muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9871, Karar No: 2012/11070, Tarih: 25.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/9871 E.  ,  2012/11070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat .... tarafından, davalı ... vd. Aleyhine 22/01/2010 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/06/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı ... taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; hüküm, davacı ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı ile ilgili bir konuda vermiş olduğu karar üzerine davalı şirkete ait gazetenin 21.05.2009 günlü nüshasında yayımlanan ve davalı ... tarafından kaleme alınan yazıda kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı şirketi temsilen ..., kamuoyunun ilgisini çeken böyle bir kararın bir gazeteci olarak eleştirilmesinin doğal olduğunu, davaya konu yazıda kişilik haklarına saldırının söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davaya konu yazıda, davacının bir örgütün üyesi, ilgili kararın bir düşüncenin gerçekleşmesi için özellikle verilmiş ideolojik bir karar olduğu imasında bulunulduğu, davacıya yaptığı iş nedeniyle ağır ithamlarda bulunulduğu, bu isnatların davacının icra ettiği hakimlik mesleğinin onur ve saygınlığını zedelediği gerekçesiyle istemin bir bölümü kabul edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davaya konu yazının, davacının Sincan Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığı görevini yürütürken Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı'nca, Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı..... hakkında verilen kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara yapılan itiraz üzerine vermiş olduğu 15.05.2009 tarih ve 2009/702 değişik iş sayılı kararının kamuoyunda tartışıldığı günlerde kaleme alındığı anlaşılmaktadır. Kararın muhatabının ülkenin Cumhurbaşkanı olması ve davacının konumu göz önünde bulundurulduğunda, dava konusu edilen ifadelerin eleştiri sınırında kaldığı, kişilik haklarına saldırı boyutuna ulaşmadığı anlaşılmaktadır.

Şu halde, yerel mahkemece istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile istemin kısmen kabul edilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15398, Karar No: 2017/9093, Tarih: 19.06.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/15398 E.  ,  2017/9093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın duruşmada savunması alınırken bildirdiği adres ile mernis adresi aynı olduğundan; sanığa gerekçeli kararın Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebliği yapılarak, sanığın adreste bulunmaması halinde tebliğ memurunun tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim ederek ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirmesi gerekirken, bu işlemler yapılmadan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre işlem yapılarak sanığın en yakın komşularından birine, yönetici veya kapıcıya bildirilmeden doğrudan muhtara teslim edilmesi nedeniyle tebligatın usulsüz olduğu, sanık müdafiinin temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldığından 02/09/2014 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1) Hükme esas alınan Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen mağdurun 05/05/2010 tarihli adli raporunda mevcut yaralanmanın duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması veya yitirilmesi niteliğinde olup olmadığı hususunda muayene edildikten sonra rapor verilebileceği bildirildiği halde, bu yönde ek rapor alınarak suç vasfının belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/418, Karar No: 2012/1881, Tarih: 14.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/418 E.  ,  2012/1881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Hekimhan Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06.06.2011 tarih ve 2009/65 - 2011/101 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait kayısı ağaçlarının davalı tarafından sigortalandığını, don olayının yaşanması nedeni ile ağaçlarda meydana gelen zararın davalı tarafından karşılanmadığını ileri sürerek 17.731 TL'nın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, işbölümü itirazında bulunarak dosyanın Malatya Ticaret Mahkemesi'ne gönderilmesini, iddia edilen tarihte don olayının yaşanmadığını, ürünlerin daha önceden don zararına maruz kaldığını, bu nedenle zararın teminat dışı olduğunu, davacı tarafça yaptırılan tespitin de don olayının meydana geldiğinin iddia edildiği tarihten 20 gün sonra yapılmış olması nedeni ile de zarara donun sebep olup olmadığının tespitinin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının ağaçlarının her türlü doğal afete karşı sigortalı olduğu, poliçedeki özel şartlardan dolayı muafiyet indirimi de yapılarak ağaçların don nedeni ile gördüğü zararın 10.636,03 TL'nın davalı tarafından karşılanması gerektiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 474,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14020, Karar No: 2023/2580, Tarih: 15.03.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/14020 E.  ,  2023/2580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

KARAR : Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Manisa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne kesin olarak karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik,süre, temyiz şartı ve diğer usûl eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda,

Bölge Adliye Mahkemesince, bedel yönünden her bir davalıya isabet eden miktar itibarıyla 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince kesin olmak üzere karar verilmiş ise de 15.04.2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 24.02.2022 tarihli ve 2021/34 Esas, 2022/21 Karar sayılı kararı ile 6100 sayılı Kanun'un 341 inci maddesinin ikinci fıkrasının birinci cümlesinin “kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin davalar” yönünden Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği gözetildiğinde; temyiz yoluna başvurulabilen kararları düzenleyen 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi için de aynı hususun uygulanması gerektiğinden 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen miktar itibarıyla kesinlik sınırına bakılmaksızın davanın niteliği gereği temyiz yolunun açık olduğu kabul edilmelidir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verilmekle, Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde; Manisa ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 194 parsel sayılı 9.440,00 m² miktarlı taşınmazın 1.314,67 m²lik kısmı için daimi irtifak hakkı kamulaştırma bedelinin tespiti ile müvekkili idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde; Manisa ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 194 parsel sayılı 9.440,00 m² miktarlı taşınmazın 1.314,67 m²lik kısmı için daimi irtifak hakkı kamulaştırma bedelinin tespiti ile müvekkili idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelin; idarenin Kıymet Takdir Komisyonu tarafından belirlenen kısmının hükmün kesinleşmesi beklenmeksizin davalı tarafa ödenmesine, geri kalan miktarın ise karar kesinleştiğinde davalı tarafa ödenmek üzere bankada üçer aylık vadeli hesapta tutulmasına ve irtifak hakkının davacı idare lehine tapuya tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporuna itirazlarının dikkate alınmadığını, sulu tarım arazisi olarak değerlendirilen taşınmazın ne şekilde sulandığına ilişkin özel bir tespit yapılmadığını ve sulama giderlerinin miktarının açıkça belirtilmediğini, objektif değer artışı uygulanmasının hatalı olduğunu, kapitalizasyon faizinin düşük belirlendiğini, belirlenen bedelin yüksek olduğunu, irtifak nedeniyle oluşan değer azalış oranının yüksek belirlendiğini, kıymet takdir raporunda belirlenen bedel ile aralarında fahiş fark bulunduğunu, davacı idare lehine de vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

2.Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılan net gelir hesabının hatalı olduğunu, resmî veri ortalamasının altında alınarak düşük bedel belirlendiğini, dava konusu taşınmazda irtifak nedeniyle oluşacak değer azalışının düşük hesaplandığını, dava konusu taşınmazın konumu dikkate alındığında, belirlenen objektif değer artışının düşük olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2.Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılan net gelir hesabının hatalı olduğunu, resmî veri ortalamasının altında alınarak düşük bedel belirlendiğini, dava konusu taşınmazda irtifak nedeniyle oluşacak değer azalışının düşük hesaplandığını, dava konusu taşınmazın konumu dikkate alındığında, belirlenen objektif değer artışının düşük olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kısmen arazi, kısmen kapama bağ niteliğindeki taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca değer biçilmesinin yöntem itibarıyla doğru olduğunu; ancak üretim masraflarının brüt gelirin %50'sini geçmediğinin anlaşılması hâlinde ekonomik tarım yapılabileceği de dikkate alınarak belirlenmesi gerektiği, taşınmazın ekonomik değer ifade eden ilk ürünü yaş üzüm olduğundan İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak 2019 yılı ... İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğü yaş üzüm verisi getirtilerek, resen yapılan hesaplama sonucu tespit edilen metrekare birim fiyatına % 200 oranında objektif değer artışı uygulamak suretiyle, tapu kaydındaki eski tarihli irtifak hakkı nedeniyle taşınmaz üzerinde meydana gelecek değer düşüklüğü oranı belirlenip hükmedilen bedele yansıtılarak hesaplanan kamulaştırma bedeli üzerinden, fark bedel bloke ettirilerek 7139 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesiyle 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin değiştirilen sekizinci fıkrasının dördüncü cümlesi, 27.11.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile iptal edildiğinden üçer aylık vadeli hesaba bloke edilen ve karar kesinleştiğinde ödenmesine karar verilen kamulaştırma bedelinin işlemiş nemalarıyla birlikte davalıya derhâl ödenmesine, bu bedele Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verilmesine ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin üçüncü alt bendi gereğince yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; Anayasa Mahkemesinin 24.02.2022 tarihli ve 2021/34 Esas sayılı kararı ile 6100 sayılı Kanun’un 341 inci maddesinin ikinci fıkrasının birinci cümlesinin kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin davalar yönünden Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilerek kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin davalara yönelik kesinlik sınırı kaldırıldığı hâlde, Bölge Adliye Mahkemesince kesin olarak karar verilmesinin hatalı olduğunu, %200 oranında objektif değer artış oranı uygulanarak belirlenen bedelin yüksek olduğunu, münavebeye yüksek gelir getiren ürünler alınarak yüksek bedel belirlendiğini, hükme esas alınan bilirkişi raporu ile idarece düzenlenen kıymet takdir raporu arasında fahiş fark bulunduğunu, kapitalizasyon faizinin hatalı belirlendiğini, kamulaştırma bedelinin karar kesinleşmeden davalıya ödenmesinin hatalı olduğunu, davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Kapama bağ niteliğindeki Manisa ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 194 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca 2019 yılı İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğü verilerine göre hesaplanan net geliri esas alınarak değer biçilmesi, taşınmaz malın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirlenmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesi yerindedir.

3. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı ve objektif değer artış oranı uygun görülmüştür.

4. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi yerindedir.

4. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi yerindedir.

5. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3537, Karar No: 2018/8529, Tarih: 04.07.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/3537 E.  ,  2018/8529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’a 26/06/2014 tarihli ek kararın tebliğ edildiğine dair dosyada bir belgeye rastlanmadığından, ek karar tebliğ edilmiş ise tebliğ belgesinin dosya içerisine konularak, tebliğ edilmemiş ise ek kararın sanığa yöntemine uygun olarak tebliği ile, tebliğ belgesi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 04/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14527, Karar No: 2009/12693, Tarih: 12.10.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/14527 E.  ,  2009/12693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan Pagysa AŞ.'ye ait işyerinde toplam 2139 gün ve Vesta AŞ.'ne ait işyerinde 2005 Mart ayında 30 gün çalıştığının ve Kuruma bildirilmediğinin tespitiyle fazlaya ilişkin haklarının saklı tutularak, davalı Pagysa AŞ. tarafından ödenmesi gereken 500 TL kıdem tazminatının yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davalı şirketlere ait iş yerinde yük boşaltma işçisi olarak 10.02.1992-03.04.2005 tarihleri arasında geçen ve eksik bildirilen çalışmalarının tespiti ile fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak davalılardan Pagysa A.Ş tarafından ödenmesi gereken 500,00 YTL Kıdem tazminatının faizi ile birlikte ödenmesini istemiştir.

Mahkemece hizmet tespiti davasının reddi ile 500,00 YTL Kıdem tazminatının akdin feshi tarihinden itibaren 1 yıllık mevduata uygulanacak faiz oranı ile birlikte davalı işverenlerden tahsiline karar verilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının Pagysa A.Ş adına tescilli 6540445 sicil nolu iş yerinden 10.09.1992, 10.02.1993, 05.09.1994, 01.10.1997, 28.09.1999, 12.09.2000, 04.09.2001, 03.09.2002, 04.08.2003, 22.09.2004 tarihli işe giriş bildirgelerinin Kurum verildiği, 10.09.1992-30.11.1992 tarihleri arasında 70 gün; 10.02.1993 tarihinden itibaren 1993/1 döneminde 77 gün, 1993/2 döneminde 97 gün; 05.09.1994- 30.08.1995 tarihleri arasında 1994/3 dönem 85 gün, 1995/1 dönem 60 1995/2 dönem 60 gün, 01.10.1997- 01.05.1999 tarihleri arasında 1997/3 dönem 75 gün, 1998/1 dönem 109 gün, 1998/2 dönem 60 gün, 1998/3 dönem 84 gün, 1999/1 dönem 51 gün; 28.09.1999- 31.07.2000 tarihleri arasında 1999/3 dönem 62 gün, 2000/1 dönem 120 gün, 2000/2 dönem 90 gün, 12.09.2000 -31.07.2001 tarihleri arasında 2000/3 dönem 1109 gün, 2001/1 dönem 120 gün, 2001/2 dönem 117 gün; 04.09.2001-31.07.22002 tarihleri arasında 2001/3 dönem 117 gün, 2002/1 dönem 120 gün, 2002/2 dönem 90 gün, 03.09.2002-21.09.2004 tarihleri arasında 2002/3 dönem 118 gün,2003/1 dönem 120 gün, 2003/2 dönem 88 gün, 2003/3 dönem 120 gün, 2004/1 dönem 120 gün, 2004 yılı,7,8, aylarında 30’ar gün 9 alında 21 gün; davalı Vesta Tarım Ürünleri A.Ş adına tescilli 1067395 sicil nolu iş yerinden 22.09.2004 tarihinden itibaren 03.04.2005 tarihine kadar her ay 30 gün kesintisiz çalışmasının ve 03.04.2005 tarihinde çıkışının bildirildiği, işverence ücret bordrolarının mahkemeye ibraz edilmediği, dönem bordrolarının bu bildirime uygun olarak tanzim edildiği anlaşılmaktadır.