muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11938, Karar No: 2015/593, Tarih: 19.01.2015

Kişinin özel yaşam alanı içerisinde yer almayan görüntüsü, fotoğrafı ya da sesinin rızaya aykırı olarak kaydedilmesi veya kullanılması ise, kişilik hakkının ihlali olarak değerlendirilebilir ve sanığın suç oluşturmayan eylemi özel hukuk yaptırımlarına konu olabilir.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada, öğretmen eşinin öğrencilerine yönelik hakaret suçundan yapılan soruşturma kapsamında ifadesi alınan öğrencilerine eşlik eden ve idareci olan katılan ve müştekinin, adliye dışında fotoğraflarını çektiğinin belirtildiği, tanık beyanlarıyla sanığın katılan ve müştekiyi süreklilik arz eden şekilde denetim ve gözetimi altına almadığı, kamuya açık alanda fotoğraf çekme eyleminin , özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturmaya yetmeyeceği; zira, içeriği tespit edilemeyen fotoğraf çekimine ilişkin anın, özel yaşam alanına dair görüntü niteliğinde olmadığı gibi bahse fotoğrafa da ulaşılamadığı ve fotoğrafın içeriğine vakıf olunamadığı göz önünde bulundurulduğunda, müşteki ve katılana ait adliye çıkışı çekildiği belirtilen fotoğrafların “kişisel veri” olarak kabul edilemeyeceği gibi, söz konusu görüntülerin, katılanın ve müştekinin özel yaşam alanına ilişkin ve özel hayatının gizliliğini ihlal edecek nitelikte olmadığı da nazara alındığında, sanığın üzerine atılı kişisel verilerin kaydedilmesi suçundan beraatine karar verilmesi gerekirken, yasal ve yeterli olmayan yazılı gerekçelerle, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin, temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA,

2-Hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Sanığın, adliye çıkışı katılan ve müştekinin fotoğraflarını çektikten sonra, eşine karşı bir komplo düzenlendiklerini ve onlarında bu komplonun parçaları olduğunu söyleyerek, hakaret suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

Sanığın, müşteki ve katılanı doğrudan hedef alan “komplocu” ifadesini kullandığına dair bir delil bulunmadığı gibi, katılan ve müştekinin soruşturma aşamasında alınan beyanında “benim eşime bir komplo düzenlendi bu komplonun içinde sizde varsınız bu işin arkasında kimler olduğunu biliyorum.” şeklinde ifadeler kullandığının belirtildiği, tanıkların beyanında da, sanığın katılanlara hitaben “komplocu” şeklinde beyanda bulunduğunu duymadıklarını belirttikleri, adli soruşturma geçiren eşi aleyhine ifade vereceklerini düşünen öğrencileri adliyeye getiren katılan ve müştekiye yönelik söylediği sözlerin, eleştiri niteliğinde olup katılanı ve müştekiyi küçük düşürücü ve incitici nitelik taşımadığı anlaşıldığından, sanığın üzerine atılı hakaret suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilerek beraatine karar verilmesi gerekirken, yasal ve yeterli olmayan yazılı gerekçelerle, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Müşteki ....’in 22/09/2010 tarihinde alınan ifadesinde şikayetçi olmadığını belirtmesi ve sanığın açıkça şikayetten vazgeçmeyi kabul etmediğine dair beyanı bulunmadığı halde, sanık hakkında TCK’nın 43.maddesi uygulanarak sanık hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin, temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19/01/2015 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15702, Karar No: 2019/4060, Tarih: 02.05.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/15702 E.  ,  2019/4060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAH. 13. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasında verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirketin gönderdiği faturalarda hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak vb. bedeli adı altında kesintiler yapıldığını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 1.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 01.06.2016 tarihli dilekçesi ile dava değerini 170.242,52 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı; kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; 6719 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanun’unun 17. maddesine eklenen 10. fıkra hükmü ve 6719 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen Geçici 20. maddesi hükümleri uyarınca davanın konusuz kalması nedeni ile davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, 1.980,00 TL vekalet ücretinin ve 110,80 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Mahkemece verilen karara karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince; davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile incelenen mahkeme kararı usul ve yasaya uygun olmadığından kaldırılmasına, dosyada yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, HMK.nun 353/1.b.2. maddesi uyarınca; açılan davanın reddine, dava açıldıktan sonra yapılan yasal düzenleme nedeniyle haklılık durumunun değişmesi dikkate alınarak taraflar yararına vekalet ücreti

takdirine yer olmadığına, yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, davalı vekilinin sair istinaf sebeplerinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı talebine ilişkindir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı talebine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup, eldeki davada dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki sebeplere ilişkin koşullara göre hükme bağlanır. Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir olay nedeniyle dava konusunun ortadan kalkması ve tarafların, davanın esası hakkında karar verilmesinde hukuki yararının kalmaması gibi hallerde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Yukarıda açıklanan bu yasa değişiklikleri birlikte değerlendirildiğinde; Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan (ve halen derdest olan) davalar, (açıklanan yasa değişikliklerinin yürürlüğe girmesiyle birlikte) konusuz kalmıştır.

3-) Bu noktada bir diğer uyuşmazlık konusu ise, davalının, davanın açılmasına sebebiyet verip vermediği, bu bağlamda davacı yararına vekalet ücreti hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Esastan Sonuçlanmayan Davada Yargılama Gideri” başlıklı 331.maddesinin 1.fıkrasında; davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkimin, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmedeceği düzenlenmiştir. Bu durumda mahkemenin yargılamaya devam ederek dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğunu tespit etmesi ve tutumuyla dava açılmasına sebep olan tarafı yargılama gideri ile mahkum etmesi gerekmektedir.

Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkum edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Burada önemle vurgulanmalıdır ki, bir kimseye diğer tarafın dava giderlerinin yükletilmesinin nedeni, o kimsenin diğer tarafın gider yapmasına haksız olarak sebebiyet vermiş olmasıdır. İşte bu nedenledir ki, dava açıldığı anda haklı durumda bulunan tarafın, yargılama sırasında meydana gelen mevzuat değişikliği sonucu haksız duruma düşmesi halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulması olanaklı değildir(Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18.11.2009 günlü ve 2009/18-421 E.-2009/526 K. sayılı ilamında da aynı ilkeye yer verilmiştir.).

Somut olayda, davacı tarafın dava açıldığı tarihteki mevzuat, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları gereği içtihat durumuna göre dava açmakta haklı olduğu, bu kapsamda kayıp kaçak ve diğer bedellerin tahsilini talep edebileceği dikkate alındığında, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliği ya da içtihadı birleştirme kararı gereği davanın kabul edilmemesi nedeniyle haksız çıkmasına rağmen yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı kuşkusuzdur.

Bu durumda; Bölge Adliye Mahkemesince, usul ve yasaya uygun bulunan ilk derece mahkemesine karşı davalı tarafca yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yazılı şekilde karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun 371. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı taraf yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 02/05/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14388, Karar No: 2012/21542, Tarih: 24.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/14388 E.  ,  2012/21542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30/06/2011 tarih ve 2009/307-2011/336 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında taşıma sözleşmesi yapıldığını, davalının Hollanda' da bulunan asıl alıcı ile anlaşma yaptığı ve Hollanda' daki firma malları İsveçte' ki başka bir firmaya sattığı için malların İsveç'e gönderilmesi yönünde talimat verildiğini, 31 palet mal için davalının vermiş olduğu talimat uyarınca müvekkilinin tır aracında 7 LDM alan ayrıldığını, ancak davalının verdiği yanlış bilgi nedeniyle 31 parça malın 27 parçasının ancak yüklenebildiğini, 27 palet malın İsveç' teki alıcıya teslim edildiğini, ancak bu taşıma ücretinin davalı yanca alıcının navlun bedelini ödememesi bahane edilerek müvekkile ödenmediğini, kalan 4 palet malı İsveç'teki alıcısına başka bir araç ile gönderildiğini, araç Almanya'da iken davalının İsveç'teki alıcının malları almaktan vazgeçtiğini bildirmesi üzerine talimat gelinceye kadar Almanya'da bir depo ayarlanıp malların burada muhafaza edildiğini, depo ve boşaltma ücretlerinin davacı tarafından karşılandığını, daha sonra bunların Hollanda'daki alıcıya teslim edildiğini, davalının yanlış beyanı nedeni ile ilk seferde tüm yükün yüklenemediğini, bu taşımalardan doğan navlun ücretinin ödenmediğini, bu nedenle İzmir 8. İcra Müdürlüğü'nün 2008/17076 sayılı dosyasıyla takip yapıldığını, davalının takibe haksız ve yersiz olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline, takibin devamına ve %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, üretici firma SRF Selgeçen Radyatör Fabrikaları A.Ş.'nin irsaliyesi üzerinde görüldüğü üzere 31 paletin 13.09.2008 tarihinde araca yüklediğinin belirlendiğini, bu tarihten sonra malların davacı uhdesinde olduğunu, yükleme notasında davacıya verilen kap adedinin 27 palet + 4 palet şeklinde açıkça belirtildiğini, zira Gümrük Beyannamesinin de bu şekilde yapıldığını, 27 palet malın 01.10.2008 tarihinde İsveç'e ulaştığını, diğer 4 palet malın 11.10.2008 tarihinde Türkiye'den çıkartıldığını ve bunların akıbeti hakkında bilgi alınamadığını, 4 palet malın tıra sığdırılamamasının söz konusu olmadığını, davacının 27 palet malın yanına 3. şahısların mallarını almayı tercih ettiğini, kusurlarının bulunmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında yapılan sözleşmenin 15. maddesinde nakliyeci olan davacının orijinal alıcı damgalı temiz CMR konşimentosunu ve nakliye faturasını ibraz etmediği taktirde ödeme vadesinin kesileceği, verildiği tarihten itibaren vadenin tekrar çalışmaya başlayacağı, getirilmez ise navlunun talep edilemeyeceği kararlaştırıldığı, davacı bu şekilde alıcının orijinal damgası olan temiz CMR konşimentosunu ve nakliye faturasını ibraz edemediği, dolayısıyla navlun ücreti talep etme hakkı olmadığı, yine davacıya davalının 4 palet malı Hollanda'da teslim etmesi gerekeceği yolunda bir yazılı talimatının da bulunmadığı, yükleme notasında 27 palet ve 4 palet malın İsveç'te Marsta boşaltılacağı belirtildiği, davacının buna uymadığı, gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma ücretinin tahsili için girişilen ilamsız takibe yapılan itirazın iptaline ilişkin olup, yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere taraflar arasında 31 palet yükün davacı tarafından yurtdışına taşınması hususunda sözleşme imzalandığı, navlun tutarının (2.400) Euro olarak kararlaştırıldığı, yükün 27 paletinin davacı tarafça taşınarak alıcısına teslim edildiği hususları yanlar arasında çekişmesiz olduğu gibi navlun bedeli karşılığı herhangi bir ödeme olmadığı da çekişmesizdir. Davada davacı taraf davalının hatalı talimatı nedeniyle ( 4 ) palet yükün ilk taşımada taşınamadığını, ancak davalının daha sonraki talimatı uyarınca Hollanda' ya götürülmek üzere yüklendiğini ve Almanya' ya kadar taşındığını, davalının talimatı ile burada depolandığını ve bilahare de Hollanda' da bulunan alıcıya teslim edildiğini ileri sürmüş, davalı taraf ise 4 palet yükün İsveç' teki alıcı firmanın imtina etmesi üzerine ikinci alıcı tarafından Hollanda merkezlerine sevk edilmesinin istendiğini, alıcı firmaların gecikmeden doğan zararlarını ileri sürerek navlunu ödememeleri nedeniyle Münih' de depoda beklediğini savunmuştur.

Davalı tarafın kabülünde olduğu üzere 4 palet yük ikinci alıcı olarak nitelenen gerçekte ise davalıdan malları satın alıp İsveç' te bulunan firmaya satan Hollanda firmasının da oluru ile davacı tarafça Almanya' ya kadar taşınmıştır. Bu husus davalı tarafça cevapta ve İzmir 27. Noterliği'nin 14.11.2008 tarihli ihtarında kabül edilmektedir. Dosya içerisinde bulunan 11.11.2008 tarihli davalı mektubunda da 4 paletin geç tesliminden söz edilmektedir. Şu halde, başlangıçta tek parti olarak taşınması kararlaştırılan mallar yine tarafların talimatı ile iki parti halinde taşınmış olup, bunlardan 27 palet malın teslim edildiği de zaten çekişmesizdir. Her ne kadar 4 palet malın alıcısına teslim edilip edilmediği çekişmeli ise de bunların da yine ortak irade ile Almanya' ya kadar taşındığı da çekişmesizdir. 27 palet mal taşınıp teslim edildiğine, 4 palet mal da en azından Almanya' ya kadar taşındığına göre bir an için 4 palet malın Hollanda'ya teslim edilmediği kabul edilse dahi 4 palet ilk seferde taşınmamasının kusuru davacı tarafça ileri sürüldüğü gibi parsiyel taşıma yapan araçta az yer ayırttıran davalıda ise davacı teslimi ihtilafsız olan 27 palet malın sözleşmeyle kararlaştırılan bölümünü hak kazanacağı gibi bedeli taraflarca çekişmeli olan bedeli hususunda anlaşma yapıldığı davacı tarafça kanıtlanamayan 4 palet yükün bilirkişice saptanan tutarın hak kazanacak ve sözleşmenin davanın reddine gerekçe yapılan 15 inci maddesi hükmü uygulanmayacaktır.

Mahkeme kararında ilk seferde malın taşınamamasının kusurunun kimde veya ortak kusur söz konusu ise sebebinin ne olduğu hususunda herhangi bir gerekçeye yer verilmemiştir. Bu itibarla, mahkemece öncelikle bu husus üzerinde durulmalı ve şayet davacı iddiası yerinde ise açıklanan şekilde, ilk seferde yüklememedeki kusurun davacıya ait olduğunun anlaşılması halinde ise davacının gerçekleştirdiği ve davalının da karşı çıkmadığı kısmi taşıma bedelini isteyebileceğinin nazara alınması ve bu meyanda davacı tarafça 4 palet malın teslim edildiğine ilişkin olarak davacı tarafça ibraz edilen belgeler üzerinde durulması, bu belgelere neden itibar edilmediğinin karar yerinde tartışılması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmadığı gibi davalı tarafça 14.11.2008 tarihli ihtarda kabül edilen 4 palet malın davalının akidi ikinci alıcı tarafından Hollanda merkezine sevkinin istendiğine dair cevapta da tekrarlanan ikrarın nazara alınmadan karar gerekçesinde " 4 palet malı Hollanda' da teslim etmesi gerekeceği yolunda bir yazılı talimatın da bulunmadığı anlaşılmıştır." şeklinde bir gerekçeye de yer verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabülü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 24/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2961, Karar No: 2023/10183, Tarih: 02.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/2961 E.  ,  2023/10183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1478 Esas, 2022/946 Karar

KARAR : Esastan ret/ Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karasu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/7 E., 2021/304 K.

Taraflar arasındaki çekişmeli taşınmazın kıyı kenar tahdidi içinde kalması nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 1007 nci maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; dava konusu Sakarya ili, Karasu ilçesi, Aşağı Aziziye Mahallesi, 134 ada 11 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından uğramış olduğu zararın işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; 3621 sayılı Kıyı Kanunu’na (3621 sayılı Kanun) göre kıyıların devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğunu, kıyı kenar çizgisinin tespitinin bu Kanun'un 9 uncu maddesi hükümlerine göre yapıldığını, sonrasında taşınmazın kıyı kenarda kaldığından bahisle tapu kaydının iptali ile sicilden terkinini istemeye yetkili tarafın Hazinenin bizzat kendisi olduğunu, bu nedenle açılan davanın taraf sıfatı yokluğundan reddinin gerektiğini, adlî yargının görevsiz olduğunu, dava açılmadan önce uzlaşma talebinde bulunulmadığını davanın usulden reddi gerektiğini, taşınmazın kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığı gerekçesiyle tazminat talebinden bahsedilebilmesi için taşınmaza ait tapu kaydının iptal edilerek tapudan terkin edilmesi ve hak sahibinin mülkiyet hakkını tamamen yitirmiş olması gerektiğini, tapu kaydının davacı adına kayıtlı olduğunu, zarar meydana gelmediğinden davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.