muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/1420, Karar No: 2006/9008, Tarih: 29.09.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/1420 E.  ,  2006/9008 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki birleşen alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde taraflardan kimse gelmemiş olduğundan incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında tek satıcılık sözleşmesi imzalandığını, sözleşmenin imzalanması sırasında davalıya geri ödenmek kaydı ile 100.000 Dolar ödediğini bu paranın sözleşmede kararlaştırıldığı şekilde geri ödenmesi gerektiğini sözleşmenin çeşitli şekillerde ihlal edilmesi sonucu tek satıcılık sözleşmesinde değişiklikler yapıldığını 2.5.2001 tarihli değişiklik ile 105 kutu HpSA kitinin bedelinin ödendiğini ve 105 kitin 30 Haziran'a kadar teslim edilmesinin kararlaştırıldığını davalının sadece 21 adet kit teslim ettiğini bakiye kitleri teslim etmediğini 19.7.2001 tarihli ihtarname ile davalının uyarıldığını sonuç alınamayınca da 10.8.2001 tarihinde sözleşmenin fesih edildiğini belirterek 84 adet kitin bedelinin tahsili için icra takibi yapıldığını icra takibine itiraz edildiğini haksız itirazın iptaline, ayrıca 1.500.000.000.TL. lık icra takibine yönelik itirazın iptaline davalıya kiralanan tahlil cihazının kira bedeli 885.000.000.TL.'nin tahsilini ve teslim edilmeyen kitler nedeni ile uğranılan 58.800.DM'lık kar mahrumuyetinin tahsilini talep ve dava etmiştir.Davalı vekili, kitlerin teslimi ile ilgili temerrüdün söz konusu olmadığını, kitlerin ancak üretici firmadan kaynaklanan bir aksaklık olmaması halinde teslim edileceğini üretici firmada kit bulunmadığından ifanın imkansız olduğunu, 84 adet kitin bir haftada tesliminin istenmesinin davacının kötüniyetin ortaya koyduğunu beyanla davanın reddini istemiştir.

Önce kar mahrumiyeti ile ilgili olarak açılan dava tefrik edilerek başka bir esasa kaydedilmiş. Davacı itirazın iptali istemini alacağa dönüştürünce iki dosya tekrar birleştirilmiştir. Yine yargılama sırasında davacı DM üzerinden talep ettiği alacağı ıslah sonucu Türk Lirasına çevirmiştir.Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre davalının sözleşmeye aykırı davranarak teslim etmesi gereken kitleri teslim etmediği davacının bedelini ... olduğu teslim edilmeyen kitlerin sözleşmede yazılı tuturdan talep hakkının bulunduğu bilirkişi kurulu raporunun kabule şayan görüldüğü gerekçesi ile 55.306.959.074.TL.'nin dava tarihinden itibaren yıllık %60 ve değişen oranlarda işleyecek faizi ile davalıdan tahsiline, davacının 1.500.000.000.TL. alacağa ilişkin talebinin reddine, birleşen dava yönünden 47.018.035.980.TL. kar mahrumuyetinin faizi ile davalıdan tahsiline ayrıca 885.000.000.TL. kira bedelinin de davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle 2.5.2001 tarihinde yapılan değişiklik ile bedeli ödenmiş olan 105 adet kitin 30 Haziran'a kadar teslimini üstelenen davalının ancak 21 adet kit teslim ederek temerrüde düşmüş bulunmasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 29.9.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3714, Karar No: 2024/8512, Tarih: 16.12.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/3714 E.  ,  2024/8512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/581 E., 2024/655 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.12.2023 tarihli ve 2023/251 Esas, 2023/407 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında kasten öldürme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 28.02.2024 tarihli ve 2024/581 Esas, 2024/655 Karar sayılı kararı ile Cumhuriyet savcısının (aleyhe) istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; suça sürüklenen çocuk hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, delillerin hatalı değerlendirildiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından şüphe suça sürüklenen çocuk lehine değerlendirilerek atılı suçtan beraat kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 28.02.2024 tarihli ve 2024/581 Esas, 2024/655 Karar sayılı kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 28.02.2024 tarihli ve 2024/581 Esas, 2024/655 Karar sayılı kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3892, Karar No: 2011/10665, Tarih: 25.10.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/3892 E.  ,  2011/10665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderlerinden kaynaklanan 42.341,74 TL'nin sarf tarihinden itibaren faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalılardan ...’ın Kara Harp Okulu öğrencisi iken kendi isteğiyle 07.08.2008 tarihinde okuldan ayrıldığını, davalıya eğitimi boyunca 42.341,74 TL masraf yapıldığını ileri sürerek yapılan bu masrafın sarf tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiş, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Askeri Okullara Alınan Öğrenciler İle Silahlı Kuvvetler Hesabına Fakülte ve Yüksek Okullarda Okuyan Öğrenciler İçin Yüklenme Senedi Düzenlenmesine Ve Bu Okullardan Çeşitli Sebeplerle Ayrılacak Öğrencilere Veya Kefillerine Ödettirilecek Tazminata Dair Yönetmelik hükümlerine uygun olarak düzenlenen ve dosya içerisinde bulunan Askeri Lise dönemine ilişkin Bursa 16. Noterliği'nce düzenlenmiş 04.08.2004 gün ve 31287 yevmiye numaralı yüklenme senedinde yükümlünün okulla ilişiğinin kesilmesi halinde ödeyeceği masraf kalemleri arasında personel ve amortisman giderleri de sayılmış ve Kara Harp Okulu maliyet çizelgesinde personel ve amortisman giderleri de yer almış ise de; 30.06.2010 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6000 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu Ve Yargılama Usulü Kanunu İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 18. maddesiyle 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu'nun 115. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde yapılan değişiklikle personel ve amortisman giderlerinin bundan böyle yükümlünün tazminat hesabında dikkate alınmayacağı öngörülmüştür. Bu durum karşısında yükümlüye eğitimi sırasında yapılan masraflar içerisinde yer alan personel ve amortisman giderinden davalıların sorumlu tutulmaması gerekirken, mahkemece; bu kalem masraflardan da sorumlu tutan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2011/3892-10665

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9281, Karar No: 2018/6571, Tarih: 12.07.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/9281 E.  ,  2018/6571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Sanığın 2009, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte belge düzenleme suçundan beraat

Sanığın 2010 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan mahkumiyet

A) Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilip 29.11.2013 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilen hükmü 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen yasal süre geçtikten sonra, sanığın 27.10.2014 havale tarihli dilekçesi ile temyiz ettiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

B) Sanık hakkında 2009, 2011, 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik katılan kurum vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 11.06.2013 tarih ve 2013/21971 esas sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında “sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açılmış ise de; atılı suça ilişkin olarak sanık hakkında verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşıldığından; 213 sayılı VUK'nın 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün, bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18669, Karar No: 2017/6559, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/18669 E.  ,  2017/6559 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12169, Karar No: 2009/13961, Tarih: 28.12.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/12169 E.  ,  2009/13961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARAKOÇAN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 04/03/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları Ş..’nin 18,33,78 ve 79 parsel sayılı taşınmazları 1967 yılında davalıya kardeşlerine, kız çocukları mirastan mahrum bırakmak amacıyla ve muvazaalı olarak satış suretiyle temlik ettiğini ileri sürerek, davalı adına olan tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, satışın gerçek olduğunu, davanın zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacıların iddialarının kanıtlanamadığı, davacıların baraj inşaatı ve kamulaştırma bedeli nedeniyle dava açtıkları, temlikin muvazaalı olmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, muris Ş. A..’un çekişme konusu 18, 33, 78 ve 79 parsel sayılı taşınmazları 09.09.1967 tarihli resmi akitle davalı oğlu Ş.’ye satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, miras bırakanın davalıya yapmış olduğu temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Ne var ki; mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin yukarıda belirtilen ilkeler gözetildiğinde hükme yeterli ve elverişli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Somut olaya gelince; muris Ş..’nin 1980 yılında öldüğü, mirasçı olarak davacı kızları, davalı oğlu ve dava dışı çocuklarının kaldığı, diğer oğlu İbrahim’e yaptığı temlikler nedeniyle de dava bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece çekişme konusu taşınmazların akit tarihindeki gerçek değeri belirlenmediği gibi, muris adına kayıtlı başka taşınmazların bulunup bulunmadığı, muris ve davalının sosyal-ekonomik durumu yönünde de araştırma yapılmış değildir.

Hal böyle olunca; yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda araştırma ve incelemenin yapılması, taraf delillerinin etraflıca toplanması, diğer oğluna yapılan temlikler nedeniyle açılan aynı nitelikteki davanın da miras bırakanın iradesini saptama açısından değerlendirilmesi ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.12.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/263, Karar No: 2019/4650, Tarih: 02.04.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/263 E.  ,  2019/4650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki kurumun usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen geçerli bir mazeretleri olmadan duruşmaya katılmadığı ve katılan sıfatını almaması nedeniyle hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmayan müşteki kurum vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 02.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1375, Karar No: 2013/342, Tarih: 13.03.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2012/14-1375 E.  ,  2013/342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manavgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/04/2012

Taraflar arasındaki “tapu iptal ve tescil” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Manavgat 1.Asliye Hukuk Mahkemesi'nce davanın reddine dair verilen 26.02.2008 gün ve 2007/572 E., 2008/106 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 14. Hukuk Dairesi'nin 11.03.2011 gün ve 2011/878 E., 2011/3133 K. sayılı ilamı ile;

(...Davacılar, köy ihtiyar meclisi kararıyla 1972 yılında murisleri Ahmet Karamancı tarafından taşınmaz satın alındığını, bedellerin ödendiğini, 1000 m2’den ibaret taşınmazın 102 sayılı parselden ifraz edilerek adlarına tescilini istemiştir.

Davalı, bedelin ödenmediğini, davanın reddi gerekeceğini savunmuştur.

Mahkemece, satışın resmi biçimde yapılmadığı, 442 sayılı Köy Kanununun 44.maddesinin 4753 sayılı (mülga) Çiftçiyi Topraklandırma Kanununun 64.maddesiyle yürürlükten kaldırıldığından bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Davada köy ihtiyar meclisinin 26.03.1972 tarihli satışa ilişkin kararına dayanılmıştır. Gerçekten, 442 sayılı Köy Kanununun 44.maddesinin 3.fıkrası uyarınca, köy ihtiyar meclisinin bu tür nitelikteki taşınmazları arazisi olmayanlara vermek ve bedelini köy sandığına ödenmek üzere tahsil etmek yetkisi bulunmaktadır. Diğer taraftan, köy tüzel kişiliğinin yaptığı bu satış işlemi kaymakamlıkça 29.01.1976 tarihinde onaylanmıştır. Yasada ve Yargıtay uygulamasında, bu tür satışların resmi biçim koşuluna uygun yapılması  aranmamakta, sadece satışın geçerliliği için kaymakamlık onayı şartı aranmaktadır (Yargıtay 7.HD 21.02.2000 tarih, 2000/729-795 sayılı kararı gibi). Dairemizin uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 14 HD, 06.05.2010 tarih, 2010/4124-5233 sayılı kararı). Bunların dışında, köy ihtiyar meclisinin niteliği satışa elverişli bir taşınmazı köyde oturan ve taşınmaza ihtiyacı olan kişilere satmasına olanak sağlayan 442 sayılı Kanunun 44.maddesi mahkemece kabul edildiğinin aksine, mülga 4753 sayılı Kanunun 64.maddesiyle yürürlükten kaldırılmış değildir.

Ne var ki, 26.03.1972 tarihli satış davacının iddia ettiği gibi 102 sayılı parselden yapılmamış, kararda aynen “…köyümüz ihtiyar heyeti muhtar A. K. başkanlığında toplanarak 10.03.1972 tarih ve 87 no’lu kararla satılmasına karar verilen ve 202 parselden ayrılma, birinci parselden dokuzuncu parsele kadar olan parsellerden 1.parselden 5.parsele kadar olan 5 parsel 26.03.1972 günü taliplilerine ihaleleri yapılarak satılmış ve bedelleri alınmıştır. Şöyle ki…5.parsel Ilıca köyünden en çok pey süren A. K.’ya 8.652,00 TL’ye ihalesi yapılmış ve bedeli alınmıştır” sözlerine yer verilmiştir. Görülüyor ki, satış dava konusu 102 sayılı parsele değil, 202 sayılı parsele dairdir. Öte yandan, bedellerinin alındığı belirtilmekle beraber, satılan taşınmazların yüzölçümü kararda gösterilmemiştir. Mahkemece de, ortadaki aykırılığın neden kaynaklandığı davacıya açıklattırılmamıştır.

Yapılan bu saptamalara göre mahkemece, öncelikle ihtiyar heyeti kararında satışı 202 sayılı parsel üzerinden yapılmasına rağmen, neden 102 sayılı parselde hak iddia edildiği davacılara açıklattırılmalı, köy ihtiyar heyetinin satışı bir krokiye bağlı olarak yapıp yapmadığı hususu üzerinde durulmalı, davacılar inandırıcı bir şekilde satışın kararda 202 sayılı parselden bahsedilmesine rağmen 102 sayılı parsel üzerinden yapıldığını açıklayabilirse, yerinde keşif yapılmalı, ödenen satış bedellerine karşılık gelecek taşınmazın yüzölçümü gerek duyulursa bilirkişiye incelettirilmeli, taşınmazın ifrazının mümkün olup olmadığını sorulup saptanmalı, ifrazı olanaklı ise o şekilde, ifraz olanağı yoksa paylı olarak istem hüküm altına alınmalı, aksi takdirde dava şimdiki gibi reddolunmalıdır.

Yukarıda değinilen hususlar bir yana bırakılarak davanın yazılı bazı gerekçelerle reddi doğru olmamış, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir. ... )

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı  vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, satışın resmi biçimde yapılmadığı, 442 sayılı Köy Kanunu'nun 44.maddesinin 4753 sayılı (mülga) Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu'nun 64.maddesiyle yürürlükten kaldırıldığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyizi üzerine, karar Özel Daire'ce; yukarıda başlık bölümünde yer alan nedenlerle bozulmuştur.

Mahkemece, önceki kararda direnilmiş; hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.