muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/30617, Karar No: 2012/37821, Tarih: 15.11.2012

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda, davacının davalı yanındaki büro personeli olarak çalışması nedeniyle hizmet aktinin belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak yapılmadığı anlaşıldığından belirli süreli iş sözleşmesi ile çalıştığının kabulü mümkün değildir. Bu nedenle davacının belirsiz süreli hizmet akti ile çalıştığının kabulü ile iş sözleşmesinin davalı tarafından haklı neden olmadan feshedilmesi nedeniyle ihbar tazminatı isteğinin hüküm altına alınması gerekirken reddi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21185, Karar No: 2018/196, Tarih: 16.01.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/21185 E.  ,  2018/196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet, Temyiz talebinin reddi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay 11. Ceza Dairesi’nin 2014/10112 Esas sayılı dosyasında temyiz isteminin reddi kararının kaldırılmasına karar verilmiş olmakla bu hususta tekrar karar vermeye yer olmadığına oy birliği ile karar verildi.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin savunmasında belirtmiş bulunduğu İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 2013/80379 soruşturma sayılı dosyasının suç kastının değerlendirilmesi bakımından, sonucunun araştırılması gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- Hakkında mahkumiyet hükmü verilen sanığa, İİK’nın 354. maddesi gereği şikayetçinin şikayetten vazgeçmesi veya borcun ödenmesi halinde cezanın bütün neticeleri ile beraber düşeceğinin hatırlatılmaması,

2- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 16/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6459, Karar No: 2012/11828, Tarih: 04.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/6459 E.  ,  2012/11828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Yapıya resmi birim fiyatları uygulanıp, yıpranma payı da düşülerek bedel tespitinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Zemin bedelinin tespitine gelince;

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmişse de, rapor geçerli değildir. Şöyle ki;

Bilirkişi kurulunca hükme esas alınan raporda somut emsal olarak kabul edilen ... mahallesi 198 ada, 9 parsel sayılı taşınmaz serbest satış olmayıp, kesinleşen mahkeme kararıdır. Bu sebeple bu taşınmaz emsal olarak değerlendirilemeyeceği gibi, emsal alınan 198 ada, 9 parsel sayılı taşınmaza ilişkin aynı mahkemenin 2003/367 esas sayılı dosyasında dava tarihi 24.09.2003 olduğu ve taşınmazın metrekaresine bu tarih itibari ile 600 TL. bedel belirlendiği ve verilen kararın kesinleştiği halde, bu taşınmazın bitişiğinde bulunan dava konusu taşınmazın metrekaresine aradan geçen yedi yıla rağmen bu kez 07.06.2010 tarihi itibari ile 604 TL. metrekare birim bedel belirlendiğinden rapor inandırıcı değildir. Bu itibarla;

Taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17775, Karar No: 2022/4722, Tarih: 10.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/17775 E.  ,  2022/4722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre, katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak, 10.03.2022 tarihinde heyetimizden Sayın ...'in suç konusu yerin kesinleşmiş orman kadastrosu içinde kaldığı gerekçesiyle sanığın cezalandırılmasına yönelik karşı oyları ve oy çokluğuyla ONANMASINA karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

6831 sayılı Yasanın 93/1-2. maddesine aykırı hareket ettiği iddiası ile sanık hakkında açılan kamu davasında, eylemin kast unsurunun sanık aleyhine oluşmadığı gerekçesi ile Alanya 7.Asliye Ceza Mahkemesince verilen beraat kararının katılan ... vekilinin temyiz istemi üzerine heyetimizce yapılan temyiz incelemesi neticesinde sayın çoğunluk görüşünün hükmün onanmasına ilişkin kararına katılmıyorum,

Şöyle ki;

Dosya kapsamına göre, Mahkemece gidilen keşif sonrasında belirlendiği üzere, suç konusu 375 nolu bölmede kalan ve 400 metrekarelik alana dikilen 15 adet palmiye ağacının kesinleşmiş orman kadastrosu kapsamı içinde kaldığı saptanmıştır.

Her ne kadar sanık savunmasında, bu yerin üst geçit inşaatı sırasında tahribata uğradığını, çalılık ve otluk bölgede meydana gelen tahribat nedeniyle oluşan pislik ve kötü görüntüden dolayı, burayı ıslah amacıyla palmiye ağacı diktiğini, işgal yada faydalanma kastının bulanmadığını beyan etmiş ise de, kesinleşmiş orman kadastrosu kapsamı içerisinde kalan yer ile ilgili olarak, her ne kast altında olur ise olsun, müdahalenin mümkün olmadığı olsa bile Orman İdaresinden bu yönde izin alınması gerektiği yasal zeminde kesin ve net olarak belirlenmiştir.

Bu gerekçe ile kesinleşmiş kadastro kapsamında kalan yer ile ilgili olarak yapılan her türlü müdahale müsnet suçun unsurlarını oluşturacağı ve sübut bulan 6831 sayılı Yasanın 93/1-2. maddeleri uyarınca cezalandırılması gerektiği düşüncesinde olduğumdan, sayın çoğunluğun yerel mahkemenin sanığın beraatine ilişkin hükmünün onanmasına dair kararına katılmıyorum. 10/03/2022

KARŞI DÜŞÜNCE

Orman Kanununa muhalefet suçundan sanık ... hakkında kurulan beraate ilişkin hükmün, katılan ... İdaresi vekilinin temyizi üzerine, sanığın müsnet suçtan cezalandırılması gerekçesiyle bozulması yerine, sayın çoğunluğun yerel mahkemenin beraate ilişkin kararının onanması yönündeki kararı yerinde değildir. Şöyle ki;

Sanık ... aşamalardaki savunmalarında özetle, suça konu ormana ait yere turistlerin kötü görüntüden rahatsız olmamaları için 15 adet palmiye ağacı diktiğini söylemiştir.

Orman Kanununa muhalefet suçundan sanık ... hakkında kurulan beraate ilişkin hükmün, katılan ... İdaresi vekilinin temyizi üzerine, sanığın müsnet suçtan cezalandırılması gerekçesiyle bozulması yerine, sayın çoğunluğun yerel mahkemenin beraate ilişkin kararının onanması yönündeki kararı yerinde değildir. Şöyle ki;

Sanık ... aşamalardaki savunmalarında özetle, suça konu ormana ait yere turistlerin kötü görüntüden rahatsız olmamaları için 15 adet palmiye ağacı diktiğini söylemiştir.

Yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda, suça konu palmiye ağaçlarının dikili olduğu 382,32 m2 olan alanın orman arazisi olduğu, orman kadastrosunun 1987 yılında kesinleştiği belirtilmiştir.

Tüm bu anlatılanlar, sanık savunması, olay yerinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporu, suç tutanağı ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanık tarafından dikilen palmiye ağaçlarının 1987 yılında kesinleşmiş orman tahdidi sınırları içerisinde kalması, sanığın otel müşterilerinin rahatsız olmaması amacıyla yararlanma kastıyla suça konu süs ağaçlarını dikmesi ve Dairenin aynı gün verilen 2022/4745 ve 2022/4749 karar sayılı ilamları ile yerleşik tüm ilamlarında da belirtildiği üzere kesinleşmiş orman kadastrosunun herkes tarafından bilinmesi gerektiği de dikkate alındığında sabit olan eylemi nedeniyle sanığın müsnet suçtan cezalandırılması yerine, dosya kapsamına uymayan yetersiz gerekçeyle verilen yerel mahkemenin beraate ilişkin kararının onanmasına dair sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum. 10/03/2022
Yargıtay — Esas No: 2023/4684, Karar No: 2023/4669, Tarih: 02.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/4684 E.  ,  2023/4669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2208 E., 2023/366 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Batı 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/207 E., 2021/34 K.

Taraflar arasındaki rücuan tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı SGK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı SGK vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Kurum sigortalısı ...'ın 01.04.1996 tarihinde işe girdiğini, iş kazasının meydana geldiği 05.01.1997 tarihine kadar davalı nezdinde çalıştığını, sigortalının iş kazası sonucu iş güçü kaybı oranının % 34,20 olduğunu, bu iş göremezliğe göre sigortalıya gelir bağlandığını, müvekkili tarafından davalı aleyhine ... 1.İş Mahkemesinin 1999/1707 Esas, 2000/144 Karar sayılı dosyasıyla rücuen alacak davasında verilen 12.04.2004 tarihli kararın onanarak kesinleştiğini bu kararda davalı işverenin % 60 kusurlu bulunduğunu, davacının sağlık kurulu raporu ile meslekte kazanma gücü kayıp oranının % 51 olarak belirlendiğini, bağlanan gelirin 1.290,05 TL'ye yükseltildiğini, gelirin peşin değerinin ise 238.704,66 TL olduğunu, 25.11.1997 tarihinden geçerli olmak üzere davacıya sürekli iş göremezlik geliri bağlandığını, 25.11.1997-23.03.2017 tarihleri arasında 132.067,50 TL fiili ödemenin yapıldığını belirterek sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya ödenen peşin değerli gelirden oluşan belirsiz Kurum zararının şimdilik 5.000 TL'sinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Basaş Ambalaj ve Yalıtım Sanayi A.Ş. vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, bu nedenle davanın usulden reddinin gerektiğini maluliyet oranının 20 yıl sonra arttığının kabul edilemez olduğunu alacağın zamanaşımına uğradığını, davaya konu olayda kesin hüküm bulunduğunu bu nedenle davanın kesin hükümden reddinin gerektiğini rücuen tazminat davaları açılmadan işverene başvuru yapılması gerektiğini, bu usule uyulmadan açılan davanın reddinin gerektiğini ayrıca davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, müvekili şirketin merkezine göre yetkili mahkemenin ... İş Mahkemesi olduğunu ayrıca davanın esastan da reddinin gerektiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı kurumun dava dışı sigortalı ...'a 25.21.1997 tarihinden geçerli olmak üzere %34 işgücü kayıp oranına göre bağlanan gelir miktarı ile 23.03.2017 tarihinde tespit edilen %51 işgücü kayıp oranına göre 25.11.1997 tarihinden geçerli olmak üzere bağlanacak gelir miktarı aynı olup, %51 iş gücü kayıp oranına göre davalı işverenden rücuan talep edebileceği bir alacağı söz konusu olmadığından, davacının davasının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı SGK vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davacı SGK vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın usul ve esas yönünden yasaya aykırı olması sebebiyle kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Davacı vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine," karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı Kurumun, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe maruz kalan sigortalının, iş göremezlik oranının artarak %51’e yükselmesi sebebiyle ortaya çıkan bakiye peşin sermaye değerli gelirin, davalıdan rücuan tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ve 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı SGK vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/22085, Karar No: 2008/16972, Tarih: 03.11.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/22085 E.  ,  2008/16972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ              : Mersin 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/07/2007

Davacı,  davalı işveren nezdinde 1.10.2001-8.10.2004 tarihleri arasında çalıştığının tesbitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı işveren ve SGK vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan  diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde 1.10.2001-8.10.2004 tarihleri arasında kesintisiz olarak çalıştığı iddiasına dayalı Kuruma bildirilmeyen çalışmasının tespiti ile işçilik alacaklarının davalı işverenden tahsili istemine  ilişkindir.

Mahkemece davacının davalı işverene  ait işyerinde 1.10.2001-8.8.2004 tarihleri arasında asgari ücretle kesintisiz çalıştığının tespitine, sigortalı gösterilen kısımların dışlanmasına,  bir kısım işçilik alacaklarının davalı işverenden tahsiline  karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; dönem ve ücret bordrolarının getirtilmediği, davalı işverene ait (1018159) sigorta  nolu işyerinden davacının 18.8.2004 tarihinde işe başladığına dair işe giriş bildirgesinin verildiği, bildirgedeki imzanın davacının eli ürünü olmadığının  Adli Tıp raporu ile belirlendiği, davalı işyerinden 18.8.2004-5.11.2004 tarihleri arasında  79 gün  bildirimin olduğu, işyerinin 2.6.2003 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı, 2004 yılı endüstri meslek lisesi öğrencisi olan davacının 1.10.2001 tarihinde davalı işyerinde işe başladığına dair okul müdürü ve işverenin birlikte imzaladığı mesleki eğitim sözleşmesinin olduğu, lise müdürlüğünden davacının 1.10.2001 tarihinde   davalı işyerinde staj eğitimine başlayıp haftada 2 gün okulda teorik derslere devam edip 3 gün de işyerinde çalışmak suretiyle 14.6.2002 tarihinde mezun olduğunun bildirildiği, davacının 19.9.2002 tarihinde Yüksekokula kaydolduğu ve 2. öğretimde öğrenim görerek 16.5.2006 tarihinde kendi isteğiyle okuldan ayrıldığı,  eğitim görürken hafta içi günlerde aksam saat 17:00'den sonra, cumartesi günlerinde ise sabah  08:00'den sonra derse girdiği   cari hesap ekstresinden davalı şirket tarafından davacıya 2003/5. döneminden 2004/9. dönemine kadar aylık ücret ödemeleri yapıldığı  anlaşılmaktadır.