muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1440, Karar No: 2012/6850, Tarih: 09.04.2012

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Geçici 1'inci maddenin ikinci fıkrasında, 506, 1479, 2925 ve 2926 sayılı kanunlara göre bağlanan veya hak kazanılan aylık, gelir ve diğer ödenekler ile 5454 sayılı Kanunun 1'inci maddesine göre ödenmekte olan ek ödemenin verilmesine devam edileceği, bu gelir ve aylıkların durum değişikliği nedeniyle artırılması, azaltılması, kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan ilgili kanun hükümlerinin uygulanacağı belirtilmiş, geçici 4'üncü maddede, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 5434 sayılı Kanuna

göre; aylık, tazminat, harp malûllüğü zammı, diğer ödemeler ve yardımlar ile 5454 sayılı Kanunun 1’inci maddesine göre ek ödeme verilmekte olanlara, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanunda kendileri için belirtilmiş olan koşullara sahip oldukları sürece bunların ödenmesine devam olunacağı, bu Kanunda aksine bir hüküm bulunmadığı takdirde; iştirakçi iken, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla bu Kanunun 4’üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamına alınanların, bu Kanunun ürürlüğe girdiği tarihten önce 5434 sayılı Kanun hükümlerine tabi olarak çalışmış olup bu Kanunun 4’üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine tabi olarak yeniden çalışmaya başlayanlar ile bunların dul ve yetimleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılacağı, bu madde kapsamına girenlerin aylıklarının bağlanması, artırılması, azaltılması, kesilmesi, yeniden bağlanması, toptan ödemeleri, ilgi devamı, ihya ve borçlanmaları, diğer ödemeler ve yardımlar ile emeklilik ikramiyeleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılacağı açıklanmıştır.

Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır.

56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Kuşkusuz; 5510 sayılı Kanunun 35’inci maddesinde, hak sahiplerine bağlanacak ölüm aylıklarının 34’üncü maddede belirtilen şartların ortadan kalktığı tarihi izleyen ödeme dönemi başından itibaren kesileceği hükmüde değerlendirilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12127, Karar No: 2020/826, Tarih: 03.02.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/12127 E.  ,  2020/826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Terkin

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı Hazine vekili, mülkiyeti davalıya ait olan 114 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 7.594,04 m2'lik kısmının, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'na göre kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan yerlerden olduğunu ileri sürerek, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısmının tapu kaydının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davanın kabulüne dair ilk kararın taraf vekillerinin temyizi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'nin 09.02.2009 tarihli ve 2009/404-1533 Esas, Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiş olup, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinde bulunması nedeni ile Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'nin 28.10.2009 tarihli ve 2009/9038 Esas, 2009/10907 Karar sayılı ilamı ile; "... Kadastro tespitinin kesinleştiği tarih olan 14.09.1970 ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 sayılı Kanun'un 12. maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir. Mahkemece kurulan hüküm onama tarihi itibariyle doğru olmakla beraber sonradan yürürlüğe giren ve kesin hüküm halini almamış eldeki davalara da uygulanacağından daire kararının ortadan kaldırılması ve Yerel Mahkeme'nin 02.02.2007 tarihli ve 2005/271 Esas, 2007/20 Karar sayılı kararın anılan yasa hükümleri doğrultusunda ve her dava açıldığı tarihteki koşullara tabi olacağı, 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kurulu kararı gereğince belirlenen kıyı-kenar çizgisine göre davacının dava tarihi itibarı ile davasında haklı olduğu gözetilerek yargılama giderlerinden ve bu giderlerden sayılan Avukatlık ücreti ile harçtan da davalının sorumlu tutulması gerekeceği …'' gerekçeleri ile mahkeme kararı bozulmuş, Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, davacı Hazine vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesi'nin 09.07.2014 tarihli ve 2014/13758 Esas, 2014/14550 Karar sayılı ilamı ile “... işin esası hakkında 28.11.1997 tarihli 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı doğrultusunda değerlendirme yapılmak suretiyle uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması için karar bozulmalıdır... sonradan yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. ve 17. maddeleriyle 3402 sayılı Yasa'ya eklenen 36/A ve Geçici 11. maddelerindeki düzenlemeler nedeniyle Mahkemece davalıların yargılama giderlerinden ve vekalet ücretinden sorumlu tutulması doğru olmamıştır...” gerekçeleri ile karar bozulmuş, Mahkemece bozmaya uyulmuş, temyiz aşamasında nizalı taşınmazda yapılan imar uygulaması iptal edilip tapu eski hale getirilmediğinden kıyı kenar çizgisi ile ilgili bir karar vermenin mümkün olamayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, anılan karar Yargıtay 8. Hukuk Dairesi’nin 2016/18267 Esas, 2016/15896 Karar sayılı ilamı ile “….dava konusu edilen taşınmaz yargılama sırasında el değiştirmiş olduğundan Mahkemece davanın yeni malike yöneltilmesi, taraf delillerinin toplanması, ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken taraf teşkili sağlanmadan yargılama yapılıp hüküm kurulması isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir..

. Hukuk Dairesi’nin 2016/18267 Esas, 2016/15896 Karar sayılı ilamı ile “….dava konusu edilen taşınmaz yargılama sırasında el değiştirmiş olduğundan Mahkemece davanın yeni malike yöneltilmesi, taraf delillerinin toplanması, ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken taraf teşkili sağlanmadan yargılama yapılıp hüküm kurulması isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir...” gerekçeleri ile bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda Mahkemece, Yargıtay bozma ilamı gereği davanın yeni malike yöneltilmesine dair usuli işlemin yerine getirildiği, yeni malik yönünden davanın mahkemece daha önce verilen karar gereğince esastan , önceki malik yönünden de husumet yokluğu nedeni ile reddi gerektiğinden bahisle davalı ... yönünden esastan, diğer davalı ... Belediye Başkanlığı yönünden husumet yokluğu nedeni ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal ve sicilin kütükten terkini isteğine ilişkindir.

Tüm dosya içeriği ve toplanan delillerden, dava konusu 114 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tarla vasfıyla 126.048,00 m2 yüzölçümü ile Yeniköy Belediyesi adına tapuya kayıtlı iken, imar uygulaması nedeniyle 21.03.2011 tarihinde 18.563,35 m2 yüzölçümü ile Kocaeli Büyükşehir Belediyesi adına tapuya tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, Mahkemece bozma ilamına uyularak yazılı şekilde karar verilmiş ise de, bozma gereklerinin tam olarak yerine getirilmediği görülmektedir. Şöyle ki; bozma ilamı doğrultusunda Mahkemece dava yeni malike yöneltilerek taraf teşkili sağlanmış ise de, yargılamanın devamı sırasında imar uygulaması ile değişikliğe uğrayan dava konusu taşınmaz hakkında Mahkemece keşfen belirlenen kıyı kenar çizgisi içinde kalıp kalmadığı yönünde bir araştırma yapılmamıştır.

Hal böyle olunca, Mahkemece yapılması gereken iş; yargılamanın devamı sırasında imar uygulaması nedeniyle 21.03.2011 tarihinde 18.563,35 m2 yüzölçümü ile Kocaeli Büyükşehir Belediyesi adına tapuya tescil edilen dava konusu taşınmazın, Mahkemece keşfen belirlenen kıyı kenar çizgisine göre durumu hakkında bilirkişi kurulundan bilimsel gerçeklere ve maddi bulgulara dayalı, denetime açık ek rapor almak, yapılacak bu araştırmalarla, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisinin hangi tarafında kaldığı, kıyı kenar çizgisi içerisinde kalması durumunda ise ne kadarlık bölümünün kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlendikten sonra, oluşacak durum, dosya içeriği, iddia ve savunma doğrultusunda toplanan diğer tüm deliller birlikte tartışılıp değerlendirilerek, sonucuna göre karar vermek olmalıdır.

Anılan yönler gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması yeniden bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 03.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16200, Karar No: 2017/2765, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/16200 E.  ,  2017/2765 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12308, Karar No: 2021/3218, Tarih: 24.03.2021

**17. Hukuk Dairesi         2020/12308 E.  ,  2021/3218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim davası hakkında Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyeti tarafından verilen 09/05/2018 gün, 2017/E.79987 Esas, 2018/24293 Karar sayılı davanın kabulüne ilişkin karara dair itiraz hakem heyetinin 05/07/2018 tarih ve 2018/İ.5214 Esas, 2018/İHK-5477 Karar sayılı itirazın reddine ilişkin kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

- K A R A R -

Davacı vekili 12.12.2017 tarihli Sigorta Tahkim Komisyonuna başvurusunda; 18.09.2016 tarihinde davalı ... tarafından zorunlu trafik sigorta poliçesi ile sigortalı aracın karıştığı tek taraflı kazada araçta yolcu olarak bulunan davacının yaralandığını, maluliyet oranının %25 olduğunu, sigorta şirketinin maluliyet oranını revize ederek %7 maluliyet oranından 22.415,00 TL ödeme yaptığını, zararının tam olarak karşılanmadığını belirterek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 5.000,00 TL bakiye sürekli iş göremezlik tazminatının, başvuru tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte sigorta şirketinden tahsiline karar verilmesini talep etmektedir.

Davacı vekili; 19/03/2018 tarihinde dava değerini 69.197,59 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı ... Sigorta Şirketi vekili; davacının %7 maluliyet oranına göre hesaplanan 22.415,00 TL’nin 08.11.2017 tarihinde ödendiğini, maluliyetin tespitinin Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik esasları çerçevesinde yapılması gerektiğini, maluliyetin tespitinin Adli Tıp tarafından

yapılması gerektiğini, kusurun tespiti gerektiğini, geçici iş göremezlik zararından sorumlulukları bulunmadığını, kazanın iş kazası olup olmadığının ve SGK’nın ödeme yapıp yapmadığının tespiti gerektiğini, faizin dava tarihinden itibaren yasal faiz olabileceğini, vekalet ücretinin 1/5 olarak belirlenmesi gerektiğini belirterek başvurunun reddini talep etmiştir.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, davacının talebinin kabulü ile 69.197,59 TL bakiye sürekli iş göremezlik tazminatının 08.11.2017 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte aleyhinde başvuru yapılan sigorta şirketinden alınarak başvuru sahibine ödenmesine karar verilmiş; Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararına karşı davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine itirazın reddine karar verilmiş; İtiraz Hakem Heyeti kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle işgöremezlik tazminatı istemine ilişkindir.

Davacı vekilince, Dokuz Eylül Üniversitesi Uygulama ve Araştırma Hastanesi tarafından "Maluliyet Tespit İşlemleri Yönetmeliği" ve "Çalışma Gücü Ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği" ekindeki cetvele göre düzenlendiği ve davacının çalışma/meslekte kazanma gücü kayıp oranının %25,2 olduğunu belirten

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle işgöremezlik tazminatı istemine ilişkindir.

Davacı vekilince, Dokuz Eylül Üniversitesi Uygulama ve Araştırma Hastanesi tarafından "Maluliyet Tespit İşlemleri Yönetmeliği" ve "Çalışma Gücü Ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği" ekindeki cetvele göre düzenlendiği ve davacının çalışma/meslekte kazanma gücü kayıp oranının %25,2 olduğunu belirten

24.08.2017 tarihli heyet raporu ile sigorta şirketine başvurulmuştur.

Sigorta şirketince bu rapora ilişkin aldırılan 13.10.2017 tarihli tıbbi mütalaada, parmak kısıtlılıkları ile kaza arasında nedensellik bağı bulunmadığı, buna göre davacının "Özürlülük Ölçütü Sınıflandırılması ve Özürlülere verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik" hükümlerine göre çalışma/meslekte kazanma gücü kayıp oranının %7 ve "Çalışma Gücü Ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği" hükümlerine göre çalışma/meslekte kazanma gücü kayıp oranının %16,2 olduğunu belirtilmiştir.

Buna göre, 08.11.2017 tarihinde 03.11.2017 tarihli ibraname karşılığı davacıya %7 maluliyeti karşılığı 22.415,00 TL ödeme yapılmışsa da, davacı tarafça maluliyet oranının %25 olduğu, sigorta şirketinin maluliyet oranını revize ederek %7 maluliyet oranı üzerinden yaptığı ödemenin zararının tam olarak karşılanmadığı iddiası ile eldeki dava açılmıştır.

Uyuşmazlık Hakem Heyeti tarafından, davacının sunmuş olduğu %25 çalışma/meslekte kazanma gücü kayıp oranının olduğunu belirten maluliyet raporunun usulüne uygun

hazırlandığı gerekçesi ile başkaca bir rapor alınmasına gerek görülmemiş ve hükme esas alınmıştır.

Yukarıda bahsi geçen davacının yaralanmasından kaynaklanan sürekli maluliyetine ilişkin raporlarda tespit edilen oranlar arasında açık çelişki bulunmakta olup, hakem heyetince bu konuda yeni bir rapor da alınmadığından yapılan araştırma yetersiz bulunmuştur.

Bu durumda Hakem Heyetince; yukarıda belirtilen açıklamalar ışığında, kaza tarihi 18.09.2016 tarihinde yürürlükte bulunan "Özürlülük Ölçütü Sınıflandırılması ve Özürlülere verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik" hükümlerine göre, Dokuz Eylül Üniversitesi Uygulama ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen 24.08.2017 tarihli rapor ve 13.10.2017 tarihli tıbbi mütalaa de değerlendirilmek suretiyle, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'ndan, davacının kalıcı işgöremezliğe maruz kalıp kalmadığı ve oranı konusunda, yine maluliyeti ile kaza arasındaki illiyet bağı da değerlendirilerek, dosya kapsamında yer alan raporlar arasındaki çelişkileri de gideren ayrıntılı, gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınması; daha sonra bu rapor doğrultusunda davacının talep edebileceği tazminat miktarı konusunda hesap raporu alınması suretiyle oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.(HGK'nın 2013/17-2423-2015/1661 sayılı ilamı da bu yöndedir.)

2-Bozma nedenine göre davalı vekilinin hesaplama ve vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin hesaplama ve vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 24/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.