muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/617, Karar No: 2024/18831, Tarih: 19.12.2024

**3. Ceza Dairesi         2023/617 E.  ,  2024/18831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1849 E., 2021/803 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sakarya 4. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/93 E., 2019/45 K.

KATILANLAR : Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı, Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma, Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme

HÜKÜMLER : Her iki suç bakımından da ayrı ayrı 5271 sayılı CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararlarına ilişkin istinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma, onama, ret

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatları, başvuruların süreleri, kararların niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Katılan Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı vekilinin ve katılan Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı vekilinin silahlı terör örgütüne üye olma suçuna ilişkin temyiz taleplerinin CMK'nın 298/1 maddesi gereğince REDDİNE,

Ret kapsamı dışında kalan suç ve temyiz talepleri ile ilgili olarak temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Katılan Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı vekilinin ve Katılan Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı Vekilinin Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme suçundan, Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının ise silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan kurulan beraat hükümlerine ilişkin temyiz istemi yönünden;

Oluş, iddia, mahkeme kabulü ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın silahlı terör örgütüne üye olma suçundan beraatine dair mahkeme kararında bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamede bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığına dair gerekçelerin karar yerinde dosya kapsamına uygun ve denetime elverişli biçimde gösterildiği anlaşılmakla; Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı vekilinin temyiz istemlerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle beraate ilişkin hükümlerin ayrı ayrı ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Sakarya 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5355, Karar No: 2008/1747, Tarih: 07.04.2008

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2007/5355 E.  ,  2008/1747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı araç ile davalının malik ve sürücüsü olduğu aracın çarpıştığını, olayda davalının %50 oranında kusurlu olduğunu, sigortalı araçta meydana gelen hasar nedeniyle sigortalısına ödediği 4.642.00 YTL tazminattan, davalının kusur oranına isabet eden 2.321.00 YTL’nin ferileriyle birlikte tahsili için başlatılan ilamsız icra takibinin itiraz sonucu durduğunu belirterek, itirazın iptaliyle takibin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkillerinin ikametgahı ve kazanın meydana geldiği İskenderun icra daireleri ve mahkemelerinin yetkili olduğunu bildirerek davanın yetki yönünden ve esastan reddini istemiştir.

Mahkemece, HUMK’nun 9. ve 21. maddeleri uyarınca, haksız fiilin meydana geldiği ve davalının ikametgahı olan İskenderun mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle, davanın yetkisizlik nedeniyle reddine kararı verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı borçlu, aleyhindeki icra takibinde borca ve icra dairesinin yetkisine itiraz etmiştir. Bu durumda mahkemece, İİK’nun 50. maddesi uyarınca, öncelikle icra dairesinin yetkisine yönelik itiraz incelenip, takibin yetkili icra dairesinde yapıldığı sonucuna varılırsa davanın esasının incelenmesi, icra dairesinin yetkisiz olduğu anlaşılırsa davanın bu nedenle reddi gerekirken, sadece

mahkemenin yetkisine yönelik itiraz incelenip yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 7.4.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/903, Karar No: 2017/3679, Tarih: 25.04.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/903 E.  ,  2017/3679 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Kurum işleminin iptali ve Esnaf Bağ-Kur sigortalılık süresinin geçerli olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, uyulan bozma ilamı uyarınca oda kaydını geçersiz sayan kurum işleminin iptaline ve 03.02.1989-15.04.2011 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığın tespitine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1996 yılında re’sen düzenlenen giriş bildirgesiyle vergi kaydı esas alınıp 09.02.1990 tarihinden itibaren sigortalı olarak tescil edilen davacının, 09.02.1990-11.09.1997 tarihleri arasında minibüs işletmesi nedeniyle vergi, 03.02.1989-15.04.2011 tarihleri arasında Doğanşehir Şoförler ve Otomobilciler Esnaf Odası kaydına dayalı olarak 09.02.1990 tarihinden itibaren devam eden sigortalılığı, 2011 yılında sigortalılığa esas oda kayıtları üzerinde yapılan inceleme sonucu düzenlenen kontrol memuru raporu uyarınca, oda kaydı usulsüz sayılarak sigortalılık, vergi kaydının son bulduğu 11.09.1997 tarihi itibarıyla sonlandırılmıştır. Davacının 06.07.2000 ve 28.07.2008 tarihlerinde olmak üzere iki adet prim ödemesi mevcuttur.

Davanın yasal dayanağı olan ve 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24. ve 25. maddelerinde kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler ve tüzel kişilerden limited şirketlerin ortakları zorunlu sigortalı sayılmış iken, anılan maddelerde 2229 sayılı Kanun ile yapılan ve 04.05.1979 günü yürürlüğe giren değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, kendi adına ve hesabına çalışma olgusu sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiş, limited şirket ortakları yanında anonim şirketlerin kurucu ortakları ile yönetim kurulu üyesi olan ortakları da kapsama alınmıştır. Daha sonra, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanunla değişik 1479 sayılı Kanunun 24. maddesinin (1) numaralı bendinin (a) ve (h) fıkralarında, diğer sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalan ve herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanların zorunlu sigortalı kabul edilebilmesi için, esnaf ve sanatkârlar gibi ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar yönünden vergi kaydı, gelir vergisinden bağışık olanlar yönünden kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı bulunma koşulu getirilmiş; anılan madde 22.03.1985 günü yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanunla bir kez daha değiştirilip kapsam genişletilerek, gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar (vergi kaydı bulunanlar) veya esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı bulunanlar ya da kanunla kurulu meslek kuruluşunda usulüne uygun kaydı olanlar zorunlu sigortalı olarak kabul edilmiş, bu düzenleme 4956 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar geçerliliğini korumuştur. 4956 sayılı Kanunun 14. maddesiyle değiştirilen hükümle 02.08.2003 gününden itibaren zorunlu sigortalılık kapsamına yalnızca, ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya basit usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar alınmış, gelir vergisinden bağışık tutulanlar yönünden ise esnaf ve sanatkâr sicili ile birlikte aynı zamanda kanunla kurulu meslek kuruluşuna yöntemince kayıtlı bulunma koşulları getirilmiştir. Son olarak 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 4. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine göre, zorunlu sigortalılık için gelir vergisi yükümlüsü olma şartı korunup, gelir vergisinden bağışık tutulanlar için ise esnaf ve sanatkâr siciline kayıt zorunluluğu aranmış, ayrıca, anonim şirketlerin kurucu ortakları kapsamdan çıkarılmıştır.

Kural olarak, 1479 sayılı Kanunda yapılan bu değişiklikler, değişiklikten önceki madde hükümlerinin öngördüğü koşullara sahip sigortalıların sigortalılıklarını sonlandırıcı etkiye sahip olmayıp, bu kişilerin sigortalılık nitelikleri geçerliliklerini korumaktadır ve anılan düzenlemeler, yürürlük tarihinden itibaren sigortalılık niteliği kazananlar yönünden kayıt ve koşullar içermektedir. Başka bir anlatımla, yeni düzenlemeler, değişikliklerin yürürlüğe girdiği tarihlerden sonra ilk kez kayıt ve tescil edilecekler için uygulanmalıdır ki, buna aykırı bir düşünce, yasaca ve hukukça kabulü olanaksız olan kazanılmış hakları ortadan kaldırmak niteliğindedir.

Önemle vurgulanmalıdır ki; ilgili vergi, kanunla kurulu meslek kuruluşu, esnaf ve sanatkârlar sicil memurluğu kayıtları zorunlu sigortalılığın dayanak belgeleri niteliğinde olup, anılan kayıtlara sahip kişiler yönünden ancak, “(diğer) sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalma” ve “herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma” olgularının birlikte gerçekleşmesi durumunda zorunlu sigortalılık söz konusu olabilir. Belirtilen kayıtların yokluğunda zorunlu sigortalılıktan söz edilemeyeceği gibi, anılan sigortalılık niteliğine sahip olunmadığı döneme/sürelere ait prim borçlarının daha sonraki tarihlerde Kurumca hatalı olarak geriye dönük tahsil edilmesi, ödemeler icra takibi sonucu gerçekleşmediği veya 06.03.1992 günü yürürlüğe giren 3780 sayılı Kanun ile 16.05.1997 tarihinde yürürlüğe giren 4247 sayılı Kanun hükümleri kapsamında primler yatırılmadığı sürece ilgili yararına usulü kazanılmış hak olgusunu da oluşturmaz.

Yukarıdaki yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığı altında;

a)Mahkemenin, 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin kabulü yerindedir.

b)01.10.2008 ve sonrasına konu istem yönünden ise; 5510 sayılı Yasanın 4/1-b madde hükmü kapsamında (mülga 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi hükmüne göre) ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya basit usulde gelir vergisi yükümlüsü olmak, gelir vergisinden muaf olanlar yönünden de Esnaf ve Sanatkâr Siciline yöntemince kayıtlı bulunmak, kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın karinelerini oluşturmakta ise de, zorunlu sigortalılık için ön koşul, başka sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalmak kaydıyla herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesidir. Dolayısıyla anılan dönemde, davacının oda kaydı mevcut ise de, gelir vergisinden muaf olup olmadığı, sicil kaydının bulunup bulunmadığı araştırılıp irdelenerek, bağımsız çalışmanın varlığı, bu anlamda anılan 5510 sayılı Yasanın 4.maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında zorunlu sigortalılık koşulları yeniden ve usulünce araştırılıp varılacak sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Yapılacak araştırma sonucu vergiden muaf olmadığının anlaşılması halinde 01.10.2008 sonrası dönemde sigortalı sayılamayacağı gözetilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15741, Karar No: 2024/8017, Tarih: 11.06.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/15741 E.  ,  2024/8017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/335 E., 2019/107 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.01.2015 tarihli kararı ile sanıklar hakkında dolandrıcılık suçundan ayrı ayrı 3 er yıl 4'er ay hapis ve 12.000,00'er TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

2. Yargıtay 15. Ceza Dairesi tarafından anılan hükmün; uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerekliliği nedeniyle,

bozulmasına karar verilmiştir.

3. Mersin 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2018 tarihli kararı ile görevsizlik kararı verilmiştir.

4. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanıklar hakkında; dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun(5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesi uyarınca ayrı ayrı 2'şer yıl 6'şar ay hapis ve 4.000,00'er TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıkların temyizleri, bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde katılanı arayan kişinin, katılanın telefonundan terör örgütüne para yatırıldığını, devlete yardımcı olmaları gerektiğini, savcının evde arama yapacağını, evde bulunan paranın tümünü bankaya yatırması gerektiğini söyleyerek katılanı ikna ettiği, katılanın da 14.500,00 TL parayı temyiz dışı sanık Halil Kut'un kredi kartına yatırdığı, sanıkların bu parayı iş yerlerinden alışveriş yapmak suretiyle çektikleri, sanıkların üzerlerine atılı dolandırıcılık suçunun uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı kabul edilerek sanıkların dolandırıcılık suçundan cezalandırılmasına dair temyiz incelemesine konu mahkûmiyet hükümlerinin kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararında sanıklar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24245, Karar No: 2015/62, Tarih: 12.01.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/24245 E.  ,  2015/62 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada .. Sulh Hukuk Mahkemesi ile ... Sulh Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, vasi atanması talebine ilişkindir.

S...Sulh Hukuk Mahkemesince vasi atanması istenen kısıtlı adayının nüfus kayıt örneğine göre “ ... Mah.... Sokak No:1.. İç Kapı No:.. K.../...” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

...Sulh Hukuk Mahkemesi ise,kısıtlı adayı hakkında yapılan zabıta araştırmasına göre “... Mahallesi ...-... ... No:5... .../...” adresinde oturduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.“

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının nüfus kayıt sistemine göre yerleşim yerinin “ ... Mah.... Sokak No:.. İç Kapı No:.. ../...” adresi olduğundan bahisle yetksizlik kararı verilmiş ise de zabıta araştırmasına göre kısıtlı adayının “...Mahallesi ...-... ..... No:.. .../...” adresinde vasi adayı ile birlikte ikamet ettiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 12.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2775, Karar No: 2006/7284, Tarih: 28.09.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/2775 E.  ,  2006/7284 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA

T.C.

Y A R G I T A Y

17.HUKUK DAİRESİ

-Y A R G I T A Y İ L A M I –

C.BAŞSAVCILIK NO :2005/52583

Mal beyanında bulunmamaktan sanık ... ’ün yapılan yargılaması sonunda Beraatine dair ÇATALCA İcra Ceza Mahkemesinden verilen 20.12.2005 gün ve 2005/51 esas, 2005/66 karar sayılı hükmün süresi içinde, incelenmesi müşteki vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile 19.9.2006 günü daireye gönderilmekle incelenip gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2006/123 esas, 2006/127 karar ve 25.04.2006 günlü kararında da belirtildiği üzere, disiplin ve tazyik hapsini gerektiren fiiller nedeniyle 01.06.2005 tarihinden sonra verilen her türlü kararın itiraz yasa yoluna tabi olması karşısında, müşteki vekilinin temyiz isteğinin itiraz niteliğinde kabulü ile itiraz merciince karar verilmek üzere mahalline gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE 28.09.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24194, Karar No: 2015/35458, Tarih: 03.12.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/24194 E.  ,  2015/35458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

İHBAR OLUNAN : ...

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı Toplu Konut İdaresi Başkanlığı tarafından yaptırılan ...Toki Konutlarından daire satın aldığını, dairenin teslimatının yapılmasına rağmen teslimin birçok eksik ile yapıldığını ve taşındıktan sonra birçok ayıplı iş belirlediğini, bir kısmını kendi imkanı ile tamamladığını, buna rağmen tamamlanmayan eksik ve ayıplı imalatın mevcut olduğunu, bunun yanında apartmanın ortak kullanım alanlarında da eksik imalat bulunduğunu ileri sürerek, yapılacak keşif neticesinde daire içerisinde ve ortak kullanım alanlarında belirlenecek eksik ve ayıplı işlerin belirlenerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 250, 00 TL'nin faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesi, bilahare vermiş olduğu ıslah dilekçesi ile de bilirkişi raporunda belirtilen miktarlar üzerinden ayrı ayrı miktarları arttırarak belirtilen miktarlar üzerinden davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dairede ayıp ve eksik bulunmadığını sorumluluğun yüklenici firmaya ait olduğunu, ayıp ihbar mükellefiyetinin yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 4.432,67 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 4.432,67 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı ...’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan Türk Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 223.maddesi uygulanacaktır. Türk Borçlar Kanununun 223.maddesine göre, ”Alıcı, devraldığı satılanın durumunu işlerin olağan akışına göre imkan bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satılanda satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp görürse, bunu uygun bir süre içinde ona bildirmek zorundadır.” Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirmeyle ortaya çıkarılamayacak bir ayıp mevcut olup da, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa bu durumu da hemen satıcıya ihbar etmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. ...’nun 223. maddesinde öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz. Hemen belirtmek gerekir ki eksik iş, yapılması gerektiği halde yapılmayan işleri, ayıplı iş ise eserde olması gereken vasıfla fiilen mevcut olan arasındaki farkları ifade eder. İşin yapılmayan kısmının teslim ve muayenesi söz konusu olamayacağından iş sahibinin eksik işler yönünden ihbarda bulunmasına ya da ihtirazı kayıt koymasına gerek yoktur İş sahibinin muayene ve ihbar yükümlülüğü sadece ayıplı işler içindir. 4077 sayılı Yasanın 30. maddesine göre, sözleşmeden kaynaklanan edimin ifasındaki eksiklik nedeniyle davacının 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde satıcının sorumluluğuna gidebileceği kabul edilmelidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakılacak olursa; davacı ...'a konutunun 05,03,2009 tarihinde teslim edildiği sabittir.