muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3731, Karar No: 2025/2038, Tarih: 10.04.2025

2. Mahkemece bozmaya uyularak verilen 06.12.2018 tarihli kararla; toplanan bilgi ve belgelere, alınan bilirkişi kurulu raporuna ve Yargıtay bozma ilamına göre, dava konusu taşınmazın 5104 sayılı Kanun ile belirlenen Kuzey Ankara Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi kapsamında kaldığı, ilgili kanun maddelerine göre davacıya sahip olduğu kat mülkiyeti kurulmuş taşınmazı için yapı bedelinin ödenmesinin uygun olacağı kanaatine varıldığı gerekçesiyle; davanın kabulüne, 45.444,10 TL alacağın 10.000,00 TL'sinin dava tarihinden, bakiye 35.441,10 TL'nin ıslah tarihi olan 29.06.2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Dairenin 08.02.2021 tarihli ilamıyla; her ne kadar Mahkemece; sair temyiz itirazlarının reddine karar verildikten sonra yerin tapulu olduğu gözetilerek karar verilmesinde isabetsizlik yok ise de; dairenin değerinin sözleşme yılı itibariyle Bayındırlık ve İskan Bakanlığının verileri dikkate alınarak belirlenmesinin hatalı olduğu, taraflar arasındaki sözleşmenin hak sahibi ...’ın alacakları başlıklı 2. maddesinin 1. paragrafında; ''..., söz konusu binaların ortak kullanım alanlarının inşaat maliyet bedel tutarı 298 TL/m² ve arsa paylar tutarı 135 TL/m² bedel üzerinden olmak üzere, bağımsız mülkiyete geçmiş olanların tapuda kayıtlı hisseleri oranında bağımsız bölüm malikleri adına, kooparatif mülkiyetinde olanların kooperatif adına ödenecek,..." hükmünün düzenlendiği, Mahkemece anılan düzenleme gözönünde bulundurulup bilirkişiden ek rapor alınarak hüküm tesisi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle, kararın bozulmasına karar verilmiştir.

4. Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; somut olayda, taraflar arasında düzenlenen 24.05.2010 tarihli ve "Apartmanlar imarlı arsa ve tesis sözleşmesi (düzeltmeli) bina ortak kullanım alanı alacağından mahsuplu" sözleşmede, davacının dairesinin bulunduğu binadaki ortak kullanım alanı payına düşen 8.232,06 TL'nin davacının borcundan mahsup edildiği, davacıya ait bağımsız bölümün tüm yapı bedelinin verilmediğinin anlaşıldığı, bozma ilamı sonrası alınan 19.04.2022 tarihli bilirkişi heyeti raporunun denetime ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, raporda davacının 26.820,91 TL talep edebileceği kanaatine varıldığı gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, 26.920,91 TL’nin 10.000,00 TL’sinin dava tarihinden, bakiye 16.920,91 TL’sinin 29.06.2018 ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin isteğin reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; Kuzey Ankara Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi Yönetmeliğinin 10. maddesi, 15.04.2005 tarihli ve 1025 sayılı Belediye Meclis Kararının (1/k), 14.01.2005 tarihli ve 237 sayılı Belediye Meclis Kararının Uygulama Esasları 1. maddesinin (g) ve (h) bentlerine göre; davacının bakiye yapı bedeli alacağının sözleşme tarihinde yürürlükte olan yapı birim maliyetlerine göre hesaplanması gerektiğini belirterek, kararı temyiz etmiştir.

2. Davalı vekili; davanın idari yargıda görülmesi gerektiğini, bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere sözleşmede ortak alan bedelinin dışında yapı bedelinin ödeneceğine dair bir hükme yer verilmemiş olup, bu hususta davacı talebinin yerinde olmadığını, dolayısıyla davacının herhangi bir alacağının bulunmadığını belirterek, kararı temyiz etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, Kuzey Ankara Kentsel Dönüşüm Projesi kapsamında imzalanan sözleşmeden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma ilamında gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yapılarak, yine o ilamda belirtilen hukuki esaslar gereğince karar verilmiş bulunmasına, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin ileri sürülen sebeplerin incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harçlarının temyiz edenlere yükletilmesine,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesi atfıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

10.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15425, Karar No: 2017/3704, Tarih: 23.03.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/15425 E.  ,  2017/3704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının artırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, dava dilekçesinde; ... Aile Mahkemesi'nin 2011/729 esasında nafaka arttırılması davası açtığını, bu dava neticesinde her bir çocuk için 600,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini ve bu kararın 03/04/2012 tarihinde kesinleştiğini, sözkonusu ilamda, çocuklar için belirlenen 600,00'er TL nafakanın her yıl devlet organlarınca belirlenen resmi enflasyon oranında arttırılacağının kabul edildiğini ancak davalının bu arttırımı yapmadığını ,çocuklarının okul çağında olup, her geçen gün ihtiyaçlarının arttığını beyanla müşterek çocuklar Haydar Can ve Betül için takdir edilen nafakanın arttırılarak her bir çocuk için aylık 900,00 TL'ye çıkarılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile; müşterek çocuklar hakkında verilen iştirak nafakasının aylık 100 TL arttırılması ile müşterek çocukların her biri için ayrı ayrı 700'er TL iştirak nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-TMK.'nın 182/2 maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur. Ne var ki, nafaka miktarının belirlenmesine esas alınması gereken giderlerinin makul sınırlar içinde kalmasına özen gösterilmesi ve velayet kendisine bırakılmayan tarafın ağır yükümlülüklere maruz bırakılmaması da gerekmektedir.

./..

-2-

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

./..

-2-

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta; Yomra Aile Mahkemesi'nin 2008/91 esasında görülen dava ile tarafların boşandıkları, bu boşanma neticesinde müşterek çocukları olan Betül ve Haydar Can'ın velayetlerinin davacıya verildiği ve çocukların her biri için 400,00'er TL olmak üzere toplam 800,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiği ve bu kararın 27.06.2008 de kesinleşip nüfusa tescil edildiği, davacı tarafından davalı aleyhine ... Aile Mahkemesi'nin 2011/729 esasında kayıtlı açılmış olan nafaka arttırılması davasında her bir çocuk için 600,00 TL iştirak nafakasına ve sözkonusu nafakanını kararın kesinleşme tarihinden sonra her yıl DİE tarafından açıklanan TEFE oranında artırılmasına hükmedildiği bu kararın 03/04/2012 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın ise 29.05 .2015 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Taraflara ilişkin yapılan sosyo ekonomik durum araştırmasında; Davacının asgari ücretli olarak çalıştığı 550 TL kira ödediği, lise mezunu olduğu; davalının Alternatifbank ... Şubesinde çalıştığı, 4500 TL maaşının olduğu, yeniden evlendiği, yeni evillikten 2010 doğumlu bir çocuğunun olduğu, kirada oturduğu, aylık 750 TL kira ödediği ,2012 model Skoda marka bir aracının ve aylık 1400 TL kredi ödemesinin bulunduğu; müşterek çocukların 2003 ve 2005 doğumlu oldukları anlaşılmıştır .

Temyize konu yargılama dosyasında mahkemece; ... Aile Mahkemesi'nin 2011/729 esas sayılı nafaka arttırım davasında öngörülen TEFE oranında artışında altında kalacak düzeyde; her bir çoçuk yönünden 600 TL olan nafakanın 700 TL ye çıkarılmasına hükmolunmuştur.

Buna göre tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) tespit edilen gelir durumu, nafakanın niteliği, müşterek çocukların yaşı ve ihtiyaçları nazara alındığında, takdir edilen nafaka artış miktarının az olduğu açıktır.

O halde, tarafların tespit edilen sosyal ekonomik durumları, nafakanın niteliği, nafakanın hükmedildiği tarih ile eldeki dava arasında geçen süre, müşterek çocukların yaşları, ihtiyaçları, ekonomik göstergelerdeki değişim dikkate alındığında, mahkemece TMK'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine uygun miktarda nafaka artışına hükmedilmesi gerekirken; ÜFE artış oranının dahi altında kalacak şekilde müşterek çocuklar lehine iştirak nafakası artışına hükmedilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı tarafın sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Katip: HH
Yargıtay — Esas No: 2016/5960, Karar No: 2019/4248, Tarih: 25.02.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/5960 E.  ,  2019/4248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 24.10.2010-31.12.2012 tarihleri arasında gençlik lideri olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini beyanla kıdem tazminatı ileihbar tazminatı ve bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın husumet yönünden reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde her iki davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücret alacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir

Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 09.00-21.00 saatleri arasında haftanın yedi günü çalıştığı dikkate alınarak hesaplama yapılmış ve mahkemece bu alacağa ilişkin talep hüküm altına alınmıştır. Davalı vekili ise bu çalışma saatlerinin kursun açık olduğu zamanlarda geçerli olduğunu savunmuştur. 2010 yılında Şubat ve Aralık arasında 10 ay, 2011 yılı Nisan -Mayıs- Haziran ayı olmak üzere 3 ay , ve 2012 yılı Mart -Nisan -Mayıs olmak üzere 3 ay kurs programı açıldığı, bu tarihlerde görevlendirilen eğitmenlere 32 saat ders yazıldığı, davacının ise her hangi bir görevlendirmesi olmadığı belirtilmiştir. Davacı tanığı olarak dinlenen ve davacının amiri olan ...; merkezin sabah 09.00 da açıldığını ve akşam kurs bitimine kadar 21.00 saatlerine kadar açık kaldığını, haftasonu merkezin 10.00 da açılıp akşam 18/19.00 a kadar açık kaldığını beyan etmiştir. Davalı tanıkları ise davacının haftanın 7 günü 09.00-18.00 arası çalıştığını; saat 20.00 de biten kurslar olduğunu takım liderlerinin nöbetleşe kurs bitimine kadar beklediğini beyan etmiştir. Dosyada mevcut puantaj kayıtları çalışma günlerine ilişkin olup çalışma saatleri belirtilmemiştir. Tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte dikkate alındığında, davacının kursun açık olduğu dönemlerde 09.00-21.00 arası diğer zamanlarda davacı tanığında beyanında geçtiği üzere 09.00-18.00 arası çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma alacağının hesaplanıp hüküm altına alınması dosya içeriğine daha uygun düşecektir. Mahkemece bu kabul doğrultusunda fazla çalışma alacağı hesaplanmalı ve hesaplanan miktardan uygun bir indirim yapıldıktan sonra alacak hüküm altına alınmalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 25.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32917, Karar No: 2013/27908, Tarih: 04.07.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/32917 E.  ,  2013/27908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü,

Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağı kapsamı ve bilirkişi raporuna göre suça konu sahada açma ile işgal ve faydalanma eylemlerinin gerçekleştirildiğinin anlaşılmasına göre sanık hakkında tek bir ceza verilmesi temyiz edenin sıfatı nedeniyle bozma sebebi yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Mahkemenin 12/03/2003 tarihli kararıyla işgal ve faydalanmaya konu sahadaki ağaçların müsadere edilmesine karar verilip, bu kere dava konusu edilen açma sahasındaki ağaçların müsaderesi gerektiği gözetilmeden ayrım yapılmaksızın orman sahasında kalan ağaçların müsaderesine hükmolunması,

2) Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında 1/c fıkrasındaki kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğunun koşullu salıverilme tarihine kadar süreceği gözetilmeden infazın tamamlanmasına kadar yoksun bırakılmasına karar verilmek suretiyle ayni maddenin 3. fıkrasına muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince müsadereye ilişkin 9. maddenin “ bilirkişi raporlarıyla tespit edilen A işaretli sahada yer alan ceviz ağaçlarının 5237 sayılı TCK'nin 54. maddesi uyarınca müsaderesine “şeklinde değiştirilmesi, sanık hakkında TCK'nin 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin cümlenin sonuna “ 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesindeki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar sürdürülmesine “ cümlesinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/07/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8857, Karar No: 2016/7003, Tarih: 22.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/8857 E.  ,  2016/7003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında, sanığın kendi adına kurmuş olduğu şirketin gümrükleme ve nakliye işi yaptığını, o dönemde iflas ettiğini, şirket hisselerini de sattığını ancak devri ticaret siciline bildiremediğini, ayrıca iddianamede belirtilen suç tarihlerinde ...... Cezaevinde tutuklu olduğunu savunması, 04.02.2009 tarihli ...... sayılı vergi tekniği raporuna göre, sanığın 2004 ve 2005 takvim yıllarında matrahlı KDV beyannamesi verdiğinin belirtilmesi ve rapor ekinde adları geçen bir kısım firmaların sanığın yetkilisi olduğu mükellef şirketten 2005 takvim yılında 675.475 TL tutarında mal ve hizmet satın aldıklarını beyan etmeleri karşısında, gerçeğin kuşkuya yervermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından, 2005 takvim yılındaki KDV beyannamelerinin kim tarafından ne şekilde verildiğinin katılan kurumdan sorulması, anılan beyanname asıllarının getirtilip incelenerek üzerlerinde bulunan imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, sanığın şirketinden mal ve hizmet satın aldığını beyan eden şirketlerden söz konusu ticari ilişkiye dair fatura ve ilgili belgelerin istenilmesi, gerekirse şirket yetkililerinin dinlenilmesi ve sanığın hangi tarihler arasında ...... Cezaevinde tutuklu olarak kaldığının araştırılmasından sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine yazılı şekilde eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı,

2- Kabul ve uygulamaya göre ise;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Yasa ile değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5009, Karar No: 2023/3894, Tarih: 11.10.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/5009 E.  ,  2023/3894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/5 E., 2016/276 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul Anadolu 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.04.2016 tarihli 2016/5 Esas, 2016/276 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 16.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 6 ay süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 29.09.2020 tarih 2016/256066 sayılı düzeltilmek suretiyle onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık müdafiinin temyiz isteminin sanığın tali kusurlu olmasına rağmen alt sınırdan uzaklaşılarak fazla ceza verildiği, kusur durumuna itiraz edildiği, soruşturma aşamasında sanığın 9 ay süreyle ehliyetine geçici olarak el konulmasına karar verilmiş olması nedeniyle yeteri kadar geri alındığından sanık hakkında hükümle birlikte ehliyetinin yeniden geri alınmasına ilişkin kararın hatalı olduğuna ilişkindir.

2. Katılan vekilinin temyiz isteminin sanığın asli kusurlu olduğu halde alt sınırdan ceza verilmiş olmasının hatalı olduğu, sanık hakkında verilen hapis cezasının süresi itibariyle adli para cezasına çevrilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.22.07.2015 günü saat 05:50 sıralarında sürücü ... sevk ve idaresindeki ... plakalı ticari taksiyle .. Sokak üzerinden Acıbadem istikametine seyrederken ... köprü altına geldiğinde, aynı köprü altında park halinde bulunan 34 DC 3952 plakalı çekiciye bağlı dorseye arkadan çarpması neticesinde ölümlü trafik kazası meydana gelmiştir.