muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15991, Karar No: 2015/2512, Tarih: 18.02.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/15991 E.  ,  2015/2512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÖDEMİŞ 2. ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/07/2014

NUMARASI : 2013/500-2014/353

Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde özetle; davalının, müvekkilinin babası olduğunu; davacının anne ve babasının, Ödemiş 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/511 E. 2012/547 Karar sayılı kararı ile boşandıklarını; karar ile birlikte, müvekkilinin reşit olduğundan bahisle lehine nafakaya hükmedilmediğini; davacının, halen İzmir ..........Üniversitesi......... Fakültesi .............. lisans öğrencisi olup, 2012-2013 yılında yabancı dil eğitimi aldığını ve 2013-2014 yılı itibariyle 1. Sınıf öğrencisi olduğunu; müvekkilinin okuduğu okulun özel bir okul olduğunu, temel ihtiyaçlarının tamamının hiçbir ekonomik geliri olmayan annesi E.. Y.. tarafından karşılandığını; davacının, hali hazırda öğrenci olup, eğitim ve diğer giderlerinin annesi tarafından karşılanmaya çalışıldığını; davalı ise, hayvan yem bayiliği ve ayakkabı imalatı işiyle uğraştığı gibi, yaklaşık 100 baş büyükbaş hayvandan mütevellit çiftliği ve ortak olarak ektiği çiçekçilik serasının bulunduğunu; davalının, kendi çocuğuna gerekli ilgi ve alakayı göstermediğini, bir babanın en temel görevinden olan çocuğunun eğitim hayatı ile yakından ilgilenmediğini, iaşesine de destek olmadığını belirterek; müvekkili davacı için dava tarihinden itibaren aylık 1.500,00 TL yardım nafakasına hükmedilmesini ve dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde özetle; açılan davanın haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, müvekkilinin psikolojik olarak tedavi gördüğünü, hastane kontrolü altında olduğunu ve devamlı ilaç kullandığını; müvekkilinin rahatsızlığının günlük yaşamını çalışmasını birebir etkilediğini, düzenli bir iş yapamadığını, çalışamadığını; müvekkilinin, bu koşullar altında dahi baba olarak sorumluluğunun bilincinde hareket ederek davacıya imkanları nispetinde her ay düzenli olarak yaşamını idame ettirecek harçlığı banka hesabına yatırdığını; davacının iddialarının doğru olmadığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, TMK'nun 328/2.maddesi uyarınca, davacının eğitim süresi boyunca aylık 400,00 TL nafakanın dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık iradlar halinde davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava; yardım nafakası talebine ilişkindir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, TMK'nun 328/2.maddesi uyarınca, davacının eğitim süresi boyunca aylık 400,00 TL nafakanın dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık iradlar halinde davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava; yardım nafakası talebine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 364/1 maddesine göre; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan alt soyuna nafaka vermekle yükümlüdür. Aynı kanunun 365. maddesinin 2.fıkrasında davanın; davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibaret olduğu düzenlenmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 328/2 maddesine göre; çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.

Hukuk Genel Kurulu'nun 07.06.1998 gün, 1998/656; 688 sayılı ilamında yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakasına karar verilebilmesi için nafaka isteyenin yardım edilmemesi halinde zarurete düşeceğinin anlaşılması gerekmektedir. Zarurete düşme terimi çok sıkıntılı bir durumu ve ekonomik şartları ifade eder. Hükmedilecek yardım nafakasının miktarı yalnızca sözkonusu sıkıntılı durumu önlemeye matuftur. Yardım nafakası yoluyla nafaka isteyenin geçiminin ve her türlü gereksinmelerinin sağlanması gerekmez.

Eğitimine devam eden reşit birey, kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise; ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için yeterli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde, Türk Medeni Kanun'un 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; tarafların baba kız oldukları; davacının İzmir .......... Üniversitesi ............ Fakültesi ........... birinci sınıf öğrencisi olduğu; davalı babanın ise, süs bitkisi yetiştiriciliği yaptığı, davalının iş ortağının tanık olarak beyanında, aylık gelirlerinin ortalama 2.000- 2.200 TL olduğunu bildirdiği anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayda; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, yardım nafakasının niteliği, davalının gelir durumu, davacının üniversitede öğrenim gördüğü nazara alındığında; hükmedilen nafaka miktarı az olup, Türk Medeni Kanunu'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun görülmemiştir. Bu itibarla, davacı tarafın temyiz itirazları yerinde görülerek hükmün bozulması gerekmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayda; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, yardım nafakasının niteliği, davalının gelir durumu, davacının üniversitede öğrenim gördüğü nazara alındığında; hükmedilen nafaka miktarı az olup, Türk Medeni Kanunu'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun görülmemiştir. Bu itibarla, davacı tarafın temyiz itirazları yerinde görülerek hükmün bozulması gerekmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; davacının ihtiyaçlarını karşılayacak, davalının geliriyle orantılı olacak şekilde, hakkaniyet ilkesi de gözetilerek, uygun bir nafakaya hükmetmek olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4802, Karar No: 2014/4963, Tarih: 27.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/4802 E.  ,  2014/4963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDİRNE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/04/2013

NUMARASI : 2012/518-2013/133

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; davacının 22 M 0075 ticari plakalı minibüsün sahibi olduğunu, davalı Belediye Meclisinin kararı üzerine davalıya 55.000 TL'si ödeyerek tek araç ile toplu ulaşım sistemine dahil olduğunu, ancak Edirne İdare Mahkemesinin 2007/201 E.- 2007/974 K.sayılı kararı ile anılan meclis kararının iptal edildiğini, bu karar ile tek araçla toplu ulaşım sistemine son verildiğini, böylece taraflar arasındaki sözleşmenin de sona erdiğini iddia ederek, sözleşme gereği ödediği bedelin iadesi amacıyla başlattığı takibe vaki itirazın iptali ile inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili süresinde verdiği cevap dilekçesi ile, zamanaşımı itirazında bulunmuş, esasa yönelik de davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davacının sözleşmenin geçersiz hale geldiğini en geç 17.08.2011 tarihli taahhütnameyi imzaladığı gün öğrendiği kabul edilse dahi (ki kendisi daha önceki bir tarihte sistemin iptal edildiğini dilekçede belirtmiştir) çünkü yeni oluşan sisteme aracı ile katılması sözkonusudur, davacının öğrenme tarihi ile icra takibi yaptığı tarih arasında zamanaşımı süresinin geçtiği kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda, taraflar arasında davacının toplu ulaşım sistemine katılması konusunda sözleşme bulunduğunda uyuşmazlık yoktur. Sözleşme sonradan geçersiz olsa dahi sözleşmeden doğan uyuşmazlıkta TBK'nun sebepsiz zenginleşmeye ilişkin olan zamanaşımı sürelerinin burada uygulanması söz konusu olamaz.

TBK.nun 146.maddesinde ( 818 sayılı BK md.125) sözleşmeye dayanan alacakların, başka türlü hüküm mevcut olmadığı takdirde 10 yıllık zamanaşımına tabi olduğu hükme bağlanmıştır. Dava konusu ihtilafta uygulanacak zamanaşımı süresi, taraflar arasında sözleşme ilişkisi bulunması nedeniyle TBK'nun 146. maddesi gereğince 10 yıl olup, dava tarihine kadar geçen sürede, zamanaşımı süresi dolmamıştır. Dairemizce tüm içtihatların da bu doğrultuda olduğu açıktır. (Yargıtay 3.H.D. 11.09.2003 gün ve 2003/10466 E.- 2003/9936 K.)

Bu nedenle davanın esasına girilip, taraf delilleri toplanarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken mahkemece zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Bu nedenle davanın esasına girilip, taraf delilleri toplanarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken mahkemece zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3293, Karar No: 2013/10453, Tarih: 21.11.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/3293 E.  ,  2013/10453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVALILAR : Hazine - ... - ... ve Ark.

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında davaya konu, ... Köyü, ... ada ... parsel sayılı 25385,43 m² yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden davalılar adına tespit edilmiştir.

Davacı ... Yönetimi, dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu halde, arazi kadastrosu sırasında, orman kadastrosu çalışması ile saptanan orman sınır noktalarını birleştiren hattın dışında bırakıldığını ileri sürerek, tesbitin iptali ile orman niteliğinde Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, davanın reddine; davaya konu ... ada ... parsel sayılı taşınmazın tesbit gibi tesciline karar verilmiş, davacı ... Yönetimi ve davalılardan Hazine tarafından hükmün temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 28.03.2012 tarihli ve 2011/17018 E.- 2012/4672 K. sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “Dava konusu taşınmaza kısmî ilân süresinde dava açılmış olması nedeni ile malik hanesinin boş olduğu kabul edilmeli ve hâkim tarafından re'sen hak sahibinin belirlenmesi ve zilyetlik koşullarının araştırılması gerektiği, keşif sırasında dinlenen yerel ve tutanak bilirkişileri ve tanık sözlerinden taşınmazın davalıların kök murislerinden kaldığı, öncesinde üzerinde tarım yapıldığı, ancak son 20 yıldan beri ekilip biçilmediğinin anlaşıldığı, dosyadaki 07/06/2010 tarihli ziraatçı bilirkişi raporunda da, taşınmazın hali hazırda ekili olmadığı, uzun yıllardır işlenmediğinden dolayı içinde çeşitli sayıda ve yaşta ardıç, meşe ve böğürtlen ağaçların yetiştiği, ayrıca; üzerinde çayır otlarının bulunduğu, güneyinde devlet ormanı ile sınır olduğunun bildirildiği, 28/05/2010 tarihli orman bilirkişi kurul raporunda ise, taşınmaz üzerinde 10-15 yaşlarında ardıç, meşe fidanları ile böğürtlen, dikenlik ve çalılıkların olduğu, öncesinde tarım arazisi olarak kullanıldığı, ancak; son 20 yıldır ekilmediği, uzun yıllar ekilmemesi nedeniyle çevrede bulunan orman gençliği gelerek alanda büyüme başarısı gösterdiğinin bildirilmesi nedeni ile, davalıların taşınmazı iradî olarak en az 20 yıl önce terk ettikleri ve taşınmazın eylemli olarak orman niteliği kazandığının kabulü gerektiğinden ve davalı yararına da 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı koşulların, özellikle zilyetliğin aralıksız sürmesi koşulunun oluşmadığı anlaşıldığından ve taşınmazın malik hanesinin de boş olduğu gözönünde bulundurularak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile reddine karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.” denilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucu davanın kabulüne; dava konusu taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tebpitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. madde hükmüne göre yapılmıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 21/11/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4775, Karar No: 2018/2264, Tarih: 15.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4775 E.  ,  2018/2264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığının 23.11.2011 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında "defter ve belge ibraz etmeme" suçundan açılan kamu davasında zamanaşımı süresi içinde mahallinde bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

1-Sanık ... hakkında "2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, vergi suçu raporu ile eklerinin, sanık hakkında "defter ve belge ibraz etmeme" suçuna ilişkin olduğu, Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 23.11.2011 tarih ve 2011/14470 Esas sayılı iddianamesi ile vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, "defter ve belge ibraz etmeme" suçundan kamu davası açıldığı, "2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak sanık hakkında "2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçundan beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA,

2-Sanıklar ... ve ... ... ... (...) hakkında "2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2-Sanıklar ... ve ... ... ... (...) hakkında "2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Sanıklar hakkında vergi suçu ve vergi tekniği raporları ile mütalaaya uygun olarak "2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından açılan kamu davasında; sanıkların savunmalarında atılı suçu kabul etmeyerek defter ve belgelerinin kaybolduğunu ve buna ilişkin gazete ilanlarının olduğunu belirtmeleri ve dosyada ... ... San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin 2006, 2007, 2008 yıllarına ait alış-satış faturaları, yevmiye ve kebir defteri ve envanter defterlerinin kaybolduğu bildirimine ilişkin gazete küpürlerinin bulunmasına karşılık, sanıkların ortağı oldukları ... Kimya San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından .... adına düzenlenen 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarına ait fatura asıllarının ... ... yargılandığı Dairemizin 2016/5186 ve 2017/8751 Esaslarına kayıtlı dosyalarda mevcut olması karşısında, suç ve cezada şahsilik ilkesinin geçerli olduğu gözetilerek, yüklenen suçun gerçek failin belirlenmesi için suça konu faturalar üzerindeki imza ve yazıların hangi sanığa ait olduğu konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, her ne kadar 24.09.2012 tarihli yazı Küçükyalı Vergi Dairesi Müdürlüğü'nden suça konu faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı sorulmuş ise de alınan cevabi yazıda bu konuda bilgi verilmediği anlaşılmakla, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti için yeniden bu konunun ilgili vergi dairelerinden sorulması, yapılmış ise vergi raporlarının dosya arasına alınması, bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura kullanmaktan dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulmasından sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken yalnızca sanıkların suçlamayı kabul etmeyen savunmalarına dayanılarak yetersiz gerekçe ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

b) Sahte fatura düzenlemek suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden hangi takvim yılından hüküm kurulduğu belirtilmeksizin sanıklar hakkında tek beraat hükmü verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10980, Karar No: 2009/67, Tarih: 12.01.2009

**1. Hukuk Dairesi         2008/10980 E.  ,  2009/67 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ARDEŞEN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 31/07/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, 62 ada 874, 875 ve 876 parsel sayılı taşınmazların maliki olduklarını, taşınmazların öncesinde tapulu olup, kadastro tespitinde miktarlarının düşük gösterildiğini bu durumun eksik kalan bölümün yol olarak tespit harici bırakılmasından kaynaklandığını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile eski tapu kaydına uygun olarak tashihine karar verilmesi isteminde bulunmuşlardır.

Davalılardan Hazine, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, tapu kaydına dayalı tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu taşınmazların kadastro tespiti sırasında "yol" niteliğiyle kadastro harici bırakıldığı bu yerlerin kuzeyinde kalan parsellerin de tapu kaydına dayalı olarak davacılar adına tespit edilip, çap kayıtlarının oluştuğu ve davacıların yol olarak bırakılan bu yerlerin dayanak tapu kayıtları kapsamında kaldığını ileri sürerek, tescil isteğinde bulundukları, mahkemece keşfen elde edilen bilirkişi krokisinde A, B, C harfleri ile gösterilen bölümlerin kayıt kapsamı içerisinde kaldığı belirlenerek davacılar adına tespit edilen taşınmazlara ilave edilmek suretiyle davanın kabulü cihetine gidildiği anlaşılmaktadır.

Gerçekten de mülkiyet belgesi niteliğindeki tapu kaydına değer verilerek hakkında davası kabul edilen A, B, C, harfleriyle gösterilen bölümlerin davacıların tapu kaydı kapsamında kaldığı belirlenmek ve bu olgu mahkemece benimsenmek suretiyle davanın kabulüne karar verilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik yoktur.

Ne varki, dava konusu edilen bu yerler davadan önce imar uygulamasına tabi tutulmuş ve idari işleme dayalı olarak yola terkin edilmiştir. O halde, anılan bu bölümlerin yola terkin işleminin hukuki dayanağını belediye meclis ve buna bağlı olarak ittihaz edilen encümen kararının oluşturduğu sabittir. Anılan idari işlem idari yargı yerinde iptal edilip imar işlemi hukuki dayanaktan yoksun hale getirilmedikçe, başka bir ifade ile idari tasarruf illetten mücerret hale düşürülmedikçe eldeki davanın dinlenme olanağının bulunduğu söylenemez.

O halde, mahkemece bu hususun gözardı edilmiş olması doğru olmadığı gibi, kabul kararı ile geometrik yönü kesinleşen kadastral parsellerin haritası ve çap kaydını bozacak şekilde çekişmeli yerlerin kuzeydeki parsellere ilave edilerek yeni bir mülkiyet durumu oluşturulmasının da sicil oluşturma prensiplerine uygun düşmemesi karşısında doğru olmadığı tartışmasızdır.

O halde, mahkemece bu hususun gözardı edilmiş olması doğru olmadığı gibi, kabul kararı ile geometrik yönü kesinleşen kadastral parsellerin haritası ve çap kaydını bozacak şekilde çekişmeli yerlerin kuzeydeki parsellere ilave edilerek yeni bir mülkiyet durumu oluşturulmasının da sicil oluşturma prensiplerine uygun düşmemesi karşısında doğru olmadığı tartışmasızdır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Davalı Hazinenin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.01.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.