muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1749, Karar No: 2018/5632, Tarih: 22.05.2018

tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.Ne var ki, uyuşmazlıkla ilgili yargılama sırasında 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup, eldeki davada dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.Her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki sebeplere ilişkin koşullara göre hükme bağlanır. Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir olay nedeniyle dava konusunun ortadan kalkması ve tarafların, davanın esası hakkında karar verilmesinde hukuki yararının kalmaması gibi hallerde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Yukarıda açıklanan bu yasa değişiklikleri birlikte değerlendirildiğinde; ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan (ve halen derdest olan) davalar, (açıklanan yasa değişikliklerinin yürürlüğe girmesiyle birlikte) konusuz kalmıştır. Buna göre mahkemece, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren 6719 sayılı yeni yasa nedeni ile konusuz kalan dava hakkında, karar verilmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulması gerekirken, davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

3-) Bu noktada bir diğer uyuşmazlık konusu ise, davalının, davanın açılmasına sebebiyet verip vermediği, bu bağlamda davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

3-) Bu noktada bir diğer uyuşmazlık konusu ise, davalının, davanın açılmasına sebebiyet verip vermediği, bu bağlamda davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Esastan Sonuçlanmayan Davada Yargılama Gideri” başlıklı 331.maddesinin 1.fıkrasında; davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkimin, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmedeceği düzenlenmiştir. Bu durumda mahkemenin yargılamaya devam ederek dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğunu tespit etmesi ve tutumuyla dava açılmasına sebep olan tarafı yargılama gideri ile mahkum etmesi gerekmektedir.Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkum edilemeyeceği kuşkusuzdur.Burada önemle vurgulanmalıdır ki, bir kimseye diğer tarafın dava giderlerinin yükletilmesinin nedeni, o kimsenin diğer tarafın gider yapmasına haksız olarak sebebiyet vermiş olmasıdır. İşte bu nedenledir ki, dava açıldığı anda haklı durumda bulunan tarafın, yargılama sırasında meydana gelen mevzuat değişikliği sonucu haksız duruma düşmesi halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulması olanaklı değildir(Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18.11.2009 günlü ve 2009/18-421 E.-2009/526 K. sayılı ilamında da aynı ilkeye yer verilmiştir.).Somut olayda, davacı tarafın dava açıldığı tarihteki mevzuat, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları gereği içtihat durumuna göre dava açmakta haklı olduğu, bu kapsamda kayıp kaçak ve diğer bedellerin tahsilini talep edebileceği dikkate alındığında, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliği ya da içtihadı birleştirme kararı gereği davanın kabul edilmemesi nedeniyle haksız çıkmasına rağmen yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı kuşkusuzdur.Bu durumda; dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek, davacı yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmesi ve yapmış olduğu diğer yargılama giderlerinin davalıdan tahsiline dair hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde davacı lehine vekalet ücreti ve yargılama gideri takdir edilmemiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11868, Karar No: 2012/15540, Tarih: 09.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/11868 E.  ,  2012/15540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/05/2010 tarih ve 2009/54-2010/106 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 09/10/2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalılardan Sanovel İlaç Sanayi ve Ticaret A.Ş vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinden Nobel’in 5 ve 16. sınıf ürünleri içeren "NOBEL" ibareli tanınmış ve 5. sınıf ürünleri içeren ANOBEL, ATOBEL, CİNOBEL, ENOBEL, NEOBEL ve TOBEL ibareli markaların, diğer müvekkili Ulkar’ın da 5. sınıf ürünleri içeren BİOBEL, LANSOBEL, RANOBEL ve SİPROBEL ibareli markaların sahibi olduğunu, davalı şirketin her iki müvekkilinin markaları ile iltibasa sebebiyet verebilecek, onların serisi içerisine sızacak biçimde İSOBEL ibareli, 5 ve 16. sınıf ürünleri içeren marka tescil başvurusuna karşı her iki müvekkilinin başvurunun reddi istemiyle gerçekleştirdiği itirazların nihai olarak YİDK’nın kararıyla reddedildiğini ileri sürerek, YİDK.kararının iptali ile davalı adına tescil olunan markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili ile davalı şirket vekilli, davacıların markaları ile başvuru konusu işaretin iltibasa sebebiyet verebilecek derecede benzer bulunmadığını, bu nedenle davacıların itirazlarının reddine dair kurum kararının hukuka uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı TPE vekili ile davalı şirket vekilli, davacıların markaları ile başvuru konusu işaretin iltibasa sebebiyet verebilecek derecede benzer bulunmadığını, bu nedenle davacıların itirazlarının reddine dair kurum kararının hukuka uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davacı Nobel A.Ş.’nin ticaret unvanın ayırıcı unsuru olan ve markalarının da asıl ve ayırt edici öğesi durumunda bulunan NOBEL ibaresi ile İSOBEL ibaresi arasında iltibasa sebebiyet verebilecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, buna karşın davacı Nobel A.Ş.’nin 5. sınıf ürünleri içeren ANOBEL, ATOBEL, CİNOBEL, ENOBEL, NEOBEL ve TOBEL ile davacı Ulkar A.Ş.’nin yine 5. sınıf ürünleri içeren BİOBEL, LANSOBEL, RANOBEL ve SİPROBEL ibareli markaları ile davalının İSOBEL ibareli markalarının sescil ve görsel ile umumi intiba olarak karıştırılabilecek derecede benzer oldukları, zira başvuru konusu işaretin özellikle sescil ve görsel olarak her iki davacıya ait markaların serisi içerisine sızmış bulunduğu, İSOBEL ibaresini ve davacılara ait markaların herhangi bir etken madde isminden türetilmiş olmadıkları, bu nedenle zayıf işaretler olarak nitelendirilmesinin mümkün bulunmadığı, 5.sınıf ürünlerin ortalama alıcıları olan doktor ve eczacıların dahi davalı başvurusunun konusu olan işareti gördüklerinde, bu markanın her iki davacı işletmenin önceki markalarının serisi olduğu ve ürünlerin aynı işletmeden kaynaklandığı biçiminde bir yanılgıya düşmelerinin güçlü olasılıkta bulunduğu, bu şekildeki bağlantılandırma nedeniyle başvurunun tescilinin öteden beri 5. sınıf ürünlerle ilgili sektörde faaliyette bulunan ve haklı bir yer edinen davacı şirketler aleyhine ve davalı lehine haksız yararlanma doğuracağı, bu nedenle başvurunun 5. sınıf ürünler yönünden tescilinin 556 sayılı KHK’nın hükümleri karşısında mümkün olmayacağı, ancak benzer olduğu kabul edilen davacıların markalarının kapsamında 16. sınıf ürünler ile bunlarla aynı türden sayılabilecek bir emtia bulunmadığı gibi bu markaların tanınmış marka olduğunun da ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı Sanovel İlaç Sanayi ve Tic. A.Ş'ne verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 09/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17064, Karar No: 2016/3105, Tarih: 25.02.2016

**2. Ceza Dairesi         2015/17064 E.  ,  2016/3105 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuklar ... ve ...haklarında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1.maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair Asliye Ceza Mahkemesinin 17/03/2015 tarihli ve 2014/55 esas, 2015/119 sayılı kararını müteakip, Çocuk Mahkemesinin 22/06/2015 tarihli ve 2015/641 esas, 2015/466 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 13/07/2015 tarihli ve 2015/951 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 15/10/2015 gün ve 2015-20418/66096 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/11/2015 gün ve 2015/348544 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.",

5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanun'un 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür.",

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanun'un 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür.",

Aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde " (1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.",

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Mercii Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar verilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun geçici 1. maddesinin 3. fıkrasında, çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, genel mahkemelerin kovuşturma görevinin, çocuk mahkemeleri kurulup göreve başlayıncaya kadar süreceği öngörülmüş olup, aynı Kanun'un geçici 2. maddesinde yer alan derdest davaların devredilemeyeceğine dair hüküm, yasanın yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar yönünden geçerli olup, inceleme konusu görev uyuşmazlığı ile ilgisi bulunmadığından, Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması gerekirken, Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görülmekle, Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 13/07/2015 gün ve 2015/951 D.İş sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin merciince yerine getirilmesine, 25/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/17284, Karar No: 2008/5744, Tarih: 10.04.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/17284 E.  ,  2008/5744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Beldesi ... Mahallesi ... mevkii 114 ada 22 parsel sayılı 465.51 m2 yüzölçümündeki taşınmaz fındık bahçesi niteliğiyle, öncesinde dava dışı 112 ada 28, 31, 32, 35, 114 ada 20 ila 24, 117 ada 18 ila 28, 31 ila 40, 134 ada 58, 137 ada 1 ve 3, 138 ada 6, 7 ve 8 sayılı parsellerin bir bütün olarak, Ekim 1951 tarih ve 95 sıra numaralı tapu kaydı ve aynı kökten gelen diğer pay tapularının kapsamında kaldıklarından söz edilerek,2355/4800 pay ..., 2355/4800 pay ... ve 90/4800 pay ise Safinaz ... adlarına tesbit edilmiştir. Orman Yönetimi taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu, tesbitin iptali ve orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tescili, davacı ... ise parselin ortak muris ... ...’den kaldığı, mirasçıların tümü adına payları oranında tescili istemiyle dava açmışlar, davalar birleştirilmiştir. Mahkemece ...’in davasının hukuki yarar yokluğundan, Orman Yönetiminin davasının ise ispatlanamadığından REDDİNE, dava konusu parselin tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır,

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır,

Hükme dayanak ve Orman Yüksek Mühendisi bilirkişi ... ... tarafından düzenlenen raporda çekişmeli taşınmazın en eski tarihli memleket haritasında yeşil ile boyanarak gösterilen alana tekabül ettiği, memleket haritasının bu bölümünde iğneli ve yapraklı orman ağacı sembolü bulunmadığı, amenajmanda orman ve ziraat alanı olarak nitelendiği ... fotoğrafında ziraat alanı olarak görüldüğü, taşınmazın eğiminin ortalama %15-20 olduğu, 60-70 yaşında fındık ağaçlarının bulunduğu, ... alanları ile bir bütün orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilip, çekişmeli taşınmazın yer aldığı kadastro paftasının ölçeği 1/25000 ölçekli memleket haritası örneğine dönüştürülerek çakıştırılması ile çekişmeli taşınmazın memleket haritasındaki konumunu göstermiş, mahkemece keşif katılan uzman bilirkişiye ulaşılamadığı için dosya üzerinden yaptırılan inceleme sonunda Orman Yüksek Mühendisi Bilirkişi ... ... taşınmazın eski tarihli memleket haritasında meyve sembollü yeşil alana tekabül ettiğini ... fotoğraflarında ise sınırlarına sıra halinde ağaç dikilmiş tarla olarak görüldüğünü bildirmiş, mahkemece bu raporlar esas alınarak hüküm kurulmuşsa da, ek raporu düzenleyen Orman Yüksek Mühendisi bilirkişi ... ...’ın incelemesi keşif ve taşınmazın incelenmesine dayalı olmayıp, tamamen önceki uzman bilirkişi raporuna dayandığı, her iki uzman bilirkişinin

de çekişmeli taşınmazı memleket haritasında işaretledikleri yerlerde bitki örtüsünü belirleyen semboller net olarak okunamadığı gibi, ... ... tarafından düzenlenen ek raporda taşınmazın ... fotoğrafında sınırlarında münferit ağaçlar bulunan tarla olarak görüldüğü, Ziraat uzmanı bilirkişi tarafından taşınmazda 30-35 yıldan beri fındık tarımı yapıldığı bildirildiği, Orman Yüksek mühendisi bilirkişi ... ... tarafından düzenlenen raporda taşınmazın üzerinde 60-70 yaşında fındık ağaçlarının bulunduğu söylendiği halde fındık ağaçlarının yaşları konusunda ... çelişki giderilmemiş, taşınmazın 60-70 yaşında fındık ağaçları ile kaplı olması halinde ... fotoğrafında da fındıklık olarak görülmesi gerektiği halde ek raporda taşınmazın ... fotoğrafında sınırlarında münferit ağaç bulunan tarla olarak görülmesinin nedeni açıklattırılmamış, bu husustaki çelişkiler giderilmemiştir.

Orman sınırlandırılması yapılmayan veya sınırlandırılmanın ilk olarak yapıldığı yerlerde, bir yerin orman niteliğinin ve hukuki durumunun 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasa hükümlerine göre çözümlenmesi gerekir. 3116 Sayılı Yasa ile sadece devlet ormanları belirlenmiştir. 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasanın 1. maddesi gereğince 2. maddesinde sayılan istisnalar dışında bütün ormanlar devletleştirilmiş, devletleştirilen ormanlardan bazıları sonradan yürürlüğe giren 5658 Sayılı Yasa ile iadeye tabi tutulmuştur. İadenin koşulları yasada gösterilmiştir.

Devletleştirilen ve iadeye tabi olmayan ormanlara ait tapu kayıtları hukuki değerlerini yitirir. 6831 Sayılı Yasanın 3373 Sayılı Yasa ile değişik 1/F maddesi, öncesi orman olmayan taşınmazlar bakımından söz konusu olabilir.