muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5715, Karar No: 2019/1339, Tarih: 20.02.2019

encümen kararının yeterli olacağı, yüklenicinin hiçbir hak talep etmeyeceği kararlaştırılmıştır. Davalı idare tarafından davacıya gönderilen 13.05.2014 tarihli fesih bildirimi ile, kiracı şirket yetkilisinin aynı zamanda kiraya veren Belediye’nin meclis üyesi olmasının 5393 sayılı yasanın 28. maddesine açıkça aykırı olduğu belirtilerek kira sözleşmesinin tek taraflı olarak feshedildiğinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

Kiralanan, niteliği itibariyle Türk Borçlar Kanunu'nun adi kira hükümlerine tabi olup 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 327. (mülga 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 263. ) maddesi gereğince sözleşmede açık ya da örtülü biçimde bir süre belirlenmiş ise, kira sözleşmesi bu sürenin sonunda kendiliğinden sona erer. Fesih ve tahliye sebepleri sınırlı olup, kanunda yazılı olmayan bir nedenle kiraya verene tek taraflı fesih hakkı verilmediğinden, taraflardan birinin tek taraflı fesih iradesi kural olarak akdi ilişkiyi sona erdirmez. Her ne kadar mahkemece sözleşme ile kiraya verene tek taraflı olarak sözleşmeyi fesih yetkisi tanındığından bahisle sözleşmenin feshinin geçerli olduğu belirtilerek karar verilmiş ise de, Türk Borçlar Kanununda ve özel kanunlarda gösterilen haller dışındaki sebeplerle tahliye kararı verilemeyeceğinden, davacının dava açıldığı tarihte kiracı olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda Mahkemece; kanuna aykırı olarak kararlaştırılan sözleşme maddeleri tarafları bağlamayacağından davanın kabulü ile kiracılığın tespitine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alının temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 20.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6781, Karar No: 2019/19491, Tarih: 11.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/6781 E.  ,  2019/19491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacı işçinin davalı işverene ait işyerinde, Nisan 2007- Kasım 2012 tarihleri arasındaki dönemde çalıştığını, ağır vasıta şoförü olarak görev yatığını, çalışma döneminin son yılında inşaat işçisi olarak da çalıştırıldığını, haftanın 7 günü 08:00-21:00 saatleri arasında çalıştırıldığını, yıllık ücretli izinilerini kullanmadığını, dini bayram günlerinde ikişer gün izin kullandığını, bunun dışındaki tüm resmi tatil ve genel tatil günlerinde ise çalıştığını, son aylık ücretinin 1.300,00 TL. olduğunu, işyerinde yemek verildiğini, davacı işçinin, sigorta primlerinin eksik nedeniyle haklı nedenle iş sözleşmesini feshettiğini belirterek, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücret alacağının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, davacı işçinin davalı işverene ait işyerinde 12/06/2008-07/11/2012 tarihleri arasındaki dönemde çalıştığını, davacı işçinin işyerinde çalışan bir başka işçi ile fiziki müdahaleye varan bir tartışma yaşandığını, bu nedenle her iki işçiden savunma istendiğini, ancak davacı işçinin savunma vermediği gibi 31/10/2012- 07/11/2012 tarihleri arasında mazeretsiz olarak işyerine gelmediğini bu nedenle de 4857 sayılı Kanun m. 25/II kapsamında haklı nedenle işten çıkartıldığını, davacı işçinin iddia edildiği gibi fazla çalışma yapmasının söz konusu olmadığını, fazla çalışma yapıldığında karşılığı ücretlerin bordrolara yansıtılarak ödendiğini, yıllık ücretli izinlerinin kullandırıldığını, ücret alacakları yönünden 5 yıllık zamanaşımı süresinin söz konusu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi fazla mesai ücret alacağı talep etmiş mahkemece bilirkişi raporunda günde 7.6 saat fazla mesai yapıldığı yönündeki hesaba göre takdiri indirim de yapılmak suretiyle istekle ilgili karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi fazla mesai ücret alacağı talep etmiş mahkemece bilirkişi raporunda günde 7.6 saat fazla mesai yapıldığı yönündeki hesaba göre takdiri indirim de yapılmak suretiyle istekle ilgili karar verilmiştir.

Davacı tanıkları gündelik çalışma saatlerini 08.00-23.00, 24.00 saatleri arasında olmak üzere insan takatine uymayacak şekilde açıklamışlar, davalı tanıkları ise mesai bitiş saatlerini 17.00-18.00 saatleri gibi olduğunu bildirmiştir. Bilirkişi raporunda davacı tanıklarının anlatımları dikkate alınarak günlük 7.6 saat fazla mesai yapıldığı yönünde hesaplama yapılmış ancak bu durum da hayatın olağan akışına aykırı olduğu vurgusu da yapılmıştır.

İtiraz üzerine alınan 18.09.2015 tarihli ek bilirkişi raporunda günde 3 saat fazla mesai yapıldığı kabulüne göre hesaplama yapılmış olup bu durum davacının unvanı ile iş yerinin özelliği her iki taraf tanıklarının ortak anlatımlarına daha uygundur. Mahkemece sözü edilen ek rapor bir değerlendirmeye tabi tutularak karineye dayalı makul indirim de düşünülerek bir karar verilmelidir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 11.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16560, Karar No: 2017/1012, Tarih: 08.02.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/16560 E.  ,  2017/1012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim bedeli ve bu bedeller üzerinden TRT payı, enerji fonu ve belediye tüketim vergisi adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak ve yargılama sırasında belirlenecek dava değerine artırmak üzere şimdilik 1.500,00 TL'nin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, bilirkişi raporunda belirlenen değer üzerinden tamamlama harcını ikmal etmiştir.

Davalı, husumetin kendilerine yönlendirilemeyeceğini, ayrıca kayıp-kaçak ve diğer bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; dava konusu bedellerle ilgili yargılama sırasında yasal değişiklik yapıldığı gerekçesiyle davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, davacı yararına nispi vekalet ücretine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Dava, 6335 sayılı yasa ile değişik 6102 sayılı TTK'nın 4. ve 5. maddelerinin yürürlüğe girdiği 01/07/2012 tarihinden sonra Asliye Hukuk Mahkemesinde açılmıştır.

Anılan Yasanın 4. maddesine göre, bir davanın ticari dava olabilmesi için uyuşmazlığın her iki tarafının da tacir olması ve ticari işletmeleriyle ilgili hususlardan doğmuş bulunması veya anılan yasa maddesinde sayılan mutlak ticari davalardan olmasının gerekli ve yeterli olduğu belirtilmiş; müteakip 5. maddesinde ise, “Bir yerde

asliye ticaret mahkemesi varsa, Asliye Hukuk Mahkemesinin görevi içinde bulunan ve 4 üncü madde hükmünce ticari sayılan davalarla özel hükümler uyarınca ticaret mahkemesinde görülecek diğer işlere Asliye Ticaret Mahkemesinde bakılır... Asliye Ticaret Mahkemesi ile Asliye Hukuk Mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki görev ilişkisi olup, bu durumda göreve ilişkin usul hükümleri uygulanır." hükmüne yer verilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında, davaya konu aboneliklerden 11400712 nolu abonelik ticarethane aboneliği olduğundan, bu aboneliğe ilişkin uyuşmazlık; ticari mahiyette olup, bu abonelik yönünden davanın çözümü Asliye Ticaret Mahkemesinin görevi içerisindedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında, davaya konu aboneliklerden 11400712 nolu abonelik ticarethane aboneliği olduğundan, bu aboneliğe ilişkin uyuşmazlık; ticari mahiyette olup, bu abonelik yönünden davanın çözümü Asliye Ticaret Mahkemesinin görevi içerisindedir.

Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup, taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir.Görevle ilgili konularda kazanılmış hak söz konusu olmaz.

Hal böyle olunca, mahkemece; 11400712 nolu abonelik yönünden uyuşmazlığın çözümünde Ticaret Mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek, o yerde ayrı bir Ticaret Mahkemesi varsa görevsizlik kararı verilmesi, yok ise bu abonelik yönünden tefrik kararı verilip, davanın ayrı bir esasa kaydı yapılarak, davaya Ticaret Mahkemesi sıfatıyla bakılacağına karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde belirtilen abonelik yönünden Asliye Hukuk Mahkemesi olarak işin esasına girilerek hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

2- Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ...Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ...tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ...kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlıkla ilgili yargılama sırasında 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde....nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki sebeplere ilişkin koşullara göre hükme bağlanır. Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir olay nedeniyle dava konusunun ortadan kalkması ve tarafların, davanın esası hakkında karar verilmesinde hukuki yararının kalmaması gibi hallerde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Esastan Sonuçlanmayan Davada Yargılama Gideri” başlıklı 331.maddesinin 1.fıkrasında; davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkimin, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmedeceği düzenlenmiştir. Bu durumda mahkemenin yargılamaya devam ederek dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğunu tespit etmesi ve tutumuyla dava açılmasına sebep olan tarafı yargılama gideri ile mahkum etmesi gerekmektedir.

Somut olayda, davacı tarafın dava açıldığı tarihteki mevzuat, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları gereği içtihat durumuna göre dava açmakta haklı olduğu, bu kapsamda kayıp kaçak ve diğer bedellerin tahsilini talep edebileceği dikkate alındığında, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliği ya da içtihadı birleştirme kararı gereği davanın kabul edilmemesi nedeniyle haksız çıkmasına rağmen yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı kuşkusuzdur.

Anılan yasa maddeleri ve 6100 sayılı HMK'nın 331. maddesinde belirtilen hâkimin, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre davanın görülmesi sırasında geçmişe yürür yasa gereğince davanın konusuz kalması dikkate alınarak davacının yargılama giderlerinden sorumlu olmamasına karşın davanın esastan kabulle sonuçlanmayıp konusuz kalması nedeniyle esas hakkında karar verilmediği görülmekle; davacı lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken nispi vekalet ücreti takdiri doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci ve ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17484, Karar No: 2022/7403, Tarih: 17.05.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/17484 E.  ,  2022/7403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz itirazlarının, suçun yasal unsurlarının oluşmadığı, eksik inceleme yapıldığına, suçun vasfının yanlış tayin edildiğine, kanıtların değerlendirilmesinde yanılgıya düşüldüğüne, cezanın ağır olduğuna ilişkin olduğu belirlenerek, anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Oluş ve dosya içeriğine göre, sanık ile katılanın olay günü saat 21:00 sıralarında rızaen para karşılığı cinsel ilişkiye girmek amacıyla sanığın aracında buluştuktan sonra para konusunda anlaşamamaları üzerine katılanın bu ilişkiyi reddetmesinden itibaren sanığın adli emanete alınan bıçakla katılanı ölümle tehdit etmek suretiyle, hafif şekilde bıçakla yaralayıp cebir şiddet kullanarak nitelikli cinsel saldırı suçunu işlediği, bu amaçla katılanı yine cebir şiddet ve tehdit kullanmak suretiyle hürriyetinden yoksun kıldığı, katılanın çantasının içini karıştırarak parasının olmadığını görünce "senin çantanda para bile yok, başkalarıyla beleş yapıyorsun, benden para mı istiyorsun, beni şikayet edersen üç ay yatar çıkar, çıktığımda seni bulur öldürürüm" diyerek elindeki bu bıçakla yine tehditlerde bulunduğu, katılanın paralarının bir arkadaşının evinde olduğunu söylemek suretiyle yalan uydurarak kendisini Çiftehavuzlar Mahallesi Muhtarlığı yanına götürmesini istediği, asıl amacının ise sanığı yakalatmak ve sanıktan kurtulmak olduğu, sanığın aracıyla katılanın belirttiği mevkiye gittiğinde katılanın geri dönmesini sağlamak amacıyla bıçak göstererek "seni bırakırsam geri dönmezsin" demek suretiyle içinde cep telefonu ve kişisel eşyalar bulunan katılana ait çantayı katılandan çekip aldığı, katılanın araçtan indikten sonra bir kıraathaneye giderek tanımadığı bir şahsın telefonundan 155 polis imdatı arayarak olayı ihbar edip şikayette bulunduğu, böylece polislerin olay günü saat 01.00 sularında sanığı yakaladıkları ve aracın torpido gözünde sanığın tehdit eylemlerinde kullandığı maket bıçağını ele geçirdikleri, ayrıca aracın içinde sağ ön koltukta katılana ait çanta ve cep telefonunu buldukları ve katılana teslim ettikleri, sanık hakkında cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından ...’nin 2014/390-103 sayılı kararı ile hapis cezasına hükmedildiği, bu kararda yağma suçundan suç duyurusunda bulunulması üzerine yağma suçundan kamu davası açıldığı, ...’nce cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından verilen mahkumiyet kararının Yargıtay 14. Ceza Dairesinin onama kararı ile 28/10/2015 tarihinde kesinleştiği, bu itibarla sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada CMK'nın 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, sanık hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükümde ileri sürülen temyiz sebepleri yönünden bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen TEMYİZ İTİRAZININ ESASTAN REDDİ ile tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN ONANMASINA, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılğına iadesine, 17.05.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/350, Karar No: 2017/2857, Tarih: 25.10.2017

**23. Hukuk Dairesi         2017/350 E.  ,  2017/2857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen iflas davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 24.11.2016 gün ve 2015/5313 Esas, 2016/5175 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin alacağını tahsil için başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı üzerine durduğunu, itirazın iptali için açılan ... 11. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2010/244 E. 2012/73 K. sayılı dosyasında takibin devamına karar verildiğini, ödeme için davalıya muhtırası yollandığını ancak davalının herhangi bir ödeme yapmadığını, bu kez İİK'nın 43. maddesi uyarınca iflas yoluyla takibe devam edilmesi hususunda icra müdürlüğüne talepte bulunulduğunu, bunun üzerine icra müdürlüğünce davalıya iflas ödeme emri tebliğ edildiğini, herhangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek, davalının iflasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; İİK'nın 177/4. madde hükmü uyarınca; ilama müstenit alacak icra emriyle istenildiği halde ödenmemiş ise borçlu hakkında takip yapılmaksızın doğrudan iflası istenebileceği, dolayısıyla borçlunun doğrudan iflasının istenebilmesi için ilama bağlı alacağın icra emri ile talep edilmesinin zorunlu olduğu gerekçesiyle, koşulları oluşmadığından davanın reddine dair verilen karar Dairemizin 2015/5313 E., 2016/5175 K. sayılı ilamı ile 24.11.2016 tarihinde onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 04,60 TL harç ve takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 25.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.