muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3477, Karar No: 2014/14241, Tarih: 18.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/3477 E.  ,  2014/14241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara(Kapatılan) 16. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2013

NUMARASI : 2011/273-2013/77

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira alacağı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde, davaya konu bağımsız bölümlerin kat maliki olduğunu, davalının ise sözlü sözleşme gereği kiracısı olduğunu, taşınmazların Şubat/2012 tarihinden beri herhangi bir bedel ödenmeksizin davalı şirketin merkez ofisi olarak kullanıldığını, dava tarihi itibariyle taşınmazların toplam kullanım süresinin 28 ay olduğunu, emsal ofislerin kira bedeli m2 sinin 15 Euro olup bu oranlar üzerinden toplam aylık kira bedelinin 9.396,90-Euro olduğunu, 10.05.2011 tarihinde taşınmazın tahliye edildiğini belirterek şimdilik 10.000-TL kira bedeli alacağının faiziyle birlikte tahsilini istemiştir. Davalı savunmasında; davacı ile aralarında kira ilişkisi olmadığını, davacının davalı şirketin hissedarı olup dava konusu taşınmazların davacı ve ailesinin arsa sahibi olduğu taşınmazlar olduğunu, kullanım amacının davacı vekilinin onayı ile gerçekleştiğini, davacının kötüniyetli olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir. Davacı dosyaya sunduğu delillerle kira ilişkisini kanıtlayamamış ise de, dava dilekçesinde ‘’vs delil’’ demek suretiyle yemin deliline dayanmıştır. Kira ilişkisinin varlığının ispatı için davacıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak, sonucu dairesinde karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 18.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10794, Karar No: 2015/13296, Tarih: 25.06.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/10794 E.  ,  2015/13296 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/28472

MAHKEMESİ : Gönen (Balıkesir) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/09/2012 - (Ek karar tarihi: 26/09/2012)

NUMARASI : 2011/277 (E) ve 2012/527 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk müdafiine 18/10/2012 tarihinde tebliğ edilen temyizin reddine ilişkin ek kararı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin 22/10/2012 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından temyiz talebi süresinde kabul edilmiştir.

Temyiz isteminin reddine dair 26/09/2012 gün ve 2011/277 – 2012/527 sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA,

Hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 25/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15818, Karar No: 2019/2906, Tarih: 11.02.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/15818 E.  ,  2019/2906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işveren tarafından müvekkiline hakaret edilerek işe gelmemesinin söylendiğini beyanla kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil çalışma ücreti ve bakiye ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının taleplerinin haksız olduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Tarafların hukuki dinlenilme haklarının kısıtlanıp kısıtlanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Savunma hakkı Anayasa’mızın hak arama hürriyeti başlıklı 36. maddesinde "Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir." düzenlemesi ile açıkça hüküm altına alınmıştır.

İddia ve savunma hakkı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun hukuki dinlenilme haklı başlıklı 27. maddesi ile usul hukukumuza yansıtılmıştır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında davanın taraflarının kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip oldukları belirtildikten sonra maddenin ikinci fıkrasında bu hakkın "açıklama ve ispat hakkı"nı da içerdiği vurgulanmıştır. Davanın taraflarının usul hukuku hükümlerine aykırı olarak açıklama ve ispat hakkını kullanmalarının kısıtlanması, iddia ve savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurur.

Anılan maddenin birinci fıkrasında davanın taraflarının kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip oldukları belirtildikten sonra maddenin ikinci fıkrasında bu hakkın "açıklama ve ispat hakkı"nı da içerdiği vurgulanmıştır. Davanın taraflarının usul hukuku hükümlerine aykırı olarak açıklama ve ispat hakkını kullanmalarının kısıtlanması, iddia ve savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurur.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 27. maddesinde yer bulan “Hukuki Dinlenilme Hakkı” gereğince davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, bu hakkın yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içermektedir. Mahkeme, iki tarafa eşit şekilde hukukî dinlenilme hakkı tanıyarak hükmünü vermelidir. Anayasa'nın 36. maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsuru olan hukukî dinlenilme hakkı, adil yargılanma hakkı içinde teminat altına alınmıştır. Bu hakka, tarafın hâkime meramını anlatma hakkı ya da iddia ve savunma hakkı da denilmektedir. Ancak, hukukî dinlenilme hakkı, bu ifadeleri de kapsayan daha geniş bir anlama sahiptir. Bu hak çerçevesinde, tarafların gerek yargı organlarınca gerekse karşı tarafça yapılan işlemler konusunda bilgilendirilmeleri zorunludur. Kişinin kendisinden habersiz yargılama yapılarak karar verilmesi, kural olarak mümkün değildir.

Bu kapsamda hukuki dinlenilme hakkı, bilgilenme/bilgilendirme, açıklama yapma, yargı organlarınca dikkate alınma ve kararların gerekçeli olması gibi hususları içerdiği açıktır. Bilgilenme hakkı, yargılamanın içeriğine dair tam bir bilgi sahibi olmanın yanında gerek karşı tarafın gerekse de yargı organlarının dosya içeriğine yapmış oldukları işlemleri öğrenmelerini kapsar. Bilgilenme/ bilgilendirme hakkının etkin biçimde kullanılabilmesi için gönderilecek tebligat ve davetiyelerde kanunda öngörülmüş şekil şartlarına sıkı sıkıya uyulması gerekmektedir. Ayrıca bu hak sadece davanın başındaki iddia ve savunmalar açısından değil yargılamanın her aşamasında dikkate alınmalıdır. Bu kapsamda devam eden bir yargılamada, tarafların açıklamaları için bilgilendirme yeterli olmayıp yargılamada yer alan diğer kişilerin (tanık, bilirkişi gibi) açıklamaları açısından da önemlidir. Bilgilenme hakkının usulüne uygun kullanımı ile tarafların haklarında öğrendikleri isnat ve iddialara karşı beyanda bulunabilme, davaya yönelik bilgi ve belge verebilme yani açıklama yapma hakkı da hukuki güvenceye bağlanmaktadır. Böylece davanın her iki tarafına eşit şekilde açıklama yapma hakkı tanınması ile adaletin görünür kılınması sağlanacaktır. Açıklamada bulunma hakkı, tarafların, yazılı veya sözlü şekilde iddia ve savunmalara karşı itirazda bulunabilme, davaya ilişkin beyanda bulunmalarını sağlar.

Diğer yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun “Taraflarca Getirilme İlkesi” başlıklı 25. maddesinde, “Kanunda öngörülen istisnalar dışında, hâkim, iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamaz. Kanunla belirtilen durumlar dışında, hâkim, kendiliğinden delil toplayamaz.” düzenlemesi bulunmaktadır. 6100 sayılı Kanunun 137. maddesinde ise mahkemenin ön incelemede tarafların delillerini sunmaları ve delillerin toplanması için gereken işlemleri yapacağına dair düzenleme de yer almaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Ancak, tarafların bildirdiği delillerin toplanması da zorunludur.

Somut olayda; davacı vekili 29.12.2015 tarihli celseye yeni duruşma gününü UYAP marifetiyle öğreneceğini beyanla mazeret bildirerek katılmamış, Mahkemece davacı vekilinin bildirdiği mazeretin kabulüne karar verildiği halde, yeni bir duruşma günü verilerek mazereti kabul edilen davacı vekilinin talebi gibi yeni duruşma gününü UYAP marifetiyle öğrenmesine karar verilmesi gerekirken, aynı celsede yargılamaya devam edilerek mazereti kabul edilen davacı vekilinin yokluğunda karar verilmesi savunma hakkının kısıtlanması mahiyetinde olup hatalı olup kararın sair yönler incelenmeksizin bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 11.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2349, Karar No: 2020/6119, Tarih: 18.11.2020

**1. Hukuk Dairesi         2019/2349 E.  ,  2020/6119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTAL VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'nce HMK'nın 353/1-b.2 maddesi uyarınca istinaf isteminin esastan reddine, yerel mahkeme hükmünün infazda tereddüte neden olacağı gerekçesiyle anılan hüküm kaldırılarak yeniden davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı ...'nin maliki olduğu 3622 ada 9 parsel sayılı taşınmazı mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak davalıya devrettiğini ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, mirasbırakanın mallarını mirasçıları arasında paylaştırdığını, buna dair tarafların tutanak imzaladıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne dair verilen kararın istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi HMK'nın 353/1-b.2 maddesi uyarınca istinaf isteminin esastan reddine, yerel mahkeme hükmünün infazda tereddüte neden olacağı gerekçesiyle anılan hüküm kaldırılarak yeniden davanın kabulüne karar vermiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakanın 19.02.2015 tarihinde öldüğü, geride davacı kızı ..., davalı oğlu İmran ile dava dışı çocukları ... ve ... ile dava dışı torunu ...'in mirasçı olarak kaldığı, mirasbırakanın dava konusu taşınmazı 17.05.2010 tarihinde davalı oğluna satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; dosyaya sunulan ''TUTANAK'' başlıklı tüm mirasçıların imzasının bulunduğu ve imzası inkar edilmeyen belgeye göre mirasbırakan tarafından tüm mirasçılara satış suretiyle taşınmaz verildiği, dinlenen davalı tanığı ...'in beyanlarından tarafların ve dava dışı mirasçıların mirasbırakanın sağlığında biraraya gelerek mirasbırakanın bir kısım taşınmazlarını paylaştıkları, paylaşımın en son mirasbırakana da gösterilerek, mirasbırakanın onayının alındığı ve bu şekilde her bir mirasçıya belli miktarda taşınmaz verileceğinin kararlaştırıldığı anlaşılmakta olup yukarıda açıklanan ilkeler ile anılan bu olgular birlikte değerlendirildiğinde mirasbırakanın kastının mirasçılardan mal kaçırmak amacını taşımadığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, ''TUTANAK'' başlıklı belgedeki taşınmazların mirasbırakan adına kayıtlı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373/1-a maddesi uyarınca ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2 maddesi gereğince dosyanın kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 18/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11371, Karar No: 2017/12145, Tarih: 18.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/11371 E.  ,  2017/12145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketi ile aralarında elektrik abonelikleri olduğunu, bu aboneliklere tahakkuk ettirilen faturalara bölgenin kaçak elektrik kullanım bedelinin yansıtıldığını, Nisan 2011' den itibaren, kaçak elektrik bedeli adıyla 93.465,52 TL fazla ödemede bulunduğunu belirterek, ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile istirdatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; kayıp kaçak tüketim bedelinin EPDK kararına uygun şekilde tahsil edildiğini, kurul tarafından belirlenen tarifenin uygulanmasının zorunluluk arzettiğini, kaçak bedelini tahsil edip etmeme konusunda insiyatifinin bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; kayıp kaçak bedelinin mevzuat doğrultusunda tahsil edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Anılan karar Dairemizin 11/11/2015 tarihli ve 2014/22106 esas - 2015 / 17633 karar sayılı ilamı ile " ... mahkemece, yukarıda anılan ilkeler ve Hukuk Genel Kurulunun kararı gözetilerek, davacının kayıp-kaçak bedeli tahakkuku uygulamasının yerinde olmadığı nazara alınarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, aksi gerekçelerle ve yanılgılı değerlendirme sonucu davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir..." gerekçesi ile bozulmuş , mahkemece bozma kararına uyulmuştur.

Mahkemece, 24/05/2016 tarihli duruşmada davacı vekili olarak duruşmaya katılan vekile bilirkişi ücretini ödemesi konusunda iki hafta kesin süre verilmiş , 13/10/2016 tarihli duruşmada davacı vekili olarak duruşmaya katılan başka bir vekil önceki duruşmaya katılan vekilin yetkisi olmadığından verilen kesin sürenin geçerli olmadığını belirtmiştir.

Mahkemece; yetkisiz avukat tarafından takip edilen 24/05/2016 tarihli duruşma ile 13/10/2016 tarihleri arasında 3 aylık sürenin geçtiği gerekçesi ile davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1 - 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150. maddesinin 1. fıkrasında "Usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflar duruşmaya gelmedikleri veya gelip de davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilir." şeklinde düzenleme mevcut olup, aynı maddenin 5. fıkrası ise "İşlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde yenilenmeyen davalar, sürenin dolduğu gün itibarıyla açılmamış sayılır ve mahkemece kendiliğinden karar verilerek kayıt kapatılır." şeklindedir.

HMK uygulamasında (M. 150) davanın açılmamış sayılmasına karar verilebilmesinin ön koşulu duruşma tutanağına yazılmış bir "dosyanın işlemden kaldırılması" ara hükmünün bulunmasıdır. Bu hem taraflara yenileme fırsatı tanınması ve hem de 3 aylık sürenin hesaplanması açısından vazgeçilmez bir gerekliliktir. Somut olaya bu açıdan bakıldığında sayılan gereklilikler mevcut değildir. Herhangi bir işlemden kaldırma ara kararı yoktur. Ayrıca tarafın yenileme fırsatı ortadan kaldırılmıştır. Yanılgılı değerlendirmeyle verilen karar doğru bulunmamış; hükmün, bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2 - Bozma nedenine göre, diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK . nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12216, Karar No: 2022/2586, Tarih: 21.02.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/12216 E.  ,  2022/2586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve aynı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' hükmü ile "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesindeki; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yokluğunda verilen ve 20.03.2018 tarihinde tebliğ olunan hükümde CMK’nin 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği anlaşıldığından, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''CMK’nin 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iadesinin temini için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9830, Karar No: 2015/10281, Tarih: 12.05.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/9830 E.  ,  2015/10281 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/182896

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/03/2013

NUMARASI : 2012/271 (E) ve 2013/74 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü :

5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesinde yer alan düzenleme gereğince, tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek sürenin, infaz aşamasında, tekerrüre esas alınan karardaki en ağır ceza gözetilerek belirlenmesi olanaklı görüldüğünden tebliğnamedeki (2) nolu bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın başka yer yargı çevresi içinde başka suçtan ceza infaz kurumunda hükümlü bulunmasına, 06/07/2012 tarihli talimat duruşmasındaki beyanına göre, duruşmalardan bağışık tutulma talebinin olmamasına karşın, duruşmada hazır bulundurulmadan yokluğunda yargılama yapılarak hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

2- Sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 12/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.