muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11908, Karar No: 2013/12051, Tarih: 12.09.2013

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, kasko sigorta sözleşmesine ve halefiyet hakkına dayanılarak açılan rücuen tazminat istemine ilişkindir. 6100 Sayılı HMK'nın 26/1 maddesi gereğince "Hakim, tarafından talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına kadar verebilir."

Somut olayda, davacı vekili, müvekkiline kasko sigortalı çekicinin tek taraflı trafik kazasında hasarlandığını, römorkun yolda kaldığını, çekici ile römorkun halatla bağlanarak jandarma görevlileri nezaretinde vinçle çekilmeye çalışıldığı sırada, davalı taraf aracının ikaz, işaret ve seslenmelere rağmen hızlı olması sebebiyle karla karışık yağışlı hava, ıslak ve kaygan yol şartlarında duramayarak halatın bağlı olduğu kısımdan römorka 30 metre ilerde ve park halindeki jandarma aracına çarptığını, römorka çarpması nedeniyle römorkun hareketlendiğini ve halata bağlı çekicinin bahçe içine doğru sürüklenerek hasarlandığını belirterek çekicide 24.479,00 TL, römorkta 25.883,00 TL tutarında hasar oluştuğunu, davalı tarafın ZMSS şirketinden 24.510,00 TL tahsil edildiğini belirterek bakiye 25.852,00 TL'nin davalılardan tazminini istemiştir.

Hükme esasa alınan bilirkişi raporunda çekicide oluşan hasarın %65'inin, davacının sigortalısının sebebiyet verdiği ve %100 kusurlu olduğu tek taraflı trafik kazasında meydana geldiğini, çekici hasarının %35'inin davalı sürücünün sebep

2013/11908

2013/12051

olduğu kazada oluştuğunu, toplamda 34.170,00 TL tutarında çekici hasarı tespit edildiğini bunun 11.960,00 TL'sinden davalı tarafın sorumlu olduğunu, römorktaki hasarın 24.650,00 TL olduğunu, tamamından davalıların sorumlu bulunduğunu, davalı tarafın sorumlu olduğu 36.610,00 TL (24.650,00 + 11.960,00 TL.)sından trafik sigortasınca ödenen 24.510,00 TL.'nin mahsubu sonucu bakiye 12.100,00 TL zarar kaldığı belirtilmiştir.

Bu durumda mahkemece, bilirkişi raporunda belirtilen çekici hasar miktarı, davacı talebinden fazla olduğundan, davacı tarafın talebi ile bağlı kalınarak 24.479,00 TL çekici hasarının %35'i olan 8.567,65 TL ile römorkta oluşan 24.650,00 TL hasar toplamı 33.217,60 TL.'sinden, davalı tarafın trafik sigortasınca ödenen 24.510,00 TL.'nin mahsubu ile bakiye 8.707,65 TL.'sı tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde gerekçe dahi göstermeden davacının neticeden istediği 25.852,00 TL tazminatın tahsiline karar verilmesi, çekicide oluşan hasar yönünden davacı talebinin aşılması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz talebinin kabulü ile hükmün bu davalı yararına BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'a geri verilmesine 12.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29123, Karar No: 2016/21769, Tarih: 08.12.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/29123 E.  ,  2016/21769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai, ücret,yol-yemek ve prim ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Davalı vekili hükmü temyiz etmiştir.

Mahkemece davalı vekilinin temyiz talebi 13.01.2016 tarihli ek karar ile süresinde olmadığı gerekçesi ile reddedilmiştir.

Karar ve ek karar davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkeme kararının davalı Şirkete usulüne uygun şekilde 20.07.2015 tarihinde tebliğ edildiği, daha sonra vekalet sunan davalı vekilinin kararı 07.01.2016 harç tarihli dilekçesi ile temyiz ettiği,

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin Mahkemenin 13.01.2016 tarihli ek kararı ile temyiz süresi geçirildiği gerekçesi ile reddedildiği, Mahkemenin ret kararının usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından, davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan EK KARARIN ONANMASINA, 08.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6089, Karar No: 2017/4088, Tarih: 25.05.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/6089 E.  ,  2017/4088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 1-Sanık ... hakkındaki davanın ölüm nedeniyle düşürülmesi

2-Sanıklar ... ve ... haklarında: Beraat

1-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik olarak yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosyada mevcut nüfus kayıt örneğinden 11.11.2010 tarihinde vefat ettiği anlaşılan sanık ... hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 64. maddesi uyarınca düşürülmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanıklar ... ve ... haklarında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımının suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nın 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

3-Sanıklar ... ve ... haklarında 2005, 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

3-Sanıklar ... ve ... haklarında 2005, 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklar hakkında “2005, 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından açılan kamu davasında, sanıkların suçlamaları kabul etmemesi, dosya içerisinde adı geçen takvim yıllarında düzenlenmiş herhangi bir fatura aslı yada suretine rastlanılmaması, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından; mükellef şirket tarafından düzenlenen 2005 ve 2006 takvim yıllarına ait kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı sureti temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi suça konu faturaların, bizzat sanık tarafından, gerçek alım-satım karşılığı düzenlenip düzenlenmediğinin belirlenmesi bakımından, mal ve para akışını gösteren taşıma ve sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan banka hesapları ve kasa mevcudu ile uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı, şirketin 2005, 2006 takvim yılları içerisinde düzenlediği faturalarla uyumlu yeterli mal girişi ile üretiminin bulunup bulunmadığı, iş yeri koşullarının, işçi sayısının, vergi beyannamelerinin miktarı ve aylara göre değişim oranının, şirketin beyan ettiği vergiye esas potansiyeli ve şirketin faaliyet alanı ile uyumlu olup olmadığı ve tüm yıllara ait sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği araştırılarak, kullanan ilgili şirket yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığı sorulup, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, suça konu faturaları kullanan şirket yetkililerinin faturaları kimden, hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıkları konusunda beyanları da alınarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9695, Karar No: 2015/22522, Tarih: 12.03.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/9695 E.  ,  2015/22522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Suça sürüklenen çocuğun, çalıştığı ...'de işe aldırabileceğini söylediği şikayetçilerden para almasına rağmen şikayetçileri işe aldırmadığı gibi paralarını da iade etmediği somut olayda; suça sürüklenen çocuğun bahsi geçen paraları alıp, otelin ortağı olan fakat, ...Otel'de çalışmadığı tespit edilen ... isimli otel ortağına verdiğini, işlerin bozulması nedeni ile ...'ın şikayetçileri işe başlatmadığı gibi paralarını da vermediğine yönelik savunmasına karşın, soruşturma dosyasından anlaşıldığı üzere şikayetçileri suça sürüklenen çocuğun anne ve babasının arayarak hileli hareketleri sergilediklerinin iddia olunması karşısında suça sürüklenen çocuğun anne ve babasının yargılandığı ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/427 esas sayılı dosyası ile temyiz incelemesine konu dosyanın mümkün ise birleştirilmesi, bu mümkün değil ise o dosyanın bir sureti alınarak suça sürüklenen çocuğun suçun işlenmesine ne şekilde katıldığının araştırılması, özellikle suça sürüklenen çocuğun TCK'nın 37/2. maddesi kapsamında suç işlenmesinde araç olarak kullanılıp kullanılmadığı ya da TCK'nın 39. maddesine göre suçun işlenmesinde yardım eden olup olmadığı tartışıldıktan sonra hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20/1-7. maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 15 yaşını doldurmuş olup da 18 yaşını doldurmamış çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu, mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği taktirde ise gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Suça sürüklenen çocukların 18 yaşından küçük olması karşısında yargılamanın kapalı oturumlarda gerçekleştirilmesi gerekirken bazı oturumların açık yapılarak CMK'nın 185. maddesine muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2004, Karar No: 2014/9620, Tarih: 16.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/2004 E.  ,  2014/9620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KDZ.EREĞLİ AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/10/2013

NUMARASI : 2012/580-2013/620

Taraflar arasında görülen iştirak ve yoksulluk nafakasının artırımı davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davada, tarafların Kdz Ereğli 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/329 E.-2008/308 K.sayılı ilamı ile boşandıklarını, müşterek çocuk Ayhan'ın velayetinin davacı anneye bırakıldığını, davacı lehine 250,00 TL, müşterek çocuk için 100,00 TL nafakaya hükmedildiğini, takdir edilen nafakaların Kdz.Ereğli 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/713 E - 2011/66 K sayılı ilamı ile davacı için 300,00 TL'ye, müşterek çocuk için de 150,00 TL'ye yükseltildiğini, aradan geçen süre zarfında hayat şartlarının ağırlaştığını ve müşterek çocuğun okula başladığını, müşterek çocuk için takdir edilen 150,00 TL ve davacı için takdir edilen 300,00 TL nafakanın günün ekonomik şartlarında çocuğun büyümesi ve ihtiyaçlarının artması sonucu yetersiz kaldığını, iştirak nafakasının aylık 400,00 TL'ye, yoksulluk nafakasının 500,00 TL'ye yükseltilmesi istenilmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile; Kdz.Ereğli 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010-713 E.-2011/66 K.sayılı ilamı ile müşterek çocuk için takdir edilen 150,00 TL nafakanın 250,00 TL artırılarak 400,00 TL'ye yükseltilmesine, davacı için nafaka artırım talebinin ve fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiş, hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, tarafların sair temyiz itirazları yerinde değildir.

6100 sayılı HMK 294. ve 297.maddelerinde hüküm fıkrasında nelerin yer alacağı açıklanmıştır. HMK.nun 297/son maddesi gereğince; hükümde, tarafların iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerinin yer alacağı belirtildikten sonra, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli olduğu belirtilmiş; yine, anılan kanunun 298/2.maddesi gereğince de; gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı belirtilmiştir.

Açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında, mahkemece, yoksulluk nafakasının artırılması isteminin reddine; iştirak nafakasının artırımı talebinin tümüyle kabulüne ilişkin hükmünün yasal gerekçelerinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında, mahkemece, yoksulluk nafakasının artırılması isteminin reddine; iştirak nafakasının artırımı talebinin tümüyle kabulüne ilişkin hükmünün yasal gerekçelerinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

İştirak nafakası; çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşulları ile genel ihtiyaçlar ve ana-babanın mali durumuna göre takdir edilir. Ayrıca nafakanın takdirinde birlik devam ederken çocuğun alıştığı yaşama şekli ve gelirleri de dikkate alınır.

Hâkim, nafaka takdirinde; tarafların ekonomik durumlarındaki değişikliği araştırıp, gelirleri arasındaki bir oranlama yaparak, önceki nafaka takdirinde taraflar arasında sağlanan dengeyi koruyacak bir karar vermelidir.

TMK. mad. 176/4.hükmüne göre ''Tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın arttırılması veya azaltılmasına karar verilebilir." Aynı şekilde 331.madde uyarınca; "durumun değişmesi halinde hakim, istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler veya nafakayı kaldırır."

Yukarıda sözü edilen yasal düzenlemeye göre iradın arttırılması veya azaltılması için ya tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin bunu zorunlu kılması gerekmektedir. Bu doğrultuda yerleşen dairemiz uygulamasına göre; nafaka alacaklısı davacının ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsü davalının gelir durumunda, nafakanın takdir edildiği tarihe göre olağanüstü bir değişiklik olmadığı takdirde; yoksulluk nafakası TÜİK’in yayınladığı ÜFE oranında artırılmalı ve böylece taraflar arasında önceki nafaka takdirinde sağlanan denge korunmalıdır.

Somut olayda; tarafların ekonomik ve sosyal durumlarında olağanüstü bir değişiklik olduğu ileri sürülmemiştir.

O halde; yoksulluk nafakasının niteliği ve takdir edildiği tarih gözetilerek, nafakanın TÜİK’in yayınladığı ÜFE oranında artırılması suretiyle dengenin yeniden sağlanması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yoksulluk nafakasının artırılması talebinin tümüyle reddine karar verilmesi, iştirak nafakası artırım isteminin ise tümüyle kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu durumda, mahkemece; nafakaların niteliği ve yukarıda açıklanan nedenlerle TMK.nun 4.maddesi gereğince “hakkaniyete” uygun olarak artırılmasına karar verilmesi gerekirken, somut nedenleri ve gerekçeleri açıklanmadan karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1180, Karar No: 2018/9430, Tarih: 26.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/1180 E.  ,  2018/9430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre;

1-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu ve TCK'nın 53/l-(c) maddesindeki hak yoksunluğunun sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

2-Suç tarihinin "15/07/2015" olmasına rağmen, karar başlığında "2015" şeklinde gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3169, Karar No: 2013/8018, Tarih: 17.09.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/3169 E.  ,  2013/8018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Bakanlıklara vekaleten Hazine vekili ve davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında.... Köyü, 108 ada 10 parsel (eski 70 parsel) sayılı 4135 m² yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalıların miras bırakanı adına tesbit ve tescil edilmiştir.

Davacı ... vekili, taşınmazın 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulamasıyla Hazine adına orman rejimi dışına çıkarıldığı; birleşen davacı ... Yönetimi ise, eylemli orman olduğu iddiasıyla dava açarak, tapu kaydının iptalini, elatmanın önlenmesini ve ... lehine konulan irtifak hakkının terkinini talep etmiştir.

Mahkemece, taşınmazın (B) ve (C) işaretli toplam 2524 m² bölümünün tapu kaydının iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline, davalıların elatmalarının önlenmesine, irtifak hakkı mahkeme kararı ile konulmuş olduğundan terkini talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı Bakanlıklara vekaleten Hazine vekili tarafından esasa; davalı ... vekili tarafından da vekâlet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, 2/B ve eylemli orman iddiasına dayalı tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Yörede 1948 yılında yapılan orman kadastrosu, 02.11.1991 yılında kesinleşen 2/B uygulaması ve 1958 yılında yapılan arazi kadastrosu vardır.

1) İncelenen dosya kapsamına göre davalı .... yönünden verilen kararda bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu nedenle, ... vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2) Davacılar Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Genel Müdürlüğü) ile Maliye Bakanlığı vekillerinin temyiz itirazlarına gelince; çekişmeli taşınmazın (A) işaretli 1610 m² bölümünün kesinleşen orman sınırı dışında kaldığı gerekçe gösterilerek bu bölüm yönünden tapu iptali tescil isteminin reddine; (B) ve (C) işaretli bölümlerde ise 261 m² taşınmaz üzerinde ... (TEK) lehine Yalova Asliye Hukuk Mahkemesinin 1985/400 - 482 sayılı kararı ile irtifak hakkı konulmuş olduğundan terkin talebinin reddine karar verilmişse de, kararda isabet bulunmamaktadır.