muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8948, Karar No: 2017/284, Tarih: 17.01.2017

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13/11/2014 tarihli ve Esas 2013/95, Karar 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26). İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

11.09.2014 tarihli 29116 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6552 sayılı Kanun'un 121. maddesi ile 5393 sayılı Belediye Kanunu 15. maddesine eklenen fıkranın birinci cümlesinin; ''... ve haciz işlemi sadece gösterilen bu mal üzerine uygulanır'' ibaresi ile ''...veya kamu hizmetlerini aksatacak...'' ibaresi, Anayasa Mahkemesi’nin 17/6/2015 tarihli ve E.: 2014/194, K.: 2015/55 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir.

Yine aynı Yasa'nın 123. maddesi ile 5393 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 8. maddede “15'inci maddenin son fıkrası hükümleri, devam eden her türlü icra takipleri hakkında da uygulanır. Bu maddenin yürürlük tarihinden önce yapılmış icra takipleri gereğince konulan tüm hacizler, söz konusu fıkra hükümleri dikkate alınarak kaldırılır.” hükmü ise Anayasa Mahkemesi’nin 17/6/2015 tarihli ve E.: 2014/194, K.: 2015/55 sayılı Kararı ile iptal edilerek yürürlükten kaldırılmıştır.

Bu durumda Geçici 8. maddenin iptal edilmesi ile 6552 sayılı Yasa hükümlerinin sadece Yasa'nın yürürlüğe girdiği 11.09.2014 tarihinden sonra başlatılan icra takiplerinde uygulanabileceğinin kabulü gerekir.

Bu durumda Geçici 8. maddenin iptal edilmesi ile 6552 sayılı Yasa hükümlerinin sadece Yasa'nın yürürlüğe girdiği 11.09.2014 tarihinden sonra başlatılan icra takiplerinde uygulanabileceğinin kabulü gerekir.

Somut olayda; 25/11/2011 Karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eylemi 1998 yılından sonrasına ait olup olayda uygulanması gerekli 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız el atma davalarında borçlunun gayrimenkul, menkul, hak ve alacaklarına haciz uygulanması hukuka uygundur. Ayrıca takip tarihi 07.03.2012 olup 6552 sayılı Yasa'nın yürürlük tarihinden önce olduğundan 6552 sayılı Yasa ile 5393 sayılı Yasa'nın 15/son maddesine eklenen ek fıkra hükümlerinin uygulanamayacağının kabulü gerekir. Tüm bu yasal açıklamalar nedeni ile şikayetin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile şikayetin kabulü ile hacizlerin kaldırılması isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 27,70 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine,

17.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10424, Karar No: 2012/21505, Tarih: 21.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/10424 E.  ,  2012/21505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İnsan ticareti ve fuhuş yaptırma

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık ... hakkında TCK.nun 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre sanıkların Gürcistan vatandaşı olan müştekinin kanser hastası olan oğlunun tedavi masrafları için paraya ihtiyacı olması nedeniyle çaresizliğinden yararlanarak cebir ve tehditle fuhuş yaptırmak maksadıyla tedarik edip barındırarak, temin ettikleri kişilerle buluşturdukları, bu şekliyle sanıkların eylemlerinin insan ticareti ve fuhuş suçunu oluşturduğu anlaşılmakla;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Sanıklar hakkında temel hapis cezaları asgari hadden tayin edildiği halde aynı gerekçeyle adli para cezasına esas birim gün sayısının alt haddin üstünde belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nun 80/1. maddesi uyarınca hapis cezası yanında tayin olunan temel adli para cezasına esas alınan 120 birim günün 5 güne, 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak belirlenen 100 günün 4 güne ve 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı yirmi liradan para cezasına çevrilerek sonuç 2000 TL adli para cezasının 80'er liraya indirilmesi ve sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nun 227/2. maddesi uyarınca hapis cezası yanında tayin olunan temel adli para cezasına esas alınan 120 birim günün 5 güne, 227/4. maddesi uyarınca yarı oranında artırım yapılarak belirlenen 180 günün 7 güne ve 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı yirmi liradan para cezasına çevrilerek sonuç 3000 TL adli para cezasının 140'ar liraya indirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 21.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5051, Karar No: 2022/5696, Tarih: 09.05.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/5051 E.  ,  2022/5696 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre ve diğer temyiz şartları yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili davacının asıl işveren Yüksek Öğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu Genel Müdürlüğüne bağlı ... L...-E... K... Öğrenci Yurdundaki yemek ve kantin işletmesinde 04.12.2014 - 30.04.2019 tarihleri arasında kesintisiz ve aralıksız şekilde çalıştığını, daha sonra yapılan yasal düzenleme ile Yüksek Öğrenim Kredi Yurtlar Kurumu Genel Müdürlüğünün tüzel kişiliği kaldırılarak Gençlik ve Spor Bakanlığına bağlandığını, davacının ihaleler neticesinde alt işveren şirketler değişse de asıl işveren ... nezdindeki alt işverenlerde kesintisiz şekilde çalışmayı sürdürdüğünü, son alt işveren tarafından iş sözleşmesinin haklı sebep bildirilmeksizin feshedildiğini, yıllık izin haklarının kullandırılmadığını, müvekkili davacının çalışma süresi boyunca haftalık 10 saati aşan fazla çalışma yaptığını, ulusal bayramların tamamında, dinî bayramların ise bir kısmında çalıştığını, ancak çalışmalarının karşılığının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti alacağı, fazla çalışma ücreti alacağı, hafta tatili ücreti alacağı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; husumet itirazında bulunduklarını, müvekkili Kurum ile davacının çalıştığı şirketler arasındaki sözleşmenin kira sözleşmesi niteliğinde olduğunu, asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunmadığını, ... iş mahkemelerinin yetkili olduğunu, yetki itirazında bulunduklarını ve zamanaşımına uğrayan davacı taleplerinin reddi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacının lokanta-kantin hizmetlerinde çalıştığı, işletme ile ilgili emir ve talimatları dava dışı şirketlerden aldığı, davacının sigortalılık bildirimlerinin davalı Bakanlık tarafından değil, lokanta ve kantin işleticisi dava dışı şirketler tarafından yapıldığı, davalı ... dava dışı şirketler arasındaki ilişkinin kantinin kiralanması niteliğinde olup taraflar arasında 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 2 inci maddesi anlamında asıl-alt işveren ilişkisi bulunmadığı gerekçesiyle davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; taraflar arasındaki hukuki ilişkinin hatalı olarak belirlendiğini, davalı Kurumun işi verdiği şirketlerin sık sık değişmesine rağmen çalışan işçilerin aynı kaldığını, dava dışı şirketlere verilen işin yardımcı iş niteliğinde olduğunu, şirketin işçilerini yalnızca davalı kurumun lokanta ve kantin işine özgü çalıştırdığını, emir ve talimatların davalı Kurum tarafından verildiğini, davalı ile dava dışı şirketler arasındaki ilişkinin kanuna uygun şekilde asıl işveren-alt işveren ilişkisi olduğunu, bu nedenle davanın husumet yokluğu nedeniyle reddi kararının hatalı olduğunu ileri sürerek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğundan söz edilmesinin ve davalı Kuruma husumet yöneltilebilmesinin mümkün olmadığı; zira davalı Kurum ve işletmeci şirketler arasında bir tür kira ilişkisi bulunduğunun yerleşik Yargıtay içtihatları ile de kabul edildiği gerekçesi ile davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; taraflar arasındaki hukuki ilişkinin hatalı olarak belirlendiğini, davalı Kurumun işi verdiği şirketlerin sık sık değişmesine rağmen çalışan işçilerin aynı kaldığını, dava dışı şirketlere verilen işin yardımcı iş niteliğinde olduğunu, şirketin işçilerini yalnızca davalı kurumun lokanta ve kantin işine özgü çalıştırdığını, emir ve talimatların davalı Kurum tarafından verildiğini, davalı ile dava dışı şirketler arasındaki ilişkinin kanuna uygun şekilde asıl işveren-alt işveren ilişkisi olduğunu, bu nedenle davanın husumet yokluğu nedeniyle reddi kararının hatalı olduğunu ileri sürerek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacının istihdam edildiği dava dışı işverenler ile davalı arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunup bulunmadığı ve bu bağlamda davalının işçilik alacaklarından sorumlunun bulunup bulunmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacının istihdam edildiği dava dışı işverenler ile davalı arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunup bulunmadığı ve bu bağlamda davalının işçilik alacaklarından sorumlunun bulunup bulunmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4857 sayılı Kanun'un "Tanımlar" kenar başlıklı 2 inci maddesinin altıncı fıkrasında "Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur." düzenlemesi yer almaktadır.

3. Değerlendirme

1. Asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığı için öncelikle işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına devredilen iş dolayısıyla sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir. İşin belirli bir bölümünde değil de, tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

2. Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş ya da işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

3. Bir üst bentte yapılan açıklamalar ile dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacının davalı Kuruma ait öğrenci yurdunun kantin işletmesinde çalıştığı hususunda ihtilaf bulunmadığı, dosya kapsamında yer alan dava dışı şirketler ile davalı Kurum arasında imzalanmış işletme sözleşmelerinin incelenmesine göre davalılar arasındaki ilişkinin kira ilişkisi niteliğinde bulunduğu; öte yandan, davacı tanığı Y.C.'nin davalı Kurum ile işletme sözleşmesi imzalayan dava dışı şirket bünyesinde çalışmakla birlikte gerek öğrenci yurdunun içinde gerekse de dava dışı şirketin işyerinin merkezinde çalıştığını, durumun değişkenlik gösterdiğini beyan ettiği hususu göz önünde bulundurulduğunda taraflar arasında geçerli bir asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz etmek mümkün olmadığından, Bölge Adliye Mahkemesince verilen istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın yerinde olduğu anlaşılmıştır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9785, Karar No: 2024/10027, Tarih: 22.10.2024

**4. Hukuk Dairesi         2024/9785 E.  ,  2024/10027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1407 E., 2021/1792 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın kısmen kabulü/İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Trabzon Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2019/301 E., 2021/282 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirket nezdinde iş yeri sigortası poliçesi ile sigortalı bulunan ... San. ve Tic. Ltd. Şti.’de 28.06.2017 tarihinde voltaj dalgalanması sonucu hasar meydana geldiğini, sigortalının müvekkil şirkete başvuru yaptığını ve hasar dosyası açıldığını, yapılan ekspertiz çalışması ile sigortalı işyerinde meydana gelen hasarın sigorta poliçesi özel ve genel şartlar çerçevesinde teminat limiti gereği 90.502,83 TL'ye giderebileceğinin tespit edildiğini ve bu bedelin sigortalıya ödendiğini, ödenen miktarın tahsili amacıyla Trabzon İcra Dairesi’nin 2019/3803 Esas sayılı dosyasında takibe girişildiğini, davalının itirazı üzerine takibin durdurulduğunu beyan ederek davalının haksız itirazının iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacak talebinin zamanaşımına uğradığını, kesinti yaşandığı iddia edilen tarih aralığında bölgedeki elektrik dağıtım şebekesindeki akım, gerilim ve frekans değerlerinin standart değerler dâhilinde olduğunu, cihaz hasarına sebebiyet verebilecek herhangi bir gerilim dalgalanmasına ya da elektrik kesintisine rastlanmadığını, müşteri tarafından gerilim düşüklüğü nedeni ile müvekkiline şifahen başvuruda bulunulduğunu ancak şirket tarafından bir çalışma yapılması beklenilmeden müşteri tarafından irtibata geçilen özel elektrik firmaları vasıtası ile işletme sorumluluğu müvekkilinde bulunmayan ve mülkiyeti müşteriye ait trafoda kademe ayarının değiştirildiğini ve söz konusu manevra sırasında trafo çıkışındaki gerilim değerinin yükseltildiğini ve buna bağlı olarak hasar meydana gelmiş olabileceğinin değerlendirildiğini beyan ederek davanın reddi ile müvekkili şirket lehine %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bilirkişi heyetinden alınan 25.05.2021 tarihli rapora göre dava konusu zararın davalının sorumluluğundaki elektrik şebekesinden gelen ve davalı firmanın da sistemlerinde fider açmasına sebep olan elektriksel darbe sebebi ile meydana geldiği ve bu sebeple dava dışı sigortalının iş yerinde meydana gelen zararın toplam 89.821,33 TL olduğu, davacının 92.310,41 TL üzerinden takip başlattığı, takip konusu alacağın likit olmayıp miktarının tespitinin yargılamayı gerektirdiği, bu nedenle davacı tarafın icra inkar tazminatı talebinin haksız olduğu değerlendirilmiş ve davanın kısmen kabulü ile Trabzon İcra Müdürlüğü'nün 2019/3803 Esas sayılı takip dosyasına yapılan itirazın iptaline, takibin 89.821,33 TL asıl alacak üzerinden devamına, dava konusu alacağın likit olmayıp miktarının tespiti yargılamayı gerektirdiğinden davacı vekilinin icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf başvuru dilekçesinde; davaya konu kesintinin olduğu iddia edilen tarih aralıklarında dağıtım şebekesindeki akım, gerilim ve frekans değerlerinin standart değerler dahilinde olduğunu ve cihaz hasarına sebebiyet verebilecek herhangi bir dalgalanmaya rastlanılmadığını, gerilim düşüklüğü nedeniyle müvekkil şirkete şifaen başvuruda bulunulduğunu ancak müvekkil şirket tarafından çalışma yapılması beklenilmeden özel elektrik firmaları vasıtasıyla trafoya müdahalede bulunulduğunu, bunun sonucunda cihaz hasarlarının meydana geldiğini, işletmenin işletme sorumlusu olarak bir elektrik mühendisi ile sözleşme imzalayarak şirkete sunmadığını belirterek kararın kaldırılmasını ve davanın reddini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının meydana gelen zarardan sorumlu olduğuna yönelik bilirkişi raporunun usul ve yasaya uygun, denetime elverişli olduğu, emsal 2021/291 Esas 2021/430 Karar sayılı ilamına göre de davalının meydana gelen zarardan sorumlu tutulmasında ve davacının TTK'nın 1472. maddesi gereğince sigortalı zarar görenin halefi olarak kabul edilmesinde hukuka aykırılık görülmediği anlaşıldığından davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinafında ileri sürdüğü sebepler ile kararın bozulmasını talep etmiştir

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; işyeri sigorta poliçesinden kaynaklı rücuen tazminata yönelik itirazın iptali davasıdır.

2. İlgili Hukuk

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinafında ileri sürdüğü sebepler ile kararın bozulmasını talep etmiştir

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; işyeri sigorta poliçesinden kaynaklı rücuen tazminata yönelik itirazın iptali davasıdır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 310 ve 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kurallarına ve kararda belirtilen gerekçelere göre, karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir suretinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,22.10.2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.