muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8210, Karar No: 2012/13687, Tarih: 26.09.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/8210 E.  ,  2012/13687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkillerince isim yazılıp imza atılarak boş olarak davalıya verilen bononun anlaşmaya aykırı olarak doldurulup icra takibine konulduğunu ileri sürerek takibe dayanak bono nedeniyle müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine, %40 kötü niyet tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilince davacılara verilen borç para karşılığında icra takibine konu bononun verildiğini, tacir olan davacıların müvekkiline bedeli ve vadesi yazılmaksızın boş bono vermesinin dayanaktan yoksun olduğunu, davacı tarafın bu yöndeki iddialarını yazılı delille kanıtlaması gerektiğini ileri sürerek davanın reddi ile %40 kötü niyet tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda toplanan delillere göre; takibe konu bononun mücerret borç ikrarını taşıyan kambiyo vasfının bulunduğu, senette teminat amacına verildiğine ilişkin bir açıklama olmayıp davacı tarafın bu konuda yazılı bir delil sunamadığı, davacı tarafın delil listesinde yemin deliline dayanmış olması sebebiyle yemin teklif etme hakkı hatırlatıldığı halde davalıya yemin teklif edilmediği, bu durumda davacıların davasını ispat edemedikleri gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 26.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21604, Karar No: 2016/12634, Tarih: 29.11.2016

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/21604 E.  ,  2016/12634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca...parsel sayılı taşınmazların kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan 29.11.2016 gününde temyiz edenlerden davalı vekili Av.... geldi. Davacı adına gelen olmadı. Gelen vekilin sözlü açıklaması dinlendikten sonra dosyadaki bilgi ve belgeler okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dava konusu 179 ada 8 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan kavak ağaçlarının kesim yaşında olmaları nedeniyle taşınmazın kapama meyve bahçesi olarak değerlendirilip, kavak ağacı münavebeye dahil edilmeden ve bir değerde verilmeden kamulaştırma bedelinin tespiti gerekirken, kavak ağacını münavebeye dahil ederek bedel tespit eden rapora göre hüküm kurulması,

2-Dosyadaki kıymet takdir komisyonu raporuna göre, taşınmazlar üzerinde bulunan muhdesat enkazının mal sahibine bırakıldığı belirtilmiş ise de, malikin enkazı almaya zorlanamayacağı kıymet takdir komisyonu raporuna itiraz etmediği ve dava konusu yapmadığı gözetilerek enkaz değeri tespit edilip kamulaştırma bedelinden düşülmesi gerekir. Böyle bir durum yoksa enkaz, belirlenen bedelden düşülemez. Mahkemece, mal sahibinin enkazı alıp almadığı, isteyip istemediği araştırılarak, enkazın mal sahibi tarafından alındığının anlaşılması halinde ağaç enkaz bedelinin tespit edilen kamulaştırma bedelinden düşülmesi, aksi halde düşülmemesi gerekirken, yeterli araştırma yapılmadan enkaz bedelinin düşülmesine karar verilmesi,

3-Dava konusu 179 ada 8 parsel ve 180 ada 219 parsel sayılı taşınmazların tespit edilen bedelinden şartları varsa enkaz bedelinin düşülmesi ile yetinilmesi gerekirken, ayrıca ceviz ağacı kereste değerinin düşülmüş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 1.350,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 29.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6162, Karar No: 2018/3394, Tarih: 26.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/6162 E.  ,  2018/3394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre ise;

1-01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 352/b maddesi yürürlükten kaldırılmış olup, hükmedilen cezanın şartları bulunduğu taktirde seçenek yaptırımlara çevrilmesine ve ertelenmesine bir engel bulunmadığının anlaşılması karşısında, yetersiz gerekçe ile sanık hakkındaki hapis cezasının ertelenmesi veya adli para cezasına çevrilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2- Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olmasına karşın, sanık hakkında TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarınına hükmedilmemesi,

3-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin ''31.12.2014'' yerine, ''06.10.2015'' olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3978, Karar No: 2023/15588, Tarih: 25.12.2023

**6. Ceza Dairesi         2022/3978 E.  ,  2023/15588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/417 E., 2020/202 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

İddianame anlatımına göre; katılan ... ile sanık ...'ın olay tarihinde resmi nikahlı oldukları ancak ayrı yaşadıkları, olay günü aralarında çıkan tartışmada sanığın katılana hitaben, sokak ortasında "Akhisar'da yaşamayacaksın, çocuğu okuldan alacaksın, almazsan seni öldürürüm" dediği, ardından yarım saat sonra çocuğu bırakmak için katılanın ikametine giden sanığın, apartman dairesi giriş kapısı önünde katılanın boynunda bulunan kolyeyi görüp söküp aldıktan sonra "bu akşam seni öldüreceğim" diyerek olay yerinden ayrıldığı, katılanın şikâyetçi olması üzerine kolyenin sanığın annesi tarafından katılanın dayısının oğluna teslim edildiği olayda, sanık hakkında, yağma cürmünü işleme kastının sabit olmadığı durumda suçun dönüşen hali ile hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yağma suçundan beraat, tehdit suçundan suç ihbarında bulunularak hükümde çelişkiyle duraksamalara neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnamaye aykırı olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Akhisar Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

25.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10857, Karar No: 2012/8380, Tarih: 21.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/10857 E.  ,  2012/8380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/03/2010 tarih ve 2007/86-2010/50 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "İKİNCİ BAHAR HUZUR EVİ + şekil" markası bulunduğunu, davalının ise 'Özel Oluşum İkinci Bahar Huzurevi' ibaresini kullandığını, böylece davacının markasına açıkça tecavüzde bulunduğunu ileri sürerek, davalının "İKİNCİ BAHAR" ibaresini işletmenin her türlü tanıtımında, yazışmalarında tabelalarında kullanımının önlenmesini, davalının eyleminin davacıya ait marka hakkına tecavüz oluşturduğunun tespiti ile bu tecavüzün önlenmesini, "ikinci Bahar" ibaresinin bulunduğu her türlü evrak tabela reklam ve tanıtım malzemesinden çıkartılmasını, davalının bu ibareyi kullanmaktan yasaklanmasını, 5.000 TL maddi, 15.000 TL manevi tazminatın ihtarnamenin tebliği tarihi olan 14.12.2006 tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte tahsilini, hükmün ilanını talep ve dava etmiş, yargılama sırasında maddi tazminat talebini takip etmediğini bildirmiştir.

Davalı vekili, “İkinci Bahar" ibaresinin anonim bir ibare olduğunu, şiirlere ve şarkılara konu edildiğini, sinema filmleri ve televizyon dizileri çekildiğini, bu ibarenin gençlikten sonra sağlıklı bir yaşlılık dönemini çağrıştırdığını, sektörde herkesin kullanımına açık olduğunu, davacının tescilinin hukuka aykırı olduğunu, müvekkilinin kullanımının davacının markasına tecavüz oluşturmadığını, karıştırma ihtimalinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, “İkinci Bahar" ibaresinin anonim bir ibare olduğunu, şiirlere ve şarkılara konu edildiğini, sinema filmleri ve televizyon dizileri çekildiğini, bu ibarenin gençlikten sonra sağlıklı bir yaşlılık dönemini çağrıştırdığını, sektörde herkesin kullanımına açık olduğunu, davacının tescilinin hukuka aykırı olduğunu, müvekkilinin kullanımının davacının markasına tecavüz oluşturmadığını, karıştırma ihtimalinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, "İkinci Bahar" ibaresinin huzur evleri hizmetlerinin kalitesi ile ilgili bir ibare olmayıp, genel anlamda "yaşlılıkta gelen mutluluk" olması nedeniyle ikinci ya da üçüncü evlilikleri veya yaşlı insanların yeni bir hayat kurarak mutlu olmalarını gösterdiği, böylece bu ibarenin huzur evi hizmetleri bakımından tasviri olmadığı, davacının markasının asli unsuru "İKİNCİ BAHAR" ibaresi olup, davalının da işletmesinde 'Özel Oluşum İkinci Bahar Huzurevi' ibaresini kullandığından, bu ibarede yer alan ikinci bahar deyimi nedeniyle davalının işletmesinin, davacıyla bir organik bağ içerisinde bulunduğu kanaatinin doğacağı, davalıya ait işletmenin davacının bir şubesi olarak görülebileceği ya da ikinci bahar ibaresinin davacıdan lisans alınarak kullanıldığının düşünülebileceği, böylece karıştırma ihtimalinin mevcut olduğu gerekçesiyle, davacı vekili maddi tazminat talebinden sarfınazar etmiş ancak bu talebi davalı tarafından kabul edilmediğinden ispat edilemeyen ve sarfınazar edilen maddi tazminat talebinin reddine, davanın kısmen kabulüne, davalının 'Özel Oluşum İkinci Bahar Huzurevi'

biçimindeki kullanımının davacının tescilli markasına tecavüz oluşturduğunun tespiti ile bu tecavüzün önlenmesine, davalının işletmesinde her türlü tabela, görsel, işitsel reklam, ticari tanıtım evrakı üzerindeki "İkinci Bahar" ibaresinin çıkarılmasına, davalının bu ibareyi yaşlılar için huzurevi hizmetlerinde kullanmaktan yasaklanmasına ve davalının bu ibareyi işletmenin tanıtımı ile ilgili her türlü resmi ve özel yazışmalarda ve tabelalarında, sesli tanıtımlarında kullanmasının önlenmesine, takdiren 5.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren ticari temerrüt faizi ile davalıdan tahsiline, fazlaya dair manevi tazminat ve sair istemlerin reddine, hükmün ilanına karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Ancak, davacı tarafından tanzim edilen 06.12.2006 tarihli ihtarname ile davalıya 3 gün atıfet mehli verilmiş olup, davalı da tebliğden itibaren 3 gün sonra temerrüde düşeceğinden faizin anılan tarihten itibaren başlatılması gerekirken, faize dava tarihinden itibaren hükmedilmesi bozmayı gerektirmiş ise de; bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK 438/7 madde uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile mahkeme kararının hüküm bölümünün 2. fıkrasında geçen “dava tarihinden itibaren” kısmının çıkartılarak yerine “ temerrüt tarihi olan 18.12.2006 tarihinden itibaren “ ibaresi eklenerek bu şekli ile davacı yararına DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 222,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı'dan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 21/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20646, Karar No: 2017/36412, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/20646 E.  ,  2017/36412 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9456, Karar No: 2016/1148, Tarih: 02.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/9456 E.  ,  2016/1148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle daha önceden belirlenen 02.02.2016 duruşma günü için tebligat üzerine temyiz eden davalılar ve vekili gelmedi. Aleyhine temyiz olunan davacı vekili Av. .... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra, işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldügünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkili şirketin abonesi bulunan ....’ın ölü olması nedeniyle 2010/8 dönemine ait 27.085,80 TL bedelli kaçak ve 2011/5 dönemine ait 46.013,50 TL bedelli endeks esaslı ek tahakkuktan doğan borçlarının tahsili için mirasçıları olan davalılar aleyhine icra takibine girişildiğini, ancak davalıların kötüniyetli olarak takibe itiraz ettiklerini ileri sürerek; takibe vaki itirazın iptaline ve davalıların icra inkâr tazminatına mahkûm edilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; müvekkillerinin murisi ...’ın 1992 yılında öldüğünü, bu nedenle daha sonradan doğmuş bulunan borçlardan dolayı müvekkillerinin sorumlu tutulamayacağını, ayrıca müvekkillerinin aboneliğin kurulu bulunduğu oteldeki paylarını da 1995 yılında devrettiklerini savunarak; davanın reddini ve davacı tarafın kötüniyet tazminatına mahkûm edilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davalıların murisi ile davacı arasında 20.04.1990 tarihinde elektrik abonelik tesis edildiği, bu nedenle borç tahakkuk ettikten sonra aboneliğin 3. şahıslara devredilmesinin abonenin sorumluluğunu kaldırmayacağı gerekçesiyle; davanın kabulüne, itirazın iptali ile takibin devamına, takibe haksız ve kötüniyetli olarak itiraz eden davalılardan asıl alacağın % 40’ı oranında icra inkâr tazminatının tahsiline dair verilen hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 18.11.2013 günlü ve 2013/13904 E. 16103 K. sayılı ilamı ile;

(...Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalıların murisine ait aboneliğin sonlandırılmamış olmasına göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

6100 sayılı ...nun 266. maddesi gereğince çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınması gerekir. Ancak, bilirkişi seçimi yapılırken düşüncesine başvurulacak kişi veya kişilerin özel ve teknik bilgilerinin yeterli olup olmadığı üzerinde durulması gerekir.

Dava konusu olayda; her ne kadar bilirkişi görüşüne başvurulmuş ise de; mahkemenin hükmüne esas aldığı raporu düzenleyen bilirkişi mali müşavir olup, uyuşmazlık konusunda uzman olmadığından, raporuna itibar edilemez.

Dava konusu olayda; her ne kadar bilirkişi görüşüne başvurulmuş ise de; mahkemenin hükmüne esas aldığı raporu düzenleyen bilirkişi mali müşavir olup, uyuşmazlık konusunda uzman olmadığından, raporuna itibar edilemez.

O halde, mahkemece; bu konuda uzman elektrik veya elektrik ve elektronik mühendisi olan bilirkişi veya bilirkişi kurulunun görüşüne başvurularak yeniden rapor aldırılması ve ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, konunun uzmanı olmayan bilirkişice hazırlanmış raporun esas alınması suretiyle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Öte yandan; 2004 sayılı İİK.nun 67. maddesinin 3.fıkrası; “İtiraz eden veli, vasi veya mirasçı ise, borçlu hakkında tazminat hükmolunması kötü niyetin sübutuna bağlıdır.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükmüne göre, itirazın iptali davasının kabulü halinde, itiraz eden mirasçı ise inkâr tazminatına hükmolunmasının zorunlu koşulu, itirazın kötüniyetle yapıldığının kanıtlanmasıdır.

Davacı tarafça, davalıların itirazlarında kötüniyetli oldukları ileri sürülmesine rağmen bu husus ispatlanamamıştır. Ayrıca, somut olayın özelliğine göre de asıl borç davalıların kendi eylemlerinden doğan bir işleme dayalı bulunmadığından itirazın kötüniyetli yapıldığı da kabul edilemez.

Mahkemece bu yönler gözetilerek icra inkâr tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, kabulü usul ve yasaya aykırıdır...)

Gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma ilamına uyan mahkemece, talimat mahkemesi aracılığı ile aldırılan bilirkişi raporu esas alınarak; kaçak elektrik tüketimi nedeniyle alacak tutarının 27.085.80 TL, 26.05.2011 tarihine kadar olan otomatik dönem tahakkuku alacağı tutarının ise 46.013,50 TL olduğu, buna göre davalıların davacıya 73.099,30-TL asıl alacak, 8.855,97-TL gecikme zammı, 1.594,07-TL KDV yönünden borçlu bulunduğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, icra inkar tazminatı ve kötüniyet tazminatı istemlerinin reddine karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle uyulan bozma ilamının gereğinin yerine getirilmiş olmasına göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.