muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14317, Karar No: 2014/28650, Tarih: 30.09.2014

Yukarıdaki hüküm “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü daha işçi lehine olmak koşuluyla somut olaya tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece TİS’in 72. Maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yararlanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK'nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordroları dosyaya getirtilerek gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin yeniden bir karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3082, Karar No: 2012/5306, Tarih: 23.03.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/3082 E.  ,  2012/5306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkilinin davalı belediyede fesih tarihine kadar geçici işçi statüsünde çalıştığını, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı belediyeye usulüne uygun dava dilekçesi tebliğ edilmesine rağmen dava ve duruşmalara katılmamış, cevapta vermemiştir.

Mahkemece, davalı belediyede, davacının iş aktinin fesih tarihinde 25 işçi çalıştığı ... kayıtlarından tespit edilmekle, davacı tanığı ...’un beyanlarında, davalı belediyenin yapılan yerel seçimlerden sonra 15 kişiyi işe aldığı, 8 işçinin ... girişlerinin 5. ayda yapıldığı iddiasının ... kayıtları ve İlçe Emniyet Amirliği araştırma tutanaklarınca doğrulandığı, bu haliyle davalı belediyede davacının iş sözleşmesinin feshi tarihinde 30’dan fazla işçi çalıştığının sabit olduğu, işverence feshin ekonomik nedenlerle yapıldığının iddia edilmesine rağmen, davalının fesihten sonra yeni işçi alımı yaptığı ve araç temini ettiğinin sabit olması karşısında bu iddiasını ispatlayamadığı, feshin son çare olması ilkesine uyulmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında fesih tarihi itibariyle işverence otuz veya daha fazla işçi çalıştırılıp çalıştırılmadığı ve dolayısıyla davacının iş güvencesi kapsamında kalıp kalmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesidir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesinin birinci fıkrasına göre iş güvencesi hükümlerinden yararlanmak için otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerinde çalışmak gerekir. Aynı maddenin dördüncü fıkrasına göre işverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan sayısı bu işyerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirlenir. İşçi sayısına ilişkin bu hüküm nispi emredici olduğundan, daha az işçi sayısını öngören sözleşme hükümleri geçerli kabul edilmektedir.

Otuz işçi sayısının belirlenmesinde fesih bildiriminin işçiye ulaştığı tarih itibariyle belirli-belirsiz süreli, tam-kısmi süreli, daimi-mevsimlik sözleşmelerle çalışan tüm işçiler dikkate alınır.

Otuz işçi sayısının belirlenmesinde fesih bildiriminin işçiye ulaştığı tarih itibariyle belirli-belirsiz süreli, tam-kısmi süreli, daimi-mevsimlik sözleşmelerle çalışan tüm işçiler dikkate alınır.

Somut olayda, davacının 6 aydan fazla süre ile davalıya ait işyerinde geçici statüsünde çalıştığı, 21.04.2009 tarihli belediye meclis kararında; maddi olanakların yetersizliği nedeniyle parasal sıkıntı sona erinceye kadar geçici işçilerin iş akitlerinin feshedilmesine karar verildiği, Sulusaray İlçe Emniyet Amirliği’nce yapılan araştırmada, davalı belediyenin 29.03.2009 tarihli yerel seçimlerden sonra belediyede çalışmak üzere 8-10 kişiyi işe aldığı ve bir itfaiye aracı ile bir adet makam aracı edindiği hususlarının belirtildiği, davalı belediyece, fesih tarihinde belediyede 27 işçinin çalıştığının,doğal arıtma tesislerinde çalışmak üzere fesih tarihinden sonra 8 işçi alındığının, belediyenin fesih tarihinden sonra kendi bütçesinden olmamakla beraber 2 adet doğal arıtma tesisi aldığınının, davacı ile birlikte 15 işçinin iş sözleşmesinin feshedildiğininin bildirildiği, Tokat ... İl Müdürlüğünce, iş sözleşmesinin feshedildiği tarihten sonra 8 işçinin işe alındığının beyan edildiği, Mahkemece tanık ...’un beyanında geçen, ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’ın davacının iş sözleşmesinin feshi tarihinden önce başka bir işyerinde çalışıp çalışmadıklarının tespiti için, Tokat ... Müdürlüğüne müzekkere yazılarak ... kayıtlarının istendiği,müzekkere cevabında, 7 işçinin de davacının iş sözleşmesinin fesih tarihinde başka bir işyerinde çalıştıklarını gösterir ... kayıtlarının bulunmadığının bildirildiği,davalı belediyeyeden tanık ...’un beyanında adı geçen işçilerin çalıştırılıp çalıştırılmadıklarının sorulduğu, Belediyece; ..., ...,..., ... dışındaki işçilerin (TYÇP) projesi kapsamında 15.10.2009-21.03.2010 tarihleri arasında çalıştırıldıklarının, ayrıca ... dışındaki işçilerin belediyece 21.04.2010-09.08.2010 tarihleri arasında çalıştırıldıklarının bildirildiği, davalıya ait işyerinde, fesih tarihi olan 2009/4. ayda ... kayıtlarına göre 25 işçi , zabıta araştırmasına göre 50 işçi, Belediye Kayıtlarına göre 27 işçi çalıştığı anlaşılmıştır.

Somut olayda, ... ve davalı Belediye yazılarına göre davalı Belediyede fesih tarihi itibariyle çalışan işçi sayısı 30'un altındadır. Bu resmi kayıtların aksi eşdeğer belgelerle ıspatlanamamıştır. Bu durumda davacının iş güvencesinden yararlanamayacağı düşünülmeden davanın reddi yerine kabulüne yönelik yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM:Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM:Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

davalının yaptığı 30,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 23.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/34, Karar No: 2018/10209, Tarih: 11.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/34 E.  ,  2018/10209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2. Sanık hakkında hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

3. Sanık hakkında belirlenen temel ceza olan 6 ay hapis ve 5 gün adli para cezasından TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 indirim yapıldıktan sonra belirlenen gün adli para cezasının günlüğünün 20 TL ile çarpılmak suretiyle sonuç cezanın 5 ay hapis ve 80 TL adli para cezası olarak belirlenmesi yerine hatalı hesaplama ile 83,34- TL adli para cezası belirlenerek fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozmanın kararı temyiz etmeyen sanık ...’e teşmiline, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9265, Karar No: 2014/2483, Tarih: 01.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/9265 E.  ,  2014/2483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 10. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2012/906-2013/591

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl davada davacı vekili müvekkilinin davalı kooperatifin sitesi içerisinde mülkiyeti A.A..'na ait dairede kiracı olarak oturmakta iken davalı kooperatifin site içi su tahliye kanallarını ve apartman yüzeyi su izolasyonunu yaptırmamasından dolayı dairesini yağmur sularının basması nedeniyle evde bulunan eşyalarının zarar gördüğünü ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 2.100,00 TL'nin olayın gerçekleştiği 08.06.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, aynı olaydan dolayı, daire maliki olan müvekkilinin dairesinde oluşan zararına karşılık, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 6.800,00 TL'nin 08.06.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı kooperatif vekili, müvekkilinin aidat toplayamaması nedeniyle sitedeki çoğu hizmeti gerçekleştiremediğini, aidat borçlarını ödemeyen ve kooperatife borçlu olan davacıların, kendi edimlerini yerine getirmediğinden talepte bulunamayacağını, doğal bir afet olan yağış sebebiyle müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını savunarak, asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı kooperatif vekili, müvekkilinin aidat toplayamaması nedeniyle sitedeki çoğu hizmeti gerçekleştiremediğini, aidat borçlarını ödemeyen ve kooperatife borçlu olan davacıların, kendi edimlerini yerine getirmediğinden talepte bulunamayacağını, doğal bir afet olan yağış sebebiyle müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını savunarak, asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, kooperatif üyesi olan birleşen davada davacı A..A...'nun dairesinde, asıl davada davacı S.. K..'in kiracı olarak oturduğu, 08.06.2010 tarihinde meydana gelen yoğun yağış nedeniyle, davalı tarafından drenaj ve su izolasyonu ve kanallarının yapılmamasından dolayı daireyi su bastığı, asıl davada davacı S. K..yönünden 2.100,00 TL, birleşen davada davacı yönünden 6.800,00 TL'lik zararın oluştuğu gerekçesiyle, davanın kabulüne dair verilen hüküm, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 04.04.2012 tarih ve 2011/4292 E., 2012/2603 K. sayılı ilamıyla, diğer temyiz itirazlarının reddi ile, dayanılan tespit raporu davalıya tebliğ edilmediğinden HUMK'nın 372. maddesince davalıyı bağlayıcılığının olmadığı, uzman bilirkişi kurulu marifetiyle gerekirse keşif yapılarak, kusur durumunun tespiti gerektiği belirtilerek bozulmuştur. Mahkemece uyulan bozma ilamı ve benimsenen bilirkişi asıl ve ek raporuna göre, birleşen davada davacının maliki olduğu ve asıl davada davacının kiracı olduğu dairenin 08.06.2010 tarihinde oluşan yoğun yağış nedeniyle su basması sonucu zarar gördüğü, fen ve sanat kaidelerine uygun imalat yapmaması ve gerekli tedbirleri almaması nedeniyle davalı kooperatifin sorumlu olduğu gerekçesiyle, 4.700,00 TL tazminatın birleşen davada davacı A.A...yararına, 2.100,00 TL tazminatın davacı S.. K..ci yararına dava tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davada davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçeli karar başlığında 01.11.2010 olan dava tarihinin 25.06.2012 olarak yazılmış olması, HMK'nın 304. maddesi uyarınca tarafların başvurusu üzerine veya re'sen düzeltilmesi mümkün maddi hata niteliğinde kabul edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilamı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, asıl ve birleşen davada davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6630, Karar No: 2013/7117, Tarih: 16.05.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/6630 E.  ,  2013/7117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, zorunlu mali sorumluluk sigortası olmayan aracın müvekkilinin yaralanmasına neden olduğunu belirterek fazlaya dair haklarını saklı tutarak geçici ve sürekli çalışma gücü kaybı için 6.000,00.-TL maddi tazminatın 24.05.2012 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, 2 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, yaralanmanın aracın işletilmesi halinde değil tamiri sırasında meydana geldiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; ilk itirazlar içerisinde olan zamanaşımı itirazının değerlendirilmesi ile davaya dayanak olayın 14.12.2007 tarihinde meydana geldiği, davanın ise 23.05.2012 tarihinde açıldığı, haksız fiil olarak niteleme yapılması halinde 1 ve 10 yılık sürelerde davanın açılabileceği, davacının olayın mağduru olması, olayda kendisi yaralandığı, yaralamaya neden olan biçerdöverinde babasına ait olduğunun bilinmesine göre sorumluların kimler olduğunun bilinmesi gerektiğinden davanın süresinde açılmadığından zamanaşımı nedeniyle reddi gerektiği gibi davalının sorumluluğunu gerektirir şekilde davacının yaralanması olayının karayolları üzerinde meydana gelmediği, biçerdöverin tamiri sırasında davacının kendi eylemiyle yaralandığı gerekçesiyle esas bakımından da davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 24,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 16.5.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14943, Karar No: 2017/6546, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/14943 E.  ,  2017/6546 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4855, Karar No: 2023/5157, Tarih: 10.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/4855 E.  ,  2023/5157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1664 E., 2023/271 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aydın 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2015/267 E., 2017/13 K.

Taraflar arasındaki kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen kararı Bölge Adliye Mahkemesi davalı kurum vekilinin istinafı ile kaldırarak yeniden hüküm tesis etmek suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 10. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; Hukuk Genel Kurulu tarafından yapılan inceleme sonunda direnme kararı bozulmuştur.

Bozma sonrası verilen Bölge Adliye Mahkemesi'nin davanın kabulüne dair verdiği karar davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının eşi ile muvazaalı boşandığı iddia edilerek borç çıkarıldığını, birlikte yaşamalarının söz konusu olmadığını belirterek Kurum işleminin iptaline, kesilen aylığın kesilme tarihinden itibaren yasal faizi ile tekrar bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde; davacı hakkında yapılan denetim sonucu düzenlenen 17.09.2014 tarih ve 2014-GS/77 sayılı rapor ile boşandığı eşi ... ile fiilen birlikte yaşadığının tespit edildiği ve bu nedenle yetim aylığının kesildiğini, yersiz tahsil edilen 23.10.2008-22.11.2014 tarihleri arası 49.940,26 TL'nin faiziyle borç çıkartılarak tahsil işlemlerine başlanıldığını, 5510 sayılı Kanun'un geçici 56 ıncı maddesinin son fıkrası ile eşinden boşandığı halde boşandığı eşi ile birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesilerek ödenen tutarların 5510 sayılı Kanun'un 96 ıncı maddesi uyarınca geri alınacağının hüküm altına alındığını, davacı hakkında yapılan ayrıntılı araştırmalar neticesinde düzenlenen rapor doğrultusunda ve yasa hükmü kapsamında davalı kurumca tesis edilen işlemde hukuka aykırı bir durum bulunmadığını beyanla davanın reddine, yargılama giderleri ile avukatlık vekalet ücretinin davacı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

III. MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 24.01.2017 tarihli ve 2015/267 Esas, 2017/13 Karar sayılı kararıyla; davacının eski eşi arasında eylemli bir birliktelik bulunmadığı, çocukların sorunları için boşanan eşlerin ara sıra görüşmesinin boşanmanın muvazaalı olduğunu göstermeyeceği, ana-baba boşansa dahi müşterek çocuklara karşı hem ahlaki, hem de Medeni Kanundan kaynaklanan yükümlülüklerinin devam edeceği, dosya kapsamında davacının el işi yaparak hayatını devam ettirmeye ve evinin geçimini sağlamaya çalıştığı, kurumun aylık kesme işleminin yeterli bir inceleme araştırmaya dayanmadığı, Sosyal Güvenlik Kurumu Denetmenliğinin 17.09.2014 tarih ve 2014/GS-77 Sayılı raporuna dayalı davacının yetim aylığının kesilmesine ilişkin işleminin hukuka uygun olmadığı, davacının davasında haklı olduğu anlaşıldığından davanın kabulü ile Sosyal Güvenlik Kurumu Denetmenliğinin 17.09.2014 tarih ve 2014/GS-77 Sayılı raporuna dayalı davacının yetim aylığının kesilmesine ilişkin davalı kurum işleminin iptaline, Davacıya yetim aylığının kesildiği 22.10.2014 tarihinden itibaren babası Ali Yeşilçavdar 'dan dolayı yetim aylığı bağlanmasına, karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin19.10.2018 tarihli ve 2017/1114 Esas, 2018/1614 Karar sayılı kararıyla; davacı ile boşandığı eşinin fiili birlikteliği yönünde Kurumca tutanak düzenlenmiş ve bu tutanak sonucunda davacının babasından aldığı ölüm aylığı kesilmiştir. İstinaf yargılaması aşamasında yapılan yazışmalar sonucunda; boşanma dosyasında taraflara ait adreslerin farklı olduğu, Kuşadası Emniyet Müdürlüğü tarafından yapılan araştırmada davacının boşandığı eşi ile birlikte yaşamadığı yönünde tespit yapıldığı, medula kayıtlarında ve dinlenen kamu tanıklarının beyanlarında da davacı aleyhine kanıt ve beyan elde edilemediği, ilk derece ve istinaf kanun yolu yargılaması sürecinde dosya kapsamına katılan kayıt içerikleri ve tanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde; aylık kesme yönündeki Kurum işlemi ve dayanağı denetim raporundaki tespitlerin yeterli araştırma ve incelemeye dayanmadığını tespit ederek davayı kabul eden mahkeme kararının yerindeliği belirgin olup, HMK 354 ve devamı maddeleri uyarınca yapılan yargılama süreci sonunda, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak, davanın kabulüne karar vermiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. 1.Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi davalı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 09.10.2019 tarihli ve 2018/7102 Esas, 2019/726 Karar sayılı bozma ilamıyla;