muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5643, Karar No: 2012/22910, Tarih: 05.11.2012

Hükmedilen adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında uygulanan kanun maddesinin TCK'nın 52/4. maddesi yerine TCK'nın 52/1. maddesi olarak yanlış gösterilmesi, bozma öncesi hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edildiği ve Yargıtay bozma ilamının sanık lehine olduğu gözetilmeksizin, bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığın ödediği güvence bedelinden tahsiline karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün adli para cezasının taksitlendirilmesi konulu 6. paragrafındaki “TCK'nın 52/1. maddesi” ibaresinin karardan çıkartılarak yerine “TCK'nın 52/4 maddesi” ibaresinin yazılması, hükmün yargılama gideri ve güvence bedeli iadesi konulu 9. paragrafının karardan çıkartılarak yerine “CMK'nın 115. maddesi uyarınca sanığın 27.03.2006 tarihinde Rize Defterdarlığı Muhasebe Müdürlüğü'ne ödediği, 2.000-TL'lik güvenceden sanığın bozmadan önce sarfına sebebiyet verdiği toplam 107,50-TL yargılama giderinin mahsubu ile bakiye 1.892,50-TL'nin sanığa iadesine, bozmadan sonra yapılan 18,00-TL yargılama giderinin hazine üzerinde bırakılmasına” ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10949, Karar No: 2017/4237, Tarih: 04.05.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/10949 E.  ,  2017/4237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Borçlu şirketin ticareti terk edip etmediği yönünde şikayet tarihi itibariyle vergi dairesine verilen beyanname örnekleri istenilip sonucuna göre hukuki durumun takdiri yerine yazılı şekilde sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kabule göre de;

1)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2)Dava ve cezanın İİK’nın 354. maddesinde yazılı sebeplerin gerçekleşmesi durumunda düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3)01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 352/b maddesi yürürlükten kaldırılmış olup, hükmedilen cezanın şartları bulunduğu taktirde seçenek yaptırımlara çevrilmesine ve ertelenmesine bir engel bulunmadığı anlaşıldığından, sanığa ait sabıka kaydı dosya arasına alınarak sanık hakkında

tayin olunan cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmesi ve ertelenmesi hususunun karar yerinde tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2611, Karar No: 2022/7928, Tarih: 08.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2611 E.  ,  2022/7928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 18. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 13.11.2017 tarih ve 2015/1226 E- 2017/943 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 14.01.2021 tarih ve 2018/633 E- 2021/18 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 08.11.2022 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ...dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar ve distribütör arasında imzalanan 01.08.2012 tarihli Açık Satış Noktası Sözleşmesi uyarınca davalının müvekkilinin pazarlama, dağıtım ve satışını gerçekleştirdiği bira ürünlerini satmayı ve bulundurmayı, bira satışına ilişkin faaliyetlerini kısmamayı, bira satışını azaltacak davranış ve eylem içine girmemeyi, bira satışlarını artırmak için azami gayret göstermeyi kabul ve taahhüt ettiğini, davalının müvekkiline ait ürünlerin bulunurluğunu sağlamadığını, ürün alım- satımını azalttığını, tespit dosyasına sunulan bilirkişi raporu ve eklerine göre menüsünde müvekkili ürünlerinin tamamını bulundurmadığını, davacı görsellerinin/ demirbaşlarının kullanılmadığını, 2013 yılı Haziran ayından itibaren müvekkilinden ürün alımını %70- %75 oranında azalttığını, sözleşmenin 11. maddesi uyarınca müvekkilinin davalının işyerinin işletilmesine katkıda bulunmak için toplam 77.400.-TL katkı yaptığını, sözleşmenin 16. maddesinde davalının işletmeyi kısmen veya tamamen çalıştırmaması veya sözleşme hükümlerinden birini ihlal etmesi halinde katkı payını belirtilen faiziyle birlikte iadeyi ve 35.000 USD cezai şart ödemeyi kabul ettiğini ileri sürerek 77.400.-TL katkı bedelinin 08.10.2012 tarihinden itibaren işleyecek bankalarca uygulanan en yüksek kredi faizi ile birlikte tahsilini, 35.000 USD cezai şartın dava tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanunun 4/a maddesi uyarınca faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin 16. maddesinde öngörüldüğü şekilde bir feshin bulunmadığını, davacı ürünlerinde alım azaltmanın söz konusu olmadığını, müvekkilinin en çok sattığı ürünlerin davacıya ait fıçı bira ürünleri olduğunu, kutu ve şişe biraların ise daha az

Davalı vekili, sözleşmenin 16. maddesinde öngörüldüğü şekilde bir feshin bulunmadığını, davacı ürünlerinde alım azaltmanın söz konusu olmadığını, müvekkilinin en çok sattığı ürünlerin davacıya ait fıçı bira ürünleri olduğunu, kutu ve şişe biraların ise daha az

satıldığını, bunun ticari hayatın olağan sonucu olduğunu, ürün alımının azaltıldığı anlamına gelmediğini, müvekkilinin menülerinde davacının tüm ürünlerine yer verildiğini, katkı bedelinin dekorasyon ve satış geliştirme faaliyetine katkı için ödendiğini, geri ödemenin şekline dair sözleşmenin 11. maddesinin üstünün çizildiğini, müvekkilinin davacı markasını işyerinde gözönünde tuttuğunu, sözleşme aykırı bir davranışın sergilenmediğini, cezai şart istenemeyeceğini, mevzuatta işyeri tabelalarında alkollü içki markalarının ve logolarının bulunmasının yasaklandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi kök ve ek raporları ile tüm dosya kapsamına göre, sözleşmede davalının alacağı ürüne belli bir kota konulmadığı, sözleşmenin ürün satışı konusunda adet bölümünün boş bırakıldığı, aynı maddede davalının iş yerinde bira satışlarını arttırmak için azami gayret göstereceğinin belirtildiği, işleticinin planlanan bir hedefe ulaşamadığı durumda şirketin (davacı) sözleşmeyi feshedemeyeceği gibi, cezai şart da dahil olmak üzere hiçbir tazminatı işleticiden (davalı) talep edemeyeceğinin hüküm altına alındığı, sözleşmenin 22. maddesinde de, davacının nihai satış noktaları ile akdetmiş olduğu, münhasırlık içeren tek elden satın alma sözleşmelerinden 2002/2 sayılı tebliğ ile tanınan muafiyetin geri alınmasına dair Rekabet Kurulunun 22.04.2005 tarihli kararı ile ilgili olarak Danıştay tarafından yürütmeyi durdurma veya iptal kararları verilirse, tarafların münhasırlık hükümlerini içeren yeni tek elden satın alma sözleşmesini imzalayacakları, aksi takdirde sözleşmenin haklı fesih sayılacağının kararlaştırılacağı, taraflar arasında tek elden satın alma sözleşmesi bulunmadığı, sözleşmenin 9/C maddesinin bir bütün olarak değerlendirilmesinde hem davalı işleticinin hedef olarak her yıl davacı şirket ürünlerinin sözleşmesi süresince kaç adet satılacağı konusunda bir kota konulmadığı, 9/C maddesinin devamında da işleticinin planlanan bir hedefe ulaşamadığı durumda şirketin (davacı) sözleşmeyi feshedemeyeceği gibi, cezai şartta dahil olmak üzere hiçbir tazminatı işleticiden (davalı) talep edemeyeceğinin hüküm altına alındığı, yine sözleşmenin 22. maddesinde taraflar arasındaki tek elden satın alma sözleşmesinin bulunmadığının da gözetildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, tespit raporunda davalının işyerinin faal olduğu, Efes ve Bomonti marka biralar ile farklı bir firmaya ait biraların satıldığı, Efes ve Tuborg fıçı kulesinin aktif iken Bomonti Kulesinin aktif olmadığı, menüde Efes ürünlerinin yer aldığı, marka/logo taşıyan demirbaş bulunmadığı, sadece bardak altlıklarının olduğu, davalının ürün tedariki ile ilgili olarak fatura ibraz edebildiği hususlarının belirlendiği, sadece aktif halde olmayan Bomonti fıçı kulesi dışında sözleşmeye aykırı bir husus tespit edilmediği, kaldı ki bir tek fıçı kulesi ile alım miktarlarında düşüş olması arasında illiyet bağı bulunduğuna dair bir tespit ve bilirkişi görüşü bulunmadığı, mahkemece alınan raporlarda da, davacının 2014 yılından itibaren önceki yıllara göre daha az alım yaptığının saptandığı, mahkemenin sadece satış kotası bulunmamasını davanın reddine gerekçe yapmasının doğru görülmediği, Bomonti markasına ait fıçı kulesinin aktif olmamasının kimden kaynaklandığının tespitinin mümkün olmadığı, bu haliyle davalı tarafın sözleşmeye aykırı davrandığı sonucuna ulaşılamayacağı, yine davalı tarafından sözleşme ile belirli sürede belirli satış adetine ulaşılmasına yönelik taahhütte bulunulmadığından, arz talep durumuna göre işletmecinin belli bir markayı daha fazla veya daha az satmak durumunda kalacağı, 24.05.2013 tarihinde kabul edilen 6487 sayılı Yasa ile 8.6.1942 tarihli ve 4250 sayılı İspirto ve İspirtolu İçkiler İnhisarı Kanununun mülga 6 ncı maddesinin yeniden düzenlendiği, alkollü içkilerin her ne surette olursa olsun reklamı ve tüketicilere yönelik tanıtımının yapılamayacağı, açık alkollü içki satışı yapmaya ilişkin izin belgesi olan işletmelerde servis amaçlı materyallerde marka, amblem ve logo kullanılabileceği, T.C. Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu Sektörel Rekabet ve Tüketici Hakları Daire Başkanlığı, Tütün Mamulleri ve Alkollü İçkilerin Satışına ve Sunumuna İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmelik’te yapılan değişiklikler gereği reklam ve tanıtımda uygulanacak geçiş süreleri ile ilgili açıklamasında, Yönetmeliğin Geçici 8. maddesi çerçevesinde, İşyerlerinde alkollü içkilerin her türlü reklam ve tanıtımını içeren taşınabilir veya sabit totem, branda, şemsiye, gölgelik ve tentelerin, İşyerlerinin içinde bulunan reklam ve tanıtım amaçlı her türlü materyalin, 18.03.2014 tarihinden itibaren kullanılmasının yasaklandığı, alkollü içkilerin reklam ve tanıtımını içeren her türlü tabelanın, 11.06.2014 tarihinden itibaren işyerlerinin içinde veya dışında bulundurulamayacağı, alkollü içki reklamı içeren raf ve stantların 18.09.2014 tarihinden itibaren kullanımının men edildiği, perakende alkollü içki satışı yapılan işyerlerinde alkollü içkilerin konulduğu ve üzerinde alkollü içkilerin marka, amblem ve logosu bulunan mevcut soğutucuların, işyerlerinin kapalı bölümlerinde bulunması kaydıyla 10.06

.06.2014 tarihinden itibaren işyerlerinin içinde veya dışında bulundurulamayacağı, alkollü içki reklamı içeren raf ve stantların 18.09.2014 tarihinden itibaren kullanımının men edildiği, perakende alkollü içki satışı yapılan işyerlerinde alkollü içkilerin konulduğu ve üzerinde alkollü içkilerin marka, amblem ve logosu bulunan mevcut soğutucuların, işyerlerinin kapalı bölümlerinde bulunması kaydıyla 10.06.2016 tarihine kadar kullanılabileceği, 4250 sayılı Kanunun ve Yönetmeliğin anılan hükümleri çerçevesinde, perakende ya da açık alkollü içki satışı yapılan işletmelerde reklam ve tanıtım uygulamalarına ilişkin sürelere riayet edilmesi ve söz konusu uygulamaların ilgili mevzuat hükümlerine uygun olarak gerçekleştirilmesinin gerektiği, yasal düzenlemeler çerçevesinde davalının satışlarındaki düşüşün beklenen/ beklenmesi gereken bir hadise olduğu, davalının sözleşmeye aykırı davranarak ve sözleşmeden beklenen objektif çalışma gayretini göstermediği yönünde bir delil bulunmadığı gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun HMK 353/1-b - 2 maddesi gereğince kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının gerekçe itibari ile kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 08/11/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8798, Karar No: 2021/14336, Tarih: 02.12.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/8798 E.  ,  2021/14336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki çekişmeli taşınmazın kesinleşen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı Hazine vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, çekişmeli taşınmazın kesinleşen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararına uyularak davanın kısmen kabulü ile toplam 58.628,80 TL tazminat bedelinin davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden; ... İli, ... İlçesi, ... Köyü, 2523 parsel sayılı 480 m² yüzölçümlü müfrez tarla vasıflı taşınmazın tamamının Hazine tarafından açılan dava sonucunda ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2005/408 Esas, 2006/274 Karar sayılı ilamı ile kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle tapu kaydının iptaline, kıyı olarak kamuya terkinine karar verildiği, kararın temyiz incelemesinden geçerek 11.05.2007 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın 10.03.2010 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; tapu kaydı mahkeme kararı ile iptal edilen arsa niteliğindeki ... İli, ... İlçesi, ... Köyü, 2523 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak tazminata hükmolunmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davalı Hazine harçtan muaf olduğu halde aleyhine harca hükmedilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacı tarafça yatırılan 594,00 TL peşin harç ile 371,25 TL ıslah harcının karar kesinleştiğinde talep halinde davacı tarafa iadesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3429, Karar No: 2015/17706, Tarih: 20.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/3429 E.  ,  2015/17706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaali Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/10/2014

NUMARASI : 2013/503-2014/776

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın baraj gölalanı olarak tapudan terkini davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 20.10.2015 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

.... Belediye Başkanlığı’nın 07.03.2014 günlü yazısında dava konusu taşınmazla ilgili “1/1000 ölçekli imar planı dışında, mücavir saha içerisinde, etrafı meskun değil, belediye hizmetlerinden kısmen yararlanır, arsa vasfında değildir” denilmekle birlikte, aynı belediyenin aynı ada içerisinde bulunan komşu 103 ada 25 parsel sayılı taşınmazla ilgili 25.02.2014 günlü yazısında “taşınmazın imar planı dâhilinde, etrafı meskun, her türlü belediye hizmetlerinden yararlanır, arsa vasfındadır” şeklinde ifadeler kullanıldığı, fen bilirkişisi raporunda ise 103 ada 25 parsel sayılı taşınmazın imar planına 80 metre mesafede olduğu belirtilmektedir. Bu çelişkinin giderilmesi amacıyla;

a) Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 19.12.2013 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının .... Belediye Başkanlığından yeniden sorularak,

b) Dava konusu taşınmazın .... Belediye Başkanlığı’nın halihazır haritasındaki konumu işaretlettirilerek, taşınmazın (imar plan sınırı gösterilmek suretiyle) imar planına, en yakın yerleşim yerine, sosyal tesis gibi cazibe merkezlerine ve ticari nitelikte olan yerlere olan mesafeleri fen bilirkişi tarafından işaretlettirildikten sonra,

Alınan cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34, Karar No: 2016/8824, Tarih: 11.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/34 E.  ,  2016/8824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti farkı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde kredi biriminde yönetici olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edilmesine üzerine açtığı işe iade davasının lehine sonuçlandığını, işverence işe başlatılmayıp bir kısım ödeme yapldığını ancak haklarının tam olarak karşılanmadığını ileri sürerek, fark kıdem ve ihbar tazminatı ile işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinin tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, zamanaşımı def'ini öne sürüp, davacıya tüm haklarının ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, kesinleşen işe iade kararı üzerine davacının işe başlatılmadığı, işverence bir kısım ödeme yapılmış ise de ödemelerin eksik olup, davacı taleplerinin yerinde olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşe iade davası sonunda işçinin başvurusu sonrası işverenin işe başlatmaması ve buna bağlı olarak işe boşta geçen süreye ait ücret konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 21 inci maddesinin beşinci fıkrasına göre, işçi kesinleşen mahkeme kararının kendisine tebliğinden itibaren on iş günü içinde işe başlamak için işverene başvuruda bulunmak zorundadır. Aksi halde işverence yapılan fesih geçeri bir feshin sonuçlarını doğurur.

İşveren işe iade için başvuran işçiyi (1) ay içinde işe başlatmak zorundadır. Aksi halde en az dört, en fazla sekiz aylık ücret tutarında belirlenen iş güvencesi tazminatı ile boşta geçen süreye ait en çok dört aya kadar ücret ve diğer hakları işçiye ödemek zorundadır.

İşçinin işe iade sonrasında başvurusuna rağmen işe başlatılmaması halinde, işe başlatılmayacağının sözlü ya da eylemli olarak açıklandığı tarihte veya bir aylık başlatma süresinin sonunda iş sözleşmesi işverence feshedilmiş sayılır.