muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/186, Karar No: 2020/2760, Tarih: 12.03.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/186 E.  ,  2020/2760 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 179/3. maddesi yollamasıyla 179/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Samsun 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2018 tarihli ve 2017/716 esas, 2018/70 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, sanığın olay tarihinde 1.34 promil alkollü olduğu halde sevk ve idaresindeki araç ile seyir hâlinde yağmur nedeniyle zeminin ıslak olması nedeniyle yakın takip kuralını ihlâl ederek önündeki araca çarpması sonucu meydana gelen trafik kazasında, sanığın çarptığı araçta bulunan ... ve ...'in basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte yaralanmaları şeklinde gerçekleşen olayda sanık hakkında taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma suçundan ayrıca soruşturma yürütülerek Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının 25/06/2018 tarihli ve 2018/6492 esas sayılı iddianamesi açılan kamu davasının Samsun 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/467 esası ile hâlen derdest olduğu anlaşılmakla,

Benzer bir olayla ilgili Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 20/02/2018 tarihli ve 2017/12084 esas, 2018/1805 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, sanığın tek bir eylemi ile taksirle yaralama ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarının oluştuğu, ancak, 5237 sayılı Kanun'un “Trafik güvenliğini tehlikeye sokma” başlıklı 179. maddesinin 3. fıkrasında alkol veya uyuşturucu madde etkisiyle emniyetli bir şekilde araç sevk ve idare edemeyecek olan kişinin araç kullanma hâlinin suç olarak düzenlendiği, anılan maddede belirtilen suçun tehlike suçu olduğu, somut olayda ise, birden fazla kişinin yaralanmış olması nedeniyle zarar suçunun oluştuğu, tehlike suçunun meydana gelen netice ile zarar suçuna dönüşmüş olması karşısında, sanık hakkında atılı trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan ayrıca cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği cihetle, anılan gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması lüzumu, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 19/12/2019 gün ve 94660652-105-55-19828-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/12/2019 gün ve 2019/132811 sayılı ihbarnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 01:15 sıralarında, sanığın 1,34 promil alkollü vaziyette sevk ve idaresindeki araç ile meskun mahalde, bölünmüş ıslak zeminli asfalt kaplama yolda seyir halindeyken, olay mahalline geldiğinde, müşteki ...’in sevk ve idaresindeki araca arkadan çarpması şeklinde meydana gelen ve müştekiler ..., ... ve ...’ın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaralanmasıyla sonuçlanan olayda; sanık hakkında düzenlenen ilk iddianame ile yalnızca trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan dava açıldığı ve bu suçtan sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 179/3-2, 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve kararın kesinleştiği; müştekiler ... ve ...’nun şikayetçi olması üzerine sanık hakkında düzenlenen 25.06.2018 tarihli iddianame ile taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma suçundan dava açıldığı ve açılan davanın derdest olduğu tüm dosya kapsamından anlaşılmakla; sanığın tek bir eylemi ile taksirle yaralama ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarının oluştuğu, ancak, 5237 sayılı Kanunun “Trafik güvenliğini tehlikeye sokma” başlıklı 179. maddesinin 3. fıkrasında alkol veya uyuşturucu madde etkisiyle emniyetli bir şekilde araç sevk ve idare edemeyecek olan kişinin araç kullanma hâlinin suç olarak düzenlendiği, anılan maddede belirtilen suçun tehlike suçu olduğu, somut olayda ise şikayetçi olan iki kişinin yaralanmış olması nedeniyle zarar suçunun oluştuğu, tehlike suçunun meydana gelen netice ile zarar suçuna dönüşmüş olması karşısında, sanık hakkında atılı trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan ceza verilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen ihbarnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Samsun 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2018 tarihli ve 2017/716-2018/70 sayılı kararına yönelik Kanun yararına bozma talebinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/32209, Karar No: 2020/16724, Tarih: 25.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/32209 E.  ,  2020/16724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti;

Davacı vekili, davacının mikser operatörü olarak çalıştığını, işverenin haksız ve bildirimsiz olarak iş akdini feshettiğini, tazminatlarına karşılık 7.500,00 TL’nin banka hesabına ödendiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, yıllık ücretli izin ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının Kocaeli’ne taşınacağını beyan ederek işten ayrılmak istediğini söylediğini, işverenin kabul ederek iş akdinin ikale ile son bulduğunu, yapılan anlaşmaya göre 7.500,00 TL’nin davacının banka hesabına yatırıldığını, 20.02.2014 tarihli ibraname imzalandığını, fazla mesai yapılması halinde bordrolara yansıtılarak ödendiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı işyerinde mikser operatörü olarak çalıştığı, davacının ailevi nedenlerden dolayı istifa dilekçesi verdiği, ardından ikale yapıldığı, icabın işçiden geldiği ve makul yarar ölçütünün gerçekleştiği, iş akdinin ikale ile sonlandığı, ihbar tazminatına hak kazanamayacağı ancak kıdem tazminatına hak kazanacağı, imzalı ücret bordrolarında bazı aylara ilişkin fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil tahakkuku bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, süresi içinde davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin kış aylarında fazla mesai yapıp yapmadığı ve fazla mesai alacağının hesaplama yöntemi taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Öncelikle dosyadaki bilgi ve belgelerden, tanık anlatımlarından davacı işçinin kış aylarında da fazla mesai yaptığı iddiasını ispatladığı görülmektedir. İspata rağmen beton mikser şoförü olarak çalışan davacı işçinin kışın fazla mesai yapmadığı şeklindeki kabul yerinde değildir.

2- Davacı işçinin kış aylarında fazla mesai yapıp yapmadığı ve fazla mesai alacağının hesaplama yöntemi taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Öncelikle dosyadaki bilgi ve belgelerden, tanık anlatımlarından davacı işçinin kış aylarında da fazla mesai yaptığı iddiasını ispatladığı görülmektedir. İspata rağmen beton mikser şoförü olarak çalışan davacı işçinin kışın fazla mesai yapmadığı şeklindeki kabul yerinde değildir.

İspatlanan fazla mesainin hesap yöntemine gelince; davalıya ait işyerinde mikser operatörü olarak çalışan davacının davacı ve davalı tanık beyanlarına göre garanti ücret ve sefer başına prim karşılığı çalıştığı sabittir. Davacı net 2.400,00 TL ücret aldığını iddia etmektedir. Davalı, davacının brüt ücretinin 1.250,00 TL olduğunu savunmuştur. Hükme esas bilirkişi raporunda, taraf ve tanık anlatımları, emsal ücret araştırmaları, Yüksek Mahkemenin sefer primlerinin ücretin önemli bir bölümünü teşkil ettiği ve kök ücret olarak kabulünün gerekeceği yönündeki içtihatları da nazara alınarak davacının ücretinin net 1.964,00 TL olduğu tespit edilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının fazla mesai ücreti hesaplanırken saat ücreti % 150 zamlı olarak değil, %50 zamlı olarak hesaplanmıştır.

Ancak prim ve fazla mesai ücreti birbirinden bağımsız olduğundan, fazla çalışma ücretinin hesaplamasında, temel ücretin garanti ücret kısmı ile prim kısmı birbirinden ayrılarak; prim üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücretinde sadece zam nispeti üzerinden (0,5 çarpanıyla); garanti ücret üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücreti kısmında ise (1,5 çarpanıyla) hesaplama yapılarak sonuca gidilmelidir. Yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 25.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2731, Karar No: 2012/208, Tarih: 16.01.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/2731 E.  ,  2012/208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacı vekilinin, 18.02.2010 tarihli oturumda davanın "haysiyetsiz yaşama" sebebine dayandığını açıkça ifade etmiş olmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna ve 73.90 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.16.01.2012 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2014/43, Karar No: 2014/173, Tarih: 14.01.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/43 E.  ,  2014/173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2013

NUMARASI : 2013/1108-2013/1146

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayet eden borçlu vekili, İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı olarak başlatılan takipte, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun Geçici 6. maddesine göre, kamulaştırmasız elatma nedeniyle hüküm altına alınan tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini açıklayarak, haczin kaldırılması talebinin reddine ilişkin İcra Müdürlüğü'nün kararının iptali ile hacizlerin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, takibe dayanak yapılan ilam kamulaştırmasız elatma tazminatına ilişkin bulunup, 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasına göre borçlu İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği gerekçesiyle şikayetin kabulü ile İcra Müdürlüğü'nün ret kararının iptaline ve haczin kaldırılmasına karar verilmesi üzerine, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız elkoyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır.

Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren bazı kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanun’un 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6'ncı maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında, bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle İdarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile Değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın elkonulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenledir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup, doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983 tarihinden sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır.

Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; 01.10.2009 tarihli takip konusu ilamda idarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden ve olayda uygulanması gerekli 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesinin iptal edildiği, ilam tarihinin 11.06.2013'den öncesine ait olduğu da nazara alınarak, borçlu aleyhine haciz uygulanmasında anılan yasal çerçevede hukuka aykırı bir yön bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu durumda, Mahkemece anılan nedenlerle şikayetin reddine karar verilmesi yerine, istemin kabulü ile haczin kaldırılması yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

Bu durumda, Mahkemece anılan nedenlerle şikayetin reddine karar verilmesi yerine, istemin kabulü ile haczin kaldırılması yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 14.01.2013 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/5260, Karar No: 2018/1122, Tarih: 20.02.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/5260 E.  ,  2018/1122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 13.2.2018 Salı günü davacılar vekili Av. ... geldi. Davalı tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacılar vekili dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davacıların murisi ...'un 09/11/2010 tarihinde kendi sevk ve idaresindeki ... plakalı araç ile ... plakalı araçların çarpışması neticesinde meydana gelen çift taraflı kaza neticesinde vefat ettiğini, ... plakalı aracın kaza anında ... Sigorta AŞ'ye sigortalı olduğunu belirterek şimdilik 20.000,00 TL destek alacağının davalı taraftan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, yargılama sırasında maddi tazminat talebini tüm davacılar için toplam 60.417,68 TL'ye yükseltmiştir.Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, davanın kabulü ile, ... için 1.047,66 TL, ... için 1.047,66 TL, ... için 3.900,88 TL ve... için 54.421,48 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... şirketinden tahsili ile davacılara ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.Davacıların her biri için destekten yoksun kalacakları sürenin, çocuklar için, yaşları, okuldaki eğitim durumları, içinde yaşadıkları sosyal ve ekonomik koşullar değerlendirilerek ayrı ayrı belirlenmesi, yüksek öğrenim yapacaklar ise, öğrenimlerinin sona erdiği tarih, yapmamakta ise yerleşik ve kabul gören uygulamaya göre, erkek çocukları için 18 yaşın, kız çocukları için 22 yaşın desteğin sona ereceği yaş olarak kabulü gerekmektedir. Somut olayda; davacı ... olay tarihinde 17 yaşında olup, dosyada ...'ın öğrenim gördüğüne dair bilgi ya da belge bulunmamakta olup, eldeki davadan önce davacılar tarafından kazaya karışan karşı araç ZMSS'sine karşı açılan davada hükme esas alınan aktüer raporunda da davacı çocuk ...'ın 18 yaşına kadar destek göreceği kabulü ile hesaplama yapılmış ve bu durumun davacı yanca temyize konu edilmemiş olduğu da dikkate alındığında davacı ...'ın 18 yaşına kadar kadar babasından destek göreceğinin kabul edilmesi gerekmekir.O halde mahkemece önceki raporu veren bilirkişiden ek rapor alınarak davacı ...'ın 18 yaşına kadar destekten yararlanma süresi olduğu gözetilerek yapılacak hesaba göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur. SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, duruşmada vekille temsil olunmayan davalı yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 20/02/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.