muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18575, Karar No: 2019/2007, Tarih: 19.02.2019

5-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, tüm sanıklar açısından hüküm fıkralarından yargılama giderlerine ilişkin kısım çıkartılarak yerine "neden oldukları yargılama giderlerinin sanıklardan ayrı ayrı, kendisini bir vekille temsil ettiren katılan lehinde hükmedilen vekalet ücreti de dahil olmak üzere ortak olarak yapılan yargılama giderlerinin de paylarına düşen miktarda eşit olarak tahsiline"cümlelerinin eklenmesi ve ayrıca sanık ... açısından hüküm fıkralarından tekerrüre ilişkin bölümlerin tamamen çıkarılması, sanık ... hakkındaki 5237 Sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulanmasına dair bölümdeki ilamın, "T.C. İstanbul 32. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/1238 Esas ve 2008/1026 Karar sayılı ilamı (öncesi kararda tekerrüre esas alınan, T.C. Kocaeli 2. Asliye Ceza Mahkemesi 2009/91 Esas ve 2011/689 Karar sayılı 1 yıl 8 ay hapis cezası içeren ilamının ceza süresi esas olmak üzere sanık ...’nın kazanılmış hakkının korunması)" olarak değiştirilmek, hükümlerdeki TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımlarının bütünüyle çıkarılarak yerine "T.C. Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda yürürlükte bulunan TCK'nın 53. maddesinin sanıklar hakkında uygulanmasına" ibaresi eklenmek suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanıklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

II-Sanıklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Gerekçeli karardaki kabule göre "İş yerine kapı kilidi kırılarak girildiği ziynet eşyaları ve gerçek silahların bulunduğu kasanın oksijen kaynağı ile delinip açılarak içindeki tüm eşya ve malzemelerin çalındığının" belirtilmiş olması karşısında eylemin 5237 Sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi kapsamında hırsızlık suçunu oluşturacağı, ancak müşteki sıfatıyla beyanı alınan ...'ın 10.01.2014 polis merkezinde verdiği beyanında ise iş yeri içerisinde masa çekmecesi anahtarları bulunarak açılıp muhtelif altın, kutu ve evrakların çalındığını belirtmesi karşısında, müşteki ... ile beyanda geçen Latif Erol Ariş'in beyanı alınarak atılı, dosyadaki olay yeri tespit tutanağı, diğer müşteki ...'un beyanları ile birlikte değerlendirilerek, hırsızlık suçunun anahtar ve benzeri alet kullanmak suretiyle işlenip işlenmediğinin tespiti ile sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayini gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturmayla sanıkların TCK'nun 142/2-d maddesinde düzenlenen hırsızlık suçundan cezalandırılmalarına karar verilmesi,

2-Oluşa uygun kabule göre iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun oluştuğunun belirtilmiş olması karşısında; 5237 sayılı TCK'nun 116/2. maddesi yerine anılan Yasa'nın 116/1. maddesi ile hüküm kurulduğunun belirtilmiş olması,

3-Sanıklar hakkında kurulan hükümler açısından, iştirak halinde suç işleyen sanıklardan sarfına sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yapılan yargılama giderlerinin ise payları oranında alınmasına karar verilmesi gerekirken, yargılama giderlerinin kimden ve ne şekilde tahsil edileceğinin karar yerinde gösterilmemesi sureti ile 5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,

4-Sanıklar hakkında kurulan hükümler açısından, iştirak halinde işledikleri suçlar nedeniyle mahkumiyetlerine karar verilen sanıkların, kendisini bir vekille temsil ettiren katılan lehine hükmedilen vekalet ücretinden eşit olarak sorumlu tutulmalarına karar verilmesi gerekirken, söz konusu vekalet ücretinin sanıklardan ne şekilde tahsil edileceğinin karar yerinde gösterilmemesi,

5-Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan ilamın kesinleşme tarihinin, atılı suç tarihinden sonrasına 29.01.2014 tarihine ait olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi ve adli sicil kaydında tekerrüre esas alınabilecek bir başka ilamı olmaması karşısında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmesi gerekliliği,

5-Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan ilamın kesinleşme tarihinin, atılı suç tarihinden sonrasına 29.01.2014 tarihine ait olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi ve adli sicil kaydında tekerrüre esas alınabilecek bir başka ilamı olmaması karşısında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmesi gerekliliği,

6-Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan T.C. Kocaeli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/91 Esas ve 2011 /689 Karar sayılı 1 yıl 8 ay hapis cezası içeren ilamının kesinleşme tarihinin 21.01.2014 olduğu ve bu haliyle suç tarihinden sonra kesinleşen bir ilamın tekerrüre esas alınamayacağı gözetildiğinde, yerine T.C. İstanbul 32. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/1238 Esas ve 2008/1026 Karar sayılı ve 06.03.2009 kesinleşme, 12.09.2012 yerine getirme tarihleri olan, 2 yıl 6 ay hapis cezası içeren ilamın (kararda tekerrüre esas alınan ilamdaki ceza süresi esas olmak üzere kazanılmış hakkın korunması suretiyle) tekerrüre esas alınması gerekliliği,

7-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 19.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2183, Karar No: 2022/9229, Tarih: 23.11.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/2183 E.  ,  2022/9229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜMLER : A) Siirt 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/12/2017 tarih ve 2016/363 (E), 2017/341 (K) sayılı; Sanıklar ... ve ... hakkında katılan ...'e yönelik nitelikli kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nin 37/1, 86/1, 86/3-e, 87/1-a-d, 29, 62/1, 53, 63. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile mahkumiyetlerine,

B)... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 21/01/2019 tarih ve 2018/1358 (E), 2019/176 (K) sayılı; İstinaf başvurularının kabulü ile duruşma açılıp ilk derece mahkemesinin kararları kaldırılarak, yeniden hükümler kurulması suretiyle;

1) Sanık ...'ın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5271 sayılı CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatine,

2)Sanık ...'ın katılan ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81/1, 35/2, 29, 62, 53, 54, 63 maddeleri uyarınca 8 yıl 5 ay 7 gün hapis cezası ile mahkumiyetine dair kararı.

TEMYİZ EDENLER : Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı, sanık... müdafii

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 21/01/2019 tarih ve 2018/1358 (E), 2019/176 (K) sayılı kararının sanık ... müdafii ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1)Sanık ... hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının beş yılın üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesi kararının CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 21/01/2019 tarih ve 2018/1358 (E), 2019/176 (K) sayılı "mahkumiyet" hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin; sübuta, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine, alt sınırdan uzaklaşılmasının hukuka aykırı olduğuna, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının; haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

2)Sanık ... hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

2)Sanık ... hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 37/1, 81/1, 35. maddeleri gereğince cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasında, ilk derece mahkemesince sanığın TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-a-d, 29, 62/1, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyetine, bölge adliye mahkemesi tarafından ise sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan beraatine karar verildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarih, 2018/11-38 Esas ve 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca ilk derece mahkemesince verilen "mahkumiyet" kararı, istinaf mercii tarafından "beraat" kararı verilerek hüküm türü değiştirildiğinden; kararın temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Katılanın aşamalarda değişmeyen beyanlarında, her iki sanığın da kendisine bıçakla saldırdıklarını belirtmesi, sanık ...'ın aşamalarda çelişkili ifadelerde bulunması, olayın akabinde alınan ilk ifadesinde ise, sanık ...'ın da olay yerine geldiğini ve katılanı bıçakla yaraladıktan sonra katılanın arkasından sanık ... ile birlikte evlerinin bulunduğu yere doğru gittiklerini beyan etmesi, olaydan sonra iki bıçağın ele geçmesi, ikinci bıçağın sanık ...'ın göstermesi sonucu olay yerine 200 metre mesafede bulunması, bıçağa yakın mesafedeki taşta bulunan kan lekesinin de

katılana ait olduğunun tespit edilmesi ve katılandaki birden fazla bıçak yarasının yerleri birlikte değerlendirildiğinde; sanık ...'ın sanık ... ile fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek fiil üzerinde ortak hakimiyet kurduğu ve aynı suç işleme kararının icrası kapsamında iştirak halinde eylemini gerçekleştirdiği sabit olduğu halde, sanık ...'ın katılan ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 37/1 maddesi yollaması ile TCK'nin 81/1, 35/2, 29/1 maddeleri uyarınca mahkumiyeti yerine, sanığı suçtan kurtarmaya yönelik savunma ve beyanlara itibar edilerek yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirdiğinden, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının yerinde görülen temyiz sebeplerinin kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 21/01/2019 tarih ve 2018/1358 (E), 2019/176 (K) sayılı hükmünün CMK'nin 302/2. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/2-b. maddesi gereğince “... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.11.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/23788, Karar No: 2024/6156, Tarih: 05.06.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/23788 E.  ,  2024/6156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3115 E., 2018/1703 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Kamu davasının düşürülerek hükmün düzeltilmesi suretiyle istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

II. GEREKÇE

Sanığın, İzmir/Karaburun Akdağ Füze Mevzi Komutanlığı emrinde askerlik hizmetini yerine getirmekte iken, 09.09.2001 tarihinde Birlik Komutanlığınca sevk edildiği Güzelyalı Hava Hastanesinde yapılan muayene ve tedavisini müteakip, Birliğine dönmesi için tanınması gerekli 1 günlük dönüş yol süresi sonunda en geç 10.09.2001 tarinde saat 24.00 'e kadar Birliğine katılması gerekirken, yoldan savuşarak firar ettiği ve aradan uzunca bir süre geçtikten sonra 03.04.2017 tarihinde Diyarbakır/Silvan'da polis tarafından yakalandığı anlaşılmıştır.

Sanık hakkında firar suçundan, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66/1-a maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanığın savunmalarında atılı suçlamayı ikrar ettiği belirlenmiştir.

Sanığın Birliğinden firar ettiğine ve yakalandığına dair tutanak ve hizmet durum cetveli dosyada mevcuttur.

İlk Derece Mahkemesi tarafından, sanığın askerlik görevi icabı bulunmak zorunda olduğu yerden izinsiz olarak uzaklaştığı ve firarda kaldığı sürenin uzunluğu hususları bir arada değerlendirilerek alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu üzerine duruşma açılmaksızın yapılan yargılamada; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, firar suçunun ani suçlardan olduğu ve sanığın suçu işlemeye başladığı zaman yürürlükte bulunan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun zamanaşımına ilişkin hükümlerin uygulanması gerektiği ve kamu davasının zamanaşımına uğradığı gerekçeleriyle İlk Derece Mahkemesinin mahkûmiyete yönelik hükmünün kaldırılarak, kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine ve hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği belirlenmiştir.

Gerek doktrinde ve gerekse (Kapatılan) Askeri Yargıtay'ın istikrar bulan içtihatlarında, 1632 sayılı Kanun'un 66/1-a maddesinde düzenlenen firar suçunun, mütemadi bir suç olup, failin kıt'adan veya görevi gereği bulunmak zorunda olduğu yerden izinsiz olarak kaçması ile başlayıp, yakalanmakla, kendiliğinden dönmekle veya resmi bir kuruma katılmakla sona eren suçlardan olduğu, mütemadi suçlarda, suçun başlama ve bitme tarihlerinin suçun tamamlanması yönünden önem arz ettiği, bu suç tipinde temadinin bittiği tarih suçun tamamlandığı tarih olduğundan, Kanunda belirtilen altı günden fazla uzaklaşma unsurunun saptanabilmesi için temadinin biteceği dönme, yakalanma veya resmi kuruma katılma tarihlerinin kesin olarak bilinmesi gerektiği, temadi bitmeden suçun tamamlanmayacağı duraksamasız olarak kabul edilmiştir.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren ve suç tarihleri (11.09.2001 - 03.04.2017) itibarıyla yürürlükte olduğunda kuşku bulunmayan 5237 sayılı Kanun'un dava zamanaşımını düzenleyen 66 ncı maddesinde, beş yıldan fazla olmamak üzere hapis cezasını gerektiren suçlarda, dava zamanaşımı süresi 8 yıl olarak düzenlenmiş; dava zamanaşımının durması ve kesilmesiyle ilgili 67 nci maddesinde, dava zamanaşımının duracağı ve kesileceği haller gösterilmiş ve zamanaşımının kesilmesi halinde, ilgili suça ilişkin Kanun'da belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzayabileceği hüküm altına alınmıştır.

Sanığın işlediği firar suçuna ilişkin Kanun'da öngörülen ceza miktarı 1 yıldan 3 yıla kadar hapis cezası olup; ceza miktarı itibarıyla, dava zamanaşımı süresinin 8 yıl olduğu; zamanaşımı süresini kesen sebeplerin varlığı halinde ise, bu sürenin azami 12 yıla kadar uzayabileceği açıktır. Dolayısıyla dava zamanaşımı süresinin, temadinin yakalanmakla sona erdiği 03.04.2017 tarihinde işlemeye başladığı ve 8 yıllık asli (olağan) zamanaşımı süresinin hüküm tarihi itibarıyla gerçekleşmediği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 11.05.2018 tarihli ve 2018/3115 Esas, 2018/1703 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19970, Karar No: 2017/13218, Tarih: 01.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/19970 E.  ,  2017/13218 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 01/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6263, Karar No: 2008/7313, Tarih: 26.05.2008

**2. Hukuk Dairesi         2008/6263 E.  ,  2008/7313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Vasiyetnamenin İptali veya Tenkis

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan \* 15.01.2008 günü ... ve Arkadaşları vekili Av... geldi..Karşı taraf tebligata rağmen gelmedi. ... vekili Av. ...ın mazeret dilekçesi verdiği görüldü. ...'nun tebligatı Tebligat Kanununun 21. maddesine göre tebliğ edildiği, Komşusunun imzasının bulunmadığı, usulsüz olduğu görüldü. Av...'dan soruldu: Biz mürafaa talebimizden vazgeçiyoruz dedi. Beyanı okundu imzası alındı. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

29.04.1998 tarihli vasiyetname aslının eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, oybirliğiyle karar verildi.26.05.2008 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/9641, Karar No: 2015/6735, Tarih: 09.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/9641 E.  ,  2015/6735 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Karşıyaka 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 23/06/2014

Numarası : 2011/180-2014/198

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı vekili, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı sebebe dayanmaksızın feshedildiğini belirterek bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili,davacının işyerini terk ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı hususunda uyuşmazlık söz konusudur.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz.

Dosya kapsamına taraf tanıklarının anlatımlarına BÇM raporuna göre davalı işverence davacıya işi olan kaynakçılık dışında işler verildiği, işverence davacıya hakaret içeren sözler sarfedildiği bunun üzerine davacının işyerini terk ettiği anlaşılmaktadır. Şu halde davalının davacıya görevi dışında işler vermesi ve kendisine hakaret içeren sözler sarfetmesi üzerine iş sözleşmesi davacı işçi tarafından haklı nedenle feshedilmiş olup haklı nedenle de olsa iş sözleşmesini fesheden taraf ihbar tazminatına hak kazanamayacağından ihbar tazminatı talebinin reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının bu alacağın hesabına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 09.04.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22444, Karar No: 2014/1118, Tarih: 23.01.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/22444 E.  ,  2014/1118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/07/2013

NUMARASI : 2012/441-2013/656

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayet eden borçlu İ.. İ.. Genel Müdürlüğü vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun 1. maddesiyle eklenen Geçici 6. ve 6111 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesine göre, kamulaştırmasız elatma nedeniyle hüküm altına alınan tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacakları haczedilmeyeceği gibi, İ.. İ..’nin mallarının niteliği gereği kamuya tahsisli olmaları nedeniyle haczedilemeyeceğini, öte yandan 2560 sayılı İ.. İ.. Kanunu’nun 27. maddesine göre İ.. İ..’ye ait mallar Devlet malı sayıldığından yapılan haciz işlemlerinin İİK'nun 82/1. maddesine de aykırı olduğunu açıklayarak, hacizlerin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesinin göndermesiyle 2942 sayılı Yasa'nın Geçici 6. maddesine eklenen hüküm uyarınca kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatların tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğini, ilamın karar tarihinin 6111 sayılı Yasa ile 5999 sayılı Yasa'nın yürürlük tarihlerinden sonra olduğundan şikayetin kabulüne, icra dosyasından konulan tüm hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesi üzerine; hüküm, alacaklı vekili ve şikayetçi tarafından temyiz temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.