muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1730, Karar No: 2011/1269, Tarih: 07.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/1730 E.  ,  2011/1269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.02.2009 tarih ve 2008/157 - 2009/19 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, 01.06.2004 ve 01.02.2005 tarihli kira kontratları uyarınca davacıların davalılara ait lokanta ve barda kiracı olduklarını, bu işletmelerin davacı ... Restaurant Turizm Ltd.Şti. tarafından işletildiğini, davacı şirkette davalıların murisi Ali Karakuş'un % 20 hissesinin bulunduğunu, kira bedelinin eksik gösterilmesi nedeniyle 230.000 TL vergi cezası ödediklerini, Ali Karakuş'un ölümünden sonra taraflar arasında 01.06.2004 tarihli protokol imzalandığını, kira parasının eksik yatırılması nedeniyle oluşan cezanın %80’ninden davacı şirketin, %20’sinden Ali Karakuş mirasçılarının sorumlu olacağının kararlaştırıldığını, taraflar arasında imzalanan 07.06.2006 tarihli ek protokol gereğince de müvekkilleri tarafından ödenen vergi cezasının % 20’sinden davalıların sorumlu olacağının kararlaştırıldığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak şartıyla şimdilik 20.000 TL’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, dava konusu vergi cezasının davacıların kusurlu davranışları sonucu doğduğunu, ek protokole göre kurumlara ödenecek vergi, harç, cezalar ve kira stopajından doğabilecek borçlardan mal sahiplerinin sorumlu olmayacağının kararlaştırıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında düzenlenen 01.06.2004 tarihli protokolde kiralayan Ali Karakuş varislerinin kira parasının eksik bildirilmesi nedeniyle oluşan cezanın %20'sinden sorumlu oldukları belirlenmiş ise de 07.06.2006 tarihli ek protokolün 9.maddesinde tahakkuk edecek borçlardan sorumlular yeniden düzenlenerek daha önceki sözleşme hükümlerinin ortadan kaldırıldığı ve aynı maddenin (b) bendinde kira stopajından doğabilecek borçlardan mal sahiplerinin sorumlu olmayacaklarının kararlaştırıldığı, buna göre mal sahibi olan davalıların kira stopajından doğan borçlardan sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, kira bedelinin eksik bildirilmesinden kaynaklanan vergi cezasının tahsili istemine ilişkindir. Taraflar arasında imzalanan 01.06.2004 ve 01.02.2005 tarihli kira kontratları uyarınca davacılar davalılara ait lokanta ve barda kiracı olup bu işletmeler davacı ... Restaurant Turizm Ltd. Şti. tarafından işletilmektedir. Davacılar vekili, kira gelirinin eksik gösterilmesi nedeniyle 2002 ila 2007 yılları arası için müvekkillerinin 230.000 TL vergi cezası ödemek zorunda kaldıklarını, taraflar arasında imzalanan 01.06.2004 tarihli protokol ve 07.06.2006 tarihli ek protokol uyarınca müvekkilleri tarafından ödenen vergi cezasının % 20’sinden davalıların sorumlu olacağının kararlaştırıldığını ileri sürerek, şimdilik 20.000 TL’nin davalılardan tahsilini istemiştir. Taraflar arasında imzalanan 01.06.2004 tarihli protokol ile mecurun bu protokol öncesindeki dönemler için kira parasının eksik yatırılması nedeniyle oluşan cezanın %80’ninden kiracı şirketin, %20’nden ise kiralayan Ali Karakuş’un varislerinin sorumlu olacağı kararlaştırılmıştır. 07.06.2006 tarihli ek protokolün 9/b maddesinde ise “…ancak diğer tüm kurumlara ödenecek vergi, harç ve cezalar ile kira stopajından “doğabilecek” borçlardan mal sahipleri sorumlu olmayacaktır.” hükmüne yer verilmiştir. Bu hüküm, o anda doğmuş cezaları değil ileride doğabilecek hususlardan kaynaklanan cezaları kapsamaktadır. Bu itibarla mahkemece 2.protokolün dava konusu cezayı kapsamadığı ve 2. protokolde 1.nin iptal edildiğine dair bir hükmün bulunmadığı nazara alınmadan yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmeyip bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine,07.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5330, Karar No: 2017/10339, Tarih: 13.06.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/5330 E.  ,  2017/10339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti, asgari geçim indirimi ve işsizlik sigortası alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin 01.05.1999 -31.10.2012 tarihleri arasında davalı şirket tarafından işletilen otelde kat görevlisi olarak çalıştığını, ilk yıllar sezonluk olarak sonraki yıllar yaz kış olmak üzere ve son beş yılda çamaşırhanede yıkamacı ve ütücü olarak yaz kış çalıştığını, 31.10.2012 tarihinde iş yerinin kapanacağını söyleyerek davacının iş akdinin haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı, yıllık izin ücreti alacağı, asgari geçim indirimi alacağı ve işsizlik sigortası alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; zamanaşımı defi ileri sürdüklerini,iş akdinin davacı tarafça eylemli olarak sonlandırıldığını, davacının fazla mesai yapmadığını, haftada 1 gün izin kullandığını, resmi tatil ve dini bayramlarda çalışmadığını, davacının sezonluk çalıştığı için yıllık izin hakkı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; zamanaşımı defi ileri sürdüklerini,iş akdinin davacı tarafça eylemli olarak sonlandırıldığını, davacının fazla mesai yapmadığını, haftada 1 gün izin kullandığını, resmi tatil ve dini bayramlarda çalışmadığını, davacının sezonluk çalıştığı için yıllık izin hakkı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller, tanık beyanları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamının değerlendirilmesinde; davacı ve davalı tanıkları davacının 2012 yılı sezon sonuna kadar çalıştığını, aynı iş yerinde çalışan bir işçinin işten çıkarılmadığı halde işveren tarafından işten çıkarıldığından bahisle ihtarname yollamasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, iş akdinin davalı işveren tarafından haksız feshedildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne,davacının 01.01.2009-31.10.2010 tarihleri arasında 1 yıl 10 ay hizmet bildiriminin bulunduğu, diğer dönemlerde ise resmi kayıtlara göre davacının 1 yıldan az süreli hizmetlerinin bulunduğu, resmi kayıtların aksinin kendileri sezonluk çalışan veya aynı iş yerinde çalışması bulunmayan tanık beyanlarıyla ispatının mümkün olmadığı,açıklanan nedenle davacının 14 günlük yıllık izin hakkının bulunduğu, yapılan işin ve iş yerinin niteliği gereği sezon dönemlerde fazla mesai yapıldığının kabulü ile, tanık beyanlarına göre davacının günlük 1,5 saat, haftada ise 10,5 saat fazla mesai yaparak çalıştığı, fazla mesai ücretlerinin ödenmediği,davacının haftanın 7 günü, resmi tatillerde ve dini bayramlarda 1 gün dışında çalıştığı dinlenen tanık beyanlarıyla ispat edildiği, ve bu alacaklardan %30 hakkaniyet indirimi yapıldığı,davacının asgari geçim indirimi alacaklarının ödendiği işveren tarafından yazılı bir belgeyle ispat edilemediğinden asgari geçim indirimi alacağı talebinin kabulüne karar verilerek hüküm kurulmuştur.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmalıkta mahkemece davalının 26.01.2013 tarihinde temerrüte düştüğünün kabulü ile yıllık izin, fazla mesai ücreti, hafta sonu, tatil ücreti, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarına temerrüt tarihinden itibaren faiz işletilmesine rağmen, ihbar tazminatına ve asgari geçim indirimi alacağına ıslah tarihi ve temerrüt tarihi ayrımı yapılarak faiz işletilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F) SONUÇ:

Hüküm fıkrasının üçüncü ve dokuzuncu paragraflarının çıkartılarak, yerlerine;

F) SONUÇ:

Hüküm fıkrasının üçüncü ve dokuzuncu paragraflarının çıkartılarak, yerlerine;

“ –2.019,53 TL. ihbar tazminatı alacağının temerrüt tarihi olan 26.01.2013 tarihinden itibaren yasal faiz oranı ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine,fazlaya ilişkin talebin reddine”

“ –2.921,82 TL. net asgari geçim indirimi alacağının temerrüt tarihi olan 26.01.2013 tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faiz oranı ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine” paragraflarının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 13/06/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8767, Karar No: 2016/7814, Tarih: 24.11.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/8767 E.  ,  2016/7814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : 2004 takvim yılı içerisinde sahte fatura düzenlemek suçundan: Düşme 2005, 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan: Mahkumiyet

1-Sanık hakkında 2004 takvim yılı içerisinde sahte fatura düzenlemek suçundan verilen hükme yönelik katılan kurum vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanığa yüklenen “sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı 2004 suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan kurum vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında 2005, 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a- Sanık hakkında, 2005, 2006 takvim yıllarında ...Ltd. Şti., ... Ltd. Şti., ..., ...Ltd. Şti., ... Ltd. Şti., ...Ltd. Şti.’nden almak suretiyle kullandığı faturaların sahte olduğu iddiasıyla açılan davada; vergi tekniği ve kaçakçılık suçu raporlarında bahsedilen suça konu faturaların, gerçek alım-satım karşılığı kullanılıp kullanılmadığının belirlenmesi bakımından, mal ve para akışını gösteren taşıma ve sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan banka hesapları ve kasa mevcudu ile uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı ve faturaları kullananlar hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı, yapılmışsa düzenlenen raporlar, açılmışsa dava dosyaları getirilip incelenerek özeti duruşma tutanağa geçirilip bu dosyayı ilgilendirilen delillerin onaylı örnekleri dosyaya aktarılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

b- Kabule göre ise; 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenemeyen hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8770, Karar No: 2017/8925, Tarih: 23.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/8770 E.  ,  2017/8925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ... EDAŞ vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ...vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır.Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda ,dava konusu ... ili Merkez ... mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaza ,emsal karşılaştırması yapılmaksızın piyasa rayicinden söz edilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal

taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı ... EDAŞ vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5018, Karar No: 2021/2814, Tarih: 24.03.2021

**11. Hukuk Dairesi         2019/5018 E.  ,  2021/2814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Çorum 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 29.03.2019 tarih ve 2010/401 E. - 2019/310 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce verilen 18.10.2019 tarih ve 2019/1420 E. - 2019/1363 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, muris ... tarafından hazırlanmış olan "Çorum Binevler Uydu Kent Projesinin" Çorum Binevler bölgesinden Çorum eski yerleşkesine ve Çorum Çimento Fabrikasına kadar olan alanın tip konut alanı işaretli parseller üzerine yapılması öngörülen konut mimari projeleri ile merkez çarşı işaretli parsel üzerine yapılması öngörülen merkez çarşı projesini kapsadığını, bu projenin hızlı nüfus artışının ve köyden kente göçün neden olduğu kentleşme ihtiyacını karşılayarak gecekondulaşma ve çarpık yapılaşmayı ortadan kaldırmayı amaçlayan aynı zamanda Anadolu kültür ve yaşam tarzına uygun ve bölgenin ekonomik ve sosyal kalkınmasını da hedef alan ilim ve güzel sanat eseri olduğunu, davalının mülkiyetindeki arsa üzerinde bulunan villasında projeye aykırı değişiklik ve eklentilerin yapıldığının tespit edildiğini, yapılan değişikliklerin murisin hakkına tecavüz oluşturduğunu ileri sürerek, esere tecavüzün ref’ine, projeye aykırı olarak yapılmış eklenti ve değişikliklerin kal’ine, projeye uygun hale getirilmesine, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 9.000,00 TL maddi ve 1.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def’inde bulunmuş, davalının davaya konu taşınmazı 1995 yılında arsa olarak aldığını, belediyenin kontrolünde inşaatını yaptığını, davacıların murisine ait projenin Belediye tarafından değiştirildiğini, bu nedenle davacıların muhatabının ancak Belediye olabileceğini, bir bütün halindeki proje ve binaların iddia edildiği gibi FSEK maddesi 2/3 ve 4/3 anlamında bir proje ve mimari eser olmadığını, davaya konu projenin tamamlanmadığını, dava konusu edilen projenin sadece bir binanın planından ibaret olmayıp davacının da iddia ettiği gibi bir yaşam alanı oluşturmak amacı ile düşünüldüğünü, bu proje ve uygulamasının nasıl yapılacağına, hangi kriterlerin uygulanacağına, sorumluluğun kimde olacağına ilişkin olarak yapılan sözleşmelerin bulunmasının zorunlu olduğunu, işlevsellik özelliklerinden dolayı mimari eserde değişiklik yapılabileceğini, değişen teknoloji ve yasal düzenlemeler nedeniyle bu değişikliklerin yapılmasının zaruret haline geldiğini, davalının hak ihlalinde bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davacıların murisinin çizdiği mimari projeye davalı tarafından yapılan bir tecavüzün söz konusu olmadığı, keşif sonrası düzenlenen teknik bilirkişi raporunda davaya konu binanın mimari projeye aykırı yapıldığı belirtilmiş olmakla birlikte bu değişikliklerin davacıların murisinin mimari projesine değil ruhsata konu başka bir mimari projeye aykırı olduklarının belirlendiği, davacıların murisinin mimari projesine aykırı bir durum değil binanın yapılmasına dayanak mimari projeye aykırı bir husus olduğundan tespit edilen aykırılığın davanın konusunu oluşturmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK’nın 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının ve dava konusu alanı da içine alan bölgede şehir plancısı ...’a yeni bir imar planı yaptırıldığı ve söz konusu imar planının Çorum Belediye Meclisi’nin 30.10.1990 tarihli kararı ile kabul edildiği, dolayısıyla dava konusu alanı da kapsayan bölgenin davacı ... tarafından yapılan planların yeni planla yürürlükten kaldırıldığı, davacıların daha sonra Belediyece yapılan imar planlarının iptali için Çorum İdare Mahkemesinde açtığı davanın reddedildiğinin anlaşılmasına, Belediye nazım ve uygulama imar planı değişikliği ile davalıya isnat olunan eylem arasında illiyet bağının bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2- Dava, davacıların murisinin Çorum Belediyesi için “Binevler Uydu Kent Projesi” adı ile 1974 yılında hazırladığı nazım ve uygulama imar planlarında, çeşitli tiplerde konut yapılması için, L, K, T, V ve Y tipi mimari projeler öngörüldüğünü, ancak işaretli parseller üzerinde yapılması öngörülen tip projelere aykırı olarak davalı tarafından inşa olunan konutun tip projesinde, önemli değişiklikler yapılması nedeniyle eserden doğan haklarının ihlal edildiği iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

FSEK'in 22/2. maddesi uyarınca, mimarlık eserlerine ait plan, proje ve krokilerin uygulanması da eserin çoğaltılması sayılır. Kanun'un 16. maddesi uyarınca, kural olarak eserde ve eser sahibinin adında değiştirme yapılamaz. Keza Kanun'un 21. maddesi uyarınca, bir eserden "işlenme" suretiyle yararlanma hakkı da münhasıran eser sahibine aittir. Eser sahibi FSEK hükümleri gereğince mali ve manevi haklarının ihlali halinde esere tecavüzün men ve ref’i ile maddi ve manevi tazminat talep edebilecektir. Dava konusu mimari projenin 5846 sayılı FSEK'in 2. maddesi çerçevesinde eser vasfına haiz olduğu, proje üzerinde projeyi çizen mimar olarak mali ve manevi hak sahibinin davacıların murisi olduğu hususunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının Çorum Belediyesi için “Binevler Uydu Kent Projesi” adı ile 1974 yılında hazırladığı nazım imar planı ve uygulama imar planı ile bu planlar üzerinde tip konut alanı işaretli parsellerde yapılması öngörülen konutlar için çizilen mimari projelere aykırı olarak davalı tarafından izinsiz değişiklik ve eklentiler yapılıp yapılmadığı, davalı tarafından inşaa ettirilen yapının mimari projesinin, davacılar murisine ait projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı ve önceki projede izinsiz değişiklik yapılıp yapılmadığı hususlarında toplanmaktadır.

İlk Derece Mahkemesince Çorum Belediyesine yazılan 09.08.2010 tarihli müzekkere ile “dava konusu taşınmazın Çorum Binevler Uydu Kent Projesine ilişkin imar planları, tip projelerinin gönderilmesi” istenilmiş olup, Belediyenin 27.08.2010 tarihli cevabi yazısı ile 1955 ada 3 parsele ait imar plan örneği ve tip projesinin onaylı suretinin ekte gönderildiği belirtilerek davacı ...’ye ait olan, 16.01.1980 tarihinde Belediyece onaylandığı anlaşılan T Tipi proje fotokopisi mahkemeye gönderilmiştir.