muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1013, Karar No: 2021/11032, Tarih: 07.10.2021

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

1-) Karar kesinleştiğinde hak sahibine ödenmesine karar verilen fark bedele kararın kesinleşme tarihine kadar faiz işletilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru olmadığı gibi,

2-) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

a-) Gerekçeli kararın faize ilişkin (2) numaralı bendinin hükümden tamamen çıkartılmasına, yerine (Tespit edilen kamulaştırma bedelinin 321.042,66 TL’lik kısmına 28/04/2018 tarihinden karar tarihi olan 29/06/2018 tarihine kadar, üçer aylık vadeli hesaba yatırılan 327.980,08 TL’lik kısma ise 28/04/2018 tarihinden kararın kesinleştiği tarihe kadar yasal faiz işletilmesine) cümlesinin yazılmasına,

b-) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin (5) numaralı bendinin hükümden tamamen çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 07/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5562, Karar No: 2014/7503, Tarih: 08.05.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/5562 E.  ,  2014/7503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2013

NUMARASI : 2009/500-2013/248

Davacı T.. A.. vekili Avukat M.. E.tarafından, davalı . Vinç Mak. Ağır Nak. İnş. Taah. Tic. ve San. Ltd. Şti. aleyhine 25/12/2009 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/04/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendim kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, haksız fiil nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı şirket tarafından yapılan kazı ve sondaj çalışmaları sırasında, taraflarına ait alt yapıya zarar verildiğini belirterek hasar bedelinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme, davacının görüşme kaybı talebini kanıtlayamadığını, muhtemel görüşme kaybına dayalı olarak da talepte bulunulamayacağını belirterek, son bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Davacının, davalının haksız eylemi nedeniyle uğradığı ve gerçek zarar kalemi olan işletme zararının ödetilmesini isteme hakkı vardır. Görüşme kaybı, diğer bir deyişle konuşma gelir kaybı da işletme zararı kapsamındadır. Davacı şirket dava konusu hasar nedeniyle telefon hatlarını bir süre hizmete sunamamış ve bu nedenle zarara uğramıştır. Şu halde; bu kalem istekle ilgili zarar miktari belirlenerek hüküm altına alınması gerekirken yanılgılı gerekçe ile reddine karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/36917, Karar No: 2021/4515, Tarih: 20.04.2021

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2017/36917 E.  ,  2021/4515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullama, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oto kiralama işi ile uğraşan sanığın, katılana ait ... plakalı ... marka aracını aralarında düzenlendikleri protokolle 04.09.2009 tarihinde başlamak 04.03.2010 tarihinde bitmek üzere 6 aylığına kiraladığı, kira süresi bitmesine rağmen katılanın aracını iade etmediği, bunun üzerine katılanın sanık ile görüştüğü ve aracını 17.03.2010 tarihinde yine aralarında düzenlendikleri protokolle 04.03.2010 ile 04.04.2010 tarihleri arasında tekrar kiraladığı, sanığın ilk döneme ait kira bedellerini de verdiği bonoyu da ödemediği, bu sebeple sanığın birikmiş borçlarına mahsuben katılana suça konu 3.000 TL bedelli çek verdiği çekin bankaya ibrazında sahte olduğunun belirtildiği ayrıca sanığın 04.04.2010 tarihinde iade etmesi gereken katılanın aracını da iade etmediği, bu şekilde sanığın atılı suçları işlediği iddia edilen olayda;

1-Resmi belgede sahtecilik suçu yönünden verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekili tarafından yapılan temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanığa atılı resmi belgede sahtecilik suçunun TCK’nın 204/1. maddesi kapsamında kanunun gerektirdiği cezalarının türleri ve üstsınırları itibariyle tabi oldukları zamanaşımı süresi itibariyle 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ,67/2-a ve 67/3 maddelerinde öngörülen maddesine göre, öngörülen zamanaşımını kesen son işlem olan savunmasının alındığı 30/06/2011 tarihinin olduğu sorgusu dışında sonraki tarihlerde dava zamanaşımı süresini kesen başkaca bir işlem bulunmadığı, bu işlemden temyiz inceleme gününe kadar 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e. maddesinde öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu yönünden verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekili tarafından yapılan temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanık savunması, katılan beyanı ile dosya kapsamından, katılanın sanık ile yaptığı son protokoldeki kira süresinin bitmesine 15 gün kala aracı otoparktan teslim aldığını da belirtmiş olduğu anlaşılmakla mahkemece sanık hakkında atılı suç yönünden verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu yönünden verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekili tarafından yapılan temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanık savunması, katılan beyanı ile dosya kapsamından, katılanın sanık ile yaptığı son protokoldeki kira süresinin bitmesine 15 gün kala aracı otoparktan teslim aldığını da belirtmiş olduğu anlaşılmakla mahkemece sanık hakkında atılı suç yönünden verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna, atılı suçun sübut bulduğuna dair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 20/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4176, Karar No: 2022/12782, Tarih: 26.09.2022

**7. Ceza Dairesi         2022/4176 E.  ,  2022/12782 K.**

**"İçtihat Metni"**

5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan sanık ...'ın, anılan Kanun'un 3/18-b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 01/03/2019 tarihli ve 2017/632 esas, 2019/278 sayılı kararının 13/01/2020 tarihinde kesinleşmesini müteakip, 15/04/2020 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 5607 sayılı Kanun'da yapılan değişiklik (etkin pişmanlık) gereğince uyarlama yapılmasına yönelik sanık müdafiinin talebinin kabulü ile sanığın 5607 sayılı Kanun'un 3/18-b, 3/22, 5237 sayılı Kanun'un 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 40,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesinin 15/10/2020 tarihli ve 2020/607 esas, 2020/659 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin ...14. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/06/2021 tarihli ve 2021/466 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 28.03.2022 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.05.2022 tarihli ve KYB. 2022-49376 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

15/04/2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklinde yer alan düzenleme nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, uyarlama yargılaması sırasında mahkemece kaçakçılığa konu eşyanın gümrüklenmiş değerinin pek hafif olarak kabul edilmesi karşısında, 5607 sayılı Kanun'un 3/18-b maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 3/5 ve 3/10. maddeleri uyarınca belirlenen 3 yıl hapis ve 5 gün adli para cezalarından, anılan Kanun'un 3/22. maddesi gereğince 2/3 oranında indirim yapılmak suretiyle 1 yıl hapis ve 1 gün adli para cezaları yerine, 1/3 oranında indirim uygulanmak suretiyle 2 yıl hapis ve 3 gün adli para cezalarına hükmedilip, bu cezalardan da 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesi gereğince yapılan 1/6 oranında indirim ile aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca yapılan paraya çevirme işlemi sonrasında, 10 ay hapis cezası yerine, 1 yıl 8 ay hapis ve 40,00 Türk lirası adli para cezalarına hükmolunmak suretiyle fazla ceza tayin olunması nedeniyle, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay tarihinde bir yolcu minibüsünde sanığa ait olduğu belirlenen 35,095 kg kıyılmış tütün, 500 paket içi tütün ile doldurulmuş makaron, 1.500 paket boş makaron, 350 adet çok amaçlı kutu ele geçirilen somut olayda, mahkemece alınan 11/02/2019 tarihli bilirkişi ek raporunda, sanıktan ele geçirilen tüm eşya için “5607 sayılı Yasa kapsamında kaçak ürün olmadığının, ancak bir kısmının 4733 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca idari yaptırıma konu olabileceğinin” ifade edilmesi karşısında, eylemin 5607 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilemeceği, yerli üretim olduğu anlaşılan bir kısım eşya için ise 4733 sayılı Kanunun 8. maddesinde öngörülen idarî yaptırımı gerektiren kabahat oluşacağı ve bu konuda Kabahatler Kanunu'nun 24. maddesi uyarınca mahkemece karar verilmesi gerektiği gözetilmeden; 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan sanığın, anılan Kanun'un 3/18-b, 3/22, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis ve 40,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesi'nin 15/10/2020 tarihli ve 2020/607 Esas, 2020/659 Karar sayılı kararına bu yönden Kanun Yararına Bozma talebinde bulunulup bulunulmayacağı hususunda dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26/09/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17037, Karar No: 2014/5860, Tarih: 01.04.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/17037 E.  ,  2014/5860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2013

NUMARASI : 2013/347-2013/781

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

1-İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HMK'nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

2-Şikayet eden borçlu A.. İ.. vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, 11.03.2013 tarihli yazı ile borçlunun Z.. Bankası Ulus Şubesi nezdindeki hesaplarına haciz konulmasına karar verildiğini ve bu kapsamda ilgili Banka'ya haciz yazısı yazıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na 5999 sayılı Kanun'un 1. maddesiyle eklenen Geçici 6. ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesine göre, kamulaştırmasız elatma nedeniyle hüküm altına alınan tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan anılan banka hesabına kamu hizmetlerine tahsisli (projeli işlerde kullanılmak üzere) ödenekler ve personele ait maaşlar ile diğer kurum ve kuruluşların yatırım vs. hizmetlerinde kullanılmak üzere bütçelerinden gönderilen ödeneklerin yatırıldığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin İİK'nun 82/1. maddesine de aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenlemenin yürürlük tarihinden sonra, hüküm altına alınan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddenin son fıkrası gereği haciz yapılamayacağı, yine 6111 sayılı Kanun'un geçici 2.maddesi Anayasa Mahkemesi'nin 22/02/2013 tarihli 28567 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 01/11/2012 tarihli ve 2010/83 Esas 2012/169 Karar sayılı kararı ile iptal edildiği ve aynı kararda, iptal kararının Resmi Gazete'de yayımlandığı tarihten itibaren 6 ay sonra yürürlüğe gireceğinin hüküm altına alındığından anılan Kanun maddesinin 22/08/2013 tarihine kadar yürürlükte olduğu ve 01/11/1983 tarihinden sonraki döneme ait kamulaştırmasız elatma nedeniyle açılan davalar neticesinde verilen tazminat kararlarına dayanılarak yapılan icra takiplerinde, borçlu idarenin mal, hak ve alacaklarının 22/08/2013 tarihine kadar haczedilemeyeceği gerekçesiyle şikayetin kabulü ile borçlu İl Özel İdaresi'nin T.C. Z.. Bankası Ulus Şube Müdürlüğü'ndeki hesabına konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 13.02.2011 tarih ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir.

Ne var ki; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, iptal hükmü 22.02.2013 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak kamuoyunun bilgisine sunulmuştur.

Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, Hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır.

Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (T.. Y.. Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26)

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

Somut olayda; borçlunun hesabına 11.03.2013 tarihinde haciz konulmuştur. Haciz tarihi itibariyle 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiğinden ve o tarih itibariyle yürürlükte olan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6. maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından, kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, haciz tarihindeki uygulamaya göre, borçlu İdare'nin haczi kabil mal varlığı üzerine haciz konulması mümkün olup mahkemenin yazılı gerekçesi isabetli olmamıştır.

Bu kapsamda; haciz yazısında belirtilen hesap numarasına uygun hesabın ekstrelerinin getirtilerek, hesaptaki paraların mahiyeti ve kaynağı belirlenip, diğer şikayet nedeni kapsamında değerlendirme yapılarak sonuca gidilmesi yerine, yazılı gerekçeyle hüküm tesisi doğru değildir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 01.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12603, Karar No: 2013/26130, Tarih: 12.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/12603 E.  ,  2013/26130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gölpazarı Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :13.03.2013

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, dilekçelerin değişimi aşaması (HMK. md. 126 - 135) tamamlandıktan sonra, iki tarafa davetiye tebliğ ettirilmek suretiyle ön inceleme aşamasına (HMK.md.137-142) geçilmiş, ön inceleme duruşmasına davacı katılmasına rağmen davalı katılmamıştır. Mahkemece ön inceleme yapılmış, aynı duruşmada tahkikat aşamasına (HMK. md. 143 - 162) geçilip yeni duruşma günü belirlenerek davacının delillerinin toplanması kararlaştırılmıştır. Böylece davalı tahkikat duruşmasına ve sözlü yargılamaya katılamamış, hüküm yokluğunda verilmiştir. Davalı süresinde verdiği cevap dilekçesinde delil olarak tanıklığa dayanmış; tanıklarının isim ve adreslerini de bildirmiştir. Mahkemece tahkikat aşamasına geçilip, tahkikat için belirlenen duruşma gününün davalıya tebliğ edilmesi halinde, davalının tanıklarını dinletme imkanı olacağı açıktır. Aksi tutum, davalının hukuki dinlenilme hakkına (HMK. md. 27) aykırılık oluşturur. Açıklanan nedenlerle, davalının tahkikat duruşmasına usulünce davet edilmesi gerekirken (HMK. md. 147); bu yapılmadan davalının yokluğunda yargılamaya devam edilerek, yazılı şekilde davanın esasına ilişkin karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.11.2013 (Salı)