muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4428, Karar No: 2011/7512, Tarih: 01.12.2011

3402 sayılı Kadastro Kanununun 19. maddesinin birinci fıkrasında tapuda kayıtlı taşınmaz malın zilyet lehine tespitinde, mevcut ve her türlü takyid ile sınırlı ayni hakların saklı tutulacağı, eski tapu kayıtlarındaki bu tür hak ve mükellefiyetlerin, kadastro tutanağında belirtilerek yeni kütüklere aynen geçirileceği, ikinci fıkrasında da taşınmaz üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlarından birine ait muhdesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterileceği belirtilmiştir. Bu madde gereğince taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kadastro tutanağının ve tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilebilmesi için muhtesatın kadastro tespit gününden önce meydana getirilmiş olması zorunludur. Kadastro Kanununun anılan bu ayrık hükmü dışında kanunlarımızda ve Tapu Sicil Tüzüğünde muhtesatların tapu kütüğüne tescil veya şerh edilebileceğine veya kütüğün beyanlar hanesinde gösterilebileceğine ilişkin başka bir hüküm de bulunmadığından kadastro tespit gününden sonra meydana getirilmiş muhtesatların tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine veya şerhine karar verilemeyeceği kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince dosya içeriğinden ortaklığın giderilmesi davasına konu, 2 katlı kargir bina ve arsası niteliğiyle tapuda kayıtlı 118 ada 15 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin 1980 yılında yapıldığı, taşınmaz üzerindeki binanın davaya konu üçüncü katının kadastro tespitinden sonra 1990 yılında meydana getirildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece somut olayda az yukarıda açıklanan hukuksal olgular ve ayrık hükmün uygulanma olanağının bulunmadığı gözetilerek davanın kısmen kabulü ile, davaya konu muhtesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmekle yetinilmesi, davacının kanunların emredici hükümlerine aykırı mülkiyet tespiti ve şerhe yönelik istemlerinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz ise de, yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden; hüküm yerinin 1 numaralı bendindeki “DAVANIN KABULÜNE” sözlerinin arasına “KISMEN” kelimesinin eklenmesine, 2 numaralı bendindeki “ ...’ya ait olduğunun TESPİTİ İLE bu hususun tapuya şerh verilmesine,” sözlerinin hüküm yerinden çıkartılmasına, yerine “ tarafından meydana getirildiğinin tespitine, davacının mülkiyet tespiti ve şerhe yönelik istemlerinin reddine,” sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 01.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6715, Karar No: 2015/8459, Tarih: 15.04.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/6715 E.  ,  2015/8459 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

Hazine ile..... ve..... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 13.03.2014 gün ve 24/111 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı .... vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine temsilcisi, mülkiyeti davalılara ait olan 5.311.00 m2 yüzölçümündeki 1226 parsel sayılı taşınmazın, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'na göre kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını belirterek tapu kaydının iptali ile terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..... vekili davanın reddini savunmuştur. Diğer davalı .....'a usulüne uygun olarak duruşmalardan haberdar edildiği halde oturumlara katılmamış ve yazılı beyanda bulunmamıştır.

Mahkemece, bozma ilamından sonra davanın kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı .... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davanın, hak düşürücü süreden reddine dair önceki hüküm Hazine temsilcisinin temyizi üzerine Dairemizin 11/10/2013 tarih ve 2012/12505 Esas, 2013/14771 Karar sayılı ilamı ile özet olarak “Her ne kadar Mahkemece 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de, Mahkeme ilamının dayanağını oluşturan yasa metni Anayasa Mahkemesi'nce yukarıda değinildiği üzere iptal edilmiş olmakla; artık taraflar yararına usuli kazanılmış hakkın gerçekleştiğinden söz edilemez. Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunludur ve Mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerekir. Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 07.03.2012 tarih 2011/1-858 Esas, 2012/130 Karar sayılı emsal içtihadı da bu doğrultudadır” gereğine işaret edilmek suretiyle bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyulması kararı verildikten sonra, yukarıda yazılı şekilde hüküm kurulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, keşif sonrası jeoloji yüksek mühendisi, jeofizik yüksek mühendisi, jeomorfolog bilirkişi, fen bilirkişisi ve harita mühendisi bilirkişileri tarafından hazırlanan raporda dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçeleri ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de; dosya içerisinde bozma ilamı sonrasında keşif, bilirkişi incelemesine ilişkin bir ara karar mevcut olmadığı gibi, keşif tutanağı ve bilirkişi raporlarına ilişkin belge ve krokiler de bulunmamaktadır. Aynı yöredeki yakın bir taşınmaz için yapılan keşif ve bilirkişi incelemesine dayanarak yeniden keşif yapılmadan ve bilirkişi raporu alınmadan hüküm kurulması usul ve yasaya aykırılık teşkil eder. Ancak, başka dosyalarda yapılan keşif ve bilirkişi incelenmesinden yararlanılması ve denetleme yapılması mümkün ve gereklidir.

Hal böyle olunca; Mahkemece yapılacak iş mahallinde keşif yapılarak dava konusu taşınmazın, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca öncelikle idare tarafından belirlenen kıyı kenar çizgisine ilişkin kroki uzman bilirkişisi kurulu aracılığıyla yapılacak keşifte uygulanması; kıyı kenar çizgisinin adli yargıca belirlenmesi mümkün bulunduğundan, gerek görüldüğü takdirde kıyı kenar çizgisinin bizzat mahkemece belirlenmesinin düşünülmesi; 3621 sayılı Yasa'nın 9. maddesine göre oluşturulacak bilirkişi heyeti vasıtası ile kıyı kenar çizgisi belirlenmesi, bilirkişi kurulundan idare tarafından belirlenen kıyı kenar çizgisi ile karşılaştırmayı içeren ayrıntılı denetime açık rapor temin edilmesi, böylece dava konusu taşınmazın kısmen veya tamamen kıyı kenar çizgisi içerisinde kalıp kalmadığının duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesinden sonra; oluşacak durum, dosya içeriği, iddia ve savunma doğrultusunda toplanan diğer tüm deliller birlikte tartışılıp değerlendirilip, uyuşmazlık hakkında bir karar verilmesidir. Durum böyleyken; mahkemece, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Açıklanan nedenle davalı ..... temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK. 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 25,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalı .....'a iadesine, 15.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6805, Karar No: 2016/4947, Tarih: 21.04.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/6805 E.  ,  2016/4947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekeli tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

..., ... ilçesi, ... köyü 1140 parsel sayılı 4,00 m2 yüzölçümlü taşınmaz, pilon yeri vasfıyla ... adına tapuda kayıtlıdır.

Davacı .. ..., ... köyü 1140 parsel sayılı taşınmazın istimlak sonucu ....adına kayıtlı olduğunu, davalı taşınmazın tamamının 2007 yılında yapılan ve kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığını ve işlemin kesinleştiğini ileri sürerek, davalı adına olan tapu kaydının iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tescili, müdahalenin men'i ve kal'i ile karar kesinleşinceye kadar taşınmaz üzerine ihtiyati tedbir konulması istemleriyle dava açmıştır.

Mahkemece; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davalı kurum kendini vekil marifeti ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 12. maddesi delaletiyle tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümü gereğince 440,00.-TL vekâlet ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşen orman sınırı içinde kalan tapu kaydının iptali ve tescil ile müdahalenin men'i ve kal' istemlerine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 766 sayılı Kanun hükümlerine göre 1970 yılında yapılıp kesinleşen genel arazi kadastrosu, 6831 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 10.08.2006 tarihinde ilâna çıkarılarak kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması vardır.

18.09.2014 tarihli son celseye davalı ... vekilinin mazeret dilekçesi göndermesine ve bu husus duruşma tutanağına da aktarılmasına rağmen, davalı ... vekilinin mazereti değerlendirilmeksizin ve davacı ... ... vekilinin 18.07.2014 havale tarihli dilekçesi ve 18.09.2014 tarihli son celsedeki imzalı beyanı ile davayı takipten vazgeçtiklerine ilişkin beyanı dikkate alınmaksızın "konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 21/04/2016 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/21658, Karar No: 2011/21785, Tarih: 17.11.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/21658 E.  ,  2011/21785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1999,2000 ve2001 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve defter ve belgeleri ibraz etmemek Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 213 Sayılı VUK.nun 359/b-1, TCK 80, 59/ 2 maddeleri uyarınca 17 ay 15 gün hapis (3kez )Beraat

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “defter ve belgeleri ibraz etmemek” ve "1999, 2000,2001 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek" suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türleri ve üst sınırları itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, "defter ve belgeleri ibraz etmemek" suçu yönünden kesici son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 27.06.2005; "1999,2000,2001 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçu yönünden ise suçların işlendiği 31.12.1999, 31.12.2000 ve 31.12.2001 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında anılan suçtan açılan kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımları nedeniyle sahte fatura düzenlemek" suçu yönünden 765 sayılı TCK'nun 102/4, 1999,2000,2001 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçu yönünden 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2. maddeleri ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 17.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/240, Karar No: 2024/6942, Tarih: 23.09.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/240 E.  ,  2024/6942 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/300 E. 2022/61 K.

SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının 29.04.2021 tarihli iddianamesi ile hükümlü hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 297 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde Aliağa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.01.2022 tarihli kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci fıkrası, birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 24.05.2022 tarihinde kesinleştiğine dair kesinleşme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 23.11.2022 tarihli ve 2022/19905 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.01.2023 tarihli ve KYB-2022/149181 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.01.2023 tarihli ve KYB-2022/149181 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.01.2023 tarihli ve KYB-2022/149181 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, şüphelinin İzmir 4 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna tesliminin yapıldığı esnada üzerinde uyuşturucu veya uyarıcı madde bulunması şeklinde gerçekleşen olaya ilişkin Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının 29/04/2021 tarihli ve 2021/2317 soruşturma, 2021/730 esas, 2021/688 sayılı iddianamesi ile infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan açılan kamu davası sonucunda Aliağa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/01/2022 tarihli ve 2021/300 esas, 2022/61 sayılı kararı ile 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek istinaf edilmeksizin kesinleştiği somut olayda, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 15/12/2020 tarihli ve 2019/12580 Esas, 2020/19596 Karar sayılı ilamında da "Başka suçtan tutuklanarak Ankara Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'na alınması sırasında sanığın üzerinde yapılan aramada uyuşturucu madde ele geçmesi karşısında; hiç kimsenin kendisini suçlayan bir beyanda bulunmaya veya bu yolla delil göstermeye zorlanamayacağına ilişkin Anayasa'nın 38/5. maddesine göre sanıktan üzerinde uyuşturucu madde bulunduğunu bilse dahi bu durumu anlatarak suçunu ikrar etmesinin beklenemeyeceği dikkate alındığında, cezaevine rızası haricinde ve görevlilerin gözetim ve denetiminde alınan sanığın üzerinde bulunan uyuşturucu maddeyi bilinçli olarak ve cezaevine sokma saikiyle görevlilere teslim etmediği şeklinde bir sonuca varılamayacağı; ceza hukukunun temel prensiplerinden olan şüpheden sanık yararlanır ilkesi de nazara alındığında eyleminin TCK.nın 191. maddesinde tanımlanan, kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçunu oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,...BOZULMASINA" şeklinde belirtildiği üzere 03/03/2021 tarihinde infaz kurumuna giriş işlemleri sırasında üzerinde uyuşturucu madde ele geçirilen sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 191. maddesinde düzenlenen kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. İzmir 4 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna tutuklu olarak jandarma personeli tarafından getirilen hükümlünün, kayıt işlemlerinden sonra üst aramasının yapılacağı sırada üzerinde uyuşturucu madde olup olmadığı sorulduğunda tek içimlik uyuşturucu madde olduğunu söyleyerek yapılan tartımda 0.37 gram maddeyi görevlilere teslim ettiği belirlenmiştir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. İzmir 4 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna tutuklu olarak jandarma personeli tarafından getirilen hükümlünün, kayıt işlemlerinden sonra üst aramasının yapılacağı sırada üzerinde uyuşturucu madde olup olmadığı sorulduğunda tek içimlik uyuşturucu madde olduğunu söyleyerek yapılan tartımda 0.37 gram maddeyi görevlilere teslim ettiği belirlenmiştir.

2. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; hiç kimsenin kendisini suçlayan bir beyanda bulunmaya veya bu yolla delil göstermeye zorlanamayacağına ilişkin Anayasa'nın 38 inci maddesinin beşinci fıkrası göre hükümlüden üzerinde uyuşturucu madde bulunduğunu bilse dahi bu durumu anlatarak suçunu ikrar etmesinin beklenemeyeceği gibi ceza infaz kurumuna girmeden infaz koruma memurunun üzerinde uyuşturucu madde olup olmadığının sorulması üzerine uyuşturucu maddeyi teslim ettiği dikkate alındığında cezaevine rızası haricinde ve görevlilerin gözetim ve denetiminde alınan hükümlünün üzerinde bulunan uyuşturucu maddeyi bilinçli olarak ve cezaevine sokma saikiyle davrandığı şeklinde bir sonuca varılamayacağı; ceza hukukunun temel prensiplerinden olan şüpheden sanık yararlanır ilkesi de nazara alındığında eyleminin 5237 Kanun'un 191 inci maddesinde tanımlanan, kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçunu oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan hüküm kurulması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Aliağa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.01.2022 tarihli ve 2021/300 Esas, 2022/61 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14507, Karar No: 2012/4645, Tarih: 22.03.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/14507 E.  ,  2012/4645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı-karşı davacı ... vekili Avukat ... tarafından karşı davalı ... aleyhine 31/08/2004-27/10/2006-09/02/2010 günlerinde verilen dilekçeler ile haksız fiil nedeniyle uğranılan zararın dava, birleşen dava ve birleşen karşı dava ile istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; dava ve birleşen davaların reddine dair verilen 12/10/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Karşı davacı (davalı) ...'ın karşı davaya yönelik temyiz itirazları bakımından; Birleşen karşı dava davacısı, davacı (karşı davalı) ...'ün bulunamaması ve taşınmazına tecavüzlü kısmın ortadan kaldırılmaması nedeniyle inşaata geç başlandığını belirterek bu nedenle uğradığı zararın tazminini istemişse de, yapılan bilirkişi incelemesi ve dosyada mevcut aplikasyon krokilerine göre davacı (karşı davalı) binasının tecavüzlü olduğunu öğrenmesi üzerine derhal yıkıma başlaması ve bu öğrenme tarihinin ruhsatın bitimine yakın olmasına göre karşı davacı (davalı) ...'ın yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı (karşı davalı) ...'ün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

3-Davacı (karşı davalı) ...'ün diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, birleşen dava ve birleşen karşı dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkin olup, her iki dava da reddedilmiştir. Kararı taraflar temyiz etmişlerdir.

Davacı (karşı davalı), dava ve birleşen dava ile davalının taşınmazına bitişik olan işyerinin duvarının, davalı (karşı davacının) taşınmazına tecavüzlü olduğundan bahisle yıkılması, yıkım nedeniyle binanın gerekli önlemler alınmadığından tehlikeli hale gelmesi, açık bırakılan kısımlar olup buralardan işyerine kar, yağmur sularının akması ve hırsız girmesi nedeniyle zarar gördüğünü belirterek işyerinde meydana gelen tehlikeli durumun giderilmesi, kira kaybı ve çalınan eşya bedeli nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemiştir.

Davalı(karşı davacı), davacı binasının kendi taşınmazına tecavüzlü olduğunu, kaçak yapıldığını, hakkında yıkım kararı bulunduğunu, faiz başlangıcının hatalı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı(karşı davacı), davacı binasının kendi taşınmazına tecavüzlü olduğunu, kaçak yapıldığını, hakkında yıkım kararı bulunduğunu, faiz başlangıcının hatalı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkeme, davacı (karşı davalı) işyerinin davalı (karşı davacı) taşınmazına tecavüzlü olduğunu, davalının (karşı davacı) bu taşkınlığı fiili olarak giderdiği, davalının bu fiili gideriminin hukuki yollara başvursaydı elde edeceği hukuki giderimden elde edilecek sonuçtan farklı bir sonucu olmayacağı, eylemin ancak ceza hukuku açısından değerlendirmeye tabi tutulabileceğini ve diğer zararların da ispatlanamadığını belirterek dava ve birleşen davayı reddetmiştir.

Dosyadaki belgelerden, davalı (karşı davacı) nın davacı işyerinin kendi taşınmazına taşan ve tecavüzlü olan kısmını yıktığı, ancak davacıya ait işyerinin betonarme tavan tahliyesi ve bu tahliye ile birlikte ... uzanan 4 adet betonarme kirişin dayanıksız bırakılarak her an çökme durumuyla karşı karşıya bırakıldığı, önlem olarak davalı (karşı davacı) tarafından 4 adet demir direk dikilmişse de bunların yeterli olmadığı, çökme tehlikesinin giderilmesi için boşta kalan tahliye betonuna ve uçları kesilen betonarme kirişlere dayanak teşkil etmek üzere sınıra yeni bir betonarme perde duvar yapılması gerektiği anlaşılmaktadır. Davalı (karşı davacı) tecavüzü yasal yollardan gidermeden, kendiliğinden gidermeye çalışmış ve yukarıda anılan biçimde davacı işyerinde zarara neden olmuştur. Bir kimsenin başkasına verdiği zararı gidermesi tazminat hukukunun temel ilkelerinden olduğundan davalının (karşı davacı) davacı (karşı davalıya) verdiği zararı gidermesi gerekir. Şu durumda mahkemece davacının (karşı davalı) binasında meydana gelen zararın giderilmesi gerekirken yanlış değerlendirmeye dayalı olarak bu kalem isteminde reddi usul ve yasaya aykırı görüldüğünden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda 3 nolu bentte gösterilen nedenlerle davacı(karşı davalı) ... yararına BOZULMASINA, davacı (karşı davalı) nın diğer temyiz itirazlarının 2, davalı (karşı davacı) ...'ın tüm temyiz itirazlarının 1 nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davacı-karşı davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.