muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/11218, Karar No: 2024/1395, Tarih: 08.02.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalılardan ... yönünden davanın husumetten reddine, ... yönünden davanın kabulüne, dava konusu taşınmazdaki davacıların hisselerinin iptali ile davalı ... Belediyesi adına tapuda kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı ... vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın ... Belediye Başkanlığı sınırları içerisinde kaldığını, bu nedenle davanın husumet yönünden reddi gerektiğini, müvekkili idarece taşınmaza fiilen el atılmadığını, dava konusu taşınmaz ve çevresinde ... Belediye Başkanlığı tarafından 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 18 inci ve 3290 sayılı Kanun'un Ek-1 maddeleri gereği imar uygulaması işlemi yapılmış olup bu imar uygulaması işlemi İdare Mahkemesi kararıyla iptal edildiğinden taşınmazın bulunduğu alanda ... Belediye Başkanlığı tarafından yeniden imar uygulaması yapılması gerektiğini, emsal alınan taşınmazın uygun olmadığını, emsalin dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğunu, taşınmazın m² birim bedelinin yüksek hesaplandığını, dava konusu taşınmazın el koyma günündeki durumu nazara alınarak değer biçilmesi gerektiğini belirterek yerel mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile imar planında "Açık Spor Tesis Alanı, Kültürel Tesis Alanı ve Trafo Alanı" olarak ayrılmış olan dava konusu taşınmaza, Spor Genel Müdürlüğü ile ... arasında 2000 seyirci kapasiteli kapalı spor salonu yapım işine ait sözleşmenin imzalanması neticesinde 24.10.2017 tarihinde işe başlanarak taşınmazın yarısından daha fazla alanın etrafının betonarme çevre duvarı ile çevrilerek, çevrilen bölümde temel kazısı ve temel tabanına grobeton dökülmek suretiyle kamulaştırma olmaksızın fiilen el atıldığı hususunun bilirkişi raporuyla tespit edildiği hükme esas teşkil eden bilirkişi kurulu raporunda arsa niteliğindeki taşınmaza emsal kıyaslaması yapılmak suretiyle değer biçilmesinde yöntem olarak isabetsizlik bulunmadığı, dava konusu taşınmazla emsal ... Mahallesi 3797 ada, 9 parsel sayılı taşınmazın özelliklerinin kıyaslanması sonucunda dava konusu taşınmazın kıyasi emsalden 1,04 kat daha değerli olduğu kabul edilerek değerinin tespit edildiği ve davacıların hisseleri nispetinde kamulaştırmasız el atma tazminatlarının hesaplandığı, emlak vergi değerleri açısından ters orantı bulunmadığı, emsale ve taşınmazın m² bedeline yönelik davalı tarafın istinaf itirazlarının yerinde olmadığı, Spor Genel Müdürlüğü ile ... arasında imzalanan protokol doğrultusunda Antalya Büyükşehir Belediyesince taşınmaza fiilen el atıldığının sabit olduğu, bu nedenle davalı tarafın husumet itirazlarının da yerinde olmadığı, proje bütünlüğü açısından taşınmazda davacıların hisse karşılığının tamamının bedeline hükmedilmesinin yerinde olduğu, hükme esas teşkil eden bilirkişi raporunun denetime açık ve hüküm kurmak için yeterli olduğu anlaşıldığından davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılardan ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiş, ayrıca 7421 sayılı Kanun ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na (2942 sayılı Kanun) eklenen Ek Madde 4'ün üçüncü fıkrası uyarınca maktu harca hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı tapu malikleri ile davalı idareler arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazın değerinin belirlenmesine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı tapu malikleri ile davalı idareler arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazın değerinin belirlenmesine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 16.05.1956 tarihli ve 1956/1 Esas, 1956/6 Karar sayılı kararının ilgili bölümü şöyledir: “... Usûlü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, esas itibarıyla, gayrimenkulünü yola kalbeden amme hükmi şahsiyeti aleyhine meni müdahale davası açmağa hakkı olduğuna, ancak dilerse bu fiili duruma razı olarak, mülkiyet hakkının amme hükmi şahsiyetine devrine karşılık gayrimenkulünün bedelinin tahsilini de dava edebileceğine ve isteyebileceği bedelin de mülkiyet hakkının devrine razı olduğu tarih olan dava tarihindeki bedel olduğuna 16.05.1956 tarihinde ilk toplantıda ittifakla karar verildi.”

3. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 16.05.1956 tarihli ve 1954/1 Esas, 1956/7 Karar sayılı kararı ile “... Usûlü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, gayrimenkulünün bedelinin tahsiline ilişkin olarak, gayrimenkulünü yola kalbeden hükmü şahsiyeti aleyhine açacağı bedel davasında müruruzamanın mevzuubahis olamayacağına ve bu itibarla da, hadisede Borçlar Kanunu'nun 66. maddesinin tatbik kabiliyeti bulunmadığına ...” karar verilmiştir.

4. 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 Sayılı Kanun) 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Davacıların maliki olduğu arsa niteliğindeki taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. 7421 sayılı Kanun ile 2942 sayılı Kanun’a eklenen Ek madde 4'ün üçüncü fıkrası; “Bu Kanun kapsamında açılan davalarda verilen bedel ve tazminat kararlarına ilişkin mahkeme ve icra harçları, davalı idare tarafından ödenmek üzere maktu olarak belirlenir.” şeklinde düzenlenmiştir. Eldeki dava 04.11.1983 tarihinden sonraki el atma olup 2942 sayılı Kanun’da düzenlenmediği, kaynağını Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 16.05.1956 tarihli ve 1956/1 Esas, 1956/6 Karar ile 16.05.1956 tarihli ve 1954/1 Esas, 1956/7 Karar sayılı kararlarından aldığı ve proje bütünlüğü bağlamında bedeline hükmedilen kısımlar açısından ise 2942 sayılı Kanun'un Ek 1 inci maddesinin uygulanması söz konusu olmadığından, Ek 1 inci madde gereği değerlendirme yapılmayacağı nazara alındığında nispi harca hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı kalan harcın davalı ... Başkanlığından alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9789, Karar No: 2019/11223, Tarih: 24.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/9789 E.  ,  2019/11223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme suçlarından kurulan hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nun 142/1-b, 116/2, 151/1, 31/2. maddelerine uyan suçların gerektirdiği cezalarının miktarları, türleri ve üst sınırlarına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e ve 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin mahkumiyet karar tarihi olan 11/06/2015 tarihinden 11/06/2019 tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ..., ... ve ..., ... ve ... müdafiilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuklar hakkındaki kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

1-Suçun işlendiği yer kamera kayıtlarına ilişkin 12.02.2014 tarihli CD inceleme tutanağına konu CD üzerinde suça sürüklenen çocuktan elde edilen fotoğraf görüntüleri ile birlikte ayrıntılı bilirkişi raporu alındıktan sonra sonucuna göre, suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ile hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme suçlarından mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuk ...’nın babası ...’nın sunduğu dilekçesinde, suçun işlendiği yerin maliklerinden birisi olduğunu ve şikayetçi olmadığını belirtmesi karşısında, ...’nın olaya ilişkin bilgisi alınmadan, suçun işlendiği yerin işlendiği tarihte ihtilaflı olduğunun belirtilmesi karşısında da suça konu yere ilişkin tapu kayıtları istenmeden, dava dosyası olup olmadığı araştırılmadan varsa getirtilerek incelenmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

3-Dosya kapsamından iş yerinin çalışır vaziyette olmadığı anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı bulunan iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun, 5237 Sayılı TCK’nun 116/2.maddesinde düzenlenen yasal ve zorunlu unsurlarının olayda oluşmadığı gözetilmeden suça sürüklenen çocuğun beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

3-Dosya kapsamından iş yerinin çalışır vaziyette olmadığı anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı bulunan iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun, 5237 Sayılı TCK’nun 116/2.maddesinde düzenlenen yasal ve zorunlu unsurlarının olayda oluşmadığı gözetilmeden suça sürüklenen çocuğun beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

4-Suçun işlendiği yerden çalındığı iddia edilen ördeğin soruşturma aşamasında sanık ...’nın babası tarafından teslim edildiğinin anlaşılması karşısında, müştekiye kısmi iadeye rızası olup olmadığı sorularak sonucuna göre suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nun 168/1-4 maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

5-Suça sürüklenenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hüküm kurulurken, her ne kadar sonuç ceza doğru bulunmuşsa da, ceza hesaplaması yapılırken 5237 sayılı TCK’nın 116/2. maddesi gereğince belirlenen 6 ay hapis cezası üzerinden, aynı Yasa’nın 119/1-c maddesi gereğince bir kat arttırım yapılırken 12 ay yerine 1 yıl hapis cezası şeklinde belirlenmesi,

6-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan hüküm kurulurken sonuç adli para cezasının 1.320,00 TL yerine 720,00 TL olarak hesap edilmesi suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

7-Birlikte suç işleyen suça sürüklenen çocukların sebep oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı, sorumlu tutulmaları gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun kazanılmış haklarının korunmasına, 24.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6701, Karar No: 2015/14541, Tarih: 28.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/6701 E.  ,  2015/14541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANAMUR 3. ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/10/2014

NUMARASI : 2014/122-2014/72

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 56,70 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 28.09.2015 günü oyçokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y Y A Z I S I

Sayın; çoğunluğun, yerel mahkeme kararının onanması yönündeki kararına muhalefet şerhimin gerekçesidir.

Davacı vekili, 29.08.2012 tarihli dava dilekçesi ile; müvekkili ile davalının, 26.04.2006 tarihli kararla boşandıklarını; tarafların müşterek çocukları A.M.'in halen Kız Teknik ve Meslek Lisesinde son sınıf öğrencisi olduğunu, davalının, ekonomik durumunun iyi olmasına rağmen, çocuğun giderlerine katılmadığını iddia ederek; aylık 2.500 TL iştirak nafakasına hakmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; müşterek çocuğuna bakmadığı iddiasının doğru olmadığını, tüm masraflarının kendisi tarafından karşılandığını; çocuğu Adaletin de böyle bir isteğinin olmadığını, talep edilen nafaka miktarının çok yüksek ve haksız olduğunu savunarak; açılan davanın reddini istemiştir.

Müşterek çocuk, yargılama sırasında 18 yaşını doldurduğundan, davacı vekili çocuğun vekaletini alarak 14.04.2014 tarihli dilekçe vermiştir. Dilekçesinde; davalının mali durumunun iyi olduğunu belirtip, 2.500 TL iştirak nafakasının işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacı müvekkili A. M.'e ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; "Davacının, Meslek Yüksek Okulunda öğrenci olduğu ve çalışmadığı, Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamasına göre, öğrenimini sürdüren reşit çocuğun TMK'nun 328/2 ve 364 maddeleri gereğince nafaka talep etme hakkı bulunduğu, ...nafaka hakkı olan tarafın ihtiyaçları dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir., gerekçesiyle" davanın kısmen kabulü ile dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık 600,00 TL iştirak nafakasının A. M. Ş. reşit olduğu tarihe kadar davalıdan alınarak davacıya verilmesine, hükmedilen iştirak nafakasının A. M. Ş.reşit olduğu tarihten itibaren yardım nafakası olarak devamına, bu hususta fazlaya dair talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

İştirak nafakası, velayet hakkı kendisine bırakılamayan eşin, velayet hakkı verilen eşe çocuğun bakım ve eğitim giderleri karşılığı gücü oranında yapacağı katkıdır. Dayanağını TMK'nun 182/2.maddesi oluşturur. Boşanma kararının kesinleşmesi ile hüküm ve sonuçlarını doğurur.

TMK'nun 182/2.maddesine göre; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin çocuk ile kişisel ilişkisinin düzenlenmesinde, çocuğun özellikle sağlık, eğitim ve ahlak bakımından yararları esas tutulur. Bu eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranıda katılmak zorundadır.

Aynı Kanununun 331.maddesine göre ise; durumun değişmesi halinde, hakim istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler vaya nafakayı kaldırır.

İştirak nafakası davalarında davacı, küçüğe fiilen bakan anne veya baba, çocuğun velayet hakkı kendisine verilen anne veya baba, velayet haklarının anne ve babadan alınması halinde küçüğe atanan vasi veya kayyımdır.

İştirak nafakası, çocuğun ergin olduğu tarihe kadar devam eder. Çocuk ergin olunca iştirak nafakası kanun gereği kendiliğinden sona erer.

Somut olayda; küçüğün velayeti kendisine verilen davacı anne, müşterek çocuğun giderlerine davalı babanın katkıda bulunmadığı iddiasıyla iştirak nafakası talebinde bulunmuştur. Davanın yargılaması sırasında küçük ergin olduğundan davacı vekili tarafından çocuktan alınan vekaletname ile taraf teşkili sağlanmış; 14.04.2014 tarihli dilekçeyle önceki iddialar tekrar edilerek aylık 2.500 TL iştirak nafakası istenilmiştir. Mahkemece; dava tarihinden geçerli olmak üzere küçüğün reşit olduğu tarihe kadar aylık 600 TL iştirak nafakasına hükmedilesinde bir isabetsizlik yok ise de; karar başlığına anne yerine, küçüğün adının yazılması ve hükmün küçük lehine kurulması doğru değildir. Zira, dava; davacı anne tarafından açılmış olup, hükmün de davacı anne lehine kurulması gerekmektedir. Usule ilişkin bu yanılgı, temyiz edenin sıfatı dikkate alınarak bozma nedeni sayılmamıştır.

Ancak, mahkemece; hükmedilen iştirak nafakasının küçüğün reşit olduğu tarihten itibaren yardım nafakası olarak devamına da karar verilmiştir. Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre; ergin olan çocuk iştirak nafakası isteyemez. Koşulları varsa TMK'nun 328/2 ve 364.maddeleri gereğince yardım nafakası davası açabilir. Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, ana ve babanın, eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakım yükümlülüğü(TMK'nun 328/2.mad.), ergin olan çocuk tarafından açılmış bir nafaka davası varsa dikkate alınır. Ergin olan çocuk tarafından harcı yatırılarak açılmış bir nafaka davası bulunmamaktadır. Bu nedenle, müşterek çocuk Adalet için yardım nafakası takdir edilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle, mahkemece; davacı anne tarafından açılan iştirak nafakası davasında, küçüğün ergin olduğu tarihe kadar iştirak nafakasına hükmedilmesi ile yetinilmesi gerekirken; talep ve usulüne uygun harcı yatırılarak açılmış bir dava olmadan, yardım nafakasına hükmedilmiş olması doğru olmadığından, kararın bu gerekçesiyle bozulması görüşündeyim.

Sayın; çoğunluğun onama kararına açıklanan nedenle katılmıyorum. 28.09.2015
Yargıtay — Esas No: 2011/19066, Karar No: 2013/3907, Tarih: 05.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/19066 E.  ,  2013/3907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet Nedeniyle Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın satış temsilcisi olarak çalıştığı firma adına müşterilerden tahsil ettiği paraları şirket muhasebesine teslim etmeyip uhdesinde tutması şeklinde gelişen olayda, mahkemenin "hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma" suçunun oluştuğuna yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olup; sanığın farklı müşterilerden farklı zamanlarda yaptığı tahsilatları kullanmış olması karşısında, hakkında 5237 sayılı TCK.nun 43/1 maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması hususu, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 1.bendindeki 600 gün karşılığı adli para cezası yerine 5 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, 2.bendindeki 500 gün karşılığı adli para cezası yerine 4 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5.bendindeki 10.000,00 TL adli para cezası yerine 80.00-TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/468, Karar No: 2010/6957, Tarih: 06.12.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/468 E.  ,  2010/6957 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 128 ada 13 parsel sayılı 5079,55 m² yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Askı ilan süresinde davacı hazine tapu ve vergi kayıtlarına dayanarak taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olduğunu, bu nedenle zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davacının davasının reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı hazine birden çok tapu ve vergi kayıtlarına dayanmış ise de, bu kayıtların hangilerinin dava konusu taşınmaza ait olduğunu bilmediklerini beyan ettiği gibi keşifte dinlenen mahalli bilirkişi ve tanıklarda davacı hazinenin tutunduğu kayıtların hudutları itibariyle taşınmazı kapsayıp kapsamadığını bilmediklerini söylemişlerdir. Öte yandan davacı hazine tarafından dayanılan tapu ve vergi kayıtlarının sınırları “yol”, “hark”, “tepe”, “çayır”, “sırt”, “su akıntısı”, “taşlık” ve “bayır” gibi heryerde bulunan sınırlar olduğu dikkate alındığında mahkemece bu kayıtlara değer verilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Dava ve temyize konu taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olmadığı, taşınmaz üzerinde tespit tarihinde zilyet davalı yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile edinme koşullarının gerçekleştiği mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı hazinenin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 06.12.2010 gününde karar verildi.