muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/526, Karar No: 2013/1078, Tarih: 05.02.2013

Somut olayda;

Sürücü davacı ...'in alkolmetreye üfleme yoluyla veya kandan bakılmak suretiyle alkollü olup olmadığı tespiti yapılmamış, 11.08.2009 tarihli adli raporda şahısta yoğun alkol kokusu hissedildiği, ileri derecede alkollü olduğu tespiti yapılmıştır. Adli raporu tanzim eden Dr. İsmail Kaya 16.03.2010 tarihinde talimat mahkemesinde tanık olarak beyanında, olayı hatırladığını, davacının yoğun alkol koktuğunu, kokunun başka bir koku olmayıp kesinlikle alkol kokusu olduğunu, hareketlerinin uyumsuz olup sorulan sorulara cevap vermekte ve algılamada yavaşlama olduğunu, ayakta duramayacak kadar alkollü olduğunu beyan etmiştir.

Mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden ayrı ayrı rapor alınmış ve alınan raporlara göre hüküm tesis edilmiştir. Oysa alınacak raporun, heyet halinde tanzimi zorunludur.

Bu durumda mahkemece, nöroloji uzmanı ve trafik ve hasar konusunda uzman bilirkişi kurulundan, davacı ...'in alkollü olduğu kabul edilerek, kazanın oluş şekli, saati, olay yeri hava durumu gibi hususlar ve Dr. ... 'nın beyanı birlikte değerlendirilerek kazanın münhasıran aldığı

alkolün etkisiyle meydana gelip gelmediği, başka etkenlerin kazaya neden olup olmadığı hususlarında ayrıntılı gerekçeli ve denetime açık rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bozma kapsam ve nedenine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenler davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma kapsam ve nedenine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 05.02.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18779, Karar No: 2012/3156, Tarih: 08.03.2012

**11. Ceza Dairesi         2009/18779 E.  ,  2012/3156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi (Şişli 9. Asliye C.M.)

SUÇ : Banka ve kredi kartının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Sanığın, 5237 sayılı Yasanın 245/1, 43, 168, 52/2 ve 53. maddelerine göre 4 yıl hapis ve 13.333 YTL apc ile cezalandırılmasına.

Gerekçeli kararda yanlış gösterilen suç tarihinin en son para çekme işleminin yapıldığı 10.05.2006 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin suçun unsurlarının oluşmadığına, TCK'nun 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğine, teşdit uygulanmasının ve takdiri indirim maddelerinin uygulanmamasının yasaya aykırı olduğuna ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Sanık hakkında TCK'nun 245/1. maddesine göre temel hapis cezası belirlendikten sonra, tespit edilen 500 gün adli para cezası üzerinden TCK'nun 43/1. maddesi gereğince artırım ve TCK'nun 168/2. maddesi uyarınca da indirim yapıldıktan sonra TCK'nun 52/2. maddesi gereğince, sanığın sosyal ve ekonomik durumuna göre belirlenen 40 TL üzerinden adli para cezasının tespit edilerek sonuçta sanığa hapis cezasının yanı sıra 13.320 TL adli para cezası uygulanması gerekirken, yazılı şekilde uygulama yapılarak sanığa fazla adli para cezası tayini suretiyle 5237 sayılı TCK’nun 61/8. maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Yasanın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; sanığa 5237 sayılı TCK.nun 245/1. maddesi hükmü uyarınca tayin olunan 6 yıl hapis cezası yanında hükmolunan 500 gün adli para cezasının aynı Yasanın 43/1. maddesi gereğince 1/3 oranında artırılarak 666 güne çıkartılması, TCK'nun 168/2. maddesine göre 1/2 oranında indirilerek 333 gün olarak tespit edilmesi ve mahkemenin takdire ilişkin uygulaması da nazara alınarak belirlenen tam gün sayısının 52. maddesi uyarınca 40 TL den paraya çevrilerek sonuç adli para cezasının 13.320 TL'ye indirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25649, Karar No: 2015/6947, Tarih: 10.02.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/25649 E.  ,  2015/6947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dairemizin 16.07.2014 gün ve 2013/11800 Esas, 2014/14661 karar sayılı ilamında, sanığın talimat mahkemesinde savunmasının alınması için Ağır Ceza Mahkemesi'nce gönderilen, duruşmaya çağrı kağıdının, "..." adresinde sanığın, "aynı yerde daimi birlikte oturan oğluna" tebliğ edildiği, sanığın duruşmada aynı adresi ikamet adresi olarak belirttiği ancak sanık ve müdafisinin temyiz dilekçelerinde sanığın aynı adres No: 35 sayılı yerde ikamet ettiğini iddia etmesi karşısında, talimat mahkemesi tarafından sanığa yapılan tebliğ tarihinde "..." adresinde oturup oturmadığının muhtarlıktan ve zabıta araştırması yaptırılması suretiyle tespiti ve bu hususlara ilişkin gerekli belgeler de dosyaya eklendikten sonra dosyanın Dairemize iadesi gerektiğinin belirtildiği, mahkemece yapılan araştırmada kolluğa yazılan müzekkere yazısında sanığa yapılan tebliğ tarihinin açık olarak belitilmemesi nedeniyle araştırmanın hangi tarihe göre yapıldığının açıkça belli olmaması karşısında;

Talimat mahkemesi tarafından sanığa yapılan tebliğ tarihi olan 30.05.2008 tarihinde "......" adresinde oturup oturmadığının muhtarlıktan ve zabıta araştırması yaptırılması suretiyle açıkça tespiti ve bu hususlara ilişkin gerekli belgeler de dosyaya eklendikten sonra iade edilmek üzere, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.02.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.

..
Yargıtay — Esas No: 2006/5785, Karar No: 2006/6478, Tarih: 18.09.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/5785 E.  ,  2006/6478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde eğitim ve öğretim gideri olarak 15.876.600.000 TL.nın sarf tarihinden itibaren işlemiş faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Beyoğlu ....Noterliğince 22.9.1982 gün ve 16276 yevmiye numaralı yüklenme senedinde davalının ödeyeceği tazminatın faizinin başlangıç tarihi "sarf tarihi" olarak belirtilmiştir. Sarf tarihinden maksat, ilgili kurum tarafından yükümlüye yapılan herbir kalem masrafın yapıldığı tarihtir. Şayet sarf tarihlerinin tespiti mümkün değilse faizin başlangıç tarihi olarak eğitim ve öğretim döneminin sonunun faiz başlangıcına esas alınması gerekir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında, 1986 ila 1992 tarihleri arasında Gülhane Askeri Tıp Akademisinde eğitim gören davalının 6.8.2002 tarihinde disiplinsizlik nedeniyle ilişiliğinin kesildiği anlaşılmaktadır. Dosyaya getirtilen masraf çizelgesinden yükümlüye yapılan herbir kalem masrafın sarf tarihleri belirtilmediği için 1986-1987, 1987-1988, 1988-1989, 1989-1990, 1990-1991, 1991-1992 yılı eğitim ve öğretim döneminde yapılan masrafların faizinin başlangıç tarihi olarak eğitim ve öğretim dönemi sonu yerine yıl sonunu esas alan ve buna göre davalının borcunu belirleyen bilirkişi raporuna göre hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda sözü edilen bozma doğrultusunda bilirkişiden ek rapor alınmalı ve alınan bu ek raporun bozmaya uygunluğu da denetlendikten sonra hasıl olacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.9.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/629, Karar No: 2016/1842, Tarih: 18.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/629 E.  ,  2016/1842 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bina içerisinde muhafaza altına alınmış eşya hakkında hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Küçükçekmece Çocuk Mahkemesine devredilmesine dair Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2015 tarihli ve 2013/1026 esas, 2015/104 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 23/06/2015 tarihli ve 2015/696 esas, 2015/478 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 10/07/2015 tarihli ve 2015/803 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 03/12/2015 gün ve 94660652-105-34-11964-2015-E.25496/79962 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 10/07/2015 tarihli ve 2015/803 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 18/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1440, Karar No: 2016/8488, Tarih: 09.05.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/1440 E.  ,  2016/8488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde temlik eden davacı vekili ve temlik alan davacı vekilince temyiz edilmiş, mahkemece 06.01.2015 tarihli ek karar ile temlik alan davacının taraf sıfatı bulunmadığından temyiz isteminin reddine yönelik olarak verilen ek kararın da temlik alan davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

1-Temlik eden davacı banka vekilinin temyizi yönünden, takip alacaklısı davacı banka 04.06.2014 tarihinde alacağının tamamını ....'ne temlik etmiştir. Bu durumda icra takibi alacaklısı ve davayı açan davacı bankanın görülmekte olan itirazın iptali davasında taraf sıfatının kalmadığından, bir başka deyişle dava ehliyetinin sona erdiğinden temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2-Temlik alan .... vekilinin ek karara yönelik temyizine gelince, 04.06.2014 tarihinde dava konusu alacağı temlik alan ....'nin dosyada temlik alan sıfatıyla taraf sıfatının bulunduğu gözetilmeden temyiz isteminin reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden ek karara yönelik temyiz isteminin kabulü ile mahkemenin temyiz isteminin reddine dair 06.01.2015 tarihli ek kararının kaldırılmasına ve HUMK’un 432/V hükmü uyarınca ilk temyiz dilekçesine göre temyiz isteminin incelenmesine geçilmiştir.

3-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, temlik alan davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte de açıklanan nedenlerle temlik eden davacı vekilinin temyiz isteminin reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle yerel mahkemece verilen 06.01.2015 tarihli ek kararın kaldırılmasına, (3) nolu bentte belirtilen sebeplerle temlik alan davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, fazla yatırılan peşin harcın istek halinde iadesine, 09.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15696, Karar No: 2007/3505, Tarih: 13.03.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/15696 E.  ,  2007/3505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıların murislerine 8.000.000.000 TL para verdiğini, karşılığında yazılı belge aldığını, borcun ödenmediğini ... sürerek bu paranın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar belgedeki imzanın murislerine ait olmadığını ve murislerinin borç para almadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkmece, davacı ile davaların murisleri arasındaki adi ortaklık ilişkisi bulunduğu, murisin hazırlık soruşturması sırasında verdiği ifadesinde ortaklığın zarar ettiğini ve davacıya ortaklık nedeniyle 4.000.000.000 TL ödediğini beyan ettiği, ödeme savunmasını ispat edemediği gerekçe gösterilerek 4.000.000.000 TL üzerinden davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, gerek bu davasında ve gerekse hazırlık soruşturması aşamasında verdiği 15.12.2004 tarihli şikayet dilekçesinde ve Cumhuriyet Savcısı huzurundaki ifadesinde davalıların murislerine borç para verdiğini beyan etmek suretiyle ödünç ilişkisine dayanmış, davalı taraf ve murisleri bu ilişkinin varlığını inkar etmişlerdir. Her dava açılış hukuki sebebine göre incelenip sonuçlandırılır. Hakim bu ilişkinin dışına çıkarak ortaklık hukuki ilişkisini kabul etmek suretiyle karşı tarafı sorumlu tutamaz. Toplanan delillerden davacın iddiasını ispat edemediği ve yemin hakkını da kullanmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesis edilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 13.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5284, Karar No: 2016/5111, Tarih: 04.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/5284 E.  ,  2016/5111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; davalı elektrik abonesi tarafından dönem faturalarında kayıp/kaçak bedeli tahakkuk ettirildiği gerekçesiyle Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurulduğunu, hakem heyetince tüketicinin talebinin kabulü ile 346,37 TL nin tüketiciye iadesine karar verildiğini, bu kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek,...Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığı'nın 13.03.2013 tarih ve 257 nolu kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davaya konu hakem heyeti kararının davacı yana 20.03.2013 tarihinde tebliğ edildiği, itirazın ise yasal süre geçtikten sonra 21.05.2013 tarihinde yapıldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kaçak kayıp bedeli hakkında verilen tüketici sorunları hakem heyeti kararının itirazen iptali istemine ilişkindir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un, "Tüketici Sorunları Hakem Heyeti" başlıklı 22. maddesinin 5. fıkrasında; “Değeri beşyüz milyon liranın altında bulunan uyuşmazlıklarda tüketici sorunları hakem heyetlerine başvuru zorunludur. Bu uyuşmazlıklarda heyetin vereceği kararlar tarafları bağlar. Bu kararlar İcra ve İflas Kanununun ilamların yerine getirilmesi hakkındaki hükümlerine göre yerine getirilir. Taraflar bu kararlara karşı onbeş gün içinde tüketici mahkemesine itiraz edebilirler. İtiraz, tüketici sorunları hakem heyeti kararının icrasını durdurmaz. Ancak, talep edilmesi şartıyla hakim, tüketici sorunları hakem heyeti kararının icrasını tedbir yoluyla durdurabilir. Tüketici sorunları hakem heyeti kararlarına karşı yapılan itiraz üzerine tüketici mahkemesinin vereceği karar kesindir.” denilmiştir.

Aynı maddenin 6.fıkrasında ise; “Değeri beşyüz milyon lira ve üstündeki uyuşmazlıklarda tüketici sorunları hakem heyetlerinin verecekleri kararlar, tüketici mahkemelerinde delil olarak ileri sürülebilir. Kararların bağlayıcı veya delil olacağına ilişkin parasal sınırlar her yılın Ekim ayı sonunda .. . Fiyatları Endeksinde meydana gelen yıllık ortalama fiyat artışı oranında artar. Bu durum, B..a her yıl Aralık ayı içinde Resmi Gazetede ilan edilir.” hükmüne yer verilmiştir.

Aynı maddenin 6.fıkrasında ise; “Değeri beşyüz milyon lira ve üstündeki uyuşmazlıklarda tüketici sorunları hakem heyetlerinin verecekleri kararlar, tüketici mahkemelerinde delil olarak ileri sürülebilir. Kararların bağlayıcı veya delil olacağına ilişkin parasal sınırlar her yılın Ekim ayı sonunda .. . Fiyatları Endeksinde meydana gelen yıllık ortalama fiyat artışı oranında artar. Bu durum, B..a her yıl Aralık ayı içinde Resmi Gazetede ilan edilir.” hükmüne yer verilmiştir.

Madde metninden, Tüketici Sorunları Hakem Heyetlerinin ancak değeri “beşyüzmilyon liranın altında” bulunan uyuşmazlıklar için vereceği kararlara karşı onbeş gün içerisinde tüketici mahkemesinde itiraz edilebileceği, itiraz üzerine mahkemece verilecek kararın kesin olduğu, bu miktarı aşan uyuşmazlıklarda ise Tüketici Sorunları Hakem Heyetlerinin vereceği kararların tüketici mahkemelerinde sadece delil olarak ileri sürülebileceği açıkça anlaşılmaktadır.

Davaya konu edilen kararda, kayıp/kaçak adı altında alınan bedelin davalıya iadesine karar verilmiştir. Verilen bu karara yapılan itiraz, aynı zamanda kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içerdiğinden, taraflar arasındaki abonelik sözleşmesi nedeniyle ileriki dönemlere de etkilidir. Diğer bir anlatımla, böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, hakem heyeti kararının kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir.

Bu durumda, anılan Kanun’un 22.maddenin 6. fıkrası gereğince hakem heyeti kararı yargılamada delil niteliğinde olup, uyuşmazlık hakkında genel hükümlerdeki sürelere tabi olarak dava açılabilecektir(Aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 24.04.2013 gün ve 2012/13-1229 E. 2013/577 K. , 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.).

O halde, mahkemece; davanın yasal süresi içerisinde açıldığı gözetilerek, uyuşmazlığın esasının incelenmesi ve ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ. Yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.