muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6038, Karar No: 2019/1472, Tarih: 28.02.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/6038 E.  ,  2019/1472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nin raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan...’in maliki olduğu 5786 ada 278 parsel sayılı taşınmazını davalı kızlarına satış suretiyle devrettiğini, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile mirasçılar adına tesciline karar verilmesini istemişler, aşamada davacı ... yönünden davayı atiye bıraktıklarını bildirmişlerdir.

Davalılar, davacılardan ...’in mirasçı olmadığını, satış işleminin gerçek olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacılardan ...’in açtığı davanın atiye bırakılması nedeniyle bu davacının açtığı dava bakımından karar verilmesine yer olmadığına, diğer davacılar yönünden muvazaa olgusunun sabit olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan...’in maliki olduğu 5786 ada 278 parsel sayılı taşınmazını 48/96 payını üzerinde bırakıp kalan 48/96 payını 26.12.1997 tarihinde 24/96’şar payla davalı kızları ... ve ...’ye satış suretiyle temlik ettiği, 1926 doğumlu mirasbırakanın 29.10.2012 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak kendisinden önce ölen oğlu Zilfo’dan olma torunları davacılar ..., ... ve ...ile davalı kızları ...ve ...nin kaldıkları, başkaca mirasçının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 0l.04.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanununun 213 ve Tapu Kanununun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, dinlenen davacı tanığı davalı ...’nin eşinden boşandığı için mirasbırakanın davalıya taşınmaz temlik ettiğini, diğer davalı tanıklarının ise davalı ...’nin eşinin lokanta çalıştırdığını, her iki davalının da alım güçlerinin bulunduğunu, mirasbırakanın davacın torunlarına çok iyi baktığı yönünde beyanda bulunmuşlardır. Ayrıca mirasbırakanın davacı torunları ile bir problemi olmayıp dosyaya mirasçılarından mal kaçırmasını gerektirir bir bilgi de sunulmamıştır. Kaldı ki, mirasbırakanın terekesinde 5 parça daha farklı vasıflarda taşınmazın bulunduğu, mal kaçırma kastı ile hareket etseydi terekesindeki diğer taşınmazları da devredebilecekken çekişme konusu taşınmazın yarı payını devrettiği açıktır.

Somut olgular yukarıdaki ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde temlikin mal kaçırmak amacıyla yapılmadığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalıların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5183, Karar No: 2017/2783, Tarih: 12.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/5183 E.  ,  2017/2783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20/10/2009 tarih ve 2009/11-89 Esas ve 2009/243 sayılı kararında açıklandığı üzere; 5353 sayılı Yasayla eklenen 5271 sayılı CMK’nın 193. maddesinin 2. fıkrasının konuluş amacı gerekçesinde belirtildiği gibi, sanık hakkında sorgusu yapılmamış olsa dahi toplanan kanıtlara göre mahkumiyet dışında bir hüküm kurulması gerektiğinin anlaşılması durumunda, davanın gereksiz yere uzamaması için sanığın sorgusu yapılmadan da yargılamanın sonlandırılmasının mümkün bulunduğu cihetle; Dairemizin istikrar kazanmış uygulamaları uyarınca, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının oluşabilmesi için, suçun konusunu oluşturan faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerektiği somut olayda mahkemece aslı veya onaylı örneği temin edilemeyen faturalara yönelik bu suçlardan mahkumiyet hükmü kurulmasının mümkün olmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2124, Karar No: 2018/2272, Tarih: 30.05.2018

**15. Hukuk Dairesi         2018/2124 E.  ,  2018/2272 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat... geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak için başlatılan takip nedeniyle borçlu olmadığının tespitine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm, taraf vekillerince temyiz olunmuştur.

Davacı vekili, davalı tarafından iki adet faturaya dayalı olarak müvekkili hakkında takip başlatıldığını, tebligat yapılmaksızın takibin kesinleştirildiğini, takipten 26.09.2012 tarihli haciz ve muhafaza işlemleri sonucu öğrenildiğini, taraflar arasında ticari ilişki bulunmakla birlikte, ödemelerin yapılmış olduğunu, yapılacak inceleme sonucu bunun ortaya çıkacağını, borçlu olunmadığının tespiti ile % 40 kötüniyet tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, fatura içeriğindeki işlerle ilgili ispat yükünün davalıda olduğu iddiasının dayanaksız olduğunu, takip dayanağı faturalar nedeniyle alacaklı bulunduklarını, davacının yüklenici olup, taşeron sıfatıyla 84 adet villanın mobilya işlerinin davalı müvekkili tarafından yapıldığını savunarak davanın reddi ile %40 icra inkâr tazminatının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece mali müşavir ve ağaç işleri endüstri mühendisi uzmanından alınan bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulü ile davacının 52.698,31 TL'den borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Taraflar arasında eser sözleşmesi ilişkisi kurulduğu uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık iş bedelinin hesaplanmasında toplanmaktadır. Mahkemece yapılan araştırma ve

Mahkemece mali müşavir ve ağaç işleri endüstri mühendisi uzmanından alınan bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulü ile davacının 52.698,31 TL'den borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Taraflar arasında eser sözleşmesi ilişkisi kurulduğu uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık iş bedelinin hesaplanmasında toplanmaktadır. Mahkemece yapılan araştırma ve

incelemenin yeterli olduğundan sözedilemez. Hükme esas alınan bilirkişi raporlarının taraflar arasındaki uyuşmazlığı çözecek nitelikte olmadığı açıktır. Yanlar arasında sözlü olarak eser sözleşmesi ilişkisi kurulmuş ise de, eser bedeli konusunda bir kararlaştırmanın varlığı konusunda yazılı bir belge bulunmamaktadır. Eser sözleşmelerinde kararlaştırma bulunması halinde sözleşme fiyatları uygulanacağı tartışmasızdır. Sözleşmede bedel konusunda bir kararlaştırmanın varlığı kanıtlanamaz ise, bu taktirde sözleşmenin yapıldığı yıl itibariyle yürürlükte bulunan BK'nın 366 (TBK'nın 481.) maddesi hükümleri uyarınca mahalli piyasa fiyatlarıyla hesap yapılması gerektiği dairemizin yerleşik içtihatlarındandır. Ancak taraflarca sözleşme bedeli konusunda bir uygulama var ise bu uygulama da gözardı edilmemelidir. Örneğin, taraflar arasında daha önceden yapılan işlerle ilgili olarak fatura düzenlenmiş ve deftere kaydedilmişse artık bu işlerle ilgili olarak bedelin önceki faturadaki fiyatlarla ve ancak son iki faturadaki birim fiyatları aşmamak kaydıyla hesaplanması gerekir. Ancak farklı bir iş yapılmış ve fatura iş sahibinin defterinde kayıtlı değil ise bu durumda iş bedelinin kararlaştırılmadığı kabul edilmeli ve az yukarıda açıklandığı gibi yapıldığı yıl mahalli piyasa fiyatı ile hesaplama yapılmalıdır.

Öte yandan, iş bedeli hesaplanırken yapılan işin ayıplı olup olmadığı konusunda bir savunma bulunmadığı hallerde mahsup işlemi yapılması da doğru değildir. Esasında, iş bedeli belirlenirken işin eksik ve ayıpları gözetilerek bir hesaplama yapılmalıdır.

Ayrıca, menfi tespit davalarında alacak genel haciz yoluyla yapılması nedeniyle faturadaki işin yapıldığının ispat külfeti davalıda olup, anılan faturaların davacı defterlerinde kayıtlı olmaması nedeniyle bu işlerin yapıldığı takip konusu faturalar gözetilerek ve sadece bu iki faturadaki işler yönünden değerlendirilip iş bedeli hesaplanması da zorunludur.

Somut uyuşmazlıkta; takip dayanağı olan 10.08.2012 ve 02.08.2012 tarihli iki faturanın davacı defterlerinde kayıtlı olmadığı, taraf defterleri arasındaki farkın bu iki faturadan kaynaklandığı, sevk irsaliyeleri ile teslim alan bölümlerinde isim ve imzaların bulunmadığı mali müşavir bilirkişinin de bulunduğu heyet raporunda belirlenmiş olup, davacı tarafın ayıp iddiası da bulunmadığı gözetilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta; takip dayanağı olan 10.08.2012 ve 02.08.2012 tarihli iki faturanın davacı defterlerinde kayıtlı olmadığı, taraf defterleri arasındaki farkın bu iki faturadan kaynaklandığı, sevk irsaliyeleri ile teslim alan bölümlerinde isim ve imzaların bulunmadığı mali müşavir bilirkişinin de bulunduğu heyet raporunda belirlenmiş olup, davacı tarafın ayıp iddiası da bulunmadığı gözetilmelidir.

Bu nedenlerle, mahkemece yapılacak iş; yeniden konusunda uzman bilirkişi heyeti oluşturulmak suretiyle mahallinde keşif yapılarak, önceki faturalar ile kalem kalem karşılaştırma yapılarak birim fiyat kararlaştırılması bulunan işler yönünden birim fiyatlar, son iki faturada olup da, önceki faturalarda bulunmayan işler yönünden ise işlerin ayıpları da gözetilerek yapıldığı yıl 2012 tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6098 sayılı TBK'nın 481. maddesi uyarınca mahalli piyasa rayici ile ve KDV ilave edilmeksizin iş bedelinin hesaplanıp, başlatılan takip sebebiyle davacının borçlu olduğu tutar belirlenip, fazla miktardan borçlu olmadığının tespiti ile kötüniyet kanıtlanamadığından davacının kötüniyet tazminatı ile alacak yargılamayı gerektirdiğinden davalının icra inkâr tazminatı isteminin reddine karar vermekten ibarettir.

Bu hususlar gözetilmeden, eksik araştırma ve yetersiz bilirkişi raporu ve az yukarıda açıklanan ilkelere aykırı şekilde düzenlenen bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi hatalı olduğu gibi, iş bedelinden, bilirkişi tarafından hesaplanan 12.637,00 TL'nin mükerrer

olarak 19.863,69 TL'nin mahsubu ve davalının kötüniyetli olduğu kanıtlanamadığı halde kötüniyet tazminatına hükmedilmesi de yanlış olmuştur.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, 1.630,00'ar TL duruşma vekillik ücretinin taraflardan karşılıklı olarak alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan diğer tarafa verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 30.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4362, Karar No: 2023/558, Tarih: 17.01.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/4362 E.  ,  2023/558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği

temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Katılanlar vekilinin, İstanbul 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 20.11.2014 tarihli ve 2014/2503 D.İş sayılı kararına rağmen, düzeltme ve cevap yazısının, sanığın sorumlu yazı işleri müdürü olduğu gazetede, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun (5187 sayılı Kanun) 14 üncü maddesine uygun olarak yayımlanmadığı yönündeki şikâyeti üzerine yürütülen soruşturma neticesinde sanık hakkında 5187 sayılı Kanun'un 18 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.10.2015 tarihli ve 2015/122 E., 2015/572 K. sayılı kararı ile sanığın, 5187 sayılı Basın Kanununa muhalefet suçundan, aynı kanunun 18 inci maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi uyarınca 41.666,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.10.2015 tarihli ve 2015/122 E., 2015/572 K. sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 04.02.2021 tarihli ve 2019/33127 E., 2021/1048 K. sayılı kararı ile basit yargılama usulünün uygulanma şartları yönünden sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi ve 5187 sayılı Kanun'un 18 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca düzeltme ve cevap yazısının tirajı yüzbinin üzerinde olan iki gazetede yayımlanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

4.İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle kurulan hükme sanık müdafii tarafından itiraz edilmesi üzerine, 25.11.2021 tarihli ve 2021/459 E., 2021/948 K. sayılı kararı ile sanığın, 5187 sayılı Basın Kanununa muhalefet suçundan, aynı kanunun 18 nci maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 41.666,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve masrafı yayın sahibi tarafından karşılanmak üzere düzeltme ve cevap yazısının tirajı yüzbinin üzerinde olan iki gazetede yayımlanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemleri;

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemleri;

1.Düzeltme ve cevap yazısının mevzuata uygun olarak yayımlandığı, dolayısıyla suçun unsurlarının oluşmadığı,

2.Mahkemece sanık hakkında neden hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmadığının tartışılmadığı,

hususlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Katılanlar vekilinin, sanığın sorumlu yazı işleri müdürü olduğu ulusal çapta yayımlanan günlük gazetenin 28.08.2014 tarihli nüshasının birinci ve dördüncü sayfalarında yayımlanan yazı ile ilgili olarak

gönderdikleri düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmaması üzerine yaptığı başvuru neticesinde İstanbul 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 20.11.2014 tarihli ve 2014/2503 D.İş sayılı kararı ile düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmasına karar verilmiş ve bu karar itiraz reddedilmek suretiyle 09.12.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

2.İstanbul 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 20.11.2014 tarihli ve 2014/2503 D.İş sayılı kararı ve düzeltme ve cevap yazısı, sorumlu yazı işleri müdürü sanığa 23.12.2014 tarihinde tebliğ edilmiştir.

3.Dosya arasında bulunan ilgili gazete nüshalarına göre, düzeltme ve cevap yazısı, 24.12.2014 tarihinde, 5187 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki düzenlemeye aykırı şekilde, yayımlanmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Her ne kadar sanık ve müdafii tarafından düzeltme ve cevap yazısının mevzuata uygun olarak yayımlandığı savunulmakta ise de 5187 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca düzeltme ve cevap yazısının, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlaması gerekmektedir. Ancak dosya arasındaki gazete nüshalarının tetkikinde düzeltme ve cevap yazısının aynı yerlerde ve aynı puntolarla yayımlanmadığı anlaşılmıştır.

2.Dosyanın tetkikinde sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel adli sicil kaydı bulunmadığı anlaşılmaktadır. Sanık hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını kabul etmiş ve hatta Mahkemece basit yargılama usulü uygulanarak kurulan hükme de bu nedenle itiraz etmiştir. Hâl böyle iken, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu tartışılıp olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün 2. maddesinde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.11.2021 tarihli ve 2021/459 Esas, 2021/948 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6390, Karar No: 2022/10164, Tarih: 25.05.2022

**7. Ceza Dairesi         2020/6390 E.  ,  2022/10164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat, sanık ... hakkında hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Katılan ... İdaresi vekilinin sanık ... hakkında verilen beraat kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan bir şikayet üzerine, ... Sulh Ceza Hakimliğinin 16.11.2015 tarih 2015/3971 sayılı arama kararına istinaden 17.11.2015 günü ... Toptancılar Hal Pazarı ... adresinde bulunan ... Ticaret isimli iş yerinde yapılan aramada, iş yeri içerisinde giriş kapısının sol tarafında bulunan masanın altında üzerinde öncü domates salçası ibaresi bulunan kutu içerisinde ve soya bean meal ve Arapça ibareler bulunan beyaz çuval içerisinde farklı marka ve sayıda toplam 48 karton sigara ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda, işyeri sahibi sanık ... her ne kadar ele geçen eşyalardan haberinin olmadığını savunmuş ise de, ele geçirilen eşyaların bulunduğu yer, yakalanış şekli, ticari iş yerinde yakalanmış olması hususları birlikte değerlendirildiğinde, ticari kastla söz konusu eşyaları bulundurduğu sabit olan sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

II-Sanık ...'nun temyiz talebinin incelenmesinde;

1- Sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasanın 89. maddesiyle değişik 5607 sayılı Yasanın 3/18-son cümle delaletiyle anılan Yasanın 3/5. ve 3/10. madde ve fıkraları gereğince uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Hükümden sonra 15/04/2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

3- 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4-Suç konusu kaçak eşyaların 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi delaletiyle 5237 sayılı TCK'nun 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.