muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19780, Karar No: 2015/8389, Tarih: 14.04.2015

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13.11.2014 tarih ve 2013/95 Esas, 2014/176 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Yukarıda açıklanan Anayasa Mahkemesi’nin 13.11.2014 tarih ve 2013/95 Esas, 2014/176 Karar sayılı iptal kararından önceki yasal düzenlemeler kapsamında imar uygulaması nedeniyle bedele dönüştürülen pay karşılığının artırılmasından kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların icra takibine konu edilmesi halinde, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden önce ise; (5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesi ve 6111 sayılı Yasa’nın geçici 2. maddesindeki düzenlemelerde yalnızca kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminat alacakları haciz yasağı kapsamında bulunduğundan) İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra ise; 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile yapılan değişiklik gereği İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği kabul edilmekteydi.

Somut olayda; 03.12.2012 Karar tarihli takip konusu ilamda; idarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmadığından kamulaştırmasız elatmaya dayalı tazminat ilamlardan kaynaklı davalarda borçlunun gayrimenkul, menkul, hak ve alacaklarına haciz uygulanması hukuka uygundur. Açıklanan nedenlerle Anayasa Mahkemesi'in anılan iptal kararı kapsamında 6487 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Kanun'un Geçici 6. maddesine dayalı haczedilmezlik şikayetinin reddi ile diğer şikayet sebepleri incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmek üzere alacaklı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile mahkeme kararının alacaklı yararına bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 10.06.2014 tarih, 2014/12260 Esas, 2014/12049 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına, Mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenle İİK'nun 366. ve HUMK'nun 438. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 14.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11788, Karar No: 2010/14567, Tarih: 27.09.2010

**6. Ceza Dairesi         2009/11788 E.  ,  2010/14567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık ...'nin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-b, 35/2, 31/3. Maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair İNEGÖL 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 16/05/2008 tarihli ve 2008/1-282 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 04/05/2009 gün ve 24482 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay C.Başsavcılığının 22/05/2009 gün ve 122557 sayılı ihbar yazısı ile infaz dosyası 02/06/2009 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi:

Anılan Yazıda;

Kayden 10/11/1990 doğumlu olup, suçun işlendiği 13/12/2007 tarihinde 18 yaşını ikmal etmediği anlaşılan sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/3. Maddesi uyarınca anılan maddenin 1.fıkrası bentlerindeki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesinde,

Sanık hakkında belirlenen cezanın nevi ve miktarına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. Maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunda mahkemece bir değerlendirme yapılmamasında isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması Dairemizden istenilmiştir.

TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A

I - Kararın gerekçe bölümünde, “Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına” ilişkin yasal ve yeterli değerlendirmenin yapıldığı ve bu konuda karar verildiği anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın bu yönden kanun yararına bozma isteyen talebinin REDDİNE,

II- Dosya içerisinde bulunan adli sicil kaydında yazılı olan mahkumiyet hükümlerinde, hükmedilen hapis cezalarının paraya çevrilmiş olduğu ve incelemeye konu olan suçu işlediği tarihte 18 yaşını tamamlamadığı anlaşılan sanık hakkında hükmedilen kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezanın 5237 sayılı TCK’nın 50. maddesi gereğince adli para cezasına veya maddede yazılı diğer seçenek ve yaptırımlardan birine çevrilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirdiğinden ve bu nedenle kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın gönderme yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden kabulü ile hırsızlık suçundan sanık ... hakkında İnegöl 2.Asliye Ceza Mahkemesi’nden verilip kesinleşen 16.05.2008 tarih ve 2008/1 esas, 2008/282 sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309.maddesi gereğince BOZULMASINA, 5237 sayılı TCK.nun 142/2-b, 35/2 ve 31/3. maddeleri gereğince hükmedilen 6 ay hapis cezasının aynı Yasanın 50/1-a ve 52/2. maddeleri gereğince günü 20 Türk Lirasından paraya çevrilerek sanığın sonuçta 3.600 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, karardaki diğer bölümlerin korunmasına, 27.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3024, Karar No: 2012/22857, Tarih: 11.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/3024 E.  ,  2012/22857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk(...)Mahkemesi

DAVALILAR : 1-Sosyal Güvenlik Kurumu vek.Av....

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 27/08/2003-31/05/2007 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı sitede 27.8.2003 - 31.5.2007 tarihleri arasında Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, imzalı işe giriş bildirgeleri ile ücret bordrolarının davacının kesintili çalıştığına karine teşkil ettiği belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Gerçekten, davacının, işyerindeki çalışmaları işe giriş bildirgelerine, ayrılışları işten ayrılma bildirgelerine, aylık ve üç aylık bordrolara dayanılarak Kuruma kesintili olarak bildirilmiş ve bildirime uygun olarak da primleri ödenmiştir. Öte yandan işe giriş bildirgesi ve bordrolar davacı çalışmalarının işyerinde kesintli geçtiğinin karinesidir. Karinenin tersinin ise eşdeğerdeki belgelerle kanıtlanması gerektiği söz götürmez. Başka bir anlatımla yazılı belgelerin varlığı halinde tanık sözlerine itibar edilemez. Dairemizin, giderek Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı sitenin 20.11.1996 tarihinde 506 sayılı Kanun kapsamına alındığı, davalı siteden davacı adına 1.10.2003, 17.10.2004, 17.10.2005, 16.10.2006 tarihli işe giriş bildirgelerinin, 30.4.2004, 30.5.2005, 15.5.2006, 15.5.2007 tarihli işten ayrılma bildirgelerinin verildiği, davacının 1.10.2003 – 30.4.2004, 17.10.2004 – 30.5.2005, 17.10.2005 – 15.5.2006 ve 16.10.2006 – 15.5.2007 tarihleri arasındaki çalışmalarının Kuruma bildirildiği anlaşılmıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı sitenin 20.11.1996 tarihinde 506 sayılı Kanun kapsamına alındığı, davalı siteden davacı adına 1.10.2003, 17.10.2004, 17.10.2005, 16.10.2006 tarihli işe giriş bildirgelerinin, 30.4.2004, 30.5.2005, 15.5.2006, 15.5.2007 tarihli işten ayrılma bildirgelerinin verildiği, davacının 1.10.2003 – 30.4.2004, 17.10.2004 – 30.5.2005, 17.10.2005 – 15.5.2006 ve 16.10.2006 – 15.5.2007 tarihleri arasındaki çalışmalarının Kuruma bildirildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacının işe giriş bildirgeleri, işten ayrılma bildirgeleri ve imzalı ücret bordroları kesintili çalışmaya karine ise de; davacının çalışmalarının geçtiği sitede oturan tanıkların, davacının yaz-kış kaloriferci dairesinde oturduğu, kışın kaloriferci, yazın da duvarların kapıların tamir işleri ve çevre temizliği ile sitenin küçük bahçesinin bakımı ile ilgilendiği, çöpleri topladığı, kalorifercilik haricindeki işler için site yönetiminin davacıya ücret ödediği şeklindeki beyanları karşısında; davacının faaliyetinin kapıcılık olduğu, bildirilmeyen dönemlerde de çalışmasının sabit olduğu anlaşılmakla davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13440, Karar No: 2010/2, Tarih: 18.01.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/13440 E.  ,  2010/2 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ile yıllık izin

ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiyedeki hastanelerde 2001-2002 ve 2003 yıllarında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışan ve 2003 yılı sonunda memur olarak ataması yapılan Sağlık çalışanlarının Hukuk Genel Kurulunca hizmet sözleşmesi ile çalıştıklarının kabul edilmesi üzerine memuriyet öncesi dönemlerine ait fazla çalışma istekleri dairemizce kabul edilmektedir.

Anılan çalışanlar haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından sadece tuttukları nöbetler olduğunda fazla çalışma yapmış olmaktadırlar.Davalı nöbet çizelgeler ile kısıtlanan bu fazla çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir.

Hafta içi nöbetler 17-08 saatleri arasında 15 saat olarak gerçekleşmekte, davacının yaptığı işin niteliğine ve zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenme kullandığı kabul edilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, yapılan işin niteliğine ve zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır.

Bu belirlemeden sonra tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre fazla çalışma saat olarak dönem ücretlerine göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir.

Burada önemli bir hususda nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmamasıdır. Bunun belirlenmesi için de normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka celpedilmelidir.Davacı nöbetinin ertesi günü nöbet izni kullandığında böylece ertesi gün 8 saat çalışmadığında hafta içi nöbette 4, hafta sonu nöbette ise 12 saat fazla çalışma yapmış olacağından fazla çalışma açıklandığı şekilde hesaplanmalıdır. Ancak burada belirtilmesi gerekir ki Cumartesi ve Pazar günü davalı işyerinde zaten tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden ertesi gün çalışmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması 2007/40834 E, 2009/7566 sayılı, 2007/40843 E, 2009/7568 sayılı kararlarıda bu doğrultudadır.

Somut olayda davacının nöbet ertesi izin kullanarak çalışmadığı davalı tarafından savunulmuştur. Böyle olunca normal mesai çizelgeleri celbedilerek nöbet ertesi izin kullanıp kullanılmadığı açıklığı kavuşturulmadan fazla çalışma alacağına eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

3-Davalı işveren davacının kadrolu statüye geçtiğinde kalan yıllık izin gün sayısınında devredildiğini savunmaktadır. Mükerrer ödemeye yer verilmemesi açısından davacının bakiye yıllık izninin kadrolu statüye geçtiğinde devredilip, devredilmediği belirlenmeden anılan alacağın kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 18.1.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3681, Karar No: 2015/6574, Tarih: 23.03.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/3681 E.  ,  2015/6574 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali

Hazine ile ...... ve ...... aralarındaki tapu iptali davasının kabulüne dair ..... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 21.10.2014 gün ve 87/492 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, tapuda davalılar adına kayıtlı 692 parsel sayılı taşınmazın 52,60 m2'lik kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını açıklayarak bu kısmın tapu kaydının iptaliyle kıyı olarak terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile; 692 parsel sayılı taşınmazın 43,88 m2'lik kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle tapu kaydının iptaliyle kıyı olarak terkinine karar verilmiştir. Hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, elatmanın önlenmesi, kal ve eski hale getirme istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, harita-kadastro bilirkişiler tarafından düzenlenen 23.07.2014 tarihli bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuştur. Söz konusu rapor incelendiğinde; kıyı kenar çizgisinin tespitine yönelik bir araştırma yapılmadığı, sadece Bakanlık tarafından onaylanan 03.06.1994 tarihli kıyı kenar çizgisinin dava konusu taşınmaza uygulanmak suretiyle taşınmazın kıyı kenar çizgisine göre durumunun belirlendiği anlaşılmaktadır. Uzman bilirkişiler vasıtasıyla kıyı kenar çizgisinin tespitine yönelik bir bir araştırma yapılmadan sadece idare tarafından tespit edilen kıyı kenar çizgisinin taşınmaza uygulanması suretiyle hüküm kurulması doğru olmamıştır.

İdarece oluşturulmuş kıyı kenar çizgisinin bulunmaması yahut idari yargı yerinde iptal edilmiş veya oluşturulan harita 28.11.1997 gün 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nda kabul edilen ilkeye göre, ilgililerine tebliğ edilerek kesinleştirilmemiş ve davalının itirazına uğramışsa; Adli Yargı Mahkemesince, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 4.maddesindeki tanımlamalar dikkate alınarak, aynı Kanun'un 5 ve 9. maddeleri ile 13.03.1972 gün ve 7/4 sayılı, 28.11.1997 gün ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararları gözönünde tutularak, Kanun'un 9/2. maddesinde belirtilen bilirkişi kurulu aracılığıyla, açıklanan kural ve yöntemler doğrultusunda kıyı kenar çizgisi oluşturulmalıdır. Ancak, Mahkeme aracılığıyla bu çalışma yapılırken, idarenin önceden kıyı kenar çizgisi oluşturmak için yaptığı saptamalar ve bu konuda kurulan komisyonun çalışmalarının ortaya çıkardıkları bilimsel değerlerin bulunduğu da gözardı edilmemelidir. İdarenin söz konusu çalışmalarını yok saymakta doğru olmaz. Açıklanan nedenlerle, adli yargı yerine kıyı kenar çizgisi çalışmalarında, o yere ilişkin kamu görevlilerince önceden oluşturulmuş komisyon çalışmalarını içerir kayıt ve belgeler getirtilmeli, bunlardaki verilerle, mahkemece kıyı kenar çizgisi oluşturmak için bilirkişilerce yapılan çalışmalarda elde edilen veri ve bulguların örtüşmemesi durumunda, bunun nedenleri hakkında bilirkişilerden bilimsel gerekçelere ve maddi bulgulara dayalı, doyurucu ve denetime açık ek rapor alınmalıdır. Başka bir anlatımla, eldeki uyuşmazlıkta idari saptamalardan takdiri delil olarak yararlanılması zorunludur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.06.2003 gün 97/110 sayılı kararı da bu doğrultudadır. Yapılacak bu araştırmalarla, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde, yani kıyı kenar çizgisi ile Marmara Denizi arasında kalıp kalmadığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlendikten sonra, oluşacak durum, dosya içeriği, iddia ve savunma doğrultusunda toplanan diğer tüm deliller birlikte tartışılıp değerlendirilerek, uyuşmazlık hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile sadece idarece oluşturulmuş kıyı kenar çizgisinin uygulanarak karar verilmiş olmasında isabet bulunmamaktadır.

SONUÇ: Davalılar vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle kabulüyle usul ve kanuna aykırı görülen yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi uyarınca uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'un 440/1 maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 23.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1976, Karar No: 2022/350, Tarih: 12.01.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/1976 E.  ,  2022/350 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 20/08/2014 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna dayalı elatmanın önlenmesi ve kal talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 03/05/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

1.DAVA

1.1. Davacı vekili; davacının ...,... ada 16 parsel sayılı taşınmazın, davalının ise komşu 151 ada 12 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, davalının davacıya zarar verecek şekilde sınırına ceviz ve asma diktiğini, ceviz ağacının gölgesi ve köklerinin komşu sınır duvarına zarar vererek telafisi güç durumlara neden olabileceğini belirterek davalı komşu parselde bulunan ve zarar veren veya zarar vermesi pek muhtemel olan bitkiler nedeniyle el atmanın önlenmesini ve bunların kal'ine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

1.2. Davacı vekili 11.04.2016 havale tarihli ıslah dilekçesi ile; davacı tarafa tecavüzlü 2 adet ceviz ve 2 adet asma ağacının kesilmesini, 3 adet ceviz ağacının ise sökülerek nakledilmesini istediklerini dile getirmiştir.

2. CEVAP

2.1. Davalı, henüz doğmamış zararlar için dava açılmasının doğru olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

3. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

3.1. İlk Derece Mahkemesi, davalının davacıya ait taşınmaza üzüm ve ceviz ağaçları ile müdahalesinin olduğundan fen bilirkişisi ve ziraat bilirkişisine ait raporlarda belirtilen iki adet ceviz ağacı ve iki adet asmanın kesilmesi ve kökünün sökülmesine, üç adet ceviz ağacının ise bulunduğu yerden sökülerek başka bir yere zirai tekniğe göre dikilmesine karar vermiştir.

4. TEMYİZ

4.1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

4.1.1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

4.2. Temyiz Nedenleri

4.2.1. Davalı bahçesinde bulunan ağaçların ne kadar gelişeceği belirlenmeden zarar doğmuş kabul edilerek hüküm kurulmasının doğru olmadığını, davacının ıslah dilekçesi ile kısmi feragatte bulunduğunu ancak mahkemece dikkate alınmadığını, davacı lehine hükmedilen yargılama giderinin fazla olduğunu belirterek usul ve yasaya aykırı hükmün bozulması gerektiğini ileri sürmüştür.

5. YARGITAY KARARI

5.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

5.1.1.Dava, komşuluk hukukuna dayalı el atmanın önlenmesi ve kal istemine ilişkindir.

5.2. Hukuki Sebep

5.2.1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297/2.maddesinde hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesinin gerekli olduğu açıklanmıştır.