muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/967, Karar No: 2020/8291, Tarih: 30.06.2020

**18. Ceza Dairesi         2020/967 E.  ,  2020/8291 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...'nın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 125/4 ve 62. maddeleri uyarınca 2 ay 27 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Malatya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/07/2015 tarihli ve 2015/114 esas, 2015/612 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/02/2020 gün ve 2020/14378 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında “Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10/04/2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının sanık hakkında hukuki bir sonuç doğurmayacağı hüküm altına alınmış ise de; sanığın belirli sürelerle denetime tabi tutulmasını öngörmesi, adli sicile işlenmese dahi kendisine mahsus bir sisteme kaydedilmesi, 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten sonra ikinci kez hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesine engel teşkil etmesi, yine müsadere, yargılama giderleri ve bu kapsamda vekâlet ücretinin sanığa yüklenmesi bakımından hukuki etkilerinin bulunması nedenleriyle bu karar, esasında kesin bir hükmün bir kısım hukuki sonuçlarını doğurmaktadır. Bu bağlamda temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği kabul edilmelidir." şeklinde belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların kanun yararına bozmaya konu yapılabileceği nazara alınarak yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, sanığın gazetecilik faaliyeti kapsamında sosyal medya hesabından müştekiyi kastederek yazmış olduğu " bu şahsı tanıdınız mı, aslında milli görüş kökenli, Fazilet ve Refah partileri döneminde aktif görev aldı, Battalgazi Belediyesinde AK Partiden Belediye Meclisi üyesi seçildi, şimdi bu belediyede önemli görevler üstlendi. İş yerinde ve özel hayatında her gün Cumhurbaşkanı Erdoğan'a hırsız diye hakaret ediyor, Ticaret ve Sanayi Odasında son yapılan seçimlerde paralel yapı gurubundan meclis üyesi seçildi, şimdi de Başkan hasan .......'a yanaşıyor bir başka siyasi görüşü daha var bu şahsın cafe işletiyor. Özetle Saadatçi mi? AK Partili mi?, Paralelci mi ?, Kafeci mi? bir çok ipte oynayan bu şahsı tanıdınız mi?" şeklindeki açıklamaların sanığın gazetecilik mesleğini icra ettiği de nazara alındığında ağır eleştiri mahiyetinde olduğunun kabulü gerektiği ve benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 26/02/2018 tarihli ve 2016/1375 esas, 2018/2464 karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere, kaba söz ve ağır eleştiri niteliğindeki suça konu beyanların katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması nedeniyle hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeksizin, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme;

Öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozma olağanüstü yasa yolunun koşulları ve sonuçları, “kanun yararına bozma” adı ile 5271 sayılı CMK’nın 309 ve 310. maddelerinde düzenlenmiştir.

5271 sayılı Kanun’un 309. maddesi uyarınca, hâkim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde, maddî hukuka veya yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini yasal nedenlerini açıklayarak, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirecektir. Bunun üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da hükmün veya kararın bozulması istemini içeren yazısına bu nedenleri aynen yazarak Yargıtay ceza dairesine verecek, ileri sürülen nedenlerin Yargıtayca yerinde görülmesi halinde karar veya hüküm yasa yararına bozulacak, yerinde görülmezse istem reddedilecektir.

Böylece ülke sathında uygulama birliğine ulaşılacak, hâkim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıklar ile uygulamadaki esaslı yanlışlar ve esasa etkili usul yanılgılarının, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır.

Kanun yararına bozma yasa yoluna, istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilmesi nedeniyle kesin hükmün otoritesinin bütünüyle zedelenmemesi amacıyla bu yola başvurabilmek için hukuka aykırılık halinin ciddi boyutlara ulaşması gerekmektedir.

Kanun yararına bozma yasa yoluna, istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilmesi nedeniyle kesin hükmün otoritesinin bütünüyle zedelenmemesi amacıyla bu yola başvurabilmek için hukuka aykırılık halinin ciddi boyutlara ulaşması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda, sanık hakkında hakaret suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmaktadır. Hükmün içeriğine yönelik delil değerlendirmesi kapsamında kalacak incelemenin ancak hükmün açıklanması ile mümkün olduğu, bu aşamada kanun yararına bozma yoluyla giderilmesi gereken açık bir hukuka aykırılık tespit edilmediği anlaşıldığından kanun yararına bozma talebinin reddine karar verilmiştir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 30/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8562, Karar No: 2012/12827, Tarih: 28.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/8562 E.  ,  2012/12827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 1-2001 takvim yılına ilişkin olarak : 765 sayılı TCK nun 102/4 ve 104/2. maddelerinin uygulanması ile kamu davasının ortadan kaldırılmasına dair.

2-2002-2003 ve 2004 takvim yıllarına ilişkin olarak : 213 sayılı VUK nun 359/b-1 , 5237 sayılı TCK nun 62 ve 53 . maddelerinin uygulanması ile 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına dair(üç kez).

Katılan idare vekilinin 27.01.2010 havale tarihli dilekçe ile temyizden vazgeçtiği anlaşıldığından, sanığın temyiz itirazlarına hasren yapılan incelemede;

I- Sanığın 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın aynı takvim yılı içerisinde birden çok sahte fatura düzenlediği anlaşılmakla; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere faturaların adet ve tutarları, zarar miktarı, kastın yoğunluğu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

5252 sayılı Türk Ceza Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasa ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasanın tespiti gerektiği, 5237 sayılı Yasanın lehe kabulü halinde anılan Yasanın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunluğuna karar verilmesi gerekeceği cihetle, 5237 sayılı Yasanın aleyhe sonuç doğurduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı ise de; yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen yukarıda yazılı hususunun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında 2004 takvim yılına ilişkin kurulan hüküm fıkrasındaki "5237 sayılı TCK’nun 62 ve 51” ibarelerinin çıkartılıp yerlerine “765 sayılı TCK’nun 59/2 ve 647 sayılı Yasanın 6.” ibarelerinin yazılması ve 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkartılması suretiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Sanığın 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

II- Sanığın 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçların işlendiği tarihlerden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımları nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 28.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13625, Karar No: 2021/4869, Tarih: 06.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2019/13625 E.  ,  2021/4869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İlk Derece Mahkemesince (Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi 2018/31 Esas–2018/600 Karar) davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesince HMK’nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine dair hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 06/04/2021 günü temyiz eden davacı idare vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davalılar vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davacı idare vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm,taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelere, kararın dayandığı gerekçeye göre; kapama zeytinlik niteliğindeki Bursa İli, Nilüfer İlçesi, Konaklı Mahallesi 1149 parsel sayılı taşınmaza net geliri esas alınarak ve taşınmaza uygulanan objektif değer artış oranının % 230 olarak kabulü ile değer biçilmesi yöntem itibariyle yasa hükümlerine uygundur. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın kuru tarım arazi niteliğinde olması nedeniyle Dairemiz genel uygulamaları ve aynı yöreden gelen ve Dairemiz denetiminden geçen dosyalarda gözönünde tutulduğunda kapitalizasyon faizinin %5 olarak uygulanması gerekirken % 4 olarak kabulü ile m² bedelinin fazla tespiti,

2-Belirlenen kamulaştırma bedeline 22.01.2017 tarihinden itibaren faiz uygulanması gerekirken faiz başlangıç tarihinin hatalı yazılması,

Doğru olmadığı gibi;

1-Dava konusu taşınmazın kuru tarım arazi niteliğinde olması nedeniyle Dairemiz genel uygulamaları ve aynı yöreden gelen ve Dairemiz denetiminden geçen dosyalarda gözönünde tutulduğunda kapitalizasyon faizinin %5 olarak uygulanması gerekirken % 4 olarak kabulü ile m² bedelinin fazla tespiti,

2-Belirlenen kamulaştırma bedeline 22.01.2017 tarihinden itibaren faiz uygulanması gerekirken faiz başlangıç tarihinin hatalı yazılması,

Doğru olmadığı gibi;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

3-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23/10/2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı 01/06/2019 gün ve 30791 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan kararı da gözönüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

Yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalı idare yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 06/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7030, Karar No: 2021/12254, Tarih: 14.10.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/7030 E.  ,  2021/12254 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 20. İş Mahkemesi

Dava, Kurum işleminin iptali, borçlu olmadığının tespiti ile yeniden aylık bağlanması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, Üye ...'ın muhalefetine karşı, Başkan ... ile Üyeler ..., ... ve ...'nın oyları ve oy çokluğuyla, 14/10/2021 gününde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Somut uyuşmazlıkta, davacı kadın 2003 tarihinde eşinden boşanmıştır. Davacı kadına 1992 tarihinde ölen babadan bağlanan yetim aylığı boşandığı eşi ile fiili birliktelik nedeni ile 5510 sayılı Kanunun 56. maddesi uyarınca aylıkları kesilmiş ve ödenen aylıkların yersiz ödendiği gerekçesi ile borç çıkarılmıştır.

Dairemizin 07.10.2021 tarih ve 2021/5098 Esas, 2021/11769 Karar sayılı ilamında yazılan karşı oy gerekçelerimde belirttiğim gibi davacı boşandığında 506 sayılı kanun yürürlüktedir. 5510 sayılı kanunun 5754 sayılı kanunun 68. Maddesi ile değişik geçici 1. Maddesi uyarınca kesilmede 506 sayılı kanun uygulanmalıdır. Anılan kanunda ise boşanılan eş ile birlikte yaşama olgusu bir kesilme nedeni olarak düzenlenmemiştir. 5510 sayılı kanunun 01.10.2008 tarihinden önce gerçekleşen boşanma olgusuna ve 506 sayılı kanun uyarınca bağlanan yetim aylığının kesilmesi için uygulanması olanağı, önceye etki yasağı nedeni ile olanaklı değildir.

Çoğunluğun önceye etki yasağı ilkesine aykırı olarak, lafzi yorum ve sigortalı aleyhine yorumu benimseyerek, sonradan gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak salt birlikte yaşama ve boşanan eşin desteğini alma koşulunu yeterli kabul etmesi, Kanunun ve Anayasa Mahkemesinin iptal kararının gerekçelerine aykırıdır. Açıklanan bu gerekçelerle mahkeme kararının davalı temyizi yönünden bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumdan Sayın çoğunluğun onama gerekçelerine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2019/1488, Karar No: 2021/2286, Tarih: 24.03.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/1488 E.  ,  2021/2286 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Katılanlar : T.C. Cumhurbaşkanlığı, Türkiye Büyük Millet Meclisi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma, Anayasal düzeni

ortadan kaldırmaya teşebbüs etme, Türkiye Büyük

Millet Meclisini ortadan kaldırmaya veya görevini

yapmasını engellemeye teşebbüs etme, Türkiye

Cumhuriyeti Hükümetini ortadan kaldırmaya veya

görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında TCK'nın 309/1,

3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 39/2-c delaletiyle

39/1, 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63 maddeleri uyarınca

mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusunun

düzeltilerek esastan reddi,

2-Sanıklar ..., ..., ...,

..., ..., ...,

..., ..., ...,

..., ..., ..., ... hakkında silahlı terör

örgütüne üye olma, Anayasal düzeni ortadan

kaldırmaya teşebbüs etme, Türkiye Büyük Millet

Meclisini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını

engellemeye teşebbüs etme, Türkiye Cumhuriyeti

Hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevini

yapmasını engellemeye teşebbüs etme suçlarından

kurulan beraat hükümlerine yönelik istinaf

başvurularının ayrı ayrı esastan reddi,

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, İlk Derece Mahkemesinde, silahların eşitliği ve çekişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda, savunmaya yeterli imkanın sağlanması ve bu hakkın etkin şekilde kullandırılmış olması, temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunma imkanının kullanılabilme olanağının bulunması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından, 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanunun 94. maddesi ile değişik CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

1-Sanık ... yönünden yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; katılan T.C. Cumhurbaşkanlığı vekili, katılan ... Büyük Millet Meclisi vekili, sanık ... ve müdafinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanıklar ..., ..., ..., Zekerye Demirkıran, ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... yönünden yapılan incelemede;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçların sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış

olduğundan katılan T.C. Cumhurbaşkanlığı vekili ve katılan ... Büyük Millet Meclisi vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri sair nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddi ile hükmün ONANMASINA,

3-Anayasayı ihlal suçuna iştirak ettiğine dair yeterli delil bulunmayan sanık ... yönünden yapılan incelemede;

UYAP üzerinden yapılan araştırmada, hakkında Osmaniye 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2019/194 Esasına kayden görülen silahlı terör örgütüne üye olma suçundan derdest dava dosyasının bulunduğu anlaşılmakla, anılan dosya getirtilip incelenmek suretiyle her iki dava arasında hukuki ve fiili kesintinin olup olmadığı da değerlendirilip, derdest ise iş bu dosya ile birleştirilerek, kesinleşmiş ise onaylı sureti dosya içerisine alınıp tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan T.C. Cumhurbaşkanlığı vekili, katılan ... Büyük Millet Meclisi vekilinin, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Osmaniye 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6418, Karar No: 2013/267, Tarih: 15.01.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/6418 E.  ,  2013/267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

..

K A R A R

10/02/2010 tarihli duruşmada "davalılardan... ve... vekili geldi" şeklinde belirtildiği, ... vekili olarak cevap dilekçesi ve mazeret dilekçesi verildiği ancak vekaletnamelerin dosya içerisinde bulunmadığının anlaşılmasına göre, vekalet verilip verilmediğinin ilgili davalılardan sorularak, verilmiş ise vekaletnamelerin dosyaya eklenmesi ve davalı vekillerine gerekçeli kararın yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde HMK'nun 366. maddesindeki prosedür işletildikten sonra, vekaletname eklenmez ise dosyanın temyiz incelemesi yapılması için gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.