muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2259, Karar No: 2023/3438, Tarih: 19.06.2023

**1. Hukuk Dairesi         2023/2259 E.  ,  2023/3438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 07/02/2013 tarihli ve 2012/34 Esas-2013/37 Karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 17/04/2014 tarihli ve 2013/20020 Esas-2014/8010 Karar sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalılar tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Karar düzeltme dilekçesinde ileri sürülen hususlar 6100 sayılı Kanun'un geçici 3. maddesi gereğince uygulanması gereken HUMK'un 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymadığından davalıların karar düzeltme isteminin REDDİNE,

Davalılardan HUMK'un 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 1.470,00 TL para cezası alınmasına, karar düzeltme harcı peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına 19.06.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

-MUHALEFET ŞERHİ-

1. Dava el atmanın önlenmesi ve kal davasıdır. İlk Derece Mahkemesince Hazine tarafından davalılar aleyhine açılan el atmanın önlenmesi ve kal davasının kabulüne karar verilmiş ve el atmanın yanı sıra çoğunluğu zeytin olan binin üzerinde ağacın kaline karar verilmiştir. Dairemizce de bu karar onanmış, bu defa davalılar tarafından karar düzeltme başvurusunda bulunulmuştur. Sayın Çoğunluk karar düzeltme talebinin reddine karar vermiştir. El atmanın önlenmesi bakımından Sayın Çoğunluğu katılmakla birlikte kal talebi yönünden aşağıda belirtilen nedenlerle karara iştirak etmek mümkün olmamıştır.

2. Dairemizce yakın zamanda neredeyse aynı nitelikte bir uyuşmazlık incelenmiş ve kal talebi yönünden şu emsal içtihat benimsenmiştir:

“6.3.3. Öte yandan, yıkım isteyen taraf kamu kurumu olup, kamu otoritelerinin taşınmazları üzerindeki mülkiyeti Anayasa'nın 35. maddesinde düzenlenen özel mülkiyetten farklıdır. Nitekim Anayasa Mahkemesi de ... İmar Sanayi ve Ticaret A.Ş. kararında taşınmazların tapu sicilinde kamu kurumları adına tescil edilmesinin bu kurumları Anayasanın 35. maddesi bağlamında mülkiyet hakkı sahibi yapamayacağını, kamu kurumlarının taşınmazlar üzerindeki mülkiyetlerinin Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınan özel mülkiyetten farklı olduğuna karar vermiştir. ([GK] B. No: 2018/10972, 28/7/2022 § 32).

6.3.4. Buna göre kamu kurumlarının mülkiyeti kural olarak Anayasanın 35. maddesindeki özel mülkiyetin sağladığı tüm hakları bahşetmeyeceğinden kamu kurumları ancak mülkiyetlerini kamu yararı amacıyla kullanabilirler. Bu çerçevede davacı Hazine, ancak kamu yararı ile hareket edebileceğinden yıkımda kamu yararının bulunması gerekir. 3573 sayılı Kanun ile Devlet’e zeytinciliğin korunması yolunda verilen pozitif yükümlülük de dikkate alındığında zeytin ağaçlarının yıkımından daha üstün bir kamu yararının bulunup bulunmadığının araştırılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu husus gözardı edilerek 1458 adet zeytin ağacı hakkında yıkım kararı verilmesi doğru değil”dir( 1. HD, E.2022/719, K. 2022/2871, 30/11/2022).

3. Buna göre dava konusu olayda da Hazine tarafından çoğunluğu zeytin ağaçlarından oluşan, miktar bakımından da ciddi bir sayıya (1000”in üzerinde) tekabül eden ve milli ekonomi açısından da önemli bir katkı sağlayacak ağaçların yıkımını makul hale getirebilecek daha üstün bir kamu yararı olmaksızın söz konusu ağaçların kaldırılmasının doğru olmadığı gerekçesiyle karar düzeltme talebinin bu yönden kabul edilmesi gerekirken talebin reddine karar verilmesi yönündeki Sayın Çoğunluk kararına iştirak edilememiştir.
Yargıtay — Esas No: 2021/4685, Karar No: 2021/2279, Tarih: 15.12.2021

**6. Hukuk Dairesi         2021/4685 E.  ,  2021/2279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DRC. MHK. : İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddedeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, 15.12.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2342, Karar No: 2025/2651, Tarih: 26.05.2025

**1. Hukuk Dairesi         2025/2342 E.  ,  2025/2651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/369 E., 2021/669 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Hazine vekili; Muğla ili, ... ilçesi, ... Mahallesinde bulunan 21 ada 13 parsel sayılı taşınmazın önünde Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan, kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan dava konusu taşınmaz ve deniz yüzeyinde davalı tarafından restoran, bahçe, şemsiye, şezlong alanı yapılmak ve kullanılmak suretiyle müdahale edildiğini ileri sürerek davalının elatmasının önlenmesine ve muhdesatların kâl'ine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı; müdahalelerinin bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkemece; davalının kıyı kenar çizgisinin deniz yönünde kalan yere betonarme otel restoran binası ile restoran avlusu ve beton platform yaptığı gerekçesiyle söz konusu müdahalelerin önlenmesine, muhdesatların kal'ine, 71 m2'lik yürüme yolu ile 263 m2'lik şezlong alanı yönünden davanın reddine dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesince; dava konusu yerle ilgili olarak yapılan keşifte görevlendirilen jeoloji ve fen bilirkişisinden oluşan bilirkişi heyetinin hangi şekilde kıyı-kenar çizgisini belirlediği ve itibar edildiğinin açıklığa kavuşturulmadığı, kaldı ki bilirkişi heyetinin 3621 sayılı Kanun'un 9/2. maddesinde belirtilen kişilerden oluşturulmadığına değinilerek öncelikle idare tarafında belirlenip yöntemine uygun olarak kesinleşen kıyı-kenar çizgisinin bulunup bulunmadığının merciinden sorulması, yoksa 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 5 ve 9/2. maddelerine uygun olarak oluşturulacak bilirkişi heyeti huzuruyla mahallinde keşif yapılması, söz konusu muhdesatların kıyı kenar çizisinin deniz yönünde kaldığının belirlenmesi halinde men ve kâl'e karar verilmesi gerektiği ancak temyiz edenin sıfatı yönünden yürüme yolu ve şezlong alanına ilişkin davanın reddine karar verilmesi icap ettiği gerekçesiyle Mahkeme kararı bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; dava konusu taşınmaza ilişkin bilirkişi raporuna ekli krokide belirtilen (A) harfi ile gösterilen restoran binası ve marketin bulunduğu kısım ile (B) harfi ve (C) harfi ile gösterilen taş zeminli terasın bulunduğu kısımların kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle söz konusu alanlara ilişkin müdahalenin önlenmesine ve muhdesatın kâl'ine, yürüme yolu ile şezlong alanı yönünden davanın reddine karar verilmiştir. Karara karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 25.06.2020 tarihli ve 2018/11282 Esas, 2020/4040 Karar sayılı kararı ile; yapılan inceleme ve araştırmanın karar vermeye elverişli bulunamadığı, yargılama aşamasında 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 22/a maddesi uyarınca çalışma yapıldığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunda 22/a çalışması sonucu yeni oluşan parselin sınırlarının kıyı yönünden eski 13 parsel sayılı taşınmazdan farklı olduğunun belirtildiği, ancak rapordan, yeni oluşan sınırlara göre yapıların tam olarak hangi alanda kaldığının saptanamadığına değinilerek yeni oluşan 925 ada 7 parselin sınırlarının ve üzerlerinde veya kıyı-kenar çizgisi içerisinde kalan yapıların yerinin tam olarak belirlenerek denetime elverişli şekilde krokiye yansıtılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin karar başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, dava konusu taşınmazda yeniden yapılan keşif neticesinde hazırlanan bilirkişi raporu ile krokide (A) harfi ile gösterilen 134.05 m²'lik, (B) harfi ile gösterilen 18.10 m²'lik ve (C) harfi ile gösterilen 50.26 m²'lik alanların kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle anılan kısımlar yönünden davanın kabulüne, yürüme yolu ve şezlong alanına ilişkin davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; kararın Hazine aleyhine olan kısım yönünden temyiz edildiğini, müdahalenin önlenmesi ve tüm muhdesatlar için kabul kararı verilmesi gerekirken kısmen kabul kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, eksik inceleme ve araştırmaya dayalı düzenlenen bilirkişi raporuna göre karar verildiğini, yürüme yolu ve şezlong alanına ilişkin olarak da davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini, dava değerinin eksik belirlendiğini, dava değeri doğru bir şekilde tespit edilip bu bedel üzerinden davacı lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini bildirerek ve önceki beyanlarını tekrarla Mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava; Devletin hüküm ve tasarrufu altında (kıyı-kenar çizgisi içerisinde) olduğu iddia edilen taşınmaza elatmanın önlenmesi ve kâl istemine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; Mahkemece yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporlarında belirtilen Muğla ili, Bodrum ilçesi, Eskiçeşme Mahallesinde bulunan çekişme konusu taşınmazın (A), (B) ve (C) harfleri ile gösterilen kısımlarına ilişkin davalının müdahalesinin önlenmesi ve kâl kararı verildiği, verilen kararın davacı Hazine vekili tarafından temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HUMK) uygulanacağı davalar yönünden HUMK'un 428. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HUMK) uygulanacağı davalar yönünden HUMK'un 428. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı Hazine vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin j bendi gereğince davacı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın Bodrum 2. Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine,

1086 sayılı HUMK'un 440/III-1.maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

26.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/289, Karar No: 2018/1701, Tarih: 05.03.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/289 E.  ,  2018/1701 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle istemin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 11.04.2012 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya bağlanan gelirin davalı işverenden tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesidir.

İnceleme konusu davada; davalı şirketin ... İli, ... İlçesinde bulunan ve ... Çelik Ltd. Şti'ne ait fabrika inşaatında çatı yapım işini aldığı, olay günü sigortalının ustası ile beraber yağmur oluklarını monte etmek üzere çatıya çıktıkları ve burada çalışırken aşağıya eğilmek için tuttuğu profilin kopması neticesi düşerek vefat ettiği anlaşılmaktadır. Ceza dosyasında alınan ek raporda; çatı yapım işinin 05.01.2012 tarihinde bitirildiği, daha sonra aşırı kar yağışı nediyle çatının bir kısmının çöktüğü, çökmenin çelik imalatı nedeniyle olmadığı, betonarme kolonlara konulması gereken ankrajların hiçbirisinin konulmaması sonucu meydana geldiği, bu işin sorumluluğunun da ... Ltd. Şti.'ne ait olduğu, çatının çökmesi nedeniyle ilgili firma tarafından davalı şirketten bir ekip istenildiği, yardımcı olmak amacıyla bu ekibin gönderildiği, bu ekibin ... Ltd. Şti.'nin şantiye şefi sorumluluğunda çalıştığı, fabrika binası yapım işinde 17.03.2011 tarihinde yapı müteahhitliğini ... İnş. Yap. Taah. Tic. A.Ş.'nin üstlendiği, 23.09.2011 tarihinde yapı müteahhidinin istifası üzerine yapı müteahhitliğini ... San. Tic. A.Ş.'nin üstlendiği ve yapı ruhsatında yapı sahibinin ve yeni müteahhidin ... İnş. San. Tic. Ltd. Şti. olduğu belirtilerek ve ... Demir Çelik San.Tic.A.Ş.'nin üst işveren olduğu değerlendirilerek yetkilisi ... tali kusurlu bulunmuştur.

506 sayılı Kanunun 87. maddesi hükmünde tanımlandığı üzere taşeron; bir işte ya da bir işin bölüm veya eklentilerinde asıl işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

Asıl işveren taşeron ilişkisinin varlığı için öncelikle işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına devredilen iş dolayısıyla sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir. İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenlerde asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Aracı sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş yada işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 74. (818 sayılı Borçlar Kanunu 53.) maddesi hükmü gereğince, hukuk hakimi kesinleşen ceza mahkemesi kararındaki maddi olgu ile bağlıdır. Ceza mahkemesi kendine has usuli olanakları nedeniyle hükme esas aldığı maddi olayların varlığını saptamada daha geniş yetkilere sahiptir. Bu nedenle, hukuk hakiminin, ceza hakiminin fiilin hukuka aykırılığını ve illiyet bağı saptayan maddi vakıa konusundaki kabulü ve ceza mahkemesinin kabul ettiği olayın gerçekleşme şekli, diğer bir deyişle maddi vakıanın kabulü konusunda kesinleşmiş olan bir mahkumiyet veya maddi vakıa tespiti yapan beraat hükmüyle bağlı olacağı hem ilmi (Prof Dr. Kemal Gözler, “Res Judicata’nın Türkçesi Üzerine”, ... Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 56, Sayı 2, 2007, s.45-61) hem de kökleşmiş kazai içtihatlarla benimsenmiş bulunmaktadır.

Yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda davalı ... İnş. Müh. San. Tic. Ltd. Şti. ile Ersoylar Çelik Ltd. Şti. arasında yapılmış olan sözleşmeler celp edilerek ilgili şirketler arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi olup olmadığının araştırılması, ... . Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/1732 Esas sayılı ceza dosyası ile ... . İş Mahkemesinin 2012/39 Esas sayılı tazminat dosyasının da celp edilerek, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden tarafların kusur oran ve aidiyetini belirleyen, oluşa uygun kusur raporu alındıktan sonra karar verilmesi gerekmektedir.

Mahkemece belirtilen maddi ve hukuki olgular uyarınca araştırma yapılarak hasıl olacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 05.03.2018 günü oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/21045, Karar No: 2017/3271, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/21045 E.  ,  2017/3271 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30617, Karar No: 2012/37821, Tarih: 15.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/30617 E.  ,  2012/37821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, ikramiye ile şeker yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, .... nin Ankarada bulunan iş yerinde büro memuru olarak çalışıp iş sözleşmesinin haklı neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek, yukarıda belirtilen işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının çalıştığı büronun kapatıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin 07.01.2011 tarihinde feshedildiği, sözleşmenin belirli süreli olduğundan ihbar tazminatı talebinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

Borçlar Kanununun 338 inci maddesinde, “Hizmet akdi, muayyen bir müddet için yapılmış yahut böyle bir müddet işin maksut olan gayesinden anlaşılmakta bulunmuş ise, hilafı mukavele edilmiş olmadıkça feshi ihbara hacet olmaksızın bu müddetin müruriyle, akit nihayet bulur” kuralı mevcuttur. Anılan hükme göre tarafların belirli süreli iş sözleşmesi yapma konusunda iradelerinin birleşmesi yeterli görüldüğü halde, 1475 sayılı Yasa uygulamasında, Yargıtay kararları doğrultusunda belirli süreli iş sözleşmelerine sınırlama getirilmiş ve sürekli yenilenen sözleşmeler bakımından ikiden fazla yenilenme halinde, sözleşmenin belirsiz süreli hale dönüşeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9. HD. 7.12.2005 gün 2005/12625 E, 2005/38754 K).

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır (Yargıtay 9. HD. 13.6.2008 gün 2007/19368 E, 2008/15558 K.). 4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.