muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/31000, Karar No: 2018/607, Tarih: 23.01.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/31000 E.  ,  2018/607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanığın üzerine atılı bulunan ticareti usulüne aykırı terk etmek eylemi İİK’nın 337/a maddesinde üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile yaptırım altına alınmış olup, temyiz kanun yoluna tabi olmasına ve taraf vekillerince de temyiz dilekçesi verilmesine rağmen dosyanın gönderildiği Elbistan Asliye Ceza Mahkemesince başvuru itiraz olarak kabul edilerek verilen 21/11/2014 tarih ve 2014/228 Değişik iş sayılı itirazın reddine dair kararının hukuki değerden yoksun kabul edilerek yapılan incelemede,

Hükmün esasını teşkil eden ve tefhimle geçerlilik kazanan kısa kararda ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan hüküm kurulduğu halde gerekçeli kararda İİK’nın 340. maddesinde yer alan borçlunun ödeme şartını ihlal suçundan dolayı üç aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına karar verilerek hükmün karıştırılması,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanununun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafii ile şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 23.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/572, Karar No: 2024/6916, Tarih: 21.05.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/572 E.  ,  2024/6916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/544 E., 2023/766 K.

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 39. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.01.2016 tarihli ve 2014/487 Esas, 2016/31 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2008, 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53 üncü maddeleri gereğince 5 kez 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir 39. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.01.2016 tarihli ve 2014/487 Esas, 2016/31 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 25.05.2022 tarihli ve 2021/2129 Esas, 2022/9915 Karar sayılı kararı ile, "...Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması..." gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir.

3. Bozma üzerine yapılan yargılamada, İzmir 39. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.10.2023 tarihli ve 2022/544 Esas, 2023/766 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2008, 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası ve üçüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.02.2023 tarihli ve 2022/613 Esas, 2023/246 Karar sayılı kararı ile sanığın aynı mükellefiyet kaydı nedeniyle 2013 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan ve temyize konu dava ile suç ve iddianame tarihlerine göre zincirleme suç oluşturan kamu davasında verilip 06.04.2023 tarihinde kesinleşen 2 yıl 6 ay hapis cezasının mahsubu ile neticeten sanığın 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, bir sebebe dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Ege Vergi Dairesi mükellefi ... Metal, Elektrik ... Ltd.Şti nin yetkilisi olan sanığın, 2008, 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında hakkında sahte fatura düzenlemeden vergi tekniği raporu bulunan çok sayıda mükelleften aldığı sahte faturaları yasal defterlerine kaydederek, KDV indiriminde kullandığı iddiasıyla sahte fatura kullanma suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Sanık hakkında düzenlenen vergi raporlarında, sanığın elektrik malzemeleri satmak üzere mükellefiyet tesis ettirdiği, 2008-2012 yıllarında arasında, hakkında sahte fatura düzenlemeden vergi raporları bulunan çok sayıda mükelleften toplam değeri 6.852.000,00 TL olan 566 adet faturaya alarak KDV beyannamelerinde kullandığı, kullandığı faturaların toplam alışlar içindeki oranının 2008 takvim yılında %34, 2009 takvim yılında % 4, 2010 takvim yılında % 66, 2011 takvim yılında % 61 ve 2012 takvim yılında % 41 oranında olduğu, beş yıla ilişkin kârlılık oranının % 1,45 olarak hesaplandığı, 2011 ve 2012 takvim yıllarında ise %1'in altına düştüğü, sürekli düşük ve sembolik bir kârla faaliyete devam eden şirketin gerçek ve ticari amaçla hareket etmediği, KDV beyannamelerinin incelenmesinde ise, çok yüksek tutarlarda matrah beyan edilmesine rağmen tüm dönemler itibarıyla çok düşük tutarda ödenecek verginin tahakkuk ettirildiği, bu nedenlerle, sanığın sahte faturaları bilerek kullandığı kanaatine varıldığı belirtilmiş, alınan bilirkişi raporunda da; sanığın yetkilisi olduğu şirketin, faturalarını kullandığı 20 şirket içinden yüksek tutarlı fatura alışverişinin olduğu ve her yıla en az bir şirket tekabül edecek şekilde seçilen 5 tanesinin ayrıntılı incelemesinin yapıldığı ve her birinin sahte belge düzenlediği yönünde net kanıtlar ve bulgular tespit edildiği, bu nedenle sanığın 2008-2012 takvim yılları arasında kullandığı 562 adet belgenin sahte olduğu sonuç ve kanaatine varıldığı belirtilmiştir.

3. Sanık atılı suçlamayı kabul etmeyerek, ticari faaliyetinin gerçek olduğunu, aldığı faturaların sahte olduğunu bilmediğini beyan etmiş, faturaları düzenleyen şirketler hakkında sahte fatura düzenleme suçundan düzenlenen vergi raporları dosyaya konulmuş, düzenleyen mükellefler hakkında UYAP sistemi üzerinden yapılan sorgulamada, bir kısım mükellef hakkında, ilgili yıllarda sahte fatura düzenleme suçundan dava açıldığı, mahkumiyet kararı verildiği ve kararların kesinleştiği, bir kısım mükellefler hakkında açılan davaların ise derdest olduğu tespit edilmiştir.

4. Vergi dairesinden sanığın eylemleri neticesinde oluşan vergi ziyaı sorulmuş ve sanığa ödemesi için ihtar yapılmış ancak sanık tarafından ödeme yapılmadığı görülmüştür.

4. Vergi dairesinden sanığın eylemleri neticesinde oluşan vergi ziyaı sorulmuş ve sanığa ödemesi için ihtar yapılmış ancak sanık tarafından ödeme yapılmadığı görülmüştür.

5. Mahkemece, sanık savunması, bilirkişi raporu, vergi raporları, vergi dairesinden gelen yazılar ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçu işlediği sabit kabul edilerek mahkumiyet hükmü kurulmuş, sanığın İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.02.2023 tarihli ve 2022/613 Esas, 2023/246 Karar sayılı kararı ile sahte fatura kullanma suçundan 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve kararın 06.04.2023 tarihinde kesinleştiği, karardaki suç tarihi ve iddianame tarihi esas alındığında sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği anlaşılmakla, kesinleşmiş karardaki 2 yıl 6 ay hapis cezası mahsup edilerek temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Gerekçeli karar başlığında 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 olarak yazılan suç tarihinin, suça konu faturaların katma değer vergisi beyannamesinde kullanılması nedeniyle, kullanılan son fatura tarihine göre 25.01.2013 olarak mahkemesince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, İzmir 39. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.10.2023 tarihli ve 2022/544 Esas, 2023/766 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7754, Karar No: 2018/3389, Tarih: 19.04.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/7754 E.  ,  2018/3389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 25/04/2017 tarih, 2016/14273 Esas - 2017/6341 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından başlatılan kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takipte, borçlu şirketlerin icra mahkemesine başvurusunda, iflas erteleme davası sırasında haklarında verilen tedbir kararı uyarınca takibin iptali ile hacizlerin kaldırılmasını talep ettikleri; mahkemece verilen şikayetin kabulü ile icranın geri bırakılmasına dair kararın Dairemizce, alacaklı vekilinin temyiz talep sonucu uyarınca onanmasına karar verildiği görülmektedir.

Mahkeme kararının alacaklı tarafından temyizine ilişkin 14.03.2016 havale tarihli dilekçenin incelenmesinde, “temyiz nedenlerimiz” başlıklı bölümde, ihtiyati haciz kararının ve takip talebinin, Uyap kayıtlarında iflas erteleme davası sırasında verilen tedbir kararınından önce olması nedeni ile şikayetin kabulüne dair kararın bozulmasının talep edildiği; ancak “sonuç ve istem” başlıklı bölümde “icranın geri bırakılması talebimizin kabulü ile; Yukarıda arz ve izah edilen ve Yüksek mahkemece re’sen gözönüne bulundurulacak sair nedenlerle Yerel Mahkeme kararının bozulmasına” şeklinde talepte bulunulmuş ise de, dilekçe içeriğinden şikayetin kabulü ve icranın geri bırakılmasına ilişkin mahkeme kararının, cevap dilekçesi ve açıklamalar doğrultusunda temyiz edildiği, “icranın geri bırakılması” isteminin maddi hataya ilişkin olduğu kabul edilmiştir.

Somut olayda; ... . Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2015/365 Esas sayılı dosyasından 15.05.2015 tarihinde borçlular hakkında “Amme alacakları da dahil olmak üzere ihtiyati hacizler ile bütün icra ve iflas takiplerinin durdurulmasına ve şirket aleyhine herhangi ihtiyati haciz yolu ile ya da herhangi bir icra takibi yapılmamasına, şirket malları üzerinde ihtiyati haciz, ihtiyati tedbir, haciz, muhafaza, hapis hakkı uygulanmamasına....” ilişkin tedbir kararı verilmiştir. Alacaklı tarafından 15.05.2015 günü, 13.05.2015 tarihinde alınan ihtiyati haciz kararı ile birlikte kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takibe başlanarak borçlular hakkında ihtiyati haciz talep edilmiştir.

Bu durumda, ... . Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2015/365 Esas sayılı dosyasından verilen “yapılmış takiplerin tedbiren durdurulmasına ve yeni takip yapılmamasına” ilişkin 15.05.2015 tarihli karar ile şikayete konu takip ve ihtiyati haciz isteminin kabulüne dair icra işlemi aynı tarihlidir.

Bu durumda, ... . Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2015/365 Esas sayılı dosyasından verilen “yapılmış takiplerin tedbiren durdurulmasına ve yeni takip yapılmamasına” ilişkin 15.05.2015 tarihli karar ile şikayete konu takip ve ihtiyati haciz isteminin kabulüne dair icra işlemi aynı tarihlidir.

O halde mahkemece, öncelikle tedbir kararı ile takip talebi ve haciz kararının hangisinin önce verildiğinin ilgili dosyaların Uyap kayıtları üzerinden araştırılması gerekir. Anılan hususun tespiti mümkün olmadığı taktirde ya da tedbir kararının takip ve hacizden önce verildiğinin anlaşılması halinde istemin kabulü ile takibin iptaline karar verilmesi, aksi taktirde tedbir daha sonra verilmiş olacağından, açılmış olan takibin ve haciz işlemlerinin durdurulmasına karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve şikayet tarihinde mevcut olmayan Asliye Hukuk Mahkemesi ara kararı esas alınarak yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsiz olup, kararın bu nedenle bozulması gerekirken maddi hataya müstenit olarak onandığı anlaşılmakla alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 25/04/2017 tarih, 2016/14273 E. - 2017/6341 K. sayılı onama kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 19/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13229, Karar No: 2010/10350, Tarih: 25.10.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/13229 E.  ,  2010/10350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 1.6.1992-1.5.2003 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davalıya ait villa işyerinde bahçıvan ve ev işleri yardımcısı olarak 01.06.1992-01.05.2003 tarihleri arasında sürekli çalıştığının tespitini istemiştir.

İstek, tanık beyanlarına dayanılarak yazılı şekilde hüküm altına alınmış ise de bu sonuç eksik incelemeye dayalı olup usul ve yasaya aykırıdır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davalı işverence davacının çalışmasına yönelik olarak herhangi bir bildirim yapılmadığı, mahkemeye işyeri kayıtlarının saklama süresi geçtiğinden herhangi bir belge ve villanın bulunduğu sitenin giriş-çıkış defterlerini ibraz etmediği, kanun kapsamına alınmış işyerinin olmadığı, tesbit döneminde davacının başka işyerlerinden de bildiriminin bulunmadığı, sitenin girişinde güvenlik görevlisi olan tanıklar ile komşu villada bahçıvanlık yaptığını belirten tanıklar davacının davalıya ait villada bahçıvanlık ve köpek gezdirme işinde sürekli çalıştığını belirtmişlerdir.

Bu tür hizmet tesbitine yönelik davaların Kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay’ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Yasal dayanağı dava tarihinde yürürlükte olan 506 sayılı Yasa’nın 79/10. maddesi ile halen 5510 Sayılı yasanın 86. maddesi olan bu tür davalarda; öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin, işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin o dönemde gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlemeli, daha sonra çalışma iddiasının gerçeğe uygunluğu özel bir duyarlılıkla araştırılmadır. Çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilirse de çalışmanın konusu, niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli ve dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde çalışan işyerinde kayıtlı bordro tanıkları yada komşu ve yakın işyerlerinde çalışan kayıtlı tanıklar olması sağlanarak çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmelidir. Bu yön Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda ise, açıklanan şekilde bir incelemenin yapılmadığı ortada olup , sadece tanık beyanları ile hüküm kurulmuştur.

Yapılacak iş; yukarıda açıklanan şekilde davanın niteliğine uygun olarak inceleme yapılmakla birlikte, davacının çalıştığını iddia ettiği davalının ev veya köşkün bahçesinin büyüklüğü, burada sürekli bahçıvanlık hizmetinin olup olmadığı, bahçıvanlık hizmetinin yanı sıra köpek gezdirme hizmeti v.b. başka hizmetlerinin de bulunup bulunmadığı, varsa yaptığı iş veya işlere göre kışın ne gibi bir hizmet sunabileceği, davanın niteliği de dikkate alınarak gerektiğinde resen yapılacak araştırma ve inceleme ile çalışmanın niteliği ve süresi konusunda mahallinde keşif icra edilerek çalışmanın sürekli mi part-time şeklinde mi olduğu, haftanın her günü olup olmadığı, sitenin giriş çıkış kayıtları tutuluyorsa bunların dahi özellikle araştırılıp iş ve sosyal güvenlik hukuku konusunda uzman bilirkişiden yöntemince raporda alınarak sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ilgilisine iadesine, 25.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/28643, Karar No: 2022/17737, Tarih: 28.11.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/28643 E.  ,  2022/17737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm katılan bakanlık vekili, sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 293/2. maddesinde yer alan ''Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet Savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi gün içinde tebliğ edilir.'' Aynı Yasanın 294/1. maddesinde yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Yasanın 295. maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından verilen hükme yönelik CMK.nın 291. maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunulduğu ancak temyiz dilekçesinin gerekçe içermediği anlaşıldığından, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık ... müdafii ve sanık ...'a tebligatın yapıldığı tarihten itibaren CMK.nın 295/1. maddesi uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanık ... müdafii ve sanık ...'ın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi

halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.