muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2687, Karar No: 2023/7, Tarih: 09.01.2023

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükme tekerrür hükümlerinin uygulanması yönünde yapılan eleştiri dışında isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık savunmalarında uyuşturucu madde kullandığını, ancak bulunan uyuşturucu maddelerin kendisine ait olmadığını beyan etmiş ise de; yapılan önleyici kolluk devriyesi sırasında sanığın görevlileri görünce kaçtığı, kaçarken olay tutanağı ve tutanak tanıklarının beyanları ile sabit olduğu üzere araçların arasına girerek uyuşturucu madde bulunan kutuyu yere attığı ve ele geçirilen kutuda 14 paket eroin ile 1 paket meteamfetamin bulunduğu, ele geçen madde miktarı, çeşidi ve paket sayısı ile sanığın yakalandığı yer hususları birlikte değerlendirildiğinde eylemin uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu oluşturduğu anlaşıldığından, İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarında açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 21.12.2020 tarihli ve 2020/1948 Esas, 2020/1996 karar sayılı kararında sanık ve müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Manavgat 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1248, Karar No: 2012/2571, Tarih: 01.02.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/1248 E.  ,  2012/2571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, ücret alacağı, yol ve vize masraf alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş, davalı avukatınca duruşma talep edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini işveren tarafından iş şartlarının zorlaştırılması nedeniyle haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, bakiye süre ücreti, yurtdışına gidiş dönüş masrafları ile hafta ve genel tatil, yemek ve diğer sosyal hak alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş sözleşmesini haksız olarak feshettiği ve işvereni ibra ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

Borçlar Kanununun 338 inci maddesinde, “Hizmet akdi, muayyen bir müddet için yapılmış yahut böyle bir müddet işin maksut olan gayesinden anlaşılmakta bulunmuş ise, hilafı mukavele edilmiş olmadıkça feshi ihbara hacet olmaksızın bu müddetin müruriyle, akit nihayet bulur” kuralı mevcuttur. Anılan hükme göre tarafların belirli süreli iş sözleşmesi yapma konusunda iradelerinin birleşmesi yeterli görüldüğü halde, 1475 sayılı Yasa uygulamasında, Yargıtay kararları doğrultusunda belirli süreli iş sözleşmelerine sınırlama getirilmiş ve sürekli yenilenen sözleşmeler bakımından ikiden fazla yenilenme halinde, sözleşmenin belirsiz süreli hale dönüşeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9. HD. 7.12.2005 gün 2005/12625 E, 2005/38754 K). İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır (Yargıtay 9. HD. 13.6.2008 gün 2007/19368 E, 2008/15558 K.). 4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı

olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlanmıştır.Başka bir anlatımla esnek, çalışma modellerin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Yasada belirli

süreli işlerle, belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda yukarıda belirtilen kıstaslar dikkate alındığında taraflar arasında yapılan iş sözleşmesi yapılan işin niteliği dikkate alındığında belirli süreli olmayıp, belirsiz süreli iş sözleşmesidir. Dairemizce temyiz incelemesi yapılan (Ankara 6.İş Mahkemesinin 2007/840 E. 2009/431 K.) 18.01.2012 gün ve 2009/34513 Esas 2012/715 Karar sayılı dosyasın da davalı işveren ile yapılan iş sözleşmesinin belirsiz süreli iş sözleşmesi olduğu kabul edilmiştir. Bu durumda davacı işçi bakiye süre ücreti talep edemez.

Mahkemece taraflar arasındaki iş sözleşmesinin belirli süreli olduğu kabul edilerek davacının bakiye süre ücretinin hüküm altına alınması hatalıdır.

3- Davacı 14.6.2007 tarihli ibraname ile davalı işvereni ücret alacağı yönünden ibra etmiştir.

İbraname davacının çalıştığı süre boyunca hak kazandığı ücretler ile işverenin işçi için yaptığı yol giderleri ve ödenen avansları içermekte olup yapılan ödemeler miktar olarak yazılmıştır.

Mahkemece taraflar arasındaki iş sözleşmesinin belirli süreli olduğu kabul edilerek davacının bakiye süre ücretinin hüküm altına alınması hatalıdır.

3- Davacı 14.6.2007 tarihli ibraname ile davalı işvereni ücret alacağı yönünden ibra etmiştir.

İbraname davacının çalıştığı süre boyunca hak kazandığı ücretler ile işverenin işçi için yaptığı yol giderleri ve ödenen avansları içermekte olup yapılan ödemeler miktar olarak yazılmıştır.

Davacı bu ibranameye sadece vize kesintisi yönünden ihtirazi kayıt koymuştur.

Dairemizce temyiz incelemesi yapılan 18.01.2012 gün ve 2009/34513 Esas 2012/715 esas sayılı dosyasında mahkemece davacının sadece vize kesintisi yönünden ihtirazi kayıt koyduğu kabul edilerek 50 USD vize kesintisi hüküm altına alınmış ve karar bu yönden Dairemizce onanmıştır. Emsal nitelikteki dosyada nazara alındığında davacı, ücretinden kesilen vize kesintisi dışında işçilik alacağı talep edemez.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31337, Karar No: 2013/30848, Tarih: 10.12.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/31337 E.  ,  2013/30848 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile 1-... vekili avukat ... 2-... 3-... aralarındaki dava hakkında ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 28.02.2012 tarih ve 191-105 sayılı hükmün Dairenin 19.06.2013 tarih ve 12482-16822 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalılar avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalı ile 02.09.2001 tarihinde evlendiklerini, bu evliliklerinin davalının sistematik olarak şiddet uygulaması nedeniyle ayrılıkla sonuçlandığını ve boşandıklarını, ... İlçesinde kain dubleks meskenin kendisine ait olduğunu, davalı eşinin zorlaması ve baskısı ile bu taşınmazı satmaya karar vererek, diğer davalı ...'ya vekalet verdiğini, ...'nın da kendisinin bilgisi olmaksızın, dava konusu taşınmazı ...'e hileli bir satışla devrettiğini, bu satışın yapıldığı tarihin 07.02.2006 tarihi olup, davalının boşanma davasını açtığı tarihten 3 ay evvel olduğunu, davalı ...'ın kızkardeşine yaptığı bu satıştan oldukça kısa bir süre sonra taşınmazı... isimli bir şahsa sattığını, bütün bu işlemlerin kendisinin bilgisi dışında gerçekleştiğini belirterek; bu hileli davranışları nedeni ile satış bedeli olarak kendine verilmeyen 250,000 TL.nin şimdilik 50.000 TL.lik kısmının 07.02.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş, 02.05.2011 tarihli dilekçe ile talebini 230.000,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 150.752,00 TL nin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı tarafa verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş, verilen kararın davalı ... vekilinin temyizi üzerine dairemizce 19.06.2013 tarihli 2013/12482 Esas-2013/16822 Karar sayılı ilamla onanması üzerine davalı bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

28.02.2012 günlü mahkeme kararı, davalı ... vekili tarafından 27.04.2012 havale tarihli dilekçe ile mürafaalı olarak temyiz edilmiş ise de, dosyanın dairemizce zuhulen mürafaa açılmadan incelendiği, bu kez yapılan inceleme ile anlaşıldığından, davacının talebinin kabulü ile dairemizin 09.06.2013 tarihli 2013/12482 Esas-2013/16822 Karar sayılı onama kararının kaldırılmasına, maddi hatanın düzeltilerek duruşma günü verilmesi için dosyanın kaleme tevdiine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin karar düzeltme talebinin KABULÜ ile, Dairemizin 9.06.2013 tarihli 2013/ 12482 Esas-2013/16822 Karar sayılı ONAMA İLAMININ KALDIRILMASINA, duruşma günü verilmesi için DOSYANIN KALEME TEVDİİNE, 10.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9280, Karar No: 2015/11871, Tarih: 25.05.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/9280 E.  ,  2015/11871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı hakkında düzenlenen davaya konu 11/03/2014 tarih ve 4.230.961 sayılı 32.173,00 TL bedelli İdari Para Cezası ile bu İdari Para Cezasına itiraza ilişkin komisyon kararı getirtilerek; belirtilen İdari Para Cezasının 6183 sayılı Kanun gereğince çıkartılıp çıkartılmadığı da ilgili Kurum şubesinden sorulduktan sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19771, Karar No: 2017/13265, Tarih: 22.11.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/19771 E.  ,  2017/13265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kişisel İlişki Kurulması-Boşanma-Nafaka

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece verilen 09.09.2016 tarihli ek karar davalı kadın tarafından temyiz edildiği ancak dosya arasında davalı kadına yapılan ek kararın tebliğine ilişkin tebligat parçasının olmadığı görülmüştür. Yapılan temyizin süresinde olup olmadığının anlaşılabilmesi için ek karar tebliği gerçekleşmişse tebligat örneğinin dosya arasına alınması için dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 22.11.2017
Yargıtay — Esas No: 2016/990, Karar No: 2016/7708, Tarih: 04.10.2016

**9. Ceza Dairesi         2016/990 E.  ,  2016/7708 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkumiyet

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından, duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü;

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24089, Karar No: 2016/7841, Tarih: 14.04.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/24089 E.  ,  2016/7841 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 21/01/2015

NUMARASI : 2012/415-2015/21

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaza el atmanın önlenmesi ve kesilen ağaçların bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın usulden reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaza el atmanın önlenmesi ve kesilen ağaçların bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davaya bakmanın idari yargının görevi dahilinde olduğundan bahisle, davanın usulden reddine karar verilmiş, hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; dava konusu 36 ada 5 parsel sayılı taşınmazın davalı Belediye Encümeninin 31.12.2002 tarih ve 744 sayılı karar ile imar uygulamasına alındığı ve davacıların paylarının başka parsellere gittiği, bu arada imar planında yolda kalan kısımdaki ağaçların kesilerek fiilen yolun açıldığı anlaşılmıştır.

Davalı Belediye Encümeninin imar uygulaması yapılmasına ilişkin kararı idari yargı tarafından iptal edilmedikçe, yolda kalan kısma el atmanın önlenmesi istenemeyeceğinden, bu talep yönünden davanın reddi sonuç olarak doğru ise de;

İmar uygulaması sırasında yerinde korunamayarak kesilen ağaçların bedelinin tahsili yönünden davanın görülme yeri adli yargı olduğundan, işin esasına girilip gerekli inceleme yapıldıktan sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.