muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5037, Karar No: 2012/8550, Tarih: 05.07.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/5037 E.  ,  2012/8550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARTAL 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/05/2011

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, ehliyetsizlik ve muris muvazaası hukuksal nedenlerine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 117 ada 299 parsel B Giriş 1. kat 22 bağımsız bölüm nolu mesken nitelikli taşınmazın 3. kişiden alım yoluyla 27.10.1999 tarihinde tarafların miras bırakanı adına kayıtlı iken, murisin ½ payını 19.10.2005 tarihinde bizzat, kalan ½ payını ise 02.03.2006 tarihli vekaletnameyle tayin ettiği vekili aracılığıyla 08.03.2006 tarihinde davalı eşine satış suretiyle temlik ettiği; Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 4. İhtisas Kurulu tarafından miras bırakanın 08.03.2006 tarihinde hukuki ehliyetine haiz olduğunun bildirildiği anlaşılmaktadır.

Öte yandan; miras bırakanın evli ve çocuksuz olarak 16.07.2006 tarihinde ölümüyle mirasçılarından anne ve babası olan davacıların, anılan temliki işlemlerin ehliyetsizlik ve muris muvazaası hukuksal nedenleriyle geçersiz olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açtıkları; davalının, çekişmeli taşınmazın 27.10.1999 tarihinde 3. kişiden alımında satış bedelini kendisinin ödediğini, ancak işlerinin yoğunluğu nedeniyle tescilin muris adına yapıldığını ve bilahare miras bırakanın da bu nedenle kendisine temlik ettiğini belirterek davanın reddini savunduğu; davacılardan İ.’nin yargılama sırasında ölümü üzerine Nedim dışındaki mirasçılarının davayı takip ettikleri, hükmüne uyulan bozma kararı sonrasında mirasçı N.’in davaya katılmak istemediğini ancak diğer mirasçıların davayı yürütmelerine muvafakat ettiğini bildirdiği görülmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki, Adli Tıp raporu ile miras bırakanın hukuki ehliyetine haiz olduğu belirlendiğine göre, davada dayanılan diğer hukuki sebep olan muris muvazaasının üzerinde durulması gerektiği kuşkusuzdur.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; çekişme konusu taşınmazın 3. kişiden satın alındığı 27.10.1999 tarihinden iki gün önce 25.10.1999 tarihinde davalının kendi banka hesabından temin ettiği 18.000.000.000 TL.sını miras bırakanın banka hesabına havale ettiği, bunun da davalının savunmasını doğruladığı, kaldı ki, miras bırakan B.’in anne ve babasından mal kaçırması için bir nedeninin de bulunmadığı, muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı açıktır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 Sayılı HMK.nun geçici 3. maddesi yollamasıyla) 1086 Sayılı HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 05.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/42213, Karar No: 2023/9658, Tarih: 07.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/42213 E.  ,  2023/9658 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/607 E., 2021/378 K.

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmi bozma, Kısmi düzeltilerek onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.10.2013 tarihli ve 2013/11 Esas, 2013/766 Karar sayılı kararı ile 2007 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan 15 ay hapis cezası ile, 2008,2009 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından ayrı ayrı 3 kez 2 yıl 6ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 27.06.2018 tarihli ve 2016/5923 Esas, 2018/5910 Karar sayılı kararı ile eksik inceleme ile hüküm kurulması ve "...UYAP kayıtları üzerinde yapılan incelemede; sanık hakkında aynı mükellefiyet dolayısıyla, Konya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/887-2014/436 E.-K. sayılı dosyasında yapılan yargılamada 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan, Konya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/1330-2015/1297 E.-K. sayılı dosyasında yapılan yargılamada 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından mahkumiyet hükümleri kurulduğu ve her iki dosyanın da temyiz inceleme sırası beklediğinin anlaşılması karşısında; sanığın aynı takvim yılında başka mükelleflerden de temin ettiği sahte faturaları kullandığına ilişkin tespitin, yeni bir suçu oluşturmayıp, zincirleme suç içinde değerlendirilmesi gerekeceği cihetle, mükerrer yargılama yapılmaması ve fiillerin zincirleme suç içinde kalıp kalmadığının değerlendirilmesi açısından; söz konusu dosyaların duruşmaya getirtilip incelenmesi, mümkün olması halinde davaların birleştirilmesi, mükerrer dava açılıp açılmadığının veya sanığın fiillerinin zincirleme suç niteliğinde olup olmadığının belirlenmesi ile sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,..." gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3.Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.05.2021 tarihli ve 2018/607 Esas, 2021/378 Karar sayılı kararı ile 2007 ve 2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan düşme kararı, 2009 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından ayrı ayrı 2 kez 3 yıl 1ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi davanın zamanaşımına uğradığına, atılı suçun oluşmadığına, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, bozmanın gereklerinin yerine getirilmediğine, katılan vekilinin temyiz istemi ise, zamanaşımı süresinin dolmadığına ilişkindir.

III.GEREKÇE

A. 2007 ve 2008 Takvim yıllarında Sahte Fatura Kullanma Suçları Yönünden

1. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin b fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, suç tarihi olan 25.12.2008 tarihinden hüküm tarihine kadar, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir, ancak kararda uygulama maddesinin gösterilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

B. 2009 ve 2011 Takvim yıllarında Sahte Fatura Kullanma Suçları Yönünden

1. 27.06.2018 tarihli ve 2016/5923 Esas, 2018/5910 Karar sayılı bozma ilamında da belirlendiği üzere temyiz incelemesine konu dosyadaki suç tarihlerinin 25.01.2010 ve 25.04.2011 olduğu, buna göre zamanaşımı süresinin dolduğu, ancak yine bozma kararında bahsi geçen sanığın aynı şirketi hakkında açılmış olan ve UYAP kayıtları ile suç tarihleri tam olarak belirlenemeyen Konya 14. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/1330 Esas, 2015/1297 Karar sayılı dosyasının Dairemizin 23.05.2022 tarihli ve 2019/6614 Esas, 2022/9271 Karar sayılı ilamı ile bozulduğu anlaşılmakla, bahse konu dosyanın yeni esas numarasının tespit edilip dosyaların birleştirilmesi, suç tarihlerinin belirlendikten sonra her iki dosyada zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının ve davanın reddini gerektirir mahiyette mükerrer davanın bulunup bulunmadığının belirlenmesinden sonra sonucuna göre işlem yapılması gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz araştırmayla mahkûmiyet hükmü kurulması,

2. Bozma öncesinde sanık hakkında her yıl için ayrı ayrı 2 yıl 6 ay mahkumiyet hükümleri kurulmasına ve sadece sanık tarafından temyiz edilmesine karşın sanığın ceza miktarları yönünden kazanılmış haklarının gözetilmemesi,

2. Bozma öncesinde sanık hakkında her yıl için ayrı ayrı 2 yıl 6 ay mahkumiyet hükümleri kurulmasına ve sadece sanık tarafından temyiz edilmesine karşın sanığın ceza miktarları yönünden kazanılmış haklarının gözetilmemesi,

3. Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359 uncu maddesinin 3, 4, 5 ve 6 ıncı fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nin 7 inci maddesinin ikinci fıkrası da gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Nedenleriyle hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. 2007 ve 2008 Takvim yıllarında Sahte Fatura Kullanma Suçları Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.05.2021 tarihli ve 2018/607 Esas, 2021/378 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği, hüküm fıkrasının 1 numaralı paragrafına "TCK'nin 66/1-e, 67/4 maddeleri" kısmında sonra gelmek üzere "5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası" ibaresinin yazılması suretiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B. 2009 ve 2011 Takvim yıllarında Sahte Fatura Kullanma Suçları Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.05.2021 tarihli ve 2018/607 Esas, 2021/378 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7765, Karar No: 2022/8704, Tarih: 13.09.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/7765 E.  ,  2022/8704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re' sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı

ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

" 134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir. " hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin % 10' u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi’nin 21.04.2022 tarih ve 2022/243 E. 2022/999 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

SONUÇ:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi’nin 21.04.2022 tarih ve 2022/243 E. 2022/999 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2- ... 1. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 02/12/2021 tarih ve 2021/624 E.- 2021/756 K.. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin “2” numaralı bendinde yer alan “ % 10’u oranında (40.500,00 TL)” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “ % 5’i ” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa' nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 13/09/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9342, Karar No: 2021/3101, Tarih: 29.03.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/9342 E.  ,  2021/3101 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki araçla yerleşim yeri dışında, iki şeritli, iki yönlü, asfalt kaplama, hız limitinin 90 km/s olduğu, düz, eğimsiz, aydınlatmasız yolda gece vakti seyir halindeyken kendisi ile aynı istikamette önünde seyretmekte olan motosiklete arkadan çarpması şeklinde meydana gelen ve sanığın asli kusurlu olarak iki kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu iki kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın lehe hükümlerin ve seçenek yaptırımların uygulanmamasına, ehliyetinin geri alınmasına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 29/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5013, Karar No: 2024/5746, Tarih: 22.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/5013 E.  ,  2024/5746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2350 E., 2023/2274 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yatağan Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2023/48 E., 2023/249 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ile fer'i müdahil Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili ile fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde, davacının davalı okulda anasınıfı yardımcı elemanı olarak çalıştığını, ancak çalışmalarının fer’i müdahil Kuruma eksik bildirildiğini beyanla davacının davalı iş yerinde 06.02.2006 – 14.06.2013 tarihleri arasında, okulların açık kaldığı dönemde ve ayda 30 gün üzerinden çalıştığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının, 2006 – 2013 yılları arasında okul müdürlüğü tarafından değil anasınıfı velilerinin kendi imkanları ile çalıştırıldığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

2.Davalı okul adına müdür cevap dilekçesinde özetle; davalı okulun tüzel kişiliği bulunmadığını, bu nedenle davada taraf olamayacağını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

3. Fer’i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI