muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3429, Karar No: 2022/5997, Tarih: 21.06.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/3429 E.  ,  2022/5997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

ASIL VE BİRLEŞEN DAVADA

Taraflar arasında birleştirilerek görülen kiracılık sıfatının tespiti - alacak davalarının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl ve birleşen davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; dava konusu taşınmazı Kartal Belediye Başkanlığının 25/06/1992 tarih ve 190 sayılı Belediye Meclis Kararı ile 26/10/1992 tarihinde 30 yıllığına kiralandığını, daha sonra 5393 sayılı Belediye Kanun'unun 79. maddesi uyarınca Büyükşehir Belediyesi tasarrufuna bırakılan taşınmaza ilişkin talep edilen kira bedellerinin tamamının kira sözleşmesi uyarınca ödendiğini, kira sözleşmesinin devam ettiğini, geçerli bir fesih yapılmadığı halde Büyükşehir Belediyesi tarafından kira sözleşesinin varlığına rağmen yapılan ihale sonucunda Büyükşehir Belediyei ile ... arasında 19/10/2011 tarihli kira sözleşmesinin düzenlendiğini, daha sonra bu sözleşme feshedilerek Büyükşehir Belediye Başkanlığı iştirakçilerinden ... A.Ş.'ye 5 yıl süreli olarak kiralandığını, ... ... Başkanlığının kiralananın boşaltılması için 7 gün süre verdiğini, tahliye edilmeyince kiralanandaki tesislere zarar verildiğini ileri sürerek, kira sözleşmesinin devam ettiğinin tespiti ile muarazanın giderilmesi ve tesislere verilen zararın tahsilini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen hüküm, davacı tarafın temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 6. Hukuk Dairesinin 10/03/2016 tarihli ve 2015/2577 Esas, 2016/1897 Karar sayılı kararıyla, kira sözleşmesi usule uygun sona erdirilmediğinden hala geçerli olup kiracı durumundaki davacının kiralanan taşınmazı tahliye etmediğinin de anlaşıldığı, Mahkemece bu hususlar göz önünde bulundurularak davanın esasına girilmek suretiyle yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma sonrası birleşen davada davacı; 1.561.241,09 TL zararın tahsilini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yangılama sonucunda; davalı ... yönünden asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiş; karar, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamından UYAP üzerinde kayıtlı gerekçeli karar ile dosyada fiziken mevcut gerekçeli kararın birbirinden farklı olduğu anlaşılmaktadır. UYAP sisteminde kayıtlı gerekçeli kararda "1-Asıl dava yönünden; Davalı ... yönünden Davanın Kabulü ile; davacının kiracılığının tespitine, Asıl alacak 10.000 TL nin ve asıl alacak tutarına dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalı ... Başkanlığından alınarak davacıya verilmesine; 2- Birleşen dava yönünden; Davalı ... yönünden Davanın Kabulü ile; Asıl alacak 1.561.241,09 TL nin ve asıl alacak tutarına tahliye tarihinden (15.12.2014) itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalı ... Başkanlığından alınarak davacıya verilmesine," karar verildiği halde dosyada mevcut fiziki kararda ise " 1-Asıl dava yönünden; A) Davalılar ..., ..., ..., ... yönünden tefrik edilerek; bu davalılar yönünden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114/1-c ve 115/2. maddeleri gereğince görev dava şartı noksanlığından davanın usulden reddine, HMK'nın 2. maddesi gereğince mahkememizin görevsizliğine, görevli mahkemenin asliye hukuk mahkemesi olduğuna, HMK'nın 20. maddesindeki yasal şartlar yerine getirildiğinde dosyanın görevli İstanbul Anadolu Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine, B) Davalı ... yönünden Davanın Kabulü ile; davacının kiracılığının tespitine, Asıl alacak 10.000 TL nin ve asıl alacak tutarına dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalı ... Başkanlığından alınarak davacıya verilmesine; 2- Birleşen dava yönünden; A) Davalılar ..., ..., ..., ... yönünden tefrik edilerek; bu davalılar yönünden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114/1-c ve 115/2. maddeleri gereğince görev dava şartı noksanlığından davanın usulden reddine, HMK'nın 2. maddesi gereğince mahkememizin görevsizliğine, görevli mahkemenin asliye hukuk mahkemesi olduğuna, HMK'nın 20. maddesindeki yasal şartlar yerine getirildiğinde dosyanın görevli İstanbul Anadolu Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine; B)Davalı ... yönünden Davanın Kabulü ile; Asıl alacak 1.561.241,09 TL nin ve asıl alacak tutarına tahliye tarihinden (15.12.2014) itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalı ... Başkanlığından alınarak davacıya verilmesine" karar verildiği görülmektedir.

Bu durumda, mahkemece; gerekçeli kararın UYAP ortamındaki ve dosyadaki ıslak imzalı halleri arasında çelişki oluşturacak şekilde hüküm kurulması, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre, davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2011/9799, Karar No: 2012/18636, Tarih: 13.09.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/9799 E.  ,  2012/18636 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 Sayılı Kanuna Aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 70, 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri uyarınca mahkumiyet.

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

12/12/2005 tarihinde sanığın koleksiyonunda yapılan denetimde koleksiyon envanter defterinde kayıtlı dört adet eserin kayıp olduğunun tespit edildiği, sanığın İstanbul Arkeoloji Müzeleri Müdürlüğü'ne hitaben yazdığı 08/11/2006 tarihli dilekçe ile kayıp olan dört adet eseri bulduğunu bildirmesi üzerine koleksiyonda yapılan kontrol sonucu düzenlenen 21/11/2006 tarihli raporda, sanık tarafından bulunduğu bildirilen eserlerin kayıp olan eserler ile benzerlik göstermediğinin belirtildiği, koleksiyon denetiminden bir gün sonra 13/12/2005 tarihinde, koleksiyonuna yeni eserler kaydetmek istediğini Müze Müdürlüğü'ne bildiren sanığın, kayıp eserler olduğunu iddia ettiği dört adet eserin 13/12/2005 tarihinde Müze Müdürlüğü'ne bildirdiği eserler arasında yer aldığı savunmasında bulunduğu, ancak dosya kapsamında bu savunmayı destekleyen bir tespit mevcut olmadığı, bu halde sanığın sonradan sunduğu dört adet eser bakımından iddianamedeki anlatım da dikkate alınarak 2863 sayılı Kanunun 70/1. maddesinde düzenlenen bulundurma suçunun oluştuğunun gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış olup;

Hükmün tefhim edildiği oturumda diyecekleri sorulan sanık müdafinin, dosyaya sunduğu yazılı savunma dilekçesinin içeriğini tekrar etmek suretiyle esas hakkında savunmada bulunması ve 5271 sayılı CMK'nın 216/3 maddesinde son sözün hükümden önce hazır bulunan sanığa verileceğinin düzenlenmesi karşısında, tebliğnamede esas hakkında savunma ve son sözün sanık müdafiine verilmemesi suretiyle savunma hakkının kısıtlandığı gerekçesiyle bozma öneren (1) numaralı görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dsya kapsamına göre, sanık müdafiinin, sanığın suç kastı ile hareket etmediğine ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dsya kapsamına göre, sanık müdafiinin, sanığın suç kastı ile hareket etmediğine ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2863 sayılı Kanunun 26/7 maddesi uyarınca koleksiyoncuların her türlü faaliyetlerini Kültür ve Turizm Bakanlığı'na bildirmek zorunda oldukları, bu Kanuna dayanılarak çıkarılan Korunması Gerekli Taşınır Kültür ve Tabiat Varlıkları Koleksiyonculuğu ve Denetimi Hakkında Yönetmelik'in 8/2 maddesine göre de, koleksiyoncuya ait bir kültür ve tabiat varlığının kaybolması, çalınması ve zarar görmesi halinde durumun derhal ilgili mercilere ve ilgili müze müdürlüğüne belgeleri ile bildirilmesi gerektiği, devlet elinde bulundurulması asıl olan korunması gerekli taşınır kültür ve tabiat varlıklarının, kişiler tarafından da toplanarak biriktirilmesine imkan sağlayan koleksiyonculuk faaliyetinin, devletin sıkı gözetim ve denetimi altında yapılabileceği, bu çerçevede somut olay değerlendirildiğinde, koleksiyon envanter defterine kayıtlı olan dört adet eserin, 07/11/1996 tarihinden itibaren koleksiyonculuk yapan sanık tarafından herhangi bir şekilde elden çıkarıldığına dair savunmanın aksine delil bulunmadığı, bu nedenle olayın, koleksiyondaki taşınır kültür ve tabiat varlıklarının sağlığı, muhafazası ve güvenliği ile ilgili önlemleri almayarak kaybolmalarına sebebiyet vermek ve bu durumu ilgili merciler ile müze müdürlüğüne bildirmemek şeklinde gerçekleştiği, dolayısıyla sanığın eyleminin 2863 sayılı Kanunun, koleksiyonculuğa ilişkin hükümlere aykırı hareketi düzenleyen 73. maddesine temas eden suçu oluşturduğu gözetilmeksizin, hatalı nitelendirme ile sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kabule göre de;

1- Olayın oluş biçimi ve özellikleri dikkate alınarak sanık hakkında tayin edilen hapis cezası asgari hadden belirlendiği halde, aynı gerekçe ile tayin edilen adli para cezasının asgari hadden fazla uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle hükümde çelişkiye neden olunması,

2- Tayin edilen hapis cezasının, suç tarihi itibariyle uygulanma olanağı bulunmayan 647 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi suretiyle karma uygulama yapılması,

3- İstanbul Arkeoloji Müzeleri Müdürlüğü bünyesinde oluşturulan komisyon tarafından takdir edilen eski eser bedeli ödenmek suretiyle katılan kurumun uğradığı zararın giderilip giderilmediği araştırılmaksızın, sabıkası olmayan sanık hakkında, zararın karşılanmadığı gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 13/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25546, Karar No: 2013/5111, Tarih: 21.03.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/25546 E.  ,  2013/5111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile davalılardan ... vd. vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ve davalılardan ... vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyleki;

1-Hükme esas alınan raporda; emsal alınan taşınmaz ile dava konusu taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında taşınmaz emsalden daha değersiz olmasına rağmen bilirkişi kurulunca taşınmazın emsalden 7 kat değerli olduğu kabul edilerek değerlendirme yapıldığından rapor hüküm kurmaya yeterli ve inandırıcı değildir.

Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Dava konusu taşınmazlar üzerinde bulunan otel bedeli tespit edilirken eksik inceleme ile otel, tapu kaydı dosyada bulunmayan ve davaya konu edilmeyen 452 ada 24 parsel üzerinde kabul edilerek otelin bedeli ile birlikte 24 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının da iptaline karar verilmesi,

3-Davalı idare harçtan muaf olmadığı halde muafiyet kararı verilmesi,

4-Dava konusu 33 ve 34 parsel sayılı taşınmazların hissedarları ... ve ...'nin isimlerinin gerekçeli kararın karar başlığında yazılmaması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ve davalılardan ... vd. vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19987, Karar No: 2011/2233, Tarih: 14.02.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19987 E.  ,  2011/2233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile davalılardan ... (Çelik) vd. vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan Kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare ile davalılardan ... (...) vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Taşınmazda bulunan ağaçlara yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur.

Bu nedenle, davalılardan ... (...) vd. vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı idare vekilinin temyizine gelince;

1-Taşınmazın yüzölçümü 250 m2 olup üzerinde 12 ceviz ile 16 adet dut ağacının bulunduğu anlaşılmaktadır. Taşınmazın yüzölçümü ve ağaç sayısı dikkate alındığında, bu sıklıktaki ağaçların veriminde meydana gelecek değer azalış oranının en az % 50 olması gerekirken, daha düşük oranda kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

2-Davacı idare harçtan bağışık olmadığı halde, harç alınmamasına karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davalıdan peşin alınan temyiz ve taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24440, Karar No: 2015/23963, Tarih: 14.12.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/24440 E.  ,  2015/23963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tedbir Nafakası-Velayetin Tedbiren Düzenlenmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından tamamına yönelik olarak, davalı erkek tarafından ise velayet ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle dava konusu müşterek çocuklar Sıla ve Çiğdem yararına verilen nafakanın iştirak nafakası olmayıp Türk Medeni Kanununun 197. madde anlamında tedbir nafakası niteliğinde bulunduğunun anlaşılmasına göre, davalı erkeğin tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadın, müşterek ve ergin olmayan çocuklar ... ve ...'in velayetlerinin tedbiren kendisine bırakılmasını, kendisi ve müşterek çocuklar yararına tedbir nafakasına hükmedilmesini talep etmiştir.

Eşlerden biri, ortak hayatı sebebiyle kişliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir (TMK md. 197/1). Eşlerin ergin olmayan çocukları varsa hakim, ana ve baba ile çocuklar arasındaki ilişkileri düzenleyen hükümlere göre gereken önlemleri alır (TMK. md. 197/son). Toplanan delillerden, davalı erkeğin ayrı ev açmadığı, eşini istemediğini söyleyip kovduğu, birlik görevlerini yapmadığı ve geri çağırdığı evin de manevi bağımsızlığının bulunmadığının anlaşılması karşısında kadının ayrı yaşama hakkının doğduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle kadın yararına da tedbir nafakası bağlanması gerekirken (TMK. md. 197/son), yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONlJÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden ...'a yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 136.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran Arzu'ya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 14.12.2015 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/28037, Karar No: 2017/7003, Tarih: 19.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/28037 E.  ,  2017/7003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre;

Sanık hakkında başlatılan haciz talebinden önce araçlarını ve taşınmazını üçüncü kişilere muvazaalı olarak devrettiğinin iddia edilmesi ve devirlerin başka borçların kapatılması için yapıldığı ile borcu karşılamaya yeterli mal varlığının olduğunun savunulması karşısında bu devirlerin alacaklısını zarara sokmak maksadıyla yapılıp yapılmadığının tespiti için, tarafların göstereceği her türlü delilin toplanıp, gösterecekleri tanıklar dinlenip, sanık hakkında aciz belgesi alınıp alınmadığı ile, borcu karşılamaya yetecek başka mal varlığı bulunup bulunmadığı konusunda araştırma yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 19.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8389, Karar No: 2014/6425, Tarih: 20.10.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/8389 E.  ,  2014/6425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van 3. Asliye Hukuk Mahkemesi(Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 05/03/2013

NUMARASI : 2011/127-2013/109

-KARAR-

Dairemizin 23.06.2014 tarihli geri çevirme kararı üzerine, mahkemenin 16.12.2013 tarihli ek kararı davalı S.S. .. Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifi adına tebliğe çıkarılmış, tebligat " gösterilen adreste yetkili A..T.. imzasına tebliğ edildi" şerhiyle tebliğ edilmiştir.

Dosyadaki Ticaret Sicil Müdürlüğü yazısından, davalı S.S. ..Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifi'ni 25.05.2013 tarihinden itibaren 1 yıl süreyle A.. B..ve A..T.. müştereken temsile yetkili oldukları anlaşılmaktadır. Mahkeme ek kararını tebliğ alan A.. T.., tebliğ tarihi itibariyle davalı S.S..... Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifi'ni temsil için belirlenen bir yıllık süre dolduğundan, anılan kişinin ek kararın tebliği tarihi itibariyle davalı S.S. ... Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifi yetkilisi olup olmadığı hususunda tereddüte düşülmüştür.

Mahkemece, ilgili Ticaret Sicil Memurluğundan, davalı S.S. .. Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifi'nin Ticaret Sicilinde kayıtlı adresi ile temsile yetkili temsilcilerinin isimleri ve yetkilerinin kapsamı sorularak, ek kararı davalı S.S. .. Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifi adına tebliğ alan A.. T.. en son temsile yetkili kişilerden olduğunun bildirilmesi halinde işlem yapılmadan, başka şahısların yetkili olarak bildirilmesi halinde, ek kararın davalı S.S. .. Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifi tüzel kişiliği adına tebliğe çıkarılması, Tebligat Kanunu'nun 12 ve 13. maddeleri ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 20 ve 21. madde hükümleri uyarınca kooperatifi temsile yetkili kişilerin ya da koşulları oluştuğunda memur veya müstahdemlerinden birine kooperatif adına tebliğ ile işlemeye başlayan temyiz süresinin beklenmesi, hükmü süresinde temyiz etmeleri halinde kimlik tespiti de yapılarak, her iki davacı hakkında hüküm verildiğinden ek karar ve asıl karara yönelik davalı tarafça iki ayrı temyiz başvuru harcı ve iki ayrı temyiz harcı yatırılması, harcın yatırılmaması durumunda HUMK'nın 434/3 maddesince bir karar verilmesi ve temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine üçüncü kez geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine ÜÇÜNCÜ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.