muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8751, Karar No: 2024/1231, Tarih: 27.02.2024

2.İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6 ncı maddesi ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 190 ıncı maddeleri gereğince: kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her birinin, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlü olduğu, ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa ait olduğu, mevcut dosya da istinaf ilamı sonrasında 12.03.2021 tarihinde yeniden dinlenen Hamide'nin görgüye dayalı beyanlarında davacının tüm takıları bozdurarak toplam 17 tane adana burmasına bileziğe dönüştürdüğü ve dava konusu yapılan bu bilezikleri evden ayrılırken valizine koyarak evden ayrıldığı dosyada sübut bulduğu gerekçesiyle davanın reddine, yargılama giderleri ve erkek lehine maktu vekâlet ücretine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; tanık olarak dinlenen aynı zamanda davalının annesi olan ...'nın 07.11.2018 tarihli bilirkişi raporundan sonra 12.03.2021 tarihinde alınan beyanlarının rapora uygun olarak verildiğini, bu tanığın ilk yargılamada alınan beyanlarına soru sorma hakkı varken davalı tarafın itiraz etmeyerek o aşamadaki beyanlarının kabul edildiğini, takıların sürekli davalının tasarrufunda olduğu hususunun davalı tarafça inkar edilmediğini, banka kasasının ne amaçla açıldığının da belirtilmediği gibi ziynet eşyaları için açıldığını da inkar etmediğini, kasanın açılış tarihinin evlenme tarihinden kısa bir süre önce olduğunu, davalının bankacı olduğu ve kasa anahtarının yetkisinin kendisinde olduğu da gözetildiğinde davacı beyanlarının doğruluğunun ortaya çıktığını, davalı lehine değerlendirilmeyen bir delil söz konusu olmadığını, duyuma dayalı tanık beyanlarının hükme esas alınamayacağını, davalı beyanlarına göre altınların kutu içerisinde evde olduğu kabul edilecek olsa bile, davalının, davacıyı döverek işe bıraktığı, evin kapısının üst kilidini kilitleyerek davacının eve girmesine engel olduğu gözetildiğinde altınlara tasarruf yetkisinin yine davalıda olduğunun sabit olduğunu, davalının evden olağanüstü bir sebeple ve darp edilerek ayrıldığını, sadece iş kıyafetleriyle annesinin evine gittiğini, eve eşyalarını almak için gittiğinde içeriye de giremediğini, böylece altınların tasarruf yetkisinin davalıda olmasına rağmen Mahkemece davacının uğradığı darp olayı yok sayılarak davanın reddine karar verilmesinin isabetsiz olduğunu ileri sürerek reddedilen davası yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın tümden reddine karar verilmesine, davacının ıslah dilekçesiyle harcını da yatırarak dava değerini artırmasına rağmen müvekkili yararına nispi vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken maktu vekâlet ücreti takdir edilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu belirterek vekâlet ücreti yönünden istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda başlıkta belirtilen tarih ve esas ve karar sayılı kararıyla; "tarafların 17.09.2016 tarihinde evlendikleri, Milas Vakıfbank şubesinin 28.05.2018 havale tarihli yazı cevabına göre; davalı tarafından 05.10.2016 tarihinde kiralık kasa açıldığı, kasa üzerinde ortaklık veya vekâlet bulunmadığı, kasanın 12.10.2016 tarihinde sahibi tarafından ziyaret edildiği, dosyaya davalı tarafından ibraz edilen, üzerinde 15.07.2017 tarihi bulunan tarafların dans ettikleri davacı kadının kolunda bileziklerin bulunduğu 2 adet fotoğraf mevcut olduğu anlaşılmaktadır.

Davacı kadın dava konusu ziynetlerin davalı erkek tarafından kasaya konulduğunu, bu nedenle davalının tasarrufunda bulunduğunu iddia etmiş ve kasanın tarafların evlenmesinden çok kısa bir süre sonra açılmış olması nedeniyle kasaya konulmuş olmaları hayatın olağan akışına uygun kabul edilebilir ise de; kasanın ilk ve son kez 12.10.2016 tarihinde ziyaret edildiği, bu tarihten sonra başkaca ziyaret olmadığı, davalı tarafından sunulan ve itiraz edilmeyen fotoğraflara göre davacı kadının 15/07/2017 tarihinde kasanın açılmasından çok sonra bileziklerle bir düğüne katıldığı gözönüne alındığında davacının bu tarihten sonra bileziklerin davalı tarafından kasaya konulduğuna ilişkin iddiasına katılma olanağı bulunmamaktadır.

Her ne kadar davacı tanığı Berna bir gün bir düğünden tarafların kendi evlerine geçtiklerini, damadının bu sırada kızına "altınları ver çantaya bırakayım, geç oldu, sabah bununla uğraşmayalım, yarın bankaya kasaya bırakırım" dediğini, kızının da yanlarında bilezikleri çıkararak damadının çantasına koyduklarını, daha sonra eve gittiklerini, yaklaşık 1 ay sonra aralarında tartıştıklarını, bir sabah kızı ve damadının kavgalı olarak işe geldiklerini, damadının oradan gittiğini, kendisinin de kızını akşam yanında eve götürdüğünü söylemiş ise de, en son düğünde takıldığını gördüğü bileziklerin o günden sonra davalı tarafından kasaya konulduğuna ilişkin görgüsü bulunmamaktadır. Bu nedenle tanığın beyanlarıyla da ziynetlerin bankada ki kasaya konulduğu ispat edilememiştir. Dolayısıyla kasanın son ziyaret tarihi ve daha sonra ziynetlerin düğünde takıldığı hususu bir ara da değerlendirildiğinde, ziynetlerin düğünden sonra kasaya konulmayarak tarafların müşterek konutunda bulunduğunun kabulü gerekir. Bir kısım davalı tanıkları; tarafların işe gitmek üzere evden ayrıldıktan sonra akşam davacının müşterek konuta dönmediğini, ertesi gün evden eşya almak için gittiğinde kapının üst kilidinin kilitlenmesi nedeniyle içeri giremediklerini ifade etmiş iseler de; davalı tanıkları Hamide ve Alaattin'in davacı kadının evden ayrıldıktan sonra davalının da Marmaris'e gittiğini, her ikisinin aynı gün eve dönmediklerini, ertesi gün davacı, eniştesi ve teyzesinin eşya almak için eve geldiğini, ancak kapının üstü de kilitli olduğu için içeri giremediklerini, ertesi gün davalının teyzesinin Marmaris'ten anahtarı getirerek kendilerine verdiğini, o gün bu kez davacı ve eniştesinin birlikte geldiklerini, kapıyı açtıklarını, içeriye tanık olarak Hamide ve sadece davacı kadının girdiğini, davacının da giysileriyle yüklüğün altına koyduğu kutu içerisinde bulunan 17 bileziği alarak valize koyup evden ayrıldığını ifade etmiştir. Davalı tanığı Nergiz'de davalının teyzesi olduğunu ancak davacı kadın ile aynı işyerinde çalıştıklarını, davacının bir gün kendisine davalıyla tartıştıklarını, annesinin evine gideceğini söylediğini, bir kaç gün sonra yanına gelip müşterek konutun kapısını açamadığını söyleyince davalı olan yeğeninden anahtarı göndermesini istediğini, anahtarı diğer kız kardeşinin getirdiğini, davacının da müşterek konuta girerek eşyaları ve altınlarını aldığını bizzat davacı kadından duyduğunu, davacının düğünlerde altınları takarken gördüğünü, davacının iş yerinde "Turgay'ı daha da rezil edeceğim, her şeyini alacağım, ona dava açacağım" dediğini belirtmiştir.

Diğer taraftan, davacı kadın 12 adet bilezik dışında 2.500,00 TL para ve 7 adet 0,250'lik altının takıldığını bildirmiş, dosyaya sunulan düğün fotoğrafları ve kuyumcu bilirkişi raporuna göre 7 adet altın ve 11 adet bileziğin, bir miktar paranın varlığı ve düğünde takıldığı ispat edilmiştir. Ancak, davacı tanığı olan annesi Berna, düğünde kızına 11 adana burması ve 7 tane 0,250'lik altın takı seti takıldığını, 7 tane 0,250'lik altından 6'sının bozularak bilezik yapıldığını, toplam 21 tane adana burması bileziğinin olduğunu, bunların düğünden kendi evine (tanığın) geldikten sonra kasaya konulmak üzere davalıya teslim edildiğini söylemiştir. Davalı tanığı olarak dinlenen annesi Hamide'de 12/03/2021 tarihli ifadesinde kendisinin düğünde davacıya 11 tane bilezik taktığını, taraflardan duyduğu kadarıyla düğünde takılan takıların bozdurulmasıyla 6 bilezik daha alındığını, davacının toplam 17 bileziği olduğunu, 6 bileziğin yine kendisinin düğünde taktığı 7 tane cumhuriyet altını bozdurularak yapıldığını beyan etmiştir. Her iki tanığın beyanlarından davacı kadının talep ettiği 7 adet altının daha sonra bozdurulmak suretiyle bileziğe dönüştürüldüğü anlaşılmaktadır. Her ne kadar davacının annesi 7 altından 6 tanesi ile 10 bilezik alındığını, davalının annesi de 7 altın ile 6 bilezik alındığını belirttiklerinden bozdurulan altın ve yeni alınan bilezik sayıları farklılık arz etmekte ise de; kuyumcu bilirkişi raporuna göre 7 adet altın 10 adet çeyrek altına denk gelmektedir. 10 adet çeyrek altınla ise 10 adet adana burması bileziğin alınması hayatın olağan akışına uygun görülmediğinden mahkemece bu konuda davalı tanık beyanına itibar edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Nitekim, davalı tarafından dosyaya sunulan 15.07.2017 tarihli fotoğraf incelendiğinde davalının kolunda 21 adet bilezik olmayıp 18 bilezik görünmektedir.

Vakıfbank yazısı, dosyaya sunulan fotoğraflar, davacı iddia ve savunmaları gözetildiğinde davalı tanık beyanları, davacı tanık beyanlarından daha somut ve görgüye dayalı olup mahkemece davalı tanık beyanlarına itibar edilerek 17 bilezik yönünden davanın reddine karar verilmesinde bir yanlışlık görülmemiştir.

Vakıfbank yazısı, dosyaya sunulan fotoğraflar, davacı iddia ve savunmaları gözetildiğinde davalı tanık beyanları, davacı tanık beyanlarından daha somut ve görgüye dayalı olup mahkemece davalı tanık beyanlarına itibar edilerek 17 bilezik yönünden davanın reddine karar verilmesinde bir yanlışlık görülmemiştir.

Ancak, davacı kadın düğünde söz bileziği ile birlikte toplam 12 adet bilezik takıldığını iddia etmiş, kuyumcu bilirkişi 11 bileziğin tespitini yapmış ve tanıklar düğünde 11 bilezik takıldığından bahsetmiş ise de, davalı cevap dilekçesinde bilezik sayısına karşı çıkmamış dosyaya ibraz edilen 15.07.2017 tarihli fotoğraflarda kadının kolunda 18 bilezik takılı olduğu görülmüş olmakla düğün ve sözde kadına toplam 12 adet bilezik takıldığı ispat edilmiştir. Fakat mahkemece tanık Hamide'nin beyanından hareketle 17 bileziğin davacı tarafından evden giderken götürüldüğü kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş takıldığı ispat edilen 1 adet bilezik yönünden gerekçede değerlendirme yapılmamıştır. Bununla birlikte 1 adet bileziğin de diğer 17 bilezikle birlikte yukarıda açıklanan sebeplerle kasaya konulmadığı sabit olduğuna göre davacı bu bilezik yönünden de iddiasını ispat edememiştir.

Bunlardan ayrı, davacı, ziynetler dışında 2.500,00 TL paranın iadesini istemiş ve mahkemece bu konuda da her hangi bir değerlendirme yapılmamış ise de; paranın akıbeti konusunda tanıkların herhangi bir bilgisi bulunmayıp, davacı, paranın davalı tarafından alınarak kasaya konulduğunu ispat edememiş ya da başka amaçla harcandığını iddia etmemiştir. Hal böyle olunca mahkemece 17 bileziğin davacı kadın tarafından evden alındığı, 1 bilezik ve paranın ise davalı tarafından kasaya konulduğunun ve onun uhdesinde bulunduğunun ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile ret kararı verilmesi doğru görülmemiş ise de sonuç ret kararı doğrudur.

Yukarıda açıklanan tüm sebeplerle davacı, davasını ibraz ettiği delillerle ispat edememiştir. Davacı ön inceleme duruşmasından sonra verdiği delil listesinde yemin deliline dayanmış ise de, dilekçelerin teatisi aşamasında usulüne uygun olarak yemin deliline dayanmadığından süresinden sonra dayanılan yemin delili dikkate alınamaz.

Açıklanan sebeplerle, davacının para ve 1 adet bilezik yönünden istinaf başvurusunun gerekçeye ilişkin olarak kabulüne, mahkeme gerekçesinin yukarıda açıklanan şekilde düzeltilmesine, davacının sair istinaf itirazlarının esastan reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı vekilinin istinaf başvurusu yönünden;

Konusu para olan veya para ile değerlendirilebilen bir şey olan davalarda vekâlet ücreti, nispi tarifeye göre hesaplanır. Davanın tamamen veya kısmen kazanılması ya da reddedilmesi halinde ise, nispi vekâlet ücreti kabul ya da reddedilen müddeabihin değeri üzerinden hesaplanır.

Davalı vekilinin istinaf başvurusu yönünden;

Konusu para olan veya para ile değerlendirilebilen bir şey olan davalarda vekâlet ücreti, nispi tarifeye göre hesaplanır. Davanın tamamen veya kısmen kazanılması ya da reddedilmesi halinde ise, nispi vekâlet ücreti kabul ya da reddedilen müddeabihin değeri üzerinden hesaplanır.

Somut olayda, Islah edilerek harcı yatırılan dava değeri 76.890,00 TL'dir. Mahkemece davanın tümden reddine karar verilmesine rağmen 6100 sayılı HMK'nun 326/2 ve devamı maddeleri uyarınca davalı lehine nispi vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken davalı ehine 4.080,00 TL maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Açıklanan sebeplerle; davalının istinaf itirazının kabulü ile istinaf karar tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T uyarınca reddedilen 76.890,00 TL üzerinden hesap edilen 12.302,40 TL nispi vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; reddedilen davası yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davanın reddinin doğru olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun)190 ve 194 üncü maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 1 inci, 2 nci ve 3 üncü maddeleri, 6 ncı maddesi, 220 nci maddesi, 222 nci maddesi, 226 ncı maddesi.

3.Değerlendirme

1.Davacı düğünde kendisine takılan ayrı ayrı saydığı ziynet eşyalarının davalı adına açılan davalının çalıştığı bankaya ait banka kasasında konulduğunu, ziynetlerin kasada saklandığını ileri sürerek, dilekçesinde nitelik ve değerlerini belirttiği ziynet eşyalarının aynen iadesini, olmadığı taktirde bedelinin ödenmesini talep etmiş, davalı, düğünde kadına takılan takıların, tarafların kısa süren evliliği boyunca, gerek takıların yönetiminin, gerekse varlığının daima davacı kadında bulunduğunu, takıların tasarrufunun hiçbir zaman müvekkilinde olmadığını, davacının, evi terk ettikten sonra, müvekkili Marmariste iken, aile konutuna gelerek kıyafetlerini ve ziynetlerini alarak evden gittiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Mahkemece; davaya konu ziynet eşyalarının davacının elinden alındığı, davalı adına kiralanan banka kasasında muhafaza edildiği, davacının işe gitmek suretiyle evden ayrıldığı, evden ayrıldığında ziynet eşyalarını yanında taşımasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, ziynet eşyalarının davalıda olduğu tanık beyanları ve dosya kapsamından anlaşıldığı, davalı tanıklarının beyanlarının çelişkili olduğu ve yanlı olduğu anlaşılmakla davalı tanıklarının beyanlarına itibar edilemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 23.06.2020 tarihli kararı ile; davalının delilleri değerlendirilmeden eksik inceleme ile hüküm tesisinin doğru görülmediği, davalı tanığı Hamide K.'nın görgüye dair ayrıntılı beyanı alındıktan sonra tüm deliller ile birlikte değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle hükmün kaldırılmasına karar verilmiştir.

3.Mahkemece kaldırma sonrası yapılan yargılama sonucunda bu sefer yeniden dinlenen tanık Hamide'nin görgüye dayalı beyanlarında davacının tüm takıları bozdurarak toplam 17 tane adana burması bileziğe dönüştürdüğü ve dava konusu yapılan bu bilezikleri evden ayrılırken valizine koyarak evden ayrıldığı dosyada sübut bulduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf talebinin gerekçeye yönelik kabulü ile gerekçenin düzeltilmesine, davacının sair istinaf istemlerinin esastan reddine, davalının istinaf isteminin ise kabulü ile vekalet ücreti yönünden esas hakkında yeniden hüküm kurulmasına karar verilmiş, hüküm davacı kadın vekilince reddedilen davası yönünden temyiz edilmiştir.

4.Dosyanın yapılan incelenmesinde; davacı kadının dava dilekçesi ve cevaba cevap dilekçesi ile düğünde takılan ziynet eşyalarının davalının çalıştığı bankada davalı adına açılan kasada saklandığınının ısrarla iddia edildiği, kasa yönünden ihtiyati tedbir talebinde bulunulduğu, bahsi geçen kasaya 08.09.2017 tarihinde tedbir konulduğu, kadının deliller listesinde kasa deliline de dayandığı, İlk Derece Mahkemesince ziynetlerin saklandığı belirtilen banka kasası üzerinde inceleme yapılmadan karar verildiği anlaşılmaktadır.

5.Bu durum karşısında İlk Derece Mahkemesince; dava konusu talep edilen ziynetler yönünden bahse konu kasa üzerinde inceleme yapılarak, talep edilen ziynetlerin kasada bulunup bulunmadığı yönünden bilirkişi raporu alınarak, diğer delillerle birlikte değerlendirilerek hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda belirtildiği üzere BOZULMASINA,

İstek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8514, Karar No: 2011/4567, Tarih: 21.09.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8514 E.  ,  2011/4567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 228 ada 1, 229 ada 1, 207 ada 2 parsel sayılı 5683.41 m2, 32536.47m2 ve 13473.97 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden oldukları belirtilerek hali arazı vasfıyla davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişme konusu 228 ada 1 ve 207 ada 2 sayılı parsellerin tespit gibi tesciline, 229 ada 1 sayılı parselin dava konusu olmadığının anlaşılması nedeniyle bu parselin kadastro tespit tutanağının kararın kesinleşmesi halinde olağan usuli işlemleri tamamlanmak üzere Arıcak Tapu Sicil Müdürlüğü'ne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun l4.maddesinde öngörülen zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleşmediği mahallinde yapılan keşif, uygulama, dinlenen yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile saptandığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan dava konusu 207 ada 2 sayılı parsele ilişkin hükmün ONANMASINA,

1- Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun l4.maddesinde öngörülen zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleşmediği mahallinde yapılan keşif, uygulama, dinlenen yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile saptandığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan dava konusu 207 ada 2 sayılı parsele ilişkin hükmün ONANMASINA,

2- Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun l4.maddesinde öngörülen zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleşmediği mahallinde yapılan keşif, uygulama, dinlenen yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile saptandığına göre çekişme konusu 228 ada 1 sayılı parsele yönelik sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ne var ki, dosyaya ibraz edilen ziraatçi bilirkişi raporuna göre taşınmaz üzerinde 7 adet 35-40 yaşında dut ağacı bulunduğu, keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanık sözlerinden de dut ağaçlarının davacının anne ve babası tarafından dikildiği anlaşılmaktadır. 3402 sayılı Yasa'nın 19/2. maddesi gereğince Hazineye ait taşınmaz üzerinde tespit tarihinden önce meydana getirildiği anlaşılan bu muhtesatların kütüğün beyanlar hanesinde gösterilmesi gerekir. Ancak, ziraatçi bilirkişi raporunda belirtilen ağaçların taşınmaz üzerindeki konumları, dağılımları işaretlenmemiştir. Hal böyle olunca taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, keşifte hazır bulundurulacak fen ve ziraatçi bilirkişiden ağaçların taşınmaz üzerindeki dağılımı ve konumunu gösterir rapor istenilmeli, bundan sonra konumları da açıklanmak suretiyle dut ağaçlarının davacıya ait olduğunun 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19/2. maddesince kütüğün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmelidir. Mahkemece bu husus gözardı edilerek hüküm kurulması isabetsiz olup davacının temyiz itirazları bu nedenle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 21.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3298, Karar No: 2021/8073, Tarih: 21.12.2021

**1. Hukuk Dairesi         2020/3298 E.  ,  2021/8073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 2. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ :TAPU İPTALİ VE TESCİL-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki olduğu 128 ada 3 parsel sayılı taşınmazdaki 8 no’lu bağımsız bölümünü davalının tehdit ve baskısı ile herhangi bir bedel almadan davalıya devretmek zorunda kaldığını, öncesinde satış vaadi sözleşmesi yapıp akabinde devri gerçekleştirdiğini, tüm işlemlerin 3-4 gün gibi kısa sürede tamamlandığını, konu ile alakalı suç duyurusunun Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 2016/36325 soruşturma numarası üzerinden devam ettiğini, tehditler nedeniyle annesi ile birlikte 310.000 dolarlık iki adet senede imza attıklarını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile adına tescilini, mümkün olmazsa fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla taşınmaz değerinin yasal faiziyle davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının boşandığı ancak fiilen beraber yaşadığı eşi ...’nin dava dışı ... isimli şirkette muhasebe bölümünde çalıştığını, o dönem ...’nin sahte işlemler ile anılan şirketten davacının annesi ...’in Bulgaristan ülkesindeki hesabına 155.000 dolar gönderdiğini, ... isimli şirketin yetkilisi ...’in durumu öğrenmesi üzerine davacı ve annesi ile konuştuklarını, şirketten çıkan paranın kısmen ödenebilmesi için davacının özgür iradesi ile dava konusu taşınmazı şirket çalışanı olması nedeniyle kendisine devrettiğini, kalan zararın halen karşılanmadığını, tehdit veya baskının söz konusu olmadığını, aleyhine yapılan suç duyurusunun da takipsizlik ile sonuçlandığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, korkutma iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin istinaf başvurusu da İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi tarafından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1.b.1 maddesi gereğince esastan reddedilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 21.12.2021 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat ... ... ile temyiz edilen davalı vekili Avukat...... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-