muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/30968, Karar No: 2017/6920, Tarih: 18.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/30968 E.  ,  2017/6920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Çerkezköy Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün 06/12/2013 tarihli yazısında borçlu şirketin 2012 yılı Eylül ayından beri beyannamelerini vermediğinin belirtilmesi karşısında bu tarihten önceki beyannameler getirtilip incelenerek sonucuna göre şikayetin süresinde olup olmadığının tesbit edilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1- Hakkında mahkumiyet hükmü verilen sanığa, İİK’nın 354. maddesi gereği şikayetçinin şikayetten vazgeçmesi veya borcun ödenmesi halinde cezanın bütün neticeleri ile beraber düşeceğinin hatırlatılmaması,

2- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/36155, Karar No: 2017/33818, Tarih: 24.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/36155 E.  ,  2017/33818 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9609, Karar No: 2012/21146, Tarih: 19.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/9609 E.  ,  2012/21146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Geyve Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 25/04/2012 tarih ve 2011/702-2012/388 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin taşınmazları üzerinde dikili bulunun ayva ağaçlarındaki ürünlerini davalıya 2007 yılı için Devlet Destekli Bitkisel Ürün Sigortaları poliçesi ile sigorta ettirdiğini, 2007 nisan ayında don hasarı nedeni ile durumun davalıya ihbar edildiğini, davalı sigortanın tayin ettiği eksper tarafından hasar tespitinin yapıldığını, ancak davalı sigorta tarafından don olayının ayva ağaçlarının meyve bağlamadan önce çiçeklenme döneminde meydana geldiğinden bahisle ödeme yapılmadığını, her ne kadar davacı sigorta poliçesini gerekçe göstererek ödeme yapmamış ise de, 2008 için yapılan poliçelerde ayva ürününe ilişkin klozların değiştirildiğini, bu durumun da davacının haklılığını ispatladığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile, 6.331,00 TL hasar bedelinin hasar tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 27.01.2009 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 54.450 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, müvekkili sigorta şirketinin herhangi bir tazminat ödeme mükellefiyetinin olmadığını, hasar nedeni ile yapılan ekspertiz incelemesinde hasar anında meyvenin çiçeklenme dönemi içinde olduğunun tespit edildiğini, sigorta poliçesi teminat kapsamının çiçeklenmenin son bulması meyve oluşumu ile başlaması nedeni ile davacı tarafın iddiasının yerinde olmadığını, davacı tarafın iddia ettiği gibi 2008 yılı teknik şartlarında değişiklik yapılmadığını, gerçekleşen hasarın teminat kapsamı dışında bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, davalı tarafından davacıya ait taşınmazdaki ayva ağaçlarının sigortalandığı, sigortalı ağaçlarda 2007 yılı Nisan ayında meydana gelen don nedeniyle hasar oluştuğu, ağaçlardaki çiçeklenme döneminin bittiği ve meyve tutumunun başladığı sırada gerçekleşen hasarın sigorta teminatı altında bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 17.291,63 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 660,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 19/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2465, Karar No: 2018/7716, Tarih: 04.09.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/2465 E.  ,  2018/7716 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/2-3, 62/1, 50/1-a, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın, masum olduğuna yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında temel ceza tayin edilirken, uygulanan kanun maddesinin, “TCK'nın 179/3. maddesi yollamasıyla aynı Kanun'un 179/2. maddesi” yerine, “TCK’nın 179/2-3. maddesi” şeklinde gösterilmesi,

2-Sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının ve adli para cezasının bir gün karşılığı miktarının belirlenmesine esas uygulama maddesi olan TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 1. fıkrasındaki “179/2-3” ibaresinin “179/3 maddesi delaletiyle 179/2” olarak değiştirilmek ve yine hükmün 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak “sanığa verilen 1 ay 20 gün hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 50 tam gün olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25596, Karar No: 2014/203, Tarih: 08.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/25596 E.  ,  2014/203 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2013/360948

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 06/11/2013 gün ve 2013/16334/67161 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 19/11/2013 gün ve KYB.2013/360948 sayılı ihbarnamesi ile;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na aykırı davranmak suçundan sanık S.. K..'ın, anılan Kanun'un 359/a-2, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Bakırköy 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/06/2013 tarihli ve 2012/254 Esas, 2013/718 sayılı kararına yönelik itirazın kabulüne ilişkin, Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30/07/2013 tarihli ve 2013/727 Değişik İş sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 28/11/2012 tarih ve 2011/9633 Esas, 2012/20527 sayılı benzer bir ilamında da belirtildiği üzere, sanığa yüklenen defter ve belge gizlemek suçu yönünden 5271 sayılı CMK’nun 231/5. maddesinin (c) bendi kapsamında aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle giderilmesi gerekli somut bir zarar meydana gelmediği cihetle, itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hakim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de gözönünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hakimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; sanığa yüklenen defter ve belge gizlemek suçu yönünden 5271 sayılı CMK’nun 231/5. maddesinin ( c ) bendi kapsamında aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle giderilmesi gerekli somut bir zarar meydana gelmediği cihetle, objektif koşullar yönünden değerlendirmede bulunup, engel bir durum olmadığı gerekçesiyle takdir hakkını da kullanmak suretiyle sanık hakkında CMK’nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik itirazın zararın giderilmesi koşulunun gerçekleşmediği gerekçesiyle kabulü ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmakla, kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Bakırköy 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.06.2013 gün ve 2012/254 Esas, 2013/718 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin mercii Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.07.2013 gün ve 2013/727 Değişik İş sayılı kararının CMK’nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre gereğinin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 08.01.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7575, Karar No: 2022/2123, Tarih: 15.03.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/7575 E.  ,  2022/2123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince verilen 06/07/2021 tarihli ve 2021/15 Esas, 2021/951 Karar sayılı karar yasal süre içerisinde davacı vekili tarafından duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; duruşma günü olarak saptanan 15.03.2022 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalı vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, 8354 ada 4 parsel sayılı taşınmazı ile 8336 ada 2 parsel sayılı taşınmazdaki 13/800 payını davalı Vakfa zihinsel engelli çocuklar için okul ve bakım merkezi yapılarak adının verilmesi şartı ile bağışladığını, ancak davalı Vakfın taşınmaz üzerine 10 yıldır hiçbir yapı inşaa etmediğini, bağıştan rücu koşullarının oluştuğunu ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile adına tesciline, ayrıca taşınmazı 10 yıldır kullanamaması nedeniyle 1.000,00 TL maddi tazminat ve 1.500,00 TL manevi tazminatın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı, vakıf merkezinin Ankara olması nedeniyle Ankara Mahkemelerinin yetkili olduğunu, topluma yararlı vakıf olduklarını, dava konusu taşınmaz bağışlarının vakfın amacına hizmet edilmesi için kabul edildiğini, ancak taşınmazların paylı mülkiyete sahip olup tüm maliklerin rızası olmadan ifrazen taksim yapılamadığı, taşınmazların müşterek mülkiyet sorununun çözülerek okul yapımına uygun hale gelmesi ile birlikte bağışlama şartlarını yerine getireceklerini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davalı tarafça bağış şartlarının yerine getirilmesi için gereken koşulların oluşmadığı, bağışlama şartlarının kabul edilebilir bir sebeple yerine getirilemediği, bağıştan rücu şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen kararın davacı tarafça istinafı üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince, İlçe Belediyesi tarafından 1/1000 ölçekli imar uygulaması yapılıp yapılmadığının ilgili belediyeden sorulması, yargılama sonunda sözlü yargılama için taraflara süre talep edip etmedikleri sorularak, taraflarca süre talep edilmesi durumunda sözlü yargılama için gün tayin edilmesi gerektiği gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak dosyanın mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; gönderme kararı üzerine yapılan yargılama sonucunda İlk Derece Mahkemesince, imar durumu nedeniyle bağış koşulunun yerine getirilme olanağının bulunmadığı TBK'nın 295. maddesinde düzenlenen bağıştan rücu şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

Taşınmazın bulunduğu alanın 2009 yılında yapılan imar uygulamasında konut imar alanı olarak belirlendiğini, davalının 2009 yılında imar uygulaması nedeniyle ortaya çıkan ifa imkansızlığını derhal davacıya bildirmesi gerekirken 2012 yılına kadar geçerli olan bu imar planı iptal edilene kadar davacıya hiç bir bildirimde bulunmadığını, davacıya ait taşınmazların 2008 yılında davalı kuruma üç şart ile bağışlandığını, bu şartların bağış yapılan yerin davalı kurumca üçüncü kişilere satılmayacağı, taşınmazlar üzerine zihinsel engelli çocuklar için okul ya da bakım merkezi yapılacağı ve yapılacak merkeze “...” adının verileceği olduğunu, davacının bağış yaptığı tarihte 59 yaşında olduğunu, davacının bağış şartlarının yerine getirilemeyecek olduğunu öngörebilseydi bu bağışlama işlemini hiç yapmayacağını, davacının halen 73 yaşında olup, bağışlama işleminin üzerinden 13 yıl geçmesine rağmen dava konusu olan ve bağış yapılan alanlar üzerinde herhangi bir yapılaşma yapılmadığını, davacının bu bağışlama işleminden öngördüğü faydayı sağlayamadığını, 2009 yılında dava konusu yere ilişkin imar uygulamalarının kesinleştiğini ve 2012 yılına kadar söz konusu yerlerin imarlı hale geldiğini, ancak daha sonra imar planı için açılan iptal davası neticesinde imar planının iptal edildiğini, davalı tarafın somut imkansızlığı gidermek amacıyla 4 yıl boyunca imar planında değişiklik yapılmasına ilişkin hiç bir başvuruda bulunmadığını, bu durumun da davalının kusurunu ortaya koyduğunu, şartın yerine getirilmesinin imkansız hale geldiğinin davalı tarafça davacıya bildirilmediğini, dava konusu taşınmazların ... planında konut alanı olarak düzenlenmesi nedeniyle davalı tarafça borcun yerine getirilmesinin imkansız hale geldiğini, bu durumda da davalının taşınmazları iade etmesi gerektiğini belirterek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

3. Gerekçe ve Sonuç

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 06/07/2021 tarihli ve 2021/15 Esas, 2021/951 Karar sayılı kararıyla; davacı tarafından dava konusu taşınmazların üçüncü şahıslara satılmayacağı, taşınmazlar üzerine zihinsel engelli çocuklar için okul ya da bakım merkezi yapılacağı ve yapılacak merkeze “...” adının verilmesi şartıyla davalıya bağışlandığı, dava konusu taşınmazların bulunduğu alanda henüz 1/1000 ölçekli ... Planının hazırlanmadığı, bu nedenle taşınmazların bulunduğu yerin okul yeri-eğitim alanı olup olmayacağının henüz kesinleşmediği, davacının özgür iradesi ile bağışlamayı yaptığı, davacı tarafın ileri sürdüğü hususların bağışlamadan rücu şartları arasında yer almadığı, Yenişehir Belediyesinden gelen yazı cevabına göre dava konusu parsellerin bulunduğu alanda Mersin Büyük Şehir Belediyesinin 1/5000 ölçekli ... Planının onaylandığı, ancak ilçe belediyesince 1/1000 ölçekli ... Planı çalışmalarının devam ettiğinin bildirildiği, davacının bağışlamasının süre koşuluna bağlanmadığı, Türk Borçlar Kanunu’nun 295. maddesindeki bağıştan dönme koşullarının dosya kapsamı itibariyle oluşmadığı, davacının TBK’nın 136 v.d. maddeleri uyarınca ifa imkansızlığı nedeniyle artık bağışın yerine getirilemeyeceğini ileri sürerek, davanın kabulünü talep etse de, henüz taşınmazın bulunduğu alanda 1/1000 ölçekli ... Planının hazırlanmadığı,ifanın imkansız hale gelip gelmeyeceğinin,özel mülke konu olup olamayacağının henüz belirli olmadığı, davanın reddine karar verilmesinin doğru olduğu, mahkeme kararında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ile Mahkemece davalının bağış şartlarını yerine getirmek için işlem yapıp yapmadığının yeterince araştırılmadığını, bağışlama şartının yerine getirilmemesinde davalı tarafın açık şekilde kusuru bulunduğunu, davalı tarafın bağışlama şartlarını yerine getirebilmek için yıllarca hiç bir yasal başvuruda ve girişimde bulunmadığını, davalı tarafın gerekli yasal başvuruları yapması durumunda şimdiye dek bağışlama şartının yerine getirilebileceğini, bu nedenle davacının bağışlamadan dönme hakkının bulunduğunu belirterek, Bölge Adliye Mahkemesi hükmünün bozularak, davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, koşullu bağıştan rücu hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk