muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10011, Karar No: 2015/19212, Tarih: 30.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/10011 E.  ,  2015/19212 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : KARŞIYAKA 3. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/04/2015

NUMARASI : 2014/668-2015/287

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; tarafların 15.02.2014 tarihinde evlendiklerini, davalının kıskançlık sebebiyle davacıya bir çok kez şiddet uyguladığını, davalının evlilik birlikteliğinin yüklediği yükümlülükleri yerine getirmediğini, müvekkilinin çalışmadığını, gelirinin bulunmadığını, davalının ise Pegasus Havayollarında pilot olduğunu, maddi durumunun iyi olduğunu, müvekkilinin eşinin desteğine ihtiyacının bulunduğunu belirterek, davacı lehine aylık 7000,00 TL tedbir nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iddialarının asılsız olduğunu, açılan nafaka davasını kabul etmediğini, talep edilen nafakanın fahiş olduğunu, bu nedenle davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile aylık 1.500 TL tedbir nafakasının dava tarihinden itibaren davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ayrı yaşamda haklılık nedenine dayalı olarak açılmış, tedbir nafakası talebine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 197.maddesine göre, ayrı yaşamakta hakkı olan eş diğer eşten tedbir nafakası isteminde bulunabilir. Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenlemeler gereği eşler evlilik birliğinin giderlerine güçleri oranında katılmak zorundadırlar (TMK.madde 186/son). Buna göre evlilik birliğinin ortak giderleri olan kira, elektrik, yakıt, su ve benzeri giderlere davalı eş katılmak zorundadır.

Bu bağlamda; tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eş ve çocuklarına sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalı, hakim; eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyelerinin ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Somut olayda; kolluk araştırmasına göre, davacının ev hanımı olduğu, ailesinin yardımı ile geçindiği; davalının ise Pegasus Hava Yollarında pilot olarak çalıştığı, aylık 12.690 TL maaşının bulunduğu bildirilmiştir.

Bir hükmün neleri içermesi gerektiği HMK’nın 297. maddesinde tek tek sayılarak ayrıntılı biçimde gösterilmiştir. Buna göre hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Bir hükmün neleri içermesi gerektiği HMK’nın 297. maddesinde tek tek sayılarak ayrıntılı biçimde gösterilmiştir. Buna göre hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Bu şekilde dava sonunda mahkemenin kimin lehine, kimin aleyhine karar verdiği, davacının talebinin ne kadarının kabul edildiği, davalının neye göre mahkum edildiği tereddütsüz şekilde anlaşılmalıdır.

Biçim koşullarının getirilişindeki amaç, hükmün açıklığı ve anlaşılırlığı kadar infaz kabiliyetini de sağlamaktır. Aksi hâl, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır ve dava içinden yeni davaların doğmasına neden olur.

Somut olayda, mahkemece 17.12.2014 tarihli ara kararı ile davacı kadın lehine dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık 2500,00 TL tedbir nafakasına karar verilmiş. Mahkeme hükmünde, ise davacı kadın lehine dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık 1.500 TL tedbir nafakasına karar verilmiştir. Karar bu haliyle infazda tereddüt yaratacak niteliktedir.Bu bağlamda, hüküm fıkrası infazda tereddüte yol açmayacak şekilde açık olmalı, duraksama yaratmamalıdır.

Hal böyle olunca mahkemece, infazda tereddüte yol açmayacak şekilde hüküm kurulması gerekirken, bu yön gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bozma nedenine göre davacı ve davalı vekilinin sair temyiz itirazları bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10367, Karar No: 2012/17337, Tarih: 15.10.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/10367 E.  ,  2012/17337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Beraat

1-) "2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçlarından verilen beraat hükmüne yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmaması karşısında, sanık hakkında beraat hükmü tesis edilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından, katılan vekilinin, sanığın yüklenen suçu işlediğine, eksik ve hatalı bilirkişi raporuna dayanarak karar verildiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-) "2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan verilen beraat hükmüne yönelen temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 21.01.2005 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında "2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 15.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2464, Karar No: 2012/24515, Tarih: 25.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/2464 E.  ,  2012/24515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin 20/04/1982 olduğunun ve dava tarihinden itibaren emekliliğe hak kazandığının tespitiyle, bu istemleri kabul olmazsa, Kuruma bugüne kadar ödediği her türlü bedellerin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava; davacının davalı kurumdaki sigortalılık başlangıç tarihinin 20.4.1982 olduğu ve dava tarihini izleyen ay itibariyle emekliliğe hak kazandığının tespitine, şayet bunlar mümkün olmaz ise davacının davalı Kuruma bugüne kadar ödediği her türlü bedellerin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile; davacının, sigortalılık başlangıç tarihinin 1.9.1985 olduğunun tespiti ile aksine kurum işleminin iptaline, davacıya 1.9.2010 tarihi itibari ile yaşlılık aylığı bağlanmasına, fazlaya ilişkin talebin reddine karar vermiştir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu ... sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 1.4.1979 – 1.1.1982 tarihleri arasında ve 4.9.2003 tarihinde başlayıp devam eden vergi kaydının, 2.9.2003 tarihinde başlayıp devam eden oda ve sicil kaydının bulunduğu, davacının 28.7.1983 tarihli ... Giriş Bildirgesinde yazılı olan 1.1.1978 tarihli vergi kaydı nazara alınarak 20.4.1982 tarihli olarak Kuruma zorunlu ... sigortalısı olarak tescil edildiği, 23.9.1985, 15.11.1989, 30.6.1997, 1.9.2003, 14.6.2006, 17.8.2006, 19.6.2008 ve 18.7.2008 tarihlerinde prim ödemelerinin olduğu, 5510 sayılı Kanundan yararlanıp prim borcunu bitirdiği, 18.7.2008 tarihli tahsis talebi üzerine Kurumca yapılan incelemede vergi dairesinden gelen cevabi yazıya göre davacının ... sigortalılığına giriş tarihinin 4.9.2003 olarak değiştiği, yaşlılık aylığının şartlarının gerçekleşmediğinden talebin reddedildiği anlaşılmaktadır.

Davacının 20.4.1982 tarihinde vergi yükümlüsü olmaması, vergiden muaf olduğuna dair delil bulunmaması (olsa bile bu tarih itibari ile kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaması) karşısında sigortalılık için gerekli şartları taşımadığı sabittir. 23.9.1985 tarihindeki prim ödemesi diğer şartların bulunmaması karşısında tek başına ... sigortalılığın başlaması için yeterli değildir. Buna göre 23.9.1985 tarihinden sonra davacıyı kesintisiz şekilde ... sigortalı kabul etmek doğru değildir.

Ayrıca, sonradan yapılan prim ödemeleri, geçmişe yönelik isteğe bağlı sigortalılık hakkı tanımaz.

Yapılacak ...; davacıyı 1479 sayılı Kanunun 24. maddesi uyarınca gerekli şartların oluştuğu 4.9.2003 tarihinden itibaren 1479 sayılı Kanun kapsamında ... sigortalı saymak, 23.9.1985, 15.11.1989 ve 30.6.1997 tarihlerindeki prim ödemelerine göre ödenen primlerin karşıladığı süreleri, her prim ödemesinden ileriye doğru isteğe bağlı sigortalı kabul etmek, çıkacak sonuca göre yaşlılık aylığının şartlarını yeniden değerlendirip karar vermekten ibarettir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20639, Karar No: 2023/5702, Tarih: 05.07.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/20639 E.  ,  2023/5702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/263 E., 2015/333 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.07.2015 tarihli ve 2014/263 Esas, 2015/333 Karar sayılı kararı ile sanıklar ... ve ... hakkında katılanlar ..., ... ve ...'a yönelik eylemleri nedeniyle dolandırıcılık suçundan üçer kez 5237 sayılı ... Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi gereğince 2 yıl 1 ay hapis ve 2.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, şikâyetçi ...'e yönelik eylemleri nedeniyle dolandırıcılık suçundan birer kez 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 35 ... maddesi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi gereğince 7 ay 15 gün hapis ve 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına; sanık ... hakkında ise dolandırıcılık suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği sanıkların "kamu görevlileri ile ilişkisi olduğundan bahisle bir işin gördürüleceği vaadiyle dolandırıcılık" suçundan mahkûmiyetine hükmedilmesi gerekirken sanıklar ... ve ...'in basit dolandırıcılık suçundan mahkûmiyetlerine hükmedilmesi, sanık ...' un ise basit dolandırıcılık suçundan beraatine hükmedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

2. Sanık ...'un temyiz isteği üzerine atılı suçları işlemediğine ve savunma hakkının kısıtlandığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanıklar ... ve ... Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden

1. Gerekçeli karar başlığında "kamu görevlileri ile ilişkisi olduğundan bahisle bir işin gördürüleceği vaadiyle dolandırıcılık" şeklinde yanlış yazılan suç adının "dolandırıcılık" olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

2. Sanık ...'un temyiz isteği üzerine atılı suçları işlemediğine ve savunma hakkının kısıtlandığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanıklar ... ve ... Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden

1. Gerekçeli karar başlığında "kamu görevlileri ile ilişkisi olduğundan bahisle bir işin gördürüleceği vaadiyle dolandırıcılık" şeklinde yanlış yazılan suç adının "dolandırıcılık" olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

2. Sanıklara yüklenen dolandırıcılık suçu nedeniyle hükümlerden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü ve 254 üncü madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri zorunluluğu bozmayı gerektirmiştir.

B. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 01.02.2017 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun’un 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.07.2015 tarihli ve 2014/263 Esas, 2015/333 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısı ve sanık ...'un temyiz isteği yerinde görüldüğünden başkaca yönleri incelenmeyen hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12719, Karar No: 2013/19587, Tarih: 13.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/12719 E.  ,  2013/19587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

1) Bilirkişi incelemesi yapılmışsa da alınan rapor geçerli değildir. Şöyle ki;

Bilirkişi kurulunca somut emsal olarak kabul edilen taşınmaz üzerinde bina mevcut olup satış bedelinin hem bina, hem de zemine ait olduğu gözetilerek, öncelikle binanın niteliği ve sınıfı tespit edilip bayındırlık birim fiyatlarına göre satış günündeki bedeli belirlenip toplam satış değerinden düşüldükten sonra sadece belirlenen zemin bedelinin emsal alınması gerektiği halde bilirkişilerce böyle bir hesaplama yapılmadığından bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli değildir. Bu itibarla;

Taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Bedeline hükmedilen taşınmazın yol niteliği ile tapudan terkini yerine, davalı idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

3) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının davalı vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8007, Karar No: 2011/10048, Tarih: 13.10.2011

18. Hukuk Dairesi 2011/8007 E., 2011/10048 K.

**18. Hukuk Dairesi 2011/8007 E., 2011/10048 K.**

**- VAKIF YÖNETİCİLERİNİN GÖREVDEN ALINMALARI**- 5737 S. VAKIFLAR KANUNU [ Madde 10 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava dilekçesinde, vakıf yöneticilerinin görevden alınmaları istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar ve vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava; Türk Medeni Kanunu Hükümlerine Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük'ün 23. maddesine göre, vakıf senedinde yazılı şartlarla yürürlükteki kanun ve nizamlara uymayan ve genel olarak basiretli bir idareci gibi hareket etmeyen, vakfın mallarını vakıf senedinde belirlenen gayesine uygun olarak kullanmayan, vakfın gelirlerini vakıf senedinde yazılı şartlara aykırı olarak sarf eden ve kusurlu hareketleriyle vakfa zarar verdiği iddia edilen vakıf yöneticilerinin görevden alınmaları istemine ilişkindir. Dava açıldıktan sonra 27.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 10. maddesi, vakıf yöneticilerinin belirtilen sebeplerden dolayı ancak Vakıflar Meclisi'nin vereceği karara dayalı olarak Denetim makamının başvurusu üzerine vakfın yerleşim yeri asliye hukuk mahkemesince görevlerinden alınabileceğini düzenlemektedir.

Mahkemece, yukarıda sözü edilen ve davanın devamı sırasında yürürlüğe giren 5737 sayılı Vakıflar Yasası'nın 10. maddesi gereğince, öncelikle görevden alınması istenilen vakıf yöneticileri hakkında bir ön şart olarak gerekli görülen Vakıflar Meclisi'nce verilmiş bir karar olmadığı dikkate alınarak, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulü doğru bulunmamıştır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 13.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33866, Karar No: 2016/1927, Tarih: 27.01.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/33866 E.  ,  2016/1927 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2015/351555 -Kanun Yararına Bozma

Kasten yaralama suçundan sanık ...’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-b-e, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 4.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Manisa .. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/02/2015 tarihli ve 2014/187 esas, 2015/105 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 16.10.2015 tarih ve 2015/... – ... sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 04.11.2015 tarih ve 2015/351555 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Sanığın kasten yaralama olarak tespit edilen eyleminden dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-b-e, 62/1 ve 52/2. maddelerine göre 4.500,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilmiş ise de; kararın gerekçe bölümünde asgari hadden uzaklaşıldığına ilişkin bir ibare bulunmadığı gibi, hüküm kısmında da takdiren ve aşağı hadden uygulandığına dair bir ifade bulunması karşısında, yazılı şekilde fazla ceza tayin olunmasında; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Manisa ... Asliye Ceza Mahkemesinin 19/02/2015 tarihli ve 2014/187 esas, 2015/105 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 86/3-b-e maddesi gereğince cezası ½ oranında artırılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 62/1. maddesi gereğince cezasından takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak 150 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek ve sonuç olarak 3000 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 27.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.