muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/42, Karar No: 2022/42, Tarih: 25.01.2022

Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki fark müspet zarardır. Diğer bir anlatımla müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır. Kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır (Haluk Tandoğan, Türk Mesuliyet Hukuku, İstanbul 2010, s. 426- 427).

Müspet zarar, alacaklının ifadan vazgeçerek zararının tazminini istemesi hâlinde söz konusudur. Bu hâlde, sözleşme ortadan kalkmamakta, yalnız alacaklının ifaya ilişkin talep hakkının yerini müspet zararının tazminine dair talep hakkı almaktadır. Burada sözleşmenin feshedilmemesinden değil, borcunun ifa edilmemesinden doğan zararın söz konusu olduğu gözardı edilmemelidir.

Menfi zarar ise; uyulacağı ve yerine getirileceğine inanılan bir sözleşmenin hüküm ifade etmemesi ve yerine getirilmemesi yüzünden güvenin boşa çıkması dolayısıyla uğranılan zarardır. Başka bir anlatımla, sözleşme yapılmasaydı uğranılmayacak olan zarardır. Menfi zarar, borçlunun sözleşmeye aykırı hareket etmesi yüzünden sözleşmenin hüküm ifade etmemesi dolayısıyla ortaya çıkar (Hâluk Tandoğan, age., s. 427).

Diğer bir söyleyişle, genel olarak menfi zarar, sözleşmenin kurulmamasından veya geçerli olmamasından; müspet zarar ise, ifa edilmemesinden doğan zararı ifade eder (Fikret Eren, Borçlar Hukuku, Genel Hükümler, 12. Baskı, İstanbul 2010, s. 482).

Başlangıçta geçerli olarak kurulan ancak sonradan ortaya çıkan nedenlerle ifası imkânsız hâle gelen sözleşme nedeniyle alacaklı tarafından açılan tazminat davalarında zarar, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca, gerçek ve güncel müspet zarar olarak kabul edilmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında benimsenen ilkeye göre; zarar doğurucu eylem, zarar görenin mal varlığında ne miktarda bir azalmaya neden olmuş ise, zarar verenin tazminat borcu da, o miktarda olmalıdır. Öyle ise, oluşan gerçek zarar ne kadarsa, tazminat da o kadar olacaktır. Bir başka deyişle, ödenecek tazminat o miktarda olmalıdır ki, eğer zarar verici eylem gerçekleşmemiş olsaydı, zarar görenin mal varlığı ne durumda olacak idi ise, ödenecek tazminatla, aynı durum tesis edilebilsin (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 29.09.2010 gün ve 2010/14-386 Esas, 2010/427 Karar; 15.12.2010 gün ve 2010/13-618-668 Esas, Karar ve 05.03.2003 gün ve 2003/19-152 Esas, 2003/125 Karar sayılı ilamları).

İki tarafa borç yükleyen sözleşmelerde, bir tarafın borcunu ifa etmemesi hâlinde (tam ifa imkânsızlığında) zarar, alacaklının kendi edimi de nazara alınarak mı, yoksa sadece borçlunun ifa edilmeyen edimi göz önünde tutularak mı hesap edileceği konusu doktrinde, değişim teorisi ve fark teorisi olarak tartışılmaktadır.

Değişim teorisinde; her iki edim ayrı kabul edilerek, zararın tespitinde sadece ifa edilmeyen edim nazara alınmakta, hükmedilecek tazminatla alacaklının ediminin yer değiştirdiği kabul edilmektedir.

Değişim teorisinde; her iki edim ayrı kabul edilerek, zararın tespitinde sadece ifa edilmeyen edim nazara alınmakta, hükmedilecek tazminatla alacaklının ediminin yer değiştirdiği kabul edilmektedir.

Fark teorisinde ise; alacaklının zararı, ifa edilmeyen edimin değeri ile alacaklının kendi karşı ediminin değeri arasındaki fark nazara alınarak tazminat belirlenmektedir.

İki tarafa borç yükleyen sözleşmelerde, borçlunun edimi ifa edememesi nedeniyle oluşan ifa imkânsızlığı hâlinde, zararın hesabında, fark teorisinin uygulanması ve sözleşmeyle belirlenen karşılıklı edimlerin değer farkının tespitinde de ifa edilmeyen borcun ifasının imkânsızlaştığı tarih esas alınarak alacaklı zararı belirlenmelidir.

Bu genel açıklamalar karşısında somut olay değerlendirildiğinde; davacı ile davalı ... arasında 20.07.2006 tarihli “Tapu Tahsis Belgeli Tesis Sözleşmesi” düzenlendiği, sözleşmenin 1. maddesinde davacının taahhütleri, 2. maddesinde ise, ... Vadisi 4. ve 5. Etap Kentsel Dönüşüm Projesi dahilinde kalan 400 m2’lik tapu tahsisli gecekondu sahibi davacı ...’ya 100 m2’lik konut verileceği, konut inşaat maliyet bedeli 30.000,00YTL bedelden, 276 nolu analiz raporu ile tesis için taktir edilen 1.327,57YTL enkaz bedeli düşüldükten sonra kalan 28.672,43YTL bedelin 72 ayda ödenmesi, ... Büyükşehir Belediyesi'nin taahhütleri olarak da; davacıya 1 adet dairenin anahtar teslim olarak verilmesi, ayrıca konut teslim edilinceye kadar her ay kira yardımı yapılacağının kararlaştırıldığı, sözleşme kapsamında davacının davalı belediyeye (28.672,43YTL bedelden) 24.690,26YTL ödediği, davalı belediyeninde 26.11.2013 tarihi itibariyle davacıya 24.389,36 kira yardımı yaptığı, ... Vadisi Son Etap Kentsel Dönüşüm alanında yapılan imar planları ve parselasyon planlarının, ... İdare Mahkemesinin 13.05.2009 tarih ve 2008/363 E., 2009/594 K. sayılı kararıyla iptal edildiği, kararın 30.11.2010 tarihinde kesinleştiği, davalı belediyenin 30.09.2010 tarihli yazı ile, Belediye Kanunda yapılan değişiklik ve Bakanlar Kurulu Kararı uyarınca, ... Büyükşehir Belediyesi'nin 13.08.2010 tarihli kararıyla, daha önce yapılan tüm sözleşmelerin aynen devamı ve hak sahiplerinin birikmiş borçlarının gecikme cezası uygulanmadan tahsil edilmesi, ödemelerin tebliği takip eden aydan itibaren yeniden başlatılması konularının davacıya tebliğ edildiği, davacının 25.02.2013 tarihli dilekçesi üzerine, davalı ... 05.03.2013 tarihli cevabi yazısıyla, Bakanlar Kurulunun 25.01.2013 tarihli Resmî Gazete'de yayınlanan kararıyla, proje alanının 6306 sayılı Yasa kapsamında “Riskli Alan” olarak ilan edildiği ve projenin yürütülmesi için 13.02.2013 tarihinde Belediye Başkanlığı'nın yetkilendirildiği, imzalanan sözleşme gereğince üretilecek konutlardan bir konut tahsis edileceği bildirilmiştir. Bu cevabi yazı sonrası davacı tarafından 30.05.2013 tarihinde eldeki dava açılmıştır.

Dava konusu 20.07.2006 tarihli sözleşme başlangıçta geçerli olarak kurulmasına rağmen daha sonra davalı ... tarafından taşınmazın bulunduğu alanda yapılan imar planları ve parselasyon planlarının yasaya uygun yapılmaması nedeniyle idari yargıda iptal edildiği, 05.03.2013 tarihi itibariyle proje çalışmalarının hâlâ plan aşamasında olduğu, davalı belediyenin kusurlu eylemi ile sözleşmenin ifasını imkânsız hâle getirdiği anlaşılmaktadır. Bu nedenlerle, sözleşmenin ifasının imkânsız hâle geldiği tarihteki davacının gerçek ve güncel müspet zararı tespit edilerek hükmedilmesi gerekir.

Bu durumda, ifanın imkânsız hâle geldiği tarihte davacının gerçek ve güncel zararının tespitinde, davacının sözleşme kapsamındaki edimi ile davalı belediyenin üstlendiği konut edimi arasındaki fark davacının gerçek ve güncel zararı olarak belirlenmesi gerektiğini düşündüğümüzden, belirtilen bu değişik gerekçe ile direnme kararının bozulması gerektiği görüşünde olduğumuzdan, ifası imkânsız hâle gelen konutun dava tarihindeki rayiç değerinin tahsiline yönelik yerel mahkemenin direnme kararının uygun bulunmasına ilişkin çoğunluğun kararına katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2016/1411, Karar No: 2016/9167, Tarih: 02.06.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/1411 E.  ,  2016/9167 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hak sahibi konumundaki davalıya yersiz ödendiği ileri sürülen ölüm aylıklarının yasal faiziyle birlikte geri alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece her ne kadar bozmaya uyulmuş ise de, bozma ilamının gerekliliklerinin yerine getirildiğinden bahsedilemez.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin 2. fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir.

Bu yasal düzenleme ve açıklamalar ışığı altında, öncelikle, uyuşmazlık konusu dönemde boşanan eşlerin kayıtlı oldukları ...da ihtiyar heyeti azaları ile resen tespit edilecek kişilerden (komşular vb.) kanaat edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, davalının kardeşi ... ile birlikte yaşadığının tanıklar tarafından beyan edilmesi nazara alınarak, ...'ün adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, tarafların varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, tüm bu hususlar tespit edildikten sonra, “boşanılan eşle uyuşmazlık konusu dönemde eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında yeniden değerlendirilmeli ve elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 02.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24246, Karar No: 2017/3104, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/24246 E.  ,  2017/3104 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/38708, Karar No: 2024/15479, Tarih: 27.11.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/38708 E.  ,  2024/15479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı ve temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, şikayet süresinin geçmiş olduğuna, sübuta, eksik inceleme ve araştırma yapıldığına, eylemin ifade özgürlüğü kapsamında kaldığına, atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, savunma hakkının kısıtlandığına, usul ve yasaya aykırı olan kararın açıklanan ve re'sen dikkate alınacak nedenlerle bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre temyiz sebepleri ile sair yönlerden yapılan incelemede;

Sanığın, 21.12.2018 havale tarihli dilekçesinde ''sağlık sorunları sebebiyle raporlu olduğunu,'' barodan atanan müdafii ile temsil edilmek istemediğini, kendisinin vekil tayin edeceğini beyanla mazeret bildirmesi üzerine mahkemece anılan mazeretle ilgili herhangi bir karar verilmeyip, sanığın kabul etmediğini belirtmesine rağmen barodan atanan müdafiinin beyanı alınarak, aynı celse mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/2-a maddesi uyarınca Bodrum 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/663, Karar No: 2016/2066, Tarih: 25.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/663 E.  ,  2016/2066 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış eşya hakkında hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuklar ... ve Serhat Çoşkun haklarındaki yargılamada, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 05/02/2015 tarihli 170 sayılı kararıyla 25/02/2015 tarihi itibariyle Küçükçekmece Çocuk Mahkemesinin faaliyete geçmiş olması sebebiyle, mahkemenin görevsizliğine, dosyanın çocuk mahkemesine devrine dair Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/05/2015 tarihli ve 2014/115 esas, 2015/294 sayılı kararını müteakip, bu kez Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesince verilen 08/07/2015 tarihli ve 2015/590 esas, 2015/456 sayılı görevsizlik kararı sebebiyle ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına dair 13/07/2015 tarihli ve 2015/858 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 13/11/2015 gün ve 94660652-105-34-11934-2015-E.23541/74240 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 13/07/2015 tarihli ve 2015/858 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 25/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20872, Karar No: 2017/3881, Tarih: 26.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/20872 E.  ,  2017/3881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanığın müsnet suçu temyiz dışı sanık ... ile birlikte TCK’nın 37. maddesi kapsamında iştirak halinde işledikleri anlaşılmasına rağmen TCK’nın 39. maddesi uyarınca cezasında indirim yapılması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

Suça konu tasarrufun iptaline ilişkin Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/44 esas 2012/633 karar sayılı dosyasının sonucunun kesinleşmesi beklenilmeden ve üzerinde ipotek ve başka hacizlerin bulunduğu anlaşılan taşınmazın değeri tespit ettirilip üzerindeki ipotek ve hacizli miktarları karşıladıktan sonra bu dosya borcu için belirli bir meblağ kalıp kalmadığı araştırılmadan eksik inceleme ile mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozmanın CMUK'nın 325. maddesi gereğince, hükmü temyiz etmeyen ve suçu birlikte işleyen sanık ...'a TEŞMİLİNE, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9215, Karar No: 2015/6391, Tarih: 10.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/9215 E.  ,  2015/6391 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/8409

MAHKEMESİ : Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/11/2012

NUMARASI : 2012/240 (E) ve 2012/359 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

SUÇ TARİHİ : 22/05/2010

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

01.01.2010-30.04.2010 tarihleri arasında meydana gelen don afeti nedeniyle meyve ağaçları zarar gören çiftçilerin zararlarının telafi edilmesi amacıyla Bakanlar Kurulu kararına istinaden çiftçilere verilen destekten faydalanmak amacıyla İlçe Tarım Müdürlüğüne başvuruda bulunan sanık hakkında bildirdiği 545 ve 208 numaralı parsellerdeki toplam 43,3 dekarlık alana ilişkin 6500,70 TL destekleme parası ödendiği, Tarım İlçe Müdürlüğü görevlileri tarafından yapılan inceleme ve araştırma neticesinde; bildirilen 545 nolu parselin 10 dekarlık kısmında kayısı ağacına yönelik tarımsal faaliyetin bulunmadığının belirlendiği, sanığın bizzat ilgili kuruma başvurarak kayısı ağacının bulunduğu alana uygun olarak destekleme parası aldığını kendisine sehven yanlışlık yapıldığını bildirmiş olduğu ve Tarım İlçe Müdürlüğünce sistem üzerinde yapılan inceleme sonucunda sanığa 545 nolu parsele ilişkin toplam 12 dekarlık don desteği ödendiği, fiilen sanık tarafından kullanılan bu arazide 18.3 dekarlık kısımda kayısı ağacı dikerek gerçekte tarımsal faaliyette bulunulması ve sanığa tarımsal faaliyette bulunduğu alanın üzerinde haksız destekleme priminin ödenmediğinin anlaşılması karşısında; sanığın suç işleme kastının bulunmaması gerekçesine dayanan mahkemenin beraat kararına ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 10/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.