muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/21717, Karar No: 2010/6870, Tarih: 16.03.2010

Mahkemece davacının tarihleri 02.03.2001- 01.08.2003 arasında haftalık 18 saat fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatillerde çalıştığının kabulü ile dava konusu istekleri hüküm altına almıştır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda 02.03.2001- 01.08.2003 dönemi hesaplanmış, hesaplama yapılan dönem içinde davacıya yapılan ödemeler hesaplanan toplam alacak miktarından mahsup edilmiştir. Dava konusu alacakların hesabında davalı işverenlik tarafından davacıya yapılan ödemelerin ait olduğu dönemler dışlanarak dava konusu alacakların belirlenmesi gerekirken tüm çalışma süresi için yapılan hesap sonuç tutardan yapılan ödemelerin mahsup edilmesi hatalıdır

3-Dosyadaki bilgi ve belgelerden işyerinin tatil sitesi olduğu anlaşılmaktadır. Buna göre işyerinde davacının fazla çalışma süresinin işin yoğun olduğu tatil sezonu ve kış sezonu ayrımı yapılarak belirlenmesi gerekirken yılın tamamında aynı sürelerle çalışma yapıldığı kabulü ile fazla çalışma ücret alacağının hüküm altına alınması hatalı olup kararın bu yönden de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,16.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3035, Karar No: 2021/7985, Tarih: 13.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/3035 E.  ,  2021/7985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kocaeli Çocuk Mahkemesinin 06.11.2013 tarihli ve 2013/266 E., 2013/1101 K. sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk ... ... ... hakkında hırsızlık suçundan ceza verilmesine yer olmadığına, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan ise mahkumiyete, suça sürüklenen çocuk ... ... hakkında ise iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, adı geçen suça sürüklenen çocuk ... ... ... tarafından hakkındaki hükümlerin daha önce temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yüksek Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 27.10.2015 tarihli ve 2014/30753 E., 2015/16642 K. sayılı ilamı ile incelenerek onandığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen suça sürüklenen çocuk ... ... yönünden ihbar üzerine yapılan yargılama sonucu açıklanan hüküm yönünden ise dosyanın Dairemize temyiz incelemesine geldiği anlaşılmakla; dosyalar arasında bulunan hukuki ve fiili bağlantı sebebiyle suça sürüklenen çocuk ... ... yönünden temyiz talebinin de aynı daire tarafından incelenmesinin uygun görüldüğü, ancak Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.11.2020 tarihli ve 245 sayılı kararıyla 13. Ceza Dairesinin kapatılarak dosyalarının 6. Ceza Dairesine devredilmesi nedeniyle dosyanın Yüksek Yargıtay 6. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 13.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14021, Karar No: 2016/6301, Tarih: 30.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2014/14021 E.  ,  2016/6301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1) Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, anılan yıllara ait fatura ayrıntılarının Vergi Dairesi'nden sorularak her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin istenerek dosya arasında bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi ve sanığın 23/09/2008 tarihli devir ve temlik sözleşmesi ile şirkete ortak ve temsile yetkili olduğu anlaşılmakla 2006 ve 2007 yıllarına ilişkin sorumluluğunun ne şekilde oluştuğunun tartışılmaması,

Kabule göre ise;

2)2006 ve 2007 yıllarına ilişkin, mahkûm olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 53/3. maddesi uyarınca kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından aynı maddenin 1. fıkrasının c bendindeki hak yoksunluğunun uygulanamayacağının gözetilmemesi, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3)2008 ve 2009 yıllarına ilişkin kurulan mahkumiyet hükümlerinde; 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12067, Karar No: 2013/15445, Tarih: 14.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/12067 E.  ,  2013/15445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma sırasında dava konusu taşınmaz içinde mevcut olan ağaçların bedellerinin mahkemece tespiti ile davalıdan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın üzerindeki tüm şerhleri gösteren tapu kaydının tapu müdürlüğünden istenilmesinden,

2-Dava konusu taşınmazın üzerinde yer alan ağaçların 2012 yılı itibariyle yaş ve cinslerine göre rayiç değerlerini gösterir listenin Kahramanmaraş Gıda, Tarım ve Hayvancılık İl Müdürlüğünden istenilerek dosya içerisine konulmasından,

3-Dava konusu 1240 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma dosyasının bu dosya içerisine konulmasından,

4-Kahramanmaraş 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/168 Değişik iş dosyasının zirai bilirkişi raporunda belirtilen davacı ve davalının ağaçlarla ilgili olarak birlikte tutmuş oldukları tutanağın bulunmadığı anlaşılmıştır. Bu tutanağın dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11678, Karar No: 2017/1409, Tarih: 06.03.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/11678 E.  ,  2017/1409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 01/10/2015 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 09/02/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, öğrenim sırasındaki staj eğitimi nedeniyle ödenmesi gereken ücretin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, çok programlı lisede öğrenim görürken, mevzuat gereği davalı kuruma bağlı birimde staj yaptığını ancak davalı kurumun 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu'nun 25. maddesi uyarınca ödenmesi gereken staj ücretini ödemediğini beyanla, alacak isteminde bulunmuştur.

Davalı idare vekili; taraflar arasındaki uyuşmazlığın idari işlemden kaynaklandığını, 2577 sayılı Kanun'un 2. maddesi uyarınca bu tür ihtilafların çözüm yerinin idari yargı olduğunu, davacının öncelikle davalı idareden talepte bulunması ve reddi hâlinde idari yargıya başvurabileceğini, yargı yolu nedeniyle davanın reddi gerektiğini, zamanaşımı definde bulunduğunu, davacının staj yaptığı dönemde kurumun işletme olmadığından anılan Yasa uyarınca ücret almaya hak kazanamayacağını, kaldı ki staj süresince ücret ödenmesine dair bir yasal düzenlemenin de bulunmadığını, bu nedenlerle davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının, gerçek üretim ve hizmet ortamı sağlayan bir işletmede değil, davalı kuruma bağlı bir anaokulunda staj yaptığı, 3308 sayılı Kanun'un 25. maddesi uyarınca, işletmelerde staj yapan öğrencilere yönelik bir düzenleme bulunduğu, bunun kurumda stajını tamamlayan öğrencileri kapsamadığı, başkaca bir yasal düzenlemenin de bulunmadığı belirterek davanın reddine karar verilmiştir.

3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu ve ilgili mevzuatta; mesleki eğitim, beceri eğitimi, staj, sosyal güvenlik ve ücret hususları tanımlanmıştır. "Staj" ve "Beceri eğitimi" ile ilgili olarak yasal düzenlemelerdeki tanımlamalar farklı olsa da özü itibarıyla, mesleki ve teknik eğitim veren kurumlarda okuyan öğrencilerin, teorik bilgilerinin yanısıra uygulamalı teknik eğitim almaları, ileride icra edecekleri meslek konusunda deneyim ve beceri kazanmaları ve genellikle de okul dışında yapılan eğitimi ifade etmektedir. Mesleki Eğitim Kanunu'nda yapılan tanımlamalarda, bu eğitimin işletmelerde mesleki eğitim olarak, Yönetmeliğinde ise staj olarak tanımlanmış olması sonucu değiştirmez.

Bu durumda mahkemece; davacının, ...Meslek Lisesinde öğrenci iken, ... İlköğretim Okulunda çocuk gelişimi ve eğitimi alanında, 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu'nun 25. maddesi kapsamında mesleki eğitim ya da staj yapıp yapmadığının araştırılması, staj yaptığının belirlenmesi hâlinde, yapılan staj ya da mesleki beceri eğitiminin 3308 sayılı Kanun ve ilgili mevzuat kapsamında değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4064, Karar No: 2016/6827, Tarih: 07.03.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/4064 E.  ,  2016/6827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın Elazığ şubesinde şube müdürü olarak görev yaptığını, iş sözleşmesinin haklı sebep olmaksızın davalı işveren tarafından feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, iş sözleşmesi feshinin bankanın organizasyon yapısında değişikliğe gidilmesi sebebiyle personelde değişiklik yapılması ve bazı personellerin çıkartılması kararına dayandığını davacının tüm haklarının ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı hakkında herhangi bir performans değerlendirmesi yapılmadan, yazılı veya sözlü olarak uyarılmadan, feshin son çare olması ilkesine uyulmadan davacının belirsiz süreli iş sözleşmesinin feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı konusu olup kanuni dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran iş yerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, iş yerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İşletmenin, iş yerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış imkanlarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, hammadde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini imkansız hale getiren iş yeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, iş yerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, iş yerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi iş yeri içi sebeplerdir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma imkanlarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma imkanlarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu ispatlayacaktır. Feshin işletme, iş yeri ve işin gerekleri sebepleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında iş görme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olayda, davacının iş sözleşmesi 30.09.2015 tarihli fesih bildirimi ile şirketin organizasyon yapısındaki değişiklik sebebiyle 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17-18. maddeleri uyarınca feshedilmiştir.

Her ne kadar mahkemece davalı işveren tarafından fesihten önce davacı hakkında herhangi bir performans değerlendirmesi yapılmadığı, davacının yazılı veya sözlü olarak uyarılmadığı, feshin son çare olması ilkesine uyulmadan iş sözleşmesinin feshedildiği belirtilerek feshin geçerli sebebe dayanmadığı kabul edilmiş ise de davalı işverenlik fesih bildiriminde işletmesel sebebe dayanmış olup mahkeme, işveren tarafından dayanılmayan performans kriterine göre değerlendirme yapmış ve davacıdan savunmasının alınmamış olmasına dayanmıştır.

Mahkemece somut olayda davalı işveren tarafından alınan işletmesel karar olup olmadığı, bu kararın tutarlı bir biçimde uygulanıp uygulanmadığı araştırılarak sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14124, Karar No: 2016/8863, Tarih: 02.06.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/14124 E.  ,  2016/8863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

İHBAR OLUNANLAR : 1- ... 2- ....

3- ... VEK.AV. .. 4- ...

Taraflar arasındaki kayıp-kaçak bedelinin iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin abonelik sözleşmesine aykırı olarak 01.01.2013 tarihinden dava tarihine kadar olan süreçte kayıp kaçak bedeli adı altında tahsil edilen tutardan fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 200 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, ıslah ile talebini 3.874,21 TL'ye yükseltmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile ;3.674,21 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, dava dilekçesi içeriğinden davanın kısmi dava olarak açıldığı ve davacının 27.04.2015 tarihli dilekçesinin ise ıslah mahiyetinde olduğu gözönüne alınarak, kısmi alacak için açılan davada müddeabihin ıslah ile artırılan kısmına ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, alacağın tümü için dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesine hükmedilmiş olması doğru değil ise de; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden bu yöne ilişen temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının birinci bendinin karar metninden çıkartılarak yerine “Davanın kabulü ile, 200 TL alacağın 05.01.2015 dava tarihinden itibaren, 3.474,21 TL alacağın ise 27.04.2015 ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine” ifadesinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve hükmün 6100 Sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2007/6145, Karar No: 2007/7244, Tarih: 25.06.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/6145 E.  ,  2007/7244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKŞEHİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/06/2004

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, çekişme konusu taşınmazın Akşehir Gölünün kıyı kenar çizgisinin kıyı tarafında kaldığını ileri sürerek,tapu kaydının iptali ile kıyı olarak terkini isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece,taşınmazın kısmen kıyıda kaldığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar,davacı Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ..raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, 3621 sayılı dosyaya dayalı tapu iptali ve sicil kaydının terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Özellikle, dava konusu taşınmazın emsal dosyalarda gözetilmek suretiyle uzman bilirkişilerce düzenlenen rapor içeriğinden taşınmazın bir bölümünün 3621 Sayılı Yasanın 4.maddesinde tanımı yapılan kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı saptandığına göre Hazinenin sair temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Ancak, davacı Hazinenin davasında haklı çıktığı,durduğu gözetilerek davalıların da davanın açılmasına sebebiyet verdikleri ve davaya karşı durdukları gözetilerek davalıların yargılama giderinden sorumlu tutulması gerekirken Hazine üzerinde bırakılması doğru değildir.Davacının temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.6.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17482, Karar No: 2013/1501, Tarih: 31.01.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/17482 E.  ,  2013/1501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 23/06/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19/07/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesinin birinci fıkrası hükmünce temyiz süresi onbeş gündür. Dosya içeriğinden ilamın temyiz eden davalıya 17/08/2012 de tebliğ edilmiş olduğu ve temyiz dilekçesinin 07/09/2012’de kaydedildiği görülmektedir. Her ne kadar tebliğ adli ara vermede yapılmışsa da temyiz süresinin bitmesinin adli ara vermeye rastlamaması karşısında burada aynı kanunun 177. maddesi hükmü uygulanmaz. O nedenle süre geçirilmiş bulunduğundan temyiz isteminin REDDİNE ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 31/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3079, Karar No: 2015/7200, Tarih: 02.06.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/3079 E.  ,  2015/7200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 01/12/2014 gün ve 2014/10115-2014/16388 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davalı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş; davacının temyiz istemi üzerine, dairemizin 01/12/2014 gün ve 2014/10115 esas 2014/16388 karar sayılı ilamı ile davacının ceza dosyasında verilen düşme kararını öğrendiğini beyan ettiği tarih ile takip tarihi arasında bir yıllık süre geçmediğinden bahisle kararın bozulmasına karar verilmiştir. Davalı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Davacı, davalının ... Müdürlüğü teknik işler müdürlüğü teknisyeni olarak görev yaptığı dönemde ... on-line sistemi veri tabanına girerek bir kısım usulsüz işlemlerle fazla para ödenmesine sebebiyet vererek kurumu zarara uğrattığı gerekçesiyle davalı aleyhine icra takibinde bulunduğunu, davalının haksız olarak takibe itirazının iptalini istemiştir.

Davalı, süresinde sunduğu cevap dilekçesi ile zamanaşımı definde bulunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ceza davasında verilen zamanaşımından düşme karar tarihi ile takip tarihi arasında bir yıllık zamanaşımı süresinin geçtiğinden bahisle davanın zamanaşımından reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden; davalı hakkında Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/337 esas, 2005/446 karar sayılı dosyasında kamu kurumu aleyhine nitelikli dolandırıcılık suçundan açılan kamu davasında Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25/05/2010 tarihli kararıyla kamu davasının zamanaşımından düşürülmesine karar veridiği anlaşılmaktadır. Bu karar taraflara tebliğ edilmemişse de davalının karar düzeltme dilekçesi ekinde sunduğu davacı kuruma işe başlatılma ve özlük haklarının ödenmesi talepli dilekçesi içeriğinden ceza dosyasının zamanaşımından düşmesine karar verildiğinden bahsedildiği ve davacı kurumun da bu dilekçeye 28/09/2010 tarihli yazı ile cevap verdiği anlaşılmaktadır. O halde davacı kurumun en geç 28/09/2010 tarihinde ceza davasının zamanaşımından düştüğünü öğrendiği kabul edilmelidir. Bu tarih ile 09/02/2012 takip tarihi arasında bir yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu, takibin zamanaşımı süresi geçtikten sonra başlatıldığı açıktır. Sonuç itibariyle mahkemece verilen karar doğrudur.