muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15380, Karar No: 2013/23332, Tarih: 25.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/15380 E.  ,  2013/23332 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Vekili : Av. ...

Davalılar : 1-... Kollektif Şirketi .....

Başgöl

2-...ak. Turz. ve Akaryakıt Ürün. San. ve

Tic. Ltd. Şti.

Vekilleri : Av. ...

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalıların işyerinde 07/07/1997 yılında işe başladığını, 2001 yılında ekonomik kriz sebebi ile işten çıkarıldığını, 3 ay sonra yeniden işe başladığını, 05/04/2005 tarihinde ise ücretinin asgari ücret üzerinden ödenmemesi nedeniyle işten ayrıldığını, başka bir işyerinde çalışmaya başladığını, 15/10/2005 tarihinde davalılarca çağrılarak tekrar işbaşı yaptığını, 15/10/2005 tarihinden bugüne kadar çalışmasını hala devam ettirdiğini, hafta sonu ve bayram günleri de dahil olmak üzere çalıştığını, fazla mesailerinin ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili, yıllık izin ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalılar vekili, zamanaşımı defini ileri sürerek, her iki davalının ayrı tüzel kişiliğe sahip farklı işyerleri olduğunu, kesintili olarak davalıların işyerinde çalışan davacının çalışmalarına kendi isteğiyle son verdiğini, iş akdinin en son devam etmesi sebebi ile talep edilebilirliği akdin feshine bağlı olan yıllık ücretli izin, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı talep hakkının oluşmadığını, davacının diğer taleplerinde de haklı olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davacının davalılar nezdinde 01/11/1997-11/07/2001, 01/10/2001-05/04/2005 tarihleri arasında iki dönem olarak çalıştığı, 05/10/2005 tarihinden başlamak üzere dava tarihi itibariyle de çalışmasının devam ettiği, 01/11/1997-11/07/2001, 01/10/2001-05/04/2005 tarihleri arasındaki çalışmaları için kıdem ve ihbar tazminatına hakkı bulunduğu, yılık izin ücreti talebinin ise zamanaşımına uğraması nedeniyle reddi gerektiği, davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili alacakları talebinde haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Gerek davacı, gerek davalı, gerekse de Mahkeme kabulüne göre davacı işçinin dava tarihi itibari ile aynı işveren bünyesinde çalışmaya devam ettiği sabittir.

Taraflar arasında davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Gerek davacı, gerek davalı, gerekse de Mahkeme kabulüne göre davacı işçinin dava tarihi itibari ile aynı işveren bünyesinde çalışmaya devam ettiği sabittir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 14. ve 17. maddelerine göre kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağı feshe bağlı alacaklardır ve talep edilmeleri ancak iş sözleşmesinin sona ermesi ile mümkündür.

Somut olayda davacı halen aynı işverene bağlı olarak çalışmasını sürdürdüğüne göre iş sözleşmesinin feshi söz konusu değildir. Davaya konu edilen alacakları talep hakkı henüz doğmamıştır ve miktarları da belirlenebilir nitelikte değildir. Bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin hukuki menfaat yokluğunda reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Yine aynı gerekçeyle davacının yıllık ücretli izin alacağı talebinin zamanaşamı nedeniyle reddi hatalı olup, feshe bağlı alacaklardan olan yıllık izin ücreti alacağı talebinin hukuki menfaat yokluğu nedeniyle reddine karar verilmelidir. Hükmün bu yönüyle de davacı yararına bozulması gerekmiştir.

3-Fazla mesai ile hafta tatili ücret talebi de taraflar arasında ihtilaflıdır.

Fazla çalışma yaptığını, hafta tatilinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma ve hafta tatili alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma ve hafta tatili çalışmasının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmaların yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Öte yandan çalışma saatlerini ve günlerini belirleme işverenin yönetim yetkisi kapsamında olup bu bağlamda işyerinde fazla çalışma yapılıp yapılmayacağı, hafta tatilinde çalışılıp çalışmayacağı, şayet yapılacaksa hangi günlerde ve hangi saatler arasında yapılacağı işveren tarafından belirlenecektir. Bu belirlemenin de işçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğu, işyeri politikası v.b gibi sebeplerden dolayı zaman içerisinde değişkenlik gösterebileceği kuşkusuzdur.

Öte yandan çalışma saatlerini ve günlerini belirleme işverenin yönetim yetkisi kapsamında olup bu bağlamda işyerinde fazla çalışma yapılıp yapılmayacağı, hafta tatilinde çalışılıp çalışmayacağı, şayet yapılacaksa hangi günlerde ve hangi saatler arasında yapılacağı işveren tarafından belirlenecektir. Bu belirlemenin de işçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğu, işyeri politikası v.b gibi sebeplerden dolayı zaman içerisinde değişkenlik gösterebileceği kuşkusuzdur.

Dolayısıyla fazla çalışmaya ve hafta tatili çalışmasına ilişkin ispat külfeti altında olan davacının talep ettiği döneme ilişkin fazla mesai ve hafta tatili çalışma ücretini, tanık deliline dayanarak ispat etmek istemesi halinde ancak bu dönemde aynı işyerinde çalışan tanık anlatımları ile ispat külfetini gerçekleştirebilceğinin kabulü gerekir.

Somut olayda; davacı vekili davacının fazla mesai yaptığını, hafta tatillerinde çalıştığını iddia ederek fazla mesai ve hafta tatili çalışma ücretlerinin ödetilmesini istemiş ve iddiasını ispatlamak için tanık dinletmiştir. Davalı ise davacının taleplerinde haklı olmadığını savunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise davacının kış aylarında haftanın 7 günü 08:30-16:30 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek 1 saat ara dinlenme tenzili ile haftalık 4 saat üzerinden, yaz aylarında haftanın 7 günü 08:00-19:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek 1,5 saat ara dinlenme tenzili ile haftalık 21,5 saat üzerinden fazla mesai ve ayrıca hafta tatili ücreti hesap edilmiş, mahkemece hakkaniyet indirimi yapılarak alacaklar hüküm altına alınmıştır. Davacı yararına hafta tatili ücreti hesap edilip hüküm altına alındığına göre 7. günün ayrıca fazla mesai hesabında dikkate alınması mükerrerliğe neden olmuştur. 7. günden fazla mesai hesabında dikkate alınacak süre kış aylarında olmamakla birlikte yaz aylarında sadece 11-1,5=9,5-7,5=2 saat olabilir. Başka bir anlatımla davacının yaz aylarında fazla mesaisi sadece 11-1,5=9,5x6=57+2(7.günden) 59-45=14 saat olabilir. Davacının kış aylarında fazla mesaisi ise bulunmamaktadır.

O halde tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 25.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/824, Karar No: 2011/7706, Tarih: 06.12.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/824 E.  ,  2011/7706 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava ve temyize konu 124 ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29 ve 30 parsel sayılı taşınmazlar, miras yoluyla gelen hakka, paylaşma, satın alma, bağışlama ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı İsa Kaşıkçı ve arkadaşları adlarına ayrı ayrı tespit edilmiştir. Davacı ..., miras yoluyla gelen hakka, tapu ve vergi kaydına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, taşınmazların tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava ve temyize konu 124 ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29 ve 30 parsel sayılı taşınmazların davacı ...’ın tutunduğu, Şubat 1292 tarih, 178, 179, 180, 181, 182, 183, 184 sayılı tapu kayıtlarının kapsamında kalmadığı gibi tapu kayıt maliki ile davacı arasında akdi ırsi ilişkinin sağlanamadığı, davacı ile miras bırakanı olan babasının taşınmazlar üzerinde zilyetliğinin bulunmadığı, mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Davacı yargılama sırasında vergi kaydına dayanmış ise de zilyetlikle birleşmeyen vergi kaydına değer verilmemesinde de bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı ...'ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 6,85 TL harcın davacıdan alınmasına, 06.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15465, Karar No: 2013/12888, Tarih: 23.09.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/15465 E.  ,  2013/12888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayet eden borçlu Kurum vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatma tazminat alacağı ilamına dayalı olarak idare aleyhine başlatılan takipte, 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6., 6111 sayılı Kanun Geçici 2., İİK'nun 82 ve 2560 sayılı İSKİ Kanunu'nun 27. maddeleri gereğince; idarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğini, tüm mal varlığının mahiyeti ve niteliği gereği kamu hizmetinin sürdürülmesine tahsisli olduğundan bahisle takip dosyasında konulan tüm hacizlerin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, takip konusu ilamdaki alacağın kamulaştırmasız el atma tazminat alacağına ilişin ve ilam tarihinin 30.06.2010'dan sonra olduğu nazara alınarak, 5999 sayılı Yasanın 1. maddesi ile 2942 sayılı Yasaya eklenen Geçici 6. ve 6111 sayılı Yasanın Geçici 2. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nce 01.11.2012 tarihinde iptal edildiği, ancak iptal kararının Resmi Gazete'de yayımından itibaren 6 ay sonra yürürlüğe gireceği gerekçesiyle, bu Yasa hükmünce idarenin mal, hak ve alacaklarının haczinin mümkün olmadığından, şikayetin kabulü ile takip dosyasında konan hacizlerin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm alacaklı vekilince 6111 sayılı Yasanın anılan maddesinin Anayasa Mahkemesi'nce 01.11.2012 de iptal edildiği ve bu tarihten itibaren görülmekte olan uyuşmazlıklarda iptal hükmünün nazara alınması gerektiğinden bahisle kararın bozulması istemiyle temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasanın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek

suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayınlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. ... Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, dayanak ilam tarihinin 25.02.2011 tarihinden sonra olması koşulu ile Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri, doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez ve anılan son fıkra kapsamında düşünülemez .

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; Kamulaştırmasız El Atmadan Kaynaklanan Tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, el atma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın tarihi 5999 sayılı Yasanın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda, İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983 den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasanın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda iptal hükmü iptal tarihi olan 01.11.2012 tarihinden önceki hacizler için geçerli olduğu gibi, 01.11.2012 tarihinden sonra, ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olmak koşuluyla, bu ilamlara ilişkin konulan hacizler için de geçerlidir. 11.06.2013 tarihinden sonra verilen ilamlara ilişkin yapılan takiplerde ise haciz yasağı mevcut olup haczedilmezlik şikayetlerinin kabulü gerekir.

Somut olayda; takip konusu ilamda idarenin kamulaştırmasız el atma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgide bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiği ve olayda uygulanması gerekli 6111 sayılı Yasanın Geçici 2. maddesinin iptal edildiği, ilam ve haciz tarihinin 11.06.2013'den öncesine ait olduğu nazara alınarak, borçlu aleyhine haciz uygulanmasında anılan yasal çerçevede hukuka aykırı bir yön bulunmadığı görülmektedir.

Bu durumda, Mahkemece borçlu İdarenin, diğer haczedilmezlik şikayetleri değerlendirilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeyle şikayetin kabulü ile hacizlerin kaldırılması yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 23.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2006/7214, Karar No: 2006/7693, Tarih: 27.12.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/7214 E.  ,  2006/7693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı idare tarafından 6183 sayılı Yasa’nın 27 ve müteakip maddelerine göre açılan tasarrufun iptâli davası, dava konusuz kaldığından reddedilmiş, karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı borçlu ... hakkında 6183 sayılı Yasa uyarınca takip yapılmış, bu takip sırasında borçlunun hacizli malı teslimden kaçınması nedeniyle 6183 sayılı Yasa’nın 110/2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle hakkında ... Asliye Ceza Mahkemesi’nde dava açılmıştır. Borçlu hakkında açılan ceza davası 06.05.2003 tarihinde 4811 sayılı Vergi Barışı Kanunu’nun 14. maddesi uyarınca ortadan kaldırılmış, mahkemece bu ortadan kaldırma kararı esas alınarak açılan tasarrufun iptâli davasının konusuz kaldığı kabul edilmek suretiyle karar ittihazına yer olmadığına karar verilmiştir. 4811 sayılı Vergi Barışı Kanunu’nun 14. maddesinin uygulanabilmesi için kanundan yararlanmak isteyenlerin vergi borçlarını öngörülen sürede ve tamamen ödemiş olmaları zorunludur. Davalı borçlunun vergi borcunu ödediğine dair celbedilen ceza dosyasında ve tasarrufun iptâli istemiyle açılan işbu dava dosyasında herhangi bir bilgi ve belge bulunmamaktadır. Mahkemece bu husus araştırılmadan davanın konusuz kaldığından bahisle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, 27.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34658, Karar No: 2017/15871, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/34658 E.  ,  2017/15871 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21368, Karar No: 2014/9949, Tarih: 11.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/21368 E.  ,  2014/9949 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/95735

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2011

NUMARASI : 2011/68 (E) ve 2011/894 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın katılanı önce yumrukla vurup kemik kırığı oluşacak şekilde, devamında da ayrıca bıçakla vurmak suretiyle basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilir şekilde yaraladığı olayda, kemik kırığının bıçakla meydana getirilmediği anlaşılmakla sanığın en ağır cezayı gerektiren fiilden dolayı yani TCK'nin 86/1,87/3 maddeleri gereğince sorumlu tutulması gerekirken, yazılı şekilde TCK'nin 86/3-e maddesinin de uygulanmak suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 11/03/2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.