muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/23319, Karar No: 2016/2405, Tarih: 07.03.2016

Sanık .....’nin, ilçede yaşanan don felaketi nedeniyle yapmış olduğu başvurusunda, 32 numaralı taşınmazında bulunan kayısı ağaçlarının zarar gördüğünü belirtmiş olmasına rağmen, aynı taşınmaz ile ilgili olarak öncesinde fiğ ve arpa ekili olduğunu belirttiğinden, .... Sistemi üzerinden yapılacak bir araştırma ile bu durumun belirlenip yerinde yapılacak tespit sonucunda, 22.05.2010 tarihli 2010/418 sayılı Kararnamenin 4. maddesi uyarınca, bu kişinin beyanının reddedilmesi gerektiğinden, basit yalan düzeyinde kalan ve görevlilerin denetim olanağını ortadan kaldırmayan eylemi nedeniyle dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı; öte yandan 24.05.2010 ile 01.07.2010 tarihleri arasındaki kısa bir zaman aralığı içerisinde birçok çiftçinin binlerce dönümlük arazileriyle ilgili olarak kayısı don afetinden zarar gördükleri gerekçesiyle yaptıkları başvuruları kabul edip belgelerini incelemek, sisteme kayıtlarını yapmak ve kayısı don afeti nedeniyle verilecek destekleme primi işlerini tamamlamak ile sonrasında yapılacak itirazları değerlendirme mecburiyetinde kalan ilçe tarım müdürlüğü görevlileri olan diğer sanıkların, gelen başvuruları mesai içi ve dışı demeden (saat 18:00 ile sabah 07:00 arası ve hafta sonları dahil olmak üzere) kabul ederek sisteme kaydetmeye çalışmaları, sistemin daha önce farklı ürünlere başvuru yapanlara ilişkin uyarı vermemesi ve hataların çiftçilerin kültür ve bilgi düzeylerinin eksiliği ile işin kısa sürede tamamlanma mecburiyetine dayanan yoğunluğun getirdiği zorunluluk halinin doğal sonucu olması yanı sıra dosya kapsamından bu sanıklar tarafından yapılan inceleme sonucunda yeterli şartları taşımayan yaklaşık 700-800 kişiye ait başvurularının reddedildiğinin anlaşılması karşısında; sanıkların, çiftçiler tarafından hatalı yapılan başvuruları kasten kabul ettiklerine dair bir delil elde edilememesi ve görevi kötüye kullanma suçunun taksirle işlenmesinin mümkün olmaması nedeniyle atılı suçun yasal unsurları gerçekleşmediğinden, tüm sanıklar hakkında verilen beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçların yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, eksik incelemeyle karar verildiğine, memur olan sanıkların daha dikkatli olmaları gerektiğine ilişkin katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 07.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11808, Karar No: 2013/14062, Tarih: 12.09.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/11808 E.  ,  2013/14062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 07/01/2011 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 23/10/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, eşya iadesi, olmadığı takdirde alacak istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem red edilmiş; karar, davacı vekili ve davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, evlilik sırasında alınan davaya konu altınların davalılar tarafından saklanmak için alındığını, daha sonra evliliğin sona erdiğini ancak davalıların altınları vermediklerini, altınların aynen iadesine, bu mümkün olmadığı taktirde tespit edilecek olan toplam değerlerinin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının davasını ispat edemediği, bir kısım tanıklar tarafından altınların davacıya verildiğinin belirtildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece dinlenen davacı tanıkları dava konusu altınları davalıların teslim etmediğini, davalı tanıkları ise davalılar tarafından altınların geri verildiği, bazı tanıklar ise soyut bir şekilde davacının altınları satıp dikiş makinesi aldığını beyan etmişlerdir

Bu kapsamda toplanan delillerle dava ispat edilmiş değildir. Davacı taraf yemin deliline de dayanmıştır. Mahkemece davacıya yemin teklifi hakkı hatırlatılarak, bunun sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre de tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığı ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 12/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3476, Karar No: 2019/13808, Tarih: 19.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/3476 E.  ,  2019/13808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 31. HUKUK DAİRESİ

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve sendikal tazminata hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne, davacının işe iadesine, sendikal tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi'nin kararı davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davalı vekilinin temyizine ilişkin yapılan incelemede;

Dosya incelendiğinde, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekilinin istinaf başvurusunda bulunmadığı, ... Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi'nin davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine iliş kararını temyiz ettiği görülmüştür.

Öncelikli sorun İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan tarafın, somut olayda davalının, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından karşı tarafın istinaf başvurusunu yeni bir karar verilmeden reddetmesi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararını müstakilen yada katılma yolu ile temyiz etme hakkının olup, olmadığıdır.

Hukuk Mahkemelerinin kesin olduğu yasalarla belirtilenler dışındaki kararlarının kanun yolu denetimi 5235 sayılı Yasa ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihine kadar sadece Yargıtay tarafından " Temyiz yolu ile " yapılmakta iken 5235 sayılı Yasa ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinde faaliyete geçirilmesi üzerine kanun yolu denetimi iki kademeli hale gelmiştir. Başka bir deyişle İlk Derece Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinden sonra verdiği kararlara karşı doğrudan temyiz yolu kapatılmıştır.

6100 sayılı HMK. daki yeni düzenleme ile getirilen istinaf kanun yolu, ilk derece mahkemesi ile temyiz incelemesi arasında, ikinci derece bir denetim mekanizması ve kanun yoludur.

İstinaf kanun yolu uygulamasında, ilk derece mahkemesi kararından sonra, karar önce istinaf denetimine tâbi tutulmakta, istinaf denetiminden sonra temyiz yolu açıksa temyize başvurulmaktadır. Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle yargılama üç aşamalı hale gelmiştir. Önce İlk Derece Mahkemesinde ilk derece yargılaması yapılarak karar verilmekte, ardından Bölge Adliye Mahkemesinde istinaf incelemesi ile vakıa ve hukukilik denetimi yapılmakta, son olarak da Yargıtay’da temyiz incelemesine gidilmektedir.

Yeni sistemde temyiz edilen karar İlk Derece Mahkemesinin kararı değil, Bölge Adliye Mahkemesinin kararıdır. Artık İlk Derece Mahkemesi kararının doğrudan temyiz edilmesi mümkün değildir.

Yeni sistemde temyiz edilen karar İlk Derece Mahkemesinin kararı değil, Bölge Adliye Mahkemesinin kararıdır. Artık İlk Derece Mahkemesi kararının doğrudan temyiz edilmesi mümkün değildir.

İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunulmaması halinde karar kesinleşmektedir.

6100 sayılı HMK'nın yargılama sitemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir.

Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf başvurusu üzerine tarafın istinaf başvurusunun usulden/esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak yeniden hüküm kurulabilir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusu reddedilen tarafın yada istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeni karar verilmesi halinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır.

Taraflardan birisinin İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmaması halinde kamu düzenine aykırılık yok ise diğer taraf lehine usuli kazanılmış hak oluşacaktır. Karşı tarafın istinafı üzerine de Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesinin kararının değiştirilmemesi halinde, istinaf etmeyenin temyize başvurması usulü müktesep hak ilkesine takılacaktır. Zira istinaf mahkemesinin elinin değmediği bir kararın temyiz incelemesi söz konusu olmaz ve olmamalıdır. Dolayısıyla tarafların istinaf incelemesinin kapsamı dışında bıraktığı hususlar kendiliğinden temyiz incelemesinin de kapsamı dışında bırakılmış sayılır.

Kural olarak İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmayan tarafın Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı bulunmamaktadır. Ancak ilk kararı istinaf etmeyen taraf Bölge Adliye Mahkemesi tarafından İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak yeni bir karar verilmesi halinde bu yeni kararı temyiz edebilecektir. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup, İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davalı taraf İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmemiş, ancak Bölge Adliye Mahkemesinin davacı tarafın istinaf başvurusunu esastan reddine ilişkin kararını temyiz etmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davalı taraf İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmemiş, ancak Bölge Adliye Mahkemesinin davacı tarafın istinaf başvurusunu esastan reddine ilişkin kararını temyiz etmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere davalı taraf İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmadığından davacı taraf lehine usuli kazanılmış hak oluşmuştur. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davacının istinaf başvurusu esastan reddedildiğinden, başka bir deyişle yeni bir karar verilmediğinden davalı tarafın Bölge Adliye Mahkemesi kararını müstakilen ya da “katılma yoluyla" temyiz hakkı bulunmamaktadır. Aksi düşüncede istinaf başvurusunda bulunmayan tarafa ilk derece mahkemesi kararını istinaf kanun yolunu atlayarak temyiz etme hakkı tanınmış olur ki, bu durum 6100 sayılı HMK ile hayata geçirilen üç kademeli yargılama sistemini iki kademeli yargılama sistemine dönüştürür ve istinafın devre dışı bırakılmasına yol açar.

Bu açıklamalar karşısında İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen davalının, Bölge Adliye Mahkemesinin ( davacının istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin ) kararını temyiz hakkı olmadığı anlaşıldığından, davalı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE,

nispi temyiz harcının isteği halinde ilgiliye iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 19/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19681, Karar No: 2016/3591, Tarih: 29.02.2016

**8. Hukuk Dairesi         2014/19681 E.  ,  2016/3591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi ve Kal

... ile ... Turizim Otelcilik İşl. İth. İhr. Tic. Ltd. Şti. aralarındaki elatmanın önlenmesi davasının kabulüne dair ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen ... gün ve ... sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul ve Kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına, 29.02.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

K A R A R

Dava 3621 sayılı Kıyı Kanunu uyarınca kıyı alanda kalan ve ayrıca kıyı alanda kalmamakla birlikte, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan taşınmaz bölümüne davalı tarafından yapılan iskele, bar niteliğindeki muhtesatlar nedeniyle davalının elatmasının önlenmesine ve bu muhtesatların yıkımına ilişkindir.

Mahkemece yapılan keşif ve bilirkişi incelenmesi alınan teknik bilirkişi raporları uyarınca; davalının kıyı kenar çizgisi içindeki kıyı alanda (A) ile gösterilen 1008.31 m2; yeşil alana terkedilmiş 1510 m2 ve imar yolunda kalan 441 m2 alanlara haksız olarak elattığından; .//..

davalının bu alanlara elatmasının önlenmesine ve bu alanlar üzerinde meydana getirdiği muhtesatların yıkımına karar verilmiştir. Davalı hükmü bütünüyle temyiz etmiştir.

3194 sayılı İmar Kanunu'nun 11. maddesi; "İmar planlarında; meydan, yol, park, yeşil saha, otapark, toplu taşıma istasyonu ve terminal gibi kamu hizmetine ayrılmış yerlere rastlayan Kamuya (...'ye) ait taşınmazlar; belediye ve mücavir alan içinde ilgili belediyeye, bedelsiz olarak terkedilir... bu gibi yerler başka maksat için kullanılamaz... Onaylanmış imar planı kararı ile getirilen kullanma amacına konu ve tabi olurlar..." hükmünü içermektedir.

3194 sayılı İmar Kanunu'nun 11. maddesi; "İmar planlarında; meydan, yol, park, yeşil saha, otapark, toplu taşıma istasyonu ve terminal gibi kamu hizmetine ayrılmış yerlere rastlayan Kamuya (...'ye) ait taşınmazlar; belediye ve mücavir alan içinde ilgili belediyeye, bedelsiz olarak terkedilir... bu gibi yerler başka maksat için kullanılamaz... Onaylanmış imar planı kararı ile getirilen kullanma amacına konu ve tabi olurlar..." hükmünü içermektedir.

Mahkemece verilen elatmanın önlenmesi ve yıkıma konu yeşil alana terkedilmiş 1510 m2 ve imar yolunda kalan 441 m2'lik bölümler yönünden ilgili belediyeden onaylı imar planı getirtilerek; buraların imar planı kapsamında kalıp kalmadığı belirlenmeden eksik tahkikatla hüküm oluşturulmuştur. Belirtilen alanların onaylı imar planı kapsamında kalması durumunda; bu alanlarla ilgili dava başvurusunu ilgili belediyenin yapması gerekir. Davacı Maliye ...si'nin onaylı imar planı içinde kalan bu gibi Kamu hizmetine tahsisli alanlar yönünden dava açmada menfaati yoktur. Açıkladığım sebeplerle yerel mahkeme hükmünün eksik tahkikat nedeniyle bozulması gerektiğini düşünüyor; Değerli çoğunluğun bu alanlara ilişkin onama kararına katılmıyorum. 29.02.2016
Yargıtay — Esas No: 2013/22550, Karar No: 2013/18751, Tarih: 05.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/22550 E.  ,  2013/18751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararına uyularak davanın kabulüne karar verilmişse de, bozma gereği yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Bozma ilamında taşınmazda bulunan ağaçların sayı ve türüne göre taşınmazın karışık kapama meyve bahçesi niteliğinde olduğundan bahisle bu vasfına göre değer biçilmesi gerektiği bildirildiğine göre, taşınmaz üzerinde bulunan ve verim çağına gelmiş meyve ağaçlarının taşınmazda kapladığı alanlar ayrı ayrı belirlenip her bir türün değerlendirme tarihi itibariyle dekar başına üretim miktarı ve masrafı ile kg satış fiyatı dikkate alınmak suretiyle bedelin tespiti gerekirken, bilirkişilerin birden fazla tür meyve ağacından oluşan bahçelerin kapama bahçe niteliğinde olmadığı, bahçe kabulü için tek tür ağacın bulunması gerektiği görüşü doğrultusunda hazırlanan ve önceki raporlarında ısrar eden ek raporları esas alınarak hüküm kurulması yerinde değildir.

Bu itibarla mahkemenin bozma kararına uyduğu da gözetilerek bilirkişi kurulundan yukarıda belirtilen hususlara uygun ek rapor alınarak bozma sonrası görüşlerinde ısrar etmeleri halinde ise yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılıp bozmaya uygun olarak hazırlanacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yetersiz rapora itibar edilerek karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10953, Karar No: 2022/12584, Tarih: 19.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/10953 E.  ,  2022/12584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

KARAR

Dosyanın incelenmesinde; kararı temyiz eden davalı vekilince eksik yatırılan bakiye nispi harcın tamamlanması için Dairemizce verilen geri çevirme kararı sonrasında saklama kararı veren mahkemece çıkarılan muhtıranın davalı vekiline 25.10.2020 tarihinde e-tebligat yoluyla tebliğ edildiği, verilen kesin sürede nispi harcın yatırılmadığı gerekçesiyle saklama kararı veren mahkemece 25.05.2022 tarihli ek kararla temyiz eden davalı yönünden HMK 344/1 . maddesi uyarınca kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verildiği, iş bu ek kararın davalı vekili olarak Av. ...'e e-tebligat yoluyla tebliğ edildiği, ancak dosya içerisindeki davalı tarafça ibraz edilen vekaletnamenin incelenmesinde; Av. ...'in yetkili avukatlar arasında isminin yer almadığı , yargılamanın tüm aşamasında davalının Av. ... tarafından temsil edildiği anlaşılmakla; mahkemece ek kararın tebliğ edildiği Av. ...'in davalı tarafı temsil ettiğine dair varsa vekaletnamenin gönderilmesi, aksi halde yetkili vekile ek kararın tebliğ edilmesi ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın saklayan mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8487, Karar No: 2013/11773, Tarih: 08.07.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/8487 E.  ,  2013/11773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde; davalı abonenin elektrik faturasına yansıtılan kayıp kaçak ve diğer adlar altında alınan bedellerle ilgili olarak Tüketici Sorunları Hakem Heyeti tarafından verilen kararın iptali ile masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın esastan reddi cihetine gidilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine ek kararla esas karar kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiş, temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı elektrik abonesi olan davalının kullanmış olduğu elektrik için düzenlenen faturaya yansıtılan kayıp kaçak ve diğer bir kısım bedellerin alınmaması gerektiğinden bahisle yaptığı başvuru üzerine... Tüketici Sorunları Hakem Heyeti tarafından söz konusu bedellerin iadesine ve tüketicinin elektrik enerjiisi kullandığı süre içerisinde sayılan bedellerin tüketiciye yansıtılmaması gerektiğine karar verildiğini, oysa alınan bedellerin mevzuata uygun olduğunu, verilen hizmet karşılığında tahakkuk ettirildiğini bildirerek... Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin 13/06/2012 tarihli kararının iptalini istemiştir.

Davalı cevap dilekçesinde, alınan bedellerin açıkça hakkaniyete aykırı olup, temel tüketici haklarını ihlal mahiyetinde bulunduğu gerekçesiyle davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, 13/06/2012 tarihli... Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararını yerinde görülerek faturalarda yer alan kayıp kaçak ve diğer bir kısım bedellerin elektrik kullanan tüketiciye yansıtılmasının açıkça hakkaniyete aykırı olup, temel tüketici haklarını ihlal niteliğinde görüldüğünden tüketicinin kullanımı dışındaki ücretlerin tüketiciye ödettirilmesinin kabul edilemeyeceğinden davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı tarafından süresinde temyizi üzerine mahkemece kararın Tüketici Kanunu 22/5. maddesi gereğince kesin olarak karar verildiğinden bahisle 25/02/2013 tarihli ek kararla temyiz talebinin reddine karar verilmiş, davacı tarafından ek karar temyiz edilmiştir.

Temyiz talebinin reddine dair ek karar davacı vekiline 28/02/2013 günü tebliğ edilmiştir. Davacı bu kararı yasal temyiz süresi olan (HUMK 432/5) 7 günlük süre geçtikten sonra, yani 08/03/2013 tarihinde temyiz etmiştir.

Temyiz talebinin reddine dair ek karar davacı vekiline 28/02/2013 günü tebliğ edilmiştir. Davacı bu kararı yasal temyiz süresi olan (HUMK 432/5) 7 günlük süre geçtikten sonra, yani 08/03/2013 tarihinde temyiz etmiştir.

Dava, davalının başvurusu üzerine Tüketici Sorunları Hakem Heyetince davacının abonelerden almakta olduğu kayıp kaçak ve bir kısım bedellerin alınmaması ve alınanların da iadesi gerektiğine karar verilmesi üzerine, bu kararın iptali talebiyle açılmış olup, davalının yaptığı başvuruyla yarattığı çekişmenin giderilmesine yöneliktir. Her ne kadar, mahkemece kararın Tüketici Kanunu 22/5 gereğince kesin olarak karar verildiği belirtilmiş ise de, yaratılan çekişme ve verilen hüküm bir yıla mahsus olmadığından ve ileriki yıllara da yönelik olduğu, dolayısıyla art etkisinin bulunduğu, yine kayıp kaçak vs. bedellerinin alınması uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren toplu bir uyuşmazlığın bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır. Dolayısıyla kesinlik sınırının dışında kaldığı da açık ve belirgindir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 tarih ve 2009/13-122 E, 2009/189 K., 13/10/2010 tarih 2010/13-406 E. -2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Kesin olmayan bir kararın mahkemece kesin olarak verildiği belirtilerek ve gerçekte kesin olmayan bir karara ilişkin olarak mahkemece kararın kesin olduğunun yazılması ve bu kararın temyizine ilişkin dilekçenin kararın kesin olduğundan bahisle red edilmesi yok hükmünde olup, hukuki sonuç doğurmaz.

HUMK.'nun 432/4-5. "Temyiz kanuni süre geçtikten sonra yapılır veya temyizi kabil olmayan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme temyiz isteminin reddine karar verir. Bu red kararı tebliğden itibaren 7 gün içinde temyiz edilebilir."

Esas karar kesin olduğundan bahisle temyiz talebinin reddine ilişkin 25/02/2013 tarihli temyiz talebinin reddi kararı davacı vekiline 28/02/2013 tarihinde tebliğ edilmiş, davacı vekili bu ek kararı 7 günlük yasal temyiz süresi geçtikten sonra 08/03/2013 tarihinde temyiz etmiştir.