muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2320, Karar No: 2016/4526, Tarih: 16.03.2016

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasası'nın 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

Ayrıca; 2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Dosya içindeki 2014 yılı vergi değeri somut emsal olarak alınan taşınmazın 100,00.- TL/m², dava konusu taşınmazların 225,00.- TL/m² olarak bildirildiğine göre, dava konusu taşınmazların ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olması nedeniyle bu farklılık ve çelişki de giderilmelidir. Dava konusu taşınmazlar, emsal taşınmazdan daha değerli bulunduğu buna göre en fazla eşdeğer kabul edilerek değerlendirme yapılabileceği düşünülmeden, emsalin, dava konusu taşınmazdan daha değerli kabul edilmesiyle vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere dayandırılmayan rapor doğrultusunda karar verilmesi,

2-Dosya kapsamı dikkate alınarak, mahkemece, dava konusu taşınmazın yer aldığı ilçede emsal olabilecek özel amacı olmayan arsa satışlarının bulunmadığı düşünülemeyeceğinden uygun emsal araştırması yapılarak emsal kayıtları getirtilip yukarıda açıklandığı şekilde değerlendirme yapan bilirkişi ek raporu alınarak karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 16.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12287, Karar No: 2024/5651, Tarih: 02.07.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/12287 E.  ,  2024/5651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR SAYISI : 2012/181 E.,2013/21 K.

SUÇ : 2313 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

... Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2023 tarihli ve 2012/181 Esas, 2013/23 Karar sayılı kararının hükümlü (sanık) tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

18.01.2013 tarihinde usûlüne uygun şekilde tefhim edilen karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrasında belirlenen 7 günlük kanunî süre geçtikten sonra 08.04.2021 tarihinde temyiz isteminde bulunduğu ve hükümlünün (sanığın) bu temyiz talebinin 12.04.2021 tarihli ek karar ile reddedildiği anlaşılmakla, hükümlünün (sanığın) temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

Açıklanan nedenle ... Asliye Ceza Mahkemesinin 12.04.2021 tarihli ve 2012/181 Esas, 2013/23 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden hükümlünün (sanığın) temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun’un 317 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, ... Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3989, Karar No: 2022/3630, Tarih: 23.05.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/3989 E.  ,  2022/3630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Samandağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.02.2015 ve 15.04.2016 tarihlerinde verilen dilekçelerle asıl ve birleştirilen davalarda elatmanın önlenmesi ve ecrimisil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair verilen 24.05.2019 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalılar vekili tarafından talep edilmiştir. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

Asıl ve birleştirilen davalar, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Davacılar vekili; Samandağ ilçesi, ... Mahallesinde bulunan 24 parselin davacılara ait olduğunu, bu taşınmaz üzerinde bulunan iş yerinin davacının rızası alınmadan bilgisi dışında davalılar tarafından kullanıldığını, kullanım hakkı olarak davacılara hiçbir ödemede de bulunulmadığını beyan ederek davalıların, davacıların taşınmazına müdahalelerinin önlenmesine, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydı ile müdahale tarihinden itibaren 5.000 TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacılar vekili birleştirilen 2016/287 Esas sayılı dava dilekçesinde; davacıların ... Mahallesinde kain 6 ada, 24 parselin hissedarı olduğunu, diğer ortaklar ile yaptıkları fiili taksim sonucu kendilerine ait olan evde müvekkilinin rızası olmadan 2000 yılından 2015 yılına kadar 15 yıllık süre boyunca davalının ikamet ettiğini, müvekkillerinin uyarıları neticesinde 1 yıl önce daireyi boşaltmasına karşın anahtarı iade etmediğini ve kullandığı döneme ilişkin hiç bir ücret ödemediğini belirterek el atmanın önlenmesine ve ecrimisile yönelik karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; asıl ve birleştirilen davaların reddini savunmuştur.

Davalı vekili; asıl ve birleştirilen davaların reddini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince asıl ve birleştirilen davaların reddine karar verilmiş; bu karara karşı davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 2018/813 Esas, 2018/921 Karar sayılı kararı ile; "...Somut olaya gelince; davaya konu taşınmazın 50,67'şer m²'ye karşılık hisselerinin davacılara ait olduğu, kalan hisselerin ise ..., ..., ..., ..., ... ve ... adına tapuya kayıtlı olduğu, asıl dava dosyasında ... (...) ... ve ...'nin davalı sıfatını, birleşen dava dosyasında ise ...'nin davalı sıfatını taşıdıkları, bu iki davalı dışında tapuda hissedar olarak geçen diğer kişilerin her iki dosyada taraf olmadıkları anlaşılmaktadır. Davalılar cevap dilekçelerinde birçok hissedarın kendi paylarına düşecek miktarlar dahilinde yerel uygulamalara uygun şekilde dava konusu parsele inşaat yaparak aile konutu inşa ettiklerini, davacıların da taşınmaz içerisinde ev kurmak suretiyle paylarını kullandıklarını ileri sürmüş, mahkemece de gerekçeli kararda paydaşlar arasında fiili kullanım biçiminin oluştuğu, bunun uzun bir süreye dayalı olduğu, davacıların kullanabileceği bir bölümün olduğu, ortağın payına karşılık kullandığı bir kısım varsa açacağı el atmanın önlenmesi davasının dinlenemeyeceğinin gerekçe olarak belirtildiği görülmektedir.

Dosyada mevcut rapor içeriklerinde, karar gerekçesinde davacıların kullanabileceği bir bölümün olduğu belirtilmiş ise de hangi bölümün davacılar tarafından kullanıldığı veya kullanabileceği, pay sahiplerinin hangisinin nereleri kullandıkları net olarak belirtilmemiştir. Bu nedenle dosyadaki mevcut raporlar, karar vermeye el verişli değildir. Mahkemece tüm paydaşları bağlayacak şekilde bir taksim sözleşmesi veya özel bir parselasyon planın olup olmadığı veya fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığı üzerinde özenle durulmalı, boş olduğu ileri sürülen evin davacıların kullanımına hazır olup olmadığı, anahtarın kimde olduğu, anahtarın davacılara verilip verilmediği, parselde davacıların kullandığı bir bölüm bulunup bulunmadığı ve ne şekilde davacının kullanımına engel olunduğu hususları saptanmalı, harici veya fiili taksim yoksa uyuşmazlık yukarıda değinildiği gibi, T.M.K'nın müşterek mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmelidir...’’ gerekçesiyle yerel mahkeme kararı kaldırılmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı sonrasında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda; iş bu dosya ve birleşen 2016/287 Esas sayılı dosya yönünden davanın kısmen kabul, kısmen reddi ile 6 ada 24 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 12/12/2018 tarihli rapora ekli krokide A2 (BERBER) ve A5 olarak gösterilen pembe renk ile boyalı kasap ve berber dükkanlarının üstü olarak kullanılan yapıdan davalılar ... ve ...'nin vaki müdahalesinin men’ine, davacıların ecrimisil talebinin feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

İstinaf yoluna davalılar vekili başvurmuştur.

İstinaf yoluna davalılar vekili başvurmuştur.

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince; ilk derece mahkemesi kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Hükmü davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan hususlardaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Taraflar arasındaki dava, paydaşlar arası elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan payına vaki elatmanın önlenilmesini her zaman isteyebilir. Hatta elbirliği mülkiyetinde dahi paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine elatmanın önlenilmesi davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı elatmanın önlenilmesi davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu elatmanın önlenilmesi davası ile değil, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Mirasçılar arasındaki elatmanın önlenilmesi davalarında öncelikle tüm paydaşları bağlayan bir taksim sözleşmesi ve özel bir parselasyon planın olup olmadığı veya fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığı üzerinde özenle durulmalı, varsa çekişmeli yerin kimin kullanımına terk edildiği saptanılmalı, harici veya fiili taksim yoksa uyuşmazlık yukarıda değinildiği gibi, TMK’nın müşterek mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmelidir.

Somut olayda; davaya konu taşınmazın 50,67'şer m²'ye karşılık hisselerinin davacılara ait olduğu, kalan hisselerin ise ..., ..., ..., ..., ... ve ... adına tapuya kayıtlı olduğu, asıl dava dosyasında ... (...) ... ve ...'nin davalı sıfatını, birleşen dava dosyasında ise ...'nin davalı sıfatını taşıdıkları, bu iki davalı dışında tapuda hissedar olarak geçen diğer kişilerin her iki dosyada taraf olmadıkları anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davaya konu taşınmazın 50,67'şer m²'ye karşılık hisselerinin davacılara ait olduğu, kalan hisselerin ise ..., ..., ..., ..., ... ve ... adına tapuya kayıtlı olduğu, asıl dava dosyasında ... (...) ... ve ...'nin davalı sıfatını, birleşen dava dosyasında ise ...'nin davalı sıfatını taşıdıkları, bu iki davalı dışında tapuda hissedar olarak geçen diğer kişilerin her iki dosyada taraf olmadıkları anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme sonucunda; tüm paydaşları bağlayacak şekilde fiili kullanma biçiminin oluştuğu, bu kullanım biçimine göre berber dükkanı ile boş meskenin davacılara isabet ettiği ve davacılar tarafından uzun süre meskenin kullanıldığı, daha sonra davalılar tarafından bu kullanım hakkının engellendiği, kullanım hakkında engel olacak şekilde, davacılar tarafından istenmesine rağmen, dükkan ve evin anahtarlarının davacılara teslim edilmediği, parsel içerisinde tüm kayıt maliklerinin kullanımında olan yerlerin net olarak tespit edildiği, dava konusu edilen kısımlar dışında davacıların kullanabileceği boş olan yer olmadığı, sadece davacıların kullanım alanlarının boş olduğu ve bu kısmın da davalıların engellemesi nedeniyle kullanılamadığı tespit edilmiştir.

Öte yandan yerel mahkemece davanın paydaşlar arası elatmanın önlenmesine ilişkin olduğu gözetilmeden, paya vaki elatmanın önlenmesine karar verilmesi gerekirken mutlak elatmaya karar verilmiş olması isabetsizdir. Ancak ne var ki; bu husus hükmün bozulmasını gerektirmekte ise de yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 370/2. maddesi gereğince temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 28.01.2020 tarihli, 2019/1465 Esas ve 2020/117 Karar sayılı ilamının KALDIRILMASINA, HMK'nın 370/2. maddesi gereğince yerel mahkeme hüküm sonucunun 1 numaralı bendinin 5. paragrafında yer alan ‘‘davalılar ... ve ...'nin’’ ibaresinden sonra gelmek üzere ‘‘davacıların payları oranında’’ kelimelerinin eklenmesine, Samandağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi hükmünün DÜZELTİLMİŞ ve DEĞİŞTİRİLMİŞ bu şekli ile ONANMASINA, peşin yatırılan harcın yatıranlara iadesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 23/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4805, Karar No: 2013/13851, Tarih: 09.05.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/4805 E.  ,  2013/13851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozmak, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanıklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelemesinde;

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nın 50/5. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, hükmolunan cezanın türü ve miktarına göre, 1412 sayılı CMUK'un 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince sanıklar ... ve ... müdafilerinin temyiz taleblerinin istem gibi REDDİNE,

II Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından sanık ... hakkında hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin incelemesinde;

Sanıkların okul binası içerisindeki kantinden suça konu eşyayı çalmaları nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a maddesi yerine aynı Yasa'nın 142/1-b maddesiyle uygulama yapılması, sonuç ceza değişmediğinden ve sanıkların geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozma suçunu birlikte işlediklerinin anlaşılması karşısında, haklarında 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre sanık ..., ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle,eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 09.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/42079, Karar No: 2019/1874, Tarih: 12.02.2019

**4. Ceza Dairesi         2014/42079 E.  ,  2019/1874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanığın abisinin, mağdur ...'ın ikametinin önüne bıraktığı motorsiklet yüzünden mağdur ...'ın hakaret ettiğini öğrenen sanığın, dışarı çıkarak camiden gelen mağdur ...'a kendisine neden hakarette bulunduğunu sorması, bu nedenle başlayan tartışmaya mağdur ...'ın oğlu mağdur ...'ın da katılması ve bu tartışma sırasında sanığın adli muayene raporunda belirtildiği üzere basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanması sonrasında sanığın ikametine giderek getirmiş olduğu silahla eylemini gerçekleştirdiğinin beyanlardan ve adli rapordan anlaşılması karşısında, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak, sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2)Anayasa Mahkemesi’nin karar tarihinden sonra 24/11/2015 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararın uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ün temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12132, Karar No: 2010/11217, Tarih: 22.10.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/12132 E.  ,  2010/11217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, kıyı kenar çizgisi içinde kalan yerin tapusunun iptali ile kıyı olarak terkini istemine ilişkin olduğundan ve 1.Hukuk Dairesine ait bozma ilamına karşı karar düzeltme isteminde bulunulduğundan, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 1.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 22.10.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1186, Karar No: 2016/6114, Tarih: 19.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/1186 E.  ,  2016/6114 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı şirketler vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 15.02.2009 tarihinde meydana gelen iş kazasında vefat eden sigortalının, hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan masrafların rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı 23. maddesi olup, 5510 sayılı Kanunun 8’inci maddesinde sigortalıların hangi tarihte bildirilmesi ve tescil edilmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. Buna göre; Kanunun 4/1-a maddesi kapsamında sigortalı olanların Kuruma bildirim yükümlülüğü işverene ait olup; 7’nci maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen sigortalılık başlangıç tarihinden önce, sigortalının işe giriş bildirgesi ile bildirilmesi gerekir. İnşaat, balıkçılık ve tarım işyerlerinde işe başlatılacak sigortalılar için, en geç çalışmaya başlatıldığı gün; yabancı ülkelere sefer yapan ulaştırma araçlarına sefer esnasında alınarak çalıştırılanlar ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilecek işyerlerinde, ilk defa sigortalı çalıştırmaya başlanılan tarihten itibaren bir ay içinde çalışmaya başlayan sigortalılar için, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren en geç söz konusu bir aylık sürenin dolduğu tarihe kadar; Kamu idarelerince istihdam edilen 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanununa göre işsizlik sigortasına tabi olmayan sözleşmeli personel ile kamu idarelerince yurt dışı görevde çalışmak üzere işe alınanların, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren bir ay içinde, işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmeleri gerekir.

5510 sayılı Kanunun “Süresinde Bildirilmeyen Sigortalılıktan Doğan Sorumluluk” başlıklı 23’üncü maddesinin 1 ve 2’nci fıkralarındaki düzenlemeye göre; işverenin rücu alacağından sorumluluğu için, çalıştırılan sigortalının işe giriş bildirgesinin süresi içinde Kuruma verilmemiş olması ve zararlandırıcı sigorta olayının da işe giriş bildirgesinin Kuruma verilmesinden veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten sonra meydana gelmemiş olması gerekir. Başka bir deyişle; sigortalının bildirimi kanunda belirtilen sürelerden sonra yapılsa bile, zararlandırıcı sigorta olayı işe giriş bildirgesinin

verildiği veya çalışmanın Kurumca tespit edildiği tarihten sonra meydana gelmiş ise; işverenin anılan düzenleme kapsamında sorumluluğu yoluna gidilemez.

verildiği veya çalışmanın Kurumca tespit edildiği tarihten sonra meydana gelmiş ise; işverenin anılan düzenleme kapsamında sorumluluğu yoluna gidilemez.

Sözü edilen madde ile; işverenin kaçak işçi çalıştırmasının önlemesi amaçlanmış olup, maddenin düzenleniş şeklinden de açıkça anlaşılacağı üzere, 23’üncü maddeye göre işverenin sorumluluğu kusursuz sorumluluk ilkesine dayanır. Zararlandırıcı sigorta olayında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemiş ise, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarının tamamından sorumlu tutulması gerekir.

Mahkemece hükme esas alınan kusur raporunda davalı asıl işveren ...’nin %60, davalı alt işveren ....’nin % 40 oranında kusurlu olduğu kabul edilmiştir. Kazanın meydana geldiği davalı şirketlerde çalıştığı anlaşılan ..., ..., ... haklarında ceza davası açıldığı halde akıbeti araştırılmamıştır.

Mahkemece dava konusu olayla ilgili olarak ...Asliye Ceza Mahkemesinde 2010/730 esas sayılı açılmış bir ceza davasının olduğu anlaşılmakta olup, ceza mahkemesindeki yargılamanın sonucunun araştırılması ve sonucuna göre bu kişiler hakkında cezalandırma kararı verilmiş ise, bu kişilerin de olayın meydana gelmesinde kusurunu irdeleyecek şekilde yeniden bir kusur raporu aldırılması gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, temyiz eden vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan 19.04.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.