muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/10719, Karar No: 2010/12007, Tarih: 20.10.2010

**8. Ceza Dairesi         2010/10719 E.  ,  2010/12007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine, ancak:

1- 29.12.2004 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 5275 sayılı "Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun"un 1.1.2005 tarihinde yürürlüğe giren geçici 1. maddesinde "5237 sayılı TCK.nu dışındaki diğer kanunlarda yer alan adli para cezasının ödenmemesi halinde, hükümlüler bir gün yüz Türk lirası hesabı ile hapsedilir" hükmü getirilmiş bulunmakla; bu değişiklik sanık lehine sonuç doğurduğundan 765 sayılı TCK.nun 2/2. madde ve fıkrası dikkate alınarak sanığın tekerrüre esas alınan 370.040.000 lira ağır para cezasından ibaret geçmiş hükümlülüğü nedeniyle hakkında tayin olunan cezanın 765 sayılı TCK.nun 81/2-3 madde ve fıkraları uyarınca (3) gün arttırılabileceğinin gözetilmesi zorunluluğu,

2- İlk hükümde sanık hakkında sonuç itibariyle tayin edilen adli para cezasının 647 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca 12 taksitte tahsiline karar verildiği ve bu durumun kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden, bozmadan sonra verilen hüküm de taksitlendirme yapılmayarak CMUK.nun 326/son maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirdiğinden hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılıkların CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında 6136 sayılı Yasanın 13/3 ve 765 sayılı TCK.nun 59/2., 81/1-3 madde ve fıkraları uyarınca tayin edilen 10 ay 11 gün hapis cezasının 10 ay 3 güne indirilmesi ve 647 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca hapis cezasının bir günü 9 Türk Lirasından paraya çevrilip 765 sayılı TCK.nun 72. maddesi uyarınca para cezaları toplanarak toplam ve sonuç ağır para cezasının 3.026 Türk Lira adli para cezası olarak ifadesi ile sanık hakkında sonuç itibariyle verilen adli para cezasının 647 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca "12 eşit taksitte" ibaresinin ilavesi suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 20.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27071, Karar No: 2017/7687, Tarih: 04.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/27071 E.  ,  2017/7687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

1-Hüküm gerekçesinde yapılan devirler tesbit edilmekle birlikte, bu devirlerin ne şekilde alacaklıdan mal kaçırmak kastıyla yapıldığı tartışılıp açıklanmayarak gerekçesiz hüküm kurulması,

2-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

3-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5419, Karar No: 2023/6639, Tarih: 24.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/5419 E.  ,  2023/6639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/295 E., 2015/35 K.

SUÇLAR : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, suça sürüklenen çocuğun doğum tarihinin tashihine

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Adana 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.02.2015 tarihli ve 2014/295 Esas, 2015/35 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında;

1. Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası ve son cümlesi ile 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

2. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası ile 62 ve 51 inci maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ceza ile cezalandırılmasına ve cezasının ertelenmesine, ayrıca suça sürüklenen çocuğun mevcut nüfus kaydında 01.01.1997 olarak gözüken doğum tarihinin ay ve günü baki kalmak üzere 01.01.2001 olarak bu davaya münhasır olmak ve nüfusa tescil edilmemek üzere düzeltilmesine, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz Sebebi

Sanığın üzerine atılı suçların kanuni unsurlarının oluşmadığına, verilen hükümlerin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz Sebebi

Sanığın üzerine atılı suçların kanuni unsurlarının oluşmadığına, verilen hükümlerin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemece ''Küçük mağdur olaydan sonra sıcağı sıcağına alınan 04/07/2014 tarihli soruşturma beyanında suça sürüklenen çocuk tarafından külotunun çıkarıldığını ve kucağa oturtulduğunu söylemek ile birlikte suça sürüklenen çocuk tarafından poposuna bir şey sokulup sokulmadığını hissetmediğini belirtmiş ise de; küçük mağdurun yaşı nedeniyle bu hususu fark edemeyecek oluşu ve özellikle yukarıda açıklaması yapılan görüntü DVD'si, CD İzleme tutanağı, tanık ...'ın beyanları ile Adana Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin 04/07/2014 tarih- 2014/80 sayılı Raporu gözetildiğinde suça sürüklenen çocuğun küçük mağdura organ sokmak suretiyle cinsel istismarda bulunduğu..." ve ''Kuş avlama bahanesi ile küçük mağduru kandırıp olay yeri olan ağaçlık alana mağduru götüren suça sürüklenen çocuğun, mağdura organ sokmak suretiyle cinsel istismarda bulunduğu” dikkate alındığında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun işlendiği zaman diliminde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun da işlenmesinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun oluşumunu ortadan kaldırmayacağı gözetilerek küçük mağdurun hareket özgürlüğünü cinsel amaçla engelleyen suça sürüklenen çocuğun TCK 109/2, 109/3-f, 109/5, 31/2, 62 maddeleri kapsamında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun nitelikli halinden de mahkumiyetine karar verilmiştir.'' şeklindeki gerekçe ile sanık hakkında atılı suçlardan hükümler kurulduğu anlaşılmıştır.

2. Deliller; savunma, mağdure ile annesi olan şikayetçi Semaher'in beyanları, tanık anlatımları, 05.07.2014 tarihli CD İzleme Tutanağı, Ç.Ü. Tıp Fakültesi Hastanesinin 22.10.2014 tarihli Radyoloji Raporu, Osmaniye Devlet Hastanesinin P141083703 protokol numaralı Sağlık Raporu, Adana Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 04.07.2014 ve 02.02.2015 tarihli raporları, adli görüşme tutanakları ve kolluk kuvvetlerince tutulan araştırma tutanaklarından ibarettir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.02.2015 tarihli ve 2014/295 Esas, 2015/35 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ile dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18233, Karar No: 2016/2256, Tarih: 25.02.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/18233 E.  ,  2016/2256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline trafik sigortalı, davalı adına kayıtlı aracın, davalı yönetiminde iken karıştığı kazada 3.kişiye ait aracın hasarlandığını, davalının olay anında 1,68 promil alkollü bulunduğunu, olayda tamamen kusurlu olduğunu, 3.araçta meydana gelen 13.900 TL hasar bedelinin aracın kasko şirketine ödendiğini, olayın münhasıran alkolün etkisi altında meydana geldiğini belirterek şimdilik 13.900 TL'nın ödeme tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalı sigortalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, kazanın meydana gelmesinde karşı aracın sürücüsünün kusurlu olduğunu, oluşun kaza tutanağındaki gibi gerkçekleşmediğini, müvekkili tarafından karşı aracın sürücüsü ile davacı ...aleyhinde mahkemenin 2012/2 Esas sayılı dosyasında maddi ve manevi tazminat davası açıldığını, olay tarihinde havanın yağışlı olmadığını, sürücü ...'ın olay yerinden kaçtığını, alkol muayenesinin yapılmadığını, ...'daki hastane yerine İstanbul'daki hastaneye gittiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm

temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 4,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 25/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/36557, Karar No: 2017/6940, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/36557 E.  ,  2017/6940 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8590, Karar No: 2021/2450, Tarih: 10.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/8590 E.  ,  2021/2450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

A-Sanık ... hakkında "2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezaların kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümlerde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükümlerin ONANMASINA,

B-Sanıklar hakkında "2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan, kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıkların temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Sanıklara yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

C-Sanık ... hakkında "2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

1-Hüküm tarihinde aynı yargı çevresinde bulunan Gaziantep E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanığa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 16/04/2013 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek 5271 sayılı CMK'nin 196. maddesine aykırı olarak mahkumiyetine karar verilmesi suretiyle, savunma hakkının kısıtlanması,

2-Kabule göre de;

a)Sahte fatura düzenleme suçundan temel ceza belirlenirken uygulama maddesinin hüküm fıkrasında, 08/02/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b olarak gösterilmesi gerekirken, “TCK'nin 359/b-1” olarak hatalı gösterilmesi yasaya aykırı,

2-Kabule göre de;

a)Sahte fatura düzenleme suçundan temel ceza belirlenirken uygulama maddesinin hüküm fıkrasında, 08/02/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b olarak gösterilmesi gerekirken, “TCK'nin 359/b-1” olarak hatalı gösterilmesi yasaya aykırı,

b) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.03.2021 tarihinde Başkan ...'in, sanıklara yüklenen 2009-2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme eylemlerinin zincirleme tek suç olduğuna dair karşı oyu ile oyçokluğu sair yönlerden oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Temyiz incelenmesine konu olan somut olayda; 04.04.2012 tarihinde Maliye Bakanlığı Vergi Denetim Kurulu tarafından yapılan inceleme üzerine gerçekleşen eylemde; sanıklar ... ve ... baştan beri yaptığı bir plan dahilinde Suburcu Vergi Dairesi Müdürlüğünden 628 025 7963 vergi kimlik numaralı vergi mükellefiyetliliğini tesis ederek, vergi mükellefiyetinin avantajları ile temin ettikleri faturaları hukuki ve fiili kesinti söz konusu olmaksızın; 2009, 2010 yıllarında gerçek bir mal teslimine dayanmaksızın komisyon karşılığı sahte fatura düzenleme suçundan sübut bulan eylemi gerçekleştirmiştir.

Türk Ceza Kanununun 1. maddesine göre ceza kanununun amacı kişi hak ve özgürlüklerini kamu düzenini ve güveninin hukuk devletini korumak ve suç işlemesini önlemektir. Türk Ceza Kanununun 2. maddesinde ise suçta ve cezada kanunilik ilkesini belirlerken kanunun suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanamaz. Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz. Suç ve ceza işlenen hükümlerde kıyas yapılamaz. TCK'nin ilgili maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, vergi usul kanununun her takvim yılının ayrı bir suç olacağına dair yasal düzenlemenin bulunmaması, mali denetimlerin idarenin denetim esasına ve dönemlerine göre re'sen veya başka soruşturma gereği yapılmış olması sanıkların üzerine atılı sahte fatura düzenleme eyleminden başlatılan soruşturma geçmiş yıllara ilişkin yapılan denetim, tespit ile mütalaa verildiği, bu tarihten öncesinde sanıkların suç işleme iradesinin ne zaman başladığı, devam ettiği veya hukuki kesinti olup olmadığına bakılmaksızın hazırlanan vergi değerlendirme raporu ve mütalaa ile Cumhuriyet savcılığına kamu davası açıldığı dikkate alındığında, dosya içeriğinde sanıkların suç işleme iradesinin belirgin dönemlerde gerçekleştiğine dair sanıklar aleyhine herhangi bir delil bulunmaması birlikte değerlendirildiğinde;

213 Sayılı Vergi Usul Kanununun sahte fatura düzenleme/kullanma suçlarında suçların oluşumu bakımından her takvim yılının ayrı suç oluştuğuna ilişkin yasal düzenlemenin bulunmaması, işletmenin mahiyetine göre tedbirlerle birden çok beyanname dönemini idarenin her zaman tespit edebileceği, beyanname döneminin de vergi düzeni ve sistematiği açısından belirlenmiş olması, sanıkların "suç işleme iradesinin" idarenin beyanname dönemini belirleyen tebliğlerle belirlenemeyeceği, Yargıtay'ın yerleşik içtihatlarında ve Doktrinin kabulüne göre de "suç işleme kararını" tespit etmek için sanıkların baştan itibaren yaptığı bir plan dahilinde hareket etmesi gerektiği, sanıkların yukarıda belirlenen vergi mükellefiyeti ile belirtilen aleyhe fiili ve hukuki kesinti olduğunun belirlenmediğinden devam eden eyleminden, Türk Ceza Kanunu genel hükümlerine göre sanıkların kastının ve suç işleme iradesinin değerlendirilmesi gerektiği bu kapsamda sanıkların birden fazla takvim yılı içerisinde gerçekleştiği iddia edilen eylemlerinin hangi hukuki veya fiili kesinti olduğunun belirlenemediğinden dosya üzerinden hazırlanan vergi değerlendirme raporu, tarh ve mütalaa ile sanıkların suç işleme iradesinin ne zaman yenilendiğinin veya kesildiğinin tespiti mümkün olmadığından, geçmişe yönelik yapılan inceleme ile Türk Ceza Kanununun suçta ve cezada kanunilik ilkesine aykırı olarak her takvim yılı için ayrı suç kabul edilmesinin mümkün olamayacağından, Türk Ceza Kanununun 43. maddesinde belirlenen zincirleme suç hükmü uygulanması gerektiğinden sanıklar hakkında 2009, 2010 yılllarına ilişkin iki kez mahkumiyet hükmü kurulmasına ilişkin sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum. 10.03.2021
Yargıtay — Esas No: 2016/23600, Karar No: 2018/12046, Tarih: 18.06.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/23600 E.  ,  2018/12046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan yapı ve ağaç bedellerinin tespiti ile idareye aidiyeti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan yapı ve ağaç bedellerinin tespiti ile idareye aidiyeti istemine ilişkindir.Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır.Yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru olduğu gibi, ağaçlara yaş, cins ve verim durumlarına göre değer tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1- Dava konusu yapıların değeri tespit edilirken, Çevre ve Şehircilik Bakanlığının 2014 değerlendirme yılına ait Yapı Yaklaşık Birim Maliyet Fiyatlarına göre bulunan m² bedeli yerine 2015 yılı metrekare maliyet bedelleri alınması suretiyle, fazla bedele hükmedilmesi,

2-Taşınmaz üzerinde bulunan meyveli ve meyvesiz ağaçların değerlendirme tarihi olan 2014 yılı itibariyle yaş, cins ve verim durumlarına göre maktu değerlerine ilişkin resmi veriler İl Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden getirtilip bilirkişi raporu denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine,18/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6354, Karar No: 2023/7708, Tarih: 21.12.2023

**1. Hukuk Dairesi         2023/6354 E.  ,  2023/7708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1423 E., 2023/1643 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/205 E., 2022/77 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun (2797 sayılı Kanun) 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dava konusu uyuşmazlığın niteliği ve temyizin kapsamının, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu uyarınca icra takibi işlemlerinden kaynaklanan muarazanın giderilmesi istemine ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun dairelerin iş bölümüne ilişkin 25.01.2023 tarihli ve 2023/1 sayılı kararı uyarınca dosyayı inceleme görevi Yargıtay 12. Hukuk Dairesine ait olduğundan, 2797 sayılı Kanun’un 60 ıncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca gerekli inceleme yapılmak üzere dosyanın ilgili daireye gönderilmesine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY 12. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

21.12.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.