muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6867, Karar No: 2013/14913, Tarih: 21.10.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/6867 E.  ,  2013/14913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayet eden borçlu Belediye Başkanlığı vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatma tazminat alacağı ilamına dayalı olarak aleyhlerinde başlatılan takipte 15.01.2013 tarihli müzekkereyle, Zirat Bankası ... Şubesi'nde bulunan hesapları üzerine haciz konulduğunu, 5999 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi gereğince; idarenin mal, hak ve alacaklarının hacizedilemeyeceğini, yine anılan hesapta bulunan paraların niteliği gereğince de 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesi ve de İİK'nun 82/1. maddeleri hükmünce haciz edilemeyeceğinden haczin kaldırılması talep edilmiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenlemenin yürürlük tarihinden sonra, hüküm altına alınan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddenin son fıkrası gereği haciz yapılamayacağı, yine 6111 sayılı yasanın ilgili maddesinin Anayasa Mahkemesi'nce 01.11.2012 tarihli karar ile iptal edildiği, ancak bu kararın henüz yürürlüğe girmediğinden, somut olayda anılan yasal düzenleme uygulanacağından şikayetin kabulüne, icra dosyasında uygulanan haciz işleminin iptaline karar verilmiştir. Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasanın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir.

Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayınlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21 maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6'ncı maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır. Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6

. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri, doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez ve anılan son fıkra kapsamında düşünülemez . Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; Kamulaştırmasız Elatmadan Kaynaklanan Tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın tarihi 5999 sayılı Yasanın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda, İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.04.11.1983 tarihinden sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasanın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda anılan yasa kapsamında verilen kamulaştırmasız elatma tazminatı alacakları için yapılan takiplerde haciz yasağı getiren geçerli bir düzenleme bulunmadığından haciz edilmezilik şikayetlerinin dinlenmeyeceği, ancak yeniden haciz yasağı getiren ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa nın 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun değiştirilen Geçici 6. maddesi kapsamında verilen ilamlara ilişkin yapılan takiplerde ise haciz yasağı mevcut olup haczedilmezlik şikayetlerinin kabulü gerekir.

Somut olayda; 17.05.2012 tarihli takip konusu ilamda idarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden ve olayda uygulanması gerekli 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesinin iptal edildiği, ilam ve haciz tarihinin 11.06.2013 tarihinden öncesine ait olduğuda nazara alınarak, borçlu aleyhine haciz uygulanmasında anılan yasal çerçevede hukuka aykırı bir yön bulunmadığı kabul edilmelidir.Bu durumda, Mahkemece anılan banka hesap ekstresinin celbiyle borçlunun 5393 sayılı Yasa 15/son maddesine dayalı haczedilmezlik şikayetinin incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi yerine yazılı gerekçeyle şikayetin kabulü ile haczin kaldırılması yönünde hüküm tesisi isabetsizdir. SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 21.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2010/2660, Karar No: 2010/9071, Tarih: 13.07.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/2660 E.  ,  2010/9071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :9.12.2009

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 6570 Sayılı Yasanın 7/son maddesi gereğince tahliye istemine ilişkindir.

Davacı ...’in maliki bulunduğu Güre Belediyesi sınırları içindeki mesken nitelikli taşınmaz 20.11.1990 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi ile davalı ...’a kiralamıştır. Kira sözleşmesi ve koşulları konusunda taraflar arasında bir çekişme yoktur.

Davacı vekili 2.7.2008 günlü dava dilekçesi ile davalının 20.11.1990 başlangıç tarihli sözleşme ile kiracı olduğunu, davalının Edremit-Zeytinli Belediyesi sınırları içinde oturulabilir nitelikli meskeni bulunduğunu belirterek, davalının 6570 Sayılı Yasanın 7/son maddesi gereğince tahliyesini istemiştir. Mahkeme davalının taşınmazının Zeytinli Belediyesi sınırları içerisinde olduğunu, kiralananın Akçay Güre Belediyesi sınırları içerisinde bulunduğunu, Edremit’in beldeleri olan Zeytinli ve Güre’yi aynı şehir olarak kabul etmek gerektiğini, davalıya ait konutun da oturulabilir konut olduğunu vurgulamak suretiyle taşınmazın tahliyesine karar vermiştir.Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6570 Sayılı Yasanın 7/son maddesi aynı şehir veya belediye sınırları içinde kendisi veya birlikte yaşadığı eşi adına kayıtlı oturabileceği meskeni bulunan kiracının oturduğu yeri malikin isteği üzerine tahliye etmeye mecbur olduğu hükmünü içermektedir. Madde metninden de anlaşılacağı üzere bu madde üç koşul öngörmektedir. Bunlar;

1-Varlığı ileri sürülen konutun aynı şehir veya Belediye sınırları içinde olması

2-Kiracının veya birlikte yaşadığı eşi adına kayıtlı olması

3-Konutun oturulabilir nitelikte bulunmasıdır.

Temyize konu olayda “varlığı ileri sürülen konutun aynı şehir ve Belediye sınırları içinde olması” koşulu önem taşımaktadır. Kiracıya ait meskenin kiralananla aynı Belediye sınırları içinde olmadığı kiralananın Güre Belediyesi sınırları içinde davalıya ait meskenin Zeytinli Belediyesi sınırları içinde olduğu çekişmesizdir.

Türk Dil Kurumu Türkçe Sözlüğünde (2009-tıpkı basım) şehir; nüfusunun çoğu ticaret, sanayi, hizmet veya yönetimle ilgili işlerle uğraşan, genellikle tarımsal etkinliklerin olmadığı yerleşim alanı, kent(sayfa 1855) anlamındadır. Belediye ise; il, ilçe, kasaba, belde vb. yerleşim merkezlerinde temizlik, aydınlatma, su, toplu taşıma ve esnafın denetimi gibi kamu hizmetlerine bakan, başkanı ve üyeleri halk tarafından seçilen, tüzel kişiliği olan örgüt olarak tanımlanmaktadır.

Burada (aynı şehir veya Belediye hudutları içinde olmak) deyiminden ne anlaşılması gerektiği, şehir veya Belediye tabirlerinin eş anlamlı kelimeler olup olmadığı konusu üzerinde durulmak gerekir.

Burada (aynı şehir veya Belediye hudutları içinde olmak) deyiminden ne anlaşılması gerektiği, şehir veya Belediye tabirlerinin eş anlamlı kelimeler olup olmadığı konusu üzerinde durulmak gerekir.

Prof Dr. F.N.Feyzioğlu “Borçlar Hukuku Hususi Kısım (1970.sayfa 494-495) isimli kitabında "o halde (şehir) ile (belediye) tabirleri arasındaki irtibat derecesi nedir? Bunlar eş anlamlı (müteradif) kelimeler midir? Eş anlamlı iseler, neden (ve) denmemiş de (veya) denmiştir? Genellikle, (şehir) tabiri ile bir ilin merkez kazası kastolunmakta ve idari taksimat ile beledi taksimat çok vakit aynı hudutlarla ayrılmamaktadır. Acaba sebep bu mudur?Bu sorunun izahına yarar bir açıklamaya, doktrinde ve tatbikatta rastlayamayınca Kanun vazıının maksadını araştırmak gayesiyle B.M.M. Zabıt ceridelerine baktık. Gördük ki, bu fıkra, Prof Muhlis Ete tarafından teklif edilmiştir. Verdiği takrir (aynı şehir ve aynı belediye hudutları içinde) şeklindedir. Fakat Reis, Muhlis Ete’nin takririni okurken (aynı şehir veya belediye hudutları) demiş ve kanuna da böylece (veya) şeklinde geçmiştir. Şu hal gösteriyor ki, kanun vazıının kastı her ikisini eş anlamlı kullanmaktır. Yargıtay kararlarında ise, daha çok (belediye hudutları) tabirinin kullanıldığı ve gayrimenkulün belediye hudutlarının içinde veya dışında oluşuna göre hadisenin tahliye sebebi olarak kabul edilmekte ve edilmemekte olduğu görülmektedir"demektedir.

Prof Dr. Kenan Tunçomağ da “Türk Borçlar Hukuku Cilt 2 Özel Borç İlişkileri” (1977.Sayfa 651) isimli kitabında (F bendinde kullanılmış aynı şehir veya belediye hudutları içinde sözleri yerinde olmayıp bunun aynı belediye sınırları içinde biçiminde anlaşılması gerekir. Zaten GKK.’nun 1. maddesi de bu yasanın her şeyden önce belediye örgütü bulunan yerlerde yani şehir ve kasabalarda uygulanacağını belirtmiştir. O halde f bendinde sadece belediyeden söz edilmesi de yetişecekdi” denmek suretiyle kanaatını belirtmiştir.

Ayrıca Büyükşehir Belediyeleri ile davaya konu olan belediyeler arasında bir benzerlik olduğu da söylenemez. Büyükşehir Belediyeleri 5216 Sayılı Yasa ile kurulmuş en az üç ilçe veya ilk kademe belediyesini kapsayan bu belediyeler arasında koordinasyonu sağlayan, kanunlarla verilen görev ve sorumlulukları yerine getiren, yetkileri kullanan, idari ve mali özerkliğe sahip ve karar organı seçmenler tarafından seçilerek oluşturulan kamu tüzel kişileridir. Büyükşehir içindeki alt yapı hizmetlerini, ulaşım hizmetlerini koordine etmek gibi görevleri vardır. İşte bu niteliği ve görevleri dikkate alınarak 6570 Sayılı Yasanın 7/son fıkrasının uygulanmasında Büyükşehir Belediye sınırları esas alınmış ve Yargıtay uygulamaları da bu doğrultuda sürdürülegelmiştir. Bu açıklamaların ışığı altında Edremit Belediyesi'nin Büyükşehir Belediyesi olduğu söylenemeyeceği gibi Güre ve Zeytinli Belediyelerinin de Edremit Belediyesine bağlı belediyeler olarak kabulü mümkün değildir.

O halde Büyükşehir Belediyesi vasfında olmayan bir yerde ayrı ayrı belde belediye sınırları içinde bulunan meskenler için 6570 Sayılı Yasanın 7/son maddesinin uygulanması olanağı yoktur. Bu nedenle davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.7.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30552, Karar No: 2014/29020, Tarih: 15.10.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/30552 E.  ,  2014/29020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Düşme

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Mahkemece yapılan keşif sonucunda imar uzmanı bilirkişinin hazırladığı raporda belirtildiği üzere, imara aykırı yaşam alanının kaldırıldığı ve imara aykırılığın giderildiği kanaatine varıldığı belirtildiğinden ve katılan vekilinin bu yönde bir itirazının olmadığı da gözetilerek,

Eyleme, yükletilen suça ve TCK'nın 184/5. maddesi uyarınca verilen düşme kararına yönelik katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE DAVANIN DÜŞMESİNE İLİŞKİN HÜKMÜN ONANMASINA, 15/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6556, Karar No: 2013/9062, Tarih: 16.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/6556 E.  ,  2013/9062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala Zarar Verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

C.Savcısının "İtirazın Konusu" başlıklı 22.12.2011 havale tarihli dilekçesinin sanık hakkında 24.11.2011 tarih ve 2009/1485 E; 2011/657 K sayılı hükmü ile "kasten bıçakla yaralamaya teşebbüs" suçundan verilen "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" kararına yönelik itirazlar mahiyetinde olduğu, dilekçenin 3.bendindeki itiraz nedeninin de "Mala zarar verme" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz değil, bu suçtan verilen zararın giderilmemesi vakıasına dayanılarak "kasten bıçakla yaralamaya teşebbüs" suçundan verilen karara itiraz niteliğinde olduğu, dolayısıyla "Mala zarar verme" suçundan verilen "mahkumiyet" hükmüne yönelik herhangi bir temyiz istemi bulunmadığı, itiraz merciinin 24.01.2012 tarih ve 2012/173 değ. İş sayılı kararın 2 nolu kısmında isabet olmadığı sonucuna varıldığından, C.Savcısının itiraz nedenlerinin "itiraz merciince" değerlendirilip karara bağlanması gerektiğinden, temyiz incelemesi yapılmaksızın mahalline iletilmesi için dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 16.05.2013 Tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14587, Karar No: 2017/12286, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/14587 E.  ,  2017/12286 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/904, Karar No: 2016/16465, Tarih: 24.11.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/904 E.  ,  2016/16465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespit ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalılardan ... vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1- Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 19/02/2014 yılı itibariyle belediye 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde olup, olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı üzerine yapı yapıldığı takdirde belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmayacağı ve etrafının meskun mahal olup olmadığı, en yakın yerleşim birimlerine, kamu kurum ve kuruluşlarına olan uzaklığının ne olduğu hususları Belediye Başkanlığından sorulduktan,

2-Dosya fen bilirkişisine tevdi edilip dava konusu taşınmazın şehir halihazır haritasında, resmi kurumlara (Belediye, hastane, hükümet konağı, adliye gibi) ticaret ve alışveriş merkezleri ile emsallere ve meskun mahale ne kadar mesafede olduğu hususunda ek rapor alındıktan,

3-Değerlendirme tarihi olan 2014 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen 1332 ada 3 parsel sayılı taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenildikten,

4-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğu ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30025, Karar No: 2015/1457, Tarih: 21.01.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/30025 E.  ,  2015/1457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz, imar kirliliğine neden olma ve Kıyı Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kıyı Kanununa muhalefet ve imar kirliliği suçlarının temyiz konusu edilmediği cihetle, hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılan incelemede;

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, katılan temsilcisinin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün (ONANMASINA), 21.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.