muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9563, Karar No: 2020/4690, Tarih: 15.06.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/9563 E.  ,  2020/4690 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 21. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 12/05/2016 tarih ve 2014/460-2016/270 sayılı hükmün davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

İncelenmesine gerek görülen kurs masraf kalemini hangi giderlerin oluşturduğu (bu gider kalemi içerisinde personel ve amortisman giderinin bulunup bulunmadığı) davacı idareden sorularak yapılan harcamaları ayrıntılı olarak gösteren maliyet çizelgesi ve broşürlerinin getirtilerek dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılması için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5126, Karar No: 2019/88, Tarih: 15.01.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/5126 E.  ,  2019/88 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3. maddesi yollaması ile 5. maddesi, 5237 sayılı TCK’nın 62, 53, 58/9, 63. maddesi uyarınca hükmedilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okula çocuğunu göndermesi eyleminin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA 15.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6808, Karar No: 2017/693, Tarih: 02.02.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/6808 E.  ,  2017/693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanığın eksik incelemeye, trafiği tehlikeye düşürecek bir davranışının olmadığına, mahkumiyetine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1- Sanık hakkında hükmedilen 3 ay 10 gün hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde TCK’nın 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtaratının yapılmaması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün üçüncü paragrafının hükümden çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 3 ay 10 gün hapis cezası suçun işlenmesindeki özellikler, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, yargılama süresindeki tutumuna göre pişmanlık olarak kabul edilen durumu dikkate alınarak, TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 100 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve sosyal durumu gözetilerek, bir günlüğü taktiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek sanığın, 2.000,00-TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA, TCK’nın 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına" ibarelerinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5762, Karar No: 2015/6633, Tarih: 06.10.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/5762 E.  ,  2015/6633 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/24315

MAHKEMESİ : Samsun(Kapatılan) 5. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2012

NUMARASI : 2012/33 (E) ve 2012/1255 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK’nın 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasanın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddî vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların gerçek olması ve yapılan olumsuz değerlendirmelerin somut vakıalara dayanması gerekir. Keza, bulunulan somut isnatların veya yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır; ancak, uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa da, iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa bile, uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu olamayacaktır.

Suça konu olayda; sanığın, hakkında mahkumiyet hükmü veren mağdur hakime yönelik temyiz dilekçesindeki sözleri bir bütün olarak ele alındığında mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı gözetilmeden, kanuni olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık M.. A..'nun temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13838, Karar No: 2013/3090, Tarih: 21.03.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/13838 E.  ,  2013/3090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında .... Köyü 101 ada 356 parsel sayılı 16392.81 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden tarla niteliğinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tesbit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın Hazine adına tescil edilmesi gerektiği iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne ve dava konusu parselin (A) harfi ile gösterilen 11.041,67 m2 yüzölçümündeki bölümünün tesbit gibi davalı gerçek kişi; (B) harfi ile gösterilen 5.351,14 m2 yüzölçümündeki bölümünün ise, çalılık niteliği ile davacı Hazine adına tapuya tesciline ilişkin 17.07.2008 tarihli kararın davacı Hazine tarafından temyizi üzerine,

Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 26.12.2008 gün ve 17214-18675 sayılı kararı ile özetle "Aynı gün Dairede temyiz incelemesi yapılan, birbirine bitişik ya da yakın komşu olan ve tümü 1990 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosunda orman arazisi olarak sınırlandırılan taşınmaza komşu bulunan, dava konusu parsellerin bir kısmı vergi kayıtlarına, bir kısmı hem vergi kaydı hem sınırı yazılı olmayan vergi beyannamesine, bir kısmı da belgesiz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı kişiler adına tesbit edildiği, Hazine tarafından bu parsellerin tümü hakkında aynı iddia ile dava açıldığı, bir kısım parsellere uygulanan 1936 tarihli vergi kayıtlarının orman tahdit yönünü orman, çalılık, taşlık gibi değişebilir sınırlar okuduğu, mahkemece vergi kayıtlarının yüzölçümüne değer verilerek kayıt fazlasının ormandan açıldığı gerekçesiyle Hazine adına, kayıt miktarının da davalı kişiler adına tesciline karar verildiği, 1936 tarihli vergi kayıtları ile sınırları yazılı olmayan ancak yüzölçümü belirtilen 1977-1981 yıllarına ait emlak beyanname kayıtları uygulanan parsellere ait dava dosyalarında daha fazla yüzölçümlü emlak beyan kayıtlarına değer verilerek hüküm kurulduğu, tüm dosyalarda birbirine yakın olan parsellerde ormancı bilirkişiler tarafından düzenlenen ve kesinleşen orman kadastro haritaları ile kadastro paftalarının irtibatlı olmadığı, dava konusu taşınmazlar ormana bitişik olduğu halde, eski ve yeni tarihli memleket haritaları ile hava fotoğrafları uygulanıp bu belgelerde dava konusu parselin konumunun ve niteliğinin gösterilmediği, zilyetlik konusunda beyanda bulunan bilirkişi ve tanık beyanlarının doğruluğunun bu resmî belgelerle denetlenmediği, kayıt miktar fazlası bulunan parsellerin bazılarında kayıt miktar fazlasının tarla niteliği ile bazılarında eylemli durum gözönünde bulundurulup, meşelik ya da ham toprak niteliği ile tescil edildiği, Hazinenin davasının kısmen kabul edildiği dosyalarda, kişilerin hiç bir dosyada temyizinin bulunmadığı, Hazine davasının tamamen ya da kısmen red edilen dosyaların tümümün Hazine tarafından temyiz edildiği, bu nedenlerle Hazine davasının kısmen kabulüne karar verilen ve davalı kişilerce temyiz edilmeyen bölümler yönünden Hazine yararına usûlü kazanılmış hak oluştuğu, ne varki, Hazine davasının kısmen ya da tamamen reddine karar verilen dosyalarda yapılan inceleme ve araştırmanın

hüküm vermeye yeterli olmadığı” gereğine değinilerek bozulmuştur. Mahkemece bozma kararına uyulduktan davanın kısmen kabulüyle 101 ada 356 parselin (B) harfi ile gösterilen 5351,14 m2'lik kısmının meşelik niteliği ile, (D) harfi ile gösterilen 741,24 m2'lik kısmını orman vasfı ile Hazine adına, (C) ile gösterilen 10300 m2'lik kısmının tesbit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş; davacı Hazine tarafından hükmün temyiz edilmesi üzerine Dairece bozulmuştur.

hüküm vermeye yeterli olmadığı” gereğine değinilerek bozulmuştur. Mahkemece bozma kararına uyulduktan davanın kısmen kabulüyle 101 ada 356 parselin (B) harfi ile gösterilen 5351,14 m2'lik kısmının meşelik niteliği ile, (D) harfi ile gösterilen 741,24 m2'lik kısmını orman vasfı ile Hazine adına, (C) ile gösterilen 10300 m2'lik kısmının tesbit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş; davacı Hazine tarafından hükmün temyiz edilmesi üzerine Dairece bozulmuştur.

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 04.04.2011 gün 2010/15227 - 2011/3745 sayılı kararında özetle: "Mahkemece, bozma kararına uyulduğu halde bozmanın gereği yerine getirilmemiştir. Davalı yargılama sırasında 304 nolu vergi kaydını dayanmıştır ve dayanılan vergi kaydı 80 ar (8000m2) yüzölçümündedir ve taşınmazların sınırında eylemli orman bulunmaktadır ve vergi kaydı miktar fazlasının hudutta bulunan ormandan açıldığının ve zilyetlikle kazanılacak yerlerden olmadığının kabulü ile çekişmeli taşınmazın kuzeyinde bulunan ve gerçek kişiler adına kayıtlı olan 354 parsel sabit sınır kabul edilerek vergi kayıt miktarı kadar yerin davalı adına miktar fazlasının orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken aksı düşünce ile yazılı şekilde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüne, 101 ada 356 parselin ( B, E ve D) harfleriyle gösterilen kısımların kadastro tutanağının iptali ile aynı adanın son parsel numarası verilmek suretiyle orman vasfı ile Hazine adına tesbit ve tesciline, (C) harfi ile gösterilen 8000 m²'lik kısmın aynı ada ve parsel altında aynı vasıfla tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından (C) kısmına yönelik temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede tesbit tarihinden önce 1990 yılında yapılan ve 14.12.1990 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 21/03/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1254, Karar No: 2015/8486, Tarih: 25.12.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/1254 E.  ,  2015/8486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sözleşmenin feshi, tapu iptali ve tescil davaları sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 05.11.2014 gün ve 4514 Esas, 6960 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl davada davacılar vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Asıl davada davacılar ... ve ... vekili, müvekkillerinden ... ile davalı yüklenici ... arasında 21.01.1998, ... ve arkadaşları ile davalı yüklenici ... arasında 18.03.1998 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin yapıldığını, sözleşmeye göre her katta iki ayrı bağımsız bölüm olmak üzere 12 adet bağımsız bölüm yapılacağı, bunlardan 5 nolu olanının ...’e, 7 nolu olanının Mustafa ve arkadaşlarına verileceğinin kararlaştırıldığını, davalının 1 ve 2. normal katlara üçer adet, diğer katlara ikişer adet daire yaptığını, davacılara isabet eden bağımsız bölüm yüzölçümlerinin davalı yükleniciye isabet edenlerden düşük olduğunu ileri sürerek, sözleşmelerin feshiyle davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslahla, davacılar adına bir katta iki daire olması halinde ikisinin tapusunun iptali ile davacılar adına tesciline; olmaması ve bir daire bulunması halinde birinin tapusunun iptali ile davacı adına tesciline, diğeri için ise tazminata hükmedilmesine; her iki dairenin de olmaması halinde ise, daireler arasındaki farkın tazminat olarak ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Birleşen davada davacı ..., aynı nedenlerle aynı istemlerde bulunmuştur.

Davalı yüklenici vekili, davaların reddini istemiştir.

Birleşen davada davacı ..., aynı nedenlerle aynı istemlerde bulunmuştur.

Davalı yüklenici vekili, davaların reddini istemiştir.

Mahkemece, davaların reddine dair verilen karar, asıl dava davacıları vekilinin temyiz istemi üzerine, Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 26.04.2010 tarih ve 2009/2212 E., 2010/2415 sayılı ilamıyla, TMK’nın 692. maddesi uyarınca tüm arsa sahiplerinin davaya muvafakatinin sağlanması ya da bunun mümkün olmaması halinde bu arsa sahipleri hakkında eldeki davayla birleştirilmek üzere dava açmaları için davacılara süre verilip, açılacak dava birleştirildikten sonra ve bu surette taraf teşkili tamamlandıktan sonra işin esasının BK’nın 360/II.III. fıkraları da gözönünde tutularak incelenip sonucuna uygun bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davacıların imar planı değişikliği sonrasında 65-70 m² üzerinde bina yapılamayacağına inandırılarak davacıların 65-70 m² büyüklüğünde dairelere razı edildikleri, halbuki binanın 3. katındaki daire büyüklüğü 106,22 m² iken davacılara verilen dairelerin bulunduğu 1 ve 2. katlardaki daire büyüklüğünün 70,81 m² olduğu, davacılara 65-70 m²’lik daire verilmesine dair davacılardan 23.12.2003 tarihinde muvafakat alındığı, halbuki davalı yüklenici ...’ün davacılara da kendisine (yükleniciye) düşen daire büyüklüğünde daire yapabileceğini bildiği halde bu bilgiyi gizleyerek davacılardan muvafakat aldığı, davacılardan ...’nın verdiği muvafakatın ise resmi şekle dahi uygun olmadığı, yüklenicinin sadakat ve özen yükümlülüğü gereği, kendisine ait katlardaki daire büyüklüğü kadar davacılara daire yaparak teslim etmesi gerektiği ve bu lazimeye uymadığı, davacılara verilen daireler ile davalı yüklenici daireleri arasındaki değer farkının 50.000,00'er TL olduğu ve 7 nolu daire maliki davacı ... arkadaşlarının ... lehine muvafakatte bulundukları gerekçesiyle, davacılardan ...’nin açtığı birleşen dava temyiz edilmeyerek kesinleştiğinden o dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacıların açtığı bu davada ise tazminat talebi yönünden kabulü ile her bir davacı için 50.000,00 TL’nin davalı yüklenici ...’ten tahsiline dair verilen karar, asıl davada davacılar vekili ile davalı yüklenici vekilinin temyizi üzerine Dairemiz'in 05.11.2014 tarih, 2014/4514 esas ve 2014/6960 karar sayılı ilamı ile onanmıştır.

Bu kez, asıl davada davacılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20 TL harç ve takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 25.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28862, Karar No: 2015/19165, Tarih: 10.06.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/28862 E.  ,  2015/19165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davalı Toplu Konut İdaresi Başkanlığı tarafından yaptırılan Yüreğir Aksantaş Toki Konutlarından daireler satın aldıklarını, dairelerin teslimatının yapılmasına rağmen teslimin birçok eksik ile yapıldığını ve taşındıktan sonra birçok ayıplı iş belirlediğini, bir kısmını kendi imkanları ile tamamladıklarını, buna rağmen tamamlanmayan eksik ve ayıplı imalatın mevcut olduğunu, bunun yanında apartmanın ortak kullanım alanlarında da eksik imalat bulunduğunu ileri sürerek, yapılacak keşif neticesinde daire içerisinde ve ortak kullanım alanlarında belirlenecek eksik ve ayıplı işlerin belirlenerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 1.500, 00 TL'nin faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesi, bilahare vermiş oldukları ıslah dilekçesi ile de bilirkişi raporunda belirtilen miktarlar üzerinden ayrı ayrı miktarları arttırarak belirtilen miktarlar üzerinden davanın kabulüne karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, dairede ayıp ve eksik bulunmadığını sorumluluğun yüklenici firmaya ait olduğunu, ayıp ihbar mükellefiyetinin yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda her bir davacı için belirtilen miktar yönünden davanın kabulü ile davalıdan tahsiline karar verilmiş;hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda her bir davacı için belirtilen miktar yönünden davanın kabulü ile davalıdan tahsiline karar verilmiş;hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır.Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan Türk Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 223.maddesi uygulanacaktır. Türk Borçlar Kanununun 223.maddesine göre, ” Alıcı, devraldığı satılanın durumunu işlerin olağan akışına göre imkan bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satılanda satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp görürse, bunu uygun bir süre içinde ona bildirmek zorundadır.” Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır.Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirmeyle ortaya çıkarılamayacak bir ayıp mevcut olup da, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa bu durumu da hemen satıcıya ihbar etmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır.TBK’nun 223. maddesinde öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz. Hemen belirtmek gerekir ki eksik iş, yapılması gerektiği halde yapılmayan işleri, ayıplı iş ise eserde olması gereken vasıfla fiilen mevcut olan arasındaki farkları ifade eder. İşin yapılmayan kısmının teslim ve muayenesi söz konusu olamayacağından iş sahibinin eksik işler yönünden ihbarda bulunmasına ya da ihtirazı kayıt koymasına gerek yoktur İş sahibinin muayene ve ihbar yükümlülüğü sadece ayıplı işler içindir. 4077 sayılı Yasanın 30. maddesine göre, sözleşmeden kaynaklanan edimin ifasındaki eksiklik nedeniyle davacının 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde satıcının sorumluluğuna gidebileceği kabul edilmelidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakılacak olursa; davacılara konutların 05.03.2009 tarihinde teslim edildiği, davalı idare tarafından geçici kabulün ise 25.08.2009 tarihinde yapıldığı, davacıların 26.08.2011 tarihli ihtarname ile, konut ve ortak alanlarda bulunan açık ve gizli ayıplar ile eksik imalatların tespiti ve maliyet bedelinin yatırılmasının istendiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.