muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9405, Karar No: 2023/11256, Tarih: 15.11.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; tanıkların davacıların miras bırakanının kesintisiz bir şekilde çalıştığını ifade ettiğini, buna rağmen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, ...'nın davalı ...'a ait iş yerinde 1988 ile 1996 yılları arasında çalıştığının ispat edildiğini bu nedenlerle Mersin 1.İş Mahkemesinin 25.11.2022 tarihli 2019/97 E., 2022/256 K. sayılı kararı yasaya ve usule aykırı olduğundan kararın kaldırılarak dosyanın Yerel Mahkemeye iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi tarafından davacılar yönünden verilen kararın kaldırılması ile yeniden yargılama yapılarak davacılar yönünden davanın öncelikle zamanaşımı nedeniyle usulden reddine, Mahkemenin aynı kanaatte olmaması halinde ise davanın esastan reddine, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davacı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; Yerel Mahkemenin yeteri kadar araştırma yapmaksızın ve dosya kapsamında bulunan delilleri yanlış değerlendirmesi sonucunda davanın kabulüne karar verdiğini, bu sebeplerle kabul kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacıların, fer'i müdahil ve davalının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili ile fer'i müdahil Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacılar murisi ...'nın 1988 yılından 1996 yılına kadar geçen süre içinde davalı yanında Mersin Limanında hamaliye işlerinde sigortalı olarak çalıştığının ve sigorta başlangıç tarihinin 1988 ve bitiş tarihinin 1996 olarak tespiti talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile

2. 506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin 10 uncu fıkrası hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile

2. 506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin 10 uncu fıkrası hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili ile fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgilisinden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/13297, Karar No: 2014/180, Tarih: 06.01.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/13297 E.  ,  2014/180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2013

NUMARASI : 2012/751-2013/28

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 02.07.2008 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna aykırılık nedeniyle elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.01.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, komşuluk hukukuna aykırı davranış nedeniyle elamanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Davacı, komşusu olan davalının taşınmazına diktiği ağaçların sulanması nedeniyle evinin alt katının suyla dolduğunu ileri sürerek davalının yapmış olduğu haksız eylem nedeniyle komşuluk hukukuna aykırılığın giderilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalıların murisi adına kayıtlı taşınmazın bahçesinde bulunan ağaçların sulanması sırasında davacıya ait eve zarar verildiği tespit edildi gerekçesi ile müdahalenin men'ine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar temyiz etmiştir.

TMK m. 683 deki "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının nasıl korunacağı hükme bağlanmış, 730 ve 737. maddeleriyle de taşınmaz malikinin başkalarına zarar vermesinin önlenmesi hedeflenmiştir.

Komşuluk hukukundan kaynaklanan elatmanın önlenmesi davalarında davalının kusurlu olması aranmaz. Davalının kusurlu olup olmaması, kasıtlı hareket edip etmemesi, elatmanın önlenmesi davasına etkili değildir. Yeter ki, davalının eylemi ile davacının zararı arasında illiyet bağı bulunsun. Davalının hiçbir kusuru olmasa dahi, elatmanın önlenmesine, eski hale getirme ve tazminata hükmedilebilir.

Taşınmazlar üzerinde yapılacak keşfin öncesinde, kadastro mühendisi veya tapu fen memuru bilirkişi yanında davanın niteliğine, tarafların iddia ve savunmalarına göre, en uygun ihtisas grubu ve meslek erbabından bilirkişi veya bilirkişiler seçilmelidir.

Taşınmazlar üzerinde yapılacak keşfin öncesinde, kadastro mühendisi veya tapu fen memuru bilirkişi yanında davanın niteliğine, tarafların iddia ve savunmalarına göre, en uygun ihtisas grubu ve meslek erbabından bilirkişi veya bilirkişiler seçilmelidir.

Bilirkişi raporlarında, komşuluk hukukuna aykırı davranışın katlanılabilir sınırlar içerisinde mi kaldığı, yoksa taşkın kullanmanın mı söz konusu olduğu tüm detayları ile açıklanmalı, taraflar arasındaki zorunlu çıkar çatışmalarını denkleştirecek, en adil çözüm yolu veya yolları gerekçeli olarak gösterilmelidir. Davacının zararının önlenmesi esas olmakla birlikte, davalıya da en az zarar verecek veya külfet yükleyecek önlem veya önlemler belirtilmeli, davalının yaptığı veya diktiği şeylerin yıkılması veya sökülmesi, yaptığı tesis ve işletmelerin kapatılması, yasaklanması veya başka yere taşınması son çare olarak düşünülmelidir.

Taşkın kullanma belirlendiği takdirde elatmanın tamamen ortadan kaldırılması veya tahammül sınırları içerisine çekilebilmesi için ne gibi önlemlerin alınması gerektiği bilirkişiler aracılığı ile tespit edilerek, tarafların yarar ve çıkar dengeleri de gözetilerek bunların en uygununa karar verilmelidir.

Somut olaya gelince, davacı davalının taşınmazına diktiği ağaçların sulanması nedeniyle alt katına sızan suların evine zarar verdiğini ileri sürerek davalının yapmış olduğu haksız eylem nedeniyle komşuluk hukukuna aykırılığın giderilmesini istemiş; yapılan keşif sonucu 18.10.2012 tarihli inşaat bilirkişisi tarafından hazırlanan raporda davalıya ait evin saçağından gelen yağmur ve kar sularının davacının evine aktığı ve ayrıca davalıya ait ağaçların sulanması sonucu davacının evinin mutfak ve banyo duvarlarında nemlenme ve hasar meydana geldiği tespit edilmiştir. 19.12.2012 tarihli ziraat bilirkişisi tarafından hazırlanan raporda ise davalıya ait ağaçların gelişimlerine göre düzenli olarak sulandıkları ve bakımlarının yapıldığının anlaşıldığı bu sulamanın davacının evinin duvarlarına sızıntı yoluyla zarar vereceği kanaati belirtilmiştir. Ancak alınan raporlarda komşuluk hukukuna aykırılığın nasıl ve ne şekilde giderilebileceği hususu açıklığa kavuşturulmamıştır.

Bu durumda mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda, teknik bilirkişilerden ek rapor alınarak ya da gerektiği takdirde mahallinde yeniden keşif yapılarak maruz kalınan zararın ne şekilde giderilebileceği konusunda denetime elverişli rapor alınmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 06.01.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4092, Karar No: 2018/10644, Tarih: 25.10.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/4092 E.  ,  2018/10644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tahliye davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 26.06.2015 tarihinde açtığı işbu dava ile; davalı ile aralarında 16.02.2005 tarihli 10 yıl süreli kira sözleşmesi düzenlendiğini, davalının 14.10.2014 tarihinde Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğüne ait taşınmazların İdari Hakkında Yönetmeliğin 78. maddesinin 1. fıkrası gereğince kira sözleşmesinin 16.02.2015 tarihinde sonra ereceğini bildirir bir yazı gönderdiğini, bu yazı üzerine davalı kuruma 17.11.2014 tarihli dilekçe ile sözleşmenin 5. maddesi ve şartnamenin 7. Maddesinde yer alan "10 yıllık sürenin bitiminden (2) iki ay önce tarafların şartlarına, halı saha ve sosyal tesisleri ile sonra yapılabilecek tesisler idarece kiralanmak suretiyle işletmesine devam ettirilmesi halinde öncelik işletmeciye ait olmak üzere kira sözleşmesi yenilenerek sürenin uzatılması mümkün olacaktır." hükmü gereğince öncelik haklarını kullanarak sözleşmenin yenilenmesi ve uzatılmasına ilişkin taleplerini bildirdiklerini ancak davalı tarafın hiçbir hukuki ve yasal dayanak göstermeden ... 5. Noterliği'nin 26.11.2014 tarih ve 9761 yevmiye numaralı ihtarnamesini göndermek suretiyle dava konusu taşınmazın tahliyesini istediğini, davalı kurumun sözleşme ve kanundan doğan haklarını çiğneyerek sözleşme konusu taşınmazı ihale yoluyla tekrar kiralayacağını belirtmekte olduğunu ancak kendisinin sözleşmeden doğan tüm yükümlülüklerini tam ve eksiksiz yerine getirdiğini bu nedenle sözleşmenin tarafı ile yenilenmesi gerektiğini ne var ki davalı kurumun kendisi ile uzlaşmak için bir davette bulunmadığını belirterek davalı ile 16.02.2005 tarihinde imzalanan sözleşmeye göre kiracılık sıfatının devam ettiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.Davalı , davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, taraflar arasındaki hukuki ilişki temeli ihaleye dayandığı için uyuşmazlığın çözümünde 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu değil 2886 Sayılı Devlet İhale Kanunu'nun uygulanması gerektiği , bu halde kiracı olan davacının 16.02.2015 tarihi itibariyle kiracılık sıfatının bulunmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiş , hüküm her iki taraf vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Davalının sair temyiz itirazlarına gelince ; 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu 327. maddesinde yer alan düzenlemeye göre ise genel hükümlere tabi kira sözleşmelerinde kira sözleşmesinin başlangıcı ve süresi belli ise kira sözleşmesinde sürenin dolması ile kira sözleşmesi kendiliğinden sona erer. Kiraya veren sözleşmenin bitim tarihinden itibaren bir ay içinde dava açarak süre bitimi nedeniyle tahliye talep edebilir. Belirli süreli kira sözleşmelerinde belirlenen sürenin dolması halinde taraflar arasında açık bir anlaşma olmaksızın kira ilişkisi sürdürülürse kira sözleşmesi belirsiz süreli sözleşmeye dönüşür. Genel hükümlere tabi kira sözleşmelerinde belirli süreli kira sözleşmesinin süresiz hale gelmemesi için kiraya veren kira süresi bitmeden veya dava açma süresi içinde kira sözleşmesini yenilemeyeceğine dair ihtarname tebliğ ettirirse kira sözleşmesi yenilenmeyeceği gibi süresiz hale de gelmez. Bu durumda her zaman süre bitimi nedeniyle tahliye davası açılabilir. 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu 328. maddesinde yer alan düzenlemeye göre ise; belirsiz süreli kira sözleşmelerinde taraflardan her biri, daha uzun bir fesih bildirim süresi veya başka bir fesih dönemi kararlaştırılmış olmadıkça, yasal fesih dönemlerine ve fesih bildirim sürelerine uyarak sözleşmeyi feshedebilir. Sözleşmede veya kanunda belirtilen fesih dönemine veya bildirim süresine uyulmamışsa, bildirim bir sonraki fesih dönemi için geçerli olur.Olayımıza gelince; Taraflar arasında düzenlenen 16.02.2005 başlangıç tarihli 10 yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı hususunda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Dava konusu taşınmaz,her ne kadar 2886 Sayılı Yasa gereğince ihale ile kiraya verilmiş ise de kiralayan ... 'nün ayrı bir kamu tüzel kişiliği bulunduğu nazara alındığında dava tarihi itibariyle 2886 Sayılı Yasa gereğince davacının fuzuli şagil olarak kabul edilemeyeceği anlaşılmaktadır. Ne var ki, kiralanan taşınmazın niteliği gereği TBK'nun adi kira hükümlerine tabi olup aynı kanunun 327. maddesi gereğince taraflar arasındaki 16.02.2005 başlangıç tarihli 10 yıl süreli kira sözleşmesinin süre bitimi olan 16.02.2015 tarihi itibariyle sona ereceği ve davalı kiraya veren tarafından sözleşmenin yenilenmeyeceğine ilişkin düzenlenen 26.11.2014 tarihli ihtarnamenin davacı kiracıya tebliğ edildiğinin anlaşılmasına göre süre sonu itibariyle kira sözleşmesinin kendiliğinden sona ermiş olduğundan bahisle davanın reddi gerekirken, davalının dava tarihi itibariyle 2886 S.K'na tabi olmadığı nazara alınmaksızın yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değil ise de, bu yüzden kararın bozularak yeniden yargılama yapılmasında yarar görülmediğinden sonucu itibariyle doğru olan hükmün değiştirilen bu gerekçe ile düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir

.K'na tabi olmadığı nazara alınmaksızın yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değil ise de, bu yüzden kararın bozularak yeniden yargılama yapılmasında yarar görülmediğinden sonucu itibariyle doğru olan hükmün değiştirilen bu gerekçe ile düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.SONUÇ : Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm gerekçesi değiştirilerek ve düzeltilerek hükmün değiştirilen gerekçe ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5438, Karar No: 2015/565, Tarih: 21.01.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/5438 E.  ,  2015/565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/09/2013

NUMARASI : 2010/391-2013/323

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı maddi- manevi tazminat ve kira alacağı davalarına dair karar, davalı-karşı davacılar N.. N.. ve E.. Ş.. tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Asıl dava, düğün salonu kiralama sözleşmesinden kaynaklanan edimlerin sözleşmeye uygun yerine getirilmediğinden bahisle kiracı tarafından açılan maddi ve manevi tazminat, Karşı dava ise kira bedelinin ödenmemesi nedeniyle kira alacağı ile maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulü ile 10.035,00 TL maddi ve her bir davacı için ayrı ayrı olmak üzere 10.000,00 TL manevi tazminata, karşı dava yönünden 1400,00 TL kira alacağının tahsiline karşı davacıların maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı-karşı davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Asıl davada, davacılar vekili dava dilekçesinde, müvekkillerinin 22.05.2010 tarihi akşamında yapılacak düğün töreni için davalılara ait düğün salonunu kiraladıklarını, düğün başladıktan kısa bir süre sonra elektriklerin kesilmesi ve düğün salonunda bulunması gereken jenaratör sisteminin sağlıklı ve yeterli şekilde çalışmaması nedeniyle, yaşamlarında önemli bir gün olan düğün törenlerinin kötü bir şekilde gerçekleştiğini, düğün için bir çok harcama yaptıklarını ayrıca elektriklerin kesilmesi nedeniyle bir kısım davetlilerin takı merasimine katılmadan düğün salonunu terk ettiklerini bu nedenle 12.000 TL civarında takı kayıpları olduğunu, saat 20.00 de başlayan ve saat 24.00'e kadar sürmesi planlanan düğün merasimine yaşanan aksaklıklar nedeniyle saat 22.30'da son verdiklerini, sonuç olarak 30.000 TL civarında maddi zararlarının olduğunu belirterek, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 2000.00 TL maddi ve her bir davacı için 10.000 TL olmak üzere toplam 20.000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, daha sonra tazminat istemini ıslah ederek 30.000,00 TL maddi tazminat talebinde bulunmuştur. Davalı-karşı davacı cevap ve karşı dava dilekçesinde; elektriklerin kesilmesinden kısa bir süre sonra jenaratörün devreye girdiğini, düğünün davacı tarafça saat 22.30 da bitirildiğini, kendilerinin kusurunun olmadığını asıl davanın reddine karar verilmesini, karşı dava yönünden ise davalıların 1500,00 TL salon kira bedelinden 1400,00 TL sini ödemediğini, ayrıca salonlarını kötülemeleri üzerine beş adet düğün programının iptal ediliğini, belirterek 5000,00 TL maddi, 5000,00 TL manevi tazminata karar verilmesini istemiştir. Mahkemece alınan bilirkişi raporu ve tanık beyanları doğrultusunda davalı-karşı davacının edimlerini yerine getirmede kusurlu olduğunun anlaşıldığından bahisle 10.000 TL'si davacılara takılabileceği tahmin edilen takı bedeli ve 35,00 TL tedavi gideri olmak üzere 10.035,00 TL maddi tazminatın ve her bir davacı-karşı davalı için 10.000,00 TL olmak üzere 20.000 TL manevi tazminatın davalı-karşı davalılardan tahsiline, karşı davada ise, ödenmeyen 1.400,00 TL salon kira bedelinin davacı-karşı davalılardan tahsiline, maddi ve manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

1-) Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve olayın oluş şekline göre davalı-karşı davacıların kusurulu olduğunun anlaşılmasına göre davalı-karşı davacının karşı davaya yönelik tüm, asıl davaya yönelik temyiz itirazlarının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalanlar yerinde değildir.

1-) Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve olayın oluş şekline göre davalı-karşı davacıların kusurulu olduğunun anlaşılmasına göre davalı-karşı davacının karşı davaya yönelik tüm, asıl davaya yönelik temyiz itirazlarının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalanlar yerinde değildir.

2-) Davalı-karşı davacının aleyhlerine verilen maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarına gelince, düğün törenleri örf ve adetler gereğince yapılan törenler olup, ticari gaye ile yapılmamaktadır. Ayrıca düğün törenine katılanların takı merasimine iştirak etmesi zorunluluk olmadığı gibi, takı takılmasında amaç, evlenen çiftlerin mutluluğunu paylaşmak ve yeni evlenen çiftleri kutlamak ve nispeten evlilik hayatlarının başlangıcında destek olmaktır. Davetliler tarafından takılacak takılar, düğüne katılma ücreti değildir. Gönüllülük çerçevesinde takı merasimine katılınır. Tanık beyanlarına ve bilirkişi raporuna göre elektrik kesintisinin düğün başladıktan sonra gerçekleştiği ve sonrasında takı merasiminin yaşanan zorluklara rağmen gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Nitekim bilirkişi de raporunda 150 civarında kişinin takı merasimi sırasında davacılara takı taktığını belirtmiştir.. Takılacak takıların düğün töreni karşılığında davetlilerden alınacak bir bedel olmamasına, ayrıca elektriklerinde düğün başladıktan sonra kesilmiş olmasına, takı merasiminin de zor şartlara rağmen yapılmış olmasına ve düğün törenine katılan her ailenin de takı takmasının zorunlu olmamasına göre takı kaybı üzerinden talep edilen maddi tazminat isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, düğüne katılan her iki kişinin bir aile olduğu ve her bir ailenin 100,00 TL takı takacağı varsayımına göre hesaplama yapılarak varsayımına dayalı olarak hesap edilen takı miktarı üzerinden maddi tazminata hükmedilmesi doğru değildir.

3-Davalı-karşı davacının aleyhine verilen manevi tazminat miktarında yönelik temyiz itirazlarına gelince; mahkemece davalının düğün salonu işletmesine rağmen, elektrik kesintisi olabileceğini öngörmemesi ve elektrik kesintisi halinde alınması gerekli önlemleri almaması nedeni ile kusurlu olduğunu belirtmiştir. Düğün salonu kirasının fotoğraf ve kamera çekimi, Pasta ve içecek ikramı dahil olmak üzere 1.500,00 TL olduğu sözleşmede kararlaştırılmıştır. Düğün salonu bilirkişi raporuna göre 500 kişi kapasiteli olup, İstanbul'un ... ilçesinde bulunmaktadır. Ayrıca düğün törenin aksaklıklara rağmen devam ettiği ve elektriklerin gelmesini müteakip 22.30 da davacılarca aksaklıklar gerekçe gösterilerek sona erdirildiği davalının eksikte olsa hizmeti yerine getirdiği anlaşılmaktadır.

22.06.1966 tarih ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nda etraflıca açıklandığı üzere, manevi tazminat ne bir ceza ne de gerçek anlamda bir tazminattır. Zarara uğrayan kişinin manevi ıstırabını bir nebze dindiren, ruhsal tahribatını onaran bir araçtır. Manevi tazminatın kapsamını takdir hakkı, kural olarak hakime aittir. Hakim, manevi tazminatın tutarını belirlerken, hak ve adalete uygun davranmalı, hukuk biliminden yararlanmalı, toplumun sosyal, ekonomik ve moral yapısını ve özellikle de somut olayın koşullarını gözetmelidir. Takdir edilecek tutar, bir yandan manevi acıları gidermeli, kamuoyu ve sosyal vicdanda kabul görmeli, diğer yandan ise, zarar gören açısından zenginleşme aracı olmamalıdır. Bu itibarla, olayın oluş şekli, davalıların eylemlerinin niteliği ve tarafların konumları dikkate alınarak davacılar için daha makul miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde yüksek bir tazminata karar verilmesi doğru değildir

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 2 ve 3 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalı-karşı davacıların temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca asıl davaya ilişkin hükmün BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 21/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.