muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/881, Karar No: 2020/1797, Tarih: 01.06.2020

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe :

Dava, itibari hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.Dosyadaki kayıt ve belgelerden,davacının tespiti istenen dönemde davalı iş yerinde tekne tava yıkama elemanı olarak çalıştığı, mahkemece keşif yapıldığı, bilirkişi raporunda davalı işyerinde baskı makineleri kullanılarak polietilen gibi plastik filmler ve kağıt ambalaj üzerine baskı işleri yapıldığı, esnek ambalaj malzemesi üretildiği, makinelerin tek çatı altında olması nedeniyle kullanılan kimyasalların tüm ortama yayıldığı, havalandırma sisteminin yeterli olmadığı tespitlerine yer verildiği, tanıkların dinlendiği, kapasite raporlarında ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı teftiş raporlarında işyerinde gıda sanayisine yönelik baskılı-baskısız ambalaj malzemeleri üretimi, esnek ambalaj ve torba üretimi yapıldığının belirtildiği, ticaret sicil kayıtlarında şirketin amaç ve konusunun kağıttan, mukavvadan plastikten, selofandan, tenekeden vs. her türlü tabii, sınai, kimyevi, ham maddelerden, her türlü toprak mahsullerinin sınai mamullerin, sıvıların ve gıda maddelerinin ambalajlanmasında kullanılacak her boy ve şekilde torba, kap, kutu, şişe ve sairin imal edildiği ve ticareti olarak gösterildiği anlaşılmaktadır.

İtibari hizmet, gerçekte çalışılmayan ve prim ödemesi olmayan sürelerin kanun koyucu tarafından verilen imkân nedeniyle sigortalılık süresine eklenmesine, böylece ağır ve yıpratıcı işlerde çalışan bir kısım sigortalıların daha erken yaşlılık aylığından yararlanmalarına imkan sağlamaktadır.506 sayılı Yasa sistemine itibari hizmet kavramı, 11.08.1977 günlü 2098 sayılı Yasa ile girmiştir.506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun Ek 5. maddesi II bendinde 20/06/1987 tarihli 3395 sayılı Kanun'un 13. maddesiyle yapılan değişikle itibari hizmetten yararlananların kapsamı genişletilmiştir. Davanın yasal dayanağı olan Ek 5/II maddesinde, “Basım ve gazetecilik iş yerlerinden 1475 sayılı Kanun ve değişikliklerine göre çalışan sigortalılardan, a) Solunum ve cilt yoluyla vücuda geçen gaz veya diğer zehirleyici maddelerle çalışılan iş yerleri, b) Fazla gürültü ve ihtizaz yapıcı makine ve aletlerle çalışarak iş yapılan işyerleri, c) Doğrudan doğruya yüksek hararete maruz bulunarak çalışılan işyerleri, d) Fazla ve devamlı adali gayret sarf edilerek iş yapılan işyerleri, e) Tabii ışığın hiç olmadığı ve münhasıran suni ışık altında çalışılan işyerleri, f) Günlük mesainin yarıdan fazlası saat 20.00'den sonra çalışılarak yapılan işyerlerinde” hizmeti geçenlerin sigortalılık süresine ,bu sürelerin her tam yılı için 90 gün ekleneceği belirtilmiştir.Sigortalıların itibari hizmetten yararlanabilmesi için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi gerekir. Birinci koşul sigortalının basım ve gazetecilik iş yerlerinde çalışması, ikinci koşul ise II. bendin (a-f) alt bendlerinde yazılı fiziksel dış etkenlerin ve olumsuz çalışma koşullarının olayda ayrıca gerçekleşmesidir. Söz konusu maddede, basım ve gazetecilik iş yeri birlikte ifade edilmişse de gazetecilik işi yapılmayan sadece basım işi yapılan iş yerlerinde çalışan sigortalıların da maddenin alt bentlerinde sayılan koşullardan herhangi birisi oluştuğu takdirde itibari hizmetten yaralanacakları açıktır. Ancak "basım" işinin matbaa iş yerinde mevkute çıkarmaya yönelik olduğunun kabulü gerekmektedir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 07.02.2018 tarih ve 2015/21-3371 Esas ve 2018/129 karar sayılı içtihadında da bu husus vurgulanmıştır.

Sigortalıya ve işyerine ilişkin koşul, yasada nitelikleri sayıldığından ve sınırlı bir biçimde belirlendiğinden, bir sigortalının çalışma koşulları ne kadar ağır olursa olsun, yasada sayılan şartların sağlanmadığı ve belirtilen işyeri kapsamına girmediği sürece, sigortalıların itibari hizmetten yararlanması mümkün değildir.İtibari hizmetten yararlananların emsallerine göre ayrıcalıklı şekilde erken emekli olabilme avantajı nedeniyle, uygulamada yasanın kapsamının genişletilmesi amacıyla ve düzenlemenin Anayasa'nın eşitlik ilkesine aykırı olduğu iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurular olmuştur.Anayasa Mahkemesi, 1988/51 Esas,1989/18 Karar sayılı 02.05.1989 tarihli kararında ‘özde Anayasa'ya aykırı düşmeyen bir kuralın uygulama alanının genişletilmesi amacıyla iptal edilmeyeceği, bir kısım sigortalılara hak tanıyan itiraz konusu hükmün, öteki kesimlere de aynı hakkı tanıyan tamamlayıcı yasama işlemleriyle düzeltilmesi, düzenleme eksikliklerinin bu yöntemle giderilmesinin Anayasa'ya uygun olacağını’ belirterek itirazın reddine karar vermiştir.Yine, söz konusu Ek maddede 3395 sayılı Yasa ile değişiklik yapılırken maddede yazılı dış etkenlere maruz başkaca iş kolları bulunduğu ve bunların da yasa kapsamına alınması TBMM Genel Kurulunca önerilmiş ancak istenilen düzenleme ileri tarihe bırakılmıştır. (TBMM 20.06.1987 günlü 121.Birleşime ilişkin Tutanak Dergisi) 506 sayılı Kanun'un Ek 5. maddesinin II. bendinde yer alan “basım” işinin matbaa iş yerinde mevkute çıkarmaya yönelik olduğu hem madde metninden hem yasama belgelerinden anlaşılmaktadır. Davalı iş yerinde gıda ve deterjan ambalajı üzerine baskı yapıldığı, söz konusu iş yerinde basım ve gazetecilik adına herhangi bir faaliyette bulunulmadığı, basım işyerinin mevkute çıkarmaya yönelik olarak faaliyet göstermesi gerektiği, bu nedenle davalı iş yerinin 506 sayılı Kanunun Ek 5’inci maddesinde belirtilen itibari hizmet süresinden yararlanılabilecek iş kollarına girmediği, itibari hizmet süresinde işçi yararına yorum ilkesi ile iş yeri alanlarının genişletilemeyeceği bu durumda davanın reddi gerektiği anlaşılmaktadır.Bölge Adliye Mahkemesince bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı SGK vekili ve davalı şirket vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesinin hükmü bozulmalıdır.G) Sonuç : Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı şirkete iadesine 01/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18973, Karar No: 2014/21595, Tarih: 16.09.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/18973 E.  ,  2014/21595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/11/2013

NUMARASI : 2013/495-2013/668

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 19/03/2014 tarih, 2014/4873-7808 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından 3 adet faturaya dayalı olarak hakkında başlatılan ilamsız icra takibine borçlu vekilinin yasal süre içerisinde icra müdürlüğüne verdiği dilekçe ile “müvekkili şirketin varolan tüm borçlarını ödediğini, başka bir borcun varlığı halinde faturanın öncelikle taraflarına ihtar edilmesi gerektiğini, fatura kesinleştirilmeden taraflarına borç çıkarılmaya çalışıldığını, alacaklıya hiçbir borç bulunmadığını” belirterek borca ve faize itiraz etmesi üzerine icra müdürlüğünce takibin durdurulmasına karar verildiği, alacaklının icra mahkemesine başvurusunda itirazın kaldırılması talep ettiği, mahkemece; 'borçlunun borcu doğuran hukuki ilişkiyi kabul edip itirazını ödeme olgusuna dayandırdığına göre, kabul edilen bu hususun ayrıca İİK nun 68/1 maddesinde yazılı belgelerle ispatına yer olmadığının kabul edilmesi gerektiği, borçlunun borcu ödediğini İİK'nun 68/1. maddesinde yazılı nitelikte belge ile ispat edemediği' gerekçeleri ile istemin kabulü ile borçlunun itirazın kaldırılmasına, takibin devamına karar verildiği görülmektedir.

İİK'nun 68/1. maddesine göre gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Somut olayda, alacaklının faturaya dayalı olarak genel haciz yolu ile takip yaptığı anlaşılmaktadır. Fatura İİK.nun 68. maddesinde yazılı mücerret borç ikrarını içeren belge niteliğinde değildir. Borçlunun icra müdürlüğüne sunduğu itiraz dilekçesinde, ve yargılamanın tüm aşamalarında, takibe dayanağı fatura borcunu ödediğine, dolayısıyla faturaya dayalı borcu doğuran hukuki ilişkiyi kabul ettiğine dair bir beyanı da bulunmamaktadır. Diğer taraftan, takip tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6762 Sayılı TTK'nun 23. maddesinde, tebliğ edilmesine rağmen, süresinde içeriğine itiraz edilmeyen faturanın İİK. nun 68/1.maddesinde belirtilen belgelerden sayılacağına ilişkin bir düzenleme yoktur.

O halde mahkemece, alacaklının, alacağını İİK'nun 68/1. maddesinde belirtilen belgelerden biri ile kanıtlayamadığı gözetilerek itirazın kaldırılması istemin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, mahkeme kararının bu nedenlerle bozulması gerekirken; Dairemizce onandığı anlaşıldığından, borçlunun karar düzeltme isteminin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Borçlunun karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 19.03.2014 tarih 2014/ 4873 E., 2014/ 7808 K. sayılı onama kararının kaldırılmasına, Adana 1. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 01.11.2013 tarih ve 2013/ 495 E., 2013/ 668 K. sayılı mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 16.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5263, Karar No: 2016/10997, Tarih: 14.04.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/5263 E.  ,  2016/10997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı avukatı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu' nun 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir. Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının ücreti talep gibi 1.500,00 TL net olarak kabul edilmiş ise de, bu kabul dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Dosya içeriğine ve Dairemizce incelemesi yapılan emsal dosyalardaki kabule göre, davacının ücretinin asgari ücret olarak kabul edilmesi ve alacakların buna göre hesaplanması gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Hafta tatillerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, mahkemece, tüm çalışma dönemi hafta tatili alacağı talebi hüküm altına alınmış ise de, karar, bu yönü itibariyle dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Dosya içeriğine, çalışma şartlarına ve Dairemizce incelemesi yapılan emsal dosyadaki kabule göre, davacının, kış aylarında (Ocak, Şubat ve Mart) hafta tatili çalışması yapmadığı dikkate alınarak alacağın hesaplanması gerekirken, anılan husus gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6112, Karar No: 2019/2036, Tarih: 27.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6112 E.  ,  2019/2036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dairemizin 2017/10291 Esasında kayıtlı olan Söğüt Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/80 Esas, 2014/22 Karar sayılı dava dosyası ile birlikte yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan kamu davasında; sanığın aynı mükellefiyeti nedeniyle aynı takvim yılına ilişkin bu davada yer almayan farklı firmalardan temin ettiği sahte faturaları kullanmak suçundan Söğüt Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/80 Esas ve 2014/22 Karar sayılı ilamı ile verilen mahkumiyet hükmünün bozulduğu; sanığın, aynı mükellefiyeti ile ilgili olarak aynı takvim yılında düzenlenen sahte faturaları kullanma fiillerinin bütünüyle zincirleme suç olarak değerlendirilmesi gerekeceği dikkate alınarak; belirtilen dava ile temyiz konusu davanın birleştirilmesi, tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılına ait birden fazla fatura kullanılması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 27.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4282, Karar No: 2018/7186, Tarih: 24.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/4282 E.  ,  2018/7186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Defter ve belgeleri gizlemek suçunun oluşabilmesi için, bunların vergi incelemesi amacıyla ibrazının istenmesi gerektiği, İstanbul Vergi Denetmenleri Büro Başkanlığından defter ve belge isteme yazısının aslının veya onaylı örneğinin getirtilmesi istenmesine rağmen, 18.03.2013 tarihli gelen yazı ile defter ve belge isteme yazısının bulunmadığının bildirilmesi karşısında;yasal unsurları itibarıyla oluşmayan "defter ve belge ibraz etmeme" suçundan sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de; sanığın mahkumiyetine karar verildiği halde, kendini vekil ile temsil ettiren katılan lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesindeki maktu avukatlık ücretine hükmolunmaması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nin 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.09.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15275, Karar No: 2018/330, Tarih: 01.02.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/15275 E.  ,  2018/330 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... İçki San ve Tic A.Ş. Vek. Av. ... ile davalı ... El Sanatları Merkezi Turz. ve Tic. A.Ş. aralarındaki itirazın iptali davası hakkında ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nden verilen 03.12.2015 gün ve 2014/1288 E. - 2015/947 K. sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dosya dairemize intikal ettikten sonra, aynı tarihte kaleme alınmış temyizden feragat ve davadan feragat ibarelerini içeren 2 ayrı dilekçenin uyap ortamında geldiği görülmekle, aynı tarihli dilekçelerden hangisinin daha önceden mahkemeye verildiği hususunda gerekli inceleme ve araştırmayı yaparak dosya ile birlikte dairemize gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6548, Karar No: 2013/10711, Tarih: 26.11.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/6548 E.  ,  2013/10711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 208 ada 6 parsel sayılı 27173 m² yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden iki katlı kargir ev ve tarla niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar miras bırakanı ... adına tesbit edilmiştir.

Davacı, Hazine taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve dava konusu parselin (A) harfi ile gösterilen 4271 m² yüzölçümlü bölümün ham toprak ve çalılık niteliğiyle Hazine adına tesciline; (B) harfi ile gösterilen 22.902 m² yüzölçümündeki bölümün tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından (B) harfi ile gösterilen bölüme yönelik temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanunla değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Mahkemece, yapılan inceleme ve araştırma hükme yeterli değildir. Şöyle ki; hükme esas alınan orman bilirkişi raporunda, taşınmazın 1974 tarihli memleket haritasında açık renkli, 1995 tarihlide ise münferit yapraklı ağaç rumuzlu açık renkli bölümde yer aldığı, eğiminin % 20-25 olduğu, üzerinde bölüm belirtilmeden münferit tespih çalısı, menengiç, badem, incir, asma ağaçları bulunduğu açıklanmış, ziraat uzmanı raporunda ise kuzeyde (B) bölümünde bu ağaçların bulunduğu, az eğimli olduğu, (A) bölümünün ise yüksek eğimli ve çalılık olduğunun açıklanması nedeniyle (B) bölümünün tesbit gibi tesciline karar verilmiştir. Ancak, dosyada bulunan google fotoğrafında taşınmazın tamamının yoğun ağaçlık olduğu, (A ve B) bölümleri arasında bir fark bulunmadığı görülmektedir. Hazine, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğunu iddia ettiğine göre, taşınmazın niteliğinin, tespit tarihine kadar imar ihya edilip edilmediğinin ve üzerinde sürdürülen zilyetliğin, başlangıç ve süresinin, kullanılıp kullanılmadığının, tasarruf sınırlarının ne olduğunun takdiri delil olan yerel bilirkişi ve tanık sözleri yanında, gerçeğin bir resmi olan en eski tarihli hava fotoğrafı, gerçeğin modeli olan memleket haritaları ile kadastro tesbit tarihinden 15 - 20 yıl önce çekilen hava fotoğrafları ve bu fotoğrafların yorumlanması ile üretilen orijinal renkli memleket haritaları ve standart topografik fotogrametri yöntemi ile düzenlenen kadastro haritalarının, stereskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelenip belirlenmesi gerekir.

O halde; mahkemece önceki keşiflerde görev almamış üç orman mühendisi, bir fen, bir ziraat uzmanından oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla yeniden yapılacak keşifte, öncelikle taşınmazı geniş çevresiyle gösteren kadastro paftası ile varsa 1974 tarihliden daha eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğrafları ve tespit tutanağının düzenlendiği tarihten 15 - 20 yıl önce çekilmiş steroskopik hava fotoğrafları ve bu fotoğraflara dayanılarak üretilmiş

orijinal renkli memleket haritaları bulunduğu yerlerden istenerek, bu belgeler dava konusu taşınmazlar ile çevresine uygulanıp, hava fotoğrafları ve dayanağı haritalar steroskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelettirilip taşınmazın niteliğinin bu belgelerde ne şekilde görüldüğü belirlenmeli, ziraat uzmanından taşınmazdaki ağaçların sayısı, yaşı, dağılımı, hakim ağaç türü ve hangi bölümde eğimin ne kadar olduğu konusunda rapor alınmalı, hakim ağaç türüne göre, 6831 sayılı Kanunun 1/j maddesi gereğince % 12 den fazla eğimli maki ve fundalık yerlerin toprak muhafaza karakteri taşıyacağı ve orman sayılacağı; 1/ı maddesi gereğince sahipli olmayan aşılı, aşısız zeytinlik, fıstıklık niteliğindeki yerlerin orman sayılacağı gözönünde bulundurulmalı, bu şekilde elde edilecek tüm deliller çerçevesinde karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile usûl ve kanuna uygun olmayan hükmün BOZULMASINA, 26.11.2013 günü oy birliğiyle karar verildi.