muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/24250, Karar No: 2024/9185, Tarih: 28.11.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/24250 E.  ,  2024/9185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/2322 E., 2024/2254 K.

SUÇ : İzinsiz olarak ateşli silah ve mermileri ülkeye sokma, imal etme, nakletme, satma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıklar müdafilerinin duruşmalı inceleme taleblerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2023 tarihli iddianamesiyle; sanıkların 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'un (6136 sayılı Kanun) 12 nci maddesinin birinci, ve dördüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması, hak yoksunluklarının uygulanması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.05.2024 tarihli kararıyla; sanıkların, 6136 sayılı Kanun'un 12 nci maddesinin ikinci fıkrası, dördüncü fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi gereğince 15 yıl hapis ve 125.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve suça konu silahların müsaderesine karar verilmiştir.

3.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17.Ceza Dairesinin, 28.06.2024 tarihli kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık ... ... ve müdafisi ile sanık ... müdafinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafinin temyiz istemi; eksik araştırma ile karar verildiğine, arama kararının hukuka uygun olmadığına, delillerin hukuka aykırı ele geçirildiğine, beraat ve tahliye kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

Sanık ... müdafinin temyiz istemi; önleme aramasının hukuka uygun olmadığına, makul bir sebep olmaksızın verildiğine ve geniş bir alanı kapsadığına eksik araştırma ile karar verildiğine beraat ve tahliye kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Sanık ... müdafinin temyiz istemi; önleme aramasının hukuka uygun olmadığına, makul bir sebep olmaksızın verildiğine ve geniş bir alanı kapsadığına eksik araştırma ile karar verildiğine beraat ve tahliye kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Dava konusu olay, olay günü olay mahallinde silah ticareti yapılacağı ihbarı ile kolluk kuvvetlerinin gerekli tedbirleri alarak bekledikleri, tavırlarından şüphelenerek yakalanan sanıklarda toplam (31) adet silah ele geçirildiği bu suretle atılı suçu işledikleri iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.İlk Derece Mahkemesince; sanıkların savunmasıi olay tutanağı ve silahlara ilişkin - kriminal rapor gözetilerek atılı suçtan mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

2. İhbar tutanağına göre; 19.10.2023 günü saat 14.45 sıralarında güvenilir haber elemanının açık kimlik bilgilerini tam olarak bilmediği iki şahsın elinde bulundurduğu silahları satmak amacı ile Eyüpsultan ilçesi Pirinççi Mahallesi Kuzey Marmara Otoyolu üzerinde bulunan dinlenme tesisine gelecekleri ihbarında bulunduğu,anlaşılmıştır.

3.Olay tutanağına göre,19.10.2023 günü saat 17.35 sıralarında şüpheli görülen ve elinde karton bulunan iki erkek şahsın Fenertepe Aytemiz Dinlenme tesisinde bulunan Tır Parkına doğru hareket ettiklerinin görülmesi üzerine şahısların silahlı olabileceği değerlendirildiğinden ve kaçmaya çalışmaları üzerine havaya ateş edilmek suretiyle şahısların durdurulduğu, yapılan kimlik kontrolünde şahısların Alican ... ve ... isimli şahıs olduğunun tespit edildiği, Alican ... isimli şahsın elinde Yurtiçi Kargo Poşeti bulunan üzerinde herhangi bir isim veya adres bulunmayan karton kutunun tespit edildiği, şahsa içerisinde ne olduğu sorulduğu, görevlilere içerisinde tabanca olduğunu beyan ederek kendi rızası ile karton kutu içerisinde yapılan kontrolde siyah renkli gövde uç sağ kısmında Cal.9 mm. P.A.K sol gövde kısmında BLOW Tr 91402 ibaresi bulunan 30 adet (1 adedinin namlu üzerinde B28Y2-190111853 ibaresi bulunmaktadır.) 9 mm çapında ruhsatsız tabanca ve 30 adet şarjör tespit edildiği, sanık ... ... isimli şahsın yapılan üst aramasında başkaca bir suç ve suç unsuruna rastlanılmadığı, sanık ... isimli şahsın yapılan kaba üst aramasında bel kısmında gövde kısmı siyah kapak kısmı gri renkli, namlu içerisinde 1 (bir) adet mermi bulunan, sol kapak kısmında RETAY XR Cal 9mm P.A.K ibaresi bulunan 1 (bir) adet 7,65 mm çapında tabanca ve bu tabancaya takılı halde içerisinde 4 adet 7,65 mm çapında mermi bulunan ruhsatsız tabancanın tespit edilmiştir.

4.İstanbul Jandarma Kriminal Laboratuvar Müdürlüğü'nün İST-BLS-2023/4254 uzmanlık raporuna göre ele geçirilen on dokuz adet silahın, mevcut nitelikleri itibariyle; 6136 sayılı Kanun'un 12 nci maddesinin dördüncü fıkrasında belirtilen vahim nitelikteki ateşli silahlardan oldukları, on bir adet tabancanın, 6136 sayılı Kanun'a göre yasak niteliği haiz ateşli silahlardan olduğu, ancak ilgili Kanun'un 12 nci maddesinin dördüncü fıkrasında belirtilen vahim nitelikteki silahlardan olmadığı, fişeklerin de 6136 sayılı Kanun kapsamındaki fişeklerden olduğunun tespit edildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına, suçun sübutuna, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, sanıkların olaylara ilişkin birbiri ile çelişkili tevilli ikrar içeren savunmaları, ihbar ve olay tutanakları, yakalanan şahıslarda ele geçirilen silahlara ilişkin uzmanlık raporları ve tüm dosya kapsamı birlikte ele alınıp değerlendirildiğinde sanıkların atılı suçu işlediği, araştırılması gerekir her hangi bir hususun olmadığı, yeterli delil elde edildiği ve suçun unsurlarının oluştuğu anlaşılmakla sanıklar müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, aşağıda belirtilen hususlar dışında hükümlerde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Sanıklar hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi uyarınca yasal gerekçelerle alt sınırdan uzaklaşılmasında bir isabetsizlik yok ise de, 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinde yer alan "suç işleyen kişi hakkında fiilin ağırlığıyla orantılı cezaya hükmolunur" şeklindeki orantılılık ilkesi ile hak ve nesafet kuralları gözetilmeden yazılı şekilde ... cezanın alt sınırdan fazlaca uzaklaşmak suretiyle tayin edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanıklar müdafilerince öne sürülen temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 28.06.2024 tarih ve 2024/2322 Esas, 2024/2254 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Bozma nedeni ile tutukluluk süresi ve tutuklama koşullarında değişiklik bulunmaması karşısında sanıklar hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6904, Karar No: 2012/10030, Tarih: 03.07.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/6904 E.  ,  2012/10030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali-Tahliye

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali ve tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın iptali ve temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ödenmediğini iddia ettiği 2005-2006-2007-2008-2009 yılları kira bedelleri toplamı 12.600.TL'nin tahsili amacıyla başlatmış olduğu icra takibi ile kira bedellerinin tahsilini istemiştir. Davalı icra takibine itiraz etmiş, kira sözleşmesinin varlığına karşı çıkmıştır.

Kira sözleşmesinin şekli şartı yoktur. Sözleşme yazılı olduğu gibi sözlü de olabilir. Ancak davacı, kira ilişkisinin varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Her iki taraf dosyaya delil listelerini ibraz etmiş ve her iki yanda tanık deliline dayanmıştır. Sözleşmedeki yıllık kira miktarına göre tanık dinlenemeyecek ise de HMK.'nın 200/2 maddesi gereğince, tarafların muvafakati ile tanıkları dinlenebilir. Mahkemece bu husus taraflardan sorulmamış, bu yönde beyanları alınmamıştır. Eğer davacının tanık deliline dayanmasına davalı itiraz ederse, davalının dava konusu yerde kiracı olarak bulunup, bulunmadığı yolunda, davacının davalıya yemin teklif etme hakkı olup, mahkemece bu hususun davacıya hatırlatılması gerekirken, bu yön üzerinde durulmadan, kira ilişkisinin varlığının kanıtlamadığı gerekçesiyle davanın reddi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 03/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19455, Karar No: 2020/6892, Tarih: 01.07.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/19455 E.  ,  2020/6892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin işlettiği işyerinde 21.09.2010-11.12.2013 tarihleri arasında kasiyer olarak çalıştığını, davacının işine sebepsiz olarak son verildiğini, davacının haftanın 6 günü 11:00-22:00, 15:00-01:00 saatleri arasında ve diğer kasiyer izinli olduğunda 12:00-01:00-02:00 saatlerine kadar hatta bu sürelere günde 1-2 saat eklenmesi ile çalıştığını fazla mesailerinin ödenmediğini, yıllık izinlerini yasanın öngördüğü süreler dahilinde kullanamamış olduğunu, tüm ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışmasına rağmen ücretlerinin ödenmediğini, iddia ederek; kıdem, ihbar, yıllık izin ücreti, ulusal bayram genel tatil ve fazla mesai alacaklarının davalı şirketten alınarak müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacı taraf iddia ve delillerini kabul etmediklerini, davacının iş akdinin işverenlikçe haklı nedenle feshedildiğini, davanın fazla çalışmaya ilişkin iddialarının gerçeyi yansıtmadığını, çalışıldığı belirtilen saatlerin abartılı olduğunu, insan takatini aştığını, ara dinlenmesi verildiğini, işçilik alacaklarının ödendiğinin bordrolar ile kanıtlandığını, davacının hiçbir alacağı bulunmadığını, fazla mesailerin aylık ücrete dahil olduğuna dair sözleşme hükmü bulunduğunu, bunun dışında fazla mesaisi varsa davacıya bordrolarda tahakkuk ettirilerek karşılığının ödendiğini, bordroların imzalı olduğunu ve aksinin ancak yazalı delil ile ispat edilebileceğini, fazla mesai yapılması konusunda işverenin talimatı olmadığını, ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışma olmadığını, bu günler çalışma olursa ücretinin bordrolarda tahakkuk ettirilerek ödendiğini, savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı yıllık izin alacaklarının ödenmediğini iddia etmiş, davalı ise davacının kullandırılmayan ve ödenmeyen ücret alacağı bulunmadığını savunmuştur. Davalı yıllık izin ücretlerinin ödendiğine delil olarak son ücret bordrosunda bulunan 1.427,70 TL tahakkuka dayanmıştır. Son ücret bordrosu imzalı olmadığı gibi, davacının ücretlerinin yatırıldığı ve dosyaya dökümü getirtilen banka hesap özetinde de bu miktarın ödendiği görülmemektedir. Buna göre ödendiği ispat edilemeyen 1.423,70 TL izin ücreti alacağının kabulü yerine ödendiği gerekçesi ile reddi hatalıdır.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçinin imzasını içermeyen bordrolarda fazla çalışma tahakkuku yer aldığında ve tahakkukta yer alan miktarların karşılığı banka hesabına ödendiğinde, tahakkuku aşan fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir. Tahakkuku aşan fazla çalışma hesaplandığında, bordrolarda yer alan fazla çalışma ödeme tutarları mahsup edilmelidir.

İşçinin imzasını içermeyen bordrolarda fazla çalışma tahakkuku yer aldığında ve tahakkukta yer alan miktarların karşılığı banka hesabına ödendiğinde, tahakkuku aşan fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir. Tahakkuku aşan fazla çalışma hesaplandığında, bordrolarda yer alan fazla çalışma ödeme tutarları mahsup edilmelidir.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Satış temsilcilerinin fazla çalışma yapıp yapmadıkları hususu, günlük faaliyet planları ile iş çizelgeleri de dikkate alınarak belirlenmelidir. Satış temsilcileri genelde belli hedeflerin gerçekleşmesine bağlı olarak prim karşılığı çalışmaktadırlar. Prim, çalışanı özendirici ve ödüllendirici bir ücret ödemesi olup işverence işçiye garanti edilmiş bir temel ücretin üzerine belirli bir usule bağlı olarak ödenen ek bir ücrettir. İşverenin istek ve değerlendirmesine bağlı olabileceği gibi, sözleşme gereği olarak da verilebilir. Fazla mesai ise kural olarak 4857 sayılı İş Kanunu’na göre, kanunda yazılı şartlar çerçevesinde, haftalık 45 saati aşan çalışmalardır. İşçi fazla mesai yapsın yapmasın prim ödemesi var ise bu ek ücrete hak kazanır. Ancak ister gezerek, isterse işyerinde çalışsın satış temsilcisi mesaisi artıkça prim alacağı artacağından, bir anlamda yüzde usulü ile çalışması söz konusu olduğundan fazla çalışma ücretinin yüzde usulünde olduğu gibi sadece zamlı kısmının (% 50) hesaplanması gerekir.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir. Buna göre aylık 22,5 saat haftalık 5,2 saat fazla çalışma ücretinin temel ücret içinde ödendiği sonucuna varılmaktadır. Sözleşmedeki kuralın geçerli olabilmesi için kararlaştırılan ücretin, asgari ücrete ilave olarak aylık 22,5 saat fazla çalışmanın zamlı kısmını aşacak şekilde belirlenmesi gerekir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedi buçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 23.6.2009 gün 2007/40862 E, 2009/17766 K).

Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmeliğin 4 üncü maddesine göre, günde yedibuçuk saat çalışılması gereken işlerde çalışan işçinin, yedibuçuk saati aşan çalışma süreleri ile yedibuçuk saatten az çalışılması gereken işler bakımından Yönetmeliğin 5 inci maddesinde sözü edilen günlük çalışma sürelerini aşan çalışmalar, doğrudan fazla çalışma niteliğindedir. Sözü edilen çalışmalarda haftalık kırkbeş saat olan yasal sürenin aşılmamış olmasının önemi yoktur.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir (Yargıtay 9.HD. 18.11.2008 gün 2007/32717 E, 2008/31210 K.).

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K .).

Fazla çalışmaların yazılı delil yerine tanık beyanlarına dayalı olarak hesaplanması halinde, işçinin normal mesaisinin üzerine sürekli olarak aynı şekilde fazla çalışması mümkün olmadığından, hastalık mazeret izin gibi nedenlerle belirtildiği şekilde çalışamadığı günlerin olması kaçınılmaz olup, bu durumda karineye dayalı makul indirim yapılmalıdır(Yargıtay HGK, 06.12.2017 tarih 2015/9-2698 E.-2017/1557 K.).

Fazla çalışmaların yazılı delil yerine tanık beyanlarına dayalı olarak hesaplanması halinde, işçinin normal mesaisinin üzerine sürekli olarak aynı şekilde fazla çalışması mümkün olmadığından, hastalık mazeret izin gibi nedenlerle belirtildiği şekilde çalışamadığı günlerin olması kaçınılmaz olup, bu durumda karineye dayalı makul indirim yapılmalıdır(Yargıtay HGK, 06.12.2017 tarih 2015/9-2698 E.-2017/1557 K.).

Fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine doğrudan yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışma ücretinden karineye dayalı makul indirime gidilmesi sebebiyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemez.

Somut uyuşmazlıkta; davalı tarafından dosyaya bordrolar sunulmuştur. Söz konusu bordroların büyük çoğunluğunda davacı işçinin imzası bulunmaktadır.

Söz konusu bordrolarda fazla mesai tahakkukları da vardır.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş sunulan bu bordrolar değerlendirilerek imzalı ve fazla mesai tahakkuku bulunan aylar dışlanmak, imzasız ancak fazla mesai tahakkuku bulunan aylarda ödenen fazla mesai alacakları ise mahsup edilmek kaydı ile davacının fazla mesai alacağını bulmaktır. Mahkemece söz konusu bordrolar hiç değerlendirilmeden fazla mesai hesabı yapılarak hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 01/07/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.