muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/12737, Karar No: 2017/15265, Tarih: 07.11.2017

Bu noktada değinilesi gereken husus; davalının, davanın açılmasına sebebiyet verip vermediği, bu bağlamda davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Yargılama harç ve giderleri, kural olarak davada haksız çıkan tarafa, eş söyleyişle aleyhine hüküm verilen tarafa yükletilir (HMK m. 326/I). Bu cümleden olarak, davayı kazanan taraf, davayı bir vekil aracılığı ile takip etmişse, haksız çıkan taraf, yargılama gideri olarak vekalet ücreti ödemeye de mahkum edilir (HMK m. 323/1-ğ).

Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkum edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Burada önemle vurgulanmalıdır ki, bir kimseye diğer tarafın dava giderlerinin yükletilmesinin nedeni, o kimsenin diğer tarafın gider yapmasına haksız olarak sebebiyet vermiş olmasıdır. İşte bu nedenledir ki, dava açıldığı anda haklı durumda bulunan tarafın, yargılama sırasında meydana gelen mevzuat değişikliği sonucu haksız duruma düşmesi halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulması olanaklı değildir(Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18.11.2009 günlü ve 2009/18-421 E.-2009/526 K. sayılı ilamında da aynı ilkeye yer verilmiştir.).

Somut olayda; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir. Davacı tarafından, davalıdan kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, perakende satış hizmeti ve sayaç okuma bedellerinin tahsilinin talep edildiği davada, “karar verilmesine yer olmadığına” dair verilen karar, yargılama sırasında yürürlüge giren yasa değişikliğinin bir sonucudur. Bu itibarla, dava açıldığı tarihte, yapılan yasa değişikliği henüz ortada bulunmadığından, dava tarihi itibariyle davacının dava açmakta haklı olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu durumda; dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davanın konusuz kaldığından bahisle karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm tesisi ve yine davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle davacı yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmesi ve yapmış olduğu diğer yargılama giderlerinin davalıdan tahsiline karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygundur.

SONUÇ: Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere ve özellikle Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçelerine göre, temyiz olunan kararın, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 06.11.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22762, Karar No: 2013/24141, Tarih: 12.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/22762 E.  ,  2013/24141 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

No :2012/87-2013/336

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalı işverenin yanında 01.08.2009 – 01.06.2010 tarihleri arasında voleybolcu olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiş olup, somut olayda uyuşmazlık konusu, davacı ile davalı Kuşadası Gençlik Spor Kulübü Derneği arasında ihtilaf konusu dönemi kapsar şekilde akdedilen amatör valeybolcu sözleşmesine göre, amatör kulüplerde oynayan sporcuların sigortalı sayılıp sayılmayacakları noktasında toplanmaktadır.

Hizmet akdinin tanımı konusunda, gerek İş Kanununda, gerekse 506 sayılı Kanunda düzenleme yapılmamıştır. Borçlar Kanunu'nun 313. maddesinde hizmet akdinin tanımı yapılmış olup, madde hükmüne göre; “hizmet akdi, bir mukaveledir ki, onunla işçi, muayyen veya gayri muayyen bir zamanda hizmet görmeyi ve iş sahibi dahi ona bir ücret vermeyi taahhüt eder.” Bu tanıma göre hizmet akdinin unsurları ücret, zaman ve bağımlılıktır.

Öte yandan; "Türk sporu amatörlük – profesyonellik temel ayrımı üzerine kurulmuştur. Amatörlük kavramı, sporcunun sevdiği ve hoşlandığı için spor yapmasını ifade eder. Amatörlükten söz edebilmek için, sporcunun yaptığı spor dalını meslek olarak seçmemiş olması ve sporun devamlı gelir elde etmek amacıyla yapılmaması gerekir. Profesyonellik ise sporcunun maddi bir kazanç sağlamak amacıyla belli bir organizasyona bağlı olarak spor yapmasıdır. Profesyonel sporcu, kazanç elde etmek, yaşamını sürdürmek için sporu meslek olarak yapmaktadır.

Bir spor dalının bir hukuki düzenleme ile hukuken profesyonel olarak kabul edilip edilmediğine bakılmaksızın, uygulamadaki ihtiyaçlar da dikkate alınarak, “profesyonel spor dalı” ile “profesyonel sporcu” kavramlarının birbirinden ayrılması gereği ortaya çıkmaktadır. Bir spor dalı bir hukuki düzenleme ile açıkça veya zımnen profesyonel olarak tanınmamış olsa da, o sporu yapan sporcu eğer kulübünden ücret alıyorsa, bu sporcuyu profesyonel sporcu olarak nitelendirmek gerekir. Bu anlamda hukuken amatör sayılan bir spor dalında kulübünden ücret almak suretiyle profesyonel olarak spor yapanlar olabileceği gibi, hukuken profesyonel kabul edilen bir spor dalında ücret almaksızın amatör olarak spor yapanlar da yer alabilir. Bu yüzden profesyonellik – amatörlük ayrımının, spor dalları itibariyle değil, sporcular bakımından yapılması daha uygun olur. Yine bu ayrım esas alınarak yapılacak hukuki düzenlemeler ile, gerek amatör gerek profesyonel sporcuların hukuki durumlarının istikrara ve güvenceye kavuşturulması gereği açıktır. O halde, spor dalının hukuken profesyonel olarak kabul edilip edilmediğine bakılmaksızın, eğer bir sporcu kulübünden ücret alıyorsa, bu sporcunun profesyonel sporcu kabul edilmesi gerekir". ( Dr. Erkan Küçükgüngör, Türk Hukukunda Sporcuların Hukuki Durumu, ... Üniversitesi Hukuk Fakültesi ).

Yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda somut olayda, Türkiye Voleybol Federasyonu Başkanlığı'ndan alınan yazılara göre davacının 3. ligde voleybol oynadığı, davalı spor kulübü'nde çalışmaya başlamadan önce, hatta sonra değişik spor kulüplerinde de voleybol oynadığı, davalı kulüp ile imzaladığı sözleşmeye göre aylık 650,00 TL ücret aldığı, yine işveren kulübün denetim ve gözetimi, emir ve talimatları ile antrenman yaptığı, müsabakalara katıldığı, bir başka ifade ile kulübün hizmetinde çalışma yükümlülüğü altına girdiği, hal böyle olunca, davacının amatör spor kulübünde oynamasının “profesyonel sporcu” olarak nitelendirilmesine engel teşkil etmediği, davacı ile kulüp arasındaki hukuki ilişkinin hizmet akdine dayandığı, bu nedenle sigortalı sayılması gerektiğinin anlaşılmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 12.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/444, Karar No: 2010/6952, Tarih: 06.12.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/444 E.  ,  2010/6952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 126 ada 3 parsel sayılı 142,20 m² yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Askı ilan süresinde davacı hazine tapu ve vergi kayıtlarına dayanarak taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olduğunu, bu nedenle zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davacının davasının reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı hazine birden çok tapu ve vergi kayıtlarına dayanmış ise de, bu kayıtların hangilerinin dava konusu taşınmaza ait olduğunu bilmediklerini beyan ettiği gibi keşifte dinlenen mahalli bilirkişi ve tanıklarda davacı hazinenin tutunduğu kayıtların hudutları itibariyle taşınmazı kapsayıp kapsamadığını bilmediklerini söylemişlerdir. Öte yandan davacı hazine tarafından dayanılan tapu ve vergi kayıtlarının sınırları “yol”, “hark”, “tepe”, “çayır”, “sırt”, “su akıntısı”, “taşlık” ve “bayır” gibi heryerde bulunan sınırlar olduğu dikkate alındığında mahkemece bu kayıtlara değer verilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Dava ve temyize konu taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olmadığı, taşınmaz üzerinde tespit tarihinde zilyet davalı yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile edinme koşullarının gerçekleştiği mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre davacı hazinenin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 06.12.2010 gününde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3428, Karar No: 2015/17723, Tarih: 20.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/3428 E.  ,  2015/17723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaali Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/10/2014

NUMARASI : 2013/506-2014/787

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın baraj gölalanı olarak tapudan terkini davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 20.10.2015 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın baraj gölalanı olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Yapıya resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek; tel çite ise niteliğine göre değer biçilmesi doğrudur. Ancak;

Alınan rapor zemin yönünden geçersizdir. Şöyle ki;

Bir taşınmazın arsa olarak kabul edilebilmesi için belediye imar planı içinde olması, olmadığı takdirde belediye veya mücavir alan sınırları içerisinde bulunmakla birlikte belediye hizmetlerinden yararlanması ve etrafının meskûn olması gerekir.

Dosyada bulanan kanıt ve belgeler, .... Belediye Başkanlığının yazısı ve taşınmazın bilirkişi kurulu raporunda yazılı özellikleri dikkate alındığında, dava konusu taşınmazın arsa olarak kabulü ile Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü emsal satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmek üzere yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken taşınmazı kapama fındık bahçesi olarak nitelendirip net gelirine göre değer belirleyen rapora itibar edilerek hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.100,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı idareye, 1.100,00-TL vekalet ücretinin de davacı idareden alınarak davalıya verilmesine, 20/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2831, Karar No: 2014/10469, Tarih: 12.05.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/2831 E.  ,  2014/10469 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/113693

MAHKEMESİ : Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2008

NUMARASI : 2007/412 (E) ve 2008/324 (K)

SUÇ : Yağma, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Yakınan ifadesinde; olay tarihinde daha önceden tanımadığı bir şahsın işyerine geldiğini, kendisinden bira istediğini, verdiğini, kısa bir süre sonra bu şahsın tekrar işyerine gelerek “benim adım piç Murat, benim 2-3 tane cinayetim var cezaevinden yeni çıktım, buranın haracını ben alıyorum sen de vereceksin” dediğini, silahın kabzası ve yumrukla kendisine vurduğunu, cebindeki 7500 TL'yi aldığını, "bana para vermezsen seni sinkaf ederim, burayı ya kapatacaksın ya da bana para vereceksin" deyip bira kasası ile cama vurup kırdığını, bir el ateş ettiğini ve kendisine "kapat git" dedikten sonra ticari taksiye binip gittiğini beyan ettiği,

Olay yeri inceleme raporunda; yakınanın işyerinin camının kırılmış olduğu, işyeri içerisinde mermi sekme izi ve işyerinin önündeki kaldırımda bir adet mermi çekirdeğinin bulunduğunun belirtildiği,

Sanığın ise; yakınanın kendisini işyerine çağırtdığını, gittiğinde yakınanın kendisine "bizimle çalış" dediğini, kabul ettiğini, kendisine silah aldığını, 50-100 TL harçlık verdiğini, yakınanın başka adamları olduğunu bu adamların yakınanın işyerinin gizli arka bölmesinde dışarıdan getirdikleri adamları dövdüklerini, 3-4 gün yakınanın işyerinde takıldığını daha sonra ayrıldığını, yakınanın aldığı silahı iade etmeyip başkasına sattığını, yaklaşık bir hafta sonra yakınan ve adamlarının kendisini bıçak ile yaraladıklarını savunduğu, getirtilen 01.03.2006 tarihli geçici raporda; sırtta 2,5 cm delici kesici alet yaralanmasının mevcut olduğu ve ek tetkik ve tedaviyi kabul etmeyen sanığın acil poliklinikten izinsiz ayrıldığının belirtildiği, sanığın mahkeme aşamasında; yakınanın işyerine yakın mahalde kendisinin de işyeri sahibi olduğuna ve mağdur ile arasında bir takım ilişki bulunduğuna dair tanıklar dinlettiği yakınanın ise tanıkları tanımadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın yakınandan hukuki bir ilişkiye dayanan alacağı bulunduğu kabulüne götüren kesin ve inandırıcı deliller ile hangi beyanın diğerine üstün tanındığı ve her bir delil ayrı ayrı denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanmadan, yeterli ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hukuki vasıflandırma yapılması,

2-)Sanığın adli sicil kaydına göre; Büyükçekmece 1.Asliye Ceza Mahkemesince hırsızlık suçundan verilen 1996/360 Esas, 1997/232 Karar sayılı ilamın 11.12.1997 tarihinde kesinleştiği ve 06.08.2011 tarihinde yerine getirildiği anlaşıldığından, tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 58/6-7. maddesi ile uygulama yapılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık M.. A.. savunmanı ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 12.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15555, Karar No: 2014/7074, Tarih: 29.05.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/15555 E.  ,  2014/7074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2013

NUMARASI : 2013/258-2013/859

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin tespiti davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira bedelinin tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; Davacının Bahçelievler ilçesi Necip Fazıl Kısakürek Lisesi kantinini uzun yıllardır işletttiğini, müvekkili ile okul aile birliği arasında düzenlenen 23/06/2010 tarihli kira sözleşmesinde kira bedelinin 2760 TL olduğu halde Okul Aile Birliği Yönetmeliğinin yürürlüğe girmesi ile 21/02/2012 tarihli sözleşme ile %100 artışla kira bedelinin 6250 TL olarak belirlendiğini, müvekkilinin tahliye ve ihale baskısı altında sözleşmeyi imzalamak zorunda kaldığını, 23/06/2010 tarihli sözleşmede artış oranının, D.İ.E. tarafından yayımlanan ÜFE oranı olarak kararlaştırıldığını, sözleşme gereğince kira bedelinin ÜFE oranında artırılarak ödenmesi gerektiğini belirterek, ihtirazı kayıtla ödediği 6250 TL kira bedeli çok yüksek olduğundan 21/02/2013 tarihinden itibaren başlayacak kira döneminde aylık kira bedelinin 3200 TL olarak tespitine ve 21/02/2012 tarihli sözleşmede aylık 6250 TL olan kira bedelinin tespit edilecek kira bedeli esas alınarak düzeltilmesine karar verilmesini talep etmiştir. Dava dilekçesinde davalı olarak gösterilen Milli Eğitim Bakanlığına izafeten Bahçelievler İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü Necip Fazıl Kısakürek Lisesi Okul Aile Birliği Başkanı tarafından sunulan cevap dilekçesinde davanın reddine karar verilmesi savunulmuştur. Mahkemece, davacının 21/02/2012 başlangıç tarihli aylık 6250 TL bedelli kira sözleşmesini ihtirazı kayıtla imzaladığı, kira bedelinin ÜFE oranında artırılmaması nedeni ile dava hakkını saklı tuttuğunu belirttiği, davacının kira sözleşmesini serbest iradesi ile imzalamadığının anlaşıldığını, ÜFE artış oranına göre aylık kira bedelinin 3320 TL olduğu, davacının 3320 TL kira bedelini kabul ettiği belirtilerek 21/02/2012 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık kira bedelinin 3320 TL olarak tespitine karar verilmiştir.

Uyuşmazlığa konu olan 21/02/2012 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi, davacı ile Necip Fazıl Kısakürek Lisesi Okul Aile Birliği arasında imzalanmıştır. 09/02/2012 tarih ve 28199 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Millî Eğitim Bakanlığı Okul-Aile Birliği Yönetmeliği’nin 5. Maddesi gereğince Okul Aile Birliğinin tüzel

Uyuşmazlığa konu olan 21/02/2012 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi, davacı ile Necip Fazıl Kısakürek Lisesi Okul Aile Birliği arasında imzalanmıştır. 09/02/2012 tarih ve 28199 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Millî Eğitim Bakanlığı Okul-Aile Birliği Yönetmeliği’nin 5. Maddesi gereğince Okul Aile Birliğinin tüzel

kişiliği olmayıp davada taraf ehliyeti de bulunmamaktadır. Buna karşın yönetmelik hükümleri gereğince Okul Aile Birliğine özel hukuk alanında hukuki işlem, kiralama sözleşmesi yapma yetkisi verilmiştir. Davacı vekili tarafından açılan davada “Milli Eğitim Bakanlığına izafeten Bahçelievler Milli Eğitim Müdürlüğü Necip Fazıl Kısakürek Lisesi Okul Aile Birliği” davalı olarak gösterilmiş, tensip tutanağı ve duruşma günü Okul Aile Birliğin'e tebliğ edilmiştir. Okul Aile Birliğine karşı açılan davanın Milli Eğitim Bakanlığı’na karşı açıldığının kabulü gerekir. Ne var ki dava dilekçesi ve duruşma günü Milli Eğitim Bakanlığı'na tebliğ edilmeksizin yargılamaya devam edilerek hüküm kurulmuştur. Bu nedenle davanın Milli Eğitim Bakanlığı'na yöneltilerek dava dilekçesinin tebliğ edilmesi, taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekirken taraf teşkili sağlanmadan yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 29.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1922, Karar No: 2017/1330, Tarih: 06.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/1922 E.  ,  2017/1330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Bozma sonrası bilirkişi raporu ile hesaplanan bakiye alacaklara ilişkin açılan dava birleştirilmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı, iş akdine davacının kendisi tarafından son verildiği, davacının iş akdinin askıda kaldığı dönemde emekli olmak için iş akdine son verdiği ve işe dön çağrısına uymadığı ve taleplerin yersiz olduğu gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde taraflarca temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacakları uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde ve hafta tatillerinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen alacakların ödendiği varsayılır.

Söz konusu alacaklara dair iddianın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, talep edilen ihtilaf konusu işçilik alacaklarının bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, davacı tanıkları husumetli olup beyanlarına ihtiyatla yaklaşılması gerekmektedir. Davalı tanıklarının beyanı ile tüm dosya kapsamından davacının ayda 1 pazar günü hariç haftanın her günü, dini bayramların ilk günü dışında ulusal bayram ve genel tatil günlerinde, yaz ve kış olmak üzere iki ayrı sezon halinde kış sezonunda 07.00-18.30, yaz sezonu olan Nisan-Ağustos arası (bu aylar da dahil) ise 07.00-20.00 arası çalıştığı anlaşılmaktadır. Dosya içerisindeki bilirkişi raporu ise denetime elverişli olmadığı gibi dosya içeriği ile örtüşmemektedir. Mahkemece belirtilen kabule göre ve denetime elverişli şekilde rapor hazırlatılarak sonucuna göre karar verilmelidir. Bu yön gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 06.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.