muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9774, Karar No: 2023/2757, Tarih: 16.05.2023

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, Mahkemenin kanaat ve takdirine, şikâyetçinin aşamalardaki beyanları ile incelenen dava dosyası içeriğine göre, eylemin suça sürüklenen çocuklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, suç vasfının doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 Esas, 2018/554 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin olup olmadığının takdirî bakımından, Mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden, başka bir Mahkemede alınmış sosyal inceleme raporlarının hükme esas alınması suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Suça sürüklenen çocuk ...'in adli sicil kaydında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel sabıkası olmadığı, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun niteliği gereği giderilmesi gerekli somut (Maddi) bir zararın bulunmadığı, suç tarihinde kayden sabıkasız olan suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden 5237 sayılı Kanun'un 231/6-b bendinde belirtilen “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken “Maddi zararı gidermediği” biçimindeki yasal ve dosya içeriğine uygun olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümüde açıklanan nedenlerle, ... Çocuk Mahkemesinin, 02.06.2016 tarihli ve 2015/427 Esas, 2016/354 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5753, Karar No: 2015/7542, Tarih: 25.05.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/5753 E.  ,  2015/7542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARAMÜRSEL ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/06/2014

NUMARASI : 2014/101-2014/365

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece elatmanın önlenmesi isteminin kabulüne, ecrimisil isteminin kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ’ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

KARAR

Dava, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemlerine ilişkindir.

Davacılar, paydaşı oldukları 2186 ve 2349 parsel sayılı taşınmazları, davalılardan Mustafa’nın şirket tabelası asmak ve inşaat işi yapmak suretiyle şufa davasının açıldığı 28/07/2008 tarihinden itibaren haklı ve hukuki bir gerekçeye dayanmaksızın kullandığını, diğer davalı Ahmet’in ise oduncu tabelası asmak, hızar makinesi montaj ederek odun koymak suretiyle taşınmazı haksız ve izinsiz olarak kullanmak suretiyle müdahale ettiklerini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ile taşınmazın eski hale getirilmesini, davalı Mustafa’dan 28/07/2008 tarihinden dava tarihine, davalı Ahmet’ten 30/05/2011 tarihinden dava tarihine kadar olan döneme ilişkin ecrimisile, taşınmazların boşaltılma tarihine kadar belirlenecek aylık kira bedelinin tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı Ahmet, elatmanın önlenmesine ilişkin talebi kabul ettiğini, istedikleri zaman taşınmazı davacılara teslime hazır olduğunu, ancak taşınmazı davacıların muvafakatları ile kullandığı için ecrimisil talebininin yerinde olmadığını, davaya sebebiyet vermediği ve elatmanın önlenmesi talebini kabul ettiği için yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaması gerektiğini belirtmiştir.

Davalı Mustafa, dava konusu taşınmazda 1/3 pay sahibi iken, şuf’a davasının kabulü ile paydaşlığının sona erdiğini, davayı kaybedince taşınmazda bulunan tabelayı kaldırdığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen karar Dairece “… öncelikle davada ileri sürülen isteklerden el atmanın önlenmesi isteği ile ilgili olarak keşfen saptanan ya da saptanacak dava değeri üzerinden peşin harcın alınması, bu zorunluluk yerine getirildiği takdirde davaya devam edilmesi gerekirken, anılan husus gözardı edilerek işin esası bakımından hüküm kurulması doğru değildir” gerekçesi ile bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonrası Mahkemece, davalı Mustafa’nın 2186 parsel sayılı, davalı Ahmet’in 2349 parsel sayılı taşınmazlara elatmasının önlenmesine, ecrimisil taleplerinin kısmen kabulüne, dava tarihinden taşınmazların boşaltılma tarihine kadar aylık 65-TL kira bedelinin davalılardan ayrı ayrı tahsiline karar verilmiş, karar davalılarca temyiz edilmiştir

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu 2186 ve 2349 parsel sayılı taşınmazların evveliyatında 1/3 payla davacılar Cengiz, Mehmet ve dava dışı Celal adına kayıtlı iken, Celal ’un payını 30/04/2008 tarihinde davalı Mustafa’ya sattığı, eldeki davanın davacıları tarafından Karamürsel Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2008/297 esasında açılan şuf’a davasının kabulle sonuçlanarak 10/02/2011 tarihinde kesinleştiği, 30/05/2011 tarihi itibariyle davacılar Cengiz ve Mehmet adına ½ payla tescil kaydının oluştuğu anlaşılmaktadır.

Davacıların paydaş olduğu 2186 parsel sayılı taşınmaza, davalı Mustafa’nın, maliki olduğu, 50 parsel sayılı taşınmazda üretilen ürünlerin sevkiyatını sağlamak üzere yol olarak kullanmak ve dava tarihi itibari ile inşaat pislikleri, molozları koyarak müdahalede bulunduğu keşfen saptanmak suretiyle elatmanın önlenmesine ve ecrimisile hükmedilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bilindiği gibi şuf’a davası yenilik doğurucu bir davadır. Bu nedenle şuf’a davasının kesinleştiği 10/02/2011 tarihinden, dava tarihi olan 02/12/2011 tarihine kadar olan dönem için ecrimisile hükmedilmesi gerekirken, tescil kaydının oluştuğu 30/05/2011 tarihinden itibaren ecrimisile hükmedilmesi doğru değilse de, temyiz edenin sıfatına göre bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Öte yandan, her ne kadar temyiz dilekçesinde ilk karardan sonra taşınmazın 1 ay içinde boşaltılıp eski hale getirildiğinden bahsedilmişse de, usulüne uygun tebliğe rağmen bozma sonrası davalı tarafın duruşmalara katılmadığı, yazılı beyanda da bulunmadığı anlaşıldığından bu hususa itibar edilmemiştir. Davalı Mustafa’nın bu hususlara ilişkin temyiz itirazları yerinde bulunmadığından reddine.

Davalı Ahmet’in temyiz itirazlarına gelince,

Ecrimisil, kötüniyetli zilyedin malike ödemek durumunda olduğu haksız kullanım tazminatı olup, 3. kişi olan davalının intifadan men edilmesine gerek yoktur. Bu durumda davalı Ahmet’in taşınmazı haksız olarak kullandığı saptanarak belirlenen ecrimisile hükmedilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalı Ahmet’in bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddine.

Diğer yandan, bilindiği üzere haksız eylem niteliği taşıyan elatamanın önlenmesi davalarının fiilen elatan kişiye karşı açılması gerekir. 2349 parsel sayılı taşınmazın davalı Ahmet tarafından kullanıldığı keşfen belirlendiği gibi davalının da kabulündedir.

Ne var ki, davalı Ahmet’in yargılama sırasında taşınmazı boşalttığı davacı vekilinin 02/05/2012 tarihli celsedeki beyanı ile saptandığına göre, Ahmet’e yöneltilen davada elatmanın önlenmesi isteği açısından dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken davanın kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Ne var ki, davalı Ahmet’in yargılama sırasında taşınmazı boşalttığı davacı vekilinin 02/05/2012 tarihli celsedeki beyanı ile saptandığına göre, Ahmet’e yöneltilen davada elatmanın önlenmesi isteği açısından dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken davanın kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Ayrıca, elatmanın önlenmesi davaları haksız kullanıma ilişkin davalar olup, 2186 parsel sayılı taşınmazın davalı Mustafa, 2349 parsel sayılı taşınmazın davalı Ahmet tarafından kullanıldığı belirlenerek, her bir davalı için ayrı ayrı hüküm oluşturulmasına rağmen, herbir davalının kullandığı taşınmaza ilişkin ayrı ayrı yargılama gideri ve vekalet ücreti belirlenmesi gerekirken taşınmazların toplam değeri üzerinden yargılama giderlerine hükmedilmesi de hatalıdır. Her iki davalının bu konuya ilişkin temyiz itirazları yerindedir.

Kabule göre de; ecrimisil istemli davalarda ancak dava tarihine kadar gerçekleşmiş olan zararın istenebileceği, dava tarihinden sonra gerçekleşmesi muhtemel zararın ayrı bir davanın konusunu oluşturacak olması karşısında, mahkemece dava tarihinden taşınmazın boşaltma tarihine kadar aylık 65-TL kira bedeline hükmedilmesi de isabetsizdir.

Davalıların bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/373, Karar No: 2021/5113, Tarih: 08.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/373 E.  ,  2021/5113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 08/04/2021 günü temyiz eden davalılar vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davalılar vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Taraf vekillerinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Şöyle ki;

1-) Dava konusu taşınmazlardan ... İlçesi, Müşrüflü Köyü 75 parsel sayılı taşınmaz için mahkemece uyulan bozma kararında ayrı bir başlık altında açıklanan bozma gerekçeleri arasında, ... ve ... Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüklerinin veri cetvelleri ortalamasının alınması yönünde bir bozma nedeni bulunmadığı halde, davalılar lehine oluşan usulî kazanılmış hak gözetilmeden, diğer parseller için yapılan bozma nedenlerini bu parsel için de uygulamak suretiyle hesaplama yapan bilirkişi raporunun hükme esas alınması suretiyle eksik bedel tespiti,

2-) Dava konusu taşınmazlardan ... İlçesi, ... Köyü 47 parsel sayılı taşınmaz için bozma öncesi hükmedilen 573.735,66 TL bedele ilk karar tarihine kadar yasal faiz uygulanması gerekirken, maddi hata ile bozma sonrası belirlenen 803.578,38 TL için ilk karar tarihine kadar yasal faiz uygulanması,

3-) Davacı idarece fazladan bloke edilen bedelin, davalı tarafa ödenmiş ise davalı tarafça bankadan çekilmesine kadar varsa birikmiş olan mevduat faiziyle birlikte davacı idareye verilmesine, ödenmemiş ise davacı idareye iadesine dair karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması,

Doğru olmadığı gibi;

4-) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

4-) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

5-) Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalılar yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 08/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25718, Karar No: 2017/35505, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/25718 E.  ,  2017/35505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23881, Karar No: 2014/16847, Tarih: 17.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/23881 E.  ,  2014/16847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : 1)Defter ve belgeleri ibraz etmemek: 213 sayılı VUK.nun 359/a-2, TCK.nun 62 ve 51 . maddelerinin uygulanması ile 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve bu cezanın ertelenmesine dair.

2)Sahte fatura kullanmak: 213 sayılı VUK.nun 359/b-1 , TCK.nun 43, 62 ve 51 . maddelerinin uygulanması ile 18 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve bu cezanın ertelenmesine dair. (Üç Kez)

I-Sanık müdafiinin, "2004 yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği Aralık 2004 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

II - Sanık müdafiinin, "defter ve belgeleri ibraz etmemek" ve "2005 ve 2006 yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

1- 213 sayılı Yasanın 139. maddesine göre vergi incelemesinin işyerinde yapılması gerektiği, ticari faaliyetine devam ettiği anlaşılan sanığa vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatın bizzat kendisine 16.05.2006 tarihinde iş yerinde yapıldığı anlaşılmakla, hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi aksi takdirde, yapılan tebligatın hukuki geçerliliğinin bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Sanığın suça konu defter ve belgelerin çalındığını savunması ve buna ilişkin kolluk fezlekesinin de mevcut olması karşısında, unsurları oluşmayan suçtan sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Sanığın suça konu defter ve belgelerin çalındığını savunması ve buna ilişkin kolluk fezlekesinin de mevcut olması karşısında, unsurları oluşmayan suçtan sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkumiyetine karar verilmesi,

3-Kabule göre de; 2004 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin vergi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sabıkası da bulunmayan sanık hakkında "defter ve belgeleri gizlemek" eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 08.02.2008 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesiyle değişik CMK'nun 231. maddesinin zarar giderilmediğinden bahisle uygulanmaması,

4-Sanığın yetkilisi olduğu Ceyda Metal hakkında düzenlenen Vergi Tekniği Raporunda gerçekte hiçbir ticari faaliyeti olmadığı, depo giriş kayıtlarının ve emtia alış belgelerinin mevcut olmadığının tespiti ile sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılmış olması; sahte fatura kullanmak suçundan açılmış bir dava bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanığın 2005 ve 2006 yıllarında hangi tarihli faturaları kime sahte olarak düzenleyip verdiği, sahtelik delillerinin neler olduğu karar yerinde açıklanıp gösterilmeden suç vasfında yanılgı sonucu yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

5-Sanığın fiilinden dolayı somut bir zararın oluşup oluşmadığı, oluşmuşsa kaçakçılık suçu raporunda belirtilen fiilinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı araştırıp irdelenmeden eksik soruşturma ve yetersiz gerekçe ile zararın giderilmediğinden bahisle hükmün açıklanmasının geri bırakılmamasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15480, Karar No: 2017/4698, Tarih: 19.04.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/15480 E.  ,  2017/4698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ... tarafından yaptırılan ... ... ... ... Konutları'ndan daire satın alan dava dışı Halil TABBAS ile arasında devir protokolü olduğunu, buna göre devraldığı dairenin teslimatının yapılmasına rağmen teslimin birçok eksik ile yapıldığını ve taşındıktan sonra birçok ayıplı iş belirlediğini, bağımsız bölümün iç bünyesinde, ortak alanlarda ve site içinde gizli ayıp ve eksik imalatların bulunduğunu belirterek, bu zararların giderilmesi için gerekli bedelin dava tarihi itibariyle tespitine, gizli ayıplar ve eksik imalat bedeli olarak 500,00 TL’nin yasal faiziyle tahsilini istemiş; 20.08.2014 tarihli ıslah dilekçesiyle de talebini 6.970,25 TL’ye yükselterek faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dairede ayıp ve eksik bulunmadığını sorumluluğun yüklenici firmaya ait olduğunu, ayıp ihbar mükellefiyetinin yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 500,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, 6.470,25 TL'nin 20/08/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bentin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.