muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7692, Karar No: 2014/16719, Tarih: 11.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/7692 E.  ,  2014/16719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karamürsel Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2013

NUMARASI : 2011/305-2013/527

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru olmakla birlikte alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1) Dava konusu taşınmaz ile raporu hükme esas alınan bilirkişi kurulunca emsal olarak kabul edilen taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Taktir Komisyonunca belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri karşılaştırıldığında, dava konusu taşınmazın emsalden daha değersiz olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın emsalden 1,9 kat değerli olduğu kabul edildiğinden rapor inandırıcı ve hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu nedenle, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve emsal kabul edilecek taşınmazlarla, dava konusu taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonunca belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin de ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, birbirlerine üstünlük oranları yönünden de inceleme yapılarak bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Kabule görede;

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalı idare vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/177, Karar No: 2007/425, Tarih: 29.01.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/177 E.  ,  2007/425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Tapuda bağ olarak kayıtlı bulunan dava konusu taşınmaz üzerinde omca dışında 2 ayva, 1 ... ve 1 ceviz ağacı bulunmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmaz kapama bağ olarak değerlendirilip üzerinde bulunan değişik cins ve yaştaki ağaçlara maktuen değer verilmiştir.

Kamulaştırma Yasasının kıymet takdir esaslarını düzenleyen 11.maddesinin birinci fıkrası (f) bendi uyarınca arazilerde olduğu gibi kullanılması halinde getireceği ... gelire göre değer biçilmesi gerekir. Dava konusu taşınmazın kapama bağ olarak değerlendirilmesi doğru olup, bu şekilde yapılan değerlendirme ile kamulaştırılan yerin tamamından uygun teknikle normal olarak sağlanabilecek gelir dikkate alınacağına göre taşınmazın üzerinde bulunan başka unsurların gelirinin artık zemin değerine bir katkısı söz konusu edilemez. Başka bir deyişle omcalar dışındaki meyveli ve meyvesiz ağaçların değeri de kapama bağ olarak bulunan bedelin kapsamında kalmaktadır.

Bu bakımdan zemin değerinin saptanmasında dikkate alınması söz konusu olmayan omcalar dışındaki ağaçların idare tarafından alıkonulmuş olması halinde sadece odun değerlerinin kamulaştırma bedeline dahil edilmesi gerekir.

Mahkemece, bilirkişi kurulundan yukarıda sözü edilen bozma nedeni doğrultusunda ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.1.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15982, Karar No: 2014/439, Tarih: 16.01.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/15982 E.  ,  2014/439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİOSMANPAŞA 2.AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/05/2013

NUMARASI : 2012/867-2013/398

Taraflar arasında görülen nafaka artırımı davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dilekçesinde; davalı ile Gaziosmanpaşa 2.Aile Mahkemesi'nin 2003/968 Esas, 2004/342 Karar sayılı ilamı ile boşandıklarını, boşanma ile birlikte müşterek çocuğun velayetinin kendisine verildiğini, çocuk için 75,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, daha sonra Gaziosmanpaşa 1.Aile Mahkemesi'nin 2006/123 Esas sayılı dosyası ile nafakanın 110.00 TL'ye çıkarıldığını, son olarak Gaziosmanpaşa 2.Aile Mahkemesi'nin 2008/49 Esas ve 2011/4 Karar sayılı ilamı ile iştirak nafakasının 300.00 TL'ye çıkarıldığını, çocuğun büyüyüp, ilköğretim okulu dördüncü sınıfa gittiğini, masraflarının arttığını ve kendisinin bu masrafları karşılayamadığını, davalının durumunun iyi olduğunu belirterek müşterek çocuğu için verilmekte olan aylık 300 TL iştirak nafakasının 300 TL arttırılarak, 600.00 TL'nin davalıdan alınarak tarafına verilmesini, mahkeme masraflarının davalıya yükletilmesini talep etmiştir.

Davalı duruşmada, talep edilen nafakayı ödeme gücünün olmadığını, taksi şoförlüğü yaptığını, bağlanan nafakayı zor ödediğini beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacı lehine müşterek küçük çocuk için hüküm altına alınan nafakanın karara bağlandığı tarihteki davalının gelir durumu ile iş bu dava arasındaki gelir durumu arasında bir değişiklik olmadığı, hüküm altına alınan nafakanın bu davada tespit edilen gelir durumuna uygun olduğu anlaşıldığından ve günümüz ekonomik koşullarında ve paranın alım gücünde hal ve koşulların henüz nafakanın artırılmasını gerektirecek oranda değişmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

İştirak nafakası; çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşulları ile genel ihtiyaçlar ve ana-babanın mali durumuna göre takdir edilir. Ayrıca nafakanın takdirinde birlik devam ederken çocuğun alıştığı yaşama şekli ve gelirleri de dikkate alınır.

Hâkim, nafaka takdirinde; tarafların ekonomik durumlarındaki değişikliği araştırıp, gelirleri arasındaki bir oranlama yaparak, önceki nafaka takdirinde taraflar arasında sağlanan dengeyi koruyacak bir karar vermelidir.

TMK. mad. 176/4 hükmüne göre ''Tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın arttırılması veya azaltılmasına karar verilebilir." Aynı şekilde 331.madde uyarınca; "durumun değişmesi halinde hakim, istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler veya nafakayı kaldırır."

TMK. mad. 176/4 hükmüne göre ''Tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın arttırılması veya azaltılmasına karar verilebilir." Aynı şekilde 331.madde uyarınca; "durumun değişmesi halinde hakim, istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler veya nafakayı kaldırır."

Yukarıda sözü edilen yasal düzenlemelere göre, iradın arttırılması veya azaltılması için ya tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin bunu gerektirmesi gerekmektedir.

Tüm dosya kapsamından; tarafların Gaziosmanpaşa 1.Aile Mahkemesi'nin 30/03/2004 tarih, 2003/968 Esas ve 2004/342 Karar sayılı ilamı boşandıkları, müşterek çocuğun velayetinin annesine verildiği, müşterek çocuk için aylık 75,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiği, Gaziosmanpaşa 1.Aile Mahkemesi'nin 11/05/2006 tarih, 2006/123 Esas ve 2006/381 Karar sayılı ilamı ile müşterek çocuk için hükmedilen 75,00 TL nafakanın 35,00 TL arttırılarak 110,00 TL'ye çıkartılmasına karar verildiği, yine Gaziosmapaşa 2.Aile Mahkemesinin 18/11/2011 tarih 2008/49 Esas, 2011/4 Karar sayılı ilamı ile müşterek çocuk için hükmedilen 110,00 TL nafakanın 300,00 TL'ye çıkartılmasına karar verildiği, son artış davasının 14.01.2008 tarihinde açıldığı, hükmün 18.01.2011 tarihinde verildiği ve sözkonusu kararın 28.09.2011 de kesinleştiği, iş bu yargılama dosyasına konu davanın son artış davasının üzerinden 4 yılı aşkın bir süre geçtikten sonra açıldığı anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca, çocuğun büyümesi bu süreçte eğitim masraflarında daha önce hüküm altına alınan artış oranı ile karşılanmayacak bir artış meydana geldiği dikkate alınmalı ve tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözönünde bulundurularak hakkaniyete uygun bir artırıma karar vermek gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8289, Karar No: 2023/820, Tarih: 28.03.2023

**3. Hukuk Dairesi         2022/8289 E.  ,  2023/820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2361 E., 2022/2436 K.

KARAR : Karar verilmesine yer olmadığına

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 16. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/174 E., 2021/62 K.

Taraflar arasındaki istirdat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düsünüldü:

I. DAVA

Davacı; davalı şirketin düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim bedelleri ile bu bedeller üzerinden TRT payı ve KDV olmak üzere fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 663.177,51 TL bedelin işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir

II. CEVAP

Davalı, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 6719 sayılı Kanun kapsamında davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle, dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; davalı tarafından haksız tahsilat yapıldığının bilirkişi raporu ile sabit olduğunu, geçmişe etkili uygulamanın hukuka aykırı olduğunu, alması gereken bedelden fazla tahsil edildiğini ileri sürerek; İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 6719 sayılı Kanunla yapılan kanun değişikliği ile sözü edilen bedellerin maliyet unsuru kapsamına dahil edildiği, Geçici 20. maddeyle kanun değişikliğinin devam etmekte olan davalarda da uygulanacak şekilde geçmişe yürütüldüğü, Anayasa Mahkemesince anılan Kanun'un eldeki davalara da uygulanacağına ilişkin hükmünün iptal edilmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde bildirdigi sebepleri tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmistir.

C. Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde bildirdigi sebepleri tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmistir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve dağıtım bedeli, kayıp-kaçak bedeli üzerinden alınan enerji fonu, Belediye Tüketim Vergisi ve TRT payı ile tüm bedeller üzerinden alınan KDV'nin istirdadı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarihli ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın "Vergi ödevi" başlıklı 73 üncü maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

2.Ne var ki, davanın açılmasından sonra 17.06.2016 tarihli ve 29745 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı Kanun'un 21 inci maddesi ile 6446 sayılı Kanun'un 17 nci maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup, dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK’nın Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

3.Yine, 6719 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü, Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

2. Temyiz olunan kararda; 6719 sayılı Kanun kapsamında yapılan değişiklikle davaya konu edilen bedellerin maliyet unsuruna dahil edildiği yönündeki gerekçenin usul ve kanuna uygun olduğu, bu kapsamda konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik verilen kararda isabetsizlik bulunmadığı, dolayısıyla davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü sebeplerin kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte bulunmadığı anlaşılmıştır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21877, Karar No: 2019/9893, Tarih: 07.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/21877 E.  ,  2019/9893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde kaloriferci olarak çalıştığını, davalı işverene yaş dışı emeklilik koşullarını sağladığını bildirmesi üzerine iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından tek taraflı olarak haklı bir sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Gençlik ve Spor Bakanlığı vekili, davanın husumet yönünden reddi gerektiğini, davacının iş sözleşmesinin devamsızlık sebebiyle sona erdiğini, davacının değişen şirketler bünyesinde bir yılın tamamını kapsamayan belirli süreli iş sözleşmelerine göre çalıştığını, ayrıca talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... İnşaat Nak. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının iş sözleşmesini haksız feshettiğini, kıdem tazminatına hak kazanmadığını, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti taleplerinin de yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar, yasal süresi içinde davacı vekili ile davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davalıların Temyizi Yönünden,

Dosya içeriğine göre davalılarca temyize konu edilen toplam alacak miktarı 2.103,64 TL olup karar tarihi itibari ile 2.190,00 TL kesinlik sınırı kapsamında kaldığından davalılar vekillerinin temyiz isteminin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427, 432. maddeleri uyarınca REDDİNE karar verilmesi gerekmiştir.

Davacı Temyizi Yönünden,

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava belirsiz alacak davası olup, hüküm altına alınan tazminat ve alacaklarının tamamına dava tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekir. Mahkemece ıslah ile arttırılan miktara dava tarihi yerine ıslah tarihinden itibaren faizle karar verilmesi hatalıdır.

3-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık davacının fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanamadığı noktasındadır.

2-Dava belirsiz alacak davası olup, hüküm altına alınan tazminat ve alacaklarının tamamına dava tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekir. Mahkemece ıslah ile arttırılan miktara dava tarihi yerine ıslah tarihinden itibaren faizle karar verilmesi hatalıdır.

3-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık davacının fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanamadığı noktasındadır.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece davacı tanıklarının günlük 9 saatlik vardiyalarda dört kişi dönüşümlü olarak çalıştıklarına dair beyanlarına göre, dört kişinin toplam 9 saatlik periyotta dönüşümlü şekilde çalıştığı yönünde değerlendirme yapılmış, bu itibarla haftada 2 gün fazladan yapılan çalışmalar da dahil olmak üzere, davacının fazla çalışma alacağına hak kazanmasının olanaklı olmadığı kanaatine varılarak, talebin reddine karar verilmiştir. Davacı taraf, vardiyalı çalışma dahi olsa vardiya bitimlerinde haftada 2 gün çalışmanın devam ettiğini kazan işinin tek kişi ile yapılamayacağını işin hiç durmadığını ileri sürmüştür. Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıkları ise “2 kazan dairesi ve 3 kazanı bulunuyordu, toplam 4 kaloriferci vardiyalı olarak kazan dairesine bakıyorduk, günlük 9 saatlik vardiyalarda dönüşümlü olarak çalışıyorduk, davacı hafta içi bir gün düzenli olarak hafta tatilini kullanıyordu,... davacı yukarıda sözünü ettiğim mesai haricinde haftada 2 veya 3 gün kazan ve eşanjör bakımı yapıyordu ve her bir bakım ortalama 4 saat sürüyordu” şeklinde beyanda bulunmuş ise de, hükme esas alınan bilirkişi raporunda 4 işçinin 9 saatlik vardiyalarla çalıştığı bir durumda davacının, bu şekilde çalışsa da fazla çalışma yapmadığı sonucuna varılmıştır. Ne var ki, iki kazan dairesi ve 3 kazan bulunan işyerinde 4 işçinin nasıl bir vardiya düzeninde çalıştığı açıklığa kavuşturulmamıştır. Bu itibarla tanıklar yeniden dinlenmek suretiyle, işyerinde kaç vardiya ile çalışıldığı, her bir vardiyada kaç işçinin çalıştığı, davacının günlük hangi vardiyada kaç saat çalıştığı ve sonuç olarak hangi vardiyada haftada kaç saat çalıştırıldığı açıklığa kavuşturulmalı, işyerindeki çalışma düzeni netleştirildikten sonra sonucuna göre davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı belirlenmelidir. Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde fazla çalışma alacağı talebinin reddine karar verilmesi hatalı olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.05.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.