muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/546, Karar No: 2024/860, Tarih: 25.01.2024

**10. Ceza Dairesi         2024/546 E.  ,  2024/860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1980 E., 2023/1876 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İlk derece mahkemesi hükmünün istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İncelenmeksizin iade

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 26.10.2023 tarihli ve 2023/1980 Esas, 2023/1876 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın, kanunî süresi içinde öne sürdükten sonra, 24.11.2024 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminden vazgeçtiğini bildirdiği ve temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 266 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ilgili Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/711, Karar No: 2011/16252, Tarih: 20.09.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/711 E.  ,  2011/16252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kale(Denizli) İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/10/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz aşkın haciz şikayetine hasredilmiştir, icra mahkemesi kararlarından hangilerinin temyiz olunabileceği özel hükümlerle ve genel olarak da İİK.nun 363. maddesinde birer birer açıklanıp gösterilmiştir. Bunların dışında kalan mahkeme kararları kesindir. Yargıtayca incelenmesi istenen karar bu maddelerle tespit edilen kararlar arasına girmeyip kesin nitelikte bulunduğundan temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 20/09/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13687, Karar No: 2012/4651, Tarih: 26.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/13687 E.  ,  2012/4651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/03/2012 tarih ve 2007/164-2010/28 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı Tong Shen Co Ltd. Şirketinin Türkiye distribütörü olduğunu ve TPE nezdinde tescilli EVOBOND 502 markalı ürünlerin ithalatını yaptığını, davalının ise 502 ibaresini tescil ettirip, müvekkili tarafından ithal edilen ürünlerin taklitlerini ürettiğini ileri sürerek, davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğüne, davalının haksız rekabet oluşturan eyleminin tespitine ve 20.000 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının ürün kutusunda davacının kutu, dizayn, yazı ve renklerinin aynısını kullandığı, bu şekilde eyleminin haksız rekabet oluşturduğu, davalı adına tescilli markanın dava dışı şirkete ait marka ile kısmen iltibasa yol açabileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalı adına tescilli markanın kırtasiye tipi yapıştırıcılar ve yapışkan bantlar için hükümsüzlüğüne, davalının eyleminin haksız rekabet oluşturduğunun tespitine ve önlenmesine, BK’nun 42 ve 43. Maddeleri gereğince 5.000 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1 - Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2 – Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı Tong Shen Enterprise Co. Ltd şirketinin Türkiye distribütörü olduğunu, davalının ise müvekkili tarafından ithal ve satışı yapılan ürünlerin taklitlerini üretip sattığını ve “502” ibaresini kendi adına tescil ettirdiğini ileri sürerek işbu davayı açmış, mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacı ile dava dışı firma arasında yapılan sözleşmenin davacıya dava hakkı verdiğinin kabulü ile işin esasına girilerek sonuca gidilmiştir.

2 – Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı Tong Shen Enterprise Co. Ltd şirketinin Türkiye distribütörü olduğunu, davalının ise müvekkili tarafından ithal ve satışı yapılan ürünlerin taklitlerini üretip sattığını ve “502” ibaresini kendi adına tescil ettirdiğini ileri sürerek işbu davayı açmış, mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacı ile dava dışı firma arasında yapılan sözleşmenin davacıya dava hakkı verdiğinin kabulü ile işin esasına girilerek sonuca gidilmiştir.

Davacı tarafça dava konu edilen talepler, davalı markasının hükümsüzlüğüne, davalının eyleminin haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitine, önlenmesine ve maddi tazminat istemlerine ilişkin olup, davacı vekili, müvekkili ile dava dışı şirket arasındaki sözleşmenin müvekkiline aktif dava ehliyeti hakkı bahşettiğini bildirerek eldeki davayı açmıştır.

Davacı talepleri arasında yer alan marka hükümsüzlüğüne ilişkin davada, aktif dava ehliyeti, Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’nin 43. maddesinde düzenlenmiş olup, söz konusu madde uyarınca davacı olabilecekler; zarar gören kişiler, cumhuriyet savcıları veya ilgili resmi makamlar olarak sıralanmış olup, zarar gören kavramının kullanılması, maddenin daraltıcı özellikte olmadığını, bir başka anlatımla dava açabileceklerin tahdidi olarak sayılmamış olduğunu göstermektedir. Zarar gören kavramı, zarara uğrayan veya zarara uğrama tehlikesi altında bulunan ya da söz konusu işareti kullanabilme olanağı haksız bir biçimde kısıtlanan yahut kısıtlanma tehlikesi altında olan herhangi bir gerçek veya tüzel kişidir. Nitekim kavram, madde içeriğine uygun olarak, Dairemizce de geniş yorumlanmakta ve zararın müstakbel bir niteliği haiz olması dahi ilgilinin davacı olabilmesi açısından yeterli kabul edilebilmektedir. Bu açıdan davacının, 556 Sayılı KHK’nin 42. maddesi gereğince ithalatçı ve satıcı sıfatıyla marka hükümsüzlüğü davası açabilmesi mümkündür. Nitekim mahkemece davacının bu talebi hakkında verilen kabul kararında her hangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, davacı talepleri arasında, marka hakkından kaynaklanan haksız rekabet ve maddi tazminat istemleri de yer almaktadır. Distribütör olan davacı, dava konusu markanın basit ya da inhisari lisans sahibi olduğunu iddia ve ispat etmediği gibi dosya içinde davacının, karşılıklı sözleşme düzenlediği yabancı şirkete ait marka üzerinde rehin ya da intifa hakkına sahip olduğuna dair bir bilgi de bulunmamaktadır. Bu durumda davacının markaya tecavüz ve buna bağlı tazminat davalarını açabileceğinden söz edilebilmesi mümkün değildir. Her ne kadar davalı tarafça yapılan kullanımın, davacının ithal edip sattığı ürünlerin ambalajlarına benzer olduğu ve bu hali ile markasal kullanımın markanın tescilli olduğu şekilden farklı olduğu ve bu suretle davalı eyleminin haksız rekabet teşkil ettiği savunulabilirse de, söz konusu haksız rekabet eylemi nedeniyle davacının uğradığını iddia ettiği zarar da esasen yine dava dışı yabancı şirketin marka hakkından kaynaklandığından davacının haksız rekabet ve tazminat istemlerine ilişkin talepleri yönünden aktif dava ehliyetinin bulunmadığı, davacının eldeki davayı dava dışı Tong Shen Enterprise Co. Ltd. şirketi adına açmasının ise 1136 Sayılı Avukatlık Kanununun 35. maddesi uyarınca mümkün olmadığı değerlendirilmeksizin davacı ile marka sahibi arasındaki distribütörlük sözleşmesine değer verilerek, haksız rekabet ve maddi tazminat istemleri yönünden işin esasına girilerek sonuca gidilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda, 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 26.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3165, Karar No: 2013/10390, Tarih: 04.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/3165 E.  ,  2013/10390 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre

davalının ve davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı 17/09/2009 tarihinde işyerinden haksız olarak çıkartıldığını, Satış Elemanı ( Satılan Emtiaları Takip vs. tüm yükleme boşaltma sayım vs. verilen tüm işleri yaptığını) net 850,00 TL ücret aldığını, asgari ücret gösterildiğini belirterek tazminat ve işçilik alacaklarını istemiştir.

Davalı davacının özel nedenle işten ayrıldığını, dava dilekçesindeki gibi bir çalışması olmadığını kıdem ve ihbar tazminatlarının, fazla mesai alacaklarının ödendiğini daha fazla çalışması olduğunu yazılı belge ile ispatlaması gerektiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı, fazla mesai, bayram tatili, yıllık izin alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda yukarıda açıklandığı üzere tanık beyanları ve davacının yaptığı işler dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığından sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından ve özellikle ilgili meslek odasından emsal ücretin ne olabileceği araştırılarak dosya kapsamındaki deliller bir değerlendirmeye tabi tutularak sonuca gidilmelidir.

3-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Dosya kapsamından, davacıya ihtirazı kayıt olmayan imzalı bordrolar ile fazla mesai ücreti tahakkuk ettirilerek ödemeler yapıldığının anlaşılması karşısında, fazla mesai ücreti tahakkuku yapılan dönemler dışlanmak sureti ile hesaplama yapılması gerekirken aksi yönde yapılan hesaplama uyarınca karar verilmesi hatalıdır.

4-Öte yandan mahkemece kısa karada kabul edilen alacaklardan 1.299,54 TL’yi bayram tatili, 505,74 TL’yi önce bayram tatili yazılıp sonra ise el yazısı düzeltilerek yıllık izin ücreti olarak gösterilmiştir. Gerekçeli karada da bu düzeltilen şekli ile alacaklara yer verilmiş ise de, izin ücreti yazılan alacağın zamanaşımına uğrayan kısım düşüldükten sonra hesaplanan bayram tatili alacağı olduğu, bayram tatili yazılan alacağın ise izin ücreti olmakla birlikte, kabul edilen miktarın bilirkişi tarafından hesaplanan yıllık izin ücretinden fazla olarak ve bayram tatili alacağının ıslah ile zamanaşımına uğramamış hali olduğu anlaşılmakla kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 04.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4764, Karar No: 2011/3657, Tarih: 31.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/4764 E.  ,  2011/3657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 19/06/2008 tarih ve 2007/218-2008/147 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalılar vekilleri tarafından ayrı ayrı istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 29.03.2011 gününde taraf vekilleri duruşma gününü bildirir tebligata rağmen duruşmaya gelmedikleri, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili asıl davada, müvekkilinin “MELOX” ve “MELOX FORT” ibareli ürünleri Sağlık Bakanlığı tarafından verilen ruhsatlara binaen Eylül-Ekim 1999 tarihinden itibaren piyasaya sunulduğunu, doktorlar tarafından reçete edilmeye başlandığını, piyasada önemli bir yerinin olduğunu, 10.11.2000 tarihinde “MELOX” ibareli markanın 5 nci sınıfta kullanılmak üzere tescil başvurusunun yapıldığını, bu markanın tanınmış bulunduğunu, davalı şirketin 5 nci sınıftaki mallarda kullanılmak üzere “MELOS” ibareli markanın tescili için başvuru yaptığını, markaların aynı veya benzer olduğuna yönelik itirazlarının reddedildiğini ileri sürerek, davalı TPE YİDK kararının iptaline, itiraz edilen marka tescil başvurusunun reddine karar verilmesini talep ve dava etmiş, birleşen davada ise müvekkilinin tanınmış hale getirdiği markası ile iltibas yaratan davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE Başkanlığı vekili, yapılan işlemde usulsüzlük bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin yıllardan beri kullandığı “MELOS” ibareli markasını 22.05.2000 tarihinde tescil ettirdiğini, davacının önceden elde ettiği bir hakkının olmadığını, esasen bir iltibasın da bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı TPE Başkanlığı vekili, yapılan işlemde usulsüzlük bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin yıllardan beri kullandığı “MELOS” ibareli markasını 22.05.2000 tarihinde tescil ettirdiğini, davacının önceden elde ettiği bir hakkının olmadığını, esasen bir iltibasın da bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, alınan bilirkişi raporuna ve tüm dosya kapsamına göre, davacının MELOX işaretini marka hukukuna uygun biçimde 5. sınıfta kayıtlı ilâç emtiası için davalının başvuru tarihinden daha önceki tarihte kullandığı ve bu işaret üzerinde 556 sayılı KHK’nin 8/3. maddesinde açıklanan manada bir hak elde ettiği, davacının tescilsiz kullandığı işaretin konusu emtianın ilaç olduğu, davalının başvurusunun 5/1.sınıfı aynen içerdiği, dolayısıyla 5. sınıfın 1. alt grubunda bulunan ürünler yönünden yapılacak bir karşılaştırmada benzer kabul edilmelerinin gerçekçi ve zorunlu olduğu, aralarındaki benzerliğin çok güçlü olması sebebiyle bu işaretin aynı etken madde isminden türetilmesinden doğan zayıflığın bile karıştırma ihtimalini ortadan kaldıramayacağı, ilaç emtiaları için doktor ve eczacılar nazarında iki işaretin karıştırılması, davacının işaretini taşıyan ilaç reçete edilmek istenirken davalının işaretini taşıyan ilaç emtialarının reçete edilmesi ihtimalinin bulunduğu, aynı yanılgıya eczacıların düşmesinin de mümkün olduğu, bu durumda davalı başvurusunun 5. sınıfta yer alan emtialar bakımından itiraz doğrultusunda 556 sayılı KHK’nin 8/3. maddesi uyarınca reddinin gerektiği, aksi yöndeki YİDK kararının hukuka uygun bulunmadığı ve iptaline karar verilmesi sonucuna varılarak, asıl davanın kabulü ile TPE YİDK’ nun 2002/M-233 sayılı kararının 5. sınıf ürünler yönünden iptaline, birleşen davanın ise kısmen kabulü ile davalı adına tescil olunan 22.05.2000 gün ve 2000/9606 sayılı markanın 5. sınıf ürünler yönünden hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, diğer yönlerden hükümsüzlük isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmişlerdir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilinin ayrı ayrı bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin ayrı ayrı bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 31.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.