muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5206, Karar No: 2021/5171, Tarih: 01.03.2021

Davalı tarafından emsal olarak bildirilen işçinin sendika üyesi olduğu ve büro işçisi olarak çalıştığı, dolayısıyla da davacı için emsal olamayacağı açıktır. Bilirkişi tarafından esas alınan emsal dosyalara sunulan bordrolar ise dosya içerisinde bulunmadığından, davacı yönünden emsal olup olmadıkları denetlenememektedir.

Bu itibarla, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından muvazaanın kabulü isabetli ise de davacının sendika üyesi olmadığı ve dayanışma aidatı da ödemediği gözetildiğinde; davalı işveren işyerinde davacı ile aynı işi yapan ve sendika üyesi olmayan emsal işçi olup olmadığı belirlenerek emsal işçi olması halinde ücret farkı ve ilave tediye alacakları emsal işçi ücretine göre hesaplanıp hüküm altına alınmalı; sendikalı olmayan emsal işçi bulunmadığının anlaşılması halinde ise, davalı ile dava dışı alt işverenler arasındaki sözleşme ve şartnamelerde işçiye ödenecek ücretin belirlenmiş olması ya da işçiyle yapılan bireysel iş sözleşmesinde ücretin gösterilmiş olması ve buna göre eksik ücret ödendiğinin tespiti durumunda bu ücrete göre ücret farkı ve ilave tediye alacağı hesaplanmalı; böyle bir tespit yapılamadığı takdirde ise ücret farkı alacağı talebi reddedilerek ilave tediye alacağı davacının fiilen aldığı ücret üzerinden hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Bu yön göz önünde bulundurulmadan yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ :Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/551, Karar No: 2018/10066, Tarih: 10.05.2018

**1. Hukuk Dairesi         2016/551 E.  ,  2018/10066 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasında görülen tapu iptal tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı vekili, 1535 ada 3, 4, 5, 6, 7, 8 ve 1537 ada 1, 2, 3, 4, 5, 7 parselleri davacı ... adına kayıtlı iken, sahte encümen kararları ile..... daha sonra bu kooperatif tarafından.....satıldığını, satıştan sonra yapılan imar uygulamaları ile oluşan dava konusu 2282 ada 1 parsel sayılı taşınmazın davalılara temlik edildiğini, davalıların iyiniyetli olmadığını, ilgililer hakkında ceza kovuşturmalarının devam ettiğini ileri sürerek, yolsuz tescil nedeniyle davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile Belediye adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, hak düşürücü sürenin geçtiğini iyi niyetli olduklarını, dava değerinin davacı tarafça tamamlanması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalıların iyiniyetli olduğu ve yolsuz tescili bildiklerinin davacı tarafça ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dava, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

2282 ada 1 parselin 1990 ada 1, 1537 ada 1, 2, 3, 4, 5, 7, 1536 ada 1, 1535 ada 3, 4, 5, 6, 7, 8 parsellerin imar görmesi ile oluştuğu, geldi parsellerinin ...... Belediyesi adına imar yoluyla oluştuğu ve 13/08/1997 tarihinde söz konusu bu imar parsellerinin ..... Belediyesi Meclisi kararı olmaksızın......satış yoluyla devredildiği, bu kooperatifin de üyelerine çekişme konusu 2282 ada 1 parsel sayılı taşınmazı tahsis yoluyla intikal ettirdiği, kooperatif üyelerinin hisselerini.....ye sattıkları,.....borcu nedeniyle taşınmazın cebri icra ile satılıp......adına tescil edildiği, .....’nın taşınmazı dava dışı.....devrettiği, ....’in 80/232 payı dava dışı .....’a devrettiği, daha sonra ......bir araya gelerek 09.09.2005 tarih ...... yevmiye numaralı resmi senet ile 100/232 payı davalı şirkete; 132/232 payı ise davalı ...’ya devrettikleri, taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesinde 23/10/2000 tescil tarihli ‘...... 20.10.2000 tarih 7943 sayılı yazılarıyla tapu iptal davası açılacaktır.’ şeklinde şerhin bulunduğu kayden sabittir.

./..

Türk Medeni Kanunu’nun 1023.maddesinde ‘Tapu kütüğündeki tescile iyiniyetle dayanarak mülkiyet veya bir başka aynî hak kazanan üçüncü kişinin bu kazanımı korunur.’ şeklinde düzenleme bulunmaktadır.

Ne var ki; somut olayda davalıların TMK 1023. maddesi korumasından yararlanma olanakları yoktur.

Şöyle ki; malikler tapu kaydındaki 23.10.2000 tarihli şerhi görerek satın almışlardır. Bu nedenle davalıların artık iyi niyetli olduklarından söz etme imkanı yoktur.

./..

Türk Medeni Kanunu’nun 1023.maddesinde ‘Tapu kütüğündeki tescile iyiniyetle dayanarak mülkiyet veya bir başka aynî hak kazanan üçüncü kişinin bu kazanımı korunur.’ şeklinde düzenleme bulunmaktadır.

Ne var ki; somut olayda davalıların TMK 1023. maddesi korumasından yararlanma olanakları yoktur.

Şöyle ki; malikler tapu kaydındaki 23.10.2000 tarihli şerhi görerek satın almışlardır. Bu nedenle davalıların artık iyi niyetli olduklarından söz etme imkanı yoktur.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davacının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 10.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1690, Karar No: 2025/475, Tarih: 12.02.2025

**6. Hukuk Dairesi         2024/1690 E.  ,  2025/475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/479 E., 2024/363 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 21. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/131 E., 2021/313 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma istemli olarak temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, davacı vekilinin duruşma isteminin miktar itibari ile reddine, temyiz dilekçesinin kabulü ile temyiz incelemesinin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; temlik eden yüklenici... İnşaat Taahhüt Limited Şirketi ile davalı arsa sahibi arasında Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi imzalandığını, sözleşmenin 11. maddesi ile arsa sahibine ait bağımsız bölümlerin vergi ve harçlarının arsa sahibine ait olacağının kararlaştırıldığını, buna rağmen vergi dairesi tarafından sözleşme kapsamında katma değer vergisi alacağının yükleniciden alındığını, yüklenici tarafından katma değer vergisi ödemeleri uyarınca arsa sahibine 434.456,80 TL bedelli fatura düzenlendiğini, fatura bedellerinin ödenmediğini ve icra takibine itiraz edildiğini belirterek Ankara 8. İcra Dairesi'nin 2019/15333 Esas sayılı dosyasında itirazın iptaline, kötü niyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; yüklenici ile imzalanan sözleşmeye göre anahtarların teslimi hususunda gönderilen ihtarnameye rağmen arsa sahibi davalıya düşecek dairelerin teslim edilmediğini, yüklenici eksik ve ayıplarının bulunduğunu, sözleşmenin ileriye etkili feshi hususunda dava açtığını, sözleşme kapsamında arsa sahibine düşen bağımsız bölümlerin teslim edilmediğini, bağımsız bölümler teslim edilmeden fatura düzenlenmesinin mümkün olmadığını, sözleşmenin anahtar teslim olması nedeniyle katma değer vergisi ile diğer vergilerden yüklenicinin sorumlu olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda bilgileri yazılı kararı ile temlik eden yüklenici tarafından faturaya dayalı takip yapılmadığı, takibe konu alacağın dayanağının arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davalı arsa sahibinin ödemesi gereken katma değer vergisinin yükleniciden alınması nedenine dayalı olarak başlatıldığı, sözleşme uyarınca arsa sahibine düşecek bağımsız bölümlerin takip ve dava tarihinden sonra, noter aracılığı ile 01.07.2020 tarihinde teslim edildiği, sözleşmede arsa sahibinin ödemesi kararlaştırılan vergilere ilişkin alacağın teslim ile birlikte doğduğu, takip tarihi itibari ile talep edilebilir bir alacağın bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içerisinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; vergiyi doğuran olayın gerçekleşmediğine ilişkin gerekçenin yerinde olmadığını, iş yeri olarak yapılan binanın yapı denetim raporunun ilgili belediyeye sunulması ile tamamlanmış sayıldığını, faturaların da bu hususa riayet edilerek düzenlendiğini, davalının binaya ilişkin oluşturulan kat malikleri kurulu başkanı olarak seçildiğini, seçildiği tarih olan 2018 yılının fiili teslim tarihi olarak kabul edilmesi gerektiğini, davalının kendisine tebliğ edilen faturalara herhangi bir itirazının bulunmadığını, vergi dairesinin yapı denetim raporunun teslim edilmesi sonrasında faturalara ilişkin katma değer vergisini davacıdan aldığını beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi kapsamında yüklenicinin arsa sahibine devrettiği bağımsız bölümler nedeniyle düzenlediği faturada yazılı katma değer vergisinin arsa sahibinden alınması için başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesi gönderilmesine,

12.02.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8270, Karar No: 2014/10246, Tarih: 19.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/8270 E.  ,  2014/10246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Urla Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2012

NUMARASI : 2010/500-2012/598

Davacı Ş. D...vekili Avukat Sadık Akkaş tarafından, davalı A.. Ç.. aleyhine 11/10/2010 gününde verilen dilekçe ile haksız şikayet nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız şikayet nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının hizmetinde 20 yıl kadar çalıştığını, hizmetlerine karşılık kendisine 189.375,00 TL bedelli bono verdiğini, hizmetlerinden çok memnun olan davalının yaptığı vasiyetname ile malvarlığını iki kızı ile kendisi arasında eşit olarak paylaştırdığını, kızlarının bu durumdan rahatsız olup davalıya ait birlikte oturdukları konutu tapuda üzerine alarak kendisini kapı dışarı ettiklerini, senedi takibe koymak zorunda kaldığını, davalının senet bedelini bankadan çekerek kendisine vermesine rağmen dava açarak suç duyurusunda bulunduğunu belirterek haksız şikayet nedeniyle manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalı, davacının kendi iradesi dışında elinden senet aldıktan sonra aralarında imzalamış oldukları ölünceye kadar bakma akdi sözleşmesindeki yükümlülüklerini yerine getirmeden kendisini terk ettiğini ve bakımını yarım bıraktığını, senet incelendiğinde ödeme günü ve keşide günlerindeki yazıların farklı elden çıktığı ve farklı kalemle yazıldığının çok açık bir şekilde göründüğünü, ölünceye kadar bakma şartıyla Ankara Çankaya'da bulunan taşınmazın 6/32 hissesini davacıya devrettiğini, davalının bakımıyla ilgili hiç bir alacağının bulunmadığını bu nedenle aldığı senedin bakım karşılığı değil, hile ile alınmış olduğunun anlaşıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davacının kişilik haklarının haksız şikayet nedeniyle saldırıya uğradığı kabul edilerek, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Şikayet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü; Anayasa’nın 36. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” şeklinde yer almıştır. Hak arama özgürlüğü bu şekilde güvence altına alınmış olup; kişiler, gerek yargı mercileri önünde gerekse yetkili kurum ve kuruluşlara başvurmak suretiyle kendilerine zarar verenlere karşı haklarının korunmasını, yasal işlem yapılmasını ve cezalandırılmalarını isteme hak ve yetkilerine sahiptir.

Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikayet edilenin cezalandırılması veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikayet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikayetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Somut olayda, davalı tarafından davacı aleyhine açılan menfi tespit ve istirdat davasının yapılan yargılaması sonucunda; Urla Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/271 esas, 2013/203 sayılı kararıyla menfi tespit talebinin kabul edilerek 189.375,00 TL bedelli senetten dolayı A.. Ç..'ın borçlu olmadığının tespitine karar verildiği, ayrıca davalının şikayeti üzerine davacı hakkında dolandırıcılık suçu nedeniyle takipsizlik kararı verilmiş ise de; itiraz üzerine takipsizlik kararının kaldırıldığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, davacı hakkında şikayet için emare bulunduğu gözetilerek davanın tümden reddi gerekirken, tazminat talebinin bir bölümünün kabulüne karar verilmiş olması isabetli olmayıp, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12488, Karar No: 2023/2146, Tarih: 09.03.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/12488 E.  ,  2023/2146 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/67 E., 2021/1995 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Silopi 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.10.2012 tarihli ve 2012/76 Esas, 2012/894 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçundan aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 4 üncü maddesinin dördüncü fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi ve aynı Kanun'un 52 nci

maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1 yıl 3 ... hapis ve 100,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği hak yoksunluklarına, aynı Kanun'un 58 ... maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları gereği cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, suça konu kaçak eşyaların 54 üncü maddesi gereği müsaderesine karar verilmiştir.

2.Silopi 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.10.2012 tarihli ve 2012/76 Esas, 2012/894 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 22.10.2015 tarihli ve 2014/19086 Esas, 2015/20543 Karar sayılı ilâmıyla;

"...1-Suça konu eşyaların ele geçtiği araçta muavin olarak çalışan sanık hakkında, atılı suçu işlemesinde mesleğinin şoförlük olmasının tek başına suçun işlenmesinde kolaylık sağlayan bir durum olmadığı gözetilmeden ve şoförlük mesleğinin atılı suçu işlemesinde sanığa ne şekilde kolaylık sağladığı da açıklanmadan 5607 sayılı Yasa'nın 4/4. maddesi uyarınca cezada arttırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

"...1-Suça konu eşyaların ele geçtiği araçta muavin olarak çalışan sanık hakkında, atılı suçu işlemesinde mesleğinin şoförlük olmasının tek başına suçun işlenmesinde kolaylık sağlayan bir durum olmadığı gözetilmeden ve şoförlük mesleğinin atılı suçu işlemesinde sanığa ne şekilde kolaylık sağladığı da açıklanmadan 5607 sayılı Yasa'nın 4/4. maddesi uyarınca cezada arttırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2-TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunması,..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Silopi 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2016 tarihli ve 2016/16 Esas, 2016/189 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 5607 sayılı Kanun’un 3 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi ve aynı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hapisten çevrili 6.000,00 TL ve doğrudan verilen 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, suça konu kaçak eşyaların 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca müsaderesine karar verilmiştir.

4.Silopi 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2016 tarihli ve 2016/16 Esas, 2016/189 Karar sayılı kararının o yer Cumhuriyet Savcısı, katılan vekili ve sanık tarafından temyizleri üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 03.12.2020 tarihli ve 2018/7471 Esas, 2020/17778 Karar sayılı ilâmıyla;

"...I-O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazlarının incelemesinde:

29.03.2016 tarihli hükmü 1412 sayılı CMUK'nun 310/3. maddesinde belirtilen 1 aylık yasal süresinden sonra 30.04.2016 tarihinde temyiz etmiş bulunan o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz talebinin nakil aracı ile sınırlı olduğu görülerek yapılan incelemede;

İddianamede nakil aracının müsaderesine ilişkin bir talep bulunmadığı gibi temyize konu bir hüküm de bulunmadığı anlaşıldığından katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz talebinin İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

III- Sanığın mahkumiyet hükmüne yönelik temyizine göre yapılan incelemede ise:

II-Katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz talebinin nakil aracı ile sınırlı olduğu görülerek yapılan incelemede;

İddianamede nakil aracının müsaderesine ilişkin bir talep bulunmadığı gibi temyize konu bir hüküm de bulunmadığı anlaşıldığından katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz talebinin İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

III- Sanığın mahkumiyet hükmüne yönelik temyizine göre yapılan incelemede ise:

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5.Silopi 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.10.2021 tarihli ve 2021/67 Esas, 2021/1995 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 5607 sayılı Kanun’un 3 üncü maddesinin onuncu fıkrası yollamasıyla anılan Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci, onuncu, onuncu fıkrasının son cümlesi ve yirmiikinci fıkraları ile 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve aynı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği 10 ... hapis ve 20,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği hak yoksunluklarına, suça konu kaçak eşyaların aynı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca müsaderesine karar verilmiştir.

6.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 08.11.2022 tarihli 2022/62387 sayılı bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, hakkında erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasına, kamu zararının bağımsız bilirkişilerce tespit edilmesine ve re'sen de nazara alınacak nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Olay tarihinde Irak’tan Türkiye’ye giriş yapmak üzere Habur sınır kapısına gelen Mardin Seyahat otobüs firmasına ait 33 BFJ...plakalı araçta yapılan kontrol ve denetimlerde otobüste muavinlik yaptığı anlaşılan sanığa ait toplam 55 karton sigara, 12 kutu puro, 10 kutu ruj ve toplam 1800 gram kaçak çayın ele geçirildiği anlaşılmıştır.