muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2388, Karar No: 2018/315, Tarih: 21.02.2018

Kuşkusuz hak sahibine, fiili birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir veya aylık bağlanabileceği açıktır.

5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin uygulanmasında üzerinde durulması gereken bir diğer husus da, maddede yer alan “boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” unsurunun, diğer bir ifade ile boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusunun nasıl kanıtlanması gerektiğidir.

Bilindiği üzere, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun “İspat yükü” başlıklı 6. maddesinde, Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her birinin, hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlü olduğu belirtilmiş olup, ispat yükünün Kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi yararına hak çıkaran tarafa ait olduğu, yasal bir karineye dayanan tarafın, sadece karinenin tarafını oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altında bulunduğu, Kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı tarafın yasal karinenin aksini ispat edebileceği kabul edilmektedir.

Boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusunun nasıl kanıtlanması gerektiği ve ispat yükü hususunda 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 59 ve 100’üncü maddeleri üzerinde durulması gerekmektedir. 5510 sayılı 59’uncu maddesinde Kurumun denetleme ve kontrol yetkisi belirtilmiş, 59/2’inci maddesinde “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmüne yer verilmiştir. Öte yandan 5510 sayılı Kanunun 100’üncü maddesinde ise bilgi ve belge isteme hakkı, bilgi ve belgelerin Kuruma verilme usulü düzenlenmiştir.

Özellikle belirtilmelidir ki 5510 sayılı Kanunun 59 ve 100’üncü maddeleri uyarınca Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından tutulan tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerli kabul edilmektedir. Diğer bir anlatımla, yetkili kişilerce düzenlenen ve tarafların ihtirazi kayıt koymaksızın imzaladığı tutanaklar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli olup, aksi ise ancak yazılı delille kanıtlanabilir.

Kaldı ki Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları ve iş müfettişi raporlarının, rapora dayanak alınan tutanaklar ile birlikte değerlendirilmesi ve ancak belirtilen nitelikteki ekli tutanakların anılan Kanun kapsamında aksi sabit oluncaya kadar geçerli belge olduğunun kabulü, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 92/son maddesinde de açıkça hüküm altına alınmıştır. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 14.11.1979 gün ve 1014 E., 1364 K. ile 04.02.2009 gün ve 2009/9-2 E.-2009/48 K. sayılı kararlarında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

Ne var ki, Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından yapılan incelemelere dayalı tutanakların değerlendirildiği ve varılan sonucun yazıya geçirildiği raporların, sadece memur veya müfettiş tarafından düzenlenmiş olmaları, anılan raporların 4857 sayılı İş Kanunu’nun 92/son maddesi ile 5510 sayılı Kanunun 59. ve 100. maddeleri kapsamında aksinin yazılı delille kanıtlanması gereken belgeler olarak kabulleri için yeterli değildir. Ayrıca 5510 sayılı Kanunun 59/2’inci maddesinde belirtilen aksi sabit oluncaya kadar geçerli olan tutanakların Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından belgelere dayalı olarak düzenlenmiş olması veya belgeye dayalı olmamakla birlikte hazır bulunan işveren, işçi veya üçüncü kişi beyanları uyarınca düzenlenerek doğruluğu ilgili kişilerin imzaları ile tasdik edilen ve imza inkârına konu olmayan tutanaklar olması gerekmektedir.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında, 5510 sayılı Kanunun 56’ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı olarak açılan bu tür davalarda kanuni dayanağın bulunduğu ve davalı ile eski eşinin eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ortaya konulması gerekmektedir.

Hâl böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: 1- Yukarıda (I) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

2- Yukarıda (II) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 21.02.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2414, Karar No: 2023/4108, Tarih: 12.04.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/2414 E.  ,  2023/4108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/717 E., 2022/183 K.

KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Turhal 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2017/66 E., 2021/16 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından dolayı vefat eden sigortalının hak sahiplerinin maddi tazminat ile manevi tazminat istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesi ile 02.10.2014 tarihinde Turhal-Tokat yolu Çaylı mevkiinde Tokat istikametinden Turhal istikametine doğru giden ...'in kullandığı... plakalı araca Turhal istikametinden Tokat istikametine ilerleyen müvekkili ... idaresindeki ... plakalı aracın ... 'in kullandığı araçla çarpışarak meydana gelen kazada ... plakalı araç sürücüsü ...'in 2918 Sayılı KTK uymadığından %100 kusurlu olduğunu, murisin eşi ... için 1.000,00 TL maddi tazminat, murisin oğlu ... için 1.000,00 TL maddi tazminat olmak üzere 2.000,00 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı şirketten tahsili ile müvekkillerine verilmesini talep ettiklerini, müvekkillerinin murislerinin hayatını kaybetmiş olması nedeniyle ağır ızdıraplara maruz kalması sebebiyle murisin eşi ... için 50.000,00 TL manevi, oğlu ... için 20.000,00 TL manevi tazminat olmak üzere toplam 70.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı şirketten müştereken ve müteselsilen tahsili ile müvekkillerine verilmesini talep etmişlerdir.

II. CEVAP

Davalı işveren vekili cevap dilekçesinde, kazaya konu aracın şirket hizmet aracı olduğunu, servis aracı olmadığını, muris ...'ın kendisinin servis şoförü olmadığını, yetkin ehliyetinin de bulunmadığını, davalı şirkette koruma görevlisi olan davacıların murisi ...'ın şirketin oluru dışında kazaya neden olan kişinin izinsiz alması ve kendi şahsi işlerinde kullanması ve arkadaşını Şenyurt'tan alıp Turhal'a getirirken kazanın meydana geldiğini, muris ...'ın koruması gereken şirkete ait vasıtayı alıp kaza yaptığını ve mirasçıları tarafından tazminat talep edildiğini, kazada bir an davalı şirketin sorumluluğu olduğu düşünülse dahi kazada kusur oranında sorumlu olacağı nazara alınarak açıklanan nedenlerle davacının davasının reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...davacıların murisi işçi ...'ın 17.09.2013 tarihinde davalı iş yerinde çalışmaya başladığı ve kaza tarihine kadar iş yerinde güvenlik elemanı olarak çalıştığı, 12.10.2014 tarihinde işverene ait ... plakalı araçla iş yerine geldiği sırada trafik iş kazasına maruz kaldığının Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı Turhal Sosyal Güvenlik Merkezi'nin 08.06.2015 tarihli kararı ile de sabit olduğu, davacının maruz kaldığını iddia ettiği iş kazası nedeniyle tarafların kusur durumuna ilişkin olarak mahkememizce aldırılan bilirkişi heyetinin 11/2020 tarihli raporunda; mahkememizin 2016/22 Esas sayılı dosyasında alınan raporlardaki görüşlerle aynı mahiyette davalı işverene atfı kabil bir kusur bulunmadığı, kazanın gece karanlığında meskun mahal dışında aniden kara yoluna inerek çarpışmaya neden olan yabani hayvanların kaçınılmaz olarak neden olduğu, davalı işverenin olayın meydana gelmesine herhangi bir etkisi veya ihmalinin saptanamadığının belirtildiği, bu hususta mahkememizin 2016/22 Esas 2020/85 Karar sayılı dosyasında aldırılan kusur raporlarıyla da uyumlu olduğu ve o dosyada bu raporlara göre verilen kararın Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nin 24.12.2020 tarihli kararı ile onandığı da göz önünde bulundurulduğunda söz konusu iş kazasının oluşumunda yukarıda sayılan kanun maddeleri uyarınca davalı şirkete herhangi bir kusur izafe edilmediği ve davalı işverenin kusursuz sorumluluğunun da söz konusu olamayacağı anlaşılmakla,,," gerekçesiyle davanın reddine , karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili vekili istinaf dilekçesinde, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, eksik inceleme ve araştırma neticesinde verilmiş bir karar olduğunu, kazanın meydana gelmesinde diğer araç sahibi ...' in asli ve tam kusurlu olduğunu, meydana gelen olayın bir trafik iş kazası olduğunu, zira 4857 sayılı İş Kanunu' nun 2 nci maddesi uyarınca araçlar da işyeri sayıldığından işçini karıştığı bir trafik kazası iş yerinde gerçekleşmiş bir iş kazası gibi sayıldığını, müvekkillerinin murisinin diğer davalı olan şirkette 2013 yılından beri SGK lı olarak çalışmakta iken şirket aracı ile işe giderken olayın meydana geldiğini bu olayın bir trafik iş kazası olduğunu belirterek, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...dosyadaki yazılara, hükmün dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere, bu delillerin takdirinde isabetsizlik görülmemesine ve özellikle meydana gelen trafik kazasında olayın karayoluna aniden çıkan hayvan sürüsüne çarpma neticesinde karşı yönden gelen aracın davacının kullandığı araca çarpması neticesinde meydana geldiği ve tarafların kusurunun bulunmadığı ve buna ilişkin ATK ve İTÜ heyet raporunun oluşa uygun görüldüğü, her ne kadar işveren açısından iş güvenliği tedbirlerine ilişkin trafik iş kusur raporu yok ise de kazanın meydana geliş şeklinin belirgin olduğu, iş güvenliği tedbirlerine aykırı davranıldığına ilişkin herhangi bir iddiaya yer verilmediği..." gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili, istinaf dilekçe içeriğini tekrarla kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, trafik iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunun 417 inci maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz eden ilgililere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1113, Karar No: 2023/4473, Tarih: 13.07.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/1113 E.  ,  2023/4473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1118 Esas, 2021/1157 Karar

HÜKÜM : Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Niğde 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/41 E., 2019/244 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkiline ait 57 adet parsel üzerinde yetiştirilmekte olan meyve ağaçlarının davalı tarafından don hasarına karşılık 127 adet poliçe ile sigortalandığını, Nisan 2016 tarihlerinde bölgede meydana gelen don olayları nedeniyle söz konusu meyve ağaçlarının büyük oranda zarara uğradığı ancak davalı kurum tarafından sigortalanmış bulunmasına rağmen zararın giderilmesi yönünden olumlu bir girişimde bulunulmadığını, mevcut delillerin zamanla yok olması ihtimalinin bulunması, don olayı nedeniyle meyve ağaçlarında gerçekleşen zarar miktarının bilirkişi aracılığı ile tespiti için Niğde Sulh Hukuk Mahkemesinin 2016/16 D. İş sayılı dosyası üzerinden yerinde keşif ve inceleme yapıldığı, bilirkişi raporu ile poliçeler kapsamında ödenmesi gereken zarar miktarının 598.664,12 TL olduğunun belirlendiğini, belirlenen tutarın ödenmemesi üzerine zarar tutarının ödenmesinin davalıya ihtar edildiğini, davalı tarafından sigorta prim tutarları mahsup edildikten sonra 345.811,87 TL ödemede bulunulduğunu, davalı tarafından yapılan ödemenin ve kalan zarar tutarından sigorta primlerinin mahsubu sonrasında halen ödenmesi gereken yaklaşık 150.000,00 TL müvekkilinin alacağı bulunduğunu ileri sürerek 150.000,00 TL'nin tespit tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; ilk olarak davacı tarafından 29.03.2016 tarihinde don hasarı olduğu gerekçesi ile davalıya hasar ihbarı yapıldığını, eksperler tarafından elma ağaçlarının henüz "tomurcuk patlaması" dönemi evresinde olduğu yani henüz teminatın başlamamış olduğu tespiti yapıldığını, bu nedenle, ilgili hasar dosyası hasarsız olarak kapatıldığını, 21.04.2016 tarihinde, söz konusu alanlarda don hasarı olduğu gerekçesi davacının ikinci hasar ihbar bildirimi yaptığını, yapılan ekspertiz işleminde, tomurcuk döneminde alanda meydana gelen teminat dışı don etkisi kaynaklı ağaçlarda tomurcuk ve tomurcuk gözleri etkilenmiş ve verimde düşüş yaşanmasına neden olduğunu, hasar tespit ekspertiz çalışması sırasında eksperler tarafından alanda yapılan ölçüm ve sayımlar sonucunda belirlenen ortalama verim değeri 15 kg/ağaç olarak tespit edildiğini, ortalama verim değeri üzerinden zeyil işlemi uygulandığını, bu işlem sonucunda oluşan prim indirimi, sigortalının ödeyeceği prim miktarından düşülerek poliçeye yansıtıldığını, yapılan zeyil işlemi sonrasında onaylanan hasar oranlarından Devlet Destekli Bitkisel Ürün Sigortaları Tarife ve Talimatlarının 2 nci maddesi gereği muafiyet ve müşterek oranları düşülerek hasar tazminat hesaplaması yapıldığını, davalının poliçelerden kaynaklanan sorumluluğunu yerine getirdiğini, davalı tarafından ödenmesi gereken başkaca alacak bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamında alınan bilirkişi raporlarından tarımsal faaliyetler için don sebebi ile artık yapılmayan masrafların zarar miktarından düşülmesiyle hazırlanan bilirkişi raporuna itibar edildiği, tazminat miktarının hesaplanmasındaki ilkenin gerçek maddi hasar olduğu davacıya davalı tarafından 420.371,00 TL sigorta tazminatı ödemesi yapıldığı, davacının gerçek zararı ise 374.505,84 TL olarak hesaplandığı, davacının davalıdan tazminat alacağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesincece yapılan yargılama sırasında alınan 03.09.2018 tarihli bilirkişi raporuna karşı, tespit ve hesaplamaların hatalı yapılmasına ek olarak, muafiyet oranı ve müşterek sigorta oranı üzerinden tazminatta indirim yapılmış olmasına rağmen ek olarak ikinci bir defa daha yapılmayan masraflar adı altında indirim uygulayarak hesaplama yapılmasının açık ve net bir biçimde fahiş hata teşkil ettiğini, davalının dahi bu yönde bir itiraz veya hesap talebinin bulunmadığı yönündeki itirazın İlk Derece Mahkemesince kabul görerek yeniden bilirkişi raporu alınmasına karar verildiğini, itiraz üzerine 11.10.2018 tarihli raporda, önceki rapordaki tespit ve hesap hatalarına ek olarak, üründe meydana gelecek hasarda ödenecek tazminat tutarının sözleşmeyle belirlendiğini, don hasarının gerçekleşmesi halinde tazminat tutarından yapılacak indirimin, yapılmayan masrafları da kapsayacak şekilde müşterek sigorta oranı ve muafiyet oranı üzerinden önceden belirlenerek, ödenecek tazminattan indirildiğini, bu nedenlerle yapılmayan masraflar adı altında ikinci bir daha mahsup yapılması imkanı bulunmadığı, müvekkilinin alacağının tespit bilirkişi raporundaki gibi 593.008,30 TL olduğunun rapor edildiğini, buna rağmen İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verildiğini, davaya konu sigorta poliçelerinde dondan kaynaklı hasar ödemelerinde, yapılmayan masraf tutarları dikkate alınarak, müşterek sigorta oranı %20, muafiyet oranı %10 olarak belirlenerek meydana gelen hasar oranına göre ödenecek tazminatın miktarın daha hasar meydana gelmeden önce poliçe üzerinde belirlenmiş bulunduğunu, yani yapılmayan masrafların hepsinin mevcut poliçelerde önceden mahsup edilerek ödenecek tazminat tutarlarının hesaplandığını, ikinci bir defa daha ödenecek tazminat tutarından mahsup eden hatalı bilirkişi raporunun kabulü ve kabul gerekçesinin hatalı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulünü istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı poliçede ağaç başına verimin 21 Kg olarak belirtildiği, 22.06.2021 tarihli bilirkişi raporunda belirtildiği üzere ağaç başına verimin 21 kg kabulü ile hesaplama yapılması gerektiği, poliçede tazminat hesabı başlığı altında tazminatın ne şekilde hesaplanacağının ayrıntılı olarak açıklandığı ve 22.06.2021 tarihli bilirkişi raporunda poliçede yer alan tazminat hesabı nazara alınarak tazminat miktarının belirlendiği, poliçede yer alan tazminat hesabında yapılmayan masrafların tazminattan indirileceğine dair bir düzenleme olmadığı, zarar miktarının 595.055,20 TL olduğu, davalının ödemesinin 420.367,00 TL olduğu, davacının bakiye alacağının ise 174.684,20 TL olduğu taleple bağlı kalınarak 150.000,00 TL'ye hükmedilmesi gerektiği, Devlet Destekli Bitkisel Ürün Sigortası Genel Şartlarının B.7 nci maddesinde kesinleşmiş hasar miktarının en geç 30 gün içinde sigortalıya ödeneceği ve tazminatın her halükarda hasat tarihinden önce ödenmeyeceği düzenlenmesi bulunduğu, poliçelerde hasat tarihinin 15.10.2016 olduğu ve alacağın en geç 15.11.2016 tarihinde muaccel olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne, 150.000,00 TL'nin 15.11.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri