muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10823, Karar No: 2020/5415, Tarih: 15.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/10823 E.  ,  2020/5415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme suçlarından doğrudan tayin edilen adli para cezalarının miktarları itibarıyla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ve 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6217 sayılı Yasa ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 15.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14967, Karar No: 2010/1991, Tarih: 15.02.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/14967 E.  ,  2010/1991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dosya içerisinde yer alan ve Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı ile Gölbaşı Belediye Başkanlığı tarafından gönderilen yazılarda, dava konusu taşınmazın meskun yerler arasında bulunup bulunmadığı ve belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı konusunda açıklama yoktur.

Bu nedenle, dava konusu taşınmazın, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı, fiilen meskun alanda bulunup bulunmadığı; değil ise yerleşim yerlerine uzaklığı, mücavir alanı içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın alt yapı hizmetlerine yakınlığı vb. hususları açıklayıcı yazılar Belediye Başkanlıklarından getirtilip, bilirkişi raporundan taşınmazın belediye hizmetlerinden yararlandığı ve meskun yerler arasında bulunduğunun açıklandığı da gözetilerek, bu hususta çelişki doğduğu takdirde, bu çelişki de giderildikten sonra,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8821, Karar No: 2013/11622, Tarih: 17.09.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/8821 E.  ,  2013/11622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın İZSU Genel Müdürlüğü yönünden konusu kalmadığından hüküm kurulmasına yer olmadığına, davalı ... yönünden ise kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi bir kısım davacılar vekili ve davalı ... vekilince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı ... vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı ... vekili Av....ve bir kısım davacılar vekili Av.... ile aleyhine temyiz olunan davacı asil ... geldiler. Gelen asil ve vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı tarafça taşınmaza kanal geçirilmesi ve hafriyat çalışması yapılmak suretiyle davalılar tarafından el atıldığı, taşınmazın imar planında rekreasyon alanı olarak belirlendiği belirtilerek taşınmazın tamamının bedeli istenilmiştir.

Mahkemece, davalı İZSU Genel Müdürlüğü hakkında davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına, davalı ... hakkında ise davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bir taşınmazda kamulaştırmasız fiilen el atma olgusunun varlığının kabul edilmesi için usulüne uygun kamulaştırma işlemi yapılmadan, kamulaştırma yetkisine sahip kamu idaresi tarafından bir kamu hizmeti sunulması amacıyla taşınmaza kalıcı ve sürekli olarak fiilen el atılması gerekir.

Dosyadaki kanıt ve belgelerin incelenmesinde; yağmur suları ve dere suyu akışı için taşınmazdan kanal geçirildiği, bir kısım hafriyat çalışmasının yapıldığı ancak alınan 04.10.2010 tarihli fen bilirkişi raporunda; ilk tespitte yer alan kanaletin doldurularak kapatılmış olduğu, dökülen molozların kaldırıldığı, taşınmazın zemininin düzeltildiği, tecavüzlü duvarın geri çekildiği, bu çalışmalar sonucunda arazinin doğal yapısının bozulduğu belirtilmiştir. Bedel tespitine ilişkin değerlendirme raporunda da taşınmazın bir kısmında geçici el atma olduğu, bir kısmının ise imar planında rekreasyon alanında kaldığı belirtilmiştir.

Taşınmazın bir kısmında çalışma yapıldıktan sonra eski hale getirildiği, bu sırada arazinin doğal dokusu bozulsa bile yüzeysel düzeltme işleminin taşınmazın arsa niteliğinde kullanımına bir engel oluşturmadığı anlaşıldığından dava konusu taşınmazda fiilen kamulaştırmasız el atma olgusu gerçekleşmemiştir.

Taşınmazın bir kısmında çalışma yapıldıktan sonra eski hale getirildiği, bu sırada arazinin doğal dokusu bozulsa bile yüzeysel düzeltme işleminin taşınmazın arsa niteliğinde kullanımına bir engel oluşturmadığı anlaşıldığından dava konusu taşınmazda fiilen kamulaştırmasız el atma olgusu gerçekleşmemiştir.

Taşınmazın imar planında rekreasyon alanı olarak belirlenmesi ve mülkiyet hakkının kısıtlanması nedeniyle tazminat istemi yönünden yapılan incelemede; uygulama ve öğretide kamu idarelerinin, kamu hizmetlerinin yürütülmesi sırasında tek yanlı irade açıklamalarıyla kamu hukuku esaslarına dayanarak ilgililerin hukuki durumlarını etkileyecek şekilde yaptıkları işlemlerin, idari işlem, görev ve yetki alanlarına giren konularda hukuka uygun olarak yaptığı fiiller ile bu görevleriyle ilgili hareketsiz kalmaları idari eylem olarak tanımlanmaktadır. Somut olayda idarenin icra yetkisini hukuka aykırı olarak kullanması olarak nitelendirilebilecek fiili el atma durumu söz konusu olmadığına göre, 3194 sayılı İmar Kanunu'nun ilgili maddeleri uyarınca tek yanlı idari işlemle düzenlenen imar planları ve bu planlara dayanılarak yapılan işlemlerin idari nitelik taşıdığı, söz konusu imar planlarının zamanında uygulamaya geçirilmemesi durumunun da idari eylem olarak kabulünün gerektiği kabul edilmektedir.

Yukarıda açıklanan uyuşmazlıklarla ilgili olarak açılan davalarda, görev itirazında bulunulması ve olumlu görev uyuşmazlığı çıkması üzerine durum Uyuşmazlık Mahkemesi tarafından değerlendirilmiş ve 09.04.2012 gün 2011/238E.–2012/63K. ve 2012/41 E- 2012/77 K. sayılı kararlarında fiili el atmanın bulunmadığı durumlarda idari yargı yerinin görevli bulunduğuna karar verilmiştir.

Ayrıca 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun değiştirilen Geçici 6. maddesinin 10.fıkrasında da “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Bu nedenlerle; davacı tarafın mülkiyet hakkına getirilen kısıtlamanın, dava konusu taşınmazın, genel ve düzenleyici bir işlem olan imar planıyla kamu hizmetine özgülenmesinden ve bu planda öngörülen kamulaştırma işlemlerinin zamanında yapılmamasından kaynaklandığının kabulü ile idari işlem ve eylemden doğan zarara ilişkin davanın 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu hükümleri uyarınca idari yargı yerinde çözümlenmesi gerektiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 114/1-b ve 115/2. maddeleri uyarınca davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 990,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 17.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12596, Karar No: 2024/13340, Tarih: 10.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12596 E.  ,  2024/13340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizce kararın bozulmasına karar verilmiş; bozma kararına İlk Derece Mahkemesince direnilmesi ve kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece yapılan inceleme sonucunda dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu tarafından yapılan inceleme sonucunda, İlk Derece Mahkemesince verilen direnme kararının bozulmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararı üzerine yeniden yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

10.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24650, Karar No: 2014/11292, Tarih: 09.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/24650 E.  ,  2014/11292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosyanın incelenmesinde; sanıklar hakkında defter ve belge ibraz etmeme suçundan 15'er ay hapis, sanık ...'in 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından her vergi dönemi için 18'er ay 22'şer gün hapis, sanık ...'in 01.01.2008 ile 26.05.2008 tarihleri arasında sahte fatura kullanmak (düzenlemek) suçu ve sanıkların 27.05.2008 ile 31.12.2008 tarihleri arası ve 2009 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçlarından her vergi dönemi için ayrı ayrı 3'er yıl l'er ay 15'er gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği, ancak tebliğnamede temyize konu hükümlerin tamamı yönünden görüş bulunmadığı görülmekle, temyize konu hükümler yönünden görüş içerecek şekilde ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18482, Karar No: 2014/4933, Tarih: 21.04.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/18482 E.  ,  2014/4933 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne silah sağlama

Hüküm : TCK'nın 315/1, 62, 53/1-3, 58, 63, 54, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet, müsadere

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından, duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 21.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21047, Karar No: 2020/20927, Tarih: 22.12.2020

**4. Ceza Dairesi         2017/21047 E.  ,  2020/20927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, mağdur sanık ...'in, ayrıca katılan sıfatıyla da temyize geldiği belirlenerek dosya görüşüldü:

A- Mağdur ...'in 10.09.2013 tarihli celsede talebi üzerine mahkemece kamu davasına katılmasına karar verilmişse de, UYAP'a kayıtlı olan ve kimlik tespitinin yapıldığı 15.07.2016 tarihli dilekçe ile mağdurun şikayetten vazgeçtiğini belirtmesi, şikayetten vazgeçme nedeniyle katılma kararının hükümsüz kaldığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca mağdur ...'in TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B-Diğer temyizlere gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık ... hakkında silahla tehdit, sanık ... hakkında tehdit ve alenen hakaret suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a-Sanık ... hakkında düzenlenen iddianamede, "sanığın bıçak çıkartarak İsmet'in üzerine yürüdüğü sırada ...'in kendisini dosyadaki mevcut rapora göre yaraladığı ve bıçağın bir şekilde ortadan kaybedildiğinin" belirtilmesi, olayın görgü tanığı da olan katılan (sanık) ... 'in, sanık ...'in elindeki bıçakla abisi olan ...'in arkasından vuracakken araya girip sanığı yakalayarak vurmasına engel olduğunu ve elindeki bıçağı almaya çalıştığını, olayın görgü tanığı olan tanık ...'in , sanık ...'in elindeki bıçakla katılan ...'in üzerine yürüdüğünü, bıçağı elinden kimin ne şekilde aldığını görmediğini beyan etmeleri karşısında; sanığın eyleminin, silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçu kapsamında kalıp kalmadığı tartışılmadan yeterli ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

b-Sanık ...'in üzene atılı ve birlikte işlendiği için basit yargılama usulü dışında kalan alenen hakaret ve tehdit suçları yönünden; 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma

hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK’nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu, hakaret suçu yönünden ise, uzlaşma önerisinin yapıldığı tarihte 5271 sayılı CMK’nın 253/3. maddesinde engel bulunduğu gözetilerek, yeni düzenleme karşısında bu suç yönünden de uzlaşma önerisinde bulunulması gerektiği anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması;

c-Sanık ...'in , katılanlara “... Allahınızı sinkaf edeceğim” diyerek hakaret etmesi biçimindeki eyleminin, TCK'nın 125/3-c maddesindeki kişinin mensup bulunduğu dine göre kutsal sayılan değerlerden bahisle hakaret suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi,

d-Sanık ... hakkında düzenlene iddianamede, TCK’nın 29. maddesinin de uygulanması istemiyle dava açılmasına karşın, ek savunma hakkı verilmeden anılan madde uygulanmayarak, CMK'nın 226/2. maddesine aykırı davranılması,

2- Sanık ... hakkında yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden;

a-Mahkemeye gelmemiş olan sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen ve ancak derhal beraat kararı verilebilecek hallerde sınırlı olarak uygulama yeri bulunan 5271 sayılı CMUK'nun 193. maddesinin söz konusu olayda uygulamasının mümkün bulunmadığı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun ve özel dairelerin uyum gösteren kararlarının da bu yönde olduğu gözetilmeden, CMUK'nun 147 ve devamı maddeleri uyarınca sanığın savunması alınıp, sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, savunma alınmadan mevcut kanıtlar tartışılmak suretiyle mahkumiyet kararı verilmesi,

b-Sanığın soruşturma aşamasındaki ifadesinde; katılanın kendilerine hakaret ettiğini savunması karşısında; olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek, sonucuna göre sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

c-Sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulurken ek savunma hakkı verilmeden iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 58. cümle uygulanmak suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,

d-Sanık hakkında, tekerrüre esas alınan İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 03.06.2010 tarih, 2007/24 Esas - 200771 Karar sayılı ilamının taksirle adama öldürme suçuna ilişkin olduğu ve TCK'nin 58/4. maddesi gereğince kasıtlı suçlar ile taksirli suçlar arasında tekerrür hükümleri uygulanamayacağından, söz konusu ilamın tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar ..., ... ile ...'in temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye kısmen uygun olarak, sanık ... yönünden kurulan hükmün diğer yönleri incelenmeksizin HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının dikkate alınmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6673, Karar No: 2012/12191, Tarih: 04.06.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/6673 E.  ,  2012/12191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2012

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait  .... Şeker Fabrikasında çalıştığını,  müvekkilinin alt işverenin işçisi olarak gözükmekle birlikte yaptığı işin davalıya ait asıl işlerden olduğunu ve alt işverene gördürülmesinin mümkün olmadığından davalıyla alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, müvekkilinin davalıya ait işyerlerinde 2009-2011 döneminde geçerli olmak üzere imzalanan 23. Dönem Toplu İş Sözleşmesinin tarafı olan Şeker İş Sendikasına 29/11/2010 tarihinde üye olduğunu, 30/11/2010 tarihinde de üyeliğinin davalı işverene bildirildiğini, davalı işverenin 10/12/2010 tarihli yazıyla üyelik formlarının kendileriyle ilgisinin olmadığı gerekçesiyle iade ettiğini, davalıyla alt işverenin ilişkisinin muvazaalı olması sebebiyle müvekkilinin baştan itibaren davalının işçisi olarak kabul edilmesi gerektiğini, bu durumda da sendika üyeliğinin davalı işverene bildirildiği tarihten itibaren TİS'ten yararlandırılması gerektiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları  saklı kalmak kaydıyla; ücret farkı, ilave tediye, kıdem zammı, yemek yardımı, giyim yardımı, sosyal yardım, şeker ikramiyesi, aile yardımı alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının davalı .....ihaleyle iş alan müteahhit firmanın işçisi olduğunu, aralarında işçi işveren ilişkisi bulunmadığını, ihaleyle verilen işlerin davalının asli işlerinden olmadığını, müvekkiliyle davacının işvereni olan şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu iddiasıyla açılan davanın mahkemece reddedildiğini ve  Yargıtay'ca da onandığını, davanın husumet yönünden reddinin gerektiğini, 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu'nun 9. maddesi, 23. Dönem TİS'in 5. maddesi gereğince davacı TİS kapsamına giren işyerinin işçisi olmadığı için TİS'ten yararlanamayacağını,  davacının çalıştığı işverenin farklı bir işkolunda faaliyet gösterdiğini, davacı işçinin de  alt işverenin kendi iş kolunda kurulmuş bir işçi sendikasıyla imzaladığı TİS                                                                             varsa ondan yararlanabileceğini, bu durumda müvekkilinin de 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi kapsamında alt işverenle birlikte sorumluluğunun söz konusu olabileceğini, alt işverene ihaleyle verilen işin yardımcı işlerden olduğunu, müvekkilinin yetkisinin sadece işin kontrolü ve işin sözleşme ve şartnamelere uygun yapılmasının denetimiyle sınırlı olduğunu  savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece asıl işveren ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun kanıtlanamadığı, bu sebeple alt işveren işçilerinin asıl işverenin işyerinde uygulanan TİS'den yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.