muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12248, Karar No: 2018/1785, Tarih: 15.02.2018

2-Davalının, mahkemece eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili temyiz itirazı yönünden yapılan incelemede ise; her ne kadar mahkemece dairede alçı kartonpiyerin yapılmaması ve balkonlara kapaklı priz telefon ve Tv prizinin konulmaması, eksik ifa olarak nitelendirilmiş ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yönde olduğu gibi, aynı görüşte olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 4.12.2015 gün ve 2015/13-1581 esas ve 2015/2792 kararı da bulunmaktadır. Hal böyle olunca bu kalemler yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile bu talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Bozma nedenlerine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. ve 2. bent gereğince temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 3. bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22442, Karar No: 2017/36321, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/22442 E.  ,  2017/36321 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14195, Karar No: 2018/12152, Tarih: 10.09.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/14195 E.  ,  2018/12152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ......’in, 109 ada 117 parsel sayılı taşınmazını davalı kızına mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak satış akti ile temlik ettiğini ileri sürerek, çekişmeli taşınmazın tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, iddiaların yersiz olduğunu, taşınmazı bedelini ödeyerek satın aldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu 109 ada 117 parsel sayılı taşınmazın (400 m2’lik Arsa) tamamı mirasbırakan ...... Kulaber adına kayıtlı iken; 08.01.2001 tarihinde davalı kızı ...’na satış suretiyle temlik ettiği, murisin 21.12.2002 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı çocukları ......’i, davalı ...’ı, dava dışı......... ile dava dışı eşi ......’yı bıraktığı, eldeki davanın 10.11.2014 tarihinde açıldığı kayden sabittir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; murisin eşi ve tarafların annesi ...... Kulaber tanık olarak dinlenmiş, temlikin gerçek satış olduğunu açıkça beyan etmiştir. Her ne kadar akitte gösterilen satış bedeli ile keşfen saptanan gerçek değer arasında fahiş fark bulunmakta ise de; salt bedeller arasındaki farkın muvazaanın kanıtı sayılamayacağı kararlılık gösteren uygulama ile benimsenmiştir. Öte yandan, halen mirasbırakan adına kayıtlı başkaca taşınmazlar da bulunmakta olup, bu taşınmazlar çekişme konusu taşınmazdan daha değerlidir. Muris ...... Kulaber tüm malvarlığını devretme imkanı bulunmasına rağmen bu yolu tercih etmemiştir. Mal kaçırma amacı bulunsa idi bu yolu deneyeceği ortadadır.

Tüm bu olgular yukarıda açıklanan ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde, mirasbırakan tarafından yapılan temlikin gerçek bir satış olduğu, murisin mal kaçırma amacının bulunmadığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 10.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2447, Karar No: 2020/312, Tarih: 09.01.2020

**20. Ceza Dairesi         2017/2447 E.  ,  2020/312 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : TORTUM Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya İncelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1)Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/1, 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 34/1 ve 230/1-c maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması, gerekçede iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin açık olarak belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, Anayasa ve 5271 sayılı Kanun'un amir hükümlerine aykırı şekilde gerekçe açıkça belirtilmeden hüküm kurulması,

2)Suç tarihinde yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi ile hüküm tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürülüğe giren 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesi hükümlerinin ayrı ayrı uygulanıp karşılaştırma yapılması, sonucuna göre lehe Kanun’un tespit edilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, belirtilen nitelikte karşılaştırma yapılmadan hüküm kurulması,

3)Sanık hakkında, bu eylemi nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandığı, dolayısı ile hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" kurumunun uygulanma koşulları bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın bu suçu başka bir davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra, işlemiş ise 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesi; aksi halde 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, hüküm kurulması gerektiği gözetilmeyerek, yazılı şekilde eksik araştırma ile karar verilmesi,

4)Dosya kapsamına göre, sanığın, hakkında verilen "tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin" yerleşim yeri itibari ile yetkili Erzurum Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce infazı sırasında, süresinde başvurusu üzerine Erzurum Bölge Eğitim ve Araştırma Hastanesine sevk edildiği, 17/06/2013 tarihinde hastaneye başvuran sanığın, 19/07/2013 tarihli kontrol randevusuna mazeret bildirmeksizin katılmaması üzerine, bu husus "yükümlülük ihlali" kabul edilerek, 19/08/2013 tarihli uyarı yazısının 22/08/2013 tarihinde sanığa tebliğ edilmesinden sonra, süresinde başvurusu üzerine, Erzurum Bölge Eğitim ve Araştırma Hastanesine sevk edildiği, uzman hekim tarafından düzenlenen 07/10/2013 tarihli tıbbi kanaat raporunda, "sanığın, tedavi programını gereklerine uygun davranarak tamamladığının, denetimli serbestlik tedbirinin sürdürülmesinin uygun olduğunun" bildirildiği, bu sırada denetimli serbestlik tedbirinin infazı kapsamında sanığın 15/11/2013, 06/12/2013, 27/12/2013 tarihli bireysel görüşmelere ve 06/01/2014, 04/02/2014 tarihli samba (grup) çalışmalarına katıldığı, ancak kendisine öncesinde bildirildiği halde, 05/03/2014 tarihli samba (grup) çalışmasına mazeret bildirmeden katılmadığı, 06/03/2014 tarihli mazeret dilekçesinde, "taksicilik yaptığını, Karayazı ilçesine 05/03/2014 günü sabah saatlerinde yolcu götürdüğünü ve akşam saat 18.00 civarlarında Erzurum'a dönmesi nedeni ile grup çalışmasına geç kaldığını" beyan etmesine rağmen, bu husus, denetimli serbestlik tedbirinin uyarıya rağmen ikinci (2.) kez ihlali olarak kabul edilerek, 10/03/2014 tarihinde infaz dosyasının kapatıldığı anlaşılmakla; 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle, TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde yer alan, "kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, hakkında kamu davası açılır" hükmü gereğince, somut olayda sanığın tedavi tedbirini gereklerine uygun şekilde tamamladığı, denetimli serbestlik tedbirini yerine getirmekte istikrarlı davrandığı ve denetimli serbestlik müdürlüğüne ibraz ettiği 06/03/2014 tarihli dilekçesinde bildirdiği mazereti de dikkate alınarak, "ısrar" koşulunun oluşup oluşmadığı hususunun tartışılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 09/01/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24382, Karar No: 2014/5642, Tarih: 25.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/24382 E.  ,  2014/5642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere her takvim yılının ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, aynı takvim yılında farklı dönemlerde birden çok sahte fatura düzenlenmesi durumunda faturaların adet ve tutarları, zarar miktarı, kastın yoğunluğu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınıp temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması ve her bir takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden tek suç kabulüyle tek hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 25.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12860, Karar No: 2012/8175, Tarih: 24.04.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/12860 E.  ,  2012/8175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Olay günü, 65/13 sokakta bulunan yakınana ait iş yerinin vitrin camını kıran sanığın, suça konu kaban, mont, kazak gibi giysileri çaldığı, olayı gören tanık ... Özakarçay'ın görerek müdahale ettiği, tanığın olayın hemen sonrasındaki kolluk anlatımına göre, sanığın kucağında bulunan giysileri atarak belinden çıkardığı bıçağı savurarak kaçmaya başladığı, tanığın peşinden koşup arkadan çelme takarak yere düşürdüğü, o sırada bazı şahısların koşarak kaçtığının kolluğa bildirilmesi üzerine olay yerine giden görevlilere, taksi sürücülerinin, bir kişinin kucağında giysilerle kaçtığını, başka birinin de bu kişiyi kovaladığını söyledikleri, 65.sokakta ses duyan kolluğun buraya gittiği ve yüzünden kan akan sanığı yerde, onun üstünde de tanığı gördükleri, olay yerinde suça konu giysilerin bulunduğu olayda; giysileri attıktan sonra bıçak çekmesi nedeniyle ve 5237 sayılı TCY'da kendisini yakalanmaktan kurtarmak için güç kullanmak şeklindeki dolaylı yağmaya yer verilmediğinden eylemin 5237 sayılı TCY'da hırsızlığa kalkışma, bıçakla yaralamaya kalkışma ve suç tarihine göre uzlaşmaya tabi olan iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını oluşturduğu gözetilmeden yağmaya kalkışma suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesine göre kazanılmış hakkının korunmasına, 24/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18883, Karar No: 2010/21683, Tarih: 27.12.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/18883 E.  ,  2010/21683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Dava dilekçesinde; başka bir kadınla yaşayan davalı eşin altı yıl önce evi terkettiği, öncesinde de sürekli olarak davacıya kötü muamelede bulunduğu, davacının herhangi bir işi ve geliri bulunmadığı gibi davalının da destek olmadığı ileri sürülerek aylık 1.000 TL nafakaya hükmedilmesi istenilmiştir.

Mahkemece, davacının ayrı yaşamada haklılığını ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK'nun 186/3.maddesi uyarınca; eşler birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılırlar. Yasanın 195.maddesine göre de; evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hakimin müdahalesini isteyebilirler.

Aynı Yasanın 197.maddesine göre de; eşlerden biri ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir. Bu durumda, hakim eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya ilişkin önlemi alır.

Eşlerden birinin haklı bir sebep olmaksızın birlikte yaşamaktan kaçınması veya ortak hayatın başka bir sebeple olanaksız hale gelmesi durumunda da diğer eş parasal katkı talebinde bulunabilir.

Somut olayda, davalı eş 6 yıldır evinden ayrı yaşamakta olup, bu süre zarfında evin giderlerine katkıda bulunduğunu ispat edememiştir. Evlilik birliğinin kendisine yüklediği görevleri yerine getirmeyen ve birlikte yaşamdan kaçınan kişi davalı olduğundan davacının tedbir nafakası talep hakkı bulunmaktadır.

Davacının TMK'nun 196/1.maddesi gereğince de parasal katkı talebinde bulunabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6371, Karar No: 2012/6310, Tarih: 10.10.2012

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2011/6371 E.  ,  2012/6310 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı... Yapı San. ve Turizm Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde taraf vekilleri yapılan tebligata rağmen gelmediklerinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan sonra dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davada, dava dışı ... Arsa ve Konut Yapı Kooperatifinden olan alacaklardan kooperatifle birlikte davalıların da sorumlu olduğu ileri sürülerek şimdilik 80.000,00 TL alacağın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili istenmiş, mahkemece dava dışı kooperatifin davacıya olan borçlarından davalı... Yapı San. ve Turizm Tic. Ltd. Şti. sorumlu tutularak bu şirket hakkındaki davanın kısmen kabulüne, 25.000,00 TL davacının dava dışı kooperatife borç olarak verdiği para, 8.305,20 TL'de davacının dava dışı kooperatiften olan hakediş alacağı olmak üzere toplam 33.305,20 TL alacağın davalı... Yapı San. ve Turizm Tic. Ltd. Şti.'den tahsili ile davacıya verilmesine, diğer davalılar ise sorumlu tutulmayarak haklarındaki davanın reddine karar verilmiş, karar davalı... Yapı San. ve Turizm Tic. Ltd. Şti. tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı şirketin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Mahkemenin kabulüne göre dava dışı kooperatifin davacı şirkete olan borçlarından davalı...'nın sorumlu tutulmasının hukuki dayanağını dava dışı kooperatifle (yüklenici) davalı... (iş sahibi) arasında İzmir 21. Noterliği'nde imzalanan 15.03.2002 gün 10308 sayılı sözleşmenin 4. maddesi oluşturmaktadır. Sözleşmenin 4. maddesinde yüklenici kooperatifin yaptırmış olduğu işler karşılığı inşaatı yapan firmaya hakedişlerinden dolayı bakiye borcu varsa iş yaptıran tarafından ödeneceği kararlaştırılmıştır. Bu madde uyarınca Davalı...'nın sorumluluğu ödenmeyen hakediş alacaklarıyla sınırlıdır. Dava dışı kooperatifin davacıdan aldığı borç paraların geri ödemesiyle ilgili olarak davalı...'nın bir taahhüdü bulunmamaktadır. Davacı tarafından dava dışı kooperatife borç olarak verilen paraların davacının hakediş alacağı kapsamında değerlendirilmesi de mümkün bulunmamaktadır. Bu durumda mahkemece, hakediş alacağı niteliğinde olmadığından taahhüt kapsamında kalmayan 25.000,00 TL'lik istemin reddi gerekirken, sözleşmenin 4. maddesinin yorumunda yanılgıya düşülerek bu kalem istemin kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı... Yapı San. ve Turizm Tic. Ltd. Şti.'nin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte yazılı nedenlerle kararın temyiz eden davalı şirket lehine BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında davalı şirket vekille temsil edilmediğinden vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı... Yapı San. ve Turizm Tic. Ltd. Şti.'ye geri verilmesine, 10.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9139, Karar No: 2019/979, Tarih: 22.01.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/9139 E.  ,  2019/979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan dolayı tayin edilen 2000 TL olan adli para cezasına ilişkin hükmün cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Müştekinin iş yerine girerek çekmeceleri karıştırdığı sırada bulduğu araca ait anahtarla işyeri önünde bulunan aracı çalan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 142/2-d maddesi yerine yazılı şekilde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, ceza süresi yönünden CMUK'nın 326/son fıkrasının gözetilmesine, 22.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.