muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/503, Karar No: 2019/6622, Tarih: 12.09.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/503 E.  ,  2019/6622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasında verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davacının istinaf başvurusunun reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıların, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 5.000 TL bedelin ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar; kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili; davanın muhatabının davalı OSB olmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davanın reddine, davanın yasa değişikliği sebebiyle reddine karar verildiğinden, davalı yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, taraflarca yapılan yargılama giderlerinin üzerlerinde bırakılmasına karar verilmiştir.

Mahkemece verilen karara karşı davacı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince; davacının istinaf başvurusunun HMK 353/1 b-1.madde gereğince reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı talebine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup, eldeki davada dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki sebeplere ilişkin koşullara göre hükme bağlanır. Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir olay nedeniyle dava konusunun ortadan kalkması ve tarafların, davanın esası hakkında karar verilmesinde hukuki yararının kalmaması gibi hallerde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Yukarıda açıklanan bu yasa değişiklikleri birlikte değerlendirildiğinde; Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan (ve halen derdest olan) davalar, (açıklanan yasa değişikliklerinin yürürlüğe girmesiyle birlikte) konusuz kalmıştır.

2-) Bu noktada bir diğer uyuşmazlık konusu ise, davalının, davanın açılmasına sebebiyet verip vermediği, bu bağlamda davacı yararına vekalet ücreti hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Esastan Sonuçlanmayan Davada Yargılama Gideri” başlıklı 331.maddesinin 1.fıkrasında; davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkimin, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmedeceği düzenlenmiştir. Bu durumda mahkemenin yargılamaya devam ederek dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğunu tespit etmesi ve tutumuyla dava açılmasına sebep olan tarafı yargılama gideri ile mahkum etmesi gerekmektedir.

Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkum edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkum edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Burada önemle vurgulanmalıdır ki, bir kimseye diğer tarafın dava giderlerinin yükletilmesinin nedeni, o kimsenin diğer tarafın gider yapmasına haksız olarak sebebiyet vermiş olmasıdır. İşte bu nedenledir ki, dava açıldığı anda haklı durumda bulunan tarafın, yargılama sırasında meydana gelen mevzuat değişikliği sonucu haksız duruma düşmesi halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulması olanaklı değildir(Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18.11.2009 günlü ve 2009/18-421 E.-2009/526 K. sayılı ilamında da aynı ilkeye yer verilmiştir.).

Somut olayda, davacı tarafın dava açıldığı tarihteki mevzuat, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları gereği içtihat durumuna göre dava açmakta haklı olduğu, bu kapsamda kayıp kaçak ve diğer bedellerin tahsilini talep edebileceği dikkate alındığında, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliği ya da içtihadı birleştirme kararı gereği davanın kabul edilmemesi nedeniyle haksız çıkmasına rağmen yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı kuşkusuzdur.

Bu durumda; dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek, davacı yararına yargılama gideri ve maktu vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nun 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ : Yukarıda birinci ve ikinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun 373. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanunun 371. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının davacı taraf yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE 12/09/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7057, Karar No: 2015/8507, Tarih: 25.05.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/7057 E.  ,  2015/8507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, davacıya ait 13 ve 14 nolu bağımsız bölümde su sızıntısının önlenmesi amacıyla teras ve çatı onarımı yapılması için hakimin müdahalesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozmaya uyulmuşsa da bozma gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki;

Teras ve çatı onarımından tüm kat malikleri sorumlu olduğundan öncelikle dava dışı 2, 4 ve 8 nolu bağımsız bölüm maliklerinin davaya dahil edilerek taraf teşkilinin sağlanması, davacıya ait 13 ve 14 nolu bağımsız bölümlerde su sızıntısının devam edip etmediği, ediyorsa çatı ve terasta bunun önlenmesi için yapılması gerekenlerin nelerden ibaret olduğu ve bunun gerektirdiği masrafların bilirkişiye tespit ettirilmesi gerektiğinden bahisle mahkeme karar bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak taraf teşkili sağlanmış ve mahallinde iki kere daha keşif yapılarak bilirkişi raporları alınmıştır. Bozma sonrası yapılan ilk keşif sonucu düzenlenen 17.04.2012 tarihli bilirkişi raporunda; davacıya ait 13 ve 14 nolu dairelerde yapılan incelemelerde iki dairenin tavanında muhtelif yerlerde su akıntıları nedeniyle yer yer boya kabarmaları ve dökülmelerin tespit edildiği, bu bağımsız bölümlerin tavanından sızan suların üst kattaki terastan geldiği, terasta yapılan incelemede de terasın 15 nolu daire malikince kullanıldığı, büyük saksılar içerisinde ağaç yetiştirildiği, bunun terasın izolasyonunun bozulmasına neden olabileceği, terastan su sızıntısının önlenmesi için teras izolasyonunun yenilenmesi gerektiği belirtilmiş, bu rapora 15 nolu daire malik vekilinin itirazı üzerine 2.keşif yapılmıştır. İkinci keşif sonucu düzenlenen 24.06.2013 tarihli bilirkişi kurulu raporunda ise; binanın çatısında oluşan yağmur ve kar suyundan dolayı 13 ve 14 nolu meskenlerin tavanlarında su sızıntısının meydana gelemeyeceği, zira üzerinde çatı bulunan 15 nolu dairenin tavanında bir hasarın olmadığı, 15 nolu meskenin üç tarafında bulunan açık terasın tabanının 2001 yılında seramik ile kapatıldığı, 2006 yılında bu davanın açıldığı, dava tarihinden sonra bina çatısında ve teras tabanında gerekli tamiratların yapıldığı, teras taban kaplaması seramiklerde çökme olmadığı, teras katta bulunan çiçek saksılarındaki toprak ve kopan yaprakların seramikler arasındaki süzgeçleri tıkayabilecek nitelikte olmadığı,

Davacıya ait 14 numaraları meskenin kiracı tarafından boyandığı, tavandaki hasarın heyetçe belirlenemediği, ikamet eden kiracının da 2012-2013 kış aylarında tavanda bir su sızması olmadığını açıkladığı, davacıya ait 13 nolu mesken tavanında binanın oturmasından kaynaklanan sıva çatlakları bulunduğu, bu sıva çatlaklarının etrafında badana sararması olduğu ancak bu sararmaların 2012-2013 kış aylarında oluşmadığı yani yakın tarihlerde oluşmadığı, eski tarihlerde oluştuğu, bunun içinde terasta gerekli tamiratın yapıldığı apartman terasında ve çatısında yapılacak herhangi bir tamirat ve onarım işinin bulunmadığı belirtilmiştir.

Mahkeceme 2.rapor hükmü esas alınırak davanın reddine karar verilmiş, hükmün temyiz eden davacı taraf su sızıntısının devam ettiğini ileri sürdüğü ve bu nedenle de... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/8 Değişik İş dosyasında yaptırılan keşif sonucu düzenlenen 23.01.2014 tarihli bilirkişi raporunda akıntının halen devam ettiğinin tespit edildiğini belirtmiş, geri çevirme kararıyla getirtilen bu değişik iş dosyasındaki bilirkişi raporuna göre de 14 nolu meskende yapılan incelemede tavan ve duvarlarda teras su giderinden kaynaklanan akıntıların oluştuğu, akıntıların boyayı aşırı kirlettiği tespitinin yapıldığı anlaşılmıştır.

Sonuç olarak bozma sonrası alınan iki rapor birbiriyle çelişkili olup mahkemece bu çelişkinin giderilmesi için üçüncü bir bilirkişi raporu alınmadan en son tarihli rapora itibarla karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 25.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2487, Karar No: 2008/5950, Tarih: 29.05.2008

19. Hukuk Dairesi 2008/2487 E., 2008/5950 K.

**19. Hukuk Dairesi 2008/2487 E., 2008/5950 K.**

**- DOĞRUDAN DOĞRUYA İFLAS

- İTİRAZIN İPTALİNE İLİŞKİN İLAM**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 67 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 177 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki İflas davasının yapılan yargılaması sonunda, ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, acentelik sözleşmesinden doğan müvekkil alacağının, itirazın iptali davası sonucunda kesinleşmiş ilama istinaden talep edilmesine rağmen Ödenmediğini belirterek İcra ve İflas Kanunu'nun (İİK'nın) 177/4 hükmü uyarınca davalının doğrudan doğruya iflasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, itirazın iptaline ilişkin ilamların ilamlı icraya konu olamayacağı, ancak inkar tazminatı yönünden ilamlı icra takibi yapılabileceği, somut olayda alacağın icra emri gönderilmek suretiyle talep edilmediği belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda davacı, itirazın iptali davası sonucunda temin etmiş olduğu ilamı, icra dosyasına ibraz ederek hacizlere devam etmiş, takibin semeresiz kalması üzerine mahkemeye başvurarak borçlunun iflasını talep etmiştir. Bu aşamalarda borçluya icra emri tebliğ edilmemiştir. İİK'nın 177/4 hükmü uyarınca, "İlama müstenit alacak icra emriyle İstenildiği halde ödenmemîşse" borçlu hakkında takip yapılmaksızın doğrudan iflası istenebilir.

Dolayısıyla borçlunun doğrudan iflasının istenebilmesi için ilama bağlı alacağın icra emri ile talep edilmesi zorunludur. Nitekim, 1940 yılında, İİK'da 3890 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sırasında, ilama dayanan alacakların icra emri ile istenmesine gerek olmaksızın, alacaklının doğrudan borçlunun iflasını talep edebilmesine olanak tanıyan hükümetin değişiklik teklifi, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından kabul edilmemiştir (Bkz. Kuru, B.: İcra ve İflas Hukuku, C. III, Ankara 1993, s. 2773, 2774). Tarihsel süreç içerisindeki bu gelişmeden de anlaşılacağı üzere, "ilama dayalı alacağın icra emri ile talep edilmesi", görmezden gelinebilecek biçimsel bir husus değil, doğrudan iflas kararı verilebilmesi için kanun koyucunun öngördüğü zorunlu bir koşuldur. Bu itibarla, usul ve yasaya uygun mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün (ONANMASINA), 29.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11286, Karar No: 2013/4937, Tarih: 24.04.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/11286 E.  ,  2013/4937 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.05.2009 gün ve 2007/297 Esas, 2009/137 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun 27.02.2009 tarihli raporunda mağdurenin fizyonomik olarak nüfus kaydına uyumlu yaşta gözüktüğü, grafilere göre ise suç tarihinde 16 yaş içerisinde bulunduğu ancak genetik, hormanal, beslenme, çevresel, coğrafik faktörler ve sportif aktivitelerde bulunmanın kemik gelişimini etkileyebileceği bilindiğinden, kesin yaş tespitinin yapılamadığı gerçek yaşın adli tahkikatle tesbiti gerektiği bildirildiğinden, suç niteliğine etkisi nazara alınarak mağdurenin doğumunu bilen kişiler ile annesinin bu hususta tanık sıfatıyla dinlenmesi, nüfus aile kayıt tablosundaki diğer kardeşlerin durumunun da gözetilmesi, aşı, okul kayıtları gibi diğer belgeler ve deliller ile gerekli araştırma yapılarak, mağdurenin gerçek yaşına ilişkin CMK.nın 218/2. maddesi uyarınca yapılacak tespit ile yaş sorununun çözülmesinden sonra suç niteliğinin ve sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, yaşa ilişkin kanaat belirtilmeden eksik soruşturma ve gerekçeyle hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19835, Karar No: 2014/4101, Tarih: 17.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/19835 E.  ,  2014/4101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÖDEMİŞ 2.ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/09/2013

NUMARASI : 2013/176-2013/421

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davada; ayrı yaşamda haklılık iddiasına dayalı olarak davacı için aylık 600,00 TL, davacı yanında kaldığı iddia olunan müşterek çocuklar B.. ve E.. için ayrı ayrı aylık 600,00 TL olmak üzere toplam aylık 1.800,00 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının sadakatsizliği nedeniyle taraflar arasında beş altı aydır sorun yaşandığını, müvekkilinin evlilik birliğinin devamından yana olduğunu ancak davacının birlikte yaşamayı reddettiğini, bu nedenle de davacının kendisi için tedbir nafakası talep etmeye hakkının olmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece, davalı tanıklarının beyanlarından davacı kadının başka birisiyle mesajlaştığının anlaşıldığı gerekçesiyle davacının tedbir nafakası talebinin reddine, davacı yanında yaşayan müşterek çocuklar B.. ve E. için ayrı ayrı aylık 250,00 TL olmak üzere toplam 500,00 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

Dava, ayrı yaşamda haklılık iddiasına dayalı olarak açılmış olan tedbir nafakası istemine ilişkindir.

4721 sayılı TMK.nun 195.maddesi uyarınca; evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hakimin müdahalesini isteyebilirler. Hakim, gerektiği takdirde eşlerden birinin istemi üzerine kanunda öngörülen önlemleri alır.

Aynı Kanunun 197.maddesi gereğince; eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir. Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıyı, konut ve ev eşyalarından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır.

Bu bağlamda davacı eş için nafakaya hükmedilmesi için davacının ayrı yaşamada haklı olduğunu kanıtlaması gerekir.

Bu bağlamda davacı eş için nafakaya hükmedilmesi için davacının ayrı yaşamada haklı olduğunu kanıtlaması gerekir.

Somut olayda mahkemece, davalı tanıklarının beyanlarına göre hüküm tesis edilmiştir. Beyanı hükme esas alınan davalının kardeşi M.. K..; davacının başka biriyle görüştüğünü, mesajlaştığını duyduğunu, abisinin kendisine görüşme tutanaklarını gösterdiğini beyan etmiş, tanık H.. P.. ise, davalının dükkanında çalıştığını, davalıya davacıyla neden ayrıldıklarını sorduğunda başka biriyle mesajlaşmasanı beklemediğini ifade ettiğini beyan etmiştir.

Kural olarak aksine ciddi ve inandırıcı delil bulunmadıkça tanıkların gerçeği söyledikleri kabul edilir. Ancak tanıkların taraflardan aktardıkları olaylar sabit kabul edilemez ve tanıkların duyuma dayılı beyanları hükme esas alınamaz.

Hal böyle olunca mahkemece; davalı kocaya tanığın beyanında belirttiği görüşme tutanaklarını dosyaya ibraz etmesi için imkan tanınması, davacıya ait telefon kayıtları temin edilerek, gerekirse kayıtlar üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmak suretiyle davacının başka bir erkekle mesajlaşıp mesajlaşmadığı, sadakat yükümlüğüne aykırı davranıp davranmadığı hususunda detaylı araştırma yapılarak, hasıl olacak sonuç dairesinde hüküm tesis edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu görgüye dayalı beyanları olmayan, sadece davalıdan duyduklarını aktaran tanıkların beyanları doğrultusunda yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26182, Karar No: 2017/35588, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/26182 E.  ,  2017/35588 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.