muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/296, Karar No: 2024/249, Tarih: 18.09.2024

Vicdani kanaate ulaşılması, isnat olunan fiilin ispatlandığı anlamına gelir. Bu nedenle, vicdani kanaat hukuki sorunla değil, maddi sorunla ilgili bir kavramdır ve vicdani kanaate ulaşacak makam da maddi uyuşmazlığı çözmeye yetkili derece mahkemeleridir. Hukuki sorunun çözümünde vicdani kanaat ölçütü kullanılamaz. Çünkü; hukuki sorunun doğru çözümü, maddi olaya uygulanması gereken hukuk kurallarının doğru bulunması ve doğru yorumlanması ile ilgilidir.

Vicdani ispat sisteminde hâkimler, hür vicdanlarına göre hüküm verirler. Her türlü delil aracı, kural olarak kullanılabilir ve bunlar serbestçe değerlendirilir. Ancak bu serbestliğin sınırını yine hukuk belirler. Nitekim, Anayasa’nın 138/1. maddesine göre hâkim, vicdani kanaatini oluştururken, Anayasa’nın, kanunların ve hukukun çizdiği çerçevede kalmak zorundadır. Delil araçlarının ne zaman ve kimler tarafından ikame edilebileceği, bunların muhakemede tabi tutulacakları işlemler, delil aracı ikame taleplerinin hangi şartlarda ret olunabileceği, çelişme yönteminin nasıl hayata geçirileceği, delil aracı yasaklarının neler olduğu gibi konular hukuk tarafından düzenlenir (M. Feyzioğlu, s. 357).

Kural olarak delillerle doğrudan temas kurmayan ve öğrenme yargılaması yapamayan Yargıtayın, hukuka uygun olarak elde edilen delilleri takdir etme ve bu suretle ilk derece mahkemelerinin vicdani kanaatini denetleme, aslında olayın nasıl cereyan ettiğini ortaya koyma imkanı bulunmamaktadır. Ancak hükmün gerekçesini esas alarak, bu delillerle varılan sonucun/kabul edilen maddi vakıanın, akıl yürütme/mantık kurallarına, genel hayat tecrübelerine ve bilimsel kaidelere uygun olup olmadığını denetleyebileceğinde de kuşku yoktur. 288. maddenin Hükûmet Tasarısı'ndaki gerekçesinde bu duruma: "Delillerin yanlış değerlendirilmesi, kuralların yorumunu ve eylemin gerçek niteliğinin saptanmasını etkilediğinde elbetteki hukuka aykırılık oluşturur." denilerek işaret edilmiştir. Uygulama da bu şekilde istikrar kazanmıştır. Doktrinde Yenisey aynı düşünceyi; "Bir hukuk normu olmayan fizik ve mantık kuralları ve tecrübe kaidesi, bir hukuk normu gibi ele alınarak bunlara aykırı olan vicdani kanaatin denetlenmesine imkan sağlamaktadır." (Prof. Dr. Feridun Yenisey, İstinafta Maddi Ve Hukuki Mesele Denetimi, Dr. Dr. Silvia Tellenbach'a Armağan, Seçkin Yayınları, s. 1282) diyerek benimsendiğini ifade etmiştir. Çünkü; sağlıklı bir hukuki denetimin ön şartı, maddi vakıanın usulüne uygun, tam ve doğru olarak belirlenmiş olmasıdır.

Ceza yargılamasında kanıt serbestliği ilkesi başlığı altında toplayabileceğimiz temel prensiplere göre; a) Herşeyin kanıt olabileceği (hukuka uygun yöntemlerle elde edilmiş), b) İlgililerin kanıt ileri sürebilecekleri, c) Hâkimin kendiliğinden kanıt araştırabileceği, (hatta zorunlu olarak araştırması gerektiği), d) Kanıt ileri sürmede zaman kısıtlaması olamayacağı, e) Kanıtlama külfetinin sanığa yüklenemeyeceği, f) Kanıt değerlendirmede hâkimi bağlayan üstün kanıtın söz konusu olmayıp hâkimin tüm kanıtları serbestçe değerlendirebileceği, (vicdani kanaat) ceza yargılamasının temel ilkeleridir. Bu ilkelerin birinden dahi vazgeçmek, ceza yargılamasının temel ilke ve yapısına aykırı davranmak anlamını taşır (YCGK., 08.04.1991 tarihli ve 81-111 sayılı).

Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adeleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de öğreti ve uygulamada; suçsuzluk ya da masumiyet karinesi olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; in dubio pro reo olarak ifade edilen şüpheden sanık yararlanır ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılabilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olay ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkumiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık ispata dayanmalı, bu ispat hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemelidir. Toplanan delillerin bir kısmına gözetilip diğer kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaat üzerinden yüksek de olsa bir ihtimale sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir (YCGK., 11.6.2013 tarihli ve 36-294 sayılı).

Şu hâlde, sanığa isnat edilen fiilin sanık tarafından icra edildiğinin kabulü için, gerekçeli ve muhtemel şüphenin tamamen yenilmesi gerekir. Zira kabili te'lif olmayan şüphe ile gerçeğin yan yana mevcudiyeti ile vicdani kanaate ulaşılmasının, mantık ve hukuk kuralları bakımından mümkün olduğu söylenemez.

Katılan mağdurenin öz amcası olan sanık tarafından 2015-2016 yıllarında başlayıp 2017 yılı yaz aylarına kadar devam edecek şekilde birden fazla defa çocuğun cinsel istismarı suçuna maruz kaldığının İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kabul edildiği olayda;

Katılan mağdurenin yaşadıklarını önce yakın arkadaşı tanık ...'e, devamında tanık ...'in de yönlendirmesiyle rehber öğretmenine anlatıp olayın adli makamlara intikalini sağlaması, rehber öğretmen ve okul müdür yardımcısı tarafından düzenlenen tutanağa göre; katılan mağdurenin, ailesinin dağılmasından ve kötü şeyler yaşanmasından korkarak ilk önce sanıktan şikâyetçi olmak istememesi, çocuk izlem merkezindeki beyanı sırasında hazır bulunan sosyal hizmet uzmanının; katılan mağdurenin cinsel istismarların yaşandığı yer ve oluş şekline ilişkin detaylı ve spontan bilgiler aktardığını, özellikle ifadesinde yer alan bazı detaylı anlatımların iddia edilen olayların yaşanmış olabileceği yönünde bir kanı oluşturduğunu bildirmesi, katılan mağdure hakkında düzenlenen adli kurul ve sağlık kurulu raporlarında; görüşmedeki anlatımlarının dosyada yer alan beyanlarıyla uyumlu olması ve psikiyatrik görüşmedeki aktarımı göz önünde bulundurulduğunda sınır mental kapasite zekâ düzeyi bulunan katılan mağdurenin beyanlarına itibar edilebileceğinin belirtilmesi, 16.09.2019 tarihli celsede mahkemece yapılan gözlemde; katılan mağdurenin sanık tarafından gerçekleştirildiğini iddia ettiği eylemlerden fazlaca etkilendiğine, beyanlarına ana hatlarıyla itibar edilebilineceğine dair tespitlere yer verilmesi, aynı celse hazır bulunan psikolog bilirkişinin de stresli ve gergin olan, zaman zaman da ağlayan katılan mağdurenin beyanlarının kendi içinde tutarlı olduğunu ifade etmesi, katılan mağdurenin tüm aşamalarda öz amcası olan sanığın kendisine yönelik cinsel davranışlarda bulunduğuna ilişkin beyanlarının ana hatlarıyla birbiriyle uyumlu olması, katılan ... ile sanık arasında arazi meselesi nedeniyle bir husumet bulunduğu kabul edilmekle birlikte katılan ... ile sanık dışındaki aile üyelerinin birbirleriyle görüşmeye devam ettiklerinin taraflarca açıkça dile getirilmesi, katılanlar ... ve ...'nın da katılan mağdurenin iddialarından olayın adli mercilere intikalinden sonra haberdar olup savcılıkta alınan beyanlarında isnat edilen suçu işleyeceğine ihtimal vermediklerini belirterek sanıktan şikâyetçi olmamaları, kovuşturma safhasında ise yalan söylemeye meyilli bir kişiliği bulunmayan katılan mağdureye inandıklarını ve sanıktan şikâyetçi olduklarını bildirmeleri, olaya dair doğrudan görgüsü bulunmamakla beraber katılan mağdurenin kardeşi tanık ...'nin aşamalarda; katılan mağdureyle birlikte evine gittiklerinde sanığın; "Sen git. ... gelsin. Bana ... yardım etsin. ... ile özel konuşacağım. ... biraz daha otursun

...'nin aşamalarda; katılan mağdureyle birlikte evine gittiklerinde sanığın; "Sen git. ... gelsin. Bana ... yardım etsin. ... ile özel konuşacağım. ... biraz daha otursun." gibi sözler söylediğini, hafta sonları okul tatil olduğu için köye gittiğinde sanığın sürekli katılan mağdurenin nerede olduğunu, neden köye gelmediğini sorduğunu, yaklaşık 3-4 yıl önce okutmak için katılan mağdureyi İstanbul'a götürmek istediğini, bir hafta sonu katılan mağdurenin, babasını telefonla arayarak "Amcam beni rahatsız ediyor?" dediğini, bu konuşmadan sonra babasının evin önünde sanığın da duyacağı şekilde "Bazı kişiler kızımı rahatsız ediyor, uzak dursun!" şeklinde sözler söylediğini aktararak sanığın katılan mağdureye yönelik amca-yeğen ilişkisi kapsamında değerlendirilemeyecek boyutta olan ilgisini ve katılan mağdurenin bu durumdan duyduğu rahatsızlığı ortaya koyması, suçlamaları kabul etmeyerek savcılıkta okul servis aracında şoförün yanına oturması nedeniyle uyarılarda bulunduğu katılan mağdurenin, katılan ... ile aralarındaki husumetten de etkilenerek böyle bir iddiada bulunduğunu savunan sanığın sorguda; katılan mağdurenin, diğer yeğenlerine olan sevgisini kıskanmış olabileceğini, mahkemede ise; katılan mağdurenin anne ve babasının göremediklerini fark edip katılan mağdure üzerinde baskı kurduğunu, ayrıca katılanların evine yardım kolisi gelmesini sindiremeyerek bu kolileri çöpe attığını, katılanların yardıma ihtiyacı olmadığı hususunu gerekli yerlere bildirince yardımın da kesildiğini, bütün bu nedenlerle katılan mağdurenin kendisine iftirada bulunmuş olabileceğini bildirmesi, aşamalarda telefon görüşmeleri sırasında katılan mağdureye cinsel organlarını kast ederek "Benimkiler nasıl?" şeklinde sorular sormadığını savunan sanığın mahkemede ise bu soruyu katılan mağdurenin kardeşi ve köyde yaşayan diğer yeğenlerinin durumlarını öğrenmek için sorduğunu ileri sürmesi, böylelikle katılan mağdurenin kendisine iftira attığına ilişkin aşamalarda değişen, birbiriyle çelişen ve hayatın normal işleyişine uygun düşmeyen savunmalarının kendisini suçtan kurtarmaya yönelik olduğu hususları bir bütün hâlinde değerlendirildiğinde; sanığa isnat edilen çocuğun cinsel istismarı suçunun sabit olduğu kabul edilmelidir.

Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4601, Karar No: 2022/8760, Tarih: 07.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4601 E.  ,  2022/8760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Yalova 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 18.10.2018 tarih ve 2017/382 E. - 2018/378 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce verilen 02.04.2021 tarih ve 2019/802 E. - 2021/374 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirkette 6.640.168 adet hissesinin bulunduğunu, ayrıca şirketin büyük hissedarı Akkök Holding’in hisselerinin 1/3’üne sahip Atlantik Holding’in hakim hissedarı olması nedeniyle %7,13 oranında dolaylı hissesi bulunduğunu, 03.04.2017 tarihli genel kurulun 6. maddesi ile kazanç payına ilişkin olarak, 11. maddesi ile TTK’nın 395 ve 396. maddeleri uyarınca yönetim kurulu üyelerine şirketle işlem yapma, şirkete borçlanma ve rekabet yasağına ilişkin izin verildiğini, gündemin 6. maddesinde 2016 yılına ait kazanç payının, anasözleşmenin 25. maddesine göre, yönetim kurulu üyeleri ve üst düzey yöneticilere ilişkin ücret politikası çerçevesinde yönetim kurulu üyelerine dağıtımına ilişkin olarak, 2016 yılı kazanç paylarının bağımsız yönetim kurulu üyesi olmayan ve şirket ve/veya diğer grup şirketlerinde icra görevi olmayan yönetim kurulu üyeleri ...’e 2/4, ...’e 1/4, ...’e 1/4 oranında dağıtılmasına karar verildiğini, kararın kanuna, anasözleşmeye ve objektif iyiniyet kurallarına aykırı olduğunu ileri sürerek genel kurulun 6 ve 11. maddelerinin iptalini talep etmiştir.

Davalı vekili, genel kurulda alınan kararların kanuna, anasözleşmeye uygun olduğu müddetçe sorgulanamayacağını, anılan hususların genel kurulun takdirinde olduğunu, alınan kararlarda hukuka aykırılık bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, genel kurulda alınan kararların kanuna, anasözleşmeye uygun olduğu müddetçe sorgulanamayacağını, anılan hususların genel kurulun takdirinde olduğunu, alınan kararlarda hukuka aykırılık bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davacının, davalı şirkette yönetim kurulu üyesi olduğu, davalı şirketin 03/04/2017 tarihli olağan genel kurul toplantısında davacının muhalefet şerhini toplantı tutanağına geçirdiği, toplantıda alınan 6 nolu kararın 2016 yılına ait kazanç paylarının bağımsız yönetim kurulu üyesi olmayan ve icra görevi bulunmayan yönetim kurulu üyelerine dağıtılmasına ilişkin olduğu, şirket esas sözleşmesine göre kar dağıtımı konusunda TTK ve SPK mevzuatının uygulanacağının düzenlendiği, net kardan kanuni yedek akça ayrılıp birinci temettü dağıtıldıktan sonra kalanın %2 oranında dağıtılacağının belirlendiği, icrada görevli olmayan yönetim kurulu üyelerine kar payı dağıtıma ilişkin kararın kanuna, esas sözleşmeye ve iyi niyet kurallarına uygun olduğu, gündemin 11 nolu kararının ise TTK 395-396 maddesi hükümlerinde belirtilen izin ve yetkilerin yönetim kurulu üyelerine verilmesi olduğu, yöneticilerin almış oldukları izin ve yetkiyi kötü kullandıkları ve kullanacaklarına yönelik dosyaya somut delil sunulmadığı, dava konusu kararın oy çokluğuyla kabul edildiği, 11. madde yönünden de TTK 445. maddesi çerçevesinde kanunun emredici hükümlerine, esas sözleşmeye ve iyiniyet kurallarına aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce; davalı şirketin 03.04.2017 tarihinde genel kurulunda gündemin 6. maddesi ile 2016 yılı kazanç payının şirketin esas sözleşmesinin 25. maddesi uyarınca, yönetim kurulu üyeleri ve üst düzey yöneticilerine ilişkin ücret politikası çerçevesinde bağımsız yönetim kurulu üyesi olmayan ve şirket ve/veya diğer grup şirketlerinde icra görevi olmayan yönetim kurulu üyeleri ...’e 2/4, ...’e 1/4, ...’e ¼ ödenmesine karar verildiği, gündemin 11. maddesi ile yönetim kurulu üyeleri üyelerine TTK’nın 395, 396 madde hükümlerine göre izin ve yetki verilmesine karar verildiği, yönetim kurulu üyelerinin TTK’nın 436. maddesine göre kendileriyle ilgili işlemlerden dolayı oy kullanamayacakları, genel kurul tutanağına göre yöneticilerin gündemin 11. maddesine ilişkin olarak oy kullanmadığı, kendileri dışında ortak olan şirketleri temsilen kullandıkları oyun TTK’nın 436. maddesindeki yasak kapsamına girmeyeceği, TTK'nın 436. maddesinde hakim şirketin oydan yoksunluğuna dair bir hüküm bulunmadığı, TTK’da oydan yoksunluk haline ilişkin mevcut düzenleme, anonim şirketin pay sahiplerinin oy hakkına ve bunun doğumuna ilişkin 434. ve 435. maddeleri gözetildiğinde istisnai nitelikte olup istisna hükümlerinin yorum yoluyla kapsamının genişletilemeyeceği, alınan kararda yeterli nisabın sağlandığı, kararın kanuna, anasözleşmeye ve objektif iyiniyet kurallarına uygun olduğu bu nedenle davacı vekilinin gündemin 11. maddesine ilişkin istinaf itirazlarının yerinde olmadığı, ancak şirket anasözleşmesinin 25. maddesine göre davalı şirket genel kurulunun kazanç payı dağıtımına ilişkin münhasır yetkisi bulunmakta ise de, bu yetkinin kullanırken dürüstlük kuralına ve eşit işlem kuralına uygun davranılması gerektiği, kazanç payının sadece bir kısım yöneticilere dağıtılmasının dürüstlük ve eşit işlem kuralına aykırı olduğu, bir kısım üyelere örtülü kazanç sağlandığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, mahkemenin kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne, davalı şirketin 03.04.2017 tarihli genel kurulunun gündemin 6. maddesi ile alınan kararının iptaline, diğer taleplerin ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı şirketin 03.04.2017 tarihli genel kurulunda alınan 6 ve 11 numaralı gündem maddelerinin iptali talebine ilişikindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince yönetim kurulu üyelerine TTK 395, 396. maddelerine göre izin ve yetki verilmesine ilişkin 11. maddeye yönelik istinaf itirazlarının reddine, ancak kazanç payının bağımsız yönetim kurulu üyesi olmayan ve şirkette icra görevi bulunmayan yönetim kurulu üyelerine dağıtımına ilişkin 6. madde ile ilgili kararın dürüstlük ve eşit işlem kuralına aykırı olduğu gerekçesiyle mahkeme kararı kaldırılarak davanın kısmen kabulüne, gündemin 6. maddesi ile alınan kararın iptaline karar verilmiştir.

Davacı taraf 6 numaralı karar ile icra görevi olmayan yönetim kurulu üyelerine kazanç payı dağıtılmasına karar verilmesinin objektif iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu ileri sürerek iptalini talep etmiştir. Şirket ana sözleşmesinin 25. maddesinde kârın dağıtılmasının düzenlendiği, davalı şirket genel kurulunda ilgili gündem maddesine ilişkin oy çokluğu ile karar verildiği ve bu kararın TTK'nın 511. madde hükmüne uygun olduğu, kazanç payının bir teşvik tedbiri olması ve alınan kararın TTK'nın 511. madde hükmüne uygun olması nedeni ile ilgili gündem maddesinin iptalinin gerekmediği, TTK'nın 394. madde hükmüne göre esas sözleşmeye konacak hükümle veya genel kurul kararı ile yönetim kurulu üyelerine belirli dönemlerde ücret ödemesinin kararlaştırılabileceği, ilgili kararın alınmasında pay sahibi yönetim kurulu üyelerinin oy kullanmadığı, kullanılan diğer oyların toplamının kararın alınması için yeterli bulunduğu, ücret ödenmesine ilişkin kararın TTK'nın 394. maddesine uygun olduğu, dağıtılan kârın ana sözleşmeye uygun şekilde ortaklara kâr payı dağıtımı yapıldıktan sonra kalanda %2 oranındaki kârın icracı olmayan yöneticilere dağıtımına ilişkin olup, eşitlik ilkesini ihlal eder bir yanının bulunmadığı, örtülü kazanç dağıtımı sayılamayacağı ve dürüstlük kuralına aykırılık oluşturmayacağı gözetilerek mahkemece davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 07.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4850, Karar No: 2015/7498, Tarih: 09.06.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/4850 E.  ,  2015/7498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 1806 parsel sayılı 3.332,71 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve 2007 yılından beri ..'nin fiili kullanımında bulunduğu şerhi yazılarak tarla vasfıyla ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kendi fiili kullanımında bulunduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 1806 parsel sayılı taşınmazın önceki tespitinin iptali ile, ... adına tespiti ile tapuya tesciline, tutanağın beyanlar hanesinde bulunan kullanıcı şerhinin kaldırılarak tapu kaydının beyanlar hanesine, "bu taşınmaz 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarılmıştır. İş bu taşınmaz 2007 yılından beri ... oğlu ...'ın kullanımındadır" şerhinin yazılmasına karar verilmiş; hükmün, davalı .. vekili tarafından temyiz edilmesi sonucunda onanmasına karar verilmiş, davalı .. vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Mahkemece davacının 23.07.2007 tarihinde taşınmazı geçerli sözleşmeye dayanarak satın aldığı, yapılan keşif ile Sulh Hukuk Mahkemesince yapılan tespite göre dava konusu taşınmazın zeytinlik niteliğinde olup taşınmazın davacı kullanımında bulunduğu gerekçe gösterilerek karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli değildir. Somut olayda; davacı taşınmazı satın alıp zeytin ağacı diktiğini beyan etmiş, delil olarak Sulh Hukuk Mahkemesi'nin tespit dosyasına dayanmış, anılan dosyasının incelenmesinde davacı tarafından delil tespiti istendiği, alınan ziraat bilirkişi raporunda zeytinlerin bir kısmının tozdan olumsuz etkilenmesi nedeniyle kuruduğunu ancak parselin genelinde zeytin ağacı dikili olduğunun bildirildiği görülmüştür. Mahkemece eldeki dosyada yapılan keşif sırasında bir kısım tanıklar taşınmaza davacı tarafından zeytin ağacı dikildiğini beyan etmişler ancak uzman fen, ziraat ve orman bilirkişileri müşterek raporlarında taşınmazın fabrikanın kül depolama alanı bitişiğinde olup (satın alınmasından sonra davacı tarafından zeytin dikilmiş olduğu gerek tanık beyanlarında ve gerekse davacı vekilinin beyan etmiş olduğu mahkeme kararında ifadesini bulsa da) eylemli durumda zeytin ağacına rastlanılmadığını bildirmişlerdir. Söz konusu bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde taşınmazın kullanım durumu ve eylemli niteliğinin zeytinlik olup olmadığına yönelik tespit dosyasında alınan teknik bilirkişi raporu ile yargılama aşamasında alınan teknik bilirkişilerin rapor içeriği birbiri ile çelişkili olduğu halde mahkemece, söz konusu çelişki üçlü ziraat bilirkişi kurulu marifeti ile inceleme yapılarak giderilmemiş, öte yandan rapor içeriğindeki fotoğraflarda dahi bir kısım beyan ve tespit dosyasına ait bilirkişi raporunda geçen zeytin ağaçları görülememiş, mahkemece gözlem yapılmadığından bu hususta denetim yapılamamıştır. Sağlıklı sonuca varılabilmesi için davacının dayanağı tespit dosyasında alınan bilirkişi raporu karşı tarafa tebliğ edilmediğinden bağlayacılığının bulunmadığı gözetilmeli, kadastro tespit tarihinden önce ve tespite en yakın tarihte çekilmiş uydu fotoğrafları getirtilerek mahallinde tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişilerle taraf tanıkları, fen bilirkişisi ve 3 kişilik ziraat mühendisleri kurulu huzuruyla yeniden keşif yapılmalıdır