muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5325, Karar No: 2016/3618, Tarih: 04.04.2016

Dava; TMK'nın 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddelerine dayalı tescil isteğine ilişkindir. Mahkemece, fen bilirkişisinin 08.09.2014 havale tarihli raporunda (F) harfiyle gösterilen taşınmaz bölümünde zilyetlikle mülk edinme koşullarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulmuş ise de; yapılan inceleme ve araştırma hüküm vermeye yeterli değildir. Karar tarihi itibariyle 6360 sayılı Kanun yürürlükte olup bu kanun uyarınca ... İlinin mülki sınırları Büyükşehir Belediye sınırı olarak belirlendiği dikkate alınarak ... davaya dahil edilip husumet yaygınlaştırılmamış, çekişmeli taşınmaz sınırında Dicle Nehri bulunmasına rağmen taşınmazın kıyı kenar çizgisine göre konumu belirlenmemiştir. Bu kapsamda 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı gibi İdarece yapılmış ve yöntemince kesinleşmiş bir kıyı kenar çizgisi yoksa kıyı kenar çizgisinin mahkemece tespiti gerekmektedir. Bu tespit yapılırken 13.03.1972 tarih ve 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklanan kıyı şeridinin nasıl tespit edileceğine dair kural ve yöntemler ile 17.04.1990 tarih, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 4. maddesindeki tanımlar ve 9. maddesi hükmü göz önünde tutulmalıdır. Dosyadaki kayıt ve belgelerden, dava konusu taşınmazın sınırında İdarece yapılmış ve yöntemince kesinleşmiş bir kıyı kenar çizgisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Öte yandan, dosyada toplanan deliller ve bilirkişi raporlarına göre, davaya konu edilen taşınmazın (E) harfi ile gösterilen 28.437,24 metrekarelik bölümünün tarım alanı ve (F) harfi ile işaretli kalan bölümünün ise kullanıma konu olmayan bor niteliğinde olduğu belirtildiği halde infazda tereddüt hasıl oluşturacak şekilde hüküm yerinde (E) harfine ait 28.437,24 metrekare kadar yerin (F) bölümü içerisinde gösterilerek davacı adına tescile karar verilmesi de isabetsizdir. Hal böyle olunca; öncelikle karar tarihinde yürürlükte olan 6360 sayılı Kanun'un 1. maddesi uyarınca ...davaya dahil edilerek husumet yaygınlaştırılmalı, bundan sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişi, 3621 sayılı Kanun'un 9. maddesine göre bu işlerde uzman olan üç jeolog veya jeomorfoloji mühendisi ile uzman ziraat ve harita mühendisinden oluşturulacak beş kişilik uzman bilirkişi kurulu huzuruyla keşif icra edilmelidir

. maddesi uyarınca ...davaya dahil edilerek husumet yaygınlaştırılmalı, bundan sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişi, 3621 sayılı Kanun'un 9. maddesine göre bu işlerde uzman olan üç jeolog veya jeomorfoloji mühendisi ile uzman ziraat ve harita mühendisinden oluşturulacak beş kişilik uzman bilirkişi kurulu huzuruyla keşif icra edilmelidir. Taşınmazın başında icra edilecek keşif sırasında yerel bilirkişiden taşınmazın sınırlarını göstermesi istenilmeli, teknik bilirkişilerden; dava konusu taşınmazın bulunduğu yere ilişkin memleket haritalarının, en eski tarihli askeri haritaların, hava fotoğraflarının yöntemince uygulanması, gerektiğinde değişik kodlardan toprak örnekleri alınıp analizlerinin yapılması, mevsimsel etkilerin de göz önünde tutulması suretiyle kıyı kenar çizgisini saptamaları istenilmeli, belirlenen kıyı kenar çizgisinin de gözetilmesi suretiyle çekişmeli taşınmazın Dicle nehrinin etki alanı içerisinde kalıp kalmadığı ve aktif dere yatağı içerisinde bulunup bulunmadığı ile ilgili olarak denetime açık, ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, teknik bilirkişilerden çekişmeli taşınmazın haritası ile kıyı ve kıyı kenar çizgisinin çakıştırılması neticesinde taşınmazın konumunu belirlemeleri istenilmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davalı ... vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 04.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8225, Karar No: 2019/964, Tarih: 04.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/8225 E.  ,  2019/964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemede, ... Otopark Reklam İnş. Gıd. San.Tic.Ltd.Şti. yetkilisi ... hakkında İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2013/5 Esas ve 2013/610 Karar, ... Ürünleri Teks. Mak. San.Tic.Ltd.Şti. yetkilisi Ayhan Büyüküstündağ hakkında İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2013/37 Esas ve 2016/483 Karar sayılı kararları ile mahkûmiyet hükümleri kurulması; ... hakkında, İzmir 15. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2013/7 Esas ve 2013/518 Karar sayılı kararı ile “sahte fatura düzenleme” suçundan mahkûmiyet hükümleri kurularak, bu hükümlerin Dairemizin 04.12.2018 tarihli 2016/5642 Esas ve 2018/9799 Karar sayılı ilamı ile onandığının anlaşılması ve ödemelerin banka havalesi yoluyla değil, elden yapıldığının savunulması karşısında; 5271 sayılı CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip “2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarının sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında 3 yıl olarak tayin edilen temel hapis cezalarından, zincirleme suça ilişkin artırma ve takdiri indirim nedenleri uygulandıktan sonra, sonuç cezaların 3 yıl 1 ay 15 gün yerine, 2 yıl 13 ay 15 gün olarak eksik belirlenmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

Gerekçeli karar başlığında “2011, 2012” şeklinde eksik ve yanlış gösterilen suç tarihlerinin, sahte faturaların 2011 takvim yılında en son Aralık ayı KDV beyannamesinde, 2012 takvim yılında ise en son Şubat ayı KDV beyannamesinde kullanıldığı anlaşıldığından, 2011 takvim yılı yönünden, “25.01.2012”; 2012 takvim

yılı yönünden ise, “25.03.2012” olarak Mahkeme tarafından düzeltilmesi; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiile uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlenip uygulandığı, kurulan hükümlerde bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanık müdafiinin temyiz nedenleri eleştiri dışında yerinde görülmemiş olduğundan, hükümlerin ONANMASINA, 04.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14651, Karar No: 2010/1363, Tarih: 26.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/14651 E.  ,  2010/1363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar geçersizdir. Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kamulaştırmasız el atma davalarında da kıyasen uygulanır. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara, değerlendirme tarihinden önceki özel amacı olmayan emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporlarında, getirtilen emsallerin satışlarının vergi ve harçtan kaçınmak için düşük gösterildiği açıklandıktan sonra, sonuçta piyasa rayicinden söz edilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu raporlara göre hüküm kurulması mümkün değildir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan 1751,51 m²'lik bölümün fen elemanınca çizilen krokide yüzölçümü gösterilmeden ve bu bölümde inşaat yapılıp yapılamayacağı araştırılmadan eksik inceleme ile değer azalışına hükmedilmesi,

3-Dava konusu taşınmazın kanal olarak el atılan bölümü fen bilirkişi krokisinde 342 m2 belirlendiği halde, hükme esas alınan bilirkişii raporunda 864 m2 üzerinden hesaplama yapılmak suretiyle, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmemesi,

4-Kamulaştırmasız el atılan ve bedeline hükmedilen taşınmazın Hazine adına tesciline karar verilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene geri verilmesine 11.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13687, Karar No: 2015/6230, Tarih: 15.12.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/13687 E.  ,  2015/6230 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 15.10.2015 gün ve 2015/20442/66121 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 11.11.2015 gün ve KYB.2015/353738 sayılı ihbarnamesi ile;

Resmi belgede sahtecilik, sahte banka veya kredi kartı kullanmak suretiyle yarar sağlama ve özel belgede sahtecilik suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3.maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2015 tarihli ve 2013/611 esas, 2015/97 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 20/05/2015 tarihli ve 2015/376 esas 2015/271 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ... Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 01/06/2015 tarihli ve 2015/589 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 26.maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar. (3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir. (4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1,2 ve 3.maddelerinde " (I) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir. (2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile Çocuk Ağır Ceza Mahkemelerine devredilmez. (3) Çocuk Mahkemeleri ile Çocuk Ağır Ceza Mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi " hükümlerinin yer aldığı;

Mercii ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

Kanun yararına bozma isteminin mercii tayini hususuna ilişkin olmasına, Başkanlar Kurulu kararlarına ve Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesine göre kanun yararına bozma istemini inceleme görevinin Yüksek Yargıtay 5. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşılmakla Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli Daireye gönderilmesine, 15.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11537, Karar No: 2021/4898, Tarih: 15.06.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/11537 E.  ,  2021/4898 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereği mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanığın genel usul ve yasaya aykırılık dışında özel bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanık idaresindeki otomobille, meskun mahalde, gece vakti, aydınlatmanın bulunduğu, bölünmüş asfalt kaplama caddede, üç şeritli yolda orta şeritte seyrederken, sağ şeride aniden ve kontrolsüzce manevra yaptığı esnada, aracının sağ yan kısımlarıyla, sağ şeritte seyreden sürücü İsa idaresindeki motorlu bisiklete çarpmasıyla, sanığın asli kusuruyla bir kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilir, bir kişinin ise basit tıbbi müdahale ile giderilemez şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 3. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın sosyal ve ekonomik durumu göz önüne alınarak sanığa verilen hapis cezasının 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 365 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 7300 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi ile sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/970, Karar No: 2020/5675, Tarih: 03.12.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/970 E.  ,  2020/5675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Zonguldak 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 19.07.2018 tarih ve 2018/207 E- 2018/271 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 29.11.2019 tarih ve 2019/1265 E- 2019/1231 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının 2012/170681 sayı ve 09.01.2013 tarihli açık ihale usulü ile davalıdan bir adet römorkör satın alındığını, 14.07.2014 tarihli fiili teslim tutanağı ile römorkörün Zonguldak Limanı'nda hizmet vermeye başladığını, römorkörün arızalanması üzerine kurum yetkilileri, römorkörün klas kuruluşu Türk Loydu, ... Denizcilik firması ile arızalı makinenin Türkiye temsilcisi Arasmak firması, Yanmar Türkiye Eksperi, Yeditepe Sigorta Eksperinin kuruma gelerek arıza ile ilgili gerekli çalışma ve tespitleri yaptıklarını, Uluslararası gözetim şirketi Artımet firmasınca 04.08.2015 tarihinde hazırlanan raporda arızanın kullanım hatasından meydana geldiği sonucuna varıldığını, sigorta şirketince kullanım hatasından meydana gelen hasar bedelinin ödenmediğini ve bu nedenle Zonguldak 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/8 sayılı dosyasından sigorta şirketine karşı tazminat davası açıldığını, malı temin eden davalı ...'in (... Denizcilik) yeterli eğitim vermediğinden zararın tamamından sorumlu olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin talep hakları saklı kalmak kaydı ile 50.000 USD'nin ilk ödeme tarihindeki döviz satış kuru üzerinden hesaplanan toplam 149.890,00 TL karşılığının faizi ile tahsilde tekerrür olmamak kaydı ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, hasarın kullanım hatasından meydana geldiğini, davalının eğitim yükümlülüğünü eksiksiz şekilde yerine getirdiğini, davacı yetkililerinin imzalarını taşıyan 14/07/2014 tarihli fiili teslim ve tesellüm tutanağı ile bu hususu tekrar onayladığını, makine arızasının fiili teslim tarihi olan 14.07.2014 tarihinden yaklaşık 3 ay sonra ve 30.05.2014 tarihinden ise yaklaşık 4,5 ay sonra meydana geldiğini, yeterli eğitim almamış personelin tam otomasyon bir gemi ile bu süre boyunca çalışmasının mümkün olmayacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının davalıdan davaya konu römorkörü satın aldığı, römorkörun 30.05.2014 tarihinde fiilen davacı kurum yetkililerine teslim edilip, 14.07.2014 tarihinde de fiili teslim ve tesellüm tutanağının düzenlendiği, römorkörün arızalandığı, gerek Arasmak Yanmar Türkiye Distribütörü yetkililerinin düzenlediği 20.11.2014 tarihli hasar raporunda gerek Uluslararası Gözetim Şirketi Artımet Mühendislik ve Kontrol Laboratuvar Hizmetleri ve Tic. Ltd. Şti’nin 04.08.2015 tarihli hasar değerleme raporunda ve gerekse davacı kurumun Makine ve İkmal Dairesi Başkanlığı'nın 05.05.2015 tarihli komisyon raporunda arızanın kullanım hatasından meydana geldiğinin tespit edildiği, sözleşmenin 17. maddesi uyarınca davalının römorkörün kullanımı ile ilgili olarak gerekli olan eğitimi vermekle yükümlü olduğu, davalının farklı tarihlerde bahsi geçen yükümlülüğünü yerine getirdiği, davacının eğitimlerin gereği gibi yerine getirildiğini kabul ettiğine dair tutanak düzenlendiği, arızanın meydana gelmesinde davacının kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili istinaf etmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 03.12.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.