muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15480, Karar No: 2017/4698, Tarih: 19.04.2017

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bentin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan Borçlar Kanunu’nun 198. maddesi (TBK 223.md) uygulanacaktır. Borçlar Kanunu’nun 198. maddesine göre, “Alıcı kabz ettiği satılanın halini örf ve adete göre imkan hasıl olur olmaz muayene etmek borcu ile mükellef olup satılanda satıcının tekeffül altında olan bir ayıp gördüğü zaman bunu derhal satıcıya ihbar etmesi lazım gelir. Bunu ihmal ettiği halde satılanı kabul etmiş sayılır. Meğerki satılanda adı bir muayene ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunsun. Bu kabilden bir ayıp sonradan meydana çıkarsa derhal satıcıya ihbar edilmelidir. Aksı takdirde, satılan bu ayıp ile beraber kabul edilmiş addolunur." BK’nun 198. maddesinde (TBK 223.md) öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz. Hemen belirtmek gerekir ki eksik iş, yapılması gerektiği halde yapılmayan işleri, ayıplı iş ise eserde olması gereken vasıfla fiilen mevcut olan arasındaki farkları ifade eder. İşin yapılmayan kısmının teslim ve muayenesi söz konusu olamayacağından iş sahibinin eksik işler yönünden ihbarda bulunmasına ya da ihtirazı kayıt koymasına gerek yoktur. İş sahibinin muayene ve ihbar yükümlülüğü sadece ayıplı işler içindir. 4077 sayılı Yasanın 30. maddesi delaletiyle BK 125. maddesine göre, (TBK 146.md) sözleşmeden kaynaklanan edimin ifasındaki eksiklik nedeniyle davacının 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde satıcının sorumluluğuna gidebileceği kabul edilmelidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakılacak olursa; davacının konutunun 06.07.2009 tarihinde teslim edildiği, davacının konutu 10.11.2010 tarihli devir protokolü ile devraldığı, davalı idare tarafından geçici kabulün ise 25.08.2009 tarihinde yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Dava konusu ... ... Konutlarında mahkemece keşif yapılmış ve konusunda uzman bilirkişiler tarafından 31.07.2014 tarihli rapor tanzim edilmiştir. Bilirkişiler, gizli ayıpların ortaya çıkması gereken tarih olarak konutun tesliminden sonra en az bir kışın geçmesi gerektiğini belirtmişlerdir. Davacının konutu devir alması ile dava tarihi arasında dört kış mevsiminin geçtiği görülmektedir. Kaldı ki, konutların bulunduğu ... ilinde kış mevsiminin diğer il ve yörelere göre daha ılıman geçtiği de bilinmektedir. Diğer bir deyişle daire ve ortak alanlardaki gizli ayıpların süresinde ihbar yapılmadığının kabulü ile reddine karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Davacının dairesi ile ortak alanlardaki eksik imalatlar yönünden ise emsal dosyalardaki mahkeme gerekçelerinde açıkça, davalı idare tarafından eksik imalatların tamamlanması hususunda yüklenici firmalara süre verildiği ve buna istinaden de eksikliklerin bulunduğunun belirlendiği ve çalışmaların devam ettiğinin komisyonca beyan edildiğinden bahsedilmiştir. Ancak eksik imalatların dava ve keşif tarihi itibariyle ne kadarının tamamlanıp tamamlanmadığının belirlenmediği, bilirkişi raporu doğrultusunda tamamı yönünde hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, az yukarıda belirtildiği şekilde, idarece kurulan komisyon ile yüklenici müteahhit firmalara eksik imalatların ne kadarının tamamlatılıp tamamlattırılmadığının tespiti ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıdaki 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. ve 3. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 476,15 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 19/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3176, Karar No: 2017/5097, Tarih: 31.05.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/3176 E.  ,  2017/5097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Bilirkişi tarafından düzenlenen raporda, sanığın kestiği ağacın, meşe ağaçlarının sürgünleri olup ağaçların hayatiyetini devam ettirdiğinin belirtilmesi karşısında, sanığın eyleminin 6831 sayılı Kanun'un 91/5. maddesi kapsamında olduğu ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu gereğince kabahat nevinde olup eylem tarihi ile hüküm tarihi arasında 5326 sayılı Kanun'un 20/2-c maddesinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleştiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5326 sayılı Kanunun 20. maddesi gereğince sanığa İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, suça konu orman emvalinin mülkiyetinin kamuya geçirilmesine, motorlu testerenin sahibine iadesine, 31.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21423, Karar No: 2021/17535, Tarih: 10.11.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/21423 E.  ,  2021/17535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın 06/02/2006 günü gündüzleyin saat 12:00 sıralarında katılan ...’ın öğrenim gördüğü okula, 23/06/2006 tarihinde ise müşteki ...’nın öğrenim gördüğü okula giderek her iki mağdurun okul içerisinde nöbet tuttukları sırada yanlarına geldiği, okula yeni atanan öğretmen olduğunu, atama işlemlerini gerçekleştirmeye geldiğini ve üzerinde taşıdığı kendi fotoğrafını yapıştırdığı ancak ... adına düzenlenmiş nüfus cüzdanı fotokopisini mağdurlara vererek okul müdürüne götürmelerini istediği, bu arada konuşmak amacıyla mağdurların cep telefonlarını istediği ve cep telefonlarını mağdurlardan aldıktan sonra mağdurların kendilerine verilen nüfus cüzdanı fotokopisini okul yöneticilerine götürmek için yanından ayrılmaları üzerine mağdurların cep telefonlarını alarak olay yerinden ayrıldığı olayda; sanığın eylemlerinin TCK’nın 157/1.maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen kararın vasisi ...’un adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunun 35. maddesine göre tebliğ edildiği 30/03/2009 tarihinde sanığın başka suçtan cezaevinde hükümlü olduğu, bu nedenlerle yapılan tebligatın geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; 06/07/2018 tarihinde sanık tarafından yapılan eski hale getirme talebini de içeren temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,

Sanığın eylemine uyan TCK'nın 157/1.maddesi kapsamında kalan dolandırıcılık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereğince öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin karar tarihi olan 15/10/2008 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla

1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 10.11.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/28929, Karar No: 2013/4270, Tarih: 18.02.2013

**4. Ceza Dairesi         2010/28929 E.  ,  2013/4270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Hakaret suçundan verilen kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca sanık ...'ın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Tehdit suçuna ilişkin hükme yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargılamaya konu tehdit suçunda CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına engel teşkil edecek maddi bir zararın varlığı kanıtlanamamış olduğu halde CMK'nın 231. maddesinin uygulanmamasına dair "mağdurun zararının giderilmemiş olması" şeklindeki gerekçe yeterli değil ise de, mahkemenin aynı zamanda sanığın kişiliğini değerlendirerek bir daha suç işlemeyeceğine dair olumlu kanaate ulaşılmamış olduğunu belirterek CMK'nın 231. maddesindeki sübjektif koşulu da içeren gerekçeye dayanmış olması nedeniyle tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın yasal bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 18/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9410, Karar No: 2014/20647, Tarih: 24.09.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/9410 E.  ,  2014/20647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz ve mala zarar verme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Karar tarihinde yürürlükte olan 6217 sayılı Yasanın 26. maddesiyle 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan tayin olunan 2000 TL adli para cezasına ilişkin hükmün kesin nitelikte olması nedeniyle, sanık müdafiinin, mala zarar verme suçu yönündeki temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE),

II- Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kurulan hüküme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddine, ancak:

Sanık hakkında TCK.nun 154/1. maddesi uyarınca hüküm kurulurken, temel hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak ve aynı yasanın 61/8. maddesi uyarınca adli para cezasına esas alınan birim gün sayısı üzerinden artırım ve indirimler yapıldıktan sonra belirlenen sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı tayin olunan miktarın çarpılması suretiyle adli para cezasının belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 3. fıkrasında yer alan TCK'nun 154/1. maddesinden kurulan hükümden adli para cezasına dair uygulamalarında "30 gün" ve''600 TL'' ibarelerinin çıkartılarak yerine ''5 gün '' ,aynı yasanın 62.maddesi uygulamasında da"500 TL."çıkartılıp "4 gün "ibaresinin yazılması, bu fıkranın devamına TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek sanığın 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresi eklenmek suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 24.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9834, Karar No: 2015/15901, Tarih: 01.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/9834 E.  ,  2015/15901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2012

NUMARASI : 2011/357-2012/818

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur.Ancak,

1-Dava konusu parselle aynı yerde olup, aynı amaçla kamulaştırılan ve idarece 2009 yılında m²'sine 20,00-TL değer takdir olunan 2505 parsel nolu taşınmazın m²'sine, Gaziantep 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/708 esas sayılı tespit ve tescil dosyasında Eylül-2011 değerlendirme tarihi itibariyle 55,00-TL/m² değer biçilmiştir. İdarece aynı bedel takdir edilen dava konusu taşınmaza (Mayıs-2011) değerlendirme tarihi itibariyle 159,00-TL/m² değer belirlendiğinden, adı geçen dosya mahkemesinden getirtilerek, bilirkişi kurulundan komşu parsel için tespit edilen m² değerinden ayrılma nedenleri konusunda ek rapor alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmadığı gibi,

2-Dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın satış tarihli olması ve özel amaçlı satış olmaması gerekir. Oysa emsal alınan taşınmaz farklı mahalleden alındığı gibi şirkete yapılan satış olup, özel amaçlıdır. Bu nedenle emsal olarak alınamaz.

Taraflara yeniden emsal bildirmeleri için mehil verilip, bildirilen emsaller celp edildikten sonra ve gerektiğinde resen emsal de getirtilerek yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahalinde keşif yapılıp, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 01/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9903, Karar No: 2011/1153, Tarih: 03.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9903 E.  ,  2011/1153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Adana 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15.07.2008 tarih ve 2006/319-2008/264 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 25.01.2011 gününde davacı vekilleri avukat Necmiye Bayrakçeken avukat Bahsegül Bayrakçeken ile davalı vekili avukat Sibel Topçuoğlu gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili müvekkili şirketin Türkiye’de ve dünyanın 97 ülkesinde uluslar arası 1-42. sınıfları kapsayan eşya hizmetler için tescilli “IKEA + Şekil” dan ibaret şekil esas unsurlu mamul ve şekil markasının maliki olduğunu, “yağmur” markasının 06,08,17,19,20. ve 24. sınıflara dahil emtialar için, “ALMİNA”, “SİERRA” ve “GRANADA” markalarının 20. sınıfa dahil emtialar için davalı adına tescilli bulunduğunu, davalının markaları 556 sayılı KHK’nun 14. maddesine uygun bir kullanımının bulunmadığını ileri sürerek söz konusu markaların tüm emtialar yönünden 556 Sayılı KHK’nın 14,42/c maddeleri uyarınca hükümsüz bulunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının beş yıllık hak düşürücü süreyi kaçırdığını markaların birbiriyle iltibas yaratmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, dosyadaki kanıtlar ve bilirkişi raporlarına göre, davaya konu markalar için 586 Sayılı KHK’nun 14 ve 42/c maddeleri anlamında hükümsüzlük şartları oluşmadığı gibi, davacının 556 Sayılı KHK’43. maddesi uyarınca zarar gören kişi sıfatını taşımadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- KHK.nun 14.maddesi uyarınca marka sahibi, tescilli markasını kural olarak yurt içinde veya ihracatta, kendisi veya izni ile 3.şahıs tarafından sicilde kayıtlı mallar ve hizmetler için işlevlerine uygun, ciddi, ekonomik şekilde kullanmasının gerektiği gibi markayı kullanmaya da kesintisiz beş yıl ara vermemek zorundadır. Ayrıca, markanın tescil edildiği mallardan veya hizmetlerden sadece bir bölümü için kullanılması, diğerleri için de kullanımın koşullarının gerçekleştiği anlamına gelmez (556 sayılı KHK. 42/II). Zira, hakkı devam ettirici kullanma ancak marka sahibi markayı sicilde kayıtlı mal veya hizmetler için fiilen kullandığında var olacaktır. Kullanmama aralıksız beş yıl devam etmelidir. Beş yıllık süre, tescilden itibaren başlayacaktır.

Öte yandan 556 sayılı KHK’nın 43.maddesinde yer alan “zarar gören kişi” kavramı geniş yorumlanmalı ve buna sadece hükümsüzlüğü gereken bir markanın kullanımı dolayısıyla mal varlığından bir azalma meydana gelmiş (zarara uğramış) kişiler değil,bir menfaati veya hakkı halele uğramış tüm kişiler dahil edilmelidir. Bu durumda davacının zarara uğrama tehlikesi altında bulunduğu ve söz konusu işareti kullanabilme olanağı haksız biçimde kısıtlanan veya kısıtlanma tehlikesi altında olduğu kabul edilerek davacının tüm emtia sınıfları için dava açma hakkının bulunduğu kabul edilmek suretiyle davalı markalarının tescil edildiği mallardan kullanılmadığı anlaşılan bölümü için hükümsüzlük isteminin kabulü gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olmuş ve kararın açıklanan nedenle davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 25.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7996, Karar No: 2017/1852, Tarih: 14.03.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/7996 E.  ,  2017/1852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 2004 takvim yılında düşme

2005 takvim yılında beraat

1-Sanık hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine ilişkin hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen ‘2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme’ suçunun yasada gerektirdiği cezanın türü ve üst sının itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle düşürüldüğü, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında “2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan açılan kamu davasında sanığın beraatine ilişkin hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında düzenlenen 17.05.2007 tarihli ve VDENR-2007-1580/30 sayılı vergi tekniği raporunda sanığın en son 2005 Nisan döneminde beyanname verdiğinin anlaşılması karşısında suç tarihinin 2005 yılı Nisan ayı sonu olduğu kabul edilerek yapılan incelemede ;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten karar tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddeleri ile 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 14.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.