muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4527, Karar No: 2013/11653, Tarih: 20.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/4527 E.  ,  2013/11653 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraflarca istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, işyeri çalışanı ... tarafından şahsı ve şerefine karşı küfürlü konuşmaları ile rahatsız olunduğunu ve bu durumun birkaç kez tekrar etmesi üzerine davalı işverene bu hususu bildirmesine karşın işveren tarafından bir düzeltilme sağlanmadığı ve işveren tarafından 12.02.2012 tarihinde işten çıkarıldığını belirterek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve birtakım işçilik alacaklarını talep etmiştir.

Davalı, davacının 15.02.2012 ve devamında devamsızlık yaptığını, mazeretinin noter ihtarı ile sorulduğunu, bunun üzerine 11.03.2012 tarihinde devamsızlık nedeni ile sözleşmenin feshedildiğini, davacının iddia ettiği olayların asılsız olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının devamsızlık tutanakları tutup, davacıya mazeretini sorması ve davacının davete uymaması, davacının Bölge Çalışma Müdürlüğüne verdiği şikayet dilekçesinde işveren feshinden bahsetmediği, dilekçesinde kendisine başka bir çalışan tarafından küfür edilmesi nedeniyle motivasyonun kırıldığını beyan etmesi karşısında bir nevi haklı nedenle sözleşmeyi kendisinin feshettiğini, ihbar tazminatından bahsetmediğini, bu nedenle davacının iddia ettiği olayı ispatlayamadığını, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı talebinin yerinde olmadığı, belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25'inci maddesinin (ıı) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 25'inci maddesinin (ıı) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. işçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur işçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez. devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır (işçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir. mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Devamsızlık, işçinin işine devam etmemesi halidir. işyerine gittiği halde iş görme borcunu ifaya hiç başlamayan bir işçi devamsızlıkta bulunmuş sayılmamalıdır. işçinin yapmakla yükümlü olduğu ödevleri hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi ayrı bir fesih nedeni olup, bu durumda 4857 sayılı yasanın 25/ıı-h maddesi uyarınca değerlendirme yapılmalıdır.

Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. ilk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. iş sözleşmesinde, genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. iş sözleşmesinde, genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

Somut olayda davacı işyerinde bahçıvan olarak 5 yıl 11 ay 20 gün süreyle çalışmıştır. Davacı haksız suretle işten çıkarıldığını iddia etmiş, davalı ise davacının devamsızlık yapması nedeniyle sözleşmenin haklı olarak sonlandırıldığını savunmuştur. Mahkemece davalı işverenin devamsızlık haklı nedenini ispatladığından davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiştir. Davalı taraf iddiasını destekler nitelikte davanın işe gelmediği günlere ilişkin olarak devamsızlık tutanakları tutmuş, davacıya devamsızlığının mazeretini noter ihtarı ile sormuş, davacıya telefonla da aranıp ulaşılamadığını dair tutanaklar tutmuştur. Davalı tanıkları tüm bu olayları doğrulamışlardır. Davacı tanıklarının ise davacının işten ayrılması olayı ile ilgili olarak doğrudan bir bilgileri yoktur. Mahkemece yapılan yargılama esnasında devamsızlık tutanakları zabıt mümzileri tanık olarak dinlenmemiş ve bu nokta aydınlığı kavuşturulmamıştır. Mahkemece yapılması gereken iş devamsızlık tutanakları zabıt mümzilerini tanık olarak dinlemek, imzaları olan tutanaklara karşı diyeceklerini sorarak davacının devamsızlığı konusunda bir karar vermektir.. Mahkemece bu husus yerine getirilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir

Kabule göre de kabul edilen miktar üzerinden davacı yararına 629.60 TL avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekirken 1.200,00 TL'na hükmedilmesi hatalı bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 20.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1296, Karar No: 2015/4366, Tarih: 14.09.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/1296 E.  ,  2015/4366 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi :20.12.2010

Numarası :2009/852-2010/777

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedelinin tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece, davanın zamanaşımı nedeniyle reddine dair verilen karar, davacı yüklenici şirket vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı yüklenici davasında, taraflar arasında önceye dayanan sözleşme ilişkisinin 27.09.2001 tarihli protokolle yeniden düzenlendiğini, bu protokol kapsamında kendilerine 18.09.2001 tarihine kadar yapılan işlere ilişkin ödemelerin yapılacağının ve 97.700,00 $ yüklenici kârı ödeneceğinin kararlaştırıldığını, ancak 18.09.2001 tarihinden önce yapılan işlere ilişkin olarak düzenlenen .....ve ..... numaralı hakedişlerden kaynaklanan alacakları ile protokol gereği ödenmesi gereken yüklenici kârının da ödenmediğini ifade ederek, üç kalem alacaktan kaynaklanan 7.000,00 $ alacağın hüküm altına alınmasını talep etmiş; davalı iş sahibi ise, alacağın zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

6101 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 1/1 ve 5/1. maddeleri uyarınca zamanaşımı hükümlerin değerlendirilmesi bakımından, somut olayda, 818 sayılı Borçlar Kanunu hükümlerinin uygulanacağı açıktır. Bunun yanında; 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 126/IV. maddesi gereğince, alacağın 5 yıllık zamanaşımına tâbi olduğu hususu da ihtilâfsızdır. Çözüme kavuşturulması gereken temel uyuşmazlık, zamanaşımı süresinin başlangıç tarihinin belirlenmesi noktasındadır.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 128. maddesi uyarınca zamanaşımı, alacağın muaccel (istenebilir) olduğu tarihte işlemeye başlar. Yine, Borçlar Kanunu'nun 364/I. maddesi gereğince eser sözleşmelerinde iş bedeli, teslimle istenebilir hale gelir.

Diğer taraftan; taraflar arasında düzenlenen 27.09.2001 tarihli protokolün 5. maddesinde, protokol kapsamında kalan tüm işlerin tamamlanmasından sonra yapılacak kesin hakedişle tüm borç ve alacakların hesap edilip, karşılıklı kabul işleminin yapılacağı kararlaştırılmıştır.

Diğer taraftan; taraflar arasında düzenlenen 27.09.2001 tarihli protokolün 5. maddesinde, protokol kapsamında kalan tüm işlerin tamamlanmasından sonra yapılacak kesin hakedişle tüm borç ve alacakların hesap edilip, karşılıklı kabul işleminin yapılacağı kararlaştırılmıştır.

Açıklanan yasal ve akdi düzenlenmeler dikkate alındığında, davada talep edilen alacak kalemleri bakımından, zamanaşımı süresi, 27.09.2001 tarihli protokolün 5. maddesi kapsamında düzenlenecek kesin hakedişle başlayacaktır. Zamanaşımı süresinin bu hakedişin düzenlendiği tarihten başlayacağı ve bu hakedişin de henüz düzenlenmemiş olması gözetildiğinde, eldeki davada zamanaşımı süresinin başladığından söz edilemez. Bu durumda, mahkemece, zamanaşımı def'inin reddi ile işin esası incelenerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile davanın zamanaşımı yönünden reddine karar verilmesi yerinde olmayıp, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı yüklenici şirket vekilinin temyiz itirazının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 14.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14111, Karar No: 2012/38678, Tarih: 07.06.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/14111 E.  ,  2012/38678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet Nedeniyle Güveni Kötüye Kullanma, Mühür Bozmak, Suç Eşyasını Bilerek Satın Almak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; MKE Kurumu Hurda İşletme Müdürlüğünde teknik şef olarak çalışan müşteki ...'nın kamu kurum ve kuruluşlarındaki hurda malzemeleri hurda müdürlüklerine sevk etmek için görevli olarak çeşitli illere gittiği, 24.10.2005 günü Tokat GOP Üniversitesinin yazılı isteği üzerine gelerek Taşlıçiftlik kampüsünde bulunan alanda ambar memuru ... ve sanık ... ile birlikte gerekli sayımı yapıp, malzeme tesbitinde bulundukları, 25.10.2005 günü MKE hurda işletmesi müdürlüğünden sanık ...'in vekili olduğu ... Nakliyat isimli şirketin GOP Üniversitesinin hurda malzemelerinin nakliye işini aldığı,bu nedenle sanık ...'in telefon görüşmesi yapıp üniversiteden hurdaları aldıktan sonra Kırıkkale'ye götürmek üzere nakliye işini yapması amacıyla nakliyecilik yapan sanık ... ... anlaştığı telefon görüşmesinden sonra sanık ...'in ... ve yanında çalışan ... ile buluşup üniversiteye gittikleri, 25.10.2005 tarihli hurda malzeme teslim ve tesellüm tutanağı ile Kırıkkale MKE Hurda Müdürlüğüne teslim edilmek üzere sanık ...'in ... plaka sayılı kamyonuna yüklenip mühürlendikten sonra kantara götürülerek tartılıp teslim edildiği, yapılan tartı sonucu hurda Esas No : 2011/14111 malzemenin 8180 kg olduğunun tesbit edildiği, daha sonra sanık ...'in talimatıyla sanık ... ile sanık ...'ın hurdaları satmak amacıyla sanayide hurda alımı yapan sanık ...'nın işyerine gidip hurda çinkolarının olduğunu ve satmak istediklerini bildirip pazarlık yaptıkları,yapılan pazarlık sonucu hurda çinkoların miktarını belirlemek amacıyla kamyonla kantara gidip daha sonra eşyanın saklanması ve varlığının aynen korunmasını sağlamak için yapılan resmi mühürleri sanıklar ... ve ...'un yine sanık ...'in talimatıyla keserek hurda çinkoları boşalttıkları, boşaltılan çinkoların 2.400 TL değerinde ve 3 ton olduğunun tesbit edildiği, boşaltma sırasında sanık ...'in hurda işyerine gelerek ... ve ...la konuştuğu, hurda malzemelerin Tokat İlinde Niğdeliler Hurdacılık isimli işyerine indirilerek boşaltıldığının bildirilmesi üzerine müşteki ...'nın Emniyet Müdürlüğüne giderek ihbarda bulunduğu akabinde suça konu kamyona ve hurda çinkolara kolluk güçlerince el konulduğu olayda, mahkemenin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, mühür bozma, suç eşyasını bilerek satın alma suçlarının oluştuğu yönündeki kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

1-Sanık ... hakkında verilen hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-Sanık ... hakkında verilen hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içerisindeki adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58/6.maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Mükerrir olan sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

5237 Sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarına ilişkin hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,hüküm fıkrasından, 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün ise çıkartılıp yerine, “53. maddenin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” denilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında verilen hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

1-Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.un 231.maddesi uyarınca; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-5237 Sayılı Yasanın 53.maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarına ilişkin hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-5237 Sayılı Yasanın 53.maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarına ilişkin hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1024, Karar No: 2012/20686, Tarih: 03.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/1024 E.  ,  2012/20686 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/4, 62/1, 50/1-a-4, 52/4 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın UYAP ortamında yapılan sorgulamada geçerli bir sürücü belgesine sahip olduğu tespit edilip sorgulama belgesi dosya içine konulmuştur.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin süre tutum dilekçesinde belirttiği herhangi bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi, keza bir gün karşılığı adli para cezasının belirlenmesine esas TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/2-3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususların aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 4. paragrafının çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3 maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 50 TL olarak hesabıyla 30.250 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenerek, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/39859, Karar No: 2017/33511, Tarih: 23.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/39859 E.  ,  2017/33511 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 23/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1094, Karar No: 2022/2537, Tarih: 17.03.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/1094 E.  ,  2022/2537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velâyetin anne ya da babaya verilmesi, daha çok çocuğu ilgilendiren, onun menfaatine ilişkin bir husus olduğuna göre, gerek yukarıda açıklanan Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. ve Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesinin 3. ve 6. maddelerinde yer alan hükümler, gerekse velayete ilişkin yasal düzenlemeler karşısında, velayeti düzenlenen çocuğun, idrak çağında olması halinde, kendisini yakından ilgilendiren bu konuda ona danışılması ve görüşünün alınması gerekir. Mahkemece yaşı nedeniyle idrak çağında bulunan ortak çocuk 2011 doğumlu ...”in velayeti konusunda görüşüne başvurulmadan karar verilmiştir. Bu nedenle ortak çocuğun bizzat ya da istinabe yoluyla eğitim, kültür, yaşam olanakları bakımından nerede yaşamak istediği konusunda bilgilendirilerek, velayet hakkındaki tercihinin hakim tarafından kendisinden sorulması (Yargıtay HGK 16.03.2012 tarih 2011/2-884 esas 2012/197 karar ile 22.01.2014 tarih 2013/2-2085 esas, 2014/30 karar sayılı kararları) ve gerektiğinde yeniden psikolog, pedagog ve sosyal çalışmacı niteliğindeki uzman veya uzmanlardan (4787 sayılı Kanun m.5) ortak çocukların anne ve baba yanındaki barınma ve yaşama koşullarını da değerlendirir içerikte sosyal inceleme raporu alınması ve tüm deliller birlikte değerlendirilip, ebeveynlerinden hangisi yanında kalmasının çocuğun menfaatine olacağı tespit edilip, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetli bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle ilgili bölge adliye mahkemesinin kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 17.03.2022 (Prş.)