muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14188, Karar No: 2019/1037, Tarih: 17.01.2019

**2. Ceza Dairesi         2016/14188 E.  ,  2019/1037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu için 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesinde "altı aydan üç yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adli para cezası" yaptırımlarının birlikte öngörüldüğü, kanunda hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Kanun'un 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda hapis cezası kanun maddesinde gösterilen alt sınırdan belirlendiği halde, aynı gerekçeyle adli para cezasının, gün sayısının 5 gün yerine, 6 gün olarak belirlenmesi suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 165/1 ve 52/1. maddelerine aykırı davranılması sonucu, fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322.maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; “5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan temel adli para cezasının 5 gün olarak belirlenmesine, 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi gereği 1/6 oranında indirim ile belirlenen 4 gün adli para cezasının aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının 80 TL olarak belirlenmesine” karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15286, Karar No: 2020/5476, Tarih: 09.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/15286 E.  ,  2020/5476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan incelemede;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

1-Suça sürüklenen çocukların, müştekinin iş yerinden 15-20.00 TL bozuk parayı çaldıkları olayda, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09/05/2017 tarihli ve 2015/13-156 Esas, 2017/256 Karar sayılı kararı nazara alındığında, suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçu yönünden 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Suç tarihinde engel sabıkaları bulunmayan suça sürüklenen çocuklar hakkında, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan tayin olunan cezaların ertelenmesine yer olmadığına karar verilirken TCK'nın 51/1. maddesinin (b) bendinde belirtilen suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdikleri pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyecekleri konusunda mahkemede bir kanaatin oluşup oluşmaması hususunun değerlendirilmesi gerekirken, ''Suça sürüklenen çocuklara verilen cezaların 3 yılı aşmış olması nedeniyle şartları oluşmadığından suça sürüklenen çocuklara verilen hapis cezalarının TCK 51. madde uyarınca ertelenmesine yer olmadığına ...'' gerekçesiyle suça sürüklenen çocuklar hakkında dosya içeriği ile uyuşmayan gerekçe ile iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerin ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 09/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2022, Karar No: 2020/4538, Tarih: 07.07.2020

**8. Hukuk Dairesi         2020/2022 E.  ,  2020/4538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Terkin, Yıkım

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı Hazine vekili, davalılara ait 1604 ada 2 nolu parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisinin deniz tarafında kalan kısmının tapusunun iptali ile üzerindeki binanın tecavüzlü kısmının yıkımını istemiştir.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuş; diğer davalılar beyanda bulunmamıştır.

Mahkemece, davanın süre yönünden reddine dair verilen ilk karar, Yargıtay 1. Hukuk Dairesi’nin 28.12.2011 tarihli ilamıyla 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararı gereğince gerekli araştırma, uygulama yapılmak suretiyle işin esasının incelenmesi gerektiği yönünde bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, dava konusu taşınmazın, kıyı kenar çizgisinin kara tarafında kaldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal ve sicilin kütükten terkini ile yıkım isteklerine ilişkindir.

Bilindiği üzere, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun "kıyı kenar çizgisini" belirleme yöntemine ilişkin 5 ve 9. maddelerinin uygulanmasına yorum getiren ve görülmekte olan davalarda dikkate alınması zorunlu bulunan 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararın da "kural olarak, mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisi belirlenmesi görevinin idari yargıya ait olduğuna; ancak 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 9. maddesi uyarınca idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve yazılı bildirime rağmen yasal süresinde idari yargıya başvurulmaması nedeniyle yargı yolunun kapanmış olması veya idare tarafından verilip kesinleşmiş karar bulunması durumlarında, bunlara uygun şekilde kıyı kenar çizgisinin adli yargı tarafından saptanması gerektiğine" işaret edilmiştir. 3621 sayılı Kanun'un 5 ve 9. maddelerine göre de kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi zorunludur. Uzman bilirkişilerin, Yasanın ve İçtihadı Birleştirme Kararlarının emredici hükümleri dışında, hiçbir bilimsel incelemeye, araştırmaya ve verilere dayanmaksızın belirlenen kıyı kenar çizgisine itibar etmek doğru değildir. Değinilen İçtihadı Birleştirme Kararı kapsamı ve 3621 sayılı Kanun'un 5. ve 9. maddelerinde öngörüldüğü biçimde üç jeolog ya da jeoloji mühendisinden oluşturulacak uzman bilirkişi kurulu ve tapu fen memuru aracılığıyla yerinde keşif yapılması, 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararı doğrultusunda bilimsel verilerden de yararlanılarak kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi zorunludur.

Somut olayda, mahkemece, bozma ilamına uyulmuş ise de; bozma gerekleri doğrultusunda yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Şöyle ki, hükme esas alınan raporu hazırlayan bilirkişi kurulunda üç jeolog ya da jeoloji mühendisi yerine bir jeoloji mühendisi yer almış, ayrıca bilirkişi kurulunca araştırma çukurları açılmadığı gibi bilirkişilerce tespit edilen kıyı kenar çizgisi ile idare tarafından onaylanan kıyı kenar çizgisi kroki üzerinde gösterilmemiş ve çakıştırma yapılmamış, komşu parsellerin kıyı kenar çizgisine ilişkin durumu araştırılıp değerlendirilmemiştir.

Hal böyle olunca, Mahkemece yapılması gereken iş; üç kişilik jeolog ya da jeomorfolog ile bir harita mühendisinden oluşacak bilirkişi kurulu aracılığıyla, dava konusu taşınmazda yeniden keşif yapılması, taşınmazın farklı noktalarında gözlem çukurları açılarak bu çukurlardan alınan verilerin incelenmesi, açılan gözlem çukurlarının harita üzerinde işaretlenerek gösterilmesi ve kıyı kenar çizgisinin tespit edilmesi, keşfen tespit edilen kıyı kenar çizgisi ile Bakanlık tarafından onaylanan kıyı kenar çizgisinin fen bilirkişi tarafından kroki üzerinde gösterilmesi, farklılık olursa sebebinin açıklattırılması, varsa komşu parseller ile ilgili oluşturulan kıyı kenar çizgisi ve komşu parsellerin kıyı kenar çizgisine ilişkin durumunun araştırılması, bitişik veya yakın parsellere ilişkin varsa kesinleşmiş veya derdest dosyalardaki uzman bilirkişi raporları nazara alınarak ve gerektiğinde karşılaştırılarak inceleme yapılması, ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesidir. Anılan hususlar gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın yeniden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla ve HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 07.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5954, Karar No: 2018/13528, Tarih: 20.12.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/5954 E.  ,  2018/13528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanık hakkında İİK'nun 332 ve 337/a maddelerine aykırılıktan cezalandırılması içinde şikayette bulunulduğu halde, bu suçlardan hüküm kurulmamışsa da mahallinde zamanaşımı süresi içerisinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Şikayet dilekçesinde sanığın hangi eylemiyle alacaklısını zarara uğratmak kastiyle mal varlığından neleri eksilttiği somut olarak belirtilmemiş olup, İİK'nun 351. maddesindeki, şikayetçinin dilekçe veya beyanında göstermiş olduğu delillerle bağlı olduğuna ilişkin düzenleme dikkate alındığında, hakimin re'sen araştırma zorunluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 20/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5301, Karar No: 2016/18249, Tarih: 18.05.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/5301 E.  ,  2016/18249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5490 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın ... Sulh Ceza Mahkemesinin ... Esas sayılı dosyasında kasten yaralama suçundan yargılandığı sırada 22/11/2010 taihli oturumda kayıp nedeniyle 04/11/2010 tarihinde verilen nüfus cüzdanını bırakıp savunma yapmadan ayrıldığı, 23/12/2010 tarihinde ise ...Tipi Ceza İnfaz Kurumuna ziyaret için gittiği sırada üzerinde kendisine ait başka bir kimlik taşıdığının tespit edilmesini müteakip Cumhuriyet Başsavcılığına, sanığın 23/12/2010 tarihinde ele geçen kendisine ait nüfus cüzdanını üzerinde taşımaya devam etmesine rağmen nüfus müdürlüğüne müracaat ederek 04/11/2010 tarihinde yeni nüfus cüzdanı alması nedeniyle yalan beyanda bulunma eylemi nedeniyle suç duyurusunda bulunulmuştur.

Dosyadaki bilgilere göre, sanığa ait olan ... seri nolu nüfus cüzdanı kayıp nedeniyle 04/11/2010 tarihinde verilmiştir. ... seri nolu nüfus cüzdanı ise 04/11/2010 tarihinden önce sanığın üzerinde bulunan nüfus cüzdanıdır.

İddianamede de olay, sanığın .... seri nolu nüfus cüzdanını kaybetmediği halde nüfus müdürlüğüne gerçek dışı beyanda bulunarak 04/11/2010 tarihli ... seri nolu nüfus cüzdanını çıkarttığı şeklinde anlatılmıştır.

Hal böyle olunca; sanığın somut olaya uyan ve Cumhuriyet Savcısı huzurundaki 05/05/2011 tarihli "kayıp nedeniyle 04/11/2010 tarihinde verilen nüfus cüzdanını mahkeme kaleminde bırakıp gittikten sonra eski nüfus cüzdanını bulduğu ve kullanmaya başladığı" şeklindeki savunması da nazara alınarak, sanığa yükletilen suçun unsurları itibariyle oluşmayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

a- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "04/11/2010" yerine "04/10/2010" olarak yazılması,

b- Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36920, Karar No: 2015/16683, Tarih: 06.05.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/36920 E.  ,  2015/16683 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten silahla ateş etme ve mala zarar verme

HÜKÜM : Mala zarar verme suçundan hükümlülük ve erteleme; 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten silahla ateş etme suçlarından verilen hükümlerin açıklanmasının geri bırakılması ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyizin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK.nun 231. maddesine göre verilen ve davayı sonuçlan- dırıcı nitelikte olmayan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı aynı yasanın 231/12. maddesi uyarınca itiraz yolu açık olup temyiz olanağı olmadığından, 5271 sayılı CMK.nun 264. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda, kanun yolu- nun ve merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağın- dan, sanık müdafii ile katılan vekilinin bu suçlara yönelik istemleri hakkında itiraz mer- ciince karar verilmesi mümkün görülmüş; inceleme mala zarar verme suçundan kurulan hükme hasredilmiştir.

2- Mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin temyize gelince;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve

değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, bir sebebe dayan- mayan; katılan vekilinin ise, işyerlerinin farklı olması nedeniyle ayrı ayrı mahkumiyet kararları verilmesi gerektiğine, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 06.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9062, Karar No: 2012/12550, Tarih: 08.11.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/9062 E.  ,  2012/12550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : NİĞDE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/05/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve pay oranında tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan Ş... A...'ın çekişme konusu 783 parsel sayılı taşınmazının intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini  24.12.2005 tarihinde davalı kızına satış suretiyle  temlik ettiği, murisin 12.05.2008 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davalı kızı, dava dışı kızı N... ile davacıların da aralarında yer aldığı çocuklarının  kaldığı, davacıların, anılan temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, ileri sürerek dava açtıkları   anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, davalının murise baktığını ileri sürdüğü,  dinlenen tanıklarında murisin tüm çocukları ile arasının iyi olduğunu belirtikleri ve davalının bu yöndeki savunmalarını doğruladıkları,mirasbırakanın dava konusu taşınmaz dışında bir çok taşınmazının da  bulunduğu, murisin taşınmazını minnet duygusu ile temlik ettiği  anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet veya bir emekte olabileceği kabul edilmelidir. Hukuk Genel Kurulunun 16.06.2010 tarih, 1-295/333 sayılı kararında da bu husus açıkça ifade edilmiştir. Esasen yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01.04.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Bir başka ifade ile murisin iradesi önem taşır.

O halde, yukarıda değinilen somut olgular açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde miras bırakanın yapmış olduğu temlikle ilgili olarak gerçek amaç ve iradesinin mirastan mal kaçırmak olmadığı ve bu amaçla temlikin gerçekleştirilmediği  kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle, hükmün 12.01.2011 tarihinde kabul edilen ve 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren  (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  08.11.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22929, Karar No: 2016/3892, Tarih: 02.03.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/22929 E.  ,  2016/3892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İştirak Nafakasının Kaldırılması-Yardım Nafakası

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

İncelenmesi gerekli görülen .... İcra Müdürlüğünün 2004/770 esas sayılı dosyasının dosya içerisinde olmadığı ve dosyada kalem yönetmeliğine uygun olarak dizi pusulasının oluşturulmadığı anlaşılmaktadır. Adı geçen dosyanın dosya arasına alınması ve dizi pusulasının oluşturulmasından sonra gönderilmek üzere mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 02.03.2016 (Çrş)