muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3892, Karar No: 2018/8070, Tarih: 17.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3892 E.  ,  2018/8070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Davutpaşa Vergi Dairesi mükellefi olan sanığın 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suretiyle 213 sayılı Vergi Usul Kanununa muhalefet suçunu işlediği iddia ve kabul edilen kamu davasında; sanığın yakalama ile alınan savunmasında suçlamaları kabul etmediğini, kendisinin sahte fatura düzenlemediğini beyan ettiği , dosya arasında suça konu sahte fatura örneklerinin bulunmadığı anlaşılmakla , gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından öncelikle suça konu fatura asıllarından her bir takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, sanığın düzenlemiş olduğu faturaları kullanan mükellefler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının ilgili vergi dairelerinden sorulması, yapılmış ise vergi raporlarının dosya arasına alınması, bu mükellefler hakkında sahte fatura kullanmaktan dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları kullanan mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

a)Sahte fatura düzenlemek suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda düzenlenen sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı; somut olayda sanık hakkında, “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından kamu davası açıldığı, her takvim yılındaki eylemlerin subutu halinde ayrı ayrı zincirleme biçimde işlenmiş suçları oluşturduğu gözetilmeden, hangi takvim yılından hüküm kurulduğu belirtilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş iken, aynı eylemin düzenlendiği 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b maddesinde ise üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, belirtilen suç tarihinde sahte fatura düzenlemek suçunun cezasının alt sınırının 3 yıl hapis olduğu gözetilmeden eksik ceza tayini,

c) Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nin 53. maddesi gereğince hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

d) TCK'nin 51. maddesi gereğince cezası ertelenen sanık hakkında belirlenen denetim süresinin ertelenen hapis cezasından az olamayacağının gözetilmemesi,

f)Suç tarihlerinin gerekçeli karar başlığında eksik gösterilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,17.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7557, Karar No: 2015/24099, Tarih: 09.03.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/7557 E.  ,  2015/24099 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/20479

MAHKEMESİ : Çatalca(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/07/2010

NUMARASI : 2010/134 (E) ve 2010/317 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık A.. B..'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 09/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34119, Karar No: 2015/36282, Tarih: 11.12.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/34119 E.  ,  2015/36282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, maliki bulunduğu binayı ...Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ve belediye meclis kararına dayanarak davalıya devrettiğini, 2327 analiz numaralı kıymet taktir komisyonu raporunda bina, müştemilat ve ağaç bedelinin 9369 TL olarak belirlenmesine rağmen davalının tüm yapı bedelini değil sadece enkaz bedelini ödediğini, oysa tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiğini ileri sürerek 8307,90 TL bakiye bedelin tahsili için yaptığı icra takibine vaki itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulün ile 8307,90 TL'ye yönelik itirazın iptaline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacıya ait belgesiz ve tapusuz gecekondunun kentsel dönüşüm projesi kapsamında davalı belediyeye devri hususunda taraflar arasında sözleşme akdedildiği, davalı belediyenin elemanlarınca 2327 analiz numaralı kıymet takdir raporu düzenlenerek davacının gecekondusu, müştemilat ve ağaçları için toplam 9369 TL yapı bedeli ile 1061,10 TL enkaz bedelinin belirlendiği, belirlenen bu bedellerden sadece enkaz bedelinin davacıya ödendiği, davacının kendisine enkaz bedeli değil tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiği iddiasıyla eldeki davayı açtığı, mahkemece de davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmakta olup, çözülmesi gereken sorun davacıya yapı bedelinin tamamının mı yoksa sadece enkaz bedelinin mi ödenmesi gerektiği hususudur.

5104 sayılı ... Kentsel Dönüşüm Projesi Kanununun 5. maddesinin 2. fıkrasında "Gerçek kişilerin ve özel hukuk tüzel kişilerinin mülkiyetinde bulunan gayrimenkuller ile 24.02.1984 tarihli ve 2981 sayılı imar ve Gecekondu mevzuatına aykırı yapılara uygulanacak bazı işlemler ve 6785 sayılı imar Kanununun bir maddesinin değiştirilmesi hakkında kanuna göre hak sahibi olan kişilerin haklarına konu gayrimenkuller, malikler ve hak sahipleri ile yapılacak anlaşmalar çerçevesinde projede kullanılır. Bu anlaşmaların usul ve esasları yönetmelikle belirlenir" hükmü ile ... Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi Yönetmeliğinin Belgesiz ve Kaçak Gecekondulara Uygulanacak Esaslar başlıklı 18. maddesinde; "Hak sahiplerine ait gecekondu, tesis, müştemilat ve ağaçlar için Belediyece oluşturulacak kıymet takdir komisyonunca belirlenecek kıymet takdir bedelinin %10'u enkaz bedeli olarak hesaplanır. Bu bedel, yapılacak sözleşme ile hak sahiplerine verilecek konuta ait inşaat maliyetinden düşülüp kalan bedel hak sahibi tarafından ödenir." hükmü yer almaktadır.

Öte yandan tarafların anılan mevzuat hükümleri çerçevesinde imzaladıkları taahhütnamede hak sahibinin alacağı belirlenirken arsa üzerindeki tesis ve müştemilata ait enkaz bedeli esas alınarak bakiye alacağın belirleneceğinin kararlaştırılmış olup, taraflar arasında düzenlenen bu taahhütname özel hukuk hükümlerine tabi ve geçerli olduğundan taraflar yönünden bağlayıcıdır.

Yukarıda belirtilen açıklamalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının sözleşme kapsamında davalıya devrettiği gecekondusu için sadece enkaz bedeli isteyebileceği, enkaz bedelinin de davacıya ödenmiş olması karşısında davacının başka bir şey talep edemeyeceği anlaşıldığından davanın tümüyle reddine karar verilmesi gerekir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde davanın kabulünekarar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, İkinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 11.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/604, Karar No: 2021/13384, Tarih: 14.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/604 E.  ,  2021/13384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli yağma, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Kısa kararın tefhim edildiği 03.05.2016 tarihli celseye sanık ile vekaletnameli müdafii Av. ...’nün gelmedikleri, mahkemenin de celse tutanağında “sanık müdafiinin mazeret dilekçesi sunması, daha önce savunma yapmış olmaları, mütalaa alınmış olmasına rağmen üç celsedir mazeret sunuluyor olması sebebiyle dosyanın sürüncemede kaldığı nazara alınarak bu celse için sanık müdafii olarak görevlendirme talep edilmiş olmakla görevlendirilen Av. ... hazır...” şeklinde açıklamada bulunduğu, hal böyle olunca sanığın son celse kendisi için başka bir müdafii görevlendirildiğinden haberi olmadığı için temyiz süresinin gerekçeli kararın vekaletnameli müdafiine tebliğ edildiği 31.05.2016 tarihinden başlatılması gerektiği ve bu itibarla Av. ...’nün 06.06.2016 tarihli dilekçesi ile yapmış olduğu temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak anılan maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yağma suçunun; gece vaktinin yanında birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 149/1. maddesinin “h” bendinin yanında “c” bendi ile de uygulama yapılarak, somut olayda birden fazla bendin aynı anda gerçekleşmesi sebebiyle alt sınırdan uzaklaşılması gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılması; zararın kovuşturma aşamasında sanık tarafından kısmen karşılandığının anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 168/4. maddesi uyarınca suçtan zarar görene kısmi iade nedeniyle sanık hakkında ceza indirimine rıza gösterip göstermeyeceğinin açıkça sorulmasından sonra, sonucuna göre TCK'nın 168/3. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerekirken, suçtan zarar görene belirtilen bu husus sorulmadan anılan maddenin doğrudan uygulanmasına karar verilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu’nun takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 14.09.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6508, Karar No: 2018/11287, Tarih: 05.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/6508 E.  ,  2018/11287 K.**

**"İçtihat Metni"**

237 sayılı Taşıt Kanunu'na muhalefet etmek suçundan sanık ...'in, anılan Kanun'un 16 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddeleri uyarınca 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/05/2018 tarihli ve 2016/843 esas, 2018/291 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/07/2018 tarihli ve 2018/1341 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 14/09/2018 gün ve 11998 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/09/2018 gün ve KYB.2018/76871 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

1-Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/05/2018 tarihli kararına karşı sanık müdafii tarafından yapılan itiraz üzerine mercii tarafından sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararında 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinde belirtilen koşulların mevcut bulunduğundan bahisle itirazın reddine karar verilmiş ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22/01/2013 tarihli ve 2012/10-534 esas, 2013/15 sayılı kararı ile itiraz merciinin sadece şekli olarak değil, hem maddi olay, hem de hukuki yönden inceleme yapabileceği yönündeki kararı nazara alındığında, itiraz mercii Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından sanığın esasa yönelik itirazları konusunda da inceleme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sadece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin koşulların var olup olmadığı yönünden değerlendirme yapılarak itirazın reddine karar verilmesinde,

Kabule göre de,

2-4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun'un 13. maddesinde yer alan "Davaya bakmaya yetkili ve görevli mahkeme, genel hükümlere göre yetkili ve görevli mahkemedir. Ancak Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreteri, Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Sekreteri, müsteşarlar ve valiler için yetkili ve görevli mahkeme Yargıtayın ilgili ceza dairesi, kaymakamlar için ise il ağır ceza mahkemesidir." hükmü nazara alındığında, hakkında soruşturma Muğla Valiliği İl İdare Kurulu Müdürlüğü'nün 03/06/2016 tarihli ve 27 sayılı 4483 sayılı Kanun'un 6. maddesine göre verilen soruşturma izni üzerine yapılan soruşturma sonucunda görevli mahkemenin Muğla Ağır Ceza Mahkemesi olduğu gözetilmeksizin yargılamaya devamla yazı şekilde karar verilmesinde;

3-237 Sayılı Taşıt Kanunu"nun 7/3. maddesinde yer alan ; "Bu taşıtlar münhasıran resmi hizmetin ifasında kullanılmak üzere daire veya kurumlarının sorumlu makamlarınca tevzii ve tahsis olunurlar" şeklindeki, 7/4. maddesinde yer alan "şehir ve kasabalarla, demiryolları istasyonlarında ve gündelik muayyen tarifelerle işleyen Devlete, Belediyelere ait taşıt güzergahından uzak bulunan mevkiilerdeki teşkilat ve iş yerlerinde devamını veya geçici olarak görevli memur, subay ve hizmetlileri ve bu mevkiide oturan ailesi efradını ve okula giden çocuklarını oranın bağlı bulunduğu şehir ve kasabaya veya en yakın muayyen tarifeli taşıt güzergahına götürüp getirmek için birinci fıkrada yazılı taşıtlardan tahsis edilebilir" şeklindeki, 5442 sayılı İller İdaresi Kanunu'nun "İlçe İdaresi ve Teşkilatı" başlıklı 27. maddesinde yer alan; "İlçe Genel İdaresinin Başı ve Mercii Kaymakamdır", ve aynı Kanun'un "Kaymakamların Hukuki Durumları Görev ve Yetkileri" başlıklı 31. maddesinin (A) fıkrasında yer alan "Kaymakam, Kanun, Tüzük, Yönetmelik ve Hükümet kararlarının neşir ve ilanının uygulanmasını sağlar ve bunların verdiği yetkileri kullanır ve ödevleri yerine getirir" şeklindeki düzenlemeler hep birlikte değerlendirildiğinde; Seydikemer Kaymakamlığı emrinde yer alan tek tahsisli aracın İçişleri Bakanlığı tarafından hizmet alımı suretiyle 237 sayılı Taşıt Kanunu'nun 6. maddesine dayanak teşkil eden ekli 2 cetvelinde belirtilen ve Başbakanlık Genelgesi kapsamında kaymakamlık hizmetlerinde kullanılmak üzere havuza alınan suça konu binek tipi araç olduğu, sanık ...'in Seydikemer Kaymakamı sıfatıyla ilçe genel idaresinin başı ve mercii olarak kendisine verilen yetkiyi kullanmak suretiyle anılan kanunun 7. maddesinin 4. fıkrası kapsamında şifai (tahsisin yazılı olması gerektiğine ilişkin bir ibarenin yasada bulunmadığı) olarak verdiği talimat üzerine, kanunun da cevaz verdiği durumlardan olan okula servis ve dolmuş olmaması nedenleriyle çocuklarını evden aldırarak okula, okuldan aldırarak eve götürülmesini sağlamasının, sanık ...'in üzerine atılı Taşıt Kanununa Muhalefet suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeksizin, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Kanun yararına bozma isteminin (2) no’lu nedeni yönünden yapılan incelemede;

4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun'un, "Yetkili ve görevli mahkeme" başlıklı 13. maddesi, " Davaya bakmaya yetkili ve görevli mahkeme, genel hükümlere göre yetkili ve görevli mahkemedir. Ancak Cumhurbaşkanlığı İdari İşler Başkanı, Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Sekreteri, Bakan yardımcıları ve valiler için yetkili ve görevli mahkeme Yargıtayın ilgili ceza dairesi, kaymakamlar için ise il ağır ceza mahkemesidir." hükmünü amirdir.

4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun'un, "Yetkili ve görevli mahkeme" başlıklı 13. maddesi, " Davaya bakmaya yetkili ve görevli mahkeme, genel hükümlere göre yetkili ve görevli mahkemedir. Ancak Cumhurbaşkanlığı İdari İşler Başkanı, Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Sekreteri, Bakan yardımcıları ve valiler için yetkili ve görevli mahkeme Yargıtayın ilgili ceza dairesi, kaymakamlar için ise il ağır ceza mahkemesidir." hükmünü amirdir.

Suç tarihinde Seydikemer ilçesi kaymakamı olarak görev yapmakta olan sanık hakkında 237 sayılı Taşıt Kanunu'na muhalefet etmek suçundan açılan kamu davasının 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun'un 13. maddesi uyarınca il ağır ceza mahkemesinde görülmesi gerektiği halde, Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/05/2018 tarihli ve 2016/843 esas, 2018/291 sayılı kararı ile sanığın 237 sayılı Taşıt Kanunu 16 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddeleri uyarınca 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verilmesi ve bu karara karşı yapılan itirazın, "Asliye Ceza Mahkemesinin davaya bakmakta görevli olmadığı" gerekçesi ile kabulüne dair karar verilmesi gerekirken, itirazın reddine dair verilen Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/07/2018 tarihli ve 2018/1341 değişik iş sayılı kararının usul ve yasaya aykırı olduğu anlaşılmakla;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden, Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/07/2018 tarihli ve 2018/1341 değişik iş sayılı kararının CMK’nun 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, bozma sebebine göre kanun yararına bozma isteminin (1) ve (3) no’lu nedenleri yönünden karar verilmesine yer olmadığına, 05/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16819, Karar No: 2023/1469, Tarih: 22.02.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/16819 E.  ,  2023/1469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/69 E., 2022/116 K.

SUÇ :4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkol Piyasasının Düzenlenmesine Dair Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2013 tarihli ve 2013/75 Esas, 2013/113 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçundan anılan Kanun'un 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun( 5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, 52 nci maddesi, 51 inci maddesi uyarınca 5 ay erteli hapis ve 80,00

TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, suça konu kaçak sigaraların 54 üncü maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmiştir.

2.... Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2013 tarihli ve 2013/75 Esas, 2013/113 Karar sayılı kararının sanık ... katılan Gümrük İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 12.05.2020 tarihli ve 2017/1849 Esas, 2020/6245 Karar sayılı ilâmıyla;

"Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanığın eyleminin 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesi kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinden sonra 11/04/2013 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 sayılı Kanun ile 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesinin yürürlükten kaldırılarak atılı suça ilişkin düzenlemenin 5607 sayılı Yasanın 3/18. maddesi kapsamı içine alındığı ve halen yürürlükte bulunan 6545 sayılı Yasa ile değişik 3/18. maddesi ile de aynı düzenlemenin korunduğu cihetle,

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine 7242 sayılı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla,