muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/517, Karar No: 2022/1013, Tarih: 22.06.2022

CEVAP:

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; HMK'nın 46. maddesindeki şartların oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiş, ayrıca disiplin cezası verilmesini talep etmiştir.

Feri müdahiller ... ve ... ile ihbar olunan ..., davanın reddini istemiştir.

GEREKÇE:

Dava, 6100 sayılı HMK'nın 46/1.maddesinin ( b ),( c )ve ( e ) fıkraları uyarınca, hakimlerin hukuki sorumluluğuna dayalı tazminatın tahsili istemine ilişkindir.

Dava, önce ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4.Hukuk Dairesi'ne açılmış, anılan Daire'ce 03.07.2015 tarih ve 52 E.,45 K.sayılı kararla, 6110 sayılı Yasa'nın geçici 2.maddesinin ( a ) bendi gereğince, dava konusu iflasın ertelenmesi konusunda ticaret mahkemesinin verdiği kararlardan kaynaklandığından Yargıtay 23.Hukuk Dairesi'nin görevli olduğu gerekçesiyle, dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle reddine karar verilerek, dosya Dairemize süresinde yapılan talep üzerine gönderilmiştir.

Yargı yetkisinin özellikleri; hâkimlerin kişisel sorumluluğunda, özel bir sorumluluk düzeninin uygulanmasını zorunlu kılmıştır. Zira, yargı görevinin bağımsızlık ve tarafsızlık içinde, aksatılmadan yerine getirilmesi esastır. Gerçekten, hâkimlerin diğer Devlet

Memurlarının tabi bulundukları sorumluluk esaslarına bağlanmaları, yaptıkları her işlemin aleyhlerine bir tazminat davasına yol açabileceğini düşünmelerine ve bunun sonucu olarak tereddüt içinde kalmalarına yol açabilir.

Şu da belirtilmelidir ki; adaletin gerçekleşmesi, hâkim hakkında sorumsuzluk müessesesinin kabulünü gerektirmez. Ancak, hâkimin hukuki sorumluluk halleri benimsenirken, yargısal faaliyetten ibaret olan esas görevinin aksatılmamasına büyük özen gösterilmesi gerekir. Gelişigüzel bir sorumluluk sisteminin benimsenmesi, hâkimin bağımsızlığını ve tarafsızlığını tehlikeye düşürebilir.

Bu düşünceden hareketle, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, Hâkimin bağımsızlığı kadar tarafsızlığını da güvence altına almak amacıyla onun hukuki sorumluluğunu sınırlı hallerde kabul etmiş ve aynı zamanda sorumluluğun tespitini özel bir usule tabi tutmuştur.

Burada dikkat edilmesi gereken husus, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun, hâkimin sorumluluğundan kaynaklanan davalarda, dava sebepleri, görevli merciler ve yargılama usulüne dair 46. 47.48 ve 49 maddeleri, istisnai ve sınırlı bir alanla düzenlemede bulunduğundan kıyas yolu ile uygulama alanının genişletilmesi olanaklı değildir.

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 14.11.1970 gün ve 186/623 sayılı kararında da anılan usul hükümleri sıralanarak, "...Kanun bu gibi davalarda dava sebeplerini tahdit etmiş, görevli mercileri özel suretle belirtmiş, dava sabit olmadığı takdirde davacının para cezası ve tazminat ile sorumlu tutulmasını emretmiştir...” ifadeleriyle, hakimin hukuki sorumluluğunun sınırlı hallerde kabul edildiği ve sorumluluğun tespitinin özel bir usule tabi bulunduğu vurgulanmıştır.

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 14.11.1970 gün ve 186/623 sayılı kararında da anılan usul hükümleri sıralanarak, "...Kanun bu gibi davalarda dava sebeplerini tahdit etmiş, görevli mercileri özel suretle belirtmiş, dava sabit olmadığı takdirde davacının para cezası ve tazminat ile sorumlu tutulmasını emretmiştir...” ifadeleriyle, hakimin hukuki sorumluluğunun sınırlı hallerde kabul edildiği ve sorumluluğun tespitinin özel bir usule tabi bulunduğu vurgulanmıştır.

Açıklanan hükümler, hâkimin vicdani kanaatindeki bağımsızlığını, yargı erkinin herhangi bir etki altında kalmamasını ve adalete güven duygusunun sarsılmamasını temin amacıyla Yasa’ya konulmuştur.

Bu amaçla, 14.02.2011 tarihinde yürürlüğe giren, 09.02.2011 tarih ve 6110 sayılı “Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”la, hâkim ve savcıların bir soruşturma, kovuşturma veya davayla ilgili olarak yaptıkları işlem, yürüttükleri faaliyet veya verdikleri kararlar nedeniyle açılacak tazminat ve rücu davalarında yeni düzenlemeler getirmiş ve hâkimlerin hukuki sorumluluğu konusundaki davaların Devlet aleyhine açılacağı esası benimsenmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 46.maddesinin gerekçesinde, "hükümde, hâkimlerin sorumluluğunu gerektiren sebeplerin, genel olarak belirtilmediği, daha önce 1086 sayılı Kanunun 573. maddesinde olduğu gibi tahdidi olarak sayma yoluna gidildiği, böylece hâkimlerin daha ağır bir sorumluluk rejimiyle karşılaşmalarının engellenmek istenildiği” ifade edilmiştir.

Görüldüğü üzere; hakimlerin sorumluluğundan kaynaklanan tazminat davası, normal bir eda davası görünümünde olmakla birlikte, az yukarıda açıklanan mülahazalarla taraflarına ve sorumluluk sebeplerine dair özel düzenlemelerin yanı sıra, görevli yargı mercii yönünden de özel yasal düzenlemelere tabi tutulmuştur.

Hakimlerin görevleri sırasında vermiş oldukları zararlardan ötürü Devletin sorumluluğu yoluna başvurulması için, Türk Borçlar Kanunu'ndaki haksız fiil hükümlerine göre zarar, kusur ve illiyet bağının aranması gerekir. Kusur ile sorumluluk sebepleri 6100 Sayılı HMK'nın 46.maddesinde sınırlı olarak sayılmıştır.

Davanın dayanağını oluşturan 6100 sayılı HMK'nın 46/1-( b ),( c ) ve ( e ) maddeleri, “ (1) Hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı aşağıdaki sebeplere dayanılarak Devlet aleyhine tazminat davası açılabilir:

b) Sağlanan veya vaat edilen bir menfaat sebebiyle kanuna aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

c) Farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne

aykırı karar veya hüküm verilmiş olması.

e) Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması.” hükmünü içermektedir.

b) Sağlanan veya vaat edilen bir menfaat sebebiyle kanuna aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

c) Farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne

aykırı karar veya hüküm verilmiş olması.

e) Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması.” hükmünü içermektedir.

Davacı vekilince dava dilekçesinde, İstanbul Anadolu 8.Asliye Ticaret Mahkemesi Hakimi Hülya Dalarslan'ın, iflas erteleme koşulları mevcut olmasına rağmen verdiği ihtiyati tedbir kararı ile tüm takipleri ve ihtiyati hacizleri durdurduğu, derdestlik dava şartına rağmen davayı reddetmediği, Hakim Hülya Dalarslan'ın izinli olduğu tarihte yerine duruşmaya çıkan Hakim ...'nun derdestlik itirazına rağmen davayı reddetmeyip, beyanda bulunmak üzere davacı vekiline süre verdiği, davacı vekilince aynı taleplerle açılan iflas erteleme davasında İstanbul Anadolu 1.Asliye Ticaret Mahkemesi Hakimi ...'ın davanın açıldığı gün, müdahil alacaklıların derdestlik itirazlarını, borçlu şirketin mallarını kaçırmaya yönelik faaliyetlerine ilişkin dosyaya sunulan bilgi ve belgeleri dikkate almaksızın ve kayyımdan rapor almaksızın ihtiyati tedbir kararı verdiği, tedbir kararının adı geçen hakim tarafından 2,5 ay sonra kaldırılarak davanın derdestlik dava şartı yokluğundan reddedildiği, her üç hakimin eylemleri ile borçlunun tüm mallarını kaçırmasına imkân verildiği, müvekkilinin alacağını tahsil edemediği, zarara uğradığı ileri sürülmüştür.

İstanbul Anadolu 8. ve 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nde açılan davaların dava tarihinde yürürlükte bulunan İİK'nın 179/a maddesi, “ Mahkeme, iflâsın ertelenmesi isteminde bulunulması üzerine, envanter düzenlenmesi ve yönetim kurulunun yerine geçmesi ya da yönetim kurulu kararlarını onaylanması için derhal bir kayyım atar; ayrıca şirketin ve kooperatifin malvarlığının korunması için gerekli diğer önlemleri alır.” hükmünü içermektedir. Anılan yasal düzenleme iflas erteleme davası açıldığında, derhal kayyım atanması ve ihtiyati tedbir kararı verilmesi hususunda hakime yetki ve görev verdiğinden, ihbar olunan hakimlerce verilen ihtiyati tedbir kararlarının, HMK'nın 46/1-( c) maddesindeki, açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı karar niteliğinde olduğundan söz edilemez.

HMK'nın 46/1 maddesindeki sorumluluk hallerinden, ( b) fıkrasındaki, sağlanan veya vaadedilen menfaat sebebiyle kanuna aykırı bir karar verilmesi, ( e ) fıkrasındaki, hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmasının oluştuğu yolunda da dosyada herhangi bir delil ve belge bulunmamaktadır.

HMK'nın 46/1 maddesindeki sorumluluk hallerinden, ( b) fıkrasındaki, sağlanan veya vaadedilen menfaat sebebiyle kanuna aykırı bir karar verilmesi, ( e ) fıkrasındaki, hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmasının oluştuğu yolunda da dosyada herhangi bir delil ve belge bulunmamaktadır.

Bu nedenlerle, ihbar olunan Hakimlerin hukuken sorumlu tutulmalarını gerektirecek HMK'nın 46.maddesinin ( b ), ( c ) ve ( e ) fıkralarındaki sorumluluk halleri gerçekleşmediğinden davanın reddine, aynı Kanun'un 49.maddesi uyarınca davacının takdiren 1.000,00 TL.disiplin para cezasına mahkumiyetine karar vermek gerekmiş, davalı lehine dava dilekçesinde harca esas değer olarak gösterilen dava değeri üzerinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin ikinci bölümünün üçüncü kısmı doğrultusunda hesaplanan vekalet ücretine hükmedilmiştir.

HÜKÜM:

1-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 46. madde hükümlerine dayalı olarak açılan hakimin sorumluluğuna ilişkin tazminat davasının esastan REDDİNE,

2-Aynı Kanun'un 49. madde hükmüne göre 1.000,00 TL disiplin para cezasının davacı şirketten alınarak hazineye gelir kaydına,

3-Davanın reddi nedeniyle alınması gereken 29,20 TL maktu karar ve ilam harcının peşin alınan 48.271,47 TL'den mahsubu ile kalan 48.242,27 TL'nin istek halinde davacıya iadesine,

4-Davacı tarafından yapılan giderlerin üzerinde bırakılmasına,

5-Yatırılan 250,00 TL avanstan kullanılmayan kısmının hükmün kesinleşmesinden sonra Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 333. maddesi gereği Dairemiz Yazı İşleri Müdürü tarafından ilgilisine ödenmesine,

6-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Ücret Tarifesi uyarınca 92.599,00 TL nispi vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine…” karar verilmiştir.

Kararın Temyizi:

7. Özel Daire kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. GEREKÇE

8. Dava, HMK’nın 46. maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

9. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46. maddesinde sorumluluk nedenleri sınırlı olarak sayılmıştır. HMK’nın 46. maddesinde “(1) Hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı aşağıdaki sebeplere dayanılarak Devlet aleyhine tazminat davası açılabilir:

a) Kayırma veya taraf tutma yahut taraflardan birine olan kin veya düşmanlık sebebiyle hukuka aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

b) Sağlanan veya vaat edilen bir menfaat sebebiyle kanuna aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

c) Farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı karar veya hüküm verilmiş olması.

ç) Duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak hüküm verilmiş olması.

d) Duruşma tutanakları ile hüküm veya kararların değiştirilmiş yahut tahrif edilmiş veya söylenmeyen bir sözün hüküm ya da karara etkili olacak şekilde söylenmiş gibi gösterilmiş ve buna dayanılarak hüküm verilmiş olması.

e) Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması.” düzenlemesi bulunmaktadır.

ç) Duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak hüküm verilmiş olması.

d) Duruşma tutanakları ile hüküm veya kararların değiştirilmiş yahut tahrif edilmiş veya söylenmeyen bir sözün hüküm ya da karara etkili olacak şekilde söylenmiş gibi gösterilmiş ve buna dayanılarak hüküm verilmiş olması.

e) Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması.” düzenlemesi bulunmaktadır.

10. Somut olayda HMK'nın 46. maddesinde sınırlı sayıda belirtilen sorumluluk sebeplerinden hiçbiri bulunmadığından ve hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı tazminat şartları oluşmadığından Özel Dairece davanın reddine karar verilmesi yerindedir.

11. Hâl böyle olunca, yapılan açıklamalara, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay (Kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın onanması gerekir.

III. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Yargıtay (Kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

Kararın tebliğinden itibaren on beş günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 22.06.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14654, Karar No: 2017/12304, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/14654 E.  ,  2017/12304 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4603, Karar No: 2010/1389, Tarih: 09.03.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/4603 E.  ,  2010/1389 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'yı kasten öldürmeye teşebbüsten sanık ...'in yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (...) Beşinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.08.2008 gün ve 131/240 sayılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: kararda açıklanan nedenle duruşmasız olarak incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, verilen ceza miktarı dikkate alındığında, CMUK.nun 318. Maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Dosya kapsamına göre; sanığın, mağdura bıçakla 3 kez vurarak, bıçak darbelerinden iki adetinin batına, bir adetinin göğüs sternum sağ kısmına isabet ettiği, batına isabet eden bıçak darbesinin ince ve kalın barsak yaralanmasına neden olarak, mağduru hayati tehlike geçirecek şekilde yaralayarak öldürmeye teşebbüs ettiği olayda; meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alındığında, 9 yıl ile 15 yıl arasında hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nun 35. Maddesi uyarınca ceza tayin edilirken, alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza verilmesi gerekirken, alt sınırdan ceza verilerek eksik ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3- Sanık ... hakkında kasten insan öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafilerinin suç vasfına, ağır tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine

vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak (ONANMASINA), sanığa verilen ceza miktarı ve tutuklulukta geçirdiği süre dikkate alındığında sanık müdafiinin tahliye talebinin reddine 09.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6198, Karar No: 2016/6736, Tarih: 22.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/6198 E.  ,  2016/6736 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı ve dahili davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK'nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ve dahili davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalı ....'ne ait işyerinde çalıştığını, bu şirketin 2009 yılında diğer davalı şirkete devredildiğini, davacının iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini fazla mesai yaptığını, hafta tatilleri ile milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, yıllık izinlerini kullanmadığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı .... vekili, diğer davalı şirket ile aralarında hukuki ve fiili bağ bulunmadığını, davalı şirkette çalışan davacının diğer işçilerle birlikte topluca işi bıraktığını, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını, fazla mesai yapmadığını, dini bayramlarda çalışılmadığını, yıllık izinlerini kullandığını beyanla davanın reddini istemiş; davalı ... temsilcisi ise davacının davalı şirkette çalışması olmadığından davanın husumetten reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirecek şekilde feshedildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, fazla mesai yaptığı, milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla mesai ücreti ücreti taraflar arasında ihtilaflıdır.

Mahkemece tanıklarının beyanlarına göre davacının haftada 18 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiş ise de, davacı ve davalı tanıkları çalışma düzenine ilişkin yaz ve kış ayrımı yaparak beyanda bulunmuşlardır. Bu hali ile yapılan işin niteliği dikkate alındığında yaz aylarında haftalık 18 saat fazla mesai yapıldığına ilişkin kabul dosya kapsamına uygundur. Ancak gerek tanık anlatımları, gerekse yapılan işin mahiyeti dikkate alındığında kış ayları için de haftalık 18 saat üzerinden fazla mesai ücreti hesaplanması hatalı olmuştur. Bu itibarla iki taraf tanık beyanları ve mevsim şartları birlikte değerlendirilerek kış aylarında fazla mesai yapılıp yapılmadığı belirlenmelidir. Nitekim aynı davalılara karşı başka bir işçi tarafından açılan davada mahkemenin verdiği karar, fazla mesai ücreti açısından 22. Hukuk Dairesi'nin 2014/21518 Esas sayılı ilamı ile bu gerekçe ile bozulmuştur.

3-Dosya kapsamı, aynı gün temyiz incelemesi yapılan davalarda varılan sonuçlar, 22 Hukuk Dairesi'nin emsal ilamları (2014/21518 Esas sayılı ilamı gibi) dikkate alındığında davalı ve dahili davalı arasında organik bağ bulunması yanında birlikte istihdam olgusu nedeni ile işçilik alacaklarından davalı ve dahili davalının birlikte sorumlu tutulması gerekir. Ancak mahkemece iki davalı bulunduğu halde infazda tereddütlere yolaçacak şekilde hüküm altına alınan alacakların “davalıdan tahsiline” şeklinde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

4-Davacı vekili ücret cinsinden (fazla mesai, hafta tatili, milli bayram ve genel tatil çalışma ücretleri) alacakların yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir. Ücret alacaklarında 4857 sayılı İş Kanunu hükümlerine göre işletilmesi gereken faiz türü en yüksek banka mevduat faizi olduğundan “taleple bağlılık” ilkesi gereği ücret cinsinden alacaklara en yüksek banka mevduat faiz oranını aşmamak üzere yasal faiz işletilmesi gerekirken doğrudan yasal faiz işletilmesi hatalı olmuştur.

5-Davalı ... ....” ünvanının “.....” şeklinde eksik yazılması da bozma nedenidir.

O halde davalı ve dahili davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının istek halinde davalı ve dahili davalı şirketlere iadesine, 22.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2255, Karar No: 2014/13252, Tarih: 25.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/2255 E.  ,  2014/13252 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2011/373082

MAHKEMESİ : Karapınar Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28.04.2011

NUMARASI : 2010/155 Esas, 2011/117 Karar

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık İbrahim hakkında yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine,

Ancak;

Oluşa uygun kabule göre sanıklar Muhammed ile İbrahim'in olay günü okulun önünde bulunan yürüyen mağdurenin yanına gelerek, İbrahim'in mağdureye elindeki bıçak görünecek şekilde "bizde pasta var gel beraber yiyelim, burada bahçe var orada yeriz" dediği, M. A.'nin de mağdureye "ben seni tanıyorum, aileni biliyorum, seni eve götüreyim" dediği ve ardından sanık İbrahim'in de mağdurenin göğüs kısmına eli ile dokunarak sıktığı, sanık M. A.'nin mağdureye karşı temas içeren bir davranışının olmadığı, eylemden sonra olay yerine kimliği tespit edilemeyen bir şahsın gelerek sanıklara hitaben "bırakın o kızı" şeklinde müdahele etmesi üzerine sanıkların mağdurenin önünden çekilip bıraktıkları olayda, sanık M. A.'nin çocuğun basit cinsel istismarı suçuna ne şekilde katıldığının gerekçeleri ile tartışılıp gösterilmeden ve bunun sonucuna göre sanık İbrahim hakkında da 5237 sayılı TCK.nın 103/3. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı değerlendirilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması,

Hükümlerden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yeralan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 25.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.