muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16483, Karar No: 2013/23102, Tarih: 17.12.2013

Yargıtay HGK’nun 15.12.2010 gün ve 2010/5-662-651 sayılı kararında açıklandığı üzere uzun yıllar kamu hizmetine tahsis edilen ancak amacın fiilen hayata geçirilmemesi nedeniyle kamulaştırma ya da takas cihetine gitmeyen davalı idarenin, malikin taşınmaz üzerindeki tasarruf hakkını belirsiz bir süre için kullanılamaz hale getirdiği, dolayısıyla malikin taşınmazdan mülkiyet hakkının özüne uygun şekilde yararlanma olanağı kalmadığı, taşınmaz malikinin mülkiyet hakkının hukuksal bir nedene dayanılmadan idarece engellendiği kuşkusuzdur.

Malikin taşınmaz üzerindeki egemenliği hukuk düzeninin sınırları içinde üçüncü kişilere karşı korunmuş ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 683. maddesinde malike, hukuka aykırı olarak müdahalenin önlenmesini isteme hakkı tanınmıştır. Bir kişinin taşınmazına eylemli olarak el atıp tamamen veya kısmen kullanılmasına engel olunması ile imar uygulaması sonucu o kişinin mülkiyetinde olan taşınmaza hukuken kullanmaya engel sınırlamalar getirilmesi arasında sonucu itibari ile bir fark bulunmamakta her ikisi de kişinin mülkiyet hakkının sınırlandırılması anlamında aynı sonucu doğurmaktadır.

Bundan da öte; programa alınmayarak amacın fiilen hayata geçirilmemesi nedeniyle kamulaştırma ya da takas cihetine gitmeyen davalı İdarece, pasif ve suskun kalınmak ve işlem tesis etmemek suretiyle taşınmaza müdahale edildiği; bu haliyle idarenin eyleminin, mülkiyet hakkının özüne dokunan ve onu ortadan kaldıran bir niteliğe sahip bulunan kamulaştırmasız el koyma olgusunun varlığı için yeterli bulunduğu muhakkaktır.

11.02.1959 gün ve 1958/17-1959/15 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre de; idarenin kamulaştırma yapmaksızın mülkiyet hakkına müdahale ederek taşınmazın aynına el atması durumunda uyuşmazlıkların adli yargıda görülmesi gerekir.

5999 ve 6487 sayılı Yasalarda düzenlenen ve Kamulaştırma Kanununa eklenen geçici 6. madde bir tasfiye yasasıdır. 1956-1983 tarihleri arasındaki uyuşmazlıkları düzenlemektedir.

6487 sayılı Yasanın metni 5999 sayılı Yasa ile aynıdır. Aynı olan metne eklemeler vardır. Her iki metinde de fiilen el atılan taşınmazlara ilişkin düzenleme getirilmektedir.

5999 ve 6487 sayılı Yasalar ile geçici 6. madde olarak yapılan ekleme Kamulaştırma Kanununa girdiğine göre 2942 sayılı Yasanın yetkili ve görevli mahkeme ve yargılama usulü başlığını taşıyan 37. maddesi “Bu Kanundan doğan tüm anlaşmazlıkların adli yargıda çözümlenmesi gerekenleri, taşınmaz malın bulunduğu yer asliye hukuk mahkemelerinde basit yargılama usulü ile görülür.” demektedir. O zaman bu Yasada açıkça “idari yargıda görülür” şeklinde düzenlenmeyen uyuşmazlıklar, Adli Yargıda taşınmazın bulunduğu yer Asliye Hukuk Mahkemesinde görülecektir.

4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun, 09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihleri arasında, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar ile ilgili olarak açılacak davalarda uygulanacak usul ve esaslara ilişkin tasfiye hükümlerini içeren geçici 6. maddesinde, 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa ile yapılan değişiklik ile “… uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmi kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 03.05.1985 tarih ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra, idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalarda uygulanır.” Hükmü

getirilmiş ise de sözü edilen geçici yasa hükmü, 09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihleri arasındaki kamulaştırmasız el atmalarla ilgili olup, idari yargıda görülebilecek işleri de, 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemlerle sınırlamıştır.

Taşınmaz maliki, 3194 sayılı İmar Kanununa göre, idarenin yaptığı eylem ve işleme karşı idari yargılama usulü çerçevesinde, işlemin iptali için bir dava açabilecektir. Bu düzenleme taşınmaz bedelinin tahsiline dönük olarak açılacak davaların, idari yargıda görüleceği şeklinde bir hüküm içermemektedir.

Bundan ayrı Anayasa Mahkemesinin 25.09.2013 gün ve 2013/93 esas, 2013/101 sayılı ilamı, Anayasanın 153. maddesi kapsamında bir iptal kararı olmayıp, kurumları bağlayıcı nitelikte değildir.

Bu durumda, kamulaştırma yapmaksızın suskun ve pasif kalmak ve işlem tesis etmemek veya eylemli olarak el atmak arasında, kullanmaya engel sınırlamalar açısından bir fark yoktur. Mülkiyet hakkının sınırlandırılması anlamında aynı sonuç doğmaktadır.

Sonuç olarak;

1)6487 sayılı Yasanın 6. maddesi, 09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihleri arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlarla ilgili olarak açılacak davalarda uygulanacak usul ve esaslara ilişkin tasfiye hükümlerini içerdiğinden, daha sonraki uyuşmazlıklara uygulanamıyacağı;

2)6487 sayılı Yasa ile Kamulaştırma Kanununa eklenen geçici 6. maddesinin 10. fıkrasındaki açıklamada; taşınmaz bedelinin tahsili davalarının da İdari Yargıda görüleceğine dair hüküm bulunmaması nedeniyle, bu davalarda da Kamulaştırma Kanununun 37. maddesi uyarınca adli yargının görevli ve yetkili olacağı;

3)16.05.1956 gün 1-6 sayılı; 11.02.1959 gün 1958/17 – 1959/15 sayılı; İçtihadı Birleştirme ve HGK'nun 15.12.2010 gün ve 2010/662-651 sayılı kararları gözönüne alındığında da, Adli Yargının görevli olacağı gerekçesiyle, çoğunluk kararına katılmıyor ve Adli Yargının görevli olduğunu bu nedenle işin esası incelenerek karar verilmesi gerektiğini düşünüyorum.17.12.2013
Yargıtay — Esas No: 2012/9611, Karar No: 2013/3741, Tarih: 19.03.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/9611 E.  ,  2013/3741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ,TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 674 parsel sayılı taşınmaza davalı şirketin komşu parselde inşaat ve hafriyat işi yapımı sırasında toprak kaymasına yol açmak ve ağaçların sökülmesine neden olmak suretiyle müdahale ettiğini, işgal nedeniyle taşınmazının kullanılamaz hale geldiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesine ve zararının giderilmesi bakımından 10.000,00 TL nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmaza komşu parselde inşaat gerekli önlemleri alarak ve istinat duvarını da inşa etmek suretiyle yaptıklarını, 2008-2009 kış mevsiminin aşırı yağışlı geçmesi nedeniyle toprak kayması meydana geldiğini, davacının bir zararının bulunmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmaza davalının komşu parselde yapmış olduğu inşaat hafriyatı sırasında toprak kaymasına neden olmak ve 6 adet zeytin ağacının yıkılmasına yol açmak suretiyle müdahale ettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 19.03.2013 Salı günü saat 9.59 da daireye gelmeleri için taraf vekillerine tebligat yapıldığı halde gelmedikleri anlaşıldı, incelemenin dosya üzerinde yapılmasına, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 2.445,76 .-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 19.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1853, Karar No: 2025/2465, Tarih: 26.03.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/1853 E.  ,  2025/2465 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1306 E., 2022/1401 K.

SUÇLAR : Uyuşturucu madde ticareti yapma, kenevir ekme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle;

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 299/1. maddesi gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I.HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı

İzmir 23. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.12.2021 tarihli ve 2021/269 Esas, 2021/458 Karar sayılı kararı ile;

1- Sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188/3. maddesi uyarınca 12 yıl hapis ve 24.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2- Sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23/5-1 maddesi uyarınca 6 yıl hapis ve 20.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 23.05.2022 tarihli ve 2022/1306 Esas, 2022/1401 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafinin ve Cumhuriyet savcısının istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II.TEMYİZ

A. Temyiz sebepleri

Sanık Müdafinin Temyiz İstemi

Her türlü şüpheden uzak somut delil bulunmadığına, alt sınırdan ceza tayin edilmesi ve takdiri indirim hükmünün uygulanmasına ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Kenevir Ekme ve Uyuşturucu Madde Ticareti Yapma Suçlarına Yönelik

Dosya kapsamına göre; sanığın evinde yapılan aramada, saksılar içinde dikili kenevir bitkileri ile evin farklı yerlerinde kutu, kavanoz ve poşetler içinde uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği şeklindeki iddiaya ilişkin olarak;

Sanık Müdafinin Temyiz İstemi

Her türlü şüpheden uzak somut delil bulunmadığına, alt sınırdan ceza tayin edilmesi ve takdiri indirim hükmünün uygulanmasına ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Kenevir Ekme ve Uyuşturucu Madde Ticareti Yapma Suçlarına Yönelik

Dosya kapsamına göre; sanığın evinde yapılan aramada, saksılar içinde dikili kenevir bitkileri ile evin farklı yerlerinde kutu, kavanoz ve poşetler içinde uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği şeklindeki iddiaya ilişkin olarak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, ev arama tutanağı, sanığın aşamalardaki savunmaları, tutanak mümziilerin beyanları, uyuşturucu maddelerin ele geçiriliş şekli, kriminal rapor ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma ve kenevir ekme suçlarını işlediği şeklindeki kabulün, 5237 sayılı Kanun'un cezanın belirlenmesi başlıklı 61/1. maddesinde belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3/1. maddesinde ifade edilen cezada orantılılık ilkesi nazara alındığında temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinin ve dosya kapsamıyla örtüşen gerekçelerle takdiri indirim hükmünün uygulama dışı bırakılmasının isabetli olduğu anlaşıldığından, sanık ve müdafinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Kenevir Ekme ve Uyuşturucu Madde Ticareti Yapma Suçlarına Yönelik;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3.Ceza Dairesinin 23.05.2022 tarih ve 2022/1306 Esas, 2022/1401 Karar sayılı kararında, sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 23.Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/28401, Karar No: 2013/25303, Tarih: 08.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/28401 E.  ,  2013/25303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, dava ve birleşen davada, davacının, davalı işyerinde boşaltma, ambalaj işçisi olarak 1996 yılından 1998 yılına kadar çalıştığını, sonra tekrar aynı işyerinde 22/04/2005 tarihinden 2008 yılı sonuna kadar kesintisiz çalıştığını, 2008 yılının 11. ayında davacıya 2008 yılının iznini kullanmasının söylendiğini ve davacının senelik iznini kullandığını, izin bitiminde ise davacıya işyerinde kriz bulunduğu bahanesiyle izinli olduğu ve işyerine gelmemesinin söylendiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının tuğla fabrikasına ilk kez 18/11/1996 tarihinde belirli süreli iş akti ile mevsimlik işçi olarak girdiğini, sözleşme süresi bitince ayrıldığını, sonra gazete ilanı ile tekrar işe çağrıldığını, gelmediğine dair 21/05/1999 ve 27/09/1999 tarihli iki adet tutanak tutulup işe gelmediğinden iş aktinin feshedildiğini, ikinci kere belirsiz süreli iş akti ile 22/04/2005 tarihinde davacının yeniden davalı işverenlikte işe başladığını, kendi yazılı talepleri ile bir kısım ücretli ve ücretsiz izinler kullandığını, 03/01/2009-01/04/2009 tarihleri arasında sözleşmesinin askıya alındığının davacıya bildirildiğini, davacının hala SGK kayıtlarında davalı şirkette çalışmakta göründüğünü, çıkışının yapılmadığını, sözleşmenin askıya alındığının SGK'na bildirildiğini, işten çıkarılmadığını, Ocak 2009 tarihinde ekonomik kriz nedeni ile şirketten 94 işçinin ücretsiz izne ayrıldığını, ayrılmadan önce işyerinde işçilerin görebileceği panolara ekonomik kriz nedeni ile kendilerini ücretsiz izne ayırma zorunluluğu doğduğunun ama Mart 2009 dönemi sonunda tekrar işe alınacaklarına dair ilan asıldığını, davacının da tüm bunları bildiğini, ama davalı ile resmen ilişiği kesilmeden, çıkışı yapılmadan kötüniyetle davacının 14/01/2009 tarihinde bir başka işyerinde işe başladığını, yani davacının işi kendi işteği ile terkettiğini, buna rağmen davalının davacıya belirli tarihte işe başlaması için bildirimde bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, taraflar arasında 18/11/1996 tarihinde belirli süreli hizmet sözleşmesi akdedildiği, sözleşmenin süresinin 23 ay olup sona erme tarihinin 20/10/1998 tarihi olduğu, ödeme şeklinin aylık olup işyerinin mevsimlik olduğu, davacıya 16/12/1997-30/12/1997 tarihleri arasında 12 gün izin kullandırıldığı, davacının davalıya ait işyerinde süresi belirsiz hizmet sözleşmesiyle 22/014/2005 tarihinde çalışmaya başladığı, iş akdinin davalı işveren tarafından devamsızlık nedeniyle 24/03/2009 tarihinde feshedildiği, davacıya 10/12/2005-01/04/2006, 07/12/2007-01/04/2008 tarihleri arasında ücretsiz izin kullandırıldığı, davacının 21/03/2009, 22/03/2009 ve 23/03/2009 tarihlerinde işe gelmemiş olması nedeniyle tutanaklar tutulduğu, gönderilen işe davet yazısına istinaden belge sunup savunma yapmadığından bahis ile iş akdinin 24/03/2009 tarihinde feshedildiği, 06/09/2010 tarihli ek bilirkişi raporunda; ...2. Noterliğinin 16/03/2009 tarih ve 7801 yevmiye nolu ihtarnamesinin davacının eşine 24/03/2009 tarihinde tebliğ edildiği, davacı işçi hakkında tanzim edilen 21/03/2009, 22/03/2009 ve 23/03/20009 tarihli devamsızlık tutanaklarının geçerliliğinin bulunmadığı, davalı işverenin iş akdinin feshinde haksız olduğu, davalı işveren tarafından bildirim sürelerine uyulmadığı, sair taleplerin de sübut bulduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dairemizin 2011/28410 esas sayılı emsal dosyasında yapılan işin mevsimlik kabul edildiği, eldeki Dairemizin 2011/28401 esas sayılı dosyasında da mevsimlik işin söz konusu olmakla birlikte bunun yanında davacının 22/04/2005 tarihinde işe başlamasından sonra 10/12/2005-01/04/2006 tarihleri arasında ücretsiz izne çıkarılarak iş aktinin askıya alındığı; akabinde 01/04/2006-7/12/2007 tarihleri arasında ise sezon nedeni ile iş akti askıya alınmaksızın 1 yıldan fazla bir süre ile çalıştığı ve sonra gene 07/12/2007-01/04/2008 tarihleri arasında ücretsiz izne çıkarılarak iş aktinin askıya alındığı; yani, davacının bazı dönemler sezon sonu ücretsiz izne çıkarılmakla birlikte, bazı dönemler ise sezon bitiminde ücretsiz izne çıkarılmadan çalışmasını sürdürdüğü anlaşılmaktadır.

Buna göre, davacının 2007 ve 2008 yıllarında 14'er günlük yıllık izin kullandığı da gözetilerek, 22/04/2005-10/12/2005 tarihleri arasındaki çalışmasında 1 yıllık sürenin dolmaması ve sezonluk iş olması nedeni ile yıllık izin hakkının doğmadığı gözetilmeksizin 2006 yılı için 14 günlük yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

Buna göre, davacının 2007 ve 2008 yıllarında 14'er günlük yıllık izin kullandığı da gözetilerek, 22/04/2005-10/12/2005 tarihleri arasındaki çalışmasında 1 yıllık sürenin dolmaması ve sezonluk iş olması nedeni ile yıllık izin hakkının doğmadığı gözetilmeksizin 2006 yılı için 14 günlük yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

3- Dosyada mevcut ücretsiz izin dilekçelerindeki imzalar da davacıya sorulmak sureti ile, davacının ücretsiz izinli olduğu dönemlerinin; ayrıca davacının 2008 yılı sonlarında iş aktinin feshedildiğini belirttiği, davalının ise 2009 yılı başından itibaren iş aktinin askıya alındığını belirttiği gözetilerek, 2008 yılı sonu/2009 yılı başından bilirkişi raporunda iş aktinin fesih tarihi kabul edilen 24/03/2009 tarihine kadar geçen sürenin tazminata esas hizmet süresinden düşülüp düşülmeyeceğinin tartışılmaması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6891, Karar No: 2015/12224, Tarih: 07.04.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/6891 E.  ,  2015/12224 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/103677

MAHKEMESİ : Adana(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/11/2010

NUMARASI : 2010/972 (E) ve 2010/1199 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, mağdur kızını 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f-4 maddesi uyarınca silah sayılan bıçakla yaraladığı, buna göre kızını bıçakla yaralayan sanık hakkındaki temel cezanın aynı olayda iki nitelikli halin TCK 86/3-a ve 86/3-e maddelerinin birleşmesi nedeniyle alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerekirken yazılı şekilde cezanın alt sınırdan belirlenmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 07/04/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/74, Karar No: 2024/338, Tarih: 23.01.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/74 E.  ,  2024/338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki menfi tespit, istirdat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekilince duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 23.01.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ...'nun gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saatte Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı yüklenici vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin taraflar arasında imzalanan 31/07/2014 tarihli sözleşme ile"Kırka Bor İşletme Müdürlüğü İlave Yemekhane Binasının" yapım işini üstlendiğini, işin geçici kabulünün 02/11/2015 tarihinde yapıldığını, davalı idarenin bir kısım imalatlardaki ayıpların giderilmesini talep ettiğini, davacıya verilen sürede eksikliklerin giderilmediğinden bahisle işçilerin sahaya girmesine izin verilmediğini ve davacıyı zarara uğratmak kastı ile eksik işlerin 294.429,49 TL bedelle başka bir firmaya ihale edildiğini, gerçekte eksik ve kusurlu olduğu belirlenen işlerin giderim bedelinin bu miktarın altında olduğunu belirterek KDV dahil 294.429,49 TL'den ve kesilen günlük 250,00 TL gecikme cezasından müvekkilinin sorumlu olmadığının ve davaya konu binanın kesin kabul aşamasına geldiğinin tespitini, mahkemece bu talebin uygun görülmemesi halinde belirlenen bedelin ve gecikme cezası miktarının fahiş olması sebebiyle indirilerek tespitini talep etmiş; 08/02/2018 tarihli ön inceleme duruşmasında menfi tespit taleplerini istirdada dönüştürmüştür.

II. CEVAP