muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/294, Karar No: 2017/3141, Tarih: 29.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/294 E.  ,  2017/3141 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 06/10/2015 tarih ve sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil sigorta şirketi tarafından birleşik ürün abonman ve ürün sigorta poliçesi ile sigortalanan sigortalı kiracı olduğu binanın aşırı yağış nedeni ile çatı oluklarının suyu tahliye edememesi sonucu suların sigortalı işyerine sirayeti ile 17/06/2013 tarihinde hasarlandığının, hasarın ihbarı üzerine her iki poliçeden de hasar dosyası açıldığının, birleşik ürün abonman poliçesinden ekspertiz incelemesinde 3.814,00 TL emtea hasarı, ürün sigorta poliçesinden ekspertiz incelemesinde 5.015,00 TL demirbaş hasarı olduğunun tespit edildiği ve hasar bedelinin 17/09/2013 tarihinde hak sahibi sigortalıya ödendiğinin, ekspertiz raporlarına göre her iki hasarın sebebinin aynı olduğunun, davalının binanın tamamının mal sahibi olması ve kusursuz sorumluluğunun bulunması sebebi ile olayda ki sorumluluğun tamamen davalıya ait olduğunu ileri sürerek şimdilik 8.829,00 TL rücuen tazminat alacağının hak sahibine ödeme tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, olay günü bölgede aşırı yağış meydana geldiğinin ortada mücbir sebep olduğunun,müvekkilinin tüm önlemleri almış ve bina bakımından tüm sorumluluğu yerine getirdiğinin, sigorta şirketi sigorta yaparken binanın durumuna, bulunduğu bölgeye ve sair istatistiklere bakarak sigorta yaptığının, haziran ayında aynı bölgede pek çok yaralanma ve maddi kayıba yol açan yağışın mücbir sebep olarak kabul edilmesi gerektiği, meydana gelen hasardan müvekkiline rücu edilemeyeceğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sigortalının kiracı olarak bulunduğu binanın çatısı ve çatı oluklarının her türlü yağışa karşı etkilenmeyecek şekilde imal edilmesi gerekirken bu hususa dikkat edilmediği, çatı oluklarında biriken suların logara yada ana kanallara boşaltımında yardımcı olan tahliye iniş borularının zemine bağlantılarının hatalı yapıldığı, şiddetli yağmur halinde yatay pvc tahliye boruları ters basınç nedeni ile geri tepme sonucu çatı oluklarının taşmasına sebebiyet vermesi nedeniyle, sigorta şirketinin sigortalısına ödediği bedeli davalı bina sahibine rücu edebileceği, bina sahibinin zarardan sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

./..

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

./..

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, ürün sigorta poliçesi ve birleşik ürün abonman sigorta poliçesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkin olup, rücuen tazminat davaları, sigortalı kimsenin sorumlu kişiye karşı açmış olduğu bir dava gibi değerlendirilerek görevli mahkemenin belirlenmesi gerekir .Davacı ... şirketi halefiyet hakkına dayalı olarak bu davayı açtığına göre, halefi olduğu sigortalı ile davalı arasındaki ilişkinin mahiyetine bakılarak görevli mahkeme tespit edilecektir. Davacının sigortalısı ile davalı arasında düzenlenen kira ilişkisi mevcut olduğu nazara alındığında, dava, HMK'nın 4. maddesine göre görev alanındadır. Açıklanan nedenlerle mahkemenin uyuşmazlıkta görevli olmaması, ihtilafın görev alanına girmesi nedeniyle HMK 114 ve 115 maddesi gereğince dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde işin esasının incelenerek hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

2-Bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle kararın re’sen BOZULMASINA, (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 29/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10755, Karar No: 2014/15552, Tarih: 24.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/10755 E.  ,  2014/15552 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Manisa 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 27.03.2014

No : 2013/190-2014/197

Dava, yersiz sağlık harcamalarının tahsili amacıyla Kurum tarafından başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali, takibin devamı ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 31.03.2004 tarihinde kesinleşen hak sahibi kız çocuğuna, yaşamını yitiren Bağ-Kur sigortalısı babası üzerinden bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle, Kurumca gerçekleştirilen işlemle kesilerek, 07.11.2008 - 05.12.2010 dönemindeki yersiz sağlık harcamalarının tahsiline yönelik icra takibi yapıldığı, takibe itiraz üzerine işbu davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin 2. fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir.

İnceleme konusu davada mahkemece gerekli inceleme ve araştırmanın yapıldığı anlaşılmakla; hak sahibi ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin farklı olduğunu gösteren Sandık Seçmen Listeleri, ayrı aile hekimliğine kayıtlı olduklarına dair belgeler, çevresel soruşturmaya dayalı denetim raporu ile denetim elemanı dışındaki tanıkların birlikte yaşama olgusunu desteklemeyen beyanları ve tüm dosya kapsamı hep birlikte değerlendirildiğinde, davalı ile boşandığı eşinin fiili olarak birlikte yaşamadıkları anlaşılmaktadır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1147, Karar No: 2018/5842, Tarih: 10.12.2018

**20. Ceza Dairesi         2018/1147 E.  ,  2018/5842 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde; fiziki takibin hukuka aykırı olduğuna, fikri içtima hükümlerinin şartlarının bulunmadığına, sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına dair temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

13.03.2016 tarihinde sanık ... ile tanık ...’in içinde bulunduğu araçta ele geçen uyuşturucu maddeye ilişkin kriminal raporun onaysız fotokopi olduğu; 17.03.2016 tarihinde tanık ...’ya uyuşturucu madde satılması olayına ilişkin ilk derece Mahkemesinin gerekçesinde belirttiği “İST-KİM-16-6751” sayılı raporun 11.04.2016 tarihli üst yazısında söz konusu raporun “Özgür Korkmaz” isimli şahıstan ele geçen uyuşturucu maddeye ilişkin olduğunun belirtildiği, dosyada bulunan bir diğer kriminal raporda (İST-KİM-16-6742) ise “Evrak Tarih ve Sayısı” kısmında “...2016/Suç No:72” ibaresinin yazılı olduğu, kolluk fezlekesinde 17.03.2016 tarihinde tanık Önder’e uyuşturucu madde satılması olayının suç numarasının ise “2016/77” olarak belirtildiği ve söz konusu raporların da onaysız fotokopi olup 17.03.2016 tarihli olaya ilişkin olup olmadıkları hususunda tereddüt oluştuğu anlaşıldığından; her iki olayda ele geçen uyuşturucu maddelerin analizlerine ilişkin kriminal raporların asılları veya onaylı örneklerinin dosyaya alınarak sanığın hukuki durumunun ve sanık hakkında TCK’nın 43. maddesinin uygulanıp uygulanamayacağının belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan,

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi'nin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararı hukuka aykırı bulunduğundan, 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre göz önüne alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin reddine, 10.12.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9146, Karar No: 2021/8912, Tarih: 21.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9146 E.  ,  2021/8912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu bakımından, 2009 takvim yılında en son Ocak ayında matrahlı beyanname verilmesi nedeniyle suç tarihinin, en aleyhe kabulle "31.01.2009" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2008 ve 31.01.2009 suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 21.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15134, Karar No: 2016/3073, Tarih: 15.03.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/15134 E.  ,  2016/3073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTAL, TESCİL VE TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptal, tescil ve tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis isteklerine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...'in kayden maliki olduğu 574 parsel sayılı taşınmazdaki 2/12 payını davalı yeğenine satış suretiyle temlik ettiğini, temlik tarihinde davalının 18 yaşından küçük olduğunu, temlikin saklı payı zedelemeye yönelik, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu iptali ve tescile, olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, taşınmazı bedeli karşılığında satın aldığını, mirasbırakanın davacılardan mal kaçırmasını gerektirecek bir durumun olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın gerçek değeri ile akit tablosundaki değer karşılaştırıldığında yapılan temlikin asıl amacının bağış olduğu ancak tapuda satış olarak gösterildiği, temlikin geçersiz olduğu gerekçesiyle tapu iptali ve tescil isteği yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...'in paydaşı olduğu 574 parsel sayılı taşınmazın 2/12 payını 20.10.2005 tarihli satış akti ile vekili aracılığıyla davalıya temlik ettiği, mirasbırakanın 18.02.2006 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak eşi davacı ... ile çocukları diğer davacılar ... ve ...'nin kaldığı kayden sabittir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706. , Türk Borçlar Kanunu'nun 237. (Borçlar Kanunu'nun 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtilmelidir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Bilindiği ve Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlendiği üzere "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olayların varlığını ispatla yükümlüdür". Yine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 190/1. maddesi gereğince "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir”.

Somut olayda, davacılar iddialarını ispat edecek deliller ortaya koymamışlar, tanık deliline de dayanmamışlardır.

Açıklanan bu olgular, yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde; dava konusu payın davalıya temlikinin muvazaalı olduğuna ilişkin iddianın kanıtlanamadığı sonucuna varılmaktadır.

Akitte gösterilen bedel ile akit tarihindeki gerçek bedel arasındaki farkın da tek başına muvazaanın delili olamayacağı açıktır.

Hâl böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4205, Karar No: 2021/10948, Tarih: 20.09.2021

**7. Ceza Dairesi         2019/4205 E.  ,  2021/10948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, tasfiye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Sanığın suça konu makaronlara yönelik eylemine ilişkin temyiz talebinin incelenmesinde;

Olay tarihinde sanığa ait iş yerinde yapılan aramada 92 kutu içinde 18.400 adet makaronun ele geçirildiği olayda; suç hakkında konu makaronlar için 4733 sayılı Yasanın 8/5. maddesinde öngörülen idari yaptırımı gerektiren kabahati oluşturduğu ve Kabahatler Kanunu'nun 24. maddesi uyarınca mahkemece sanığa idari yaptırım kararı verilmesi gerekmekte ise de idari para cezasının miktarına göre 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 20/2-c maddesinde yazılı soruşturma zamanaşımının dolmuş olduğu anlaşılmakla, sanığın ve katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, anılan maddeler uyarınca sanığa İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, dava konusu yerli makaronun 4733 sayılı Yasanın 8/9. ve 5326 sayılı Yasanın 18/1. maddeleri uyarınca mülkiyetinin kamuya geçirilmesine,

II) Sanığın suça konu kaçak sigaralara yönelik eylemine ilişkin temyiz talebinin incelenmesinde;

1. Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine

eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

2. Dosya kapsamından; sanığa kovuşturma aşamasında suça konu eşyanın gümrüklenmiş değerin iki katı tutarındaki miktar belirtilerek ödeme yapılması halinde cezasından yarı oranında indirileceğinin bildirilmişse de hüküm tarihinden önce yürürlükte olan 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık müessesinin soruşturma evresiyle sınırlı olduğunun gözetilmemesi, bununla beraber 14.11.2014 tarihli KEMT'te belirtilen ele geçen 93 paket sigaraya ilişkin KEMT varakası tanzim edilerek sanığa gümrüklenmiş değerin iki katının bildirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3. İddianamede müsaderesi talep edilen dava konusu kaçak sigaraların tümü hakkında müsadere kararı verilmesi gerekirken sadece adli emanetteki sigaraların müsaderesine karar verilmesi bununla beraber kaçak eşyanın 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi delaletiyle 54/4. maddesi gereği müsaderesine karar verilmesi gerekirken 5607 sayılı Yasanın 13. ve 16. maddeleri ile TCK'nun 54. maddesi uyarınca müsaderesine ve kaçak sigaraların müsaderesi ile yetinilmesi gerekirken tasfiyesine de hükmedilmesi,

3. Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan Gümrük İdaresi adına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1106, Karar No: 2020/3979, Tarih: 04.03.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/1106 E.  ,  2020/3979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/06/2019 tarih 2019/59 Esas 2019/558 Karar sayılı kararının temyiz edildiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanması hususunda bir karar verilmemiş ise de, anılan madde ve fıkrada belirtilen hak yoksunluklarının uygulanması hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olup, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren, 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 04/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/445, Karar No: 2020/5473, Tarih: 30.11.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/445 E.  ,  2020/5473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.03.2019 gün ve 2018/499 Esas, 2019/173 Karar sayılı hükümlere ilişkin istinaf başvurusunun çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hüküm yönünden esastan; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm açısından ise düzeltilerek esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesine göre takdiren duruşmasız yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmedilen cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-b. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin anılan hükme yönelik temyiz istemlerinin aynı Kanunun 298. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin aşamalardaki samimi anlatımları, savunma ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, ilk derece mahkemesince mağdurenin öğrenim gördüğü okulda müdür yardımcısı olarak görev yapan sanığın, bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik tarihlerde mağdurenin dudağından öperek kalçasına dokunma şeklindeki fiziksel temas içeren eylemlerinin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesi nedeniyle sarkıntılık düzeyinde kaldığı gözetilerek 5237 sayılı TCK’nın 103/1-c.2, 103/3-d, 43. maddelerine göre mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması karşısında, söz konusu karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı, katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 09.07.2019 gün ve 2019/1154 Esas, 2019/632 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmesine, 30.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.