muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/28266, Karar No: 2012/35984, Tarih: 05.11.2012

Dairemizce yukarda belirtilen kapsamda bulunan nakle tabi işçilerle davalı Türk Telekomünikasyon A.Ş. arasındaki uyuşmazlıklarda daha önce esasa yönelik kararlar vermiştir. Ancak Danıştay İdari Dava Daireleri’nin 07.04.2011 gün ve 2011/55-205 sayılı kararından sonra uyuşmazlığın adli yargı yerinde görüleceği konusunda yeniden değerlendirme yapılması gerekmiştir. Anılan karara göre “yasal düzenleme ile Türk Telekom A.Ş.'nin özelleştirilmesi sonucunda, işlevsel görevlerde bulunan ve ikamesi kısa sürede imkansız personelin isteklerine bağlı olarak makul bir süre kamu görevlerinden aylıksız izinli sayılarak özel hukuk tüzel kişisinde çalışmalarına olanak sağlandığı, söz konusu personelin, aylıksız izinli olarak geçen sürede kamu personeli statülerinin devam ettiği, İmtiyaz sözleşmesi ile bir kamu hizmetini yürütmek hakkını elde eden davalı şirkete, devir sonrasında yetişmiş personel yetersizliği nedeniyle doğabilecek aksaklıkların önüne geçilebilmesi için, 406 sayılı Yasa hükümleri ile tanınan ayrıcalıkların sonucu olarak da, bünyesinde belli süre ile çalışmaya devam eden söz konusu personelin kamu kurumlarına naklen atanmasının sağlanması amacıyla kimi görevler yüklendiği, 406 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davalı şirket tarafından, hak sahibi personelinin Devlet Personel Başkanlığına bildirmesi, bildirim ile beraber personelin nakledileceği kamu kurumunda yararlanacağı parasal haklara esas olmak üzere memur maaş nakil ilmühaberi düzenlenmesi, personelin ilişiğinin kesilmesi gibi işlemler bulunduğu, bu işlemlerin idare hukuku alanında hukuki sonuçlar doğurduğu ve ilgili personelin nakledilecekleri kurumdaki statülerini, özlük ve parasal haklarını belirlediği, söz konusu işlemlerin kamu personeli hakkında ve idare hukuku alanında tesis edilmiş birer idari işlem niteliğinde oldukları, davalı şirketin, Telekomünikasyon Kurumu ile Türk Telekom arasında imzalanan “Telekomünikasyon Hizmetlerinin Yürütülmesine İlişkin İmtiyaz Sözleşmesi” ile belli bir kamu hizmetini yürütmek görev ve yetkisi ile donatıldığı, bu görev ve yetkiler dahilinde bazı kamusal ayrıcalıkları ve yükümlülükleri bulunduğu, belirtilen statüsü ve özel yasa hükümleri gereğince bazı kamusal ayrıcalıklara ve yükümlülüklere sahip olması nedeniyle davalı şirketin, herhangi bir özel hukuk tüzel kişisinden farklı bir hukuki statü içinde bulunduğu, bu durumda, imtiyaz sözleşmesi ile bir kamu hizmetinin yürütmekle görevli ve yetkili kılınması nedeniyle, diğer özel hukuk tüzel kişilerinden farklı olarak kimi kamusal ayrıcalıklara ve yükümlülüklere tabi olan, 406 sayılı Yasa hükümleri ile, kamu kurumlarına nakil hakkı bulunan personeli ile ilgili olarak bazı kamusal görevler yüklenen davalı şirketin, belirtilen görevleri kapsamında tesis ettiği işlemlerin idari işlem niteliğinde olduğu ve bu işlemlerden kaynaklanan uyuşmazlıkların idari yargının görevinde bulunduğu” kabul edilmiştir.

Danıştay İdari dava Dairelerinin gerekçeleri Dairemizce benimsenmiştir. Gerçekten özelleştirmeden önce statü hukuku hükümlerine tabi davacı niteliğindeki personel, özelleştirme sonrası belirli bir süreliğine davalı ile özel hukuk hükümlerine tabi olarak iş sözleşmesi kapsamında çalıştırılmakta, nakledildiğinde tekrar statü hukuku kapsamına girmektedir. Davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde, davalı şirkete davacının ücreti konusunda “artış oranının, kamudaki memur maaş artış oranında” olacağı yönünde yükümlülük getirildiği gibi 406 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davalı şirkete, hak sahibi personeli Devlet Personel Başkanlığına bildirmesi, bildirim ile beraber personelin nakledileceği kamu kurumunda yararlanacağı parasal haklara esas olmak üzere memur maaş nakil ilmühaberi düzenlenmesi, personelin ilişiğinin kesilmesi gibi işlemler yaptırıldığı görülmektedir. Bu işlemler idare hukuku alanında hukuki sonuçlar doğurduğu ve ilgili personelin nakledilecekleri kurumdaki statülerini, özlük ve parasal haklarını belirlediği, söz konusu işlemlerin kamu personeli hakkında ve idare hukuku alanında tesis edilmiş birer idari işlem niteliğinde oldukları açıktır. İdari işlemlerle ilgili uyuşmazlığın ise adli yargı yerinde değil, idari yargı yerinde çözümlenmesi gerekir.

Mahkemece davanın HMK.nun 114/1-b maddesi uyarınca "yargı yolunun caiz olmaması" nedeniyle aynı yasanın 115/2. maddesi uyarınca usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek davanın reddine karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/45, Karar No: 2007/689, Tarih: 29.01.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/45 E.  ,  2007/689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/05/2005

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, ortak miras bırakanları Teslime'nin .. ve ..parsel sayılı taşınmazları davalı ile birlikte yaşaması nedeniyle mirastan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak davalıya temlik ettiğini ileri sürerek ..ve ..parsel sayılı taşınmazların tapusunun iptalini, ..parselin davalı tarafından tahsil edilen kamulaştırma bedelinden paylarına düşen 3500YTL'nin fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere yasal faizi ile tahsilini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu .. parsel yönünden kesin hüküm nedeniyle, ..parsel yönünden husumetten, ..parsel yönünden ise muvazaa iddiası ispat edilemediğinden davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi Ülkü Akdoğan'ın  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal tescil ve bedel isteğine ilişkindir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; dava konusu .. parsel sayılı taşınmazın muris Teslime Yeni ile bir ilgisinin bulunmadığı, .. parselin ise 1996/56 Esas-1999/188 sayılı kadastro mahkemesi kararı ile taraflar adına tescil edildiği, davalıya miras bırakan tarafından temlik edilmediği anlaşılmakla, anılan taşınmazlar yönünden 1.4.1974 tarih 1/2 Sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulama yeri bulanmadığı gözetilerek davanın reddedilmiş olması doğrudur.

Davacıların  bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Davacıların dava konusu ...parsele yönelik  itirazlarına gelince; Bilindiği üzere;  uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış güçünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorurluluk vardır.

Somut olaya gelince; mahkemece 30.3.2005 tarihli oturumda taraflara tüm delillerini bildirmeleri için ara kararı tarihinden itibaren 10 günlük kesin süre tanınmış ve delillerin (tanık listesinin) öngörülen sürede bildirilmediğinden ...parsel yönünden, davanın kanıtlanamadığı gerekçesiyle reddine karar verilmişse  de, ara kararında taraflara yüklenen görevler yanında, belirtilen süre içerisinde kararda öngörülen hususların yerine getirilmemesi halinde yaptırımının da (müeyyidesinin) açıkça bildirilmesi ve ara kararında gösterilmesi zorunludur. Öyleyse mahkemece kurulan ara kararının usul hükümlerine uygun düştüğü söylenemez. Kaldı ki, davacılar, dava dilekçelerinde tanık deliline dayanıldığını açıkça bildirmişlerdir.

Bu durumda, öngörülen kesin süre içerisinde delillerin bildirilmedğinden sözetme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan ilkeler gözetilmek suretiyle, tanık dahil tüm delillerin toplanması çekişme konusu ...parsel sayılı taşınmazın miras bırakan tarafından davalıya temlikinin mirastan mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olup, olmadığının açıklığa kavuşturulması muvazaalı temlik edildiğinin saptanması halinde anılan taşınmazın kamulaştırıldığı, talebinde bedele yönelik olduğu gözetilmek suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,   29.1.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9513, Karar No: 2018/1645, Tarih: 22.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/9513 E.  ,  2018/1645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Aykırı Davranmak

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasında; sanığın, sahte fatura kullanmadığını, mal karşılığında düzenlenen faturaları aldığını beyan etmesi; sahte fatura kullanma suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, her takvim yılına ait suça konu fatura asılları ya da onaylı örneklerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, faturaları düzenleyen şirket ve şahıslarla ilgili verilen kararlara ilişkin dava dosyaları celp edilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/288, Karar No: 2020/11419, Tarih: 15.06.2020

**5. Ceza Dairesi         2020/288 E.  ,  2020/11419 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 255/1, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis ve 80,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair ...18. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/02/2018 tarihli ve 2017/905 esas, 2018/113 sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre, sanığın kendisini ... Belediyesi meclis üyesi olarak tanıtıp, müştekinin belediyedeki ruhsat işlemlerini hızlandırabileceği vaadiyle müştekiden 135,00 Türk lirası aldığı, paranın karşılığında düzenlenen makbuzu daha sonra vereceğini söylediği ancak müştekinin ilgili belediyeye giderek yaptığı araştırmada şüphelinin meclis üyesi olmadığını öğrenmesi şeklinde gelişen eyleminin, Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 08/12/2016 tarihli ve .... sayılı kararında da belirtildiği üzere nitelikli dolandırıcılık suçu kapsamında kaldığının kabul edilmesi gerektiği cihetle, mahkemesince mevcut delillerin görevli Ağır Ceza Mahkemesince değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla sanık hakkında yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçundan mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 20/12/2019 gün ve 94660652-105-06-5812-2018-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ve Yargıtay 18. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte gönderilmekle gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ...18. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 06/02/2018 tarihli ve 2017/905 esas, 2018/113 sayılı Kararın CMK'nın 309/4-b maddesi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak üzere BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mercince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 15/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12535, Karar No: 2023/841, Tarih: 22.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/12535 E.  ,  2023/841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI :

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim edilen 02.11.2011 tarihli ve 2011/41758 Esas sayılı iddianame ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan dava açılmıştır.

2. Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.06.2014 tarihli ve 2011/273 Esas, 2014/196 sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, mahkumiyet kararı verilmiştir.

3. Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.06.2014 tarihli ve 2011/273 Esas, 2014/196 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 21.09.2021 tarihli ve 2021/21908 Esas, 2021/7854 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun olaydan bir hafta kadar önce tanıştığı mağdurenin kendisine 1993 doğumlu olduğunu söylediği yönündeki savunması ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, olayda hata hükümlerinin uygulama koşullarının bulunup bulunmadığı tartışıldıktan sonra hüküm kurulması gerekirken bu konuda herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın eksik gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.06.2022 tarihli ve 2021/329 Esas, 2022/207 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hata hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşması sebebiyle eylemin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğu kabul edilerek zamanaşımı sebebiyle kamu davasının düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun 12.12.2013 gün ve 791 sayılı raporuna göre suç tarihinde mağdurenin on beş yaşından küçük olduğunun mütalaa edildiği, suça sürüklenen çocuğun eyleminin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturduğu, olayda hata hükümlerinin uygulanmaması gerektiği ve reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan verilen düşme kararının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun 12.12.2013 gün ve 791 sayılı raporuna göre suç tarihinde mağdurenin on beş yaşından küçük olduğunun mütalaa edildiği, suça sürüklenen çocuğun eyleminin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturduğu, olayda hata hükümlerinin uygulanmaması gerektiği ve reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan verilen düşme kararının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin arkadaş oldukları, olay tarihinde mağdurenin okuldan çıktıktan sonra servisten inerek arkadaşları ile birlikte Dikmen Vadisine gittiği, ailesinden çekindiği için arkadaşı olan suça sürüklenen çocuğu telefonla aradığı, buluşarak Kızılay'a gittikleri, geç vakte kadar burada gezdikleri, daha sonra birlikte Ostim'e gittikleri, burada çardak gibi bir yere girdikleri, mağdurenin rızası ile cinsel ilişkiye girdikleri, ilişki sonrasında alınan Dr. ... Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 26.10.2011 tarihli raporuna göre hymende yırtık gözlemlendiği, mağdurenin yaşı konusunda Adli Tıp Genel Kurulundan alınan raporda olay tarihinde on beş yaşının içerisinde olduğunun anlaşıldığı, eylem nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulmadığı, olayın bu haliyle olduğunun mağdure beyanları ve suça sürüklenen çocuk ikrarıyla sabit olduğu anlaşılmıştır. Bu haliyle eylemin çocuğa karşı nitelikli istismar suçu kapsamında kaldığı anlaşılmışsa da; suça sürüklenen çocuğun tüm aşamalarda mağdurenin lise son sınıfa gittiğini ve 1993 doğumlu olduğunu bildiğini ileri sürdüğü olayda, mağdurenin olay anında on beş yaşını sürdüğü, mağdurenin tüm aşamalarda suça sürüklenen çocuğun savunmalarına aykırı beyanı da olmadığı göz önüne alındığında suça sürüklenen çocuğun mağdure ile onun on beş yaşından büyük olduğunu düşünerek cinsel ilişkiye girdiği ve bu konuda eylemin niteliğine dair kaçınılmaz hataya düştüğü kabul edilerek bu haliyle suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 104 üncü maddesinin birinci fıkrasına uyduğu değerlendirilmiş, eylemin zamanaşımını kesen son işlemin 19.06.2014 tarihli mahkumiyet kararı olduğu, suça sürüklenen çocuğun suç tarihi itibari ile on beş - on sekiz yaş grubunda bulunduğu eylemin 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ile ikinci fıkrasına göre 5 yıl 4 aylık zamanaşımına tabi olduğu, zamanaşımını kesen en son işlem olan 19.06.2014 tarihli mahkumiyet hükmünden sonra karar tarihine kadar 5 yıl 4 aylık olağan zamanaşımı süresinin dolmuş olduğu anlaşılmakla anılan maddeler ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası kapsamında suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar verildiği belirlenmiştir.

2. Dosya kapsamında bulunan deliller;

2. Dosya kapsamında bulunan deliller;

Suça sürüklenen çocuğa ait nüfus ve adli sicil kayıtları, ekonomik ve sosyal durum araştırması, suça sürüklenen çocuk savunmaları, mağdure beyanları, tanık anlatımları, Dr. ... Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 26.10.2011 tarihli raporu, Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun 12.12.2013 gün ve 791 sayılı raporu, emniyet evrakları, olaya dair tüm tutanaklardan ibarettir.

IV. GEREKÇE

Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.06.2022 tarihli ve 2021/329 Esas, 2022/207 Karar sayılı kararında, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığının anlaşılması karşısında, eyleme uyan suç vasfı ile hata hükümlerinin uygulama koşullarının bulunduğu nazara alınarak zamanaşımı sebebiyle verilen düşme kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.06.2022 tarihli ve 2021/329 Esas, 2022/207 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.02.2023 tarihinde karar verildi.