muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/8261, Karar No: 2022/2845, Tarih: 05.04.2022

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1- Davalı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuşsa da, gerekçeli kararın davalı vekiline 06.06.2016 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği ancak temyiz dilekçesinin 2 haftalık yasal süre geçtikten sonra 14.07.2016 tarihinde mahkemeye sunulduğu anlaşılmaktadır. Bu itibarla, süresinde yapılmayan temyiz istemiyle ilgili olarak İlk Derece Mahkemesi tarafından karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davalı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı yan vekilinin temyiz istemine gelince; dava, davadışı Akşehir Cam Sistemleri San. Tic. A.Ş.'ye ait bir parça gayrimenkulün, anılan şirketin 27.12.2007 tarihli Olağan Genel Kurul Toplantısında alınan karara istinaden yapılan satış işleminin yolsuz tescil niteliğinde olması nedeniyle, taşınmazı bilahare devralan davalı adına oluşturulan tescil kaydının iptali ile satıcı şirket adına tapuya kayıt ve tescili istemine ilişkindir.

TMK’nın 1023. maddesinde; “Tapu kütüğündeki tescile iyiniyetle dayanarak mülkiyet veya bir başka aynî hak kazanan üçüncü kişinin bu kazanımı korunur.", 1024/1. maddesinde; “ Bir ayni hak yolsuz olarak tescil edilmiş ise, bunu bilen veya bilmesi gereken üçüncü kişi bu tescile dayanamaz.” 1024/2. maddesinde; “Bağlayıcı olmayan bir hukukî işleme dayanan veya hukukî sebepten yoksun bulunan tescil yolsuzdur.” 1024/3. maddesinde; “ Böyle bir tescil yüzünden ayni hakkı zedelenen kimse, tescilin yolsuz olduğunu iyiniyetli olmayan üçüncü kişilere karşı doğrudan doğruya ileri sürebilir.” hükümlerine yer verilmiştir.

Dava dosyası içeriği uyarınca, davadışı Akşehir Cam Sistemleri San. Tic. A.Ş.'nin 27.12.2007 tarihli Olağan Genel Kurul Toplantısında alınan kararların tamamının, Akşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 12.05.2015 tarih 2011/592 Esas-2015/238 Karar sayılı ilamıyla butlanına karar verilmiş ve Dairemizin 09.05.2016 tarih 20115/15391 Esas – 2016/5230 Karar sayılı ilamıyla yerel mahkeme kararı onanarak kesinleşmiştir. Bu durumda gerek satış kararının ve gerekse de tapuda gerçekleştirilen işlem sırasında şirketi temsil eden tasfiye memurunun işlem sırasında şirketi temsil etmesine ilişkin kararların baştan itibaren yokluk ile malul olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle de anılan şirket tarafından davadışı ...'e yapılan satış işlemine dayalı oluşturulan tescilin, TMK'nın 1024/2 nci maddesi gereğince yolsuz olduğu ortadadır.

Öte yandan, davadışı ...'in adına gerçekleştirilen ve yolsuz nitelikte olduğu anlaşılan tescil işlemi sonrasında taşınmaz, ... tarafından ortağı bulunduğu davalı Ak Hel Gıda Tarım Turizm Petrol San. Tic. Ltd. Şti.'ne devredilmiştir. Bu durumda, davalı şirketin, kendisine devir yapan ortağı adına oluşturulan tescil işleminin yolsuz olduğunu bilmediğini ileri sürmesi mümkün bulunmayıp TMK'nun 1023. maddesinin korumasından yararlanamayacağı açıktır.

Tüm bu nedenlerle mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin süreden REDDİNE 2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 05/04/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/40426, Karar No: 2017/3265, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/40426 E.  ,  2017/3265 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/38972, Karar No: 2016/21805, Tarih: 21.12.2016

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/38972 E.  ,  2016/21805 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda mahkemece verilen hükmün ve temyiz talebinin reddine ilişkin 19.09.2016 tarihli ek kararın, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, ek karara yönelik temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Mahkeme kararının Dairemizce de benimsenen yasal ve hukuksal gerekçelere dayanmasına göre, davalı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usule ve kanuna uygun olan 19.09.2016 tarihli ek kararın ONANMASINA, peşin alınan fazla harcın istek halinde davalıya iadesine, 21/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21473, Karar No: 2015/25035, Tarih: 20.10.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/21473 E.  ,  2015/25035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2014

NUMARASI : 2014/210-2014/336

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı vekili tarafından borçlu hakkında 03.03.2014 tarihinde, Vergi Mahkemesi ilamı ve tahsilat makbuzlarına dayalı olarak genel haciz yolu ile ilamsız icra takibi yapıldığı, ödeme emrinin 05.03.2014 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine borçlunun 12.03.2014 tarihinde icra dairesine yasal 7 günlük sürede verdiği itiraz dilekçesinde; borcun bulunmadığını ileri sürerek borca itiraz ettiği, alacaklının itirazın kaldırılması talebi üzerine mahkemece, alacağın miktarının tespitinin genel mahkemelerde yargılamayı gerektirdiği gerekçesi ile davanın reddedildiği anlaşılmıştır.

İİK'nun 68/1.maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Somut olayda, takibe dayanak Kırıkkale Vergi Mahkemesi'nin 2013/90-371 sayılı ilamında katılım payının kaldırılmasına dair kısımda miktara hükmedilmediğinden İİK.nun 68/1. maddesinde yazılı belgelerden olmadığı tartışmasızdır. Ancak, anılan ilamda 660 TL ilam vekalet ücreti, 81,05 TL yargılama giderinin davalı Ç.. B..'ndan alınarak davacı H.. Y..'e verilmesine hükmedildiğinden, hükmün bu kısmı İİK.nun 68/1. maddesi kapsamında belge niteliğindedir.

O halde, mahkemece, 660 TL ilam vekalet ücreti, 81,05 TL ilam yargılama gideri yönünden itirazın kısmen kaldırılmasına ve takibin bu miktarlarla sınırlı olarak devamına karar verilmesi gerekirken istemin tümden reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8221, Karar No: 2011/11124, Tarih: 31.10.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/8221 E.  ,  2011/11124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ, YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, kayden maliki oldukları 2 parsel sayılı taşınmaza, komşu 3 parsel maliki davalıların ağaç dikmek ve duvar yapmak suretiyle müdahale ettiklerini ileri sürerek, elatmanın önlenmesine ve yıkıma karar verilmesini istemiştir.

Davalı ve dâhili davalı, tecavüzün imar uygulaması ile oluştuğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, Dairece; “öncelikle kayden davacılara ait parselde kalan duvar ve ağaçların imar öncesinde hangi kadastral parsel içinde kaldığının keşfen saptanması, yapılacak uygulama neticesinde ağaçlar ve duvarın içinde kaldığı kadastral parselin kime ait olduğunu, davalıların veya bayilerinin anılan bu yerde kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan ya da kişisel bir haklarının bulunup bulunmadığının belirlenmesi, gerçekten de tecavüze konu edilen yerde davalıların haklarının bulunduğunun tespiti halinde 3194 Sayılı Kanun’un 18. maddesinde öngörülen kaim bedelin ödenmesi gerekeceğinin düşünülmesi ” gereğine değinilerek bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda 2361 ada 2 nolu parselin bilirkişi rapor ve ekindeki krokide sarı renkle gösterilen 191,87 m² yüzölçümündeki kısma davalıların elatmasının önlenmesine, duvar ve ağaçların yıkımına, davacı tarafından yatırılan 5.000,00.-TL bedelin karar kesinleştiğinde davalılara ödenmesine karar verilmiştir.

Karar, davacılar ve davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacılar ve davalıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 310.80.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalı ve dahili davalıdan alınmasına, 31.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6520, Karar No: 2012/8678, Tarih: 15.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/6520 E.  ,  2012/8678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Sanık ..., sanık ...: 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 5237 sayılı Yasanın 62. maddelerine göre 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına

Katılma talebinin ileri sürüldüğü 02.07.2008 günlü celsede hazır bulunan ve savunması alınan sanık ...’un katılma isteminden sonra söz aldığı halde, bu talebe karşı bir beyanda bulunmadığı anlaşılmakla tebliğnamede bu husustaki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

I-Sanık ... hakkındaki hükmün temyizinde;

Yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Sanık ... ile ... hakkındaki hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Sanıklar hakkında mütalaa ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak 2005-2006 ve 2007 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek" suçlarından kamu davası açıldığı cihetle, her takvim yılında kendi içerisinde teselsül eden sahte fatura düzenlemek suçlarının birbirlerinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturacağı ve sanık ...’ın şirketteki hissesini 30.11.2005 tarihinde devrettiği de gözetilerek adı geçen sanığın 2006 ve 2007 takvim yıllarındaki suçları ne şekilde işlediği kararda açıklanıp gösterilmeden, sanıklar hakkında her takvim yılı için ayrı ayrı hüküm tesisi yerine, yazılı şekilde tek suç kabulü ile tek hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17792, Karar No: 2014/23376, Tarih: 03.07.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/17792 E.  ,  2014/23376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/03/2012

NUMARASI : 2009/372-2012/92

DAVA :Davacı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı alacaklarının

ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davayı reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız fesih edildiğini ileri sürerek, ihbar ve kötüniyet tazminatlarının ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, usulüne uygun tebligata rağmen savunma yapmamıştır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2- Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

Borçlar Kanununun 338 inci maddesinde, “Hizmet akdi, muayyen bir müddet için yapılmış yahut böyle bir müddet işin maksut olan gayesinden anlaşılmakta bulunmuş ise, hilafı mukavele edilmiş olmadıkça feshi ihbara hacet olmaksızın bu müddetin müruriyle, akit nihayet bulur” kuralı mevcuttur. Anılan hükme göre tarafların belirli süreli iş sözleşmesi yapma konusunda iradelerinin birleşmesi yeterli görüldüğü halde, 1475 sayılı Yasa uygulamasında, Yargıtay kararları doğrultusunda belirli süreli iş sözleşmelerine sınırlama getirilmiş ve sürekli yenilenen sözleşmeler bakımından ikiden fazla yenilenme halinde, sözleşmenin belirsiz süreli hale dönüşeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9. HD. 7.12.2005 gün 2005/12625 E, 2005/38754 K).

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır (Yargıtay 9. HD. 13.6.2008 gün 2007/19368 E, 2008/15558 K.). 4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda davacı iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia etmiştir. Mahkemece sözleşmenin belirli süreli olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir. Davacı karayolu taşımacılığı operatörü olup yapılan iş, sözleşmenin belirli süreli olmasını gerektirecek objektif niteliğe sahip değildir. Bu nedenle ihbar tazminatının kabulü yerine reddine karar verilmesi hatalı olup hükmün bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 3.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.