muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6851, Karar No: 2025/5900, Tarih: 30.04.2025

**5. Ceza Dairesi         2023/6851 E.  ,  2025/5900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1348 Esas, 2022/2419 Karar

SUÇ : Zimmet, görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi, onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümlerin temyizi üzerine yapılan ön incelemede;

Bölge Adliye Mahkemesince, sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan verilen beraat hükümlerine karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararların, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-(d-g) madde-fıkra ve bentleri gereğince kesin olduğu ve temyizi kâbil nitelikte olmadığı belirlenmiştir.

5362 sayılı Kanun’un 58/4 ile 7417 sayılı Kanun'un 40. maddesiyle değişik 3628 sayılı Kanun'un 18/2. maddeleri uyarınca zimmet suçundan katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan Ticaret Bakanlığının kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükümlerin vekili tarafından temyiz edilmesi karşısında, başvuru tarihinde müdahil sıfatını kazandığı anlaşılmıştır.

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz eden katılanlardan Bakanlık ile Oda vekillerinin sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında zimmet suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir başkaca bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece

Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.02.2021 tarihli ve 2018/200 Esas, 2021/155 sayılı Kararı ile sanıkların zimmet suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereğince ayrı ayrı beraatlerine hükmolunmuştur.

B. İstinaf

Katılan ... vekilinin istinaf talebi üzerine duruşma açılmadan yapılan inceleme neticesinde Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 23.11.2022 tarihli ve 2021/1348 Esas, 2022/2419 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi

Sanıkların onlarca usulsüzlük yaptıklarının soruşturma aşamasında alınan bilirkişi raporları ile sabit olduğuna, kovuşturma aşamasında alınan bilirkişi raporunda ise sanki bu usulsüzlükler hiç yokmuş gibi "kasıt dışı beşeri hatadan kaynaklandığı" gibi ibareler kullanıldığına, mahkeme heyetinin yerine yorum yapılarak tanzim edilen anılan bilirkişi raporunun hükme esas alındığına, bu rapor ile önceki raporlar arasındaki çelişkinin giderilmediğine, mahkemenin yeterli araştırma yapmadığına, bu nedenlerle zimmet suçu yönünden hükümlerin bozulması gerektiğine yöneliktir.

Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi

Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi

Gümrük ve ... Rehberlik ve Teftiş Başkanlığının 14.04.2014 tarihli Soruşturma Raporunda ayrıntılı olarak açıklandığı üzere sanıkların üzerlerine atılı suçlardan cezalandırılmaları gerektiğine, bu nedenle beraat kararlarının kaldırılarak mahkumiyet hükümleri kurulması lüzumuna ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Sanıkların leh ve aleyhlerindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddiaların reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmaları tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen ilk derece mahkemesinin beliren takdir ve kanaati ile beraat hükümlerine karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararların usul ve kanuna uygun olması karşısında katılanlar vekillerinin temyiz itirazları ile hükümlerde dikkate alınan sair hususlar yönünden de hukuka aykırılık görülmemiştir.

III. KARAR

1. Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenle suçtan zarar gören Bakanlık vekilinin sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve Mehmet Tuğ haklarında görevi kötüye kullanma suçundan verilen hükümlere yönelik temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2. Değerlendirme ve gerekçe bölümünde açıklanan nedenle zimmet suçundan kurulan hükümlerde katılanlar vekilleri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,30.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10019, Karar No: 2017/23403, Tarih: 26.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/10019 E.  ,  2017/23403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı ... vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Aynı amaçla kamulaştırılan ve dava konusu 352 parsel sayılı taşınmaz ile benzer konumda bulunan 621 parsel sayılı taşınmaza ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin ... E/K sayılı dosyasında aynı değerlendirme tarihi itibariyle 640.00 TL/ m² birim fiyat takdir edildiği ve bu bedelin Dairemiz denetiminden geçerek ... Esas sayılı ilamı ile onandığı anlaşıldığından, dava konusu taşınmazın m² değeri inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların

satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/23998, Karar No: 2024/8782, Tarih: 18.11.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/23998 E.  ,  2024/8782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/157 E. 2022/307 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İTİRAZA KONU KARAR : Onama

Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 03.04.2024 tarihli ve 2022/3197 Esas, 2024/3035 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.09.2024 tarihli ve KD - 2024/77548 Karar Düzeltme sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, "... sanığın, katılanlar ... ve ...'ya yönelik, kollarından tutup ittirerek tuvalette başörtülerini çıkarmaya zorlamak ve yine aynı şekilde okul idaresinden izin almaları için katılanları kollarından çekiştirerek okul müdürünün odasına yönlendirmek şeklindeki eylemlerini, o tarihlerde geçerli olan kılık kıyafet yönetmeliğinin hükümlerini uygulamak amacıyla yaptığı ve bu eylemlerin, ağırlık, süre ve nitelik açısından kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturacak düzeye ulaşmadığı anlaşılmaktadır. Kaldı ki katılanların yönetmelik hükümlerine uyarak başlarından örtülerini çıkarmaları halinde sanığın kendilerine engel olmak için bir nedenin de kalmayacağı açıktır. Sonuç olarak, suç tarihlerinde kat nöbetçi öğretmeni olarak görev yapan sanığın, yaşananları okul nöbet defterine not edip okul yönetimine bildirmek yerine, görevin gereklerinin sınırını aşıp, fiili güç kullanarak katılanların başörtülü şekilde okuldan ayrılmalarına izin vermemek suretiyle görevini kötüye kullandığı ve bu yöndeki eylemlerinin kül halinde TCK'nın 257/1 maddesinde düzenlenen "Görevi kötüye kullanmak" suçunu oluşturduğu halde, eylemlerin nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek, ilk derece mahkemesince verilen, sanığın katılan sayısınca iki kez kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmasına ilişkin hükümlerinin onanması yönündeki Yüksek Daire kararı hukuka aykırılık oluşturmaktadır." açıklaması yapılarak, sanığın katılanlar ... ve ...'ya yönelik eylemleri nedeniyle kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçundan (iki kez) hükmolunan mahkumiyet hükümlerinin bozulması gerektiği talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu, mağdurun hukuka aykırı şekilde bir yerde alıkonulması veya bir yere gitme hürriyetinden yoksun bırakılması ile oluşmaktadır. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma süresinin kısa veya uzun olmasının suça etkisi olmadığı gibi bu suçun manevi unsuru, failin, mağduru kişisel özgürlüğünden yoksun bırakmaya yönelik hareketleri gerçekleştirmeyi istemesi ve bilmesi, yani genel kasttır; suçun ... şeklinin oluşumu için özel kast aranmamıştır.

Görevi kötüye kullanma suçunu düzenleyen 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesi ise genel, tali ve tamamlayıcı bir norm olup, kamu görevlisinin görev gereklerine aykırı davranışının başka bir suçu oluşturmaması durumunda uygulanabilecektir.

Somut olayda , bir lisede öğretmen olarak görev yapan sanığın, aynı okulda öğrenci olup 18 yaşından küçük olan katılanlar ... ve ... üzerindeki nüfuzunu kötüye kullanıp, katılanlara karşı cebir kullanarak okul saatleri dışında başörtüsü ile okuldan çıkmalarına engel olmak şeklindeki eyleminde katılanları "bir yere gitme" hürriyetinden yoksun bıraktığı, bu suretle kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçunu katılan sayısınca gerçekleştiği sabit görülmüştür.

Bu sebeplerle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının eylemin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yönelik itirazı yerinde görülmediğinden itirazın reddine ve dosyanın Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ üyeler Sayın; ... ve Sayın; ...'ın karşı düşüncesi ile oy çokluğuyla REDDİNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 03.04.2024 tarihli ve 2022/3197 Esas, 2024/3035 Karar sayılı onama kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.11.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Dairemiz çoğunluğu ile aramızdaki görüş ayrılığı sanığın eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkindir.

Ancak; öncelikle usule ilişkin olarak; Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 2020/5505 Esas 2021/361 Karar sayılı bozma ilamında, sanık hakkında katılan ...'a yönelik yaralama suçundan verilen beraat kararına, katılan ... ...'e yönelik yaralama ve görevi kötüye kullanma suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesi yapıldığı belirtilmesine karşın, son paragrafta sanığın her bir mağdura karşı eylemlerinden söz edilmek suretiyle, bozma kararı verildiği, dolayısı ile çelişki yaratıldığı görülmektedir. Çünkü açıkça, sanığın sadece katılanlar ... ve ...'ya yönelik eylemlerinden dolayı temyiz incelemesi yapıldığı belirtilmiştir.

Esasa ilişkin görüş ayrılığımıza gelince:

Esasa ilişkin görüş ayrılığımıza gelince:

Olay tarihinde okullarda baş örtüsü yasağı olduğu, öğretmen olan sanık ...'nun görev yaptığı okulda bazı öğrencilerin okul içerisinde başörtüsü ile dolaştıklarını gören sanığın, olay günü katılan ...'nin arkadaşları ile birlikte okul bahçesinden dışarıya çıkacağı sırada, katılanın kolundan tutarak, okuldan başörtülü çıkamayacağını, başörtüsünü dışarda örtmesi gerektiğini belirterek, ittirmek suretiyle başörtüsünü çıkartması için lavaboya yönlendirdiği, katılanın ise okulun dışında olduğunu belirterek, başörtüsünü çıkarmayacağını söylemesi üzerine, katılanı kolundan çekip "git çabuk bunu çıkar, yoksa okuldan seni çıkarmam" diyerek katılan ve arkadaşını lavoboya gönderdiği kendisinin de peşlerinden gittiği, bu şekilde yürüdükleri sırada katılan ... ve yanındaki arkadaşı ile karşılaştıkları bu öğrencilerin de başörtülü olmaları nedeni ile, katılan ...'ya da başörtülü olarak okuldan çıkamayacağını, buna izin vermediğini idareden izin almaları gerektiğini söylediği, bu şekilde katılan öğrencileri müdür odasına gönderdiği, katılanların okul müdüründen izin alıp çıkacakları sırada sanık ile tekrar karşılaştıkları, sanığın bu şekilde çıkmalarına engel olmak istediği ancak katılan ...'nın bir fırsatını bulup çıkarak koridorda yürüdüğü sırada katılanın arkasından gelerek başörtüsünü çekip çıkardığı ve iterek katılanın kafasını duvara vurduğu, "seni bu şekilde çıkarmayacağımı söylemiştim, şimdi defol git" dediği, ayrıca katılan ...'ün de 24.03.2011 tarihinde dersler bittikten sonra tuvalet koridorunda başını örtüp çıkacağı sırada görüntüsünü çekip, müdür odasına doğru iteklediği, sanığın bu görüntüleri de Burhaniye İlçe Milli Eğitim Müdürlüğüne gönderdiği anlaşılmıştır.

Sanığın eylemlerinin bir bütün halinde kişiyi özgürlüğünden yoksun kılma suçunu oluşturup oluşturmayacağı uyuşmazlığın konusudur.

Kişi özgürlüğü ve güvenliği hakkı Anayasının 19. maddesinde tanınmış olup yine Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 5. maddesinde bu hakkın kapsamı ve istisnaları düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerdeki amaç kişinin vücut ve hareket serbestesinin güvence altına alınmasıdır. Suç ile korunan hukuki değer bireyin ... iradesi ile hareket edebilme serbestisinin korunmasıdır. Önemli olan kişinin özgürce hareket serbestesidir.

Kişi özgürlüğü ve güvenliği hakkı Anayasının 19. maddesinde tanınmış olup yine Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 5. maddesinde bu hakkın kapsamı ve istisnaları düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerdeki amaç kişinin vücut ve hareket serbestesinin güvence altına alınmasıdır. Suç ile korunan hukuki değer bireyin ... iradesi ile hareket edebilme serbestisinin korunmasıdır. Önemli olan kişinin özgürce hareket serbestesidir.

Ancak, kişiyi özgürlüğünden yoksun kılma suçunun oluşması için, kişinin hareket özgürlüğü, temadi oluşturabilecek, yani önemli sayılabilecek bir sürede kısıtlanmış olmalıdır. Bu suçun oluşabilmesi için belirli bir sürenin geçmiş olması gerektiği, fiil ile sonucun hukuken kabul edilebilecek bir zaman müddetince sürmesi gerektiği, özgürlükten yoksun bırakma kavramının anlık olmayan bir süreyi zorunlu olarak içerdiği, fiilin hukuken kabul edilebilecek bir müddet devamının gerektiği, sürenin çok kısa olup olmadığının da somut olayın özelliğine göre hakim tarafından takdir edileceği, doktrinde de Yargıtay'ın yerleşik içtihatlarında da yer bulmuştur.(Bknz. .../Danışman/Artuk, s.352; Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2014/9825-2017/5122; Yargıtay CGK. 2014/61-2015/429; Yargıtay CGK. 2017/673-529; Yargıtay CGK. 2019/481-652)

Yukarıdaki anlatımlardan da anlaşılacağı üzere kişiyi özgürlüğünden yoksun kılma suçu mütemadi suçlardan olup, suçun oluşması için kişinin hareket serbestisinin önemli sayılabilecek sürede kısıtlanmış olması gerekir. Süreklilik göstermeyen anlık sayılabilecek hareketlerle bu suç oluşmayacaktır. Sürenin suçun oluşması bakımından yeterli olup olmadığı konusu somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecektir. Burada hareketin ağırlığı, önemi, sürenin çok kısa olup olmadığı olayın özelliklerine göre takdir edilecektir. Olayımızda sanığın eyleminin ağırlık, süre ve nitelik açısından kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturacak boyuta ulaşmadığı anlaşılmaktadır.

Olay manevi unsur açısından değerlendirildiğinde ise; sanığın okulda öğretmen olup kastının, olay tarihinde okullarda başörtü yasağının mevcut olması nedeni ile öğrencilerin başörtüsü ile okul içerisinde dolaşmalarını önlemek olduğu açıktır. Gerek katılan öğrenciyi kolundan tutup lavaboya doğru başörtüsünü çıkarması için götürmesi gerekse başörütüsü ile dışarıya çıkmaya hazırlanan okul bahçesinde dolaşan öğrencileri okul müdürünün odasına yönlendirmeye çalışması şeklindeki eylemlerinin bu amaca yönelik olduğu anlaşılmaktadır. Ancak sanığın görevin gereklerinin sınırlarını aştığı, yine başörtüsü ile müdürün odasından çıkan katılan ...'nın başörtüsünü çekip kafasını duvara vurması eyleminin basit yaralama suçunu oluşturduğu konusunda tereddüt yoktur. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2010/110 Esas 2010/161 Karar sayılı ilamında da belirtildiği şekilde, 5237 Türk Ceza Kanunu'nun 109. maddesinde yer alan düzenleme ile 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 179. maddesinde yer alan düzenlemenin suçun unsurları ve suç tipi yönünden aynı oluşu nedeni ile 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun döneminde geliştirilen içtihatların hala güncelliğini koruduğu doktrinde savunulmaktadır. Bazı yazarlara göre, bu suç yönünden genel kast yeterli değildir; özel kast gerekir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.06.1995 tarih 8/195-225 sayılı Kararında da benzer şekilde bu suçun oluşması için yoğunlaşmış ve tasarlanmış bilinçli özgürlüğü kısıtlama özel kastının bulunması gerektiği belirtilmiştir. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 10.07.1995 tarih 1995/6153-1 1055 sayılı kararında olayda "özel nitelikli yoğunlaşmış doğrudan kast unsuru bulunmadığı" belirtilerek sanığın eylemi memura görevi sırasında mukavemet olarak kabul edilmiştir. Görüldüğü üzere Yargıtay içtihatlarında bu suçun

işlenmesi için özel kast aranmamış ancak genel kastın ise yoğunlaşmış, tasarlanmış, bilinçli olarak bu suça yönelmesi aranmıştır.

Yukarıda belirtilen nedenlerle;

Öncelikle Yargıtay 9. Ceza Dairesinin bozma kararında katılan ...'e yönelik değerlendirme yapılmadığı gözönüne alınarak bu yönden temyiz incelemesi yapılması gerektiği,

Sanığın katılanlara yönelik eylemlerinin görevi kötüye kullanma, katılan ...'ya yönelik eyleminin ise ayrıca yaralama suçu kapsamında değerlendirilmesi gerektiği düşünülmekle çoğunluk görüşüne katılmamız mümkün olmamıştır. 18.11.2024
Yargıtay — Esas No: 2015/15156, Karar No: 2017/13004, Tarih: 16.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/15156 E.  ,  2017/13004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı ... vekili, dava konusu 84 ada 7 parsel sayılı 675 m2 yüz ölçümlü taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını belirterek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile kamuya terkini ve tescil dışı bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu 84 ada 7 parsel sayılı taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı anlaşıldığından tapu kaydının iptali ile kamuya terkini ve tescil dışı bırakılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3621 sayılı Kıyı Kanununa dayalı olarak açılmış tapu kaydının iptali isteğine ilişkindir.

Mahkemece, bir jeoloji mühendisi bilirkişisi,.... bilirkişisi, 1 harita mühendisi bilirkişisi,1 ... mühendisi bilirkişisi ve bir fen bilirkişi ile dava konusu taşınmazlar başında keşif yapılmış, 02.12.2014 tarihli fen ve harita bilirkişisi raporunda, ...İl Müdürlüğünden gönderilen bahse konu alana ait kıyı kenar çizgisi haritaları koordine özet çizelgelerinin dava konusu parsele uygulandığı belirtilmiş ve parselin tamamının kıyı kenar çizgisinde olduğu belirtilmiştir. Yine dosyaya sunulan 03.12.2014 tarihli kurul bilirkişi raporunda, (bir jeoloji mühendisi,1 jeomorfolog bilirkişi,... bilirkişi) kıyı kenar çizgisinin dava konusu parselin içinden geçtiği tespit edilmiştir. Ancak bahsedilen bilirkişi raporları hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki; bilirkişilerce; keşfen tespit edilen kıyı kenar çizgisi ile idarece belirlenen kıyı kenar çizgisinin kroki üzerinde açık bir şekilde gösterilmediği ve idare tarafından oluşturulan kıyı kenar çizgisi ile karşılaştırılarak, aralarındaki çelişkinin nedenleri üzerinde durulmadığı anlaşılmaktadır.

Diğer yandan, dava konusu parsele ait kadastro tutanağı dosya arasına alınmış ise de; taşınmaza kadastro tespiti sırasında uygulanan tüm tapu kayıtları getirtilmemiş, kesin hüküm araştırılması yapılmamıştır. Şöyle ki; Hazinenin de tarafı olduğu bir ilam ile taşınmazın özel mülkiyete konu teşkil ettiği benimsenerek bir tescil hükmü kurulur ve taşınmaz hakkında bir sicil kaydı tesis edilirse, artık bu kararın Hazineyi bağlamayacağından söz edilemez. Ayrıca, kesin delilin de aynen kesin hükmün sonuçlarını doğuracağı tartışmasızdır.