muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3487, Karar No: 2013/5227, Tarih: 04.04.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/3487 E.  ,  2013/5227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.11.2011 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukuku nedeniyle elatmanın önlenmesi ve ağaçların kesilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.12.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalıya ait 383 ada 129 (eski 383 ada 21) parsel sayılı taşınmazdaki ağaçların 383 ada 26 parsel sayılı taşınmazına gölge yapmak suretiyle zarar verdiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesini ve ağaçların kesilmesini istemiştir.

Davalı, ağaçların davacıya ait taşınmaza zararının bulunmadığını ve 383 ada 129 parsel sayılı taşınmazda paydaş olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 383 ada 129 (eski 383 ada 21) parsel sayılı taşınmazda bilirkişi raporunda 4 numaralı olarak işaretlenen ağacın kesilmesi suretiyle elatmanın önlenmesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

TMK m. 683 deki "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir.

Anılan kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen “komşu hakkı” bölümünde yer alan TMK’nun 740. maddesi, başkasının mülküne geçip zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği hükmünü içermektedir. Bu madde ile mülkiyetin aşkın kullanımına kısıtlama getirilmiştir. Mülk sahibi bu hakkını kendisi kullanabileceği gibi bu zararın mahkeme aracılığıyla da giderilmesini isteyebilir.

Somut olayda, dava konusu 383 ada 129 (eski 383 ada 21) parsel sayılı taşınmazda davalıdan başka Ömer Kayıkçı’nın da paydaş olduğu ve davada davalı olarak yer almadığı görülmüştür. Elatmanın önlenmesi ve kal davalarında verilecek karar tüm paydaşların hukukunu etkileyeceğinden tüm paydaşların davada usulünce davalı olarak davada yer almaları gerekir.

Mahkemece, paydaş Ömer Kayıkçı’nın davadan davalı olarak yer alması sağlanmadan ve taraf teşkili yapılmadan işin esasına girilerek yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 04.04.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14802, Karar No: 2017/4342, Tarih: 29.05.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/14802 E.  ,  2017/4342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 08.02.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı talebi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.06.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ..., ..., ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Bir kısım davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilerek 152 parselde davacılar adına kayıtlı taşınmaza; bilirkişi krokisinde (B1)-(B2)-(B3) ve (B4) harfi ile işaretlenen yer üzerinden 114 ve 110 sayılı parseller aleyhine zorunlu geçit irtifakı kurulmuştur.

Hükmü davalılardan ...,... ve ... temyiz etmiştir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak bakımından aleyhine geçit kurulan taşınmazların hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Somut olayda; mahkemece geçit bedeli yönünden hükme esas alınan 26.11.2014 tarihli bilirkişi raporunda aleyhine geçit kurulan taşınmazların değeri Eylül 2012 itibariyle belirlenmiş olup mahkemece bu bedel depo ettirilmiştir.

Bu durumda mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak bilirkişiden karar tarihine yakın bir tarihte rapor alınmak suretiyle taşınmazın değeri yeniden belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken belirtilen husus gözetilmeden düşük miktarda geçit bedeli depo ettirilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar ...,... ve ...'ın itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine diğer diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.05.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25496, Karar No: 2013/30376, Tarih: 30.09.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/25496 E.  ,  2013/30376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/01/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Borçlu vekilinin ödeme emrinin tebliğ tarihinde müvekkilinin tedavi gördüğü iddiasıyla gecikmiş itirazda bulunduğu; mahkemece;ödeme emrinin Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, gecikmiş itirazın ve borca itirazın icra müdürlüğüne yapılması gerektiği, eldeki davanın 26.12.2012 tarihinde açıldığı, dava dilekçesi ekindeki vekaletnamenin 12/11/2012 tarihinde düzenlendiği gerekçesiyle itirazın reddine karar verilmiştir.

İİK’nun 65.maddesine dayanan gecikmiş itirazda, tebligatın usulüne uygun olarak yapılmış olması, ancak, muhatabın bir engel nedeniyle süresinde itiraz edememiş olması halinde gecikmiş itirazda bulunacak kişinin mazeretini gösterir delillerle birlikte, esasla ilgili itirazlarını ve dayanaklarını, engelin kalktığı günden itibaren üç gün içinde icra mahkemesine bildirmesi gerekir.

İİK.nun 65. maddesine göre, borçlu engelin kalktığı günden itibaren 3 gün içinde mazeretini gösterir delillerle birlikte itiraz ve sebeplerini bildirmek mecburiyetindedir. Borçlu 19.12.2012 tarihine kadar hastanede yattığı ve bu tarihte taburcu olduğunu belirtiğinden bu tarihten itibaren itirazlarını 3 gün içinde icra hukuk mahkemesine bildirmek zorundadır. Borçlunun 26.12.2012 tarihinde yaptığı başvuru süresinde olmadığı gerekçesiyle itirazların reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi isabetsiz ise de sonuçta talebin reddine karar verildiğinden sonucu doğru mahkeme kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının reddi ile sonucu doğru mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 24,30 TL onama harcı temyiz edenden alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1835, Karar No: 2024/6682, Tarih: 17.09.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/1835 E.  ,  2024/6682 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3044 E., 2023/49 K.

SUÇ : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 27.02.2022 tarihli iddianamesiyle sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.10.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis ve 16.660 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 10.01.2023 tarih ve 2022/3044 Esas, 2023/49 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılıklar düzeltilerek, hükme yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanığın temyiz sebepleri; lehine olan hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; sanık ile tanık arasında uyuşturucu madde ticaretinin gerçekleşmediğine, sanığın atılı suçu işlediğinin somut delillerle kanıtlanmadığına, atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin uygulanması gerektiğine, mahkumiyete yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin, somut ve inandırıcı delil bulunmadığına, re'sen takdir edilecek nedenlerle sanığın beraatine karar verilmesi ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Dava konusu olay, sanığın müstakil evinde uyuşturucu madde sattığına ilişkin istihbari bilgilerin elde edilmesi üzerine kolluk görevlilerince sanığın adresine gidilerek beklenmeye başlandığı, ... ve ... isimli şahısların yaya vaziyette gelerek sanık ile buluşup ikametten içeriye girip bir süre durduktan sonra sanık ile birlikte çıkarak ikamet önündeki araca binip hızlı ayrıldıklarının görülmesi üzerine uyuşturucu madde ticaretinin gerçekleştiği değerlendirilerek kolluk görevlilerince aracın takibe alındığı, sonrasında durdurulan araçta yapılan kontrollerde aracın arka yolcu paspası üzerinde görünür vaziyette alüminyum folyoya sarılı uyuşturucu madde ele geçtiği, sanığın ikametinde yapılan aramada ele geçen maddelerin uyuşturucu metamfetamin içerdiği, hassas terazi üzerinde uyuşturucu metamfetamin kalıntısı bulunduğu, ele geçen uyuşturucu maddelerinin miktar itibarıyla gelir ve ekonomik durumuna göre orantısız olduğu, araçta ele geçen maddeyi, ...'ın sanıktan aldığını, parayı verecekken polisler durdurduğunu, panik haliyle aldığı uyuşturucu maddeyi aracın içerisine attığına dair beyanı, sanığın uyuşturucu kullandığını gösterir değerlerinin negatif olduğu, sanığın uyuşturucu madde ticaretine ilişkin ikrar içerir samimi anlatımları birlikte değerlendirildiğinde sanığın uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk derece mahkemesince; "..Tüm dosya kapsamı değerlendirildiğinde, alınan ihbar, fiziki takip, tanık ...'ın aşamalarda değişmeyen sanıktan uyuşturucu madde aldığı yönündeki beyanları, tanığın bulunduğu araç içerisinde sanıktan aldığı uyuşturucu maddenin ele geçirilmesi, ele geçen uyuşturucu maddelerin sanık ikametinde ele geçen uyuşturucu maddelerle aynı nitelikte olması, sanık ... ikametinden ele geçen uyuşturucu madde çeşidi ve miktarı, uyuşturucu maddelerin terazi ile ele geçirilmesi ve terazi üzerinde metamfetamin kalıntısı bulunduğunun belirtilmesi, sanık ...'ın uyuşturucu madde kullandığını gösterir değerlerinin negatif olması ile birlikte sanığın ikametinden ele geçirilen uyuşturucu maddelerin kendisine ait olduğunu, bu maddeleri ikametinde bulundurma maksadının ticaretini yapmak olduğunu ve yine tanık ...'a uyuşturucu ikramında bulunduğunu belirterek ikrarda bulunması karşısında sanığın tanık ...'a metamfetamin maddesi satarak ve ikametinde ele geçen uyuşturucu maddeleri ticari amaçla bulundurarak üzerine atılı uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçunu işlediği sabit görülmüştür..." şeklindeki gerekçeyle sanığın uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü;

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü;

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince yapılan inceleme neticesinde; "...Sanığın gözaltında ve tutuklu kaldığı sürelerin TCK'nın 63. Maddesi uyarınca cezasından mahsubuna karar verilmemiş olması, adli emanetinin 2022/696 sırasına kayıtlı hassas terazide uyuşturucu madde kalıntısı bulunması nedeniyle TCK'nın 54/1-4 maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi gerekirken TCK'nın 54/1 maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi kanuna aykırı olup, istinaf başvurusunda bulunan sanık ve müdafinin istinaf iddiası bu nedenle yerinde ise de, CMK'nın 280/1-a-d maddesi uyarınca bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın düzeltilmesi mümkün bulunduğu anlaşıldığından;

Hükmün 2. Bendinin sonuna " Sanığın gözaltında ve tutuklu kaldığı sürelerin TCK'nın 63. Maddesi uyarınca cezasından mahsubuna" ibaresinin eklenmesinde,

Hükmün emanetlere ilişkin 3. Bendinin a) fıkrasının 2. kısmında bulunan ".... TCK 54/1 maddesi..." ibaresi çıkartılarak yerine "...TCK'nın 54/1-4 maddesi..." " ibaresinin yazılması suretiyle,..." hükümdeki hukuka aykırılıklar düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Dava dosyası içeriği, olayın kolluğa intikal şekli, kolluk görevlileri tarafından hazırlanan tutanaklar, uzmanlık raporları, tanık beyanları, sanık savunmaları ve dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde suçun sübutuna ve vasfına, delillerin değerlendirilmesine ilişkin takdirine ve gerekçesine göre mahkeme kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, hükmün hukuka uygun olarak toplanan delillere dayandığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin, sanık ile tanık arasında uyuşturucu madde ticaretinin gerçekleşmediğine, sanığın atılı suçu işlediğinin somut delillerle kanıtlanmadığına, atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin uygulanması gerektiğine, mahkumiyete yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin, somut ve inandırıcı delil bulunmadığına, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Sanığa verilen hapis cezasının süresi gözetilerek, lehe hükümlerin uygulanmamasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazları da reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 10.01.2023 tarih ve 2022/3044 Esas, 2023/49 Karar sayılı kararında sanık ve müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kayseri 3.Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/15808, Karar No: 2019/1146, Tarih: 07.02.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/15808 E.  ,  2019/1146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın Kaldırılması Ve Tahliye

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Nallıhan İcra Hukuk Mahkemesi hükmüne karşı, davalı vekili ile davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması sonunda ... Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu kez davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı alacaklı 15.04.2011 başlangıç tarihli yazılı kira akdine dayanarak 14.08.2015 tarihinde haciz ve tahliye talepli olarak başlattığı icra takibi ile 2015 yılı Ocak ayı bakiye kira alacağı ve 2015 yılı Şubat ayından Temmuz ayına kadarki toplam 29.674,26 TL kira alacağının faiziyle tahsilini talep etmiş, ödeme emri davalı borçluya 21.08.2015 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı borçlu şirket vekili 26.08.2015 tarihli itiraz dilekçesinde, takip konusu alacağın 15.04.2011 tarihli yazılı kira sözleşmesine istinaden belediye meclis ve belediye encümen kararları doğrultusunda kira alacağı olarak gösterilmek suretiyle talep edildiği, müvekkili şirketin karşı tarafa hiçbir borcu bulunmadığını, müvekkili şirketin karşı taraftan borçlu değil, bilakis alacaklı olduğunu, Belediye’nin bilgisi dahilinde esaslı bir onarım ve imalat yapıldığını, yapılan faydalı ve zorunlu işlere ilişkin 188.700,44 TL olarak yapılan harcamalardan dolayı müvekkili şirketin alacaklı durumda bulunduğunu, henüz fatura edilmemiş iş ve imalatlardan dolayı da müvekkilinin alacaklı durumda olduğunu, mevduat faizi hesaplanmasının da usul ve yasaya aykırı olup, icra takibine asıl ve tüm ferileri ile birlikte itiraz ettiklerini bildirmiştir. Ödeme emrine davalı borçlu tarafından itiraz edilmesi üzerine, davacı alacaklı İcra Mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, davalı tarafça kiralanan taşınmazlarda onarım ve imalat yapıldığı, bu bedelin kira borcundan düşülmesi gerektiği iddia edilmişse de, yapılan masraflara ilişkin belge sunulmamış olup, taraflar arasında düzenlenen sözleşmede onarım ve imalatların kira borcundan düşüleceğine dair hüküm bulunmadığı, bilirkişi tarafından düzenlenen 26/09/2017 tarihli bilirkişi raporunda davacının 28.908,26 TL asıl alacak, 124,73 TL işlemiş faiz alacağının bulunduğunun tespit edildiği, bilirkişi raporunda faiz başlangıç tarihi yanlış hesaplanmış olup mahkemelerince kira alacağının muaccel olduğu tarihten itibaren %10,50 oranında faiz uygulanarak davacının işlemiş faiz alacağının 750,74 TL olduğunun tespit edildiği açıklanarak, davanın 28.908,26 TL asıl alacak ve 750,74 TL işlemiş faiz yönünden kabulüne karar verilmiş, bu karara karşı davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, davalı tarafın itirazlarını yazılı belge ile kanıtlayamadığı gibi kiralanana yapılan imalatların bedelinin tespitinin dar yetkili icra mahkemesinde çözümlenebilecek hususlardan olmaması, karara esas alınan denetime elverişli bilirkişi raporu, dayanak kira sözleşmesinin özel şartlar 2/e maddesinde gününde ödenmeyen kira bedellerine 6183 sayılı yasanın 51. maddesi gereğince günlük gecikme cezası uygulanacağının kararlaştırılması ve davalının da tacir olması, icra mahkemesinde vekalet ücretinin maktu alınmasında da bir usulsüzlük bulunmamasına göre, mahkeme kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, davalı vekili ile davacı vekilinin istinaf kanun yolu başvurularının esastan reddine karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın kaldırılması ve tahliye istemlerine ilişkindir.

1. Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere göre temyiz eden davalı tarafın tahliyeye yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Davalı vekilinin alacağa yönelik temyiz itirazlarına gelince;