muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/456, Karar No: 2020/785, Tarih: 06.02.2020

2-Davacı, 20.10.1986-4.10.2000 tarihleri arası vergiye kayıtlı olduğu tarihleri zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini istemiş Mahkemece, 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25. maddeler kapsamında bağkur sigortalı olması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02/08/2003 tarihine kadar tescilleri, prim ödemeleri veya tescil başvuruları yoksa aynı tarihten sonra sadece aynı yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddeye göre vergide kayıtlı olan süreleri için borçlanma haklarını kullanarak sigortalılık süresi elde edebilirler. Geçmişe yönelik hizmetlerini tespit ettiremezler. 02/08/2003 tarihinden önceki tarihte Kuruma tescil edilmiş, giriş bildirgesi vermiş veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemiş olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında kendi adına veya hesabına bağımsız çalışanlar, 20/04/1982 tarihinden itibaren vergi kaydına dayalı olarak, 22/03/1985 tarihinden itibaren de vergi, esnaf sicili veya meslek kuruluşu kayıtlarına dayalı olarak sigortalılıklarının tespitini isteyebilirler.

Somut olayda, 22.8.2003 tarihinde kuruma intikal eden bağkur giriş bildirgesine istinaden vergi kaydına dayalı olarak 4.10.2000 tarihinde Bağ-Kur tescilinin başlatıldığı...vergi kaydı olan davacı, 8.8.2003 tarihinde Kuruma intikal eden giriş bildirgesine istinaden 4.10.2000 tarihinden itibaren Bağ-Kur tescilinin yapıldığını, 5.2.2004 tarihli dilekçesi ile geçici 18. maddeden yararlanmak için başvurusuna Kurumca davacıya hitaben 23.12.2004 tarihli yazı ile 4.10.2000 tarihi öncesi vergiye tabi olan süreler borç tahakkuk ettirilerek 1 yıl içinde ödenmesinin istenildiği 3.1.2005 tarihinde tebliğ edildiği davacı tarafından ödeme yapılmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının Kuruma giriş bildirgesinin 2.8.2003 tarihinden sonra kuruma intikal ettiğinden 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25 maddelerinden yararlanması mümkün bulunmamakta olup 1479 sayılı Yasanın geçici 18. maddesi kapsamında değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/39292, Karar No: 2017/43452, Tarih: 02.03.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/39292 E.  ,  2017/43452 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02/03/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5225, Karar No: 2022/9002, Tarih: 10.11.2022

**8. Hukuk Dairesi         2022/5225 E.  ,  2022/9002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Yönetim Kurulu Üyeliğinin Düşürülmesine Dair Kararın İptali

İLK DERECE MAHKEMESİ : Beykoz 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında Beykoz 2. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davacı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacının federasyon yönetim kurulu üyeliğinin kesinleşmiş mahkumiyet hükmü bulunduğu gerekçesi ile düşürülmesine dair kararın iptaline, eski halin iadesi ile davacının yönetim kurulu üyeliğine geri döndürülmesi istenmiştir.

Cevap dilekçesinde; Anayasanın 59. maddesine göre TFF Yönetim Kurulu kararlarına karşı itiraz mercinin TFF tahkim kurulu olduğu, açılan davada mahkemenin görevsiz olduğu ileri sürülerek davanın usulden reddi, aksi kanaat hasıl olursa davanın esastan reddi savunulmuştur.

Mahkemece, yönetim kurulu üyeliğinin iadesine ilişkin talebin spor faaliyetlerinin yönetimine ilişkin olduğu, Anayasada açıkça belirtildiği üzere bu hususta spor tahkim kuruluna başvurulması gerektiği, yargı mercilerine başvuruda bulunamayacağı gerekçesi ile HMK'nin 114/1-a ve 115/2. maddesi gereğince davanın dava şartı yokluğundan reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince istinaf istemi esastan reddedilmiş, bu kez davacı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiştir.

Dava, kesinleşmiş ceza mahkemesi kararı gereği düşürülen yönetim kurulu üyeliğinin iadesi istemine ilişkindir.

Spor örgütlenmesinin önemli bir süjesi olan spor federasyonlarının kuruluş ve teşkilatı, 22.04.2022 tarihli ve 7405 sayılı Spor Kulüpleri ve Spor Federasyonları Kanunu’nun 26. maddesi esas alınarak kurulur ve çalışmalarını sürdürür. Bu hükme göre; spor federasyonları, spor dalı ile ilgili faaliyetleri yürütmek üzere kanunla veya Cumhurbaşkanlığı kararnamesi ile kurulur ve kanun veya Cumhurbaşkanlığı kararnamesinin Resmî Gazete’de yayımlanması ile tüzel kişilik kazanır. Spor federasyonlarının merkezleri ...’dadır. Aynı Kanun'un 7. maddesi gereği ise genel kurul, yönetim kurulu ve denetim kurulunun oluşumu, toplanması, görev ve yetkileri, tutulacak defterler ile kararları hakkında 22.11.2001 tarihli ve 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu ile 04.11.2004 tarihli ve 5253 sayılı Dernekler Kanunu'nun ilgili hükümleri uygulanacağı düzenlenmiştir.

7405 sayılı Spor Kulüpleri ve Spor Federasyonları Kanunu'nun 49. maddesi ile mülga 3289 sayılı Gençlik ve Spor Hizmetleri Kanunu’nun Ek 9. maddesinin ikinci fıkrası gereği spor federasyonlarının merkezinin ... olduğu, aynı Kanun'un "Bağımsız spor federasyonları" başlığı ile Kanuna 04.03.2004 tarihli ve 5105 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile eklenen ek 9. maddeye 29.03.2011 tarihli ve 6215 sayılı Kanun'un 10. maddesi ile eklenen ek fıkrası; "Spor federasyonları ile ilgili olarak bu Kanun'da hüküm bulunmayan konularda 04.11.2004 tarihli ve 5253 sayılı Dernekler Kanunu ile 22.11.2001 tarihli ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir. Yine 5894 sayılı Türkiye Futbol Federasyonu Kuruluş Ve Görevleri Hakkında Kanun'un 4. maddesi gereği, TFF’nin merkezinin ... olduğu düzenlenmiştir.

6100 sayılı HMK'nin 114 ve devamı maddelerinde dava şartları düzenlenmiş olup, dava şartları mahkemece, davanın her aşamasında re'sen dikkate alınır.

Dernekle ilgili açılan davalarda, yetkili mahkeme belirlenirken 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda iki ayrı düzenlemenin dikkate alınması gerekmektedir.

Kesin yetki kuralının öngörüldüğü 14/2. maddede, özel hukuk tüzel kişilerinin, ortaklık veya üyelik ilişkileriyle sınırlı olmak kaydıyla, mevcut bir ortağına veya üyesine karşı veya bir ortağın yahut üyenin bu sıfatla diğerlerine karşı açacakları davalar için, ilgili tüzel kişinin merkezinin bulunduğu yer mahkemesinin kesin yetkili olduğu bu özel ve sınırlı hal dışında kesin yetki kuralının mevcut olmadığı, maddede düzenlenen yetkinin, kesin nitelikte olup kamu düzenine ilişkin olduğundan Mahkemece yargılamanın her safhasında re'sen dikkate alınması gerekmektedir.

Kesin yetki kuralı dışındaki genel yetkili mahkeme ise, 1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 9. maddesini karşılayan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiş buna göre; yetkili mahkeme davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir. Ayrıca aynı Kanun'un 19/4. maddesine göre de yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir. Hakim doğrudan (re'sen) yetkisizlik kararı veremez.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu'nun 51. maddesinde; tüzel kişinin yerleşim yerinin, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça işlerinin yönetildiği yer olduğu, 5253 sayılı Dernekler Kanunu'nun 2. maddesinde ise, bu Kanun'un uygulanmasında, derneğin yerleşim yerinin, yönetim faaliyetlerinin yürütüldüğü yeri, dernek merkezinin ise derneğin yerleşim yerinin bulunduğu il veya ilçeyi ifade ettiği hükme bağlanmıştır.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu'nun 51. maddesinde; tüzel kişinin yerleşim yerinin, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça işlerinin yönetildiği yer olduğu, 5253 sayılı Dernekler Kanunu'nun 2. maddesinde ise, bu Kanun'un uygulanmasında, derneğin yerleşim yerinin, yönetim faaliyetlerinin yürütüldüğü yeri, dernek merkezinin ise derneğin yerleşim yerinin bulunduğu il veya ilçeyi ifade ettiği hükme bağlanmıştır.

Somut olayda, federasyon yönetim kurulu üyeliğinin düşürülmesi kararının iptali istenilen federasyonun merkezi yukarıda ayrıntısı ile açıklanan Kanun maddeleri gereği ... olarak belirtildiği anlaşılmaktadır. Derneklerle ilgili mevzuatta düzenlenen dernek ile üyeler arasındaki davaların dernek merkezinin bulunduğu yerdeki mahkemede bakılacağına dair yetki kuralı kesin nitelikte olup kamu düzenine ilişkin olduğundan Mahkemece re'sen gözönüne alınması gerekir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 114. maddesi gereği yetkinin kesin olduğu hâllerde, mahkemenin yetkili bulunması dava şartı olup, dava şartlarının 115. madde gereği yargılamanın her aşamasında re'sen dikkate alınması gerekir. Yine aynı Kanun'un 19. maddesi gereği yetkinin kesin olduğu davalarda, mahkeme yetkili olup olmadığını, davanın sonuna kadar kendiliğinden araştırmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır. Bu durumda Mahkemece, Futbol Federasyonunun merkezi olan ... Asliye Hukuk Mahkemesinin yönetim kurulu üyeliğinden kaynaklanan davada kesin yetkili olması sebebi ile yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilip hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen nedenlerle yazılı temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi (4.) Hukuk Dairesinin 13.06.2022 tarihli ve 2022/1634 Esas, 2022/1665 Karar sayılı istinaf isteminin esastan reddine dair kararının KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi olan Beykoz 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 03.05.2018 tarihli ve 2018/74 Esas, 2018/150 Karar sayılı hükmünün 6100 sayılı HMK'nin 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre şimdilik diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, HMK'nin 373/1.maddesi gereği kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi (4.) Hukuk Dairesine, dosyanın ise İlk Derece Mahkemesi Beykoz (2.) Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3462, Karar No: 2023/137, Tarih: 19.01.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/3462 E.  ,  2023/137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 17.04.2015 tarihli iddianamesiyle sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 53 üncü ve 58 ... maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2015 tarihli ve 2015/325 Esas, 2015/584 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 53 üncü maddesi ve 58 ... maddesi uyarınca 6 yıl

hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; yokluğunda ceza verildiğine, cezanın ... olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, katılanın ellerini ve ayaklarını plastik kelepçe ile bağlamak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Sanığın yağma ve mala zarar verme suçlarından Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/141 E., 2013/373 K. sayılı kararı ile mahkumiyetine karar verildiği ve sanık yönünden kararın kesinleştiği anlaşılmıştır. Aynı davaya ilişkin Yargıtay ilamında sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan zamanaşımı süresince işlem yapılmasının mümkün görüldüğü belirtilmiştir. Mahkeme tarafından suç duyurusunda bulunulması üzerine sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dava açıldığı ve mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu kimliği tespit edilemeyen iki şahıs ile birlikte işlediğinin anlaşılması karşısında, ceza tayin edilirken 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b) bendi gereği artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu kimliği tespit edilemeyen iki şahıs ile birlikte işlediğinin anlaşılması karşısında, ceza tayin edilirken 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b) bendi gereği artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Dava dosyası içeriğine göre, sanığın olay günü kimliği tespit edilemeyen şahıslar ile birlikte yüzleri maskeli bir şekilde dava dışı F.B. isimli şahsa ait koyunların bulunduğu araziye geldikleri, F.B.'nin çobanı olan katılanın kafasına tüfek dipçiği ile vurdukları, katılanın ellerini ve ayaklarını plastik kelepçe ile bağladıkları ve F.B.'ye ait ... köpeğini öldürdükten sonra 12 adet koyunu araca koyup götürdükleri anlaşılmıştır.

3. Sanığın yağma ve mala zarar verme suçlarından Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/141 E., 2013/373 K. sayılı kararı ile mahkumiyetine karar verildiği ve kararın kesinleştiği anlaşılmıştır. Kesinleşen hüküm içeriği ve katılanın istikrarlı beyanları birlikte değerlendirildiğinde, suçun unsurlarının oluştuğuna dair mahkeme kabulünde isabetsizlik görülmemiş ve hüküm tarihinde başka suçtan kapalı ceza infaz kurumunda hükümlü bulunan sanığın savunmasının alındığı 03.11.2015 tarihli celsede duruşmalardan vareste tutulma talebinin bulunması nedeniyle sanığın yokluğunda hüküm kurulduğuna yönelik temyiz itirazı yönünden hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın cezanın ... olmadığına ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2015 tarihli ve 2015/325 Esas, 2015/584 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10473, Karar No: 2024/3498, Tarih: 14.03.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/10473 E.  ,  2024/3498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2522 E., 2021/990 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmün açıklandığı 30.05.2019 günlü oturumda, sanık ...'ın hazır olduğu, ancak sanık müdafiinin mesleki mazereti sebebiyle duruşmaya gelemeyeceğini bildirmesine rağmen mazeret talebi değerlendirilmeden sanığın esas hakkındaki savunmasının müdafii huzurunda alınmadığının anlaşılması karşısında; sanığa yüklenen nitelikli yağma suçu bakımından kanun maddesinde öngörülen cezanın alt sınırına göre, 5271 sayılı Yasa'nın 150/3 ve 196/2 nci maddeleri uyarınca sanığın savunmasının atanan zorunlu müdafii huzurunda alınması gerektiği gözetilmeden, aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün öncelikle bu nedenle 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

14.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3885, Karar No: 2013/24260, Tarih: 13.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/3885 E.  ,  2013/24260 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2011/535-2012/706

Dava, 1479 sayılı Kanun kapsamındaki sigortalılık sürelerinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

No : 2011/535-2012/706

Dava, 1479 sayılı Kanun kapsamındaki sigortalılık sürelerinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25 inci maddelerinde kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olan gerçek kişiler, meslek kuruluşuna kayıt yaptırarak çalışmaya başladıkları tarihten itibaren zorunlu sigortalı sayılmış iken; 2229 sayılı Kanun ile yapılan ve 04.05.1979 günü yürürlüğe giren değişiklik ile, meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, kendi adına ve hesabına çalışma olgusu sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir. Daha sonra, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanunla 1479 sayılı Kanunun 24’üncü maddesinin (1) numaralı bendinin (a) ve (h) fıkralarında yapılan değişiklikle, diğer sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalan ve herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanların zorunlu sigortalı kabul edilebilmesi için, ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar yönünden vergi kaydı, gelir vergisinden muaf olanlar yönünden kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı bulunma koşulu getirilmiş; 22.03.1985 günü yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanunla kapsam genişletilerek, gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar (vergi kaydı bulunanlar) veya esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı bulunanlar ya da kanunla kurulu meslek kuruluşunda usulüne uygun kaydı olanlar zorunlu sigortalı olarak kabul edilmiş, 4956 sayılı Kanunun 14’üncü maddesiyle değiştirilen hükümle zorunlu sigortalılık kapsamına yalnızca, ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya basit usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar alınmış, gelir vergisinden bağışık tutulanlar yönünden ise Esnaf ve Sanatkâr Sicili ile birlikte aynı zamanda kanunla kurulu meslek kuruluşuna yöntemince kayıtlı bulunma koşulları getirilmiştir. 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun, sigortalı sayılanların düzenlendiği 4. maddesinin b bendinin 1, 2 ve 3 numaralı alt bentlerine göre, hizmet akdine bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; ticarî kazanç veya serbest meslek kazancı nedeniyle gerçek veya basit usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar; gelir vergisinden muaf olup, esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı olanlar; anonim şirketlerin yönetim kurulu üyesi olan ortakları, sermayesi paylara bölünmüş komandit şirketlerin komandite ortakları, diğer şirket ve donatma iştiraklerinin ise tüm ortakları sigortalı sayılır.