muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/5748, Karar No: 2008/680, Tarih: 06.02.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/5748 E.  ,  2008/680 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesine dayalı iş bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Davalı reddini savunmuş, mahkemenin kısmen kabule dair kararı taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı, bir kısım ödemelerin davacının onayı ile çalışanlarına ve malzeme aldığı şahıslara yapıldığını savunmuş ve buna ilişkin ödeme belgeleri ibraz etmiştir. Davacı yapılan ödemelerin kendi adına olmadığını, olurunun da bulunmadığını belirterek itiraz etmiştir. Kural olarak üçüncü şahıslara yapılan bu ödemelerin davacı namına yapıldığının usulen kanıtlanması gerekir. Davacı kabul etmediğinden başkaca da kanıt ileri sürülemediğinden ödemelerin davacı alacağına karşılık yapıldığı kabul edilemez. Nevar ki, davalı cevap dilekçesinde “her türlü yasal delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış sayılacağından dava dışı kişilere yapılan ödemelerin davacının oluru ile iş bedeline mahsuben yapıldığı hususunda davacıya yemin teklifine hakkı olduğu davalıya hatırlatılmalı, sonucuna göre hükme varılmalıdır. Bu hususlar üzerinde durulmadan bilirkişi görüşü ile bağlı kalınarak yazılı şekilde davanın kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 38,40 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 06.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14000, Karar No: 2014/2050, Tarih: 11.02.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/14000 E.  ,  2014/2050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 6. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2013

NUMARASI : 2013/331-2013/461

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Şikayet eden borçlu İ.. M.. vekili icra mahkemesine başvurusunda özetle; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, muhtelif kurum ve bankalarda bulunan İ.. M.. alacaklarına haciz konulmasına karar verildiğini ve bu kapsamda ilgili yerlere haciz yazıları yazıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun'un 1. maddesiyle eklenen Geçici 6. ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesine göre, kamulaştırmasız elatma nedeniyle hüküm altına alınan tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğini, 2560 sayılı Kanun'un 27/1. maddesi gereğince İSKİ'ye ait taşınır ve taşınmaz malların Devlet malı sayılacağını bu nedenlerle yapılan haciz işleminin İİK'nun 82/1. maddesine de aykırı olduğunu açıklayarak, hacizlerin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, takip konusu ilamdaki alacağın kamulaştırmasız elatma tazminat alacağına ilişkin ve ilam tarihinin 30.06.2010'dan sonra olduğu nazara alınarak, 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 6.maddesi son ve Anayasa Mahkemesi'nce 01.11.2012 tarihinde iptaline karar verilse de henüz iptal kararı yürürlüğe girmeyen 6111 sayılı Yasa’nın geçici 2. maddesi hükümleri gereği idarenin mal, hak ve alacaklarının haczinin mümkün olmadığı gerekçesiyle şikayetin kabulü ile takip dosyasından konulan hacizlerin kaldırılmasına karar verilmiştir. Hüküm alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21 maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (T.. Y.. M.. Ü.. Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; ilam tarihi 30.01.2013 olup, borçlunun hak ve alacaklarının bulunduğu Vakıfbank Valide Sultan Şubesi'ne 20.03.2013 tarihli 1. Haciz İhbarnamesi gönderilmiştir. 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiğinden ve ilam tarihi itibariyle yürürlükte olan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6.maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından, kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, borçlu İdare'nin haczi kabil mal varlığı üzerine haciz konulması mümkün olup, Mahkemece, Kamulaştırma Yasası’na dayalı haczedilmezlik şikayetinin reddi ile diğer haczedilmezlik şikayeti değerlendirilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeyle şikayetin kabulü ve hacizlerin kaldırılması yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 11.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.

Başkan

Y. ULUÇ

Üye

N. ŞİMŞEK

Üye

B. ERENSEVİ

Üye

A. ERYILMAZ

Üye

N. BEYAZITOĞLU KUŞÇUOĞLU

AG.

Karşılaştırıldı
Yargıtay — Esas No: 2014/11020, Karar No: 2018/2546, Tarih: 13.03.2018

**10. Ceza Dairesi         2014/11020 E.  ,  2018/2546 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ...Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığın sorgusunun yapılması için ... Sulh Ceza Mahkemesi'ne talimat yazıldığı, yine ... Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü’ne sanığın SEGBİS sistemiyle savunmasının alınması için müzekkere yazıldığı, ancak talimatın eksiklikler sebebiyle, müzekkerenin ise sanığın cezaevinden Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğü’ne sevk edilmesi sebebiyle iade edilmesi üzerine talimatın gereği yerine getirilmeksizin iade edildiği görülmekle, sanık hakkında çağrıya uymama nedeni ve geçerli bir mazereti olup olmadığı sorulmadan mahkûmiyet hükmü kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 13.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3887, Karar No: 2025/1838, Tarih: 20.02.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/3887 E.  ,  2025/1838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/542 E., 2020/253 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Gebze 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2015 tarihli ve 2014/456 Esas, 2015/282 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62 ,53/6 maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.Gebze 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2015 tarihli ve 2014/456 Esas, 2015/282 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (12). Ceza Dairesinin 18.09.2019 tarihli ve 2018/712 Esas, 2019/9076 Karar sayılı kararı ile " cezada orantılılık ilkesi ile adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, en üst sınırdan teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle sanık hakkında çok fazla ceza tayini;" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Gebze 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.09.2020 tarihli ve 2019/542 Esas, 2020/253 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62 ,53/6 maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık müdafinin temyiz nedenleri; Verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, kusur durumuna ve sair nedenlere ilişkindir.

B. Müşteki vekilinin temyiz nedenleri; Ceza miktarına, takdiri indirim yapılmasına, vekalet ücretine ve sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece tüm dosya kapsamı dikkate alındığında; sanık ...'nin olaydan önce alkollü araç kullanması nedeniyle 2918 sayılı kanunun 48/5 maddesi gereğince sürücü belgesine el konulduğu halde olay tarihinde kendisine ait 34 PYY ... plakalı Tofaş Şahin Marka araca arkadaşı ...'ı da alarak araçla gezdikleri, gezerken Büfeden aldıkları kutu biraları, araçta içtikleri, daha sonra, Tuzla'daki ... Gazinosuna gidip orada da alkol aldıkları, geç saatlerinde Tuzla İçmelerdeki ... restoranta gidip, orada ... ve arkadaşlarının kendilerine verdikleri şişelerdeki votkaları da içtikleri, dosya arasında bulunan rapora göre sanık ...'nin 2,00 promil alkollü olup, kendi beyanı ilede, nerede ise ayakta duramayacak ve ertesi günü ne yaptığını hatırlamayacak derecede aşırı şekilde alkollü olup, sürücü belgesine de elkonulmuş olmasına rağmen 29.07.2014 günü gecesi 34 PYY ... plakalı aracın şoför koltuğuna oturup D-100 karayolunda, Dilovası istikametine doğru aracı aşırı suratle ve tehlikeli olarak sürmesi, yine gerek kendilerinin gerekse karayolundaki diğer araçtakilerin can ve mal güvenliğini tehlikeye atarak önünde seyreden, 41 VH ... plakalı araç ile onun sağ tarafındaki şeritten ve biraz daha önünden seyreden aracı geçmek için, yani yeterli sollama mesafesi yok iken arkadan kullandığı aracın hızını 90-100 km.nin'de üzerine çıkarıp aşırı süratli ve tehlikeli şekilde önündeki 41 VH ... plakalı aracın sağından daha öndeki aracında solundan (aradan) (S) çizerek hatalı ve çok tehlikeli şekilde her iki aracıda geçmeye çalışması sonrasında direksiyon hakimiyetini kaybederek sağ-sol yapıp zikzak çizerek D-100 karayolunun gidiş yönüne göre sağ tarafından yol dışına çıkarak karayolu kenarındaki beton aydınlatma direğine aracın sağ ön tarafı ile çarpmak suretiyle ...'ın ölümüne sebebiyet verdiği olayda, sanığın aracı bu şekilde kullanması halinde aracın heran kontrolünden çıkacağını, her an bir kazaya sebebiyet vereceğini, araçta bulunanların yaralanıp ölebileceğini öngörmesine rağmen yine de sanığın sürücü belgesine daha önce (alkollü araç kullandığından) el konulmasına, ertesi günü ne yaptığını hatırlayamayacak derecede aşırı şekilde alkollü olmasına, yine D-100 karayolunda iki ayrı şeritten aralarında fazla açıklık olmadığı halde aynı yöne yakın mesafeden seyreden iki aracın arasından geçmek için süratini daha da arttırıp, (S) çizerek iki aracın arasından geçip onları geride bırakmaya çalışması, daha sonrada aracın kontrolünden çıkması ile meydana gelen olayda çok sayıda kural dışı davranışın bir araya gelmesi nedeniyle sanığın bilinçli taksirle işlediği, taksirle ölüme neden olma suçunda, kural ihlallerinin ve bilinçli taksirin had safhada olduğu, yoğunlaştığı anlaşılmakla TCK'nın 22/3 maddesinin uygulanmasında sanığa verilen cezanın üst sınırdan arttırılması gerektiği kanaatine varılarak sanığın cezalandırılmasına karar verildiği, kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesi'nin, 18.09

. Ceza Dairesi'nin, 18.09.2019 tarih ve 2018/712 esas 2019/9076 karar sayılı ilamı ile üst sınırdan teşditin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle sanık hakkında çok fazla ceza tayini sebebiyle bozulmasına karar verildiği, bozma sonrası Yargıtay 12. Ceza Dairesi'nin, 18.09.2019 tarih ve 2018/712 esas 2019/9076 karar sayılı ilamına uyulmasına ve sanık hakkında yukarıdaki gerekçesi ile sanığın eylemine uyan, TCK'nın 85/1 maddesi gereğince meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, suçun işleniş biçimi, sanığın olayda asli derecede tamamen kusurlu olup, kusurun ağırlığı, sanığın olay tarihi öncesinde alkollü araç kullanması nedeniyle sürücü belgesine el konulmuş olmasına rağmen ısrarla olay anında da alkollü olarak araç kullanması, sanıkta tespit edilen alkol miktarı da nazara alınarak takdiren ve teşdiden 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın, olay tarihi öncesinde alkollü araç kullanması nedeniyle sürücü belgesine el konulmuş olmasına rağmen ısrarla olay anında da alkollü olarak araç kullanması, sanıkta tespit edilen alkol miktarı da nazara alınarak suçu bilinçli taksir ile işlediği anlaşılmakla, bilinçli taksir teşkil eden hareket ve davranışlarının yoğunluğu da birlikte değerlendirilerek, TCK'nın 22/3 maddesi gereğince cezası taktiren ve teşdiden (1/2) oranında arttırılarak 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın suçunu ikrar içeren beyanları, cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri taktiri indirim nedeni kabul edilerek, TCK'nın 62/1 maddesi gereğince cezasından taktiren 1/6 oranında indirim yapılarak 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ...'ye ait Gebze İlçe Emniyet Müdürlüğünden verilen 15/08/2011 belge tarihli, 109418 belge nolu (E) Sınıfı sürücü belgesinin TCK'nın 53/6 maddesi gereğince takdiren ve teşdiden 1 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

A. Müşteki vekilinin temyiz isteği yönünden;

Müşteki ...'ın sanıktan şikayetçi olmadığı anlaşılmakla, katılan sıfatının bulunmadığı, bu itibarla hükmü temyiz etme hak ve yetkisi bulunmadığı anlaşıldığından müşteki vekilinin temyiz talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesiyle halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince Tebliğname’ye aykırı olarak, REDDİNE,

B. Sanık müdafinin temyiz isteği yönünden;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6940, Karar No: 2019/17824, Tarih: 14.11.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/6940 E.  ,  2019/17824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun geceleyin iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan eylemine uyan TCK'nın 116/2-4, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 4 yıllık asli dava zamanaşımının, 30/04/2015 tarihli mahkûmiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 14/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.