muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11541, Karar No: 2021/8455, Tarih: 14.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/11541 E.  ,  2021/8455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 05.01.2015 tarih ve 2015/235 Esas sayılı iddianamesi ile, serbest muhasebeci olarak çalışan ...'ın, vergi mükellefi ... ile birlikte hareket ederek 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasının yargılaması sonucunda, ilk derece mahkemesi tarafından verilen mahkumiyet hükümlerinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 25.06.2020 tarih, 2019/512-2020/3179 Esas ve Karar sayılı ilamı ile kaldırılarak, sanığın görevinin gereği beyanname vermek dışında atılı suçu işlediğine dair yeterli delil elde edilemediği gerekçesi ile beraatine karar verilmiş ise de; yapılan incelemede, 2009 takvim yılında fatura tutarları ve sayısı itibarıyla adlarına en çok fatura düzenlenen ... Tekstil ... ... Ltd. Şti. ve ... Fermuar Tekstil ... Ltd. Şti. isimli mükellefler ile 2010 takvim yılında adlarına fatura düzenlenen ... Tekstil ... Ltd. Şti. ve ... isimli mükelleflerin faturaların tamamı karşılığında çekle ödeme yaptıkları, çeklerin inceleme dışı sanık ... tarafından doğrudan tahsil edilmeyip tamamını ciro etmek suretiyle alış yaptığı firmalara verdiği, ancak çeklerin alış yaptığı mükellefler tarafından tahsil edilmediği, çoğunluğunun sanık ...'ın çalışanı ... ve sanığın kardeşi ... tarafından tahsil edildiği, aynı zamanda vergi mükellefi ... ile adına faturalar düzenlediği ...'ın 28.01.2010 tarihinden itibaren aynı adreste faaliyet gösterdiği, yine 11.03.2010 tarihinde adreste yapılan yoklamada '' ...'in işini terk ettiği, adreste ...'ın faaliyet gösterdiği'' hususlarının tespit edildiği ve bu yoklama tutanağının sanık ...'ın çalışanı ... tarafından imzalandığı, mükellef ... ile sanık ... arasında iş ilişkisi dışında yakın akrabalık bağının bulunduğunun anlaşılması karşısında, tüm dosya kapsamından sanığın üzerine atılı 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçunun unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden, mahkumiyet hükümlerinin kaldırılarak sanığın beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine, 14.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10236, Karar No: 2014/10103, Tarih: 21.05.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/10236 E.  ,  2014/10103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2013

NUMARASI : 2013/84-2013/735

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayet eden borçlu İ.. İ.. Genel Müdürlüğü vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun'un 1. maddesiyle eklenen Geçici 6. ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesine göre, idarelerin mal, hak ve alacakları haczedilmeyeceği gibi, İ.. İ..’nin mallarının niteliği gereği kamuya tahsisli olmaları nedeniyle haczedilemeyeceğini, öte yandan 2560 sayılı İ.. İ.. Kanunu’nun 27. maddesine göre İ.. İ..’ye ait mallar Devlet malı sayıldığından yapılan haciz işlemlerinin İİK'nun 82/1. maddesine de aykırı olduğunu açıklayarak, hacizlerin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, 25.02.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanun'un Geçici 6. maddesine eklenen hüküm uyarınca kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatların tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği takibin dayanağı olan ilamın karar tarihi 20.09.2012 olup 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi ile yürürlüğe girdiği tarihten sonrasına ilişkin olduğu, ayrıca karar tarihinin 30.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın yürürlük tarihinden de sonrasına ilişkin olduğundan şikayetin kabulüne, karar verilmesi üzerine hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21 maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere her şeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı Yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; 20.09.2012 Karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden ve olayda uygulanması gerekli 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesinin iptal edildiği, ilam tarihinin 11.06.2013'den öncesine ait olduğu da nazara alınarak, borçlu aleyhine haciz uygulanmasında anılan yasal çerçevede hukuka aykırı bir yön bulunmadığı kabul edilmelidir. Mahkemenin yazılı gerekçesi isabetli olmamıştır.

Bu kapsamda; haciz yazısında belirtilen hesap numarasına uygun hesap ekstreleri getirtilerek, hesaptaki paraların mahiyeti ve kaynağı belirlenerek, diğer şikayet nedenleri kapsamında değerlendirme yapılarak sonuca gidilmesi yerine, yazılı gerekçeyle hüküm tesisi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre borçlu vekilinin sair temyiz itirazının incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 21.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/22758, Karar No: 2014/9821, Tarih: 08.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/22758 E.  ,  2014/9821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2013/236-2013/1177

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 08.04.2014 günü temyiz eden davalılar vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz olunan davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davalılar vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalılar vekillince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede; dava konusu Fakılı Köyü, 500 parsel sayılı taşınmaza ait davacı idare tarafından düzenlenen Kıymet Taktir Komisyonu Raporuna ek mütemmim cüzleri gösterir tutanakta muhtelif yaş ve sayıda elma, incir, erik, asma, şeftali, kayısı, kiraz ve dut ağaçlarının bulunduğu belirtildiği halde, aynı taşınmaza ilişkin Boyabat Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2011/902 değişik iş sayılı dosyasında düzenlenen bilirkişi raporunda taşınmazın 1400 m2'lik bölümünde 4x4 dikim normu ile kapama bahçe olarak tesis edilmiş zeytin ağaçlarının bulunduğu belirtilmiştir.

Bu nedenle;

1)Mahallinde sadece bu yönden inceleme yapılarak, taşınmazın 1400m2'lik bölümü değişik iş dosyasında belirtildiği şekilde kapama zeytin bahçesi niteliğinde ise, önce kapama zeytin bahçesi olarak değer biçilmesi, daha sonra da o yörede mutat olarak ekimi yapılan münavebe ürünleri esas alınarak net gelir metoduna göre tarım arazisi olarak değer biçilmesi ve aradaki farkın ağaç bedeli olarak tespiti, buna karşın Kıymet Taktir Komisyonunca tutulan tutanakta belirtilen ağaçlar var ve bu ağaçlar kapama meyve bahçesi niteliğinde değilse yaş ve niteliklerine göre İlçe Tarım Müdürlüğünden alınacak verilere göre maktuen değer biçilmesi gerektiği düşünülmeden eksik inceleme ile karar verilmesi, doğru olmadığı gibi,

2)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 06.11.2010 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

2)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 06.11.2010 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Davalılar vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalılar yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 1.100,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 08.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3953, Karar No: 2023/5674, Tarih: 06.06.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/3953 E.  ,  2023/5674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/170 Esas, 2016/396 Karar

SUÇ : 5607 Sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanığın yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın, mahkeme huzurunda alınan savunmasında bildirdiği, aynı zamanda mernis adresi olan adrese tebliğe çıkartıldığı, yapılan tebligatta adreste bulunmayan sanığın en yakın komşusunun isminin ve imzasının tebligat parçasında yer almadığı, imzadan imtina edildi ise bunun sebebinin belirtilmediği cihetle yapılan tebligatın usulsüz olduğu, öğrenme üzerine yapılan temyiz istemin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığının 29.02.2016 tarihli ve 2016/580 Esas 2015/8469 Soruşturma ve 2016/502 İddianame numaralı iddianamesiyle sanık hakkında 5607 Sayılı Kaçakçılıkla Mücadele

Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçundan 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası uyarınca cezalandırılmasına, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü maddesi gereği hak yoksunluklarına, 54 ncü maddesi gereği suça konu kaçak eşyanın ve suçun işlenmesinde kullanılan nakil aracının müsaderesine karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2016 tarihli ve 2016/170 Esas, 2016/396 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası ile 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ve aynı Kanun'un 52 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ... hapis ve 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53 üncü maddesi gereği hak yoksunluklarına, suça konu kaçak eşyanın müsaderesine karar verilmiştir.

3.Yukarıda bahsi geçen kararın sanık ve katılan ... İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 09.04.2021 tarihli ve 7-2016/322522 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebepleri; suçun işlenmesinde kullanılan aracın müsadere edilmemesine ilişkindir.

3.Yukarıda bahsi geçen kararın sanık ve katılan ... İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 09.04.2021 tarihli ve 7-2016/322522 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebepleri; suçun işlenmesinde kullanılan aracın müsadere edilmemesine ilişkindir.

2.Sanığın temyiz sebepleri; beraati yerine mahkumiyetine karar vermiş olmasına, fazla ceza tayin edildiğine, takdir hakkının aleyhe kullanıldığına ve re'sen gözetilecek diğer sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Kaçakçılık suçu ile mücadeleye yönelik olarak yürütülen çalışmalar kapsamında, şüphe üzerine, sanığın sevk ve idaresindeki araçta, Adıyaman Sulh Ceza Hakimliğinin 2015/2059 değişik iş nolu arama kararına istinaden yapılan denetimler kapsamında sanığın kontrol noktasından önce köy yoluna girdiği, kolluk görevlilerinin müdahale ederek aracı durduğu, aracı kullanan kişinin sanık ... olduğunun anlaşıldığı, aracın İbrahim Eşiyok adına kayıtlı olduğu, araç içinde yapılan incelemede aracın arka koltuğu üzerinde kutu içerisinde ve açıkta olmak üzere 1975 paket bandrolsüz kaçak sigara ele geçirildiği anlaşılmıştır.

2.Sanık aşamalardaki savunmasında; ele geçen kaçak sigaraları satmak için aldığını, suç olduğunu bilmediğini beyan ettiği görülmüştür.

3.Dosyada mevcut kaçak eşyaya mahsus tespit varakasına göre; eşyanın gümrüklenmiş değerinin 13.933,56 TL olduğu belirlenmiş, bu değerin suç tarihi itibarıyla Dairemiz kabulüne göre pek hafif olduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A.Nakil Aracı Yönünden

İddianamede talep bulunmadığı gibi mahkemece bu hususta bir karar da verilmediği gözetilerek katılan ... İdaresi vekilinin, suçun işlenmesinde kullanılan nakil aracına yönelik temyiz talebi inceleme dışı bırakılmıştır.

B.Sanık Yönünden

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki beyanları, ele geçirilen kaçak eşyanın ticari miktar ve mahiyette olması ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

1.Sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesiyle değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrasının son cümlesi delaletiyle anılan Kanun'un 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca temel cezasının belirlenmesinden sonra aynı maddenin onuncu fıkrası gereğince uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi, hukuka aykırı bulunmuştur.

Ancak;

1.Sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesiyle değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrasının son cümlesi delaletiyle anılan Kanun'un 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca temel cezasının belirlenmesinden sonra aynı maddenin onuncu fıkrası gereğince uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Dava konusu eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katının ödenmesi halinde; soruşturma evresinde etkin pişmanlık konusunda ihtarat yapılmamış ise verilecek cezada 1/2 oranında, yapılmış ise 1/3 oranında indirim yapılacağı belirtilerek 7242 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca etkin pişmanlık ihtaratında bulunulması gerektiği de göz önünde bulundurulmak suretiyle;

10.12.2022 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının "yirmiüçüncü" fıkra olarak değiştirildiği gözetilerek, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiüçüncü fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması hâlinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması hâlinde ise üçte birine kadar indirilir.

" şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği, yine aynı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmış olup 5237 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12 nci maddenin ikinci fıkrası gereği ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının mahkemesince saptanması ve sonucuna göre uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir.

3.Kaçak olduğu anlaşılan eşya hakkında 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince uygulama yapılması gerekirken yazılı şekilde 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince müsadere kararı verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2016 tarihli ve 2016/170 Esas, 2016/396 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.06.2023 tarihinde karar verildi.