muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/2884, Karar No: 2007/4218, Tarih: 20.06.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/2884 E.  ,  2007/4218 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

Davacı İdare ile işin yapımını üstlenen davalı yüklenici arasında eser sözleşmesi mevcuttur. Davalı yüklenici ... İli ... İlköğretim Okulu 100 öğrenci kapasiteli kız pansiyon inşaatının yapımını 20.01.1995 tarihli sözleşme ile üstlenmiş, işin kesin kabulü 11.12.1998 tarihinde yapılmış, dava 18.10.2005 tarihinde açılmıştır.

Dava nedeni, işin fen ve teknik kurallara aykırı yapılması ve yapılan işte ayıplı malzeme kullanılması şeklinde gösterilmiştir. Mahkemece Borçlar Kanunu’nun 215/III. maddesinde yeralan “bir binanın ayıplı olmasından mütevelli ve tekeffüle müstenit davalar mülkiyetin devrinden 5 sene geçmekle sakıt olur” hükmüne dayanılarak 5 yıllık zamanaşımı süresinin geçtiğinden bahisle dava reddedilmiştir.

01.01.1957 tarihinde yürürlüğe giren 29.06.1956 günlü 6763 sayılı “Türk Ticaret Kanunu’nun Mer’iyet ve Tatbik Şekli Hakkında Kanun"un 41.maddesiyle Borçlar Kanunu’nun 126.maddesine eklenen 4.bent gereğince“ Müteahhidin kasıt veya ağır kusuru ile akdi hiç veya gereği gibi yerine getirmemiş ve bilhassa ayıplı malzeme kullanmış veya ayıplı bir iş meydana getirmiş olması sebebiyle açılacak davalar" hariç olmak üzere istisna akdinden doğan bütün davalar 5 yıllık zamanaşımına tâbi tutulmuştur. Görüldüğü gibi BK’nın 126/son maddesi hükmü gereğince müteahhidin bilhassa ayıplı malzeme kullanması ya da ayıplı iş meydana getirmesi hallerinde zamanaşımı aynı Yasanın 125.maddesinde yeralan 10 yıllık süreye tâbidir. Daire’miz uygulaması da bu yolda kararlılık kazanmıştır.

O halde, somut olayda işin kesin kabulünün onay tarihi 14.01.1999 ile 18.10.2005 dava tarihi arasında 10 yıllık zamanaşımı süresinin dolmadığı dikkate alınıp yüklenici hakkındaki davanın esasına girilerek tarafların kanıtları toplandıktan sonra oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, taraflar arasındaki ilişkinin eser sözleşmesinden doğduğu da göz ardı edilerek yanlış değerlendirme sonucunda yazılı şekilde davada BK’nın 215/III. maddesinde yeralan 5 yıllık zamanaşımının oluştuğunun kabulü ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 20.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/26156, Karar No: 2024/14691, Tarih: 21.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/26156 E.  ,  2024/14691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1535 E., 2021/20 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, yasal şartları oluşmadığından 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Van 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.09.2020 tarih ve 2019/273 Esas, 2020/223 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 221/4-1 inci cümle, 5271 sayılı Kanun'un 223/4-a maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına, 5237 sayılı Kanunun 221/5 inci maddesi gereğince 1 yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 12.01.2021 tarih ve 2020/1535 Esas, 2021/20 sayılı Kararı ile sanık müdafiinin istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 26.04.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1.İsnat edilen terör örgütü üyeliği suçunun unsurları oluşmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine,

2.Tanığın beyanında: "kendi aramızda tamamen özenti sonucu birbirimize kod adı verdik, verilen bu kod adları bize örgüt tarafından verilmiş değil" dediğine,

3. Sanığın lise döneminde yalnızca ders çalışmak için evlere gittiğine, üniversite eğitimi döneminde ise örgütsel bir amaç olmaksızın maddi imkansızlık nedeniyle yalnızca barınmak için evlerde kaldığına, anılan dönemde henüz çocuk/gençlik döneminde olup, herhangi bir örgütsel eyleme katılmadığına, kendisine örgütsel herhangi bir görev verilmemiş olduğuna,

4. Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

4. Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, 2009-2012 yıllarındaki lise eğitimi döneminde örgüte ait öğrenci evine ders çalışmak için gidip gelmesi ve "..." kod adını kullanması, üniversite eğitimi döneminde ise bir müddet örgüte ait evlerde kalması, burada yapılan toplantılara katılması hususlarında ikrar içerikli beyanları ve tanık anlatımı bulunması bu haliyle sanığın örgütle organik bağ oluşturur şekilde süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk unsurlarını taşıyan eylemleriyle üzerine atılı silahlı terör örgütü üyeliği suçunu işlediği, dosyada bulunan 06.08.2019 tarihli tutanaktan, henüz hakkında herhangi bir yakalama işlemi yapılmadan kendiliğinden Van KOM Şube Müdürlüğü'ne gelip gönüllü olarak örgüte dair bildiklerini ayrıntılı olarak anlattığı, örgüt mensubu 3. kişiler hakkında beyan ve teşhislerde bulunduğu, sanığın etkin pişmanlık göstererek örgütteki konumuyla uyumlu olarak tutarlı beyanlarda bulunduğu, mahkemece sanığın etkin pişmanlığının samimi olduğu nazara alınarak, 5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesinin dördüncü fıkrasının birinci cümlesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin, 26.10.2017 tarihli ve 2017/1809 Esas, 2017/5155 sayılı Kararında ve Dairemizce de benimsenen, istikrar kazanmış yargısal kararlarda açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi; örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği; örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi, örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ; canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, syf. 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin “suç işlemek amacı” olması aranır (Toroslu özel kısım syf. 263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf. 280).

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, amaca ulaşmak için her yolu mübah gören, fakat sözde meşruiyetini sivil alanda dinden, kamusal alanda ise hukuktan aldığı izlenimi vermek için yeterli güce ulaşıncaya kadar alenen kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alındığında; kolluk güçlerinin daveti üzerine sanığın kendiliğinden gelerek örgütle olan irtibatına ilişkin bilgi vermiş olması, örgütün operasyonel eylemlerinin bilinmesinden önceki dönemde cemaat evi olarak tabir edilen evlere 14-16 yaşlarında lise döneminde ders çalışmak amacıyla gidip gelmesi, üniversite eğitimi döneminde ise bir müddet evlerde kalması ancak sonrasında örgütten ayrıldığını belirtmiş olması ve tanık anlatımının da sanığın savunmasını doğrulamış olması karşısında, sanığın eylem ve faaliyetlerinin silahlı terör örgütü üyeliği suçunu oluşturacak çeşitlilik, yoğunluk ve süreklilikte olmaması ve örgütün nihai amacını bildiği, örgütün hiyerarşik yapısına girerek örgüt üyesi olduğuna dair her türlü şüpheden uzak kesin deliller bulunmaması nedeniyle, müsnet suçu işlediği sabit olmadığından hakkında 5271 sayılı Kanun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraat kararı verilmesi gerekirken delillerin değerlendirilmesinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 12.01.2021 tarih ve 2020/1535 Esas, 2021/20 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Van 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30441, Karar No: 2016/5377, Tarih: 09.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/30441 E.  ,  2016/5377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti, nikah izni ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, ücret alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı olarak feshettiği iddiasıyla kıdem tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ile nikah izni ücreti alacaklarına hükmedilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının talep ettiği ücret alacaklarını bordrolar ile aldığını, herhangi bir alacağının bulunmadığını, evlilik nedeniyle izin başvurusunun bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak kıdem tazminatı talebinin kabulüne, fazla çalışma ile nikah izin ücreti taleplerinin kısmen kabulüne, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı avukatı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının nikah izni alacağı, bu izinde çalışma karşılığı talep ettiği ücret 4857 Sayılı Kanunun 46/b maddesi gereğince aynı Kanunun 55/ı maddesi uyarınca mazeret iznidir. Mazeret izinleri kural olarak doğduğgu anda kullanılması gerekir. Kullanılmadığı taktirde yıllık ücretli izin gibi ücrete dönüşmez. Kaldı ki dosyada davacının açıkça bu izni kullanmayacağına dair beyanı mevcut olup nikah izin ücreti talebinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15436, Karar No: 2019/6600, Tarih: 22.05.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/15436 E.  ,  2019/6600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan yargılaması sonucunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, tek taraflı trafik kazasında araç içerisinde yolcu olan davacının yaralandığını ve malul kaldığını, kazanç kaybı olduğunu, aracın kaza tarihindeki trafik sigortacısı olan davalı ... Genel Sigorta şirketinin sigorta poliçesinin limiti dâhilinde zarardan sorumlu olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla HMK'nın 107. maddesi gereğince şimdilik 2.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 10/05/2016 havale tarihli dilekçesinde, bilirkişi raporu doğrultusunda maddi tazminat talebini fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 67.160,25 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı ... vekili, davacı vekilince mahkemeye sunulan dilekçede davaya konu tazminatın müvekkili sigorta şirketinden tahsil edildiğinin ve davanın konusuz kaldığının beyan edildiğini, mutabakat sonucu davanın konusuz kaldığını, davacı taraftan vekalet ücreti ve yargılama gideri talebinin olmadığını belirterek karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile 49.989,02 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, dair karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Hükme esas alınan 08.04.2016 havale tarihli hesap raporunda, davacının muhtemel bakiye yaşam süresinin seçenekli olarak TRH 2010 tablosuna ve PMF tablosuna göre ayrı ayrı belirlendiği, PMF tablosu esas alındığında teknik

faiz %3 kabul edilerek, hesaplama tarihindeki asgari ücret üzerinden işlemiş dönem için hesaplama yapıldığı ve raporun sonuç bölümünde hesaplanan tazminattan %9 kanuni faiz üzerinden kaza tarihine kadar iskonto yapıldığı, mahkemece PMF tablosuna göre yapılan hesaplamaya göre karar verildiği görülmektedir.

faiz %3 kabul edilerek, hesaplama tarihindeki asgari ücret üzerinden işlemiş dönem için hesaplama yapıldığı ve raporun sonuç bölümünde hesaplanan tazminattan %9 kanuni faiz üzerinden kaza tarihine kadar iskonto yapıldığı, mahkemece PMF tablosuna göre yapılan hesaplamaya göre karar verildiği görülmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun ... Esas, 1990/199 sayılı kararı ve Dairemiz'in yerleşik içtihatları gereği, Population Masculine Et– Feminine (PMF 1931) Tablosu esas alınarak davacının muhtemel yaşam süresinin belirlenmesi ve mahkemece PMF tablosuna göre yapılan hesaplamanın hükme esas alınması doğru ise de, bilinmeyen (işleyecek) devreye ilişkin hesapta esas alınacak gelirlerin, davacının bilinen devreye ilişkin en son gelirinin her yıl için %10 artırılıp %10 iskonto edilmesiyle belirlenecek değeri olarak esas alınması suretiyle hesap yapılması gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeye dayalı, denetime imkan vermeyen rapor hükme esas alınarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu durumda mahkemece, kazanılmış haklar gözetilerek, yukarıda ifade edilen ilkelere göre doğru biçimde hazırlanmış, davacının muhtemel bakiye ömür süresinin PMF Yaşam Tablosu'na göre saptandığı, işlemiş devreye ilişkin hesapta davacının gelirinin ilgili olduğu yıldaki asgari ücret bedelleri ile uyumlu olarak esas alındığı, işleyecek devreye ilişkin hesapta bilinen devrenin en son gelirinin her yıl için %10 artırım ve %10 iskontosu ile belirlenecek değerinin esas alındığı, denetimi de sağlayacak biçimde tazminat hesabının yapıldığı konusunda uzman başka bir aktüer bilirkişiden rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle, yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

2-Davacı taraf, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat talep etmiş olup, mahkemece gerekçeli kararda destekten yoksun kalma tazminatına dair açıklama yapılmış ise de, bu yanlışlığın mahallinde düzeltilebilir bir hata olması nedeni ile bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 22/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9070, Karar No: 2020/6852, Tarih: 08.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/9070 E.  ,  2020/6852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre, olay günü gündüz vakti, meskun mahal içi, iki şertili iki yönlü asfalt yolda sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile dört yönlü kontrolsüz kavşağa geldiği esnada, kavşağın sağ kolundan gelen katılanların bulunduğu otomobile geçiş önceliğini vermemesi nedeniyle kavşak içerisinde çarpışmaları şeklinde meydana gelen ve katılanların basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde; TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu iki kişinin yaralanmasına neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın ceza miktarına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 08/12/2020 tarihinde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19112, Karar No: 2017/37161, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/19112 E.  ,  2017/37161 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6655, Karar No: 2016/4226, Tarih: 07.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/6655 E.  ,  2016/4226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 62/1, 52/2, 53/1, 58. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 5 gün karşılığı 100 TL adli para cezası (iki kez)

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

20/09/2010 tarihinde katılan ...'yi telefonla arayarak kendisini yeğeni Yasin olarak tanıtıp zor durumda olduğunu söyleyerek adı geçen katılandan hesabına 300 TL gönderilmesini sağlayan ve aynı şekilde 21.09.2010 tarihinde telefonla aradığı katılan ... 'ndan da hesabına 300 TL gönderilmesini sağlayan ve gönderilen paraları bankamatikten çeken sanığın, eylemlerinin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabülde isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen ve Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 6 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla ''6 gün'', “5 gün” ve ''100 TL'' adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla ''5 gün'', “4 gün” ve '' 80 TL'' adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.