muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10230, Karar No: 2019/2982, Tarih: 01.04.2019

Mahkemece, 1479 sayılı Yasanın 24. maddesine göre vergi mükellef kaydı, esnaf sicil kaydı ve meslek odası kaydının zorunlu sigortalılık için yeterli kabul edildiği, aynı yasanın 26. maddesi gereğince sigortalılık hak ve yükümlülüğünden kaçınılamayacağı, davacının 21/11/1989 - 06/01/1998 tarihleri arasında SSK ve Emekli Sandığı kapsamında çalışmasının olduğu süreler dışında Bağ-Kur sigortalısı olarak hizmet alması gerektiği, her ne kadar davacıdan 1995/11 sayılı genelge kapsamında Bağ-Kur sigortalılığının vergi mükellefiyet sürelerine göre tescil edilmesi için 2004 yılında dilekçe alınmışsa da, kanunun tanıdığı bir hakkın normal hiyerarşi sırasına göre genelge ile geçersiz sayılamayacağı anlaşıldığından davacının SSK ve Emekli Sandığı hizmetleri dışında kalan sürelerde Bağ-Kur sigortalısı olarak tespit edilmesi gerektiği kanaatine varılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacının, 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu sigortalı olarak kaydının yapıldığı tarihte yukarıda açıklanan 3165 sayılı Kanun ile getirilmiş şekli yürürlükte olup, sigortalılık niteliğinin varlığı sorunu da, anılan düzenleme doğrultusunda çözümlenmelidir. Anılan düzenleme ile kendi adına ve hesabına çalışma koşuluna ek olarak “gerçek ve götürü usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar, Esnaf ve Sanatkarlar Siciline kayıtlı bulunanlar veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıtlı bulunanlar” kayıtlı oldukları tarihten itibaren sigortalı sayılmaktadır. Belirtmek gerekirse anılan düzenlemenin açıkça değindiği üzere, sigortalılığın oluşumu yönünden “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma” olgusunun varlığı zorunlu ve asli unsur olup, vergi kaydı, oda kaydı ve meslek kuruluş kaydı; anılan çalışmayı doğrulayan bir şekil şartından ibaret olduğu cihetle aksinin kanıtlanması olanaklıdır. Diğer bir anlatımla, bu gibilerin mesleki faaliyetlerine son verdiklerinin kanıtlanması halinde, artık somut bir çalışmaya dayanmayan, soyut ve sadece evrak üzerindeki oda/vergi/Esnaf Sicil Memurluğu kaydına itibar edilerek kişiyi sigortalı saymak, Kanunun amacına aykırı olacağı açıktır.

Hâl böyle olunca, mahkemece, ihtilaf konusu dönemde davacının, kendi nam ve hesabına çalışmasına ilişkin işyeri kayıtları araştırılarak, 1479 sayılı Kanunun 26. maddesinde düzenlenen, “sosyal güvenliğin vazgeçilmez ve kaçınılamaz” kamusal yapısı gereği yöntemince ve re’sen araştırma yapılarak, varılacak sonuç uyarınca, açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde değerlendirme yapılıp, davacının 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu sigortalı olarak kabul edilmesi gereken dönem, kuşku ve duraksamaya neden olmayacak şekilde belirlenmelidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 01/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14944, Karar No: 2017/12330, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/14944 E.  ,  2017/12330 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9727, Karar No: 2018/13942, Tarih: 22.11.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/9727 E.  ,  2018/13942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik,suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin ise hırsızlık suçundan hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Müştekinin iş yerinden çalınan 3 paket sigaranın suç tarihi itibariyle değeri gözetilerek suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

2-Oluşa,dosya içeriğine ve müştekinin beyanına göre iç taraftan kilitli olan kapının açılmaya çalışıldığı,dolayısıyla iş yeri dokunulmazlığını bozmaya teşebbüs suçunun oluştuğunun anlaşılması karşısında mahkumiyetleri yerine yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ve suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14264, Karar No: 2012/2616, Tarih: 08.03.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/14264 E.  ,  2012/2616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANAMUR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/06/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakan anneleri Ş..'nin maliki olduğu ... parsel sayılı taşınmazdaki .. nolu bağımsız bölümü mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla davalı kızına satış suretiyle muvazaalı temlik ettiğini ileri sürerek miras payları oranında tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, iddiaların yersiz olduğunu, taşınmazları bedeli karşılığı satın aldığını, miras bırakanın mal kaçırma iradesinin bulunmadığını bildirip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, miras bırakanın gerçek iradesinin bağış olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, çekişme konusu ..parsel sayılı taşınmazdaki .. nolu bağımsız bölüm miras bırakan Ş.. U..’a ait iken, tamamı 17.08.1999 tarihli akitle, davalı kızına satış suretiyle devredildiği görülmektedir.

Davacılar, temliki işlemin mirastan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı biçimde gerçekleştirildiğini ileri sürerek eldeki davayı açmışlar; davalı ise miras bırakanın, tüm mirasçılarına taşınmazlar verdiğini, paylaştırma amacıyla hareket ettiğini, muvazaa bulunmadığını savunmuştur.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l–4–1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, miras bırakan tarafından sağlığında hak dengesini gözeten, kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapılmışsa, mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olayda; miras bırakan Ş.. U..’un davacıların miras bırakanı olan oğlu U.. ile diğer oğlu H.. lehine de temlikler yaptığı, ayrıca tanık anlatımlarından diğer mirasçılarına da temliklerde bulunmuş olabileceği anlaşılmakta ise de mahkemece paylaştırma savunması yönünden yukarıda değinilen ilkeler doğrultusunda hükme yeterli bir soruşturma yapıldığını söyleyebilme olanağı bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ile haklarının araştırılması, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgelerin mercilerinden getirtilmesi, her bir mirasçıya nakledilen mallar ile hakların nitelikleri ve değerleri hakkında gerekirse uzman bilirkişiden rapor alınması, böylece miras bırakanın, yukarıda değinilen anlamda hak dengesini gözeterek, tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma kastının bulunup bulunmadığının açıklığa kavuşturulması, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 8.3.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10040, Karar No: 2018/14452, Tarih: 17.09.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/10040 E.  ,  2018/14452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Dava konusu ... köyü 8 parsel sayılı taşınmazın değerlendirme tarihi olan 09.11.2012 yılı itibariyle belediye 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde olup olmadığı; değil ise belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı üzerine yapı yapıldığı takdirde belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmayacağı ve etrafının meskun mahal olup olmadığı, en yakın yerleşim birimlerine, kamu kurum ve kuruluşlarına olan uzaklığının ne olduğu hususları Belediye Başkanlığından sorulduktan,

2-Dosya fen bilirkişisine tevdi edilip dava konusu taşınmazın şehir halihazır haritasında, resmi kurumlara ( Belediye, hastane, hükümet konağı, adliye vb.) ticaret ve alışveriş merkezleri ile emsalleri olan uzaklığı ile meskun mahalle ne kadar mesafede olduğu hususunda ek rapor alındıktan,

3-Değerlendirme tarihi olan 2012 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen İskenderun ilçesi Hatun köyü 904 parsel sayılı taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerlerinin ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenildikten,

4-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

Sonra alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1882, Karar No: 2013/18634, Tarih: 30.09.2013

**6. Ceza Dairesi         2013/1882 E.  ,  2013/18634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz duruşmalı olarak da temyiz edilmekle;

Sanık ... savunmanının duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde geçerli mazeretleri bulunmadan duruşmaya gelmedikleri anlaşılmakla sanık yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Sanık hakkında kimliği hakkında yalan beyanda bulunma suçundan zamanaşımı içinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazları ile sanık ve savunmanının tahliye talepleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 30.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11434, Karar No: 2023/3482, Tarih: 28.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/11434 E.  ,  2023/3482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/252 E 2016/250 K

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Datça Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli ve 2015/252 Esas, 2016/250 Karar sayılı kararı ile sanıkla hakkında 2863 sayılı Kanuna muhalefet suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği;

Verilen kararın ilgili yasa hükümleri gereğince isabetsiz olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A.Yerel Mahkemenin Kabulü;"26/09/2014 tarihli suç tutanağında belirtildiği üzere, Datça ilçesi Emecik Mahallesi Aktur Tatil Sitesinde orman idaresinden kiralanan saha içerisinde bulunan orman idaresinden kiralanan saha içerisinde bulunan 1995 yılında yapılıp atölye ve lojman olarak kullanılan tesisin 2012 yılında sanıklar aktur tatil sitesi başkanı ... ve aktur tatil sitesi başkan yardımcısı ... tarafından değiştirilerek amacı dışında kullanıldığının tespit edildiği iddiası ile ilgili mahkememizce yapılan yargılama neticesinde; mahallinde yapılan keşif, bilirkişi raporları, keşif mahallinde alınan tanık beyanları, sanıkların savunmaları ve tüm dosya kapsamı bir bütün halinde değerlendirildiğinde sanıkların üzerlerine atılı suçu işleme kastlarının bulunmadığı anlaşıldığından beraatlerine karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur."

Sanık ... savunmasında;"Ben daha önce kollukta ifade vermiştim. O ifadem doğrudur. Aynen tekrar ederim. Orman idaresi tarafından düzenlenen suç tutanağında 2012 yılında kullanım alanının değiştirildiğinden bahsedilmiş ancak biz bu yerin kullanım amacı dışında kullanmadık. Biz depo olarak kullandık. Ve halen kullanıyoruz. Ayrıca suç tutanağı altında imzası bulunan kişiler DatçA'ya 2013 yılında geldiler ve suç tutunağında belirtilen 2012 yılında suç yerinin amacı dışında kullanıldığının 2014 yılında belirtildiği anlaşılmamaktadır. Biz suça konu orman idaresinden kiralanan alanda bulunan depo ve lojmanın bulunduğu yerde herhangi bir tadilat yapmadık. Sadece 07 Kasım 2013 tarihinde yaşanan sel felaketti nedeniyle kısmen duvarları yıkıldığı için yönetim olarak bir inşaat firmasıyla anlaşarak yıkılan molozları sahadan attırdık. Bina içindeki eski malzemeleri yaptırmış olduğumuz sundurmanın altına koyduk. Halen de bu şekilde durmaktadır. Zaten o yerde bulunan lojman olarak geçen yer hiçbir zaman lojman olarak kullanılmadı. Biz orayı depo olarak kullanıyorduk. Hatta şu an elimde yerin fotoğrafının çıktısı bulunmaktadır. Mahkemeye ibraz etmek istiyorum. (mübaşir vasıtasıyla bir adet fotoğraf çıktısı alındı. görüldü. Dosyasına konuldu) üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum." şeklinde beyanda bulunmuştur.

C.Sanık ... savunmasında;"Ben daha önce kollukta ifade vermiştim. O ifadem doğrudur. Aynen tekrar ederim. Ayrıca diğer sanık ...'in savunmalarına aynen katılıyorum ve aynısını tekrar ediyorum. Üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum. Yine yazılı olarak savunmamı mahkemenize sunuyorum aynen tekrar ediyorum." şeklinde beyanda bulunmuştur.

IV. GEREKÇE

1-26.09.2014 tarihli orman muhafaza memurları tarafından düzenlenen suç tutanağına göre ; Datça ilçesi, Emecik Mahallesi, Aktur tatil sitesindeki orman idaresinden kiralanan alan içerisinde bulunan sabit tesislerde 1995 yılında yapılan atölye ve lojman olarak kullanılan tesisin, 2012 yılında kullanım amacı değiştirilerek amacı dışında depo ve garaj olarak kullanıldığının tespit edilmesi üzerine izinsiz yapılan uygulamalar nedeniyle sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kamu davası açıldığı, sanıkların aşamalarda alınan savunmalarında suça konu eski yapıların kendileri tarafından yıkılmadığını, 2013 yılında iddianameye konu yerde sel meydana geldiği ve binaların yıkıldığını, yıkılan binalardan çıkan molozların çevreye zarar verdiğini, bu sebeple bu molozları toplattıklarını, siteye ait eşyaların açıkta kalması ve yağmur ve güneşten etkilenmeleri dolayısıyla üzerini sundurma ile kapattıklarını beyan ettikleri, yargılama sırasında dinlenen tanıkların da sanıkların beyanlarını doğruladıkları anlaşılmakla; mahkemece sanıkların suç işleme kastları olmadığından bahisler verilen beraat kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Datça Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli ve 2015/252 Esas, 2016/250 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22449, Karar No: 2013/20215, Tarih: 27.12.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/22449 E.  ,  2013/20215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı ve davalı taraflarından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

... A R A R

Şikayet eden borçlu İSKİ vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, borçlunun Vakıfbank nezdindeki hesaplarına haciz konulduğunu, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesine göre bu madde uyarınca ödenecek tazminatın tahsili için İdarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan borçlu idarenin gördüğü hizmet kapsamında tüm mal hak ve alacaklarının nitelikleri gereği kamu hizmetinin sürdürülebilmesi için kamuya tahsisli olduğunu, ayrıca İİK'nun 82/1. maddesi kapsamında borçlu Kurum mallarının haczinin mümkün olmadığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, takibin dayanağı olan ilamın karar tarihinin 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 5999 sayılı Kanun'un yürürlük tarihinden sonra olduğu, hüküm altına alınan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddeler gereği haciz yapılamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne karar verilmiştir. Hükmün esası, alacaklı vekili; yargılama giderlerine yönelik bölümü ise borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar

sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. Maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.