muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2800, Karar No: 2022/4794, Tarih: 13.06.2022

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama devam ederken dava dosyasının 24/09/2020 tarihinde işlemden kaldırıldığı ve üç ay içinde yenilenmediği gerekçesiyle 6100 sayılı HMK'nun 150/5 maddesi uyarınca 25/12/2020 tarihi itibari ile davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Dava, kredi borcu ve teminat bonosundan kaynaklanan menfi tespit talebine ilişkindir.

(Kapatılan) Yargıtay 19. Hukuk Dairesi’nin 23.01.2019 tarih 2018/3513 Esas 2019/430 karar sayılı bozma ilamı üzerine, tensip zaptı ile 17.09.2020 tarihine duruşma günü verilmiş, bu oturum davacı vekilinin mazeret bildirmesi üzerine davacı vekilinin mazeretinin kabulüne, duruşma gününün davacı vekiline tebliği ile duruşma 24.09.2020 tarihine talikine karar verilmiştir.

24.09.2020 tarihli duruşma günü davacı vekiline 7201 sayılı Yasa’nın 7/a maddesi gereğince 22.09.2020 tarihinde tebliğ edilmiş olup tebliğ günü ile duruşma günü arasında 2 günlük süre bulunmaktadır.

6100 sayılı HMK 27 maddesinde hukuki dinlenilme hakkı, HMK 30 maddesinde usul ekonomisi ilkesi, HMK 32 maddesinde de yargılamanın sevk ve idaresi ile ilgili hükümler getirilmiş olup, davacıya yeni duruşma gününün tebliği tarihi ile duruşma günü arasındaki 2 günlük kısa süre açıklanan yasa hükümlerinin ihlali niteliğinde bulunduğundan 24.09.2020 tarihinde dosyanın işlemden kaldırılarak davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 13/06/2022 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Bozma ilamından sonra diyeceklerini sormak üzere çağırılan davacı tarafın, ertelenen duruşma gününe kadar bozmaya karşı diyeceklerini hazırlamış olması gerekmekte olup ek süreye ihtiyacı yoktur. Davacıya yeni duruşma gününden iki gün önce tebligat yapılmış olup, davacı vekili ertelenen duruşma gününde dahi mesleki mazereti varsa mazeret dilekçesi

verebileceği gibi, dosya üç ay süreyle işlemden kaldırıldıktan sonra da davayı ve duruşma gününü yenileme ihtiyacı duymamış olup, mahkemece dosyanın işlemden kaldırılması ve açılmamış sayılmasına karar vermesini haklı ve yerinde bulduğumdan, onama kararı verilmesi gerekirken kararın bozulması yönündeki Daire çoğunluğunun görüşlerine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/3819, Karar No: 2017/6317, Tarih: 09.11.2017

**1. Hukuk Dairesi         2015/3819 E.  ,  2017/6317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ... ...’ın maliki ve paydaşı olduğu taşınmazları miras taksim sözleşmesi ile mirasçıları arasında paylaştırdığını ve ferağ verdiğini, işlemin satış olarak gösterildiğini ancak mirasbırakanın maliki olduğu ... ada ... parsel sayılı taşınmazı 01/05/2011 tarihinde mal kaçırmak amacıyla ölünceye kadar bakma akdi ile davalıya temlik ettiğini ileri sürerek ... ada ... parsel sayılı taşınmazın tapusunun iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ölünceye kadar bakım sözleşmesinin muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mirasbırakan ... ... ’ın 11.11.2012 tarihinde öldüğü, geride çocukları davacılar ... ... , dava dışı çocukları ... ... ile davalı ...’in mirasçıları olarak kaldığı, mirasbırakanın 7.5.2008 tarihinde 77 yaşındayken maliki olduğu ... ada ... parsel sayılı taşınmazı davalı oğlu ...’e ölünceye kadar bakma sözleşmesi ile devrettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan mirasbırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince; mirasbırakanın tüm mirasçılarına taşınmaz temlik ettiği, mirasını sağlığında mirasçıları arasında taksim ettiği davacıların da kabulün de olup bu durumda denkleştirme olgusunun varlığından söz edilebilceği açıktır.

Öte yandan taraflarca bildirilen tanıkların beyanlarından mirasbırakanın dava konusu taşınmazı aynı binada birlikte yaşadığı davalı oğlu Mehmet’e kendisine bakıp gözetmesi karşılığında devrettiği, davacılardan mal kaçırma kastının ispatlanamadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 09/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17129, Karar No: 2009/25739, Tarih: 22.12.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/17129 E.  ,  2009/25739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akçaabat İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/03/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki her iki taraf vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İcra Mahkemeleri, İİK.nun 4.maddesi gereğince icra müdürlüğü işlemlerine karşı yapılan itiraz ve şikayetleri incelemekle görevlidir. Somut olayda, Akçaabat Vergi Dairesince, vergi borcunun tahsili amacıyla 6183 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan takip nedeniyle borçluya ait taşınmaz satılmış olup, SSK. vekili  aynı taşınmaz üzerinde hacizlerinin olduğunu ileri sürerek satış bedelinin kendilerine ödenmesine karar verilmesi istemi ile icra mahkemesine başvurmuştur. Taşınmazın tapu kaydının incelenmesinde, şikayetçi SSK. nın da 6183 sayılı Yasa  hükümlerine göre haczinin bulunduğu görülmüştür. Buna göre  şikayetin konusu, Vergi Dairesince 6183 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan takip nedeniyle haczedilen taşınmazın paraya çevrilmesi sonucu elde edilen satış bedelinin dağıtımı  işlemi olup, idari işlem niteliğindedir. Bu itirazlar, 2577 Sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'na göre vergi mahkemelerine yapılır ve bu mahkemelerce karara bağlanır.

O halde, mahkemece, istemin yargı yolu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken başvurunun esasının incelenerek yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Her iki taraf vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 22.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5320, Karar No: 2011/15441, Tarih: 26.10.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/5320 E.  ,  2011/15441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı arsa sahibi ile dava dışı müteahhidin kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesi yaptığı yerden dava dışı müteahhitin ... karşılığı bir daire vermeyi kaul ettiğini ve davalının da bu durumu kabul ettiğini gösterir noterden sözleşme düzenlendiğini, ancak sonradan tapunun verilmemesi üzerine ferağa icbar davası açtığını, ahkemece davasının kabul edildiğini ancak kesinleşmeden davalının tapuyu üçüncü bir şahsa devrettiğini, bu kişi aleyhine de halen derdest olan tapu iptal ve tescil davası açtığını ancak bu davanın aleyhine sonuçlanma ihtimaline binaen uğradığı zararların telafi edilmesi gerektiğini belirterek 15.000.00.TL maddi ve 3.000.00.TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece. maddi ve manevi tazminat taleplerinin ayrı ayrı reddine karar verilmiş; hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalının temyizi ile ilgili olarak; Her ne kadar mahkemece, davacının 15.000.00.TL maddi ve 3.000.00.TL manevi tazminat taleplerinin ayrı ayrı reddi ile birlikte kendisini vekil ile temsil ettiren davalı yararına toplam 1.800.00.TL 2011/5320-15441

vekalet ücreti verilmesine karar verilmiş ise de, Avukatlık asgari ücret tarifesinin 10. maddesindeki “...Manevi tazminat davasının, maddi tazminat veya parayla değerlendirilmesi mümkün diğer taleplerle birlikte açılması durumunda; manevi tazminat açısından vekalet ücreti ayrı bir kalem olarak hükmedilir... Bu davaların tamamının reddi durumunda avukatlık ücreti, Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre hükmolunur...”hüküm gereğince maddi ve manevi tazminat talepleri yönünden ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. Ne varki bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın düzeltilerek onanması, HUMK.'un 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ:Birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle mahkeme kararının hüküm bölümünün (E) nolu bendinin hükümden çıkarılmasına yerine “E) Davalı bu davada kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulanan Avukatlık asgari ücret tarifesi üzerinden maddi tazminat talebi ile ilgili olarak 1.800.00.TL, nisbi, manevi tazminat talebi ile ilgili olarak 1.000.00.TL maktu olmak üzere toplam 2.800.00.TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine” sözlerinin yazılmasına, kararın değiştirilmiş ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalıya iadesine, 19.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12236, Karar No: 2015/7454, Tarih: 05.05.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/12236 E.  ,  2015/7454 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Sanıklar hakkında; TCK'nın 89/4, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde, sanıklara ait tekstil boyama ve yıkama atölyesinde işçi olarak çalışan mağdurların kazan dairesinin üst katında bulunan ve kazan dairesinin kapısının bulunduğu katta kıyafetlerini değiştirdikleri ve lavabo ihtiyaçlarını giderdikleri esnada buhar kazanının patlaması neticesinde mağdur ... yaşamı tehlikeye sokacak şekilde vücudunun yüzde altmışında ikinci derecede yanık oluşacak, mağdur ... ise yaşamı tehlikeye sokacak şekilde vücudunun yüzde yetmişinde ikinci derecede yanık oluşacak şekilde yaralandıkları olayda; oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak, sanıkların asli kusurlu olduklarının tespit edildiğinin belirtilmesi karşısında; iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, maddede öngörülen cezanın üst sınırı nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun şekilde asgari hadden fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafinin, mahkumiyet kararının kanuna aykırı olduğuna, ilişkin temyiz itirazlarının reddine ancak,

a) Katılan vekiline, karar tarihi itibariyle Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 1.320 - TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken 1.350 - TL vekalet ücretine hükmedilmesi,

b) Sanıklar hakkında tayin edilen ceza maddesinin maddi hata ile TCK'nın 84/4. maddesi olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün, bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün birinci paragrafında yer alan ''84/4'' ibaresinin ''89/4'' olarak düzeltmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12914, Karar No: 2017/2176, Tarih: 07.03.2017

**13. Ceza Dairesi         2015/12914 E.  ,  2017/2176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında mağdur ...'e karşı 27.10.2012 tarihli eylemi ilgili olarak, Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 12/12/2012 tarihli ayrı bir iddianamesiyle TCK'nın 116/4, 142/1.b.1, 143/1, 53/1 maddeleri kapsamında kaldığından bahisle cezalandırılması talebiyle kamu davası açıldığı, Eskişehir 1. Çocuk Mahkemesi'nin 19.02.2014 tarih, 2012/1104 Esas 2014/122 karar sayılı ilamı ile suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve geceleyin iş yeri dokunulmazlığın ihlal suçlarından mahkumiyetine karar verildiği, bu dosya hakkındaki incelemenin Dairemizin 2015/12914 Esas numarası üzerinden devam ettiği, UYAP ekranı üzerinden yapılan yapılan sorgulamada aynı suça sürüklenen çocuğun aynı mağdura karşı aynı eylemi nedeniyle Dairemizin 2014/182 Esas sayılı dosyasının bulunduğunun tespit edildiği, iş bu dosya incelendiğinde, suça sürüklenen çocuğun aynı mağdura karşı aynı tarihte işlediği eylem nedeniyle Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 31/10/2012 tarihli ayrı bir iddianamesiyle TCK'nın 116/4, 142/1.b.1, 143/1, 151/1 ve 31/3 maddeleri kapsamında kaldığından bahisle cezalandırılması talebiyle kamu davası açıldığı, Eskişehir 1. Çocuk Mahkemesi'nin 15.01.2014 tarih, 2012/916 Esas 2014/31 karar sayılı ilamı ile suça sürüklenen çocuğun geceleyin hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından mahkumiyetine karar verildiği, bu suretle suça sürüklene çocuk hakkında mükerrer cezalar tayin olduğunun anlaşılması karşısında; iş bu esas sayılı dosya ile esas numarası yazılı bulunan diğer dosyanın birleştirilerek sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve tespiti gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 07/03/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10150, Karar No: 2019/8169, Tarih: 06.05.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/10150 E.  ,  2019/8169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Mağdur ...'in, aralarında daha önceden husumet bulunan suça sürüklenen çocuk ...'yi olay gecesi 23:20 sıralarında konuşmak amacıyla çağırdığı ve tartışmaya başladıkları, olayın devamında Mahkemece de kabul edildiği üzere mağdur ...'in, üzerinde taşıdığı bıçakla suça sürüklenen çocuk ...'ı bacağından yaraladığı ancak mağdur ve suça sürüklenen çocuğun ifadelerinde ilk haksız hareketin karşı tarafça yapıldığını beyan ettikleri, bıçakla yaralanan suça sürüklenen çocuğun üzerinde taşıdığı bıçağı mağdurlar ... ve ....'a gösterip koşarak polis karakoluna sığındığının anlaşılması karşısında; dosyadaki tüm beyanlar yöntemince tartışılıp, hangi anlatıma hangi nedenle üstünlük tanındığı açıklanıp, olayın çıkış sebebi, gelişimi ve eylemler arasındaki öncelik sonralık durumu üzerinde durularak, suça sürüklenen çocuk ... hakkında TCK'nın 25. maddesindeki meşru savunma ve 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı değerlendirilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a-TCK'nın 62. maddesinin uygulanması sırasında hesap hatası yapılarak sonuç cezanın 1 yıl 4 ay 20 gün yerine 1 yıl 4 ay 10 gün hapis olarak eksik tayini,

b-Adli emanetin 2012/162 sırasında kayıtlı emanet eşyası hakkında herhangi bir karar verilmemesi,

Kanuna aykırı ve o yer Cumhuriyet savcısı ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21443, Karar No: 2017/36531, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/21443 E.  ,  2017/36531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/10282, Karar No: 2006/553, Tarih: 31.01.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2005/10282 E.  ,  2006/553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 17.11.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve men istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30.5.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, davalıya ait 306 ada 4 parsel sayılı taşınmazın 39 m² kısmının idarece tespit edilen kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını ileri sürerek bu kısma ilişkin tapu kaydının iptalini ve el atmanın önlenmesini istemiştir.

Davalı usulüne uygun tebligata rağmen yargılamaya katılmamış, Mahkemece uzman bilirkişiler tarafından saptanan kıyı kenar çizgisi içinde kalan 34,30 m² yerin iptali ile kıyı olarak terkinine karar verilmiştir.Hükmü davacı temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık Türk Medeni Kanunu’nun 715 ve 3621 sayılı Kıyı Kanunu’na dayanılarak açılan tapu iptali istemine ilişkindir.Uyuşmazlığın bu niteliğine göre önemli olan kıyı-kenar çizgisinin saptanmasıdır.

Az yukarıda söylendiği üzere kıyıların niteliği 2005/9603E.-12457K. Gibi Türk Medeni Kanunu’nun 715. maddesinde gösterilmiş, 13.03.1972 tarih 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nda kıyıların menfaati umuma ait yerlerden olduğu, 28.11.1997 tarih ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu Kararı’nda da ilke olarak mülkiyet hukuku yönünden kıyı-kenar çizgisinin belirlenme görevinin Adli Yargı yerine ait bulunduğu, ancak 3621 sayılı yasanın 5 ve 9. maddeleri hükmünce idarenin belirlediği ve İdari Yargı yerine başvurulmaması yüzünden yargı yolunun kapanmış olması nedeniyle kesinleşmiş kıyı-kenar çizgisi bulunursa Adli Yargı yerinde saptamanın buna uygun yapılacağı kabul edilmiştir.Dairemizce de benimsenen Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun başka emsalleri varsa da 26.06.2003 tarih ve 2003/14-97 Esas ve 2003/110 Karar sayılı kararı da bu doğrultudadır.Bütün bunlardan mülkiyet hukukundan kaynaklanan tüm uyuşmazlıkları çözmekle Adli Yargı yerinin görevli olduğu, 3621 sayılı yasanın kıyı-kenar çizgisinin belirlenmesinde ve uygulanmasında ortaya çıkacak çekişmelerde Adli Yargı görevini kısıtlayacak bir hüküm içermediği sonucu çıkmaktadır.O halde kıyı-kenar çizgisinin az yukarıda sözü edilen 13.03.1972 tarih 7/4 sayılı ve 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararları doğrultusunda saptanmasını benimseyen uygulaması yasalara aykırı değildir.Ne var ki; bilirkişilerce kıyı-kenar çizgisinin saptanması bakımından yapılan araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;