ağaçlarından verim alamadığından bahisle, sanık hakkında dikili ağaç, fidan ve bağ çubuğuna zarar verme suçundan açılan davada, mahkemece eylemin 5237 sayılı TCK’nın 154/3 maddesi kapsamında suyun mecrasını değiştirme suçu oluşturabileceği, ancak su arkına sadece taş konulmasının suçu oluşturmayacağı değerlendirmesi ile beraat kararı verilmişse de; sanığın tescil harici olan tapusuz alanı ekip biçtiği ve su arkına müdahale etmesi karşısında; eyleminin TCK’nın 154/2. maddesinde düzenlenen köy tüzel kişiliğine ait olduğunu veya öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş bulunduğunu bilerek mera, harman yeri, yol ve sulak gibi taşınmaz malları kısmen veya tamamen zapt edip, bunlar üzerinde tasarrufta bulunması suçunu oluşturabileceği dikkate alınarak, mahalli bilirkişiler dinlenip sanığın ekip kullandığı suça konu yer olan su arkının köylünün ortak kullandığı alanlardan olup olmadığı tespit edilerek sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.