muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1069, Karar No: 2010/1987, Tarih: 24.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/1069 E.  ,  2010/1987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 25/11/2009

Taraflar arasında birleşerek görülen davada; Davacı,  dava konusu 23311 ada, 2 sayılı parselde paylı mülkiyet üzere malik olduklarını, davalının evinin imar uygulaması sonucu 2 nolu parseline tecavüzlü hale geldiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesine ve yıkıma karar verilmesini istemiştir.

Davalı, tecavüzlü durumun İmar Yasası 18. maddesi uygulaması sonucu meydana geldiğini, yapının bedeli ödenmeden yıkım ve elatmanın önlenmesine karar verilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davalıya ait binanın imar düzenlemesi sonunda davacılara ait arsaya tecavüzlü hale geldiğinin anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Mahkemece, hükmüne uyulan bozma ilamında gösterildiği şekilde araştırma yapılarak yazılı olduğu üzere, hüküm kurulmasında kural olarak bir isabetsizlik yoktur. O halde, davalı tarafın bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Ancak, meydana gelen taşkınlığın, davalının iradesi dışında kamusal tasarruf ve işleme dayalı olarak imar şuyuulandırılması sonucu meydana geldiği gözetildiğinde  davanın açılmasına davalı tarafın sebebiyet verdiği kabul edilemez.

Öyle ise, yargılama giderleri ile bu giderlerden sayılan avukatlık ücretinden davalının sorumlu tutulmaması gerekirken aksine düşüncelerle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalı, tarafın temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  24.02.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18572, Karar No: 2017/6553, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/18572 E.  ,  2017/6553 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9212, Karar No: 2016/14724, Tarih: 07.04.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/9212 E.  ,  2016/14724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat, Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanıklar hakkında kaçak Orman emvali nakletmek suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına karşı itiraz yolu açık olup kararın temyizi mümkün bulunmadığından temyiz dilekçesi itiraz mahiyetinde kabul edilerek gereği mahallinde itiraz merciince değerlendirilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2- Sanıklar hakkında yakacak nitelikte emval veren ağaç kesme suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz isteminin incelenmesinde;

İddianamede sınırlarının çizilmesi suretiyle yargılamaya konu edilen eylemin hükmünde konusu olması gerektiğinin yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması karşısında; sanıklar hakkında yakacak nitelikte ağaç kesmek suçundan kamu davası açılmasına karşın tek eylemin ikiye bölünerek, bir taraftan ağaç kesmek suçundan beraat kararı verilirken, diğer taraftan kaçak ağaç nakletmek suçundan mahkumiyet kararı verilerek CMK'nın 225. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, bozma sebebine göre sair yönlerden incelenmeyen HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: -, Karar No: 2013/11674, Tarih: 28.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/1801 E.  ,  2013/11674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/11/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının iki adet makbuza dayalı olarak genel haciz yoluyla başlattığı takibe borçlunun itirazı üzerine duran takibin devamını sağlamak için itirazın kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu görülmektedir. Başvuru bu hali ile İİK.nun 68.maddesine dayalı itirazın kaldırılması istemidir. Buna göre alacaklının dayandığı belgenin, itirazın kaldırılması isteminin kabulü için takip dayanağı belgenin İİK. nun 68.maddesinde sayılanlardan olması gerekir.

İİK.nun 68/1. maddesi gereğince talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar ve noterlikçe tasdik edilen "kayıtsız şartsız borç ikrarını içeren" bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, icra mahkemesinde itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Somut olayda borçlunun itiraz dilekçesinin incelenmesinde; borca itiraz edildiği gerek dilekçe başlığında ve gerekse dilekçe içeriğinde açıkça belirtilmiş olduğundan, borçlunun asıl borca da itiraz ettiğinin kabulü zorunlu olup, bu sebeple alacaklının itirazın kaldırılması istemi için İİK.nun 68/1.maddesindeki belgelere dayanması gerekmektedir.

Alacaklının takip dayanağı yaptığı makbuzlar, İİK.nun 68.maddesinde sayılan kayıtsız şartsız borç ikrarını içeren bir  belge niteliğinde değildir. Bu durumda alacaklı, icra mahkemesinden  itirazın kaldırılmasını isteyemeyeceğinden ve alacağın tahsil edilip edilmeyeceği yargılamayı gerektirdiğinden mahkemece itirazın kaldırılması isteminin reddi yerine, yazılı şekilde istemin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1300, Karar No: 2016/1853, Tarih: 16.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/1300 E.  ,  2016/1853 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Antalya 1. Sulh Hukuk ve Yozgat Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 408. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, ... İlçe Emniyet Müdürlüğünce yaptırılan araştırma neticesinde kısıtlı adayının “... ... ... .../...” adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Yozgat Sulh Hukuk Mahkemesince ise, kısıtlı adayının son ikametgah adresinin “... ... .../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Davacının dava dilekçesi ve ...İlçe Emniyet Müdürlüğünün 23.07.2013 tarihli cevabi yazısından davanın açıldığı tarih itibariyle kısıtlı adayının “... ... ... .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Yozgat Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Yozgat Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 16.02.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6306, Karar No: 2012/2510, Tarih: 20.02.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/6306 E.  ,  2012/2510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıya satılan mal bedelinin ödenmemesi nedeniyle başlatılan takibe vaki itirazın iptaline, %40 tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ödeme nedeniyle davacıya borçlarının bulunmadığını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre; davalının toplam 9.550 TL. ödeme yaptığı, bakiye 12.209 TL. borcu bulunduğu, alacağın likit olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile takibin toplam 12.209 TL. üzerinden devamına, %40 tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan öteki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davalı, borcu ödediğini savunduğuna göre, ispat külfeti kendisindedir. Delil listesinde yemin deliline de dayanmıştır. Bu durumda mahkemece, davalının borcun tümüne ilişkin bu ödeme savunmasını kanıtlaması yönünden, kendisine yemin teklif etme hakkı hatırlatarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu yönün gözetilmemesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin öteki temyiz itirazlarının reddine; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 20.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/210, Karar No: 2016/9689, Tarih: 28.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/210 E.  ,  2016/9689 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, işyerine tamire gelen ... marka bir araç çalındığını, kontakt anahtarını üzerinde bırakması nedeniyle kendisinin hatalı bulunduğunu, oysa işyerindeki genel uygulamanın bu olduğunu, aracı çalan kişinin sahte belge düzenleyerek çıkış yaptığını, hırsızlık olayına kadar anahtarları koyacakları bir dolabın olmadığını, bu olaydan sonra dolap yaptırıldığını, davacıya araç çalınmadan önce çalışma süresi içerisinde araçlarda anahtar bırakılmayacağına dair yazılı ya da sözlü bir bildirimde bulunulmadığını ileri sürerek feshin geçersizliğinin tespitine, davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının kusurlu davranışı nedeniyle müvekkili şirket yetkili servisine gelen .... marka aracın çalınmasına sebebiyet verdiğini, kamera kayıtlarının izlenmesinden aracı çalan şahsın sahte müşteri araç çıkış belgesi düzenlediği, .... servis danışmanı ....’ın ismini ve sahte imzasını kullandığının tespit edildiği, davacının tamir amacıyla servise giren .... marka aracın anahtarını üzerinde bırakmasının çalınmasına sebep olduğu, davacının anahtarı çalınan aracın üzerinde bıraktığını kabul ettiğini, bu nedenle davacının iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenerek 4857 sayılı yasanın 17 ve 18. Maddeleri gereğince geçerli nedenlerle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı ve davalı tanıklarının beyanlarına göre feshe konu olay tarihinde işyerine tamir için gelen araçların işyeri kapalı otoparkında anahtarlar üzerinde bulunur şekilde bekletildiği, o dönem işyerinde henüz anahtar dolabının tam olarak kullanılmadığı, zira bu olaydan sonra işyerinde anahtar dolabının oluşturulduğu, ayrıca servise gelen hırsızın arabayı -2 katındaki hasar otoparkından çaldığı ve çıkışta da güvenliğe sahte belgeler gösterilerek servisten çıkışını yaptığı, üçüncü şahısların güvenlik noktasından araç çıkarabilmeleri için servisten çıkış kağıdı da almaları gerektiği, işyerinde uygulamanın bu olmasına rağmen diğer araçlarda olduğu gibi en son davacının -2 otoparkına bıraktığı aracın çalınmasının davacının eylem ve davranışlarına bağlanamayacağı, aracın davacı tarafından park edildiği yerin işyerinin kapalı otoparkı olduğu, servise gelen bütün araçların aynı uygulamaya tabi olduğu, feshin 4857 sayılı yasanın 18. Maddesine aykırı bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanununun 18 ve devamı maddeleridir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanununun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18.maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İş Kanununun 18.maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanunun 25/II.maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi süresince herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı İş Kanununun 20.maddesinin ikinci fıkrasına göre geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğine göre somut olayda, davacı, davalı işyerinde 8,5 yıllık kaporta teknisyeni olup iş akdi, işyerine tamir amacıyla getirilen .... marka bir aracın anahtarını üzerinde bırakarak hırsızlığa sebebiyet vermesi nedeniyle geçerli nedenle feshedilmiştir. Davalı işveren, aracı park alanına en son davacının bırakması ve kendisinin de anahtarı üzerinde bıraktığını kabul etmesi ve ayrıca işyeri talimatnamesine göre araçların anahtarlarının üzerinde bırakılmaması yönündeki düzenleme gereği davacının iş akdini feshettiğini savunmuştur. Mahkemece, toplanan deliller ve tanık beyanlarına göre işyerindeki genel uygulama ve feshe konu olay tarihinde anahtar dolabının tam olarak kullanılmaması nedeniyle feshe konu aracın çalınmasında davacının kusurunun bulunmadığı ve feshin geçersiz olduğu kanaatine ulaşılmıştır.

Her ne kadar, davacı, işyerindeki genel uygulamaya göre feshe konu olay tarihine kadar işyerindeki araçların kontak anahtarlarının üzerinde bırakıldığını iddia etmekte ve dinlenen tanık beyanlarına göre de olay tarihine kadar anahtar dolabının tam olarak kullanılmadığı ve genel uygulamanın kontak anahtarlarının araç üzerinde bırakılması yönünde olduğu anlaşılmakta ise de, bu durum feshe konu hırsızlık olayında davacının hiçbir kusurunun bulunmadığını göstermemektedir. Dosya kapsamına göre davalı işyerinde Araç Lokasyonu Takibi Talimatnamesi olup bu talimatnamede anahtarların araç üzerinde bırakılmaması gerektiği düzenlenmiştir. Davacı bu hususta da fesih öncesi alınan savunmasında, kendisine anahtarların araç üzerinde bırakılmaması gerektiği yönünde yazılı bir bildirim yapılmadığını savunmakta ise de, davalı işyerinde 8,5 yıllık kaporta teknisyeni olan davacının sözü edilen talimatname ve içeriğini bilmemesi hayatın olağan akışına aykırıdır.

O halde, davacının fesih öncesinde alınan savunması, fesih bildirimi, iddia-savunma, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; hırsızlık olayından önce araç üzerinde en son işlem yapan kişinin davacı olduğu ve davacının çalınan aracın kontak anahtarını üzerinde bırakarak davalı işyerinin parkına çektiği, davacının ihmale yönelik bu davranışı ile hırsızlık olayına sebebiyet verdiği, başka bir deyişle davacı, çalınan aracın kontak anahtarını üzerinde bırakmasa idi hırsızlık olayının yaşanmayacağı ya da bu şekilde olmayacağı, yani davacının bu davranışının hırsızlık olayını kolaylaştırdığı anlaşılmaktadır. Öte yandan, olaydan sonra izlenen işyeri kamera kayıtlarına göre aracı çalan şahsın servis danışmanının ismini ve sahte imzasını kullanarak güvenliğe düzenlediği bu sahte belgeyi göstermek suretiyle çıkış yapması olayı Dairemizce davacının davranışının etkisini azaltacak bir unsur olarak görülmemiştir.

Sonuç olarak, feshe konu hırsızlık olayında davacının ihmale dayalı sözleşmeye aykırı bir davranışının olduğu ve davalı işyerine tamir amaçlı bırakılan aracın çalınmasının davalı işverenin saygınlığını ve itibarını zedeleyeceği gibi maddi sorumluluğunu da doğuracağı ve beraberinde işyerinde olumsuzluklara yol açacağı açıktır. Bu nedenlerle, davacının iş akdinin feshi geçerli nedene dayanmakta olup mahkemece davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2- Davacı tarafından açılan davanın REDDİNE,

3- Alınması gerekli 29,20 TL karar ve ilam harcından 25,20 TL peşin harcın mahsubu ile bakiye 4,00 TL karar ve ilam harcının davacıdan alınarak hazine'ye gelir kaydına,

4- Yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına,

5- Davalı tarafça yapılan Yargıtay’a geliş-dönüş dahil toplam 63,90 TL yargılama giderinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2- Davacı tarafından açılan davanın REDDİNE,

3- Alınması gerekli 29,20 TL karar ve ilam harcından 25,20 TL peşin harcın mahsubu ile bakiye 4,00 TL karar ve ilam harcının davacıdan alınarak hazine'ye gelir kaydına,

4- Yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına,

5- Davalı tarafça yapılan Yargıtay’a geliş-dönüş dahil toplam 63,90 TL yargılama giderinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6- Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT’ne göre 1.800,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

7- Artan gider avansının ilgilisine iadesine,

8- Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 28/04/2016 oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5871, Karar No: 2010/14757, Tarih: 13.09.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/5871 E.  ,  2010/14757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gaziosmanpaşa 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :9.11.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Türk Medeni Kanununun 409/1. maddesine göre "Bir kimse dinlenmeden savurganlığı, alkol ve uyuşturucu madde bağımlılığı, kötü yaşam tarzı, kötü yönetimi veya isteği sebebiyle kısıtlanamaz." Ksıtlanması istenen Kasım Balcı dinlenilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, oybirliğiyle karar verildi.13.09.2010(Pzt)
Yargıtay — Esas No: 2011/7338, Karar No: 2012/14091, Tarih: 24.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/7338 E.  ,  2012/14091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir 3. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24/02/2011 tarih ve 2010/1067-2011/206 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı banka nezdinde ticari kredi mevduat hesabı bulunduğunu, bu hesabından kredi kullanılmış gibi üç ayda bir haksız olarak kredi tahsis bedeli adı altında para kesildiğini ileri sürerek, şimdilik 1.575 TL'nın yasal faiziyle birlikte davalıya iadesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, alınan ücretin bankacılık uygulamaları ve yasal mevzuata uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının özgür iradesi ile imzaladığı sözleşmeler çerçevesinde her nevi komisyon, KKDF, BSMV gibi giderlerin ihtara gerek olmaksızın müşteri hesabına borç kaydedilebileceği, bu düzenlemenin müşteri açısından bağlayıcı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, bankacılık işleminden kaynaklanmakta olup, uyuşmazlık davalı Banka'nın davacının hesabından kestiği tutarların yasal olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Kredi tahsis bedeli altında kesintiye gidilmesinin taraflar arasındaki sözleşmeye ve bankacılık uygulamalarına uygun olup olmadığının değerlendirilmesi özel ve teknik bilgiyi gerektirir. Mahkemece de bu husus kabul edilerek bilirkişi incelemesi yaptırılması cihetine gidilmiştir. Görüşüne başvurulan bilirkişi, kesintinin yasal olmadığını, ancak sözleşmelerde yer alan genel nitelikteki hükümlere dayalı olarak dava konusu ücretin alınıp alınamayacağı konusundaki takdirin mahkemeye ait olduğu nu bildirmiştir. Bu durumda, söz konusu kesintilerin neyin karşılığı olduğu hususunda hüküm kurmaya ve Yargıtay denetimine imkan verecek şekilde sektörden bir bilirkişiden alınacak rapora göre karar vermek gerekirken, bankacılık konusunda ne şekilde uzman olduğu anlaşılamayan avukat bilirkişiden alınan rapora göre karar verilmesi doğru olmadığı gibi davacının, davalı Banka'nın daha önce yaptığı kesintilerin bir kısmını iade ettiğine ilişkin iddiasının da nazara alınmaması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 24/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.