muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17083, Karar No: 2013/1516, Tarih: 30.01.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/17083 E.  ,  2013/1516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

14.05.2008 tarihinde Belediyeye ait kamu araçından mazot çaldığını ikrar eden sanığın 05.06.2008 tarihinde meydana gelen hırsızlık olayı ile ilgisi olmadığını beyan etmesine karşın sanık tarafından 3-4 ... kadar önce satın alınan aracın Belediyeye ait kamera kayıtlarından tespit edildiği, araç üzerinde yapılan incelemelerde hırsızlığa konu yerde bulunan ve hırsızlık amacıyla mazot çekmede kullanılan hortumun araç içerisinden bulunduğu ve aracın eski sahibinin araca ait özellikleri tespit ettiği, sanığın suç saatlerinde hırsızlığın meydana geldiği bölgeden geçtiğini beyan etmesi gözetilerek mahkemenin sanığa atılı suçun nitelendirilmesi ve sübutuna ilişkin değerlendirmesinde herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 30.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2456, Karar No: 2023/3432, Tarih: 15.06.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/2456 E.  ,  2023/3432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İscehisar Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi ve tahliye davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın konusuz kalması sebebiyle dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın konusuz kalması sebebiyle dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, dava dilekçesinde; davalı tarafın müvekkilinin gelini olduğunu, davaya konu 633 ada 86 parsel sayılı taşınmazın müvekkiline ait olduğunu, davalının bu taşınmazda müvekkilinin rızasıyla oturduğunu ve oğlunun davalıya karşı boşanma davası açtığını, müvekkilinin davalının taşınmazı boşaltmasını istemesine rağmen davalı tarafından taşınmazın hala kullanıldığını ve davalının taşınmazda fuzuli şagil durumda olduğunu belirterek davalının taşınmazdaki el atmasının önlenmesini ve taşınmazdan tahliyesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı, cevap dilekçesinde; eldeki davada görevli mahkemenin sulh hukuk mahkemesi olduğunu, talebin ve davanın zamanaşımına uğradığını, davalı tarafın aslında kendisi yerine dava dışı.... olması gerektiğinden husumet itirazında bulunduğunu, taşınmazın davacı adına kayıtlı olduğunu, taşınmazın zemin katında davacının intifa hakkı şerhinin bulunduğunu ve kendisi tarafından davacının oğluna boşanma davası açıldığı için sırf kendisinin zor durumda kalması amacıyla eldeki davanın açılmış olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İscehisar Asliye Hukuk Mahkemesinin 21.10.2021 tarih ve 2020/14 Esas, 2021/136 Karar sayılı kararıyla;

"1-Davanın konusuz kalması sebebiyle Karar verilmesine Yer olmadığına,

2-Kabul edilen 9.563,40 TL karar ve ilam harcından 256,17 TL peşin harç, 2.134,68 TL ıslah harcı toplamı 2.390,85 TL harcın düşümü ile eksik kalan 7.172,55 TL harcın davalıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

3-Davacı tarafından yatırılan 54,40 TL başvuru harcı, 256,17 TL peşin harç, 7,80 TL vekalet harcı, 2.134,68 TL ıslah harcı olmak üzere toplam 2.453,05 TL harcın davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

4-Davacının karşıladığı 1.255,75 TL tebligat-bilirkişi gideri olmak üzere toplam 1.255,75 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

5-Davalının karşıladığı yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına,

3-Davacı tarafından yatırılan 54,40 TL başvuru harcı, 256,17 TL peşin harç, 7,80 TL vekalet harcı, 2.134,68 TL ıslah harcı olmak üzere toplam 2.453,05 TL harcın davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

4-Davacının karşıladığı 1.255,75 TL tebligat-bilirkişi gideri olmak üzere toplam 1.255,75 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

5-Davalının karşıladığı yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına,

6-Davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca kabul edilen 140.000,00 TL üzerinden takdir edilen 17.250,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

7-Karar kesinleştiğinde taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının re'sen yatırana iadesine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 07.03.2022 tarih ve 2022/277 Esas, 2022/419 Karar sayılı kararında belirtilen "...Dava açılmakla muvafakate son verildiği, davalının kayden davacıya ait çaplı taşınmazda haklı ve geçerli bir neden bulunmaksızın el attığı belirlenip ve mülkiyet hakkına değer verilmesi ve yargılama devam ederken taşınmazın boşaltılması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilip davalının eldeki davanın açılmasına sebebiyet verdiğinin kabulü ile yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulması suretiyle hüküm tesisinin yerinde olduğu, ancak mahkemece, dava konusu taşınmazın davalı tarafından yargılama sırasında tahliye edildiği anlaşıldığından el atmanın önlenmesi talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olmasına rağmen davanın konusuz kalması halinde verilecek kararlarda maktu harç alınması gerektiği düşünülmeden nispi harç alınmasının doğru olmadığı..." gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yerine yeniden hüküm tesisi ile;

"1-Davanın konusuz kalması sebebiyle Karar verilmesine yer olmadığına,

2-Alınması gerekli 80,70 TL maktu harç dikkate alınarak davacı tarafça yatırılan 256,17 TL peşin harç, 2.134,68 TL ıslah harcı olmak üzere toplam 2.390,85 TL mahsubu ile fazla alınan 2.310,15 TL harcın talep ve istek halinde ilk derece mahkemesi tarafından davacıya iadesine,

3-Davacı tarafından yapılan 142,90 TL harç giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

4-Davacının karşıladığı 1.255,75 TL tebligat-bilirkişi gideri olmak üzere toplam 1.255,75 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

5-Davalının karşıladığı yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına,

3-Davacı tarafından yapılan 142,90 TL harç giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

4-Davacının karşıladığı 1.255,75 TL tebligat-bilirkişi gideri olmak üzere toplam 1.255,75 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

5-Davalının karşıladığı yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına,

6-Davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca kabul edilen 140.000,00 TL üzerinden takdir edilen 17.250,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

7-Karar kesinleştiğinde taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının re'sen yatırana iadesine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davanın zamanaşımına uğradığını,

2. Eldeki davada görevli mahkemenin sulh hukuk mahkemesi olduğunu,

3. Taşınmazın önceden müvekkilinin eşi üzerine kayıtlı olduğunu ve müvekkilinin taşınmazda 17 yıldır ikâmet ettiğini,

4. Müvekkiline herhangi bir ihtarnamenin gönderilmediğini,

5. Müvekkilinin bu nedenle iyi niyetli olduğunu, bunun tanık anlatımları ile sabit olduğunu, davacının ise kötü niyetli olduğunu,

6. Müvekkili aleyhine hükmedilen yargılama gideri ve vekâlet ücretinin fazla olduğunu,

7. Davanın konusuz kaldığını yargılama gideri ve vekâlet ücretinin müvekkiline yüklenmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, el atmanın önlenmesi ve tahliye istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 331 inci maddesinin 1 inci fıkrası; 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (I) sayılı tarifenin "Yargı Harçları" başlığını taşıyan bölümünün "Karar ve İlâm Harcı" başlıklı III üncü kısmının 1 ve 2 nci fıkraları.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (I) sayılı tarifenin"Yargı Harçları" başlığını taşıyan bölümünün "Karar ve İlâm Harcı" başlıklı III üncü kısmının 1 inci fıkrasında, konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi hâlinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden tarifede gösterilen oranda nispi karar ve ilâm harcının alınacağını; hükmün 2/a fıkrasında ise, 1 inci fıkra dışında kalan davalarla, taraf teşkiline imkân bulunmayan davalarda verilen esas hakkındaki kararlar ve davanın reddi kararlarında maktu karar ve ilâm harcının alınacağını hükme bağlamıştır.

3. Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararının hukuka uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

3. Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararının hukuka uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6109, Karar No: 2012/9745, Tarih: 20.09.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/6109 E.  ,  2012/9745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BANDIRMA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/12/2011

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,  Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve pay oranında tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan H.S.'in  çekişme konusu 2043 parsel sayılı taşınmazının intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini  12.07.2007 tarihinde davalı kızına satış suretiyle  temlik ettiği, murisin 15.05.2010 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davalı kızı, dava dışı kızı G. ile davacıların da aralarında yeraldığı 8 torununun kaldığı, davacıların, anılan temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, öte yandan murisin aynı amaçla 60 parsel sayılı taşınmazının da dava dışı kızı G.'in eşi olan Ş.D.'e 16.12.2008 tarihinde satış suretiyle devrettiğini ileri sürerek her iki taşınmaz yönünden dava açtıkları, yargılama sırasında davalı F. hakkındaki davanın  tefrik edilerek yargılamaların ayrı yürütüldüğü,  anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, davalının taşınmazın bakım amacıyla kendisine devredildiğini savunduğu,  dinlenen tanıklardan davacı E.'nin eşi ile davacıların annesi olan A.ve S. dışındaki  tanıkların da davalının bu yöndeki savunmalarını doğruladıkları, murisin eşinin 17.01.1992 tarihinde öldüğü,  annesinin ölümünden sonra davalının miras bırakan babasının yanına taşınarak ölünceye kadar ona bakıp, ilgilendiği, gerektiğinde altını temizlediği, murisin geride bir kaç parça daha taşınmazının  da bulunduğunun  beyan edildiği   anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet veya bir emekte olabileceği kabul edilmelidir. Hukuk Genel Kurulunun 16.06.2010 tarih, 1-295/333 sayılı kararında da bu husus açıkça ifade edilmiştir. Esasen yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01.04.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Bir başka ifade ile murisin iradesi önem taşır.

O halde, yukarıda değinilen somut olgular açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde miras bırakanın yapmış olduğu temlikle ilgili olarak gerçek amaç ve iradesinin mirastan mal kaçırmak olmadığı ve bu amaçla temlikin gerçekleştirilmediği  kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle, hükmün 12.01.2011 tarihinde kabul edilen ve 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.09.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14074, Karar No: 2024/318, Tarih: 15.01.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/14074 E.  ,  2024/318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/811 E., 2016/65 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, müsadere

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Ünye 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2016 tarihli ve 2014/811 Esas, 2016/65 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) muhalefet suçundan aynı Kanun'un 93 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 15 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, suça konu yerdeki fındık fidanlarının müsaderesine, 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 5237 sayılı Kanun'un 62, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ... hapis ve

10.000 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; ağaç kestiği taşınmazın babasından kalan fındık bahçesi olduğuna, kendiliğinden yetişen ağaçlar fındık ağaçlarına zarar verdiği için kesmek zorunda kaldığına, suç işleme kastı olmadığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına ve cezaların ertelenmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.13.05.2013 tarihinde orman muhafaza memurları tarafından yapılan kontrolde, fındık bahçesi içinde motorlu testere ile kesilmiş 159 adet ağaç kökü ve 4350 m2 lik açma alanı tespit edilmiştir.

2.Sanık savunmasında, suça konu yerin 56 yıllık fındık bahçesi olduğunu, babasından beri kullanıldığını, fındıkların gelişimine engel olduğu için kendiliğinden yetişen ağaçları kestiğini ve bu yere ilişkin tapusunun mevcut olduğunu beyan etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.13.05.2013 tarihinde orman muhafaza memurları tarafından yapılan kontrolde, fındık bahçesi içinde motorlu testere ile kesilmiş 159 adet ağaç kökü ve 4350 m2 lik açma alanı tespit edilmiştir.

2.Sanık savunmasında, suça konu yerin 56 yıllık fındık bahçesi olduğunu, babasından beri kullanıldığını, fındıkların gelişimine engel olduğu için kendiliğinden yetişen ağaçları kestiğini ve bu yere ilişkin tapusunun mevcut olduğunu beyan etmiştir.

3.Mahallinde yapılan keşif sonucu fen bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda dava konusu yerin orman vasfıyla Maliye Hazinesi adına kayıtlı orman parseli olduğu tespit edilmiştir. Orman bilirkişisi tarafından hazırlanan raporda, 10-20 yaş aralığındaki fındıklar geliştikçe etrafındaki ağaçların kesildiği, 2013 yılı şubat ayında açma yapıldığı, suça konu yerin amenajman planı ve memleket haritasında orman alanı olduğu, arazi kadastrosu çalışmasına göre suça konu yerin orman parseli içinde kaldığı, 159 adet yapacak nitelikte ağacın ve 18 ster yakacak odunun motorlu testere ile kesildiği, kesimler ve otlatmalar neticesinde orman orijini bozularak alt tabakada kesif orman süceyratı oluştuğu yönünde görüş bildirilmiştir.

4.Orman İdaresinin 25.11.2013 tarihli yazısında orman kadastrosunun 06.09.2013 tarihinde kesinleştiği belirtilmiştir.

IV. OLAY VE OLGULAR

Suç tutanağı, sanık savunmaları, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre atılı suçların sübutuna yönelik temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.Ancak;

1.Sanık hakkında 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci fıkrası gereği cezalandırılması istemi ile dava açıldığı halde, 5271 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması,

2.İddianamede suça konu yerde bulunan fındık ağaçlarının müsaderesi talep edilmediği halde sanığa ek savunma hakkı tanınmadan müsadere kararı verilmesi ve müsaderesi talep edilen orman emvali hakkında bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3.Orman İdaresinin 25.11.2013 tarihli yazısına göre, suça konu yerde orman kadastrosunun suç tarihinden sonra kesinleştiği anlaşılmakla, sanık hakkında işgal ve faydalanma suçunun yeniden tarla açmak suretiyle veya yanmış orman sahalarında gerçekleşme halinin tartışılarak 6831 sayılı Kanun'un 93 üncü maddesinin ikinci fıkrasının uygulanma koşullarının değerlendirilmesi gerekirken, eylemin kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içinde gerçekleştiği şeklindeki yerinde olmayan gerekçe ile aynı

Kanun'un 93 üncü maddesinin ikinci fıkrasının uygulanması,

4.Engel adlî sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında yasal olmayan gerekçeyle 5237 sayılı Kanun'un 50 ve 51 inci maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Kanun'un 93 üncü maddesinin ikinci fıkrasının uygulanması,

4.Engel adlî sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında yasal olmayan gerekçeyle 5237 sayılı Kanun'un 50 ve 51 inci maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ünye 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2016 tarihli ve 2014/811 Esas, 2016/65 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3210, Karar No: 2018/8594, Tarih: 05.07.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/3210 E.  ,  2018/8594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının sanık Kemal hakkında uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

07/09/2015 tarihinde sanığın babasının ikametlerinde bulunan bisikleti sanığın çalmış olabileceğini belirtmesi üzerine, 07/09/2015 tarihli kolluk tutanağı içeriğine göre, sanığın ikametlerinde ele geçirilen suça konu bisikleti Okul Caddesi Kerem Sokak üzerindeki kapısı açık olan binadan aldığını beyanı üzerine, yapılan araştırmada binada oturanların bisikletlerinin çalınmadığını beyan etmesi; ancak suça konu bisikletin 17/09/2015 tarihinde Suriye uyruklu müştekiye teslim edildiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında etkin pişmanlık koşullarının oluşup oluşmadığının tespiti bakımından, suç tarihinde sanığın gösterdiği adreste oturup oturmadığı konusunda müşteki dinlenilerek, mümkün değilse bu konuda kolluk araştırması yaptırılarak sonucuna göre sanık hakkında hüküm kurulması gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 05/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.