muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12519, Karar No: 2013/18687, Tarih: 10.12.2013

Sair temyiz itirazı yerinde değil ise de;

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren bazı kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanun’un 21 maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6'ncı maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında, bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile Değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenledir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup, doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; ilam tarihi 15.05.2012 olup, borçlunun araçlarına ve taşınmazlarına çeşitli tarihlerde haciz konulmuş, hesaplarına haciz ihbarnameleri gönderilmiştir. Bir kısım haciz tarihleri itibariyle 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiğinden ve o tarih itibariyle yürürlükte olan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6.maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan İdare eyleminin ilam içeriğinden 1983 yılından sonra olduğu anlaşıldığından, bu durumda, borçlu İdare'nin haczi kabil mal varlığı üzerine haciz konulması mümkündür.

O halde Mahkemece, şikayetin reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulüne ve takip dosyasındaki tüm hacizlerin iptaline karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre alacaklı vekilinin sair temyiz itirazının incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 10.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2022/8233, Karar No: 2022/9594, Tarih: 29.09.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/8233 E.  ,  2022/9594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Temyiz incelemesinin duruşmalı yapılmasına işin ivediliği ve niteliği nedeniyle 5311 Sayılı Kanunla değişik İİK'nin 366. maddesi hükmü uygun bulunmadığından bu yöndeki isteğin reddine oy birliği ile karar verildikten sonra işin esası incelendi:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, esas ve birleşen dava şikayetçilerinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacılar aleyhine takdir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

"İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı

ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder." hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir." hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçiler aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçiler aleyhine ihale bedelinin %10'u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

1-Şikayetçilerin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi’nin 28/04/2022 tarih ve 2022/902 E. - 2022/1197 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

Sonuç:

1-Şikayetçilerin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi’nin 28/04/2022 tarih ve 2022/902 E. - 2022/1197 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-... 2. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 12/01/2022 tarih ve 2020/145 E. - 2022/24 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin “1 numaralı bendinde yer alan “% 10’u tutarında 565.000,00 TL” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “% 5’i” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa' nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 29/09/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19877, Karar No: 2014/16737, Tarih: 17.12.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/19877 E.  ,  2014/16737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraf vekilleri temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dilekçesinde; müvekkili olduğu ...'nün davalı ...'ye Ağustos 2011 itibariyle su aboneliği nedeniyle toplam borcunun 127.014,91 TL'ye çıktığını, .... Belediyesi'nin Üniversitenin Makine Fabrikası Yerleşkesinde hiçbir temiz su ve kanalizasyon hizmeti sunmadığı halde, atık su bedeli adı altında ücret talep etmesinin hiçbir hukuki ve yasal dayanağının bulunmadığını, 119989 Nolu Su Abonelik Sözleşmesinin iptaline ve 119989 Nolu Su Abone Sözleşmesinden dolayı müvekkili olduğu Harran Üniversitesi Rektörlüğünün .... Belediye Başkanlığına borçlu olmadıklarının tespitine ve davalarının kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, refakate alınan makine ve inşaat mühendisleri ile birlikte yapılan keşif sonucu düzenlenen ilk bilirkişi raporunda; davacı ...'nin davalı ... Belediyesi'ne atık su bertaraf bedeli ödemesinde bir sakınca olmadığı kanaati getirildiğini, ayrıca .... Belediyesi'nin yerleşkeye herhangi bir temiz su bağlantısının bulunmamasından ötürü Belediye Meclis kararının 6. maddesi gereği; kuyu suları; kuyu suyu kullanan tüm abone tiplerinde tarifenin %50'si oranında su tüketim bedeli alınması (kanal hizmeti verilip verilmediğine bakılmaksızın) denildiğinden, her ne kadar abone kuyu suyu kullanıyor olsa bile tahakkuk eden bedelin %50'sini ödemek zorunda olduğu kanaatine varıldığı bildirilmiştir.

Davacı vekilinin bilirkişi raporuna itirazlarının değerlendirilmesi açısından, dosyanın kül halinde, ... Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilerek taraf iddiaları, talepleri ve bilirkişi raporuna karşı davacı tarafın itirazlarının değerlendirilmesi ve varsa alacak miktarı açısından üniversite öğretim görevlilerinden oluşturulan,Hukukçu Makine ve

Davacı vekilinin bilirkişi raporuna itirazlarının değerlendirilmesi açısından, dosyanın kül halinde, ... Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilerek taraf iddiaları, talepleri ve bilirkişi raporuna karşı davacı tarafın itirazlarının değerlendirilmesi ve varsa alacak miktarı açısından üniversite öğretim görevlilerinden oluşturulan,Hukukçu Makine ve

İnşaat Mühendisi bilirkişi heyetine tevdii edilmesi ve istenilen hususlarda rapor tanzimi istenilmesi üzerine; alınan, 25/06/2013 tarihli raporda; "Dava konusu ihtilafın, abone statüsündeki davacının atık su toplama, arıtma ve bertaraf ücreti ödemekle yükümlü olup olmadığı noktasında toplandığının anlaşıldığı, tarafların ittifakla dayandığı ve atıksu bedeli ödemekle yükümlü olmanın şartlarının belirlendiği Çevre Kanunu'nun 11. Maddesine göre; atık su alt yapı sistemlerini kullanan ve/veya kullanacakların, bağlantı sistemlerinin olup olmadığına bakılmaksızın; arıtma, onarım, ıslah ve temizleme harcamalarının tamamına kirlilik yükü ve atık su miktarı oranında katılmak zorunda olduklarını, bu hizmetlerden yararlananlardan, Belediye Meclisince ve bu maddede sorumluluk verilen diğer idarelerce belirlenecek tarifeye göre atık su toplama, arıtma ve bertaraf alınacağının düzenlendiği, atık su toplama, arıtma ve bertaraf ücreti alınabilmesi için öncelikle abonenin atık su alt yapı sistemlerini kullanıyor ve/veya kullanacak olmasının gerektiği, tüm dosya içeriğinden, davacı üniversitenin atık sularını Belediyeye ait kanalizasyon şebekesine değil; makine fabrikasında bulunan fosseptik çukuruna boşalttığı, dolayısıyla atık su alt yapı sistemlerini kullanmadığı, bu sebeple arıtma, onarım, ıslah ve temizleme hizmetlerinden de yararlanmış sayılmayacağı düşüncesiyle atıksu bedeli ödemekle yükümlü olmayacağı kanaatinin oluştuğunu, açıklanan hususların davacının abonelik sözleşmesinin iptalini gerektirici nitelikte olmadığını, ancak kanuna aykırılık sebebiyle abonelik sözleşmesine dayanılarak atıksu bedeli alınamayacağının anlaşılmış olduğu, davaya konu menfi tespit talebi ile ilgili olarak davacıya tahakkuk eden borcun %50'sinin Kanal Kullanım Bedeli adı ile atık su bedeli olarak tahakkuk ettiği, dolayısıyla davacının tahakkuk eden, 127.014,92 TL'nin yarısına isabet eden kısım kadar borçlu olmayacağı kanaatinin oluştuğu, buna göre davacının, davalı belediyeye; 127.014,92/2=63.507,46 TL miktarında borçlu olmadığı kanaatinin oluştuğunu, incelemeler sonucunda abonelik sözleşmesinin iptalini gerektirici sebep bulunmadığı, ancak kanuna aykırılık sebebiyle abonelik sözleşmesine dayanılarak atıksu bedeli alınamayacağı, buna göre davacının tahakkuk eden 127.014,91 TL'nin yarısına isabet eden 63.507,46 TL miktarında borçlu olmadığı kanaatinin oluştuğunun" bildirildiği görülmüştür.

Mahkemece; alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulü ile davacının 119989 nolu su aboneliğinin iptaline yönelik talebinin reddine, davacının 119989 nolu su abone sözleşmesinden kaynaklı davalı belediyeye 63.507,46 TL borçlu olmadığının tespitine; fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Tarafların ilk rapora itirazları üzerine alınan bilirkişi raporunda; “...davacı üniversitenin atık sularını Belediyeye ait kanalizasyon şebekesine değil; makine fabrikasında bulunan fosseptik çukuruna boşalttığı, dolayısıyla atık su alt yapı sistemlerini kullanmadığı, bu sebeple arıtma onarım, ıslah ve temizleme hizmetlerinden de yararlanmış sayılmayacağı düşüncesiyle atıksu bedeli ödemekle yükümlü olmayacağı kanaatinin oluştuğunu, açıklanan hususların davacının abonelik sözleşmesinin iptalini gerektirici nitelikte olmadığını, ancak

kanuna aykırılık sebebiyle abonelik sözleşmesine dayanılarak atıksu bedeli alınamayacağının anlaşılmış olduğu,...” belirtilmesine rağmen; raporun sonuç kısmında herhangi bir dayanak gösterilmeksizin davacıya tahakkuk eden borcun %50 sinin kanal kullanım bedeli adı ile atık su bedeli olarak tahakkuk ettiği; dolayısıyla davacının tahakkuk eden 127.014,92 TL'nin yarısına isabet eden kısım kadar (63.507,46) borçlu olmadığı sonucuna varılmış, ve kendi içinde çelişkiler içeren sözkonusu rapora dayalı olarak hüküm tesisi cihetine gidilmiştir.

Dosya içeriğinde mevcut bilirkişi raporlarında olay tarihinde yürürlükte bulunan .... Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü Tarifeler Yönetmeliği gözönünde tutulmamış; sözkonusu yönetmeliğin atık su aboneliğine ilişkin 26 ve 37 . maddelere ilişkin herhangi bir değerlendirme yapılmamıştır .

Bu nedenle, davacının menfi tespit talebinde bulunduğu borç tahakkuklarının gerçekleştiği dönemde yürürlükte olan .... Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü Tarifeler Yönetmeliğinin dosyaya celbiyle; dosyanın alanında uzman üçlü bilirkişi kuruluna tevdiiyle davacının sorumlu olacağı bedelin tayin ve tespiti gerekirken; eksik incelemeye dayalı ve kendi içinde çelişkiler içeren bilirkişi raporu esas alınarak hüküm tesisi isabetsiz olup, bozmayı gerektirir .

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.