muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2023, Karar No: 2020/3035, Tarih: 18.11.2020

sonrasında açtığı istinaf incelemesine konu dava dosyasında ise tapu iptâl ve tescile yönelik seçimlik hakkını kullandığı bu durumda derdestlik durumunun mevcut olduğu gerekçesi ile derdestlik nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Derdestlik, 6100 sayılı HMK'nın 114/1-ı maddesinde dava şartı olarak "aynı davanın, daha önceden açılmış ve halen görülmekte olmaması" şeklinde düzenlenmiş olup, tarafları, dava sebebi (vakıaları) ve dava konusu (talep sonucu) aynı olan bir davanın ikinci kez açılamayacağını ifade eder. Aynı dava ikinci kez açılırsa, ikinci davada bu husus ileri sürülmese bile re'sen gözetilerek ikinci dava dava şartı yokluğundan reddedilir. Derdestliğin olması için aynı davanın iki kez açılması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'nin derdest olarak kabul ettiği ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/21 Esas sayılı dosyası incelendiğinde; davacının arsa sahibi ..., davalının yüklenici ... olduğu, arsa sahibinin dava dilekçesinde, dairelerin geç teslim edildiğini, eksik ve kusurların bulunduğu belirtilerek eksik ve kusurlu işlerin 10 kalem halinde sayıldığı, sonuçta fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak kira kaybı ile eksik işler için 5.000,00 TL talepte bulunduğu, dilekçenin (i) bendinde de inşaat alanının eksik olduğundan bahsetmekle birlikte, eksik m2 alanı ile ilgili talebi olduğunu belirtmemiş, açıklama şeklinde kalmıştır. Yargılama sırasında mahkemenin verdiği ara karara göre davadaki taleplerin açıklanması istenilmiş, buna göre kira kaybının 2.000,00 TL, eksik olduğu belirlenen güneş enerjisi, kalorifer kazanı, kombi farkı, ısı yalıtımı, çevre düzenlemesi, yangın merdiveni, tapu masrafı olarak da 3.000,00 TL şeklinde açıklanmıştır. Derdest kabul edilen davada, dava konusu eksik kalan m2 ye ilişkin bir talep olmadığı anlaşılmaktadır. Dolayısıyla sonradan açılan ikinci dava ile aynı dava niteliğinde yeni bir dava bulunmamaktadır. Bu durumda derdestlikten bahsedilemeyeceğinden mahkemece taraf teşkili sağlanarak işin esasının incelenmesi gerekirken Bölge Adliye Mahkemesince derdestlik olduğundan bahisle davanın usulden reddine karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi kararının HMK 371. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 267,80 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi'ne, karardan bir örneğinin ise ilk derece mahkemesine gönderilmesine,

18.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12445, Karar No: 2015/17857, Tarih: 27.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/12445 E.  ,  2015/17857 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya ödenen geçici iş göremezlik ödemeleri ve tedavi gideri nedeniyle uğranılan Kurum zararının davalıdan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 21. maddesidir.

İş kazası, davalıya ait yeraltı kömür işletmesinde işçi olarak çalışan sigortalı, zincirli konveyör arızasını gidermeye çalışırken, arından gelen taşın sol eline çarpması sonucu yaralanmış olup, Mahkemece aldırılan ilk bilirkişi raporunda davalı işveren % 50, sigortalı % 20, oranında kusurlu bulunmuş, kazanın % 30 oranında kaçınılmazlık sonucu olduğu bildirilmiş, hükme esas alınan ikinci kusur raporunda ise; davalı işverene %50 kusur izafe edildikten sonra; kazanın % 50 oranında kaçınılmazlık sonucu olduğu kabul edildiği böylece, her iki rapor arasında oluşan çelişki giderilmediği gibi, kaçınılmazlığın bulunup bulunmadığı ve hangi oranda etkili olduğu yeterince irdelenmemiştir.

İş kazası ve meslek hastalıklarının büyük bölümü işverenler tarafından iş sağlığı ve iş güvenliği konusundaki mevzuat hükümlerine uyulması ile önlenebilecek niteliktedir. Ancak kaçınılmaz dış etkenler ve kötü rastlantılar nedeniyle işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda hukuki ve teknik tüm gerekler yerine getirildiği halde iş kazası veya meslek hastalığı gerçekleşebilmektedir ki; bunlar “kaçınılmazlık” olarak değerlendirilmektedir. Bu bağlamda; kaçınılmazlık, olayın meydana geldiği tarihte ve iş kazaları bakımından süreçte bilimsel ve teknik kurallar ve olanaklar gereğince alınacak tüm önlemlere rağmen zararın kısmen veya tamamen meydana gelmesi durumu olarak tanımlanabilir. Bu gerçekten hareketle 5510 sayılı Kanun’un 21/1’inci maddesinde “İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır” hükmüne yer verilmiştir. Bu düzenleme gereği; kaçınılmazlığın varlığı

durumunda işverenin rücu tazminatı sorumluluğunu aynı oranda sınırlandırması gerekecektir.

durumunda işverenin rücu tazminatı sorumluluğunu aynı oranda sınırlandırması gerekecektir.

Kaçınılmazlık olgusunda, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın, sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Ayrıca, “kaçınılmazlık, sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram…” (Prof. Dr. A.Can Tuncay, Kurumun işverene Rücuu - Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup; bu olgunun kabulünün koşulu, “…vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.” (Prof. Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139).

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında; herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma

ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir. İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma olasılığının tamamen ortadan kaldırılabileceği de, yadsınamaz bir gerçektir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, belirtilen maddi ve hukuki olgular gözetilerek, iş kazasının oluşumunda kaçınılmazlık faktörünün uygulama yeri ve etkisinin bulunup bulunmadığı hususunda yeniden rapor alınması gerekirken, yetersiz bilirkişi heyet raporuna dayalı olarak karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, belirtilen maddi ve hukuki olgular gözetilerek, iş kazasının oluşumunda kaçınılmazlık faktörünün uygulama yeri ve etkisinin bulunup bulunmadığı hususunda yeniden rapor alınması gerekirken, yetersiz bilirkişi heyet raporuna dayalı olarak karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 27.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4789, Karar No: 2015/9615, Tarih: 21.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4789 E.  ,  2015/9615 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, kebap ustası olarak çalıştığını, ücretlerinin sürekli olarak geç ödendiğini, yaz döneminde 14:00 te iş başı yapıp çalışmasının 01:00 e kadar devam ettiğini, kış döneminde ise 13:00 te çalışmaya başladığını, çalışmasının 23:00-23:00' a kadar devam ettiğini, ancak fazla çalışma ücreti alacağı ile diğer alacaklarının ödenmediğini beyan ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile diğer alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücretinin hesaplanması hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda; bir kısım bordrolarda fazla çalışma tahakkuklarının olduğu görülmektedir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tahakkuku bulunan aylar için davacının iddia ettiği ücret ile bordrolarda gösterilen ücret arasındaki farktan dolayı fark fazla mesai ücreti hesaplanmıştır. Davacı bu fazla mesai tahakkukunu itirazi kayıt koymadan imzalayıp aldığına göre bu aylar için fazla mesai ücretinin farkının hesaplanıp hüküm altına alınması hatalıdır.

3- Davacı tarafça dava, kısmi dava olarak açılmıştır. Mahkemece bazı alacaklar açısından kısmi dava, bazı alacaklar bakımından ise belirsiz alacak davası olarak tavsif edilip ıslaha karşı yapılan zamanaşımı savunması dikkate alınmaması hatalıdır.

4- 6100 sayılı HMK 26. maddesine göre hâkim, kanundaki istisnalar saklı kalmak kaydıyla, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez.

Somut olayda; davacı taraf 1.000,00 TL olan kıdem tazminatına ilişkin talebini ıslah yoluyla 28.000,00 TL'na çıkarmıştır. Talep dikkate alınmaksızın HMK 26.maddesine aykırı olarak 28.000,00 TL yerine 28.044,87 TL kıdem tazminatına hükmedilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 21.05.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9573, Karar No: 2013/12695, Tarih: 23.09.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/9573 E.  ,  2013/12695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi,gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkil firmaya ait araç ile davalı idaresindeki araç arasında meydana gelen trafik kazası sonucunda aracın pert olduğunu, kazanın oluşumunda davalının tam kusurlu olup kendi taraflarında hiçbir kusurun olmadığını, müvekkili firmanın Mitsubishi yetkili bayii olduğunu, kazaya karışan aracı Adana yetkili bayiinden satın alıp müşterisine teslim etmek üzere geçici plaka ile Denizli'ye getirttiği sırada kazanın meydana geldiğini, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak, müvekkilin aracında meydana gelen ve giderilmeyen 6.180.00 TL zararın olay tarihinden itibaren yasal faiz tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; kazaya karışan aracın davacıya ait olmadığını, dolayısıyla davacının bu davayı açma hakkının olmadığını, kusurlu bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 6.180 TL'nin 06/05/2011 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, Karayolları Trafik kanunu'nun 3. maddesinde belirtilen araç sahibi olarak araç için adına yetkili idarece

2013/9573

2013/12695

tescil belgesi verilmiş veya sahiplik veya satış belgesi düzenlenmiş kişilerin, yine aynı kanunun 19. maddesinin c bendi gereğince davacının araç maliki olarak kabul edilmesi gerekmesine göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 397,86 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 23.9.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7702, Karar No: 2025/6058, Tarih: 10.04.2025

**2. Ceza Dairesi         2024/7702 E.  ,  2025/6058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/825 E., 2023/463 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Düşme, onama

Suça sürüklenen çocuklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocukların eyleminin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 31/2, 116/4, 119/1-c, 31/2. maddelerinde belirtilen hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarını oluşturduğu, bu suçlar için öngörülen cezaların üst sınırına göre; 5237 sayılı Kanun'un 66/1-d ve 66/2. maddeleri gereği hesaplanan 7 yıl 6 aylık olağan zamanaşımının aynı Kanun'un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımını kesen son işlem olan 28.03.2016 tarihli mahkûmiyet kararından 22.11.2023 tarihli ikinci mahkûmiyet kararına kadar gerçekleşmiş olduğu gözetilmeksizin, mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında zamanaşımı sebebiyle düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi uyarınca hâlen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8.maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ...'in suça konu bisikletlerden bir tanesini şikâyetçiye teslim ettiği anlaşılmış ise de; suça sürüklenen çocuk ...'ın bisikletin tesliminde bir katkısının olmaması nedeniyle, suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesi kapsamında kısmi iadeyi düzenleyen etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanamayacağından tebliğnamenin bu husustaki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Suça sürüklenen çocuk ...'in suça konu bisikletlerden bir tanesini şikâyetçiye teslim ettiği anlaşılmış ise de; suça sürüklenen çocuk ...'ın bisikletin tesliminde bir katkısının olmaması nedeniyle, suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesi kapsamında kısmi iadeyi düzenleyen etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanamayacağından tebliğnamenin bu husustaki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye aykırı olarak ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Şikâyetçinin ifadesinde, iş yerinin arka kısmında bina altında depo olarak kullandığı malzeme odasından eylemin gerçekleştiğini beyan ettiği, dosya arasında bulunan görgü tespit tutanağı ve olay yeri basit krokisinden suça konu deponun şikâyetçinin iş yerinin eklentisi niteliğinde olup olmadığının anlaşılamaması karşısında; hırsızlık eyleminin meydana geldiği yerin faal şekilde iş yeri olarak kullanılıp kullanılmadığı, eklenti niteliğinde olup olmadığı keşif yapılmak suretiyle veya kolluk görevlilerince yapılacak araştırma sonucu belirlenerek, sonucuna göre iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığı değerlendirilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.