muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17055, Karar No: 2015/3950, Tarih: 05.03.2015

Somut olayda, davacı tarafından ibraz edilen 04.11.2005 tarihli .... Tıp Merkezi tarafından hazırlanan faturada davacıya acil muayene, serum takma, enjektör ve röntgen gibi tıbbi tedavilerin yapıldığı belirtilmiştir. Yine ... Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2006/108 Esas sayılı ceza yargılamasında davalı sürücü taksirle yaralama suçundan cezalandırılmış olup karar kesinleşmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda da davacının meydana gelen kazada yaralandığı kabul edilip buna istinaden maddi tazminat talebi kabul edilmiştir. Davacının yaralandığının kabul edilmesi karşısında artık somut olayın şartlarına göre davacı yararına hakkaniyete uygun miktarda manevi tazminat takdir edilmelidir. Davacıda meydana gelen yaralanmanın hafifliği yahut ağırlığı tazminat miktarının tayininde nazara alınması gereken bir durumdur.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacıya ait tedavi evrakları, davalı sürücünün kusur oranı, yaralanmanın niteliği ve diğer hususlar gözetildiğinde, kaza nedeniyle cismani zarara uğrayan davacı lehine hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde manevi tazminat talebinin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 05.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12780, Karar No: 2015/29702, Tarih: 08.10.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/12780 E.  ,  2015/29702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ilgaz Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında 01.11.2011 olarak yanlış yazılan suç tarihinin 18.07.2010 şeklinde mahkemesince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Mala zarar verme suçu, başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanılış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; Ilgaz-Sarmaşık köyünde ikamet eden ve fakat aralarında geçmiş olaylara dayalı husumet bulunan taraflardan biri olan 18.04.1945 doğumlu Mahmut oğlu sanık Yakup'un katılanların ikameti önüne gelip, yerden aldığı taşı atarak 20x30 cm ebadındaki mutfak pencere camını kırması eyleminin "mala zarar verme" suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında yukarıdaki eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiştir.

ozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 08.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/35765, Karar No: 2012/42014, Tarih: 06.12.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/35765 E.  ,  2012/42014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın da katıldığı 24.02.2009 tarihli duruşma sonunda bir dahaki duruşmanın 28.04.2009 tarihinde bırakıldığı, tanıkların mazereti nedeniyle başvurmaları üzerine sanığın yokluğunda 16.03.2009 ve 01.04.2009 tarihlerinde duruşma yapılarak 01.04.2009 tarihli duruşmada sanığın mahkumiyetine karar verilerek, savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.12.2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13745, Karar No: 2019/7780, Tarih: 11.11.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/13745 E.  ,  2019/7780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak, Defter ve belge ibraz etmemek

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; beraat

Sanık ... hakkında; mahkumiyet

Katılan vekilinin 19.12.2013 tarihli temyiz dilekçesinin, sanıklardan ... hakkında “Defter ve Belge İbraz Etmeme“ suçundan verilen beraat kararına yönelik olduğu anlaşılmakla, katılan vekili yönünden bu hükme hasren yapılan temyiz incelemesinde;

I-Sanık ... hakkında “Defter ve Belge İbraz Etmeme“ suçundan verilen beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesi:

Sanığın suç kastı bulunmadığından CMK'nin 223/2-c. maddesi uyarınca beraati gerektiği mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma“ suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinin temyiz nedenlerinin incelenmesi:

Suç tarihlerinde ... Grafik Dijital Baskı Rek. ve Yay. San. Tic. Ltd. Şti.‘nin işlerini fiilen idare eden sanık hakkında, “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma“ suçlarını işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın faturaların gerçek alışverişlere dayandığını beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi ile dosya içerisinde mevcut tarihsiz dilekçelerinin ekinde bir kısım tahsilat ve tediye makbuzlarının suretlerini ibraz etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespit edilmesi bakımından;

1-Sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının tamamının dosyaya getirtilmesi, bu şirketlerin yetkilileri hakkında “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından dava açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi,

2-Gerektiğinde faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan ve sanık tarafından ibraz edilen tediye makbuzları, diğer banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları düzenleyenin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak, faturaları düzenleyen mükellefler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde mahkûmiyet hükümleri kurulması,

3-Kabule göre de;

3-Kabule göre de;

a)2007 takvim yılı yönünden “25.01.2008“, 2008 takvim yılı yönünden “25.09.2008“ olan suç tarihlerinin gerekçeli karar başlığında “2007-2008“ olarak yanlış gösterilmesi,

b)Sanığın aynı takvim yılı içerisinde birden fazla sahte fatura kullanma şeklinde gerçekleşen eylemlerine ilişkin olarak, TCK‘nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini, yasaya aykırı,

c)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibarıyla sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 11.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17832, Karar No: 2013/27797, Tarih: 21.11.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/17832 E.  ,  2013/27797 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a muhalefet suçundan sanık ...'ın, 6136 sayılı Kanun'un 13/3 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 52. maddeleri gereğince 1 yıl hapis ve 600,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına, cezasının 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesine göre cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin (BAKIRKÖY) 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.07.2010 tarihli ve 2010/42 esas, 2010/521 sayılı kararını kapsayan dosyasıyla ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre,

1- Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 28.12.2005 tarihli ve 2005/11724-19669 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7. maddesinin 2. fıkrasında "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur." 3. fıkrasında "Hapis cezasının ertelenmesi, koşullu salıverilme ve tekerrürle ilgili olanlar hariç; infaz rejimine ilişkin hükümler derhal uygulanır." şeklinde infaz rejimi ile ilgili düzenlemelere yer verilmesi karşısında, sanık hakkında tekerrüre esas mahkûmiyeti olduğu gerekçesiyle, 04/11/2003 olan suç tarihinde yürürlükte olmayan, infaz rejimi ile ilgili bulunan ve sanık aleyhine hüküm doğuracak surette, hükmedilen hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesinde,

2- 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunu'nun 5/2. maddesinde yer alan "Bu kanunlarda Türk Ceza Kanununda belirlenen cezalar sistemine uygun değişiklik yapılıncaya kadar, (...) alt veya üst sınırlar arasında uygulama yapılmasını gerektirir nitelikteki adli para cezalarında cezanın alt sınırı dörtyüzellimilyon, üst sınırı yüzmilyar Türk Lirası olarak uygulanır. Bu fıkra hükümleri, nispî nitelikteki adli para cezaları hakkında uygulanmaz." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, suçun işlendiği tarihte yürürlükte bulunan 6136 sayılı Kanun'un 13/1. maddesinde öngörülen para cezası miktarının 343,00 yeni Türk Lirası olduğu gözetilmeden, sanığın aleyhine olacak şekilde 5728 sayılı Kanunla değişik 13/1. maddeye göre temel ceza olarak 30 gün adlî para cezası belirlenip, 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi uygulanarak 600 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 20.09.2013 gün ve 58034 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 08.10.2013 gün ve KYB/2013-324028 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 5/2. maddesinde yer alan “Bu kanunlarda Türk Ceza Kanununda belirlenen cezalar sistemine uygun değişiklik yapılıncaya kadar, alt veya üst sınırlar arasında uygulama yapılmasını gerektirir nitelikteki adli para cezalarında cezanın alt sınırı dörtyüzellimilyon, üst sınırı yüzmilyar Türk Lirası olarak uygulanır.” şeklindeki düzenleme uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca temel adli para cezasının 343 TL olduğu gözetilmeden, sanığın aleyhine olacak şekilde suç tarihinde yürürlükte olmayan ve 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 13/1. madde ve fıkrası uyarınca 30 gün adli para cezası tayini,

2- 5237 sayılı TCK.nun 7. maddesinin 3. fıkrasında "Hapis cezasının ertelenmesi, koşullu salıverilme ve tekerrürle ilgili olanlar hariç, infaz rejimine ilişkin hükümler derhal uygulanır." şeklinde infaz rejimi ile ilgili düzenlemelere yer verilmesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda tekerrür hükmünün bir infaz kurumu olarak düzenlenmesi nedeniyle 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlarda TCK.nun 58. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden Bakırköy 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.07.2010 gün, 2010/42 esas, 2010/521 sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi uyarınca oybirliğiyle (BOZULMASINA), hükümden 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uyarınca tayin edilen “1 yıl hapis ve 30 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sanığa verilen 30 gün adli para cezasının TCK.nun 52. maddesi uyarınca, sanığın sosyal ve ekonomik durumu dikkate alınarak günlüğü 20 TL’den 600 TL adli para cezasına çevrilmesine” ilişkin kısmın çıkarılarak sanığın “6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uyarınca 1 yıl hapis ve 343 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin yazılması ve hükümden 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle hükmün diğer hususların aynen muhafazasına ve kararın bu şekilde infazına, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 21.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12904, Karar No: 2010/1953, Tarih: 25.02.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/12904 E.  ,  2010/1953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında aylık 600.-TL'den 16.02.2009 - 16.04.2009 dönemi kira parası toplam 1800.-TL'nin tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine davalı borçlunun itiraz etmesi üzerine davacı icra mahkemesinden Itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece itirazın kaldırılması ve tahliyeye karar verilmesi üzerine karar davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere ve kararın dayandığı gerekçeye göre davalı borçlunun tahliye yönünden temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı borçlunun alacak yönünden temyiz itirazlarına gelince; davacı 04.05.2009 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde 03.02.2009 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesine dayanmıştır. Aylık kira parasının 600.-TL olarak kararlaştırıldığı kira sözleşmesinde kira parasının her ayın onaltıncı günü akşamına kadar peşin bankaya ödeneceği hüküm altına alınmıştır. Bu kira sözleşmesi hususunda taraflar arasında ihtilaf bulunmamaktadır. Davalı borçlu süresinde icra müdürlüğüne yapmış olduğu itirazında borcunun bulunmadığını ilk kira parasını elden diğer kira paralarını banka aracılığı ile ödediğini savunmuş ve banka dekontu ibraz etmiştir. Mahkemece süresinde yapılan ödemeler indirildikten sonra kalan miktar üzerinden itirazın kaldırılmasına ve tahliyeye karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte yazılı nedenlerle davalı borçlunun temyiz itirazlarının reddi ile kararın tahliye yönünden ONANMASINA, 2 no'lu bentte yazılı nedenlerle davalı borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile kararın alacak yönünden BOZULMASINA, onanan kısım için temyiz itirazlarının kabulü ile kararın ve aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 25.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7395, Karar No: 2012/24298, Tarih: 16.11.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/7395 E.  ,  2012/24298 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK.'nın 85/1, 50/1-a, 52/4, 53/6, 63.maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanığın ölenin yakın akrabası olduğuna ve hakkında 5237 sayılı TCK'nın 22/6.maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 16/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12033, Karar No: 2010/13581, Tarih: 16.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/12033 E.  ,  2010/13581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: BAKIRKÖY 10. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/05/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakan A. Ç.'ın mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla 212 parseldeki 1 nolu bağımsız bölümün 10/26 payını davalı oğlu Z., kalan 16/26 payın da davalı oğlu H.'a, 1 parseldeki 1/6 payını davalı torunu Ç..'e, 1/6 payında davalı gelini S.'ye satış suretiyle muvazaalı temlik ettiğini ileri sürerek, miras payları oranında tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalı S.. yönünden davanın husumetten reddine, diğer davalılar yönünden temliki işlemlerin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı ve davalılar Z. ve H.. ile davalı Ç.. tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali, tescil veya tenkis isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davalı S.. yönünden davanın husumet nedeniyle reddine, diğer davalılar yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillere göre, tarafların miras bırakanı A.. Ç..’ın çekişme konusu 212parsel sayılı taşınmazdaki 1 nolu bağımsız bölümdeki paylarını davalı oğulları Z.. ve Hasan’a, 1 parseldeki paylarını da davalı torunu Ç.. ve davalı gelini S.’ye satış suretiyle devrettiği kayden sabittir.

Davacılar, temliki işlemin mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı biçimde gerçekleştirildiğini ileri sürerek, eldeki davayı açmışlar; davalılar ise miras bırakanın, tüm mirasçılarına taşınmazlar verdiğini, paylaştırma amacıyla hareket ettiğini, muvazaa bulunmadığını savunmuşlardır.

Mahkemece, davalı S..’nin çekişmeli 1 parsel sayılı taşınmazdaki payını dava açılmadan önce 3. kişiye satmış olduğu gözetilerek aleyhine açılan davanın husumetten reddine karar verilmiş olmasında ve lehine avukatlık ücreti takdirinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine;

Diğer davalıların temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l–4–1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, miras bırakan tarafından sağlığında hak dengesini gözeten, kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapılmışsa, mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olayda, tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapıldığı yönündeki savunma yönünden, uyuşmazlığı çözecek nitelikte bir araştırma yapıldığını söyleme imkânı yoktur.

Hal böyle olunca, toplanan ve toplanacak olan tüm deliller yukarıdaki ilkeler uyarınca değerlendirilerek miras bırakanın gerçek iradesinin ve amacının bir başka anlatımla, denkleştirme amacıylamı hareket ettiği, yoksa mal kaçırmayı mı amaçladığının duraksamaya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulması varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru değildir.

Davalıların, bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3427, Karar No: 2010/10065, Tarih: 03.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/3427 E.  ,  2010/10065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; ağaçlara ise maktuen değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taşınmazda bulunan 1 adet hurma ağacı haricindeki tüm ağaçların el atma tarihinden sonra dikildikleri gözetilmeksizin bedellerine hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 31.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.