muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15125, Karar No: 2018/3315, Tarih: 22.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15125 E.  ,  2018/3315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik temyizin incelenmesinde;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyizin incelenmesinde başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilirken bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8953, Karar No: 2014/16229, Tarih: 22.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/8953 E.  ,  2014/16229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce boz... uyularak verilen 17/12/2013 tarih ve 2013/95-2013/730 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; tefrik edilen davalı ...’nin 2002-2007 yılları arasında davacı şirkete bağlı ... Özel Okulu'nun öğrenci servis işini yürüttüğünü, bu nedenle okul öğrencilerine ve velilerine ait ev ve işyeri adres ve telefon bilgilerini elinde bulundurduğunu, servis işlerini yürütmek maksadı ile kendisine verilen bu öğrenci bilgi ve listelerini iade etmeyip kendisinde sakladığını, ticari sır niteliğindeki bu bilgileri davalı şirketin bünyesinde olan ... Koleji'ne verdiğini ve bu listelerin kullanılarak haksız rekabete sebep olunduğunu ileri sürerek, haksız rekabetin men’i ve ref’ine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın öncelikle husumet yönünden reddini talep etmiş, ayrıca kendileri ile ... arasında hiçbir bağ bulunmadığını, davacının haksız rekabete ilişkin eylemleri açıklamadığını, kendileri tarafından yapılan herhangi bir faaliyetin davacı şirketin herhangi bir iktisadi menfaatine zarar verecek nitelikte bulunmadığını savunarak davanın reddini istenmiştir.

Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak davanın esası incelenmiş ve tüm dosya kapsamına göre; davacı okula kayıtlı öğrencilere ait bilgilerin davalı okula verildiği sabit ise de, bu bilginin daha önce davacı okulun servis taşıma hizmetini yapan servis şirketi sahibi dava dışı ... tarafından verildiği, davalı okulun bu bilgilerin verilmesine ilişkin haksız eyleme katılmasının söz konusu olmadığı, buna ilişkin dosyada bir kanıt da bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, davalının eyleminin tanıtım amaçlı broşür göndermekten ibaret olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 22/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18802, Karar No: 2014/32536, Tarih: 20.10.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/18802 E.  ,  2014/32536 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/5583

MAHKEMESİ : Ardahan(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/10/2012

NUMARASI : 2011/486 (E) ve 2012/443 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcısının diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Mağdur K.. K.. hakkında 30.05.2010 tarihinde tanzim olunan adli raporda mağdurun ön üst 1. ve 2. dişlerini kaybettiğinin açıkça belirtilmesi karşısında mağdurdaki yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilip giderilemeyeceğinin tespiti bakımından mağdurun tüm tıbbi tedavi evraklarıyla beraber en yakın Adli Tıp Kurumuna sevki ile alınacak raporun sonucuna göre ve yine mağdur Hakan hakkında tanzim olunan 21.06.2010 tarihli raporda mağdurun hayati tehlike geçirdiği, ayrıca yüzde sabit iz açısından ilgili raporun plastik cerrahi uzmanınca verilmesi gerektiğinin açıkça belirtilmesi karşısında mağdur Hakan'ın tüm tıbbi tedavi evraklarıyla beraber en yakın Adli Tıp Kurumuna sevki sağlanarak hayati tehlike geçirip geçirmediği ve yüzünde sabit iz meydana gelip gelmediği tespit edilerek sonucuna göre mahkemenin görev hususunu değerlendirmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

2) Olay günü alacak meselesinden tartışan sanık E.. S.., mağdur-sanıklar H.. S.. ve SE.. S.. ile mağdur-sanıklar K.. K.., R.. K.. ve E.. K..' ın birbirlerini 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f maddesince silahtan sayılan sopa ile yaralamaları ve adli raporların mevcudiyeti karşısında sanığın ve mağdur-sanıkların sabit olan eylemleri nedeni ile cezalandırılmaları yerine yazılı gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

3) Eylemin suç oluşturmaması nedeniyle derhal beraat kararı verilmesi dışında delillerin takdir ve tayini gerektiği durumlarda, sanığın sorgusu yapılıp savunması alınmadan beraat kararı verilemeyeceği gözetilmeden, 5271 sayılı CMK'nin 193/2. maddesine yanlış anlam verilip sanık R.. K..'ın savunması yöntemince saptanmadan yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

4) Sanıklar hakkında beraat kararı verilmesine rağmen, emanet eşyalarının TCK'nin 54/1. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilerek çelişki oluşturulması,

Bozmayı gerektirmiş o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 20.10.2014  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16949, Karar No: 2013/8092, Tarih: 16.05.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/16949 E.  ,  2013/8092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Asıl Karar: Mahkumiyet,

Ek Karar: Temyiz talebinin reddi.

Sanığın yokluğunda verilip 29.04.2011 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü yasal süresi geçtikten sonra 12.05.2011 tarihli dilekçeyle sanık müdafiinin temyiz ettiği, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 315. maddesi uyarınca temyiz isteminin 23.06.2011 tarihli ek karar ile reddine karar verildiği anlaşılmakla, usul ve yasaya uygun bulunan temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın istem gibi ONANMASINA, 16.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4191, Karar No: 2024/255, Tarih: 10.01.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/4191 E.  ,  2024/255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/335 E., 2015/442 K.

SUÇ : Nitelikli tehdit

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, müsadere

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 20.04.2015 tarih 2015/1529 No.lu iddianamesi ile sanık hakkında nitelikli tehdit suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemli kamu davası açılmıştır.

2. ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.11.2015 tarihli ve 2015/335 Esas, 2015/442 Karar sayılı kararı ile sanığın nitelikli tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi ve 54 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, adli emanetin 2015/597 sırasında kayıtlı 1 Adet ağzı kapalı kutu içerisinde bulunan üzerinde MAGNUM SPECİAL SUPER PERFORMANCE ibaresi bulunan seri numarası bulunmayan av tüfeği, 1 adet ağzı kapalı delil poşeti içerisinde 11 adet kartuş, 1 adet ağzı kapalı delil poşeti içerisnde 7 adet el svabı, 1 adet ağzı kapalı delil poşeti içerisinde 2 adet fişek kovanı, 1 adet ağzı kapalı delil poşeti içerisinde 5 adet kartuş tıpasının müsaderesine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Bassavcılığınca tanzim olunan, 06.01.2021 tarihli ve 2016/118199 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri

1.Beraat kararı verilmesi gerektiğine, zararın karşılandığına,

2.Vesaire,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

1. Suç tarihinde katılanlar ... ve ... 'ün çalıştıkları ... Fırını isimli iş yerinde bulundukları sırada ses duymaları üzerine dışarı çıktıklarında sanığın hedef gözetmeksizin ateş ettiğini, ardından dükkana girdiklerini,sanığın eylemine devam ettiği ve parmağı ile tehdit vari şekilde işarette bulunduğu ardından ateş etmeye devam ettiğinin iddia edildiği dava konusu olayda;

1.Beraat kararı verilmesi gerektiğine, zararın karşılandığına,

2.Vesaire,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

1. Suç tarihinde katılanlar ... ve ... 'ün çalıştıkları ... Fırını isimli iş yerinde bulundukları sırada ses duymaları üzerine dışarı çıktıklarında sanığın hedef gözetmeksizin ateş ettiğini, ardından dükkana girdiklerini,sanığın eylemine devam ettiği ve parmağı ile tehdit vari şekilde işarette bulunduğu ardından ateş etmeye devam ettiğinin iddia edildiği dava konusu olayda;

2. Sanığa yüklenen ve 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendine uyan nitelikli tehdit suçunun gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırına göre; aynı sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, aynı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 06.11.2015 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten inceleme tarihine kadar 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.11.2015 tarihli ve 2015/335 Esas, 2015/442 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, adli emanetin 2015/597 sırasına kayıtlı sırasına kayıtlı av tüfeğinin 2521 sayılı Yasa uyarınca gereğinin yapılması için idareye teslimine, 11 adet kartuşun, 2 adet fişek kovanı ile 5 adet kartuş tıpasının ve 7 adet el svabının dosyada delil olarak saklanmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

10.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7587, Karar No: 2014/12271, Tarih: 10.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/7587 E.  ,  2014/12271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/11/2011

NUMARASI : 2010/719-2011/873

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haksız ve ihbarsız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin ve ücret alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

Borçlar Kanununun 338 inci maddesinde, “Hizmet akdi, muayyen bir müddet için yapılmış yahut böyle bir müddet işin maksut olan gayesinden anlaşılmakta bulunmuş ise, hilafı mukavele edilmiş olmadıkça feshi ihbara hacet olmaksızın bu müddetin müruriyle, akit nihayet bulur” kuralı mevcuttur. Anılan hükme göre tarafların belirli süreli iş sözleşmesi yapma konusunda iradelerinin birleşmesi yeterli görüldüğü halde, 1475 sayılı Yasa uygulamasında, Yargıtay kararları doğrultusunda belirli süreli iş sözleşmelerine sınırlama getirilmiş ve sürekli yenilenen sözleşmeler bakımından ikiden fazla yenilenme halinde, sözleşmenin belirsiz süreli hale dönüşeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9. HD. 7.12.2005 gün 2005/12625 E, 2005/38754 K).

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır (Yargıtay 9. HD. 13.6.2008 gün 2007/19368 E, 2008/15558 K.). 4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.