muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8734, Karar No: 2015/19988, Tarih: 21.10.2015

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı ... Lojistik A.Ş'ne husumet yöneltilip yöneltilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 2. Maddesinin 6 ve 7. fıkralarında “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

Asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamaz. Aksi halde ve genel olarak asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görürler. İşletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler dışında asıl iş bölünerek alt işverenlere verilemez.” denilmektedir.

Dairemizin yerleşik içtihatları, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı biçimde kurulması halinde; işe iade davalarında işçinin gerçek işveren işyerine iade edilmesi, ancak işçinin iş akdinin geçersiz nedenle feshi sonucuna bağlı yasal yaptırım sonucu doğan alacaklarından (boşta geçen en çok 4 aya kadar ücret ve diğer hakları ile birlikte işçinin süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat) muvazaalı işlemin tarafı olan gerçek veya tüzel kişi gerçek işverenle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması yönünde olup işçilik alacakları açısından açılan alacak davalarında da benzer şekilde tüm maddi sorumluluk açısından asıl işveren ve son alt işverenin müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna karar verilmesi benimsenmiştir.

Dosya içerisinde bulunan davalılar arasındaki hizmet alım sözleşmesinde, davalılardan ... Gıda Sanayii Ticaret A.Ş. nin Torbalı ve Manyas fabrikalarındaki paketleme, yükleme-boşaltma, taşıma ve ambar faaliyetlerine ilişkin mal ve hizmet üretimine yardımcı hizmetlerinin, diğer davalı yüklenici ... Lojistik A.Ş. tarafından yerine getirileceği düzenlenmiş olup davacı ve davalı tanıklarının ortak beyanlarına göre de davacının çalıştığı mamul ambarının 2011 yılında davalı .... Lojistik A.Ş. firmasına ihale edildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece bilirkişi raporuna itibar edilerek “…yüklenicilerin davalı ... A.Ş. firmasına işçi temin ettiği, gerçek işveren olmadığı ve sözleşmelerin muvazaalı olduğu, geçersiz olduğu, davacının gerçek işverenin başlangıçtan beri davalı TUKAŞ Gıda Sanayi Ve Ticaret A.Ş. olduğu ve kıdem tazminatı ile ihbar tazminatından tek başına sorumlu olduğu, diğer davalı ... Lojistik A.Ş.nin sorumlu olmadığı” gerekçesiyle davalı ... Lojistik A.Ş. aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Muvazaa konusu kamu düzenine ilişkin olup Mahkemece re’sen incelenebilmekte ise de, tarafların bu yönde bir iddia ve savunmaları söz konusu değildir. Mahkemece, salt yanılgılı değerlendirmede bulunan bilirkişi raporundaki görüş ve tespitlere itibarla, davalı alt işveren ... Lojistik A.Ş. aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Ayrıca muvazaalı bir hukuki muamele ile üçüncü kişinin ızrar edilmesi ona karşı bir haksız eylem niteliğindedir. Üçüncü kişiler muvazaa nedeniyle hakları halele uğratıldığı takdirde haksız fiil sorumluluğuna dayanarak muvazaalı hukuki işlemi yapan taraftan zararının tazminini isteyebilir. Haksız fiil işleyen kimse uygun illiyet bağı çevresine giren bütün zararlardan sorumludur. Ayrıca muvazaa sebebiyle akdin hükümsüzlüğünün ileri sürülmesinin hakkın kötüye kullanılması sayılan hallerde muvazaa ileri sürülemez.

Davalılar arasındaki ilişki muvazaaya dayansa dahi davalı ... Lojistik A.Ş. davacının ödenmemiş işçilik alacaklarından diğer davalı ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur.

Bu durum kararı temyiz eden davalı ... Gıda Sanayii Ticaret A.Ş.'ninde hak alanını ilgilendirdiğinden davalı şirketin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ... Gıda Sanayii Ticaret A.Ş.’ye iadesine, 21.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/509, Karar No: 2010/7158, Tarih: 13.12.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/509 E.  ,  2010/7158 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 126 ada 4 parsel sayılı 427,48 m² yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Askı ilan süresinde davacı hazine tapu ve vergi kayıtlarına dayanarak taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olduğunu, bu nedenle zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davacının davasının reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı hazine birden çok tapu ve vergi kayıtlarına dayanmış ise de, bu kayıtların hangilerinin dava konusu taşınmaza ait olduğunu bilmediklerini beyan ettiği gibi keşifte dinlenen mahalli bilirkişi ve tanıklarda davacı hazinenin tutunduğu kayıtların hudutları itibariyle taşınmazı kapsayıp kapsamadığını bilmediklerini söylemişlerdir. Öte yandan davacı hazine tarafından dayanılan tapu ve vergi kayıtlarının sınırları “yol”, “hark”, “tepe”, “çayır”, “sırt”, “su akıntısı”, “taşlık” ve “bayır” gibi heryerde bulunan sınırlar olduğu dikkate alındığında mahkemece bu kayıtlara değer verilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Dava ve temyize konu taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olmadığı, taşınmaz üzerinde tespit tarihinde zilyet davalı yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile edinme koşullarının gerçekleştiği mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı hazinenin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 13.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12438, Karar No: 2023/809, Tarih: 25.01.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/12438 E.  ,  2023/809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

KARAR : Yeniden Esas Hakkında Verilen Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aliağa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; İzmir ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 1322 ada 20 parsel (eski 585) parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekilince cevap dilekçesinde özetle; kıymet takdir komisyonunca takdir edilen bedel rayiç değerlere ve emsallerine oranla çok düşük olduğunu, dava konusu taşınmazın konumu ve niteliği itibari ile daha yüksek bir kamulaştırma bedelini hak etttiğini, aleyhlerine avukatlık ücreti, yargılama gideri hükmedilmemesini gerektiğini, yargılamanın belirlenen makul sürede tamamlanmaması halinde de faiz hükmedilmesini, mağduriyete neden olmayacak şekilde kamulaştırma bedelinin takdir edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalılara ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; net gelir hesabının Tarım ve Orman İlçe Müdürlüğü verilerine göre hesaplama yapılması gerektiğini, raporda üretim giderlerinin neler olduğunun ve kalem kalem ne kadar olduğunun denetime elverişli şekilde listelenmediğini, %60 objektif değer artış oranının çok yüksek olduğunu, müvekkili idare lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; net gelir hesabının Tarım ve Orman İlçe Müdürlüğü verilerine göre hesaplama yapılması gerektiğini, raporda üretim giderlerinin neler olduğunun ve kalem kalem ne kadar olduğunun denetime elverişli şekilde listelenmediğini, %60 objektif değer artış oranının çok yüksek olduğunu, müvekkili idare lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporlarında Aliağa ilçesinde bulunan arazilerde değeri çok fazla olan ürünler elde edilebilirken bilirkişilerin en düşük değere sahip ürünler üzerinden tespit yapmalarının hakkaniyete aykırı olduğunu, raporda dekara verim miktarlarının düşük alındığını, ürünlerin üretim masraflarının bilerek yüksek gösterildiğini, kapitalizasyon faiz oranının %4 olarak belirtilmesinin hakkaniyete aykırı olduğunu, bilirkişilerin uygun münavebe sistemi uygulamamış olması sebebiyle taşınmazın değerinin düşük hesaplandığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza net gelir metodu uygulanarak 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, alınan münavebe ürünlerinin, uygulanan kapitalizasyon faizinin ve davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinde yerinde olduğunu; ancak münavebeye esas alınan buğday ürünü için değerlendirme yılına ait İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğünün maliyet cetvelinde belirtilen masrafların ekonomik tarım yapmaya elverişli olduğu gözetilmeksizin, hükme esas alınan bilirkişi raporundaki hatalı değerlendirme ile brüt gelirinin 1/3'ü oranında alınmasının doğru olmadığı gibi, dane mısır için üretim masrafının, brüt gelirinin 1/3'ünden az olamayacağının gözetilmemesinin hatalı olduğu, dava konusu taşınmazın konumu, bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özellikleri ve gelişmişlik durumu dikkate alınarak tespit edilen m² birim fiyatına %200 objektif değer artışı oranı ilave edilmesi gerektiğinden tarafların istinaf başvuruları yerinde görüldüğünden yeniden yapılan hesaplama sonucu tespit edilen kamulaştırma bedelinin davalı tarafa ödenmesine ilişkin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin üç numaralı alt bendi gereğince yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; hükme esas olarak alınan bilirkişi raporu denetime elverişli olmayıp, soyut gerekçelere dayandığını, münavebenin hatalı uygulandığını, objektif değer artış oranının çok yüksek olduğunu, dava konusu parselde yerleşim yerlerine olan mesafe, parselin konumu ve yazılı özellikleri dikkate alınarak hem objektif değer artışı verilmiş olması hem de kapitilizasyon faiz oranın uygulanmış olmasının kamulaştırma bedelinde mükerrer artışa sebebiyet verdiğini ileri sürmüştür.

2.Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporlarında Aliağa ilçesinde bulunan arazilerde değeri çok fazla olan ürünler elde edilebilirken bilirkişilerin en düşük değere sahip ürünler üzerinden tespit yapmalarının hakkaniyete aykırı olduğunu, raporda dekara verim miktarlarının düşük alındığını, ürünlerin üretim masraflarının bilerek yüksek gösterildiğini, bilirkişilerin uygun münavebe sistemi uygulamamış olması sebebiyle taşınmazın değerinin düşük çıkmasına sebebiyet verdiklerini ileri sürmüştür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ve 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, taraflarca temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3821, Karar No: 2014/2690, Tarih: 18.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/3821 E.  ,  2014/2690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karabük İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2012

NUMARASI : 2008/234-2012/267

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde elektirik teknisyeni olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışması olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde,

bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık anlatımlarına göre davacının varsayıma dayalı her çalışma günü 2 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Ancak davacı tanıkları anlatımlarında iş olduğunda fazla mesai yaptıklarını belirtmişlerdir. Bu durumda tanıklar yeniden dinlenerek fazla mesai yapılan tarihler açıklattırılarak sonucuna göre fazla mesai alacağının hesaplanması gerekmektedir. Yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9607, Karar No: 2011/2547, Tarih: 10.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9607 E.  ,  2011/2547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

... olarak görülen davada Kocaeli Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25.06.2009 tarih ve 2009/248 - 2009/266 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

03.06.2009 tarihli dava dilekçesi ile davacı, 09.11.2008 tarihinde deposunda hırsızlık olayının meydana geldiğini ve olaydan bazı evraklarının olmadığını tespit ettiğini, vergi incelemesi söz konusu olduğunda ticari defterlerini de bulamadığını ileri sürerek, 2003-2004-2005-2006 -2007 yıllarına ait envanter, yevmiye defteri, fatura, irsaliyeler ve tüm ticari defter ve belgelerinin hırsızlık sonucu zayi olduğunun tespiti ile tarafına zayi belgesi verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, hırsızlık olayının 09.11.2008 tarihinde meydana geldiği, davacının 11.11.2008 tarihli ifadesinde hırsızlık olayının meydana geldiği depoya gittiğinde işletmesine ait olan evrakların bulunduğu dosyaların çalınmış olduğunu tespit ettiğini belirttiği, hırsızlık tarihi ile dava tarihi arasında 7 ayı aşkın bir sürenin geçtiği, TTK'nun 68/Son maddesinde bahsi geçen 15 günlük hak düşürücü sürenin geçirildiği belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacının tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacının bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 10.03.2011tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/33, Karar No: 2007/1943, Tarih: 06.03.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/33 E.  ,  2007/1943 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Gen. Müd. ile davalı ... vd. aralarındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili davasına dair İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 13/2/2006 günlü ve 2005/438-2006/38 sayılı hükmün bozulması hakkında Dairece verilen 10/10/2006 günlü ve 2006/4900-7582 sayılı ilama karşı davalılar vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında açıklanan gerekçelere göre düzeltme dileğinde ileri sürülen sebepler HUMK.nun 440. maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymadığından vaki düzeltme isteğinin REDDİNE, takdiren 160,00 YTL para cezası ile aşağıda yazılı bakiye karar düzeltme ret harcının düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydettirilmesine, 6.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.