muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/22749, Karar No: 2019/11318, Tarih: 21.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/22749 E.  ,  2019/11318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili davacının davalıya ait işyerinde presçi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız ve bildirimsiz olarak fesh edildiğini, ancak yasal alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili, bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının iddialarının doğru olmadığını, 26.05.2014 de amirlerinden izin almaksızın işyerini terk eden davacının , 27.05.2014, 02.06.2014 ve 03.06.2014 tarihlerinde yine izin almaksıznın işe gelmediğini, devamsızlığa ilişkin tutanak tutulduğunu ve kendisine ihtarname gönderilerek mazeretini bildirmesi ve işe gelmesinin istenildiğini, davacıya 13.06.2014 tarihinde ihtarname tebliğ edilmesine rağmen mazeret bildirmediği gibi işe de gelmediğini ve bu nedenle iş akdinin haklı nedene dayalı olarak feshedilidiğini beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tanık beyanlarına göre feshin işveren tarafından yapıldığı ve haksız olduğu kanaatiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Karar, davalı vekili tarafından yasal süresinde temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının iş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez. Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Somut olayda, davacı iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini iddia etmiş, davalı ise davacının amirlerinden izin almaksızın işyerini terketmesi ve devamsızlık yapması nedeniyle sözleşmenin haklı nedenle feshedildiğini savunmuştur. Davalı, davacı hakkında 02.06.2014, 03.06.2014 ve 04.06.2014 tarihleri için devamsızlık tutanakları düzenlemiştir. İşyerinde işe giriş çıkış saatlerini gösteren elektronik kayıtlar mevcut olmakla, devamsızlık yapıldığı iddia olunan günlere ilişkin puantaj kayıtlarından davacının tutanaklarda yer alan tarihlerde işe gelmediği anlaşılmaktadır. Ayrıca dosya içeriğinde yer alan Hizmet Döküm Cetvelinden, davacının 02.06.2014 tarihinde, dava dışı, başka bir sicil numaralı işyerinde işe giriş kaydının bulunduğu görülmektedir. Davalı 05.06.2014 tarihinde ise noter bildirimi ile haklı fesih hakkını kanunen kullanması gereken 6 günlük hak düşürücü süre için de kullanmış, davacıya noterden gönderilen ihtarnamede mazeretini bildirmesi ve işe gelmesi istenilmiş, ihtar 13.06.2014 de davacıya tebliğ edilmiştir.

Davacı tanıkları, duruşmadaki beyanlarında işverene karşı dava açtıklarını beyan etmekle husumetli oldukları anlaşıldığından beyanlarına ihtiyatlı yaklaşılmalıdır. Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; işverenin üzerine düşen yükümlüğü yerine getirmiş olduğu, devamsızlık olgusunun puantaj kayıtları ile de sübut bulduğu, davacı tanıklarının beyanlarının soyut olduğu gibi ayrıca husumetli oldukları da gözetildiğinde, iş sözleşmesinin işverence haklı olarak feshedildiği anlaşılmaktadır. Bu maddi ve hukuki olgular nazara alındığında kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı tarafa iadesine, 21.05.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35177, Karar No: 2014/30803, Tarih: 13.10.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/35177 E.  ,  2014/30803 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Ltd. Şti vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 10. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 20.3.2014 tarih ve 141-153 sayılı hükmün Dairenin 23.6.2014 tarih ve 20072-20641 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyanın incelenmesinde, mahkemenin 20.3.2014 tarihli kararının davalı tarafından temyiz edildiği ve dairemizin 23.6.2014 günlü ilamı ile kararın düzeltilerek onanmasına karar verildiği, davalının dairemizin düzelterek onama kararına karşı karar düzeltme itirazıyla birlikte vekalet ücreti hususundaki maddi hatanın da düzeltilmesi talebinde bulunduğu anlaşılmış olmakla;

1-Mahkemenin 20.3.2014 tarihli kararının hüküm bölümünün 6 numaralı bendinde, hükmolunan vekalet ücretinin davalı lehine olması gerekmesine rağmen mahkemece mükerrer olarak davacı yararına ikinci kez vekalet ücretine hükmedildiği, dairemizin düzelterek onama ilamında ise, mahkeme kararının 6.bendinin bütünüyle karardan çıkartılmak suretiyle davalı lehine hükmolunması gereken vekalet ücretinin tamamen ortadan kaldırıldığı, bunun maddi hataya müstenit olduğu anlaşıldığından davalının maddi hatanın düzeltilmesine ilişkin talebinin kabulüne karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davalının, dairemizin düzelterek onama kararına karşı ileri sürdüğü itirazlarının (yukarıda 1.bentte açıklanan ve maddi hata niteliğinde bulunan husus dışında dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; dairemizin 23.6.2014 gün ve 2014/20072-20641 sayılı ilamının sonuç bölümünün 12.satırında yer alan (mahkeme kararının 6.bendinin bütünüyle karardan çıkartılmasına) cümlelerinin çıkarılarak yerine aynen (mahkeme kararının 6.bendinde yer alan davacı yararına kelimelerinin çıkarılarak yerine aynen davalı yararına) kelimelerinin yazılmasına, dairemizin ilamında yer alan maddi hatanın bu kelide düzeltilmesine, (2) numaralı bent uyarınca davalının karar düzeltme itirazlarının REDDİNE, 13.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10020, Karar No: 2016/9385, Tarih: 24.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/10020 E.  ,  2016/9385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 6. Sulh Hukuk ve ... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... 6. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin "... Mahallesi 281 Sok. No:6/4 .../..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının “... mah. ... Sk. No:14 ... Apt. B/Blok Kat: 5 D: 8 .../..." adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca "Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir."

... İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırmaya göre kısıtlı adayının "... Mahallesi 281 Sok. No:6/4 .../..." adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11267, Karar No: 2013/13980, Tarih: 07.10.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/11267 E.  ,  2013/13980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

.

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların 5 yıllık evli olduklarını; dava tarihinden 18 ay önce "çocuğunu da al, defol git" denilerek müvekkilinin müşterek evden kovulduğunu, babasının evine dönen davacıyı o tarihten bu yana davalının aramadığını belirterek; müvekkili için aylık 300,00 TL; müşterek çocuk için 200,00 TL olmak üzere aylık 500,00 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının kendi isteği ile müşterek konutu terk ettiğini; davacının evine dönmesi halinde müvekkilinin davacıya bakmaya hazır olduğunu belirterek; davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; davacının ayrı yaşamda haklı olduğunu ispatlayamadığı gerekçesi ile davacı için talep edilen tedbir nafakası talebinin reddine; müşterek çocuk için 100,00 TL nafakanın davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ayrı yaşamda haklılık nedenine dayalı olarak açılmış tedbir nafakası istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak dosya içeriğindeki bilgi ve belgelerden; davacının ev hanımı olduğu, herhangi bir gelirinin bulunmadığı; çocuğu ile birlikte babasının evinde kaldığı; davalının ise römork imalatı işi ile uğraştığı, babası ile birlikte çalıştığı, asgari ücret aldığı, anne babası ile birlikte oturduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; tarafların sosyal ve ekonomik durumları, müşterek çocuğun yaşı ve ihtiyaçları, nafakanın niteliği nazara alındığında; 2009 doğumlu... için takdir edilen aylık 100,00 TL nafakanın az olduğu kanaati ile takdir edilen nafaka miktarı TMK’nın 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamış; müşterek çocuk yararına hakkaniyete uygun daha yüksek bir miktar nafakaya hükmolunması için hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12158, Karar No: 2020/810, Tarih: 16.01.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/12158 E.  ,  2020/810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ile ilgili iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK'nun 116/2, 31/2. maddesine uyan iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e ve 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin suça sürüklenen çocuğun mahkumiyet tarihi olan 11.09.2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5690, Karar No: 2019/1431, Tarih: 28.02.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/5690 E.  ,  2019/1431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPT... VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu ipt... ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu ipt... ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası ...’in 2 parsel sayılı taşınmazının 2/3 payını ölmeden kısa bir süre önce oğlu ...'in eşi olan davalı ...’ya satış suretiyle devrettiğini, satış karşılığında bedel ödenmediğini, mirasbırakanın maddi durumunun iyi olduğunu, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla ve muvazaalı yapıldığını ileri sürülerek, tapu kaydının ipt... ile miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmaz alımında bedelin büyük kısmını mirasbırakanın oğlu olan eşinin vermesine rağmen tescilin mirasbırakan adına yapıldığını, taşınmazın 2. ve 3. katlarını eşiyle birlikte yaptıklarını, satış işleminin gerçek olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa iddiasının kanıtlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakanın 28.10.2011 tarihinde ölümüyle geriye mirasçı olarak çocukları olan davacı ... ile dava dışı ..., ...ve H...se’nin kaldığı, mirasbırakanın dava konusu 2913 ada 2 parsel sayılı taşınmazdaki 2/3 payını 25.07.2007 tarihinde davalı gelini Meliha’ya satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının ipt...ni isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, dinlenen tüm davacı tanıkları ile bir kısım davalı tanıklarının dava konusu taşınmazın alımında ve üzerinde bulunan binanın yapımında davalının eşinin katkısı bulunduğuna dair beyanları yine davacı tanıklarından mirasbırakanın eşi ve tarafların annesi ...’in mirasbırakanın “gelini davalı ve oğlunun sürekli kavga ettiği için taşınmazı devrettiğini” kendisine söylediğine ilişkin beyanı, ayrıca mirasbırakanın taşınmazın tümünü devredebilecekken 1/3 payını üzerinde bırakması birlikte değerlendirildiğinde, mirasbırakanın temliki mal kaçırma amacıyla yapmadığı, davalının eşi olan oğlu ...’nin katkıları nedeniyle taşınmazı davalıya temlik ettiği gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değelendirme ile yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8745, Karar No: 2018/3513, Tarih: 27.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/8745 E.  ,  2018/3513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın üzerine atılı "Alacaklısını Zarara Uğratmak Kastıyla Borcunu Eksiltmek" suçunun takibi şikayete bağlı olup; şikayete konu olan Aydın 2. İcra Müdürlüğünün 2013/14247 Esas sayılı muvazaalı takip dosyasının 13/09/2013 tarihinde başlatıldığı, suç tarihinin takip tarihi olduğunun kabulünün gerektiği İİK’nın 347. maddesinde düzenlenen 1 yıllık süre süre geçtikten sonra 26.09.2014 tarihinde şikayette bulunması nedeniyle sanık hakkında şikayet hakkının düşürülmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 27/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.