muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/22952, Karar No: 2012/19957, Tarih: 21.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/22952 E.  ,  2012/19957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2004, 2005 ve 2006 takvim yıllarında “sahte belge kullanmak” suçlarından kamu davası açıldığı ve her bir takvim yılının birbirinden bağımsız ve ayrı suçlar olduğu gözetilmeden yazılı şekilde tek suçtan hüküm kurulması ve her bir takvim yılında işlenen suç yönünden zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, hükmün gerekçesinde eylemin kül halinde tek bir suça vücut verdiği kabul edildiğinden ve aleyhe temyiz bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinin uygulanmama gerekçesi de gösterilerek karar verilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 21.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22103, Karar No: 2017/36640, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/22103 E.  ,  2017/36640 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13086, Karar No: 2025/2542, Tarih: 12.02.2025

**2. Ceza Dairesi         2024/13086 E.  ,  2025/2542 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 03.06.2024

SAYISI : 2023/737 E. 2023/2096 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi, onama

I. Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Usûlüne uygun olarak tebliğ edilen kararı 5271 sayılı Kanun'un 291. maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süreden sonra 03.06.2024 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin süresinde olmadığı anlaşıldığından; sanığın temyiz isteminin aynı Kanun’un 298. maddesi uyarınca REDDİNE.

II. Sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlâl ve mala zarar verme suçlarından verilen 03.06.2024 tarihli ek karara yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 13.06.2024 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Aliağa 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17125, Karar No: 2016/5981, Tarih: 12.05.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/17125 E.  ,  2016/5981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan eşi ...nın 52 parça taşınmazını evlatlığı olan davalıya satış göstermek suretiyle devrettiğini, temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu iptal ve miras payı oranında tescile, mümkün olmadığı takdirde muris adına tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, davacının miras payına isabet edecek şekilde davalıya da taşınmaz verdiğini, ancak onun isteği üzerine ilk evliliğinden olan çocuğu Mehmet Kandemir üzerine devirlerin yapıldığını, murisin mal paylaştırma amacıyla hareket ettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Türk Medeni Kanunu'nun 559. maddesi hükmü gereğince davanın hak düşürücü süre olan 1 yıllık zaman dilimi içerisinde açılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki; olayları bildirmek taraflara, hukuki nitelemeyi tespit ederek uygulanacak kanun hükmünü bulup tatbik etmek hakime aittir.

Somut olayda; iddianın içeriğine göre davadaki istek, miras bırakanın ölüme bağlı olarak gerçekleştirdiği tasarrufun iptali ile ilgili olmayıp, hukuksal dayanağını Türk Borçlar Kanunu'nun 19. maddesi (mülga Borçlar Kanunu'nun 18. maddesi) ve 1.4.1974 tarih ½ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararından alan muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescildir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan; muris muvazaasına dayalı tapu iptal ve tescil davaları kural olarak herhangi bir zamanaşımı veya hak düşürücü süreye tabi olmaksızın her zaman açılabilir. Dava hakkı da miras bırakanın ölümü ile doğar. Bu kuralın tek istisnası, miras bırakanın kadastro tespitinden önce ölmesi halidir.

Hâl böyle olunca; yukarıda açıklanan ilke ve olgular gözetilmek suretiyle işin esasına girilmesi, taraf delillerinin eksiksiz toplanıp soruşturmanın tamamlanması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 12.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9598, Karar No: 2015/14033, Tarih: 18.06.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/9598 E.  ,  2015/14033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk ( İŞ)Mahkemesi

Davacı, kurum işleminin iptaliyle yetim aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca kesilen ölüm aylığının kesilme tarihi itibarıyla yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyulup, davanın kabulüne karar verilmiş ise de eksik inceleme ve araştırma sonucu verilen karar hatalı olmuştur.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılıve Genel Sağlık Sigortası kanunun 56. maddesidir.

Dosyadaki belgelerden; 18.01.2010 tarihli kontrol memur raporunda, davacı ve eski eşin birlikte yaşadığı tespit edilen adresteki Yalı Mah. Köprübaşı cad. 89/4 Ayancık adresindeki çevre sakinlerinin beyanlarından ve ...Köyü muhtarı ...'nın imzalı beyanı doğrultusunda birlikte yaşadıkları tespit edilmiş, mahkemece davacı ve eski eşin adresleri ve tespit edilen adreslerinde zabıta araştırması yapıldığı, elektrik, su.. gibi aboneliklerin araştırıldığı ancak kontrol memurunca raporuna esas alınan tutanak tanığı ...Köyü sakinleri, nizalı dönemdeki muhtar ve azaları dinlenilmeksizin sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Sonuç olarak; 5510 sayılı ..r ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun 56.maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir.

Mahkemece yapılacak iş, ...Köyü muhtar ve azaları dinlenerek boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucunda davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9564, Karar No: 2025/1329, Tarih: 12.02.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/9564 E.  ,  2025/1329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1448 E., 2024/1526 K.

DAVA TÜRÜ : Velâyetin Değiştirilmesi-Kişisel İlişki

İLK DERECE MAHKEMESİ : Düzce 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/772 E., 2023/502 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın vekili tarafından katılma yoluyla kişisel ilişkinin süresi yönünden; davalı erkek vekili tarafından ise kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı kadın vekilinin tüm, davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir .

2.Davacı kadın tarafından açılan velayetin değiştirilmesi, olmaz ise çocukla kişisel ilişki kurulması davasının yapılan yargılaması neticesinde davacı kadının velayetin değiştirilmesi talebinin reddine, kişisel ilişki talebinin ise kısmen kabulüyle ortak çocuklar ile anne arasında her ayın 1. Pazar günü saat 12.00'den 15.00'e kadar baba tarafından belirlenecek refakatçi eşliğinde kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş, kararın davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, kurulan kişisel ilişki süresinin yetersiz olduğu ve refakatçi eşliğinde kişisel ilişki kurulmasının kişisel ilişkinin amacına uygun düşmediği gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulması suretiyle her ayın 1. ve 3. pazar günleri saat 12.00'den 17.00'ye kadar anne ile çocuklar arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir. Hüküm taraflarca yukarıda gösterilen şekilde temyiz edilmiştir.

Dosyanın yapılan incelemesinden tarafların 2013 yılında boşandıkları, ortak çocuk Mustafa'nın velayetinin anneye bırakıldığı, boşanma kararından sonra tarafların Meryem isminde bir çocuklarının daha olduğu, sonraki süreçte babanın önce ortak çocuk Mustafa'nın velâyetinin değiştirilmesi davası açtığı, yapılan yargılama neticesinde "(...) annenin siyasi görüş ve düşüncelerinin çocuğun okula gönderilmemesi gibi çocuğun yaşamına doğrudan yansıyabileceği, çocuğun geleneksel Türk aile ve devlet terbiyesinden uzak yetişebileceği, çocuğun inanç sisteminin toplumun genel geçer kabul sınırlarının dışına çıkabileceği (...)" gerekçesiyle velayetin babaya bırakıldığı, anne ile yatısız kişisel ilişki kurulduğu, davacı annenin kişisel ilişki esnasında çocuğu birkaç kez kaçırdığı, çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan ceza aldığı, kararın kesinleştiği, annenin bu hakkını kötüye kullanması nedeniyle anne ile ortak çocuk Mustafa arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılmasına karar verildiği, babanın bu defa ortak çocuk Meryem'in velayetinin değiştirilmesi davası açtığı, mahkemece yapılan yargılama neticesinde ortak çocuk Meryem'in annede olan bakımının ihmal edildiği gerekçesiyle velâyetinin babaya bırakıldığı ve anne ile kişisel ilişki kurulmasına yer olmadığına karar verildiği, nihayetinde davacı kadının eldeki davayı açtığı anlaşılmıştır.

Her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince refakatçi eşliğinde kişisel ilişki kurulmasının, kişisel ilişkinin amacına ters düştüğü gerekçesiyle anne ile çocuklar arasında doğrudan kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş ise de; İlk Derece Mahkemesince alınan 31.03.2023 tarihli sosyal inceleme raporunda, çocukların anneye tepkili oldukları, annenin çocuk kaçırma geçmişinin olması, yine de çocuklar ile anne arasındaki bağın sürdürülmesi gerektiği ve refakatçi eşliğinde kişisel ilişki tesis edilmesinin uygun olacağı yönünde tespit yapıldığı anlaşılmıştır. O halde, taraflar arasında daha önceden görülen velayetin değiştirilmesi, kişisel ilişkinin kaldırılması, çocuğun kaçırılması ve alıkonulmasına ilişkin davalar göz önüne alınarak, sosyal inceleme raporundaki tespitler doğrultusunda ortak çocuklar ile anne arasında Adli Destek Hizmetleri Müdürlüğü tarafından belirlenen uzman eşliğinde kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde doğrudan kişisel ilişki kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir. Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı kadın vekilinin tüm, davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının REDDİNE

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı kadın vekilinin tüm, davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının REDDİNE

2.Yukarıda (2) numaralı paragrafta belirtildiği üzere davalı erkek vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının "doğrudan kurulan kişisel ilişki" yönünden kabulü ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 2 numaralı bendine yer alan "her ayın 1. Ve 3. Pazar günü saat 12.00-17.00 arasında" cümlesinden sonra gelmek üzere "Adli Destek Hizmetleri Müdürlüğü tarafından belirlenen uzman eşliğinde" ibaresinin eklenmesi suretiyle kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA,Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,Peşin alınan harcın istek halinde yatıran davalıya geri verilmesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,12.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/25606, Karar No: 2010/7688, Tarih: 01.04.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/25606 E.  ,  2010/7688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/09/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Mahkemece, borçlunun imzası inkar edilen bono yönünden imza incelemesine esas medar-ı tatbik imza örneklerinin alınması için meşruhatlı davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmediği, bu konuda yasal ve geçerli bir mazeret de bildirilmediği gerekçesiyle bu hususa ilişkin itirazın reddine karar verildiği görülmektedir. Somut olayda borçluya 10 örnek ödeme emrinin ikamet ettiği Kuşadası'nda bizzat tebliğ edilmiş olduğu anlaşılmaktadır. Konu ile ilgili İİK'nun 68/a-2.maddesi aynen, "Senet altındaki imzayı reddeden borçlu takibi yapan icra dairesinin yetki çevresi içinde ise, itirazın kaldırılması için icra mahkemesi önünde yapılacak duruşmada mazeretini daha önce bildirip tevsik etmediği takdirde bizzat bulunmaya mecburdur. İcra dairesinin yetki çevresi dışında ödeme emri tebliğ edilen borçlu, istinabe yolu ile isticvabına karar verilmesi halinde, aynı mecburiyete tabidir." hükmünü ihtiva etmektedir.

Dairemizin süreklilik kazanan içtihatlarında ve doktrinde de belirtildiği üzere; takibin yapıldığı icra dairesinin dışında borçluya ödeme emri tebliğ edilmiş ise, borçlu, itirazını inceleyen icra mahkemesindeki ilk duruşmada bizzat hazır bulunmak zorunda değildir. Bu durumda itirazı inceleyen icra mahkemesi, istinabe yolu ile borçlunun  dinlenilmesine karar vermek durumundadır (Prof.Dr. Baki Kuru İİH-El Kitabı Kasım 2004 sf.276). Mahkemece, yukarıda açıklandığı şekilde işlem yapılması gerekirken, borçluya meşruhatlı davetiye tebliğ edilerek, İİK'nun 68/a-2-5.maddelerine aykırı şekilde ikametgahı dışındaki bir mahkemeye çağrıldığı halde gelmediğinden bahisle itirazın reddi yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 01.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8109, Karar No: 2022/10171, Tarih: 08.12.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/8109 E.  ,  2022/10171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından davanın reddi ve kusur belirlemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine (TMK m.166/1) dayalı olarak açılan boşanma davasında, ilk derece mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir. Davacı kadının istinaf kanun yoluna başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince esastan ret karar verilmiştir. Karar, davacı kadın tarafından temyiz edilmiştir.

İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonunda, davacı kadının gerek tanıkları gerek dosya kapsamında başka bir delil ile evlilik birliğinin temelinden sarsıldığın ispat edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de; kadın erkeğin ev ile ilgilenmeyerek ... görevlerini yerine getirmediği vakıasına dayanmış olup, kadının tanık olarak dinlenen teyzesi “davalı evini ihmal ederdi, davalı ev kredisi ödediğini bahane ederek eve ekmek dahi almazdı, ailesini her zaman ihmal ederdi” şeklinde beyanda bulunmuştur. Aynı zamanda kadının annesi de “ davalı cimri birisi idi, kendisi ne kadar vermek isterse kızıma o kadar para verirdi, isteklerini dinlemezdi” şeklinde beyanda bulunmuştur. Hal böyle olunca, davalı erkeğin ... görevlerini yerine getirmediği sabit olup davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebepler ile bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 08.12.2022 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2013/13810, Karar No: 2013/13977, Tarih: 21.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/13810 E.  ,  2013/13977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Erciş Sulh Hukuk Mahkemesi ile İzmir 9. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, hükümlüye vasi atanması talebine ilişkindir.

Erciş Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün müddetnamesine göre cezaevine girmeden öncesi son adresinin "Sevgi Mah.3069 ...No:9 Bozyaka Merkez/İzmir" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İzmir 9. Sulh Hukuk Mahkemesi ise, hükümlünün kendi beyanına göre cezaevine girmeden önceki son yerleşim yerinin "Kışla Mah.Çınarlı Cad.Taşköprü Civarı Erciş/Van" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.“ Diğer taraftan, yine TMK'nun 22. Maddesine göre, bir ceza kurumuna konulma yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.

Somut olayda, hükümlü ...'ın cezaevi yönetimine verdiği kendi beyanı ve vasi talep formundaki bilgiye göre, cezaevine girmeden önceki yerleşim yeri adresinin "Kışla Mah.Çınarlı Cad.Taşköprü Civarı Erciş/Van" olduğunun anlaşılmış bulunmasına göre uyuşmazlığın Erciş Sulh Hukuk Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Erciş Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 21.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.