muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13245, Karar No: 2024/2466, Tarih: 05.03.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/13245 E.  ,  2024/2466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/576 E.- 2022/576 K.

HÜKÜM/KARAR : Başvurunun Kabulü- İtirazın Reddi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda Uyuşmazlık Hakem Heyetince başvurunun kabulüne karar verilmiştir.

Karara davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince davalının itirazlarının reddine karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının kızı olan desteğin yolcu olduğu davalı tarafından zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesiyle sigortalı araç ile dava dışı aracın 05.09.2010 tarihinde karıştığı çift taraflı trafik kazası sonucu desteğin hayatını kaybettiğini belirterek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 5.100,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının olay tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş; ıslah dilekçesiyle talebini 139.122,53 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davaya konu talebin zamanaşımına uğradığını, davalıca sigortalı araç sürücüsünün kusurlu olmadığını, desteğin çocuklarına davalı tarafından ödeme yapıldığını, bu nedenle davacıya pay ayrılamayacağını, başvurunun reddi gerektiğini, hesaplamada TRH-2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faizin uygulanması gerektiğini, temerrüt söz konusu olmadığından olay tarihinden itibaren faiz talebinin reddi gerektiğini, avans faizi talebinin haksız olduğunu, desteğin emniyet kemerinin takılı olmaması nedeniyle müterafik kusur indirimi yapılması gerektiğini ve hükmedilecek vekalet ücretinin 1/5 oranında olması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davaya konu kazada alınan kusur raporuna göre desteğin bulunduğu davalıca sigortalı aracın %60 oranında kusurlu olduğu, hesaplamada TRH-2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yönteminin uygulandığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 139.122,53 TL destekten yoksun kalma tazminatının yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

A. İtiraz Yoluna Başvuranlar

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili itiraz başvurusunda bulunmuştur.

B. İtiraz Sebepleri

IV. İTİRAZ

A. İtiraz Yoluna Başvuranlar

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili itiraz başvurusunda bulunmuştur.

B. İtiraz Sebepleri

Davalı vekili itiraz dilekçesinde; hesaplamada TRH-2010 Yaşam Tablosunun esas alınmasının hatalı olduğunu, PMF-1931 Yaşam Tablosunun esas alınması gerektiğini, desteğin emniyet kemerinin takılı olmaması nedeniyle müterafik kusur indirimi yapılması gerektiğini ve hükmedilecek vekalet ücretinin 1/5 oranında olması gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; hesap raporunun yerinde olduğu, desteğin emniyet kemerinin takılı olmadığının dosya kapsamında sabit olmadığı gerekçesiyle davalının itirazlarının reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararına itiraz nedenlerini tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davacının kızı olan desteğin yolcu olduğu davalı tarafından zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesiyle sigortalı araç ile dava dışı aracın 05.09.2010 tarihinde karıştığı çift taraflı trafik kazası sonucu desteğin hayatını kaybetmesinden kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 45 inci maddesi, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 89, 90 ve 91 inci maddeleri, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 17 nci maddesi, Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları.

3.Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına, hesaplama yönteminin yerinde olmasına, desteğin emniyet kemerinin takılı olmadığının ispat edilememiş olmasına ve kararda yazılı gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. 5684 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin (17) numaralı fıkrası, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik’in 16/13 üncü ve AAÜT’nin 17/2 nci maddeleri bir bütün olarak yorumlandığında tarafların avukat ile temsil edildiği hâllerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücretinin, her iki taraf için de AAÜT’de yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biri olarak hükmolunması gerektiği anlaşılmaktadır.

2. 5684 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin (17) numaralı fıkrası, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik’in 16/13 üncü ve AAÜT’nin 17/2 nci maddeleri bir bütün olarak yorumlandığında tarafların avukat ile temsil edildiği hâllerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücretinin, her iki taraf için de AAÜT’de yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biri olarak hükmolunması gerektiği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; davacı lehine hükmedilecek vekâlet ücretine ilişkin olarak anılan mevzuat uyarınca maktu vekâlet ücretinin altında kalmamak kaydıyla asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin 1/5’i oranında vekâlet ücreti yerine Uyuşmazlık Hakem Heyeti tarafından nispi ve tam vekalet ücretine hükmedilmesi ve buna yönelik itirazın reddi doğru olmamıştır. Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Değerlendirme bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararının hüküm fıkrasının (3) numaralı bendinde yer alan " 17.166,64 TL" ibaresinin çıkartılarak yerine "5.100,00 TL" ibaresinin yazılması suretiyle kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

05.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/169, Karar No: 2012/18152, Tarih: 11.09.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/169 E.  ,  2012/18152 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet,

Taksirle yaralama suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 226/2. maddesi uyarınca cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanabileceği haller ilk defa duruşmada ortaya çıkarsa ek savunma hakkı verilmesi gerektiği, somut olayda ise, sürücü belgesinin geri alınmasının, yargılamanın başından beri verilen cezaya ek olarak uygulanabilir nitelikte olup, sürücü belgesinin fotokopisinin dosya içerisinde bulunduğu, düzenlenen kaza tespit tutanağında da sanığın sürücü belgesinin bulunduğunun işaretlenmiş olması karşısında sanığa ek savunma hakkı verilmeden TCK'nın 53/6. maddesi gereğince sürücü belgesinin geri alınmasının CMK'nın 226/2. maddesine aykırı olduğuna ilişkin tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanığın kusurunun olmadığına, eksik inceleme yapıldığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 11.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10808, Karar No: 2012/15879, Tarih: 26.12.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/10808 E.  ,  2012/15879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DAZKIRI ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/03/2012

Yanlar arasında görülen "tapu iptal ve tescil davası" sonunda yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan tüm delillerden; mirasbırakanın 23/10/2010 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak 30/12/1999 tarihinde boşandığı eşinden olma müşterek  çocukları 1993 doğumlu, Ç. S.'yı bıraktığı, murisin kayden maliki olduğu 4475 parsel sayılı taşınmazı 12/10/2009 tarihinde, davalı M.'a satış yoluyla temlik ettiği, anılan kişinin 26/01/2010 tarihinde kardeşi Ü.'a, onun da tekrar  25/08/2010 tarihinde davalıya devrettiği, davacının mirasbırakanın tek mirasçısı kızı Ç. S. olduğu anlaşılmaktadır.

Davacı, mirasbırakanın davalıya yapmış olduğu temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.Somut olaya gelince; davacının murisin boşandığı eşinden olma tek mirasçısı, davalının ise aynı köyde ikamet eden, 3. kişi konumunda  olduğu, başkaca mirasçısı bulunmadığı, ekonomik ve sosyal durumunun iyi olduğu, satışa gereksinim duymadığı,çekişmeli taşınmazın temlik tarihi itibariyle gerçek değeri keşfen belirlenmemiş ise de temlik tarihi ile dava tarihinin yakın olduğu, resmi akitte gösterilen değerle, keşfen   belirlenen dava tarihindeki değerler arasında fahiş fark olduğu, satış bedelinin ödendiğinin belgelendirilemediği, murisin terekesinden para çıkmadığı dosya kapsamı ile sabittir.

Her ne kadar davalı  "dava dışı arkadaşının aldığı krediye kefil olduğu, icra takibine uğraması karşısında taşınmazı takipten koruyabilmek amacıyla kardeşine temlik ettiği" savunmasında bulunmuş ise de bu savunma dinlenen tanıkt anlatımları ile teyit edilmediğinden samimi bulunmamıştır.  Öte yandan dinlenilen tanıklar temlike konu edilen taşınmazın miras bırakanın tek malvarlığı olduğunu, kız kardeşinin telkinleri ile tek malvarlığı olan taşınmazını davalıya tapuda satış gibi göstermek suretiyle temlik etttiğini ve ölünceye kadar da bu yerde oturduğunu bildirmişlerdir.

Hemen belirtilmelidir ki; bir kimsenin ikamet ettiği ve tüm malvarlığını teşkil eden  taşınmazını elden çıkarmasının hayatın olağan akışına uygun düştüğünü de  söyleyebilme olanağı yoktur.

Açıklanan somut bulgular ve olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde miras bırakanın taşınmazı temlikteki gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne  karar verilmesi gerekirken delillerin taktirinde yanılgıya düşülerek  yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü   (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  26.12.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3247, Karar No: 2013/10729, Tarih: 25.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/3247 E.  ,  2013/10729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında açılan davada sanığın beraatine, Sanık ...'ın 2004 yılı vergi döneminde işlediği iddia edilen sahte fatura düzenleme suçundan dolayı 213 sayılı Kanunun 359/1-b-son ve 765 sayılı TCK'nun 59. maddeleri uygulanarak sanığın 15 ay süreyle hapsine, hapis cezasının 647 sayılı Kanunun 6. maddesi gereğince ertelenmesine, Sanık ...'ın 2005 yılı vergi döneminde işlediği iddia edilen sahte fatura düzenlemek suçundan dolayı açılan davada beraatine, Sanık ...'ın 2004 yılı vergi döneminde işlediği iddia edilen sahte fatura kullanma suçundan dolayı 213 sayılı Kanunun 359/1-b-son ve 765 sayılı TCK'nun 59. maddelerinin uygulanarak sanığın 15 ay süreyle hapsine, hapis cezasının 647 sayılı Kanunun 6. maddesi gereğince ertelenmesine, Sanık ...'ın 2005 yılı vergi döneminde işlediği iddia edilen sahte fatura kullanma suçundan dolayı 213 sayılı Kanunun 359/1-b-son ve 765 sayılı TCK'nun 59 maddeleri uygulanarak sanığın 15 ay süreyle hapsine, hapis cezasının 647 sayılı Kanunun 6. maddesi gereğince ertelenmesine

1-)Sanık ... müdafiinin “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

2005 takvim yılında sahte fatura kullanılarak kurumlar vergisi kaybına sebebiyet verildiğinin tespit ve iddia olunmasına göre, 25.12.2003 tarih ve 5035 sayılı Yasanın 48. maddesi ile değişik 5422 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 22 ve 29. maddeleri gereğince suç tarihinin 16.04.2006 olacağı ve bu tarihte de 5237 sayılı TCK.nun yürürlükte olduğunun gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'a yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştirilen husus dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-)Sanık ... müdafiinin, “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçlarından verilen hükümlere yönelik temyizine gelince;

2-)Sanık ... müdafiinin, “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçlarından verilen hükümlere yönelik temyizine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca sanık ...'a yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türleri ve üst sınırları itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımlarının, sahte fatura düzenlemek suçunun işlendiği 30.12.2004 tarihi ile sahte fatura kullanılarak kurumlar vergisi kaybına sebebiyet verildiğinin tespit ve iddia olunmasına göre, 25.12.2003 tarih ve 5035 sayılı Yasanın 48. Maddesi ile değişik 5422 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 22 ve 29. maddeleri gereğince suç tarihi 16.04.2005 olacağından, bu tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususlarda aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık ... hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçlarından açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8 maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

3-)Katılan vekilinin, sanıklar ... ve ...'ın “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçlarından beraatlerine ilişkin hükme yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

Ortağı ve yetkilisi olduğu şirkete ait hisselerin kısa zaman aralıkları ile annesi, yeğeni, bacanağı gibi yakın akrabalarına muvazaalı şekilde devredilmesinden sonra da şirketi fiilen yönetmeye ve sahte fatura düzenlemeye devam ettiği anlaşılan sanık ... ile gayri faal olduğunu bildiği şirketi hiçbir bedel ödemeden, kağıt üzerinde devralıp, şirket müdürü olarak atanan sanık ...'ın, hisse devrinin yapıldığı 23.09.2005 tarihinden sonra kendisinin yetkili olduğu dönemde diğer sanık ...'ın sahte fatura düzenlemek suçuna iştirak ettiğinin kabulü gerekeceği ve 01.01.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-l maddesine göre vergi kanunları uyarınca düzenlenmesi gereken belgelerin sahte olarak düzenlenmesi suçun oluşumu için yeterli olup, bu belgelerin kullanılması ve vergi ziyaının suçun unsuru olmaktan çıkarıldığı gözetilmeden, her iki sanığın sübut bulan “2005 takvim yılında zincirleme biçimde sahte fatura düzenlemek” suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yerinde olmayan yazılı gerekçelerle beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle "yerinde görüldüğünden, sanıkların beraatlerine ilişkin hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 25.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/287, Karar No: 2014/14767, Tarih: 08.05.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/287 E.  ,  2014/14767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2012/242-2013/173

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 11.7.2011 tarihli vekaletname ile davalı Ömer'in vekili olarak diğer davalı şirketten olan alacağın tahsili için icra takibi yaptığını, ne var ki davalının bilgisi dışında diğer davalı karşı tarafla sulh olduğunu, 16.1.2012 tarihli ihtarla haksız olarak azledildiğini icra dosyasından karşı yan vekalet ücretini tahsil ettiğini , ancak sözleşme vekalet ücretinin ödenmediğini ileri sürerek, 11.7.2011 tarihli belge gereğince % 25 oranındaki vekalet ücretinin tahsili için yapılan takibe de haksız itirazın iptali ile % 40 tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı Ömer, davacının borçludan tahsil ettiği 3.000 TL. nakit ve 10.000 TL. senetli tahsilatı vekalet ücretine mahsuben aldığını, borcun bulunmadığını savunmuş, davalı şirket de sorumlu olmadığını savunmuştur.

Mahkemece, itirazın iptali ile , 13.305,25 TL. asıl alacak üzerinden takibin devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm, davacı ve davalı şirket tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2014/287-14767

2-Davacının, davalı Ömer'in 11.7.2011 tarihli vekaleti ile diğer davalı Şirket aleyhine 10 adet toplam 100.000 TL. bedelli senetlerin tahsili için icra takibi başlattığı, davalıların 3.12.2011 tarihli protokolle sulh oldukları ve davacının 16.1.2012 tarihli ihtarla azledildiği tüm dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır. Mahkemece, taraflar arasındaki 11.7.2011 tarihli belge içeriğine göre, takip konusu 100.000 TL. Üzerinden % 25 oranında vekalet ücretini talep edebileceği gözetilerek, yasal vekalet ücretinin tarafa ait olduğu gerekçesi ile , davacı avukatın icra dosyasından tahsil ettiği 11.694 TL.nin mahsubu ile bakiyesi üzerinden dava kabul edilmiştir.

Davalı Ömer imzasını taşıyan 11.7.2011 tarihli " muvafakatname-talimatname " başlıklı belgede; davacı avukata toplam 100.000 Tl. bedelli senedin tahsil için verildiği ve ana para dışındaki faiz ve ferilerinin avukata ait olacağının kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır. Anılan belgede davacı imzası bulunmadığı gibi, ödenecek vekalet ücretine ilişkin bir kararlaştırmanın da bulunmadığı anlaşılmaktadır. Davalılar arasındaki 3.12.2011 tarihli sulh protokolünün taraflar arasındaki tüm uyuşmazlıklara yönelik olduğu anlaşılmaktadır.