muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/380, Karar No: 2022/6875, Tarih: 07.06.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/380 E.  ,  2022/6875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Davacılardan ..., ..., ..., ...’ un temyizine ilişkin yapılan incelemede;

Dosya incelendiğinde, İlk Derece Mahkemesi' nin " şikayetin reddine " ilişkin kararına karşı davacı ..., ..., ..., ... ' un istinaf başvurusunda bulunmadığı anlaşılmıştır.

Öncelikli sorun İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan tarafın, somut olayda davalının, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından karşı tarafın istinaf başvurusunu yeni bir karar verilmeden reddetmesi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararını müstakilen ya da katılma yolu ile temyiz etme hakkının olup, olmadığıdır.

Hukuk Mahkemelerinin kesin olduğu yasalarla belirtilenler dışındaki kararlarının kanun yolu denetimi 5235 sayılı Yasa ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihine kadar sadece Yargıtay tarafından " Temyiz yolu ile " yapılmakta iken 5235 sayılı Yasa ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinde faaliyete geçirilmesi üzerine kanun yolu denetimi iki kademeli hale gelmiştir. Başka bir deyişle İlk Derece Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinden sonra verdiği kararlara karşı doğrudan temyiz yolu kapatılmıştır.

6100 sayılı HMK. daki yeni düzenleme ile getirilen istinaf kanun yolu, ilk derece mahkemesi ile temyiz incelemesi arasında, ikinci derece bir denetim mekanizması ve kanun yoludur.

İstinaf kanun yolu uygulamasında, ilk derece mahkemesi kararından sonra, karar önce istinaf denetimine tâbi tutulmakta, istinaf denetiminden sonra temyiz yolu açıksa temyize başvurulmaktadır. Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle yargılama üç aşamalı hale gelmiştir. Önce İlk Derece Mahkemesinde ilk derece yargılaması yapılarak karar verilmekte, ardından Bölge Adliye Mahkemesinde istinaf incelemesi ile vakıa ve hukukilik denetimi yapılmakta, son olarak da Yargıtay’da temyiz incelemesine gidilmektedir.

Yeni sistemde temyiz edilen karar İlk Derece Mahkemesinin kararı değil, Bölge Adliye Mahkemesinin kararıdır. Artık İlk Derece Mahkemesi kararının doğrudan temyiz edilmesi mümkün değildir.

İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunulmaması halinde karar kesinleşmektedir.

6100 sayılı HMK'nın yargılama sistemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı öncelikle istinaf yoluna başvurulmalıdır.

Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf başvurusu üzerine tarafın istinaf başvurusunun usulden/esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak yeniden hüküm kurulabilir.

İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunulmaması halinde karar kesinleşmektedir.

6100 sayılı HMK'nın yargılama sistemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı öncelikle istinaf yoluna başvurulmalıdır.

Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf başvurusu üzerine tarafın istinaf başvurusunun usulden/esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak yeniden hüküm kurulabilir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeni karar verilmesi halinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır.

Taraflardan birisinin İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmaması halinde kamu düzenine aykırılık yok ise diğer taraf lehine usuli kazanılmış hak oluşacaktır. Karşı tarafın istinafı üzerine de Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesince değiştirilmemesi halinde, istinaf etmeyenin temyize başvurması usulü müktesep hak ilkesine takılacaktır. Zira istinaf mahkemesinin elinin değmediği bir kararın temyiz incelemesi söz konusu olmaz ve olmamalıdır. Dolayısıyla tarafların istinaf incelemesinin kapsamı dışında bıraktığı hususlar kendiliğinden temyiz incelemesinin de kapsamı dışında bırakılmış sayılır.

Kural olarak İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmayan tarafın Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı bulunmamaktadır. Ancak ilk kararı istinaf etmeyen taraf Bölge Adliye Mahkemesi tarafından İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak yeni bir karar verilmesi halinde bu yeni kararı temyiz edebilecektir. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup, İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacılar ..., ..., ..., ..., İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmemiş, ancak Bölge Adliye Mahkemesinin kararını temyiz etmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere davacılar ..., ..., ..., ..., İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmadığından ve aleyhine yeni bir karar verilmediğinden Bölge Adliye Mahkemesi kararını müstakilen ya da “katılma yoluyla" temyiz hakkı bulunmamaktadır. Aksi düşüncede istinaf başvurusunda bulunmayan tarafa ilk derece mahkemesi kararını istinaf kanun yolunu atlayarak temyiz etme hakkı tanınmış olur ki, bu durum 6100 sayılı HMK ile hayata geçirilen üç kademeli yargılama sistemini iki kademeli yargılama sistemine dönüştürür ve istinafın devre dışı bırakılmasına yol açar.

Bu açıklamalar karşısında İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen davacılar ..., ..., ..., ...’un Bölge Adliye Mahkemesinin kararını temyiz hakkı bulunmadığından, temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2- Davacı ... yönünden;

Bu açıklamalar karşısında İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen davacılar ..., ..., ..., ...’un Bölge Adliye Mahkemesinin kararını temyiz hakkı bulunmadığından, temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2- Davacı ... yönünden;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nin 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 80,70 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 07/06/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1884, Karar No: 2010/2798, Tarih: 16.03.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/1884 E.  ,  2010/2798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 29.02.2008 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.04.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve kal istemine ilişkindir.

Davalı, ilk oturumda davayı kabul etmiş ve dava açılmadan önce tecavüzlü ağaçları söktüğünü bildirmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile elatmanın önlenmesine, ilk oturumda davalının davayı kabul ettiği ve dava açılmasına da sebebiyet vermediği gerekçesi ile yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir

Hüküm, davacı tarafından davalının dava açılmasına sebebiyet verdiği, yargılama giderlerinden sorumlu tutularak yararına vekalet ücreti takdir olunması, ayrıca kal isteminin de kabulüne karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile temyiz edilmiştir.

Gerçekten Hukuk Usulü Muhakemeleri kanununun 94/2 maddesi hükmü uyarınca, aleyhine dava açılmasına sebebiyet vermeyen davalı ilk oturuma kadar davayı kabul etmesi halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz. Somut olayda, davalı ilk oturumda davayı kabul ettiğini bildirmiş ise de, aleyhine dava açılmasına sebebiyet verip vermediği araştırılmamıştır. Başka bir deyişle, mahkemece tecavüzlü olduğu bildirilen ağaçların davanın açıldığı tarihten önce sökülüp sökülmediği araştırılmamıştır. Davacı, tecavüzlü ağaçların halen sökülmediğini ileri sürdüğünden, mahkemece tecavüzlü olduğu

ileri sürülen ağaçların dava açılmadan önce sökülüp sökülmediği araştırılarak, dava açılmadan önce sökülmüş ise, şimdi olduğu gibi yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalı, aksi takdirde kal istemi hakkında da karar verilmek suretiyle yargıma giderlerinin davalıdan tahsili ile davacı yararına vekalet ücretine hükmolunmalıdır.

Mahkemece, bu yön üzerinde durulmadan yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 16.03.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/92, Karar No: 2011/271, Tarih: 26.05.2011

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2011/92 E.  ,  2011/271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kale (Denizli) Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen, tarafları, tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Yargıtay 14.Hukuk Dairesinin 20.12.2010 gün, 13316-14313 sayılı, 8.Hukuk Dairesinin 28.12.2010 gün 6992-6398 sayılı kararlarıyla meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu’nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, Sulh Hukuk Mahkemesince verilen zilyetlik şerhi terkini istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle, hükmün temyiz inceleme görevi 14.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: 14. Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu Daireye gönderilmesine, 26.5.2011 gününde oyçokluğu karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29045, Karar No: 2014/16062, Tarih: 01.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/29045 E.  ,  2014/16062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanıklar müdafilerinin "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıkların aynı takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenlemesi nedeniyle haklarında zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştirilen husus dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanıklar müdafilerinin "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanıklar hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 01.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/99, Karar No: 2024/591, Tarih: 07.02.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/99 E.  ,  2024/591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında görülen kadastro tespitine itiraz (genel mahkemeden devreden) davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davalı ... mirasçısı ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 986, 1047, 1500, 1571 ve 1663 parsel sayılı 8.540,46; 78.064,45; 66.451,42; 30.708,81 ve 5.382,62 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduklarından söz edilerek, malik haneleri açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir.

Davacılar ... ile .... tarafından, davalı ... ve müşterekleri aleyhine, Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan tapu iptali ve tescil davaları, davaya konu olan taşınmazlar hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır.

İlk Derece (Kadastro) Mahkemesince çekişmeli parsel tutanakları ile aktarılan dava dosyası birleştirilerek yapılan yargılama sonunda, "...1663 parsel sayılı taşınmaz yönünden, iş bu taşınmazın evveliyatında Mustafa Keçici adlı kişiye ait olup, bu kişinin iktisaba elverişli şekilde zilyetliği ve tasarrufu altında iken taşınmazı tespit tarihinden evvel Faruk ve Basri Çakan’a sattığı ve satın alma tarihinden itibaren taşınmazın bu kişilerin zilyetliğinde olduğu ve dolayısı ile bu kişiler yararına 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 14. maddesinde belirtilen zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleştiği; 986, 1047, 1500 ve 1571 parsel sayılı taşınmazlar yönünden ise, taşınmazların 1305 tarih 40 ila 60 sıra numaralı kayıtların kapsamında olup, İbrahim oğlu Halil adına kayıtlı iken 1911 yılında yapılan rızai taksim sonucunda, bir kısım mirasçının kendilerine düşen yerlerin adlarına intikalini sağladıkları, 1305 tarih 44, 45, 46, 54 ve 60 sıra numaralı kayıtların ise kök kaydında kalmakta olup, esasen bu taşınmazların mirasçılardan İbrahim ve Şakir’e isabet ettiği, bu kişilerin de taşınmazları ...’a satmayı vaadettikleri ve fiilen de teslim ettikleri, ayrıca noter satış vaadinin teknisyen huzurunda yapılan muvafakat niteliğinde olup, satış vaadinde bulunanlar ve halefleri yönünden de bağlayıcı olduğu, netice itibari ile 3402 sayılı Kanun'un 13. maddesindeki koşulların ... yararına gerçekleştiği..." gerekçesi ile davanın kabulüne, 986, 1047, 1500 ve 1571 parsel sayılı taşınmazların hüküm yerinde gösterilen payları oranında ... mirasçıları adına, 1663 parsel sayılı taşınmazın ise Basri ve Faruk Çakan adlarına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... mirasçısı ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi kararında belirtilen gerekçelere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup, davalı ... mirasçısı ... ve müşterekleri vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

25,20 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 402,40 TL'nin temyiz eden davalılar ... ve müştereklerinden alınmasına,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

07.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6853, Karar No: 2015/17324, Tarih: 13.05.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/6853 E.  ,  2015/17324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret, hafta tatili, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24/II-e. maddesi gereğince haklı sebeple feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, karara esas teşkil eden bilirkişi raporunda, tanık beyanlarına dayanılarak, davacının tüm çalışma süresinde haftada oniki saat fazla çalışma yaptığı saptanmış ise de, Dairemizce temyiz incelemesi yapılan 2014/36368 esas sayılı emsal dosyada benzer işi yapan işçinin kış döneminde fazla çalışma yapmadığı kabul edilmiştir. Fazla çalışma alacağının kış dönemi (15 Aralık - 15 Mart) hariç diğer dönemler için haftada oniki saat üzerinden hesaplanması dosya kapsamına uygun düşecektir. Bu tespite göre davacının fazla çalışma ücreti alacağı yeniden hesaplanmalı ve uygun bir takdiri indirim ile hüküm altına alınmalıdır. Ayrıca fazla mesai tahakkuku bulunan imzalı ücret bordrolarının olduğu aylar hesaplama dışı bırakılmalıdır.

3-Taraflar arasında davacının hafta tatili ücret alacağının hesaplanması diğer bir uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda tanık beyanlarına göre iş yerinde çalışan işçilere iki aylık dönemde toplam sekiz gün izin kullandırıldığı, bu durumda altı hafta sonunda çalışıldığı anlaşılmaktadır. Bu kabule göre iki aylık dönem için altı hafta tatili alacağı hesaplanması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Kabulü göre de; dava konusu ücret alacağının dava tarihinden sonra ödendiği gözetilerek bu alacak kalemi yönünden dava konusuz kaldığından, "karar verilmesine yer olmadığına..." şeklinde karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmesi hatalıdır.

Sonuç:

4-Kabulü göre de; dava konusu ücret alacağının dava tarihinden sonra ödendiği gözetilerek bu alacak kalemi yönünden dava konusuz kaldığından, "karar verilmesine yer olmadığına..." şeklinde karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmesi hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29681, Karar No: 2014/41369, Tarih: 11.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/29681 E.  ,  2014/41369 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/94573

MAHKEMESİ : Karaman(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2013

NUMARASI : 2012/383 (E) ve 2013/25 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine; Ancak;

Mahkemenin 13/5/2010 tarihli kararının Dairemizin 22/3/2012 tarihli ilamı ile sair yönleri incelenmeksizin katılan idarenin müdahale talebi hakkında bir karar verilmemesi nedeniyle bozulduğu, mahkemece tanık Mehmet Ali’nin beyanlarına göre sanıkların ormanlık alanda eskiden beri mevcut patika yolu iyileştirme amacıyla ve orman işletme şefliğinin telefon ile verdiği şifai izin ile il özel idaresinin dozer görevlendirmesi sonucunda yolda iyileştirme çalışması yaptıkları, ormanlık alanda yol açma, işgal ve faydalanma kastı ile hareket etmedikleri nedeniyle beraatlerine karar verilmiş ise de hükme esas alınan M.. G..nın beyanında, orman işletme şefi ile görüştüğünde ardıç ağaçlarının arasında bulunan yolda çalışma yapılabileceğini, sağa sola girmemelerini, etraftaki ağaçlara zarar vermemelerini söylediğini ifade etmesine karşılık suç tutanağı kapsamı ve mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporları ve sanıklardan Mehmet’in keşifte alınan ifadesinden suça konu eski yolun 2-2,5 mt. genişliğinde patika yol olup iş makinesı ile 4-5 mt. Genişliğinde yol açıldığının, yol güzergahına denk gelen ağaçların iş makinesi ile sökülüp sökülen ağaçların enkaz altında kaldığının, dava konusu yerin orman sayılan yerlerden olduğunun anlaşılmasına göre sanıklardan köy muhtarı olan M.. B.. yönünden Köy Kanunu uyarınca soruşturma izni alınmasından sonra sanıkların eylemlerinin subut bulduğu gözetilerek bir hüküm tesisi gerektiğinin nazara alınmadan yerinde olmayan gerekçelerle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.