muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4044, Karar No: 2015/2825, Tarih: 25.02.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/4044 E.  ,  2015/2825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MUCUR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/11/2012

NUMARASI : 2010/107-2012/163

Taraflar arasında görülen tapu iptal ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece, davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde, temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ................ raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası Ö...... C......... ile annesi R....... C..'ın davaya konu taşınmazları mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak davalılara satış suretiyle devrettiğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Davalılar, satışın gerçek olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, muvazaa olgusunun ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu 10,572 ve 578 parsel sayılı taşınmazların muris Ö..... C... tarafından davalı Zeynep'e 17.09.1991 tarihinde, 158 ve 159 parsel sayılı taşınmazların da muris Ömer tarafından 19.10.1987 tarihinde davalı Bayram'a, bu davalının da 158 numaralı parseli davalılar Zeynep ve Selahattin'e, 159 numaralı parseli de davalı Zeynep'e 17.09.1991 tarihinde satış suretiyle temlik ettiği; dava konusu 122 parsel sayılı taşınmazın ise, muris R........ C....... tarafından davalı Ramazan'a 09.05.1988 tarihinde, bu davalının da 17.09.1991 tarihinde davalı Zeynep'e satış suretiyle devrettiği, anılan bu devir sırasında Ramazan'a vekaleten satışın muris Ö...... C.... tarafından gerçekleştirildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

./..

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya yukarıda belirlenen ilkeler çerçevesinde bakıldığında; muris Ömer ve Rukiye'nin mal satmaya ihtiyaçları bulunduğunun dosya kapsamı ile ispatlanamadığı gibi, muris Ö... C... adına kayıtlı başka taşınmazların da bulunduğu, muris Ömer'in dava konusu taşınmazların satışından elde ettiği para ile Ankara ili Keçiören ilçesinde taşınmaz satın aldığı savunulmuş ise de, anılan bu taşınmazın 5067 ada 28 parsel sayılı taşınmazdaki 1 nolu bağımsız bölüm olup, dava dışı mirasçı H...... C..... tarafından 3. kişiden satın alındığı görülmektedir.

Hâl böyle olunca, mirasbırakanlar Ömer ve Rukiye tarafından davalılara yapılan temliklerle ilgili olarak gerçek amaç ve iradelerinin mirasçılardan mal kaçırmak olduğu ve bu amaçla temlikin gerçekleştirildiği kabul edilmek suretiyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları bu sebeple yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10471, Karar No: 2014/6207, Tarih: 14.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/10471 E.  ,  2014/6207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Torbalı 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/04/2013

NUMARASI : 2012/210-2013/183

Davacı A.. K.. vekili Avukat A.D.T. tarafından, davalı T.. B.. aleyhine 08/05/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02/04/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, faili belli olmayan tarımsal zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının sorumluluk sahasındaki taşınmazındaki ürünlere kimliği belirlenemeyen kişilere ait hayvanların zarar verdiğini, koruma kuruluna yaptığı başvuruya 20,00 TL den fazla ödeme yapılamayacağı bildirildiğinden, uğradığı zararın giderilmesini talep etmiştir.

4081 sayılı Çiftçi Mallarının Korunması Hakkında Kanunun 26. maddesi “Birinci maddede yazılı çiftçi mallarına iras edilen ve miktarı elli lirayı geçmiyen zararların tazminine mütaallik işleri koruma ve ihtiyar meclisleri Köy Kanunundaki usule göre tetkik ve hallederek bir karara bağlar. Tazminat talebinin reddine ve yirmi liraya kadar olan kararlara karşı beş gün içinde sulh hakimine itiraz edilebilir. Şu kadar ki, zararı yapan tarafından vukubulan itirazlarda tazminine karar verilen paranın koruma sandığına aynı müddet içinde depo edilmesi şarttır. Bu fıkraya taallük eden işlerde mahkeme, tetkikatını evrak üzerinde icra ve itiraz olunan kararı tadil veya tasdik suretiyle işi bir hafta içinde intaç eder. Maddi hata vukuu veya sahtelik iddiası halinde mahkeme, lüzum görürse duruşma yapabilir. Yirmi liradan yukarı olan tazmin kararlarına karşı alakalılar, yukarıki fıkrada yazılı depo şartı olmaksızın beş gün içinde sulh hakimine itiraz edebilir. Bu fıkraya göre yapılan itirazların tetkiki umumi hükümlere göre yapılır. İtirazlar mahkemeye veya koruma ve ihtiyar meclislerine de yapılabilir. Meclisler itiraz evrakını derhal salahiyetli mahkemeye gönderir ve muterize bedava bir ilmühaber verir. Koruma ve ihtiyar meclislerinin itiraz olunmıyan kararları ile sulh hakimlerinin itiraz üzerine verecekleri kararlar kati olup bunlar aleyhine hiç bir kanun yoluna baş vurulmaz.” hükmünü içermektedir. Bu yasal düzenleme ile tazmin kararlarına hangi mahkemede hangi usulle itiraz edilebileceği hususunun tanzim edildiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğinden; davacının davalıdan tazmin istemine 20/07/2011 tarihli yazı ile ancak 20,00 TL ödenebileceğinin bildirildiği, iş bu davanın bu yazı üzerine açıldığı anlaşılmaktadır. Yukarıda belirtilen madde metninden de açıkça anlaşıldığı üzere, bu davaya bakma görevi sulh hukuk mahkemelerine aittir. Mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilip sonuçlandırılması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22429, Karar No: 2015/44931, Tarih: 02.11.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/22429 E.  ,  2015/44931 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/273496

MAHKEMESİ : Tokat Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/02/2010

NUMARASI : 2009/210 (E) ve 2010/50 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık M.. A..'ın daha önceden komşu olmaları nedeniyle tanıdığı mağdur O.. Y..'ı telefonla arayarak saat 18:00 sıralarında buluşmak istediğini söylediği, mağdurun neden buluşmak istediğini sorması üzerine sanığın buluşunca konuşuruz şeklinde yanıtı üzerine, mağdurun cep telefonunu kullanıma kapattığı, aynı gün içinde mağdurun yalnız olarak evde oturduğu sırada, sanıkların mağdurun ikametgahına alkollü olarak geldikleri, mağdur rızası ile sanıkları eve aldığı, sanık M.. A..'ın mağdura neden telefonu kapattığını sorup üzerinde bulunan bıçağı çıkartarak diğer sanık M.. Y..'a vererek mağdura saplamasını istediği, sanık M.. Y..'ın elindeki bıçakla mağdurun sol omzundan bıçakla yaraladığı, daha sonra sanık M.. A..'ın bıçağı alıp mağdurun boğazına dayayarak "bana 250-TL'yi bugün veriyorsun, yoksa seni bugün keseceğim" diyerek müştekiyi tehdit ettiği ve bıçağı müştekinin sol el baş parmağına dayayarak sağa sola hareket ettirdiği, bu sırada müştekiyi sol elinden yaraladığı,

Mağdurun sanıklara, annesinde ve yakınlarında para olabileceğini söylemesi üzerine mağdur'un annesi S.. Y..'a ait ikametgaha saat 20.00 sıralarında gittikleri, S... Y...'ın da kendisinde para olmadığını söylemesi üzerine müştekilerin akrabaları olan ve maliye lojmanlarında oturan Y.. A..'ın evine gittikleri, buradan da para alamayınca mağdur ve annesi Sati olduğu halde, tekrar mağdura ait eve döndükleri, tanık S.. Y..'ın yarına kadar süre istemesi üzerine, sanıkların saat 01.00 sıralarında mağdura ait evden ayrıldıkları,

Sanık M.. A..'ın kollukta alınan 16.06.2009 tarihli ilk ifadesinde; bir alacaktan bahsetmediği halde, aynı tarihli Cumhuriyet Savcılığındaki ifadesinde ve yargılamadaki beyanında, mağdura 1 yıl kadar önce 3.500.-TL borç verdiğini, bu alacağı istemek için gittiğini söylediği,

Sanık M.. Y..'ın ise, kolluktaki 16.06.2009 tarihli beyanında diğer sanık M.. A..'ın mağdur O.. Y..'dan 6000.-TL alacağı olduğunu onu istemek için gittiklerini ifade ettiği,

Mağdur O.. Y..'ın aşamalarda, sanık M.. A..'a bir borcu olmadığını söylemesi, tanık Y.. A..'ın ise, 02.09.2009 tarihli duruşmada; mağdur Osman'ın düğün yaptığı için borcu olduğunu ancak kime borçlandığını bilmediğini ifade etmesi dikkate alındığında;

Taraflar arasında bir alacak borç ilişkisi olup, olmadığı yönünde ortaya çıkan duraksamanın öncelikle giderilmesi gerekmektedir.

Hal böyle olunca;

Mağdur O.. Y..'ın aşamalarda, sanık M.. A..'a bir borcu olmadığını söylemesi, tanık Y.. A..'ın ise, 02.09.2009 tarihli duruşmada; mağdur Osman'ın düğün yaptığı için borcu olduğunu ancak kime borçlandığını bilmediğini ifade etmesi dikkate alındığında;

Taraflar arasında bir alacak borç ilişkisi olup, olmadığı yönünde ortaya çıkan duraksamanın öncelikle giderilmesi gerekmektedir.

Hal böyle olunca;

Sanık M.. A..'ın, mağdur O.. Y..'a borç para verip vermediği, verdi ise, ne zaman ve ne kadar borç verdiği tespit edilip, borcun zamanında ödenmemesi nedeniyle ne kadar hak kaybı olduğu da, belirlendikten sonra, sonucuna göre, delillerin bir bütün halinde takdiri ile suçun hukuki vasfının tayini gerektiği düşünülmeden, eksik kovuşturma ile yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Sanıklar hakkında tehdit suçundan; 5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen kendi altsoyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından da mahkum oldukları hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar M.. A.. ve M.. Y.. savunmanlarının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24480, Karar No: 2015/11568, Tarih: 25.03.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/24480 E.  ,  2015/11568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 08.07.2006 tarihinde davalıya ait iş yerinde üretim bölümünde vagon doldurma ve maden çıkartma işçisi olarak işe başladığını, işveren gerekli güvenlik tedbirlerini almadığı için sürekli tedirgin, can korkusuyla çalıştıklarını, kendisi işten ayrıldıktan sonra bir işçinin göçük altında kalarak can verdiğini, kendisi ve diğer işçilerin gerekli iş güvenliği ve işçi sağlığı tedbirlerini alması için defalarca işverene müracaat ettiğini, ancak netice alamayınca kendisi ve birkaç arkadaşının haklı ve geçerli sebeple 05.03.2011 tarihinde iş sözleşmelerini fesih ettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının herhangi bir gerekçe bildirmeksizin 23.02.2011 tarihinden itibaren işe gelmemeye başladığını ve bu durumun şirket tarafından 28.02.2011 tarihinde tutulan tutanak ile tespit edilerek mazeret bildirmeksizin işe gelmemesi sebebiyle 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/2-g. bendi gereğince haklı sebeple iş sözleşmesinin fesih edildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini feshetmekte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshi uyuşmazlık konusudur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini feshetmekte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshi uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, davacının 08.07.2006-05.03.2011 tarihleri arasında davalı iş yerinde üretim bölümünde vagon doldurma ve maden çıkartma işçisi olarak çalıştığı anlaşılmıştır. Davacı, işveren gerekli güvenlik tedbirlerini almadığı için sürekli tedirgin, can korkusuyla çalıştıklarını, kendisi işten ayrıldıktan sonra bir işçinin göçük altında kalarak can verdiğini, kendisi ve diğer işçilerin gerekli iş güvenliği ve işçi sağlığı tedbirlerini alması için defalarca işverene müracaat ettiğini, ancak netice alamayınca kendisi ve birkaç arkadaşının haklı ve geçerli sebeple 05.03.2011 tarihinde iş sözleşmelerini feshettiğini iddia etmiş; davalı ise davacının herhangi bir gerekçe bildirmeksizin 23.02.2011 tarihinden itibaren işe gelmemeye başladığını ve bu durumun şirket tarafından 28.02.2011 tarihinde tutulan tutanak ile tespit edilerek mazeret bildirmeksizin işe gelmemesi sebebiyle 4857 sayılı Kanun'un 25/2-g. bendi gereğince haklı sebeple iş sözleşmesinin feshedildiğini savunmuştur.

Dosya içeriğine göre, davacının haklı bir mazereti olmadan devamsızlık yaptığı, bu durumun tutanak ile tespit edildiği, tutanak tanığının duruşmada dinlendiği ve tutanak içeriğinin doğrulandığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca iş sözleşmesi davalı işveren tarafından haklı sebeple feshedildiğinden kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçeyle kıdem tazminatı talebinin kabul edilmesi doğru görülmemiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6972, Karar No: 2018/12058, Tarih: 26.11.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/6972 E.  ,  2018/12058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde ... dışındaki taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, imar uygulaması nedeni ile adına kayıtlı 12 ada 69 parsel sayılı taşınmazın 636 ada 1 parsel sayılı taşınmaz olduğunu, bitişik 636 ada 2 parsel sayılı taşınmaza ise üzerinde ağaçlarının bulunduğu bölümün verildiğini, zararını tespit ettirdiğini ileri sürerek şimdilik 27.858.00.-TL dava tarihinden yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davayı ve tespiti kabul etmediklerini belirterek davanın reddini istemiştir .

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte 10.101,70 TL nin davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalılardan Nurtekin dışındaki taraflarca temyiz edilmiştir .

1-) Dava; İmar Kanunu madde 18 gereği, imar uygulaması sonucu, davacıya ait ağaçların davalılara ait parselde kalması nedeniyle davalıların sebepsiz zenginleştiğinden bahisle ağaç bedellerinin tahsili istemine ilişkin maddi tazminat davasıdır.

3194 sayılı İmar Kanunu madde 18/8-9. fıkralarında’’Üzerinde bina bulunan hisseli parsellerde, şüyulanma sadece zemine ait olup, şüyuun giderilmesinde bina bedeli ayrıca dikkate alınır.

Düzenleme sırasında, plan ve mevzuata göre muhafazasında mahzur bulunmayan bir yapı, ancak bir imar parseli içinde bırakılabilir. Tamamının veya bir kısmının plan ve mevzuat hükümlerine göre muhafazası mümkün görülemeyen yapılar ise, birden fazla imar parseline de rastlayabilir. Hisseli bir veya birkaç parsel üzerinde kalan yapıların bedelleri, ilgili parsel sahiplerince yapı sahibine ödenmedikçe ve aralarında başka bir anlaşma temin edilmedikçe veya şüyuu giderilmedikçe bu yapıların eski sahipleri tarafından kullanılmasına devam olunur.’’ düzenlemesi yer almaktadır.

Yukarıda ifade edilen yasa hükmü ve Yerleşik Daire uygulamamız da gözetildiğinde, İmar Kanunu’nun 18/8. maddesi uyarınca bedeli talep edilemeyecek muhdesatların yalnız bina niteliğini haiz olanlar olduğu açıktır. Davaya konu edilen ağaçlar ise, İmar Kanununun 18/8 maddesi uyarınca bina kavramı içerisinde değerlendirilemeyeceğinden davaya konu edilen ağaç bedellerinin davacı tarafından talep edilebileceği kuşkusuzdur .

Yukarıda ifade edilen yasa hükmü ve Yerleşik Daire uygulamamız da gözetildiğinde, İmar Kanunu’nun 18/8. maddesi uyarınca bedeli talep edilemeyecek muhdesatların yalnız bina niteliğini haiz olanlar olduğu açıktır. Davaya konu edilen ağaçlar ise, İmar Kanununun 18/8 maddesi uyarınca bina kavramı içerisinde değerlendirilemeyeceğinden davaya konu edilen ağaç bedellerinin davacı tarafından talep edilebileceği kuşkusuzdur .

Somut olayda, davacının taşınmazının ağaçlarının yeraldığı bölümünün imar uygulaması nedeni ile davalıların taşınmazına eklendiği uyuşmazlık konusu değildir . Ancak davalıların anılan taşınmazının tapu kaydı incelendiğinde niteliğinin arsa olduğu , 1094/1114 payının davalıların murisi ... 'a , 20/1114 payının ise ... Belediyesine ait olduğu anlaşılmaktadır . Bu durumda bilirkişi raporunda hesaplanmış olan bedelin tümünden taşınmazın tamamının maliki olmayan davalıların sorumlu tutulmaları isabetli olmamıştır .

Mahkemece, bilirkişiden ek rapor hazırlaması istenilerek davalıların davaya konu ağaçlar nedeni ile taşınmazdaki pay oranına göre zenginleştikleri miktarın belirlenmesi ve varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, davalıların taşınmazın tek maliki oldukları düşünülerek hazırlanan bilirkişi raporunun hükme dayanak alınması bozmayı gerektirmiştir .

2–) Bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir .

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalılar yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.