muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1212, Karar No: 2021/304, Tarih: 18.03.2021

28. Tüm bu açıklamalar kapsamında somut olaya gelindiğinde; İstanbul İli, Bakırköy İlçesi, Osmaniye Mahallesi, 10 parsel sayılı taşınmazda davacı adına kayıtlı 5 ve 6 numaralı bağımsız bölümler 05.05.2008 tarihinde toplam 12.000YTL bedelle davacı ve eşinin tek erkek evladı olan...’e satış suretiyle temlik edilmiş olup, ... uzun yıllar boyunca anne ve babası ile birlikte Almanya’da yaşadıktan sonra 31.10.2010 tarihinde vefat etmiştir. Davacı baba taşınmazları psikolojik sorunlar yaşayan oğlunun tehdit ve korkutması nedeniyle devretmek zorunda kaldığını ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

29. Gerçekten de Almanya’da psikiyatri doktorları tarafından düzenlenen rapora göre...’in bir takım psikolojik rahatsızlıklarının bulunduğu, davacı tanık beyanlarına göre de uyuşturucu kullandığı, sinirli yapıda olup anne ve babasına hakaret ve küfürler ettiği, zaman zaman da hastane ve klinikte yatarak tedavi gördüğü anlaşılmakta ise de davacı tanık beyanlarının ikrahın gerçekleştiğini kabul etmek için yeterli olduğunu söyleme olanağı bulunmamaktadır. Çünkü yukarıda açıklandığı gibi ikrahın şartlarından biri de tehdidin derhal vuku bulacak bir tehlikeye ilişkin olmasıdır. Yakın tehlike ise tehdit edilen kişiye tehlikeyi önlemek için gerekli tedbirlere başvurma imkânı bırakmayan tehlikedir. Tehlikeyi önleme olanağı mevcutken yakın bir tehlikenin varlığından bahsedilemez. Bu nedenle Almanya’da yaşayan ve Türkiye’ye de gelip giden davacının ciddi bir ikraha maruz kalması hâlinde yetkili mercilere başvurup tehlikeyi önleme imkânına sahip olduğu açıktır. Oysa ki taşınmazların devrinden sonra oğlunun öldüğü tarihe kadar aradan üç yıla yakın süre geçmiş olmasına karşın sürekli tehdit atında kaldığını ileri süren davacı böyle bir başvuruda bulunmamıştır. Esaslı korkuya maruz kalan, hatta korkutularak taşınmazları elinden alınan kişinin hiçbir makama başvuru yapmaması hayatın olağan akışına uygun değildir. Dava dışı anne de Üsküdar’da bulunan iki adet bağımsız bölümünü 1996 yılında oğlu...’e devretmiş, devrettiği bu taşınmazlar hakkında eldeki davada olduğu gibi ikrah hukuksal nedenine dayalı olarak aynı tarihte tapu iptali ve tescil isteği ile dava açmıştır. Aradan ondört yıl geçtikten sonra baba ile aynı şekilde süregelen bir ikraha maruz kaldığını iddia ederek dava açmış ise de iddianın kanıtlanamadığı ve hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle dava reddedilmiş ve temyiz incelemesinden geçen ret kararı onanmak suretiyle kesinleşmiştir.

30. Tüm bu hususlar karşısında oğlunun psikolojik durumu, sinirli karakteri ve geçmişte yaşanan bir takım olaylar nedeniyle davacının korku duyması mümkün olmakla birlikte bu korkunun iradeyi bozacak nitelikte ağır ve derhal meydana gelecek bir tehlikeye ilişkin olduğu söylenemez. Dolayısıyla ikrahın şartları gerçekleşmemiş olup, mahkemece davanın reddine karar verilmelidir.

30. Tüm bu hususlar karşısında oğlunun psikolojik durumu, sinirli karakteri ve geçmişte yaşanan bir takım olaylar nedeniyle davacının korku duyması mümkün olmakla birlikte bu korkunun iradeyi bozacak nitelikte ağır ve derhal meydana gelecek bir tehlikeye ilişkin olduğu söylenemez. Dolayısıyla ikrahın şartları gerçekleşmemiş olup, mahkemece davanın reddine karar verilmelidir.

31. Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında, dosyada mevcut doktor raporlarına göre şizoid, paranoid kişilik bozukluğu bulunan...’in uzun yıllar boyunca tedavi gördüğü, dinlenen davacı tanıklarının da...’in sinirli ve saldırgan bir yapıya sahip olduğunu, ayrıca uyuşturucu madde bağımlısı olup müteaddit defalar herkesin yanında anne baba ve kardeşlerine küfür ve tehditler savurduğu, yine anne babası ile kardeşlerine karşı şiddet uyguladığı, zaman zaman kesici delici aletlerle onları tehdit edip odalarına kapattığı ve uzun süre dışarı çıkmalarına izin vermediği, hiç bir işte çalışmadığı, geliri bulunmadığından anne ve babasının gelirlerine el koyarak yaşamını sürdürdüğü, bu kişilik yapısı nedeniyle anne ve babasının ondan çok korktukları, kendileri ile diğer çocuklarına bir zarar vereceği korkusu ile yaşamlarını sürdükleri, bunlar dışında davacı babanın 1930 doğumlu olup temlik tarihinde 78 yaşında olduğu, resmî akde göre dava konusu bağımsız bölümlerin toplam 12.000YTL bedelle devredildiği, davalının da cevap dilekçesinde bu miktarın ödenerek taşınmazların satın alındığını savunduğu, oysa ki bu miktarın taşınmazların gerçek değerinin yaklaşık yirmide biri kadar olduğu, çalışmayan ve geliri olmayan...’in de İstanbul’da iki ayrı bağımsız bölümü satın alacak maddi gücünün bulunmadığı, davacının yaşı ve tüm bu olaylar silsilesi bir arada değerlendirildiğinde somut olayda taşınmazların ikrahın etkisi ile devredildiğinin sabit olduğu, bu nedenle mahkemece davanın kabul edilmesinin usul ve yasa hükümlerine uygun olup, onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

32. Hâl böyle olunca; mahkemece Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

33. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440. maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.03.2021 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6552, Karar No: 2014/340, Tarih: 14.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/6552 E.  ,  2014/340 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/3744

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 15. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/07/2011

NUMARASI : 2009/1037 (E) ve 2011/1348 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

Kendisine hakareti üzerine sanığın, katılana doğru elindeki telefonu fırlatması üzerine katılanın, telefonun kendisine değmemesi için eğilmesi neticesi düşmesi şeklinde meydana gelen yaralanma olayında sanığın meydana gelen sonuçtan sorumlu tutularak cezalandırılması gerektiği halde yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 14.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12613, Karar No: 2019/14983, Tarih: 28.11.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/12613 E.  ,  2019/14983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK'nun 142/2-h, 143/1, 31/2. maddeleri uyarınca belirlenen 3 yıl 9 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası yerine, 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nun 116/2-4. maddesinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun gerektirdiği cezanın türü ve miktarı itibarıyla, TCK'nun 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıl asli dava zamanaşımı süresinin, zamanaşımını kesecek bir neden bulunmadığından mahkumiyet tarihi olan 09/07/2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan açılan kamu davasının CMK'nun 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 28.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14991, Karar No: 2013/19502, Tarih: 10.09.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/14991 E.  ,  2013/19502 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 1) Sanıklar ... ve ...haklarında 29/12/2006 tarihli karar ile beraatlerine

2) Sanıklar...ve ... haklarında 07/04/2011 tarihli karar ile 2863 sayılı Kanunun 67/1, 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddeleri uyarıncamahkumiyetlerine

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıklar ... ve ...'ın mahkumiyetlerine, sanıklar ...ül ve ...'ın beraatlerine ilişkin hükümler sanık ..., sanık ... müdafii ve müşteki vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suçtan zarar gören Kültür ve Turizm Bakanlığı adına hazine vekilinin temyiz istemi davaya katılma talebi olarak değerlendirilmiş olup, müşteki kurumun 5271 sayılı CMK'nın 237/2 maddesi uyarınca kamu davasına katılan olarak kabulüne karar verilmek suretiyle yapılan incelemede;

Manisa İl Emniyet Müdürlüğü görevlilerinin yapmış olduğu istihbari çalışmalar neticesinde; Manisa Merkezinde tarihi eser kaçakçılığı olaylarının olduğu bilgilerine ulaşılması üzerine, sanıklar ... ve ...'ın işyerlerinde usulüne uygun olarak arama yapıldığı, sanık ...'ın işyerinde, 1 adet bayan baş sütunu, 1 adet mermer ile 2 adet bronz sikke, sanık ...'ın işyerinde 1 adet gümüş küpe ele geçirildiği, sanık ...'ın tanrıça başı bayan mermer figürünün sanık ... tarafından iş yerine bırakıldığını beyan etmesi üzerine adı geçen sanığın evine gidildiği, eşi sanık ...ül'ün sanık ...'ün evde olmadığını beyan etmesi üzerine görevlilerce çevrede beklenilmeye başlanıldığı sırada sanık ...ül'ün elinde bir poşetle evden çıkarak çöp bidonuna bir şeyler attığı görülüp çöpten alınan poşet incelendiğinde, 26 adet eser ve 1 adet eski yapım ahşap kabzeli üzeri deforme olmuş toplu tabanca ele geçirildiği, tarafsız bilirkişi kurulu raporu ile sanık ...ül'den ele geçirilen toplam 28 adet varlığın 2863 sayılı Kanun kapsamına girmediğinin, sanık ...'dan ele geçirildiği belirtilen mermer bema levhası ve mermer kadın başının 2863 sayılı Kanunun 23. maddesi kapsamında tescil ve tasnife tabi, devlet müzelerinde korunması gerekli kültür varlığı olduğunun, 1 adet Sultan Abdülaziz dönemine ait bakır sikkenin etnografik nitelikte olup, yurt içerisinde alım satımının serbest olduğunun, diğer 1 adet bakır sikkenin aşırı aşınma nedeniyle anılan Kanun kapsamında bulunmadığının belirtildiği, sanık ...'ın savunmasında işyerinde ele geçirilen gümüş küpeyi kızı için satın aldığını tarihi eser olmadığını beyan ettiği, sanık ...'ün savunmasında, eşi ...ül tarafından çöpe atılan 28 adet varlığı avlanırken arazide bularak biriktirdiğini, sanık ...'ın işyerine mermer kadın başı bırakmadığını beyan ettiği, sanık ...ül'ün; söz konusu eşyaların eşi ... tarafından eve getirildiğini, suç tarihinde evine gelenlerin polis olduğunu düşünerek korktuğu için varlıkları çöpe attığını belirttiği, sanık ...'ın ise, işyerinde bulunan kuş fıgürlü mermer sütunu piknik alanında bulduğunu ve üzerindeki resimler hoşuna gittiği için herhangi bir ticari amaç taşımaksızın iş yerinde bulundurduğunu, üzerinde bulunan sikkelerin ise tarihi eser niteliği taşımadığını düşündüğünü, tanrıça başı mermer figürün ise kendisine ait olmadığını, iş yerinde arama yapılmadan 15 dakika öncesinde komşusu olan sanık ... tarafından işyerine bir bez torba içerisinde getirildiğini, “dükkanda dursun, gelip alacağım” demesi üzerine kapı arkasına koyduğunu, içini açıp bakmadığını, ifade ettiği, tanık...'nın suç tarihinde sanık ...'ün sanık ...'ın dükkanına eski bir pazar çantasına benzer bir çanta ile diğer elinde bulunan motor aküsünü getirdiğini ve dönüşte alacağını söylediğini, sanık ...'ın bu eşyaları dükkanın girişinde bulunan kapının hemen arkasına bıraktığını ifade ettiği anlaşılmakla;

1- Sanık ...'ın mahkumiyetine sanık ...ül'ün beraatine ilişkin hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

1- Sanık ...'ın mahkumiyetine sanık ...ül'ün beraatine ilişkin hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Sanık ...'ın piknik yaparken bulduğunu beyan ettiği eserleri süresi içerisinde yetkili merciilere bildirmeyerek ihbar yükümlülüğüne aykırı davrandığı ve 2863 sayılı Kanunun 67/1 maddesine muhalefet ettiği, sanık ...ül tarafından çöpe atılan varlıkların ise 2863 sayılı Kanun kapsamında bulunmadığı anlaşılmakla,

Sanık ...ül hakkında yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan,

Sanık ... hakkında bozmadan sonra yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna hakkında lehe hükümlerin tatbik edilmediğine; katılan vekilinin, sanık ... hakkında eksik ceza tayin edildiğine, sanık ...ül'ün beraatine ilişkin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanık ...ül hakkındaki beraat, sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükümlerinin isteme uygun olarak ONANMASINA,

2- Sanık ...'ün mahkumiyetine, sanık ...'ın beraatine ilişkin hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a- Sanık ...'ın suça konu kadın başı figürünün sanık ... tarafından işyerine çanta içerisinde bırakıldığına dair savunmasının tanık...'nın beyanı ile de doğrulanması, sanık ...'ün suça konu kültür varlığını bulduğuna dair savunmasının da bulunmaması karşısında, eyleminin 2863 sayılı Kanunun 70 maddesine temas eden izinsiz kültür varlığı bulundurma suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin ihbar yükümlülüğüne aykırı davranıldığı gerekçesi ile anılan Kanunun 67/1 maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

b- Sanık ...'dan ele geçirilen 1 adet gümüş küpe üzerinde üniversitelerin arkeoloji ve sanat tarihi kürsülerine mensup öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılarak, hali hazır durumu itibariyle bilim, kültür, din veya güzel sanatlarla ilgisi, tasnif ve tescile tabi, bildirim zorunluluğu olan, yani 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli taşınır kültür varlığı olup olmadığı tespit edilerek sonucuna göre adı geçen

sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, dosyanın tarafı konumundaki Müze Müdürlüğü uzmanının soruşturma aşamasında düzenledikleri rapor hükme esas alınmak suretiyle beraat kararı verilmesi, yine söz konusu varlığın akıbeti ile ilgili herhangi bir hüküm tesis edilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 10/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9978, Karar No: 2016/11313, Tarih: 21.12.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/9978 E.  ,  2016/11313 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istemli temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, duruşma istemi değerden reddedilerek, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, davalı kardeşinin uzun süre birlikte yaşadığı anneleri Esma'yı ikna ederek maliki olduğu 70 ada 18 parsel sayılı taşınmaz mirasçılarını mirastan mahrum etmek kastıyla satış suretiyle devredildiğini, mirasbırakanın gerçek iradesinin bağış olduğunu, taşınmazı satmaya ihtiyacı olmadığını, tapunun iptali ile miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı mirasbırakanın, hasta ve bakıma ihtiyacı bulunduğunu, tedavi ve bakım giderleri için taşınmazı sattığını, dışarıdan birine devredilmemesi için taşınmazı satın aldığını, murisin sağlığında taşınmazları mirasçılarına paylaştırdığını, davacının halen oturduğu evin bulunduğu arsanın muris tarafından temlik edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu taşınmazda davacının miras payı (1/7) oranında tapunun iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Hüküm, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan . 17.05.2003 tarihinde vefat ettiği davacı ve davalı ile dava dışı çocuklarının mirasçı olarak kaldığı, mirasbırakanın maliki olduğu 18 parsel sayılı taşınmazını davalı kızına satış suretiyle temlik ettiği murisin çeşitli zamanlarda 118 ada 25 nolu parseli kızı ....‘a, 120 ada 65 nolu parselin 1/2 hissesini oğlu . ..’ ya , 120 ada 33 nolu parselin ½ hissesi ile .... mah. 70 ada 18 nolu parselin tamamını ...’ya , 33 ada 16 parseli . . ..’ya temlik yapıldığı saptanmıştır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706, Türk Borçlar Kanunun 237 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler. ./..

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 s. HMK'nun 190. maddesine göre; ''İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. Kanuni bir karineye dayanan taraf, sadece karinenin temelini oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altındadır. Kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı taraf, kanuni karinenin aksini ispat edebilir.'', TMK'nun 6. maddesine göre ise; ''Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür. ''

Somut olaya gelince; özellikle davanın kabulü halinde hukuki yararı bulunan mirasbırakanın çocuklarından Perihan Arıcan davalı tanığı olarak dinlenmiş ve işlemin satış olduğunu bildirmiştir. Salt bedeller arasındaki farkın da tek başına muvazaanın kanıtı olamayacağı tartışmasızdır. Yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, HMK' nın 190. ve TMK'nın 6. maddeleri uyarınca davacının iddiasını ispat edemediği mirasbırakanın davalıya yaptığı temlikin muvazaalı ve mirastan mal kaçırmaya yönelik olduğu iddiasının kanıtlanmadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulünde isabet bulunmamaktadır.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2025, Karar No: 2012/4530, Tarih: 16.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/2025 E.  ,  2012/4530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Parada sahtecilik

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ...'ın gönderdiği dilekçe üzerine mahkemece 26/03/2010 tarihli ek kararla sanığa tebligat usulüne uygun yapılmadığından bahisle temyiz hakkı verilmiş ve ek karar tebliği sonrası süresinde temyiz dilekçesi verilmiş olup evrakın dosya arasına alınması için dairemize gönderdiği ve 27/01/2009 tarihli tebliğnamede bu sanık hakkında görüş belirtilmediği anlaşıldığından, sanık hakkında parada sahtecilik suçundan ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 16.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.