muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/38278, Karar No: 2014/2412, Tarih: 17.02.2014

3.Taraflar arasında asgari geçim indiriminin ödenip ödenmediği uyuşmazlık konusudur.

İşçiye ücreti dışında ödenen asgari geçim indirimi kanun ile getirilmiş olup, bireyin veya ailenin asgari geçim düzeyini sağlayacak bölümünün toplam gelirden düşülerek vergi dışı bırakılmasıdır.

Davacı taraf asgari geçim indirimlerinin ödenmediğini iddia ederken, davalı taraf ise davacıya tüm ücret alacaklarının ödendiğini savunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının aile durumuna ilişkin dosyada bilgi bulunmadığı gerekçesi ile işçi lehine yorum yapılmış, gerçek durum araştırılmadan asgari geçim indirimi hesaplanmıştır. Mahkemece davacının aile nüfus kayıt örneği çıkartılarak, davacının evli ya da çocuklu olup olmamasına göre hak kazanabileceği asgari geçim indirimi tutarının hesaplanması için bilirkişiden ek rapor aldırılmalıdır. Bu yön gözetilmeden sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4. İşçi ücretlerinin ödenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 37. maddesine göre, işçiye ücretinin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Somut olayda; davacının ücret alacağı belirlenirken çalıştığı süre boyunca hak kazanabileceği ücretler hesaplanmış, 2011 yılından itibaren bankaya yapılan toplama ödeme miktarları mahsup edilerek bakiyesi hüküm altına alınmıştır. Dava dışı M.. M.. temsilcisi, davacının çalıştığı yüklenici firmaya hakedişlerin ödendiğini, fakat firmanın işçilere ödeme yapmadığını savunduğuna göre, mahkemece asıl işverence yapılan ödemelere ilişkin hakediş belgeleri celbedilmeli, hakedişler ödenirken işçi ücretlerinin ödenip ödenmediği araştırılarak tespit edilmeli, dava dışı Okul Müdürlüğünden buna ilişkin tüm kayıt ve belgeler, davalı N.. A..' tan da ücret ödemesine ilişkin tüm kayıt ve belgeler celp edilmeli, toplanacak tüm deliller yeniden bir değerlendirme tabi tutularak davacının ücret alacağı bulunup bulunmadığı belirlendikten sonra oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1988, Karar No: 2016/3770, Tarih: 30.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/1988 E.  ,  2016/3770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, basit yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kesin karara karşı temyiz talebinin mahkemece reddine yönelik ek kararın suça sürüklenen çocuk müdafine tebliğ edilmesi gerekmesine rağmen, ek kararın müdafiye tebliğ edilmediği, 27/06/2013 tarihinde TK’nun 21. maddesi gereğince suça sürüklene çocuğa yapılan tebliğin yasal olmadığı gibi onun eline de geçmemesi karşısında; suça sürüklenen çocuğun müdafiinin öğrenme üzerine 31/07/2013 tarihli temyiz talebinin süresinde olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

Hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre karar tarihi itibariyle; 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, temyiz isteminin reddine dair 03.07.2013 gün ve 2013/28 E., 2013/319 K. sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın ONANMASINA, 30/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4886, Karar No: 2021/3745, Tarih: 25.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/4886 E.  ,  2021/3745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun 01.00-12.00 saatleri arasında tespit edilemeyen zamanda hırsızlık amacıyla müştekiye ait iş yerine girmesi şeklindeki eylemine uyan ve TCK’nın 116/1. ile 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık zamanaşımının, 03/12/2015 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan açılan kamu davasının, CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

3-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

3-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Müştekinin soruşturma aşamasında alınan beyanında, 17/11/2014 günü saat 01.00'da iş yerini kapattığını ve saat 12.00'de geldiğinde hırsızlık suçunun işlendiğini gördüğünü beyan ettiği, ayrıca müştekinin iş yerinden yedek anahtar alınarak çalınan aracın aynı gün saat 13.45 sıralarında kolluk görevlileri tarafından terk vaziyette ele geçirildiği, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre, suç tarihinde gece vaktinin saat 05.29'da bittiğinin anlaşılması karşısında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık suçunun suça sürüklenen çocuk lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden ve hırsızlık suçunun gece vakti işlendiğine ilişkin kanıtlar denetime olanak verecek biçimde karar yerinde gösterilip tartışılmadan, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesiyle arttırılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 25/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15822, Karar No: 2024/4617, Tarih: 01.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/15822 E.  ,  2024/4617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/133 E., 2019/44 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.1. Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 14.11.2012 tarihli ve 2012/2272 sayılı iddianameye istinaden, Şanlıurfa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.02.2014 tarihli ve 2013/101 Esas, 2014/135 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 1 yıl hapis ve 100,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Akçakale Cumhuriyet Başsavcılığının 14.05.2013 tarihli ve 2013/607 sayılı iddianamesine istinaden, Şanlıurfa 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.02.2014 tarihli ve 2013/851 Esas, 2014/29 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 6.000,00 Türk lirası ve 80,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Şanlıurfa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.02.2014 tarihli ve 2013/101 Esas, 2014/135 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 15.06.2017 tarihli ve 2017/12096 Esas, 2017/15369 sayılı kararı ile "hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 158/1. Maddesine eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık fiiline ilişkin delillerin takdiri ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi zorunluluğu" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Şanlıurfa 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.02.2014 tarihli ve 2013/851 Esas, 2014/29 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 13.06.2017 tarihli ve 2017/13680 Esas, 2017/14671 sayılı kararı ile "hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 158/1. Maddesine eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık fiiline ilişkin delillerin takdiri ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi zorunluluğu" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Şanlıurfa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.07.2017 tarihli ve 2017/568 Esas, 2017/591 Karar sayılı kararı ile mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın görevli ve yetkili Şanlıurfa Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

6. Şanlıurfa 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.07.2017 tarihli ve 2017/543 Esas, 2017/206 Karar sayılı kararı ile mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın görevli ve yetkili Şanlıurfa Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

7. Şanlıurfa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.01.2018 tarihli ve 2018/65 Esas, 2018/118 Karar sayılı kararı ile mahkemenin yetkisizliğine ve dosyanın yetkili Karşıyaka Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

8. Şanlıurfa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.01.2018 tarihli ve 2018/78 Esas, 2018/30 Karar sayılı kararı ile mahkemenin yetkisizliğine ve dosyanın yetkili Karşıyaka Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

9. Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.03.2018 tarihli ve 2018/181 Esas, 2018/120 Karar sayılı kararı ile dosyaların birleştirilmesine ve yargılamanın 2019/133 Esas sayılı dosya üzerinden yapılmasına karar verilmiştir.

10. Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.01.2019 tarihli ve 2018/133 Esas, 2019/44 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 1 yıl 3 ay hapis ve 500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca kazanılmış hakkı gözetilerek 1 yıl hapis ve 100,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 04.04.2019 tarihli, 15-2019/25046 sayılı ve düzeltilerek onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; eksik inceleme sonucu verilen mahkûmiyet kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

B. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 04.04.2019 tarihli, 15-2019/25046 sayılı ve düzeltilerek onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; eksik inceleme sonucu verilen mahkûmiyet kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, 31.05.2012 tarihinde katılanı cep telefonundan arayıp, kendisini komiser olarak tanıtarak, ... isimli şahsı tanıyor musun, bu şahıs senin kimliğinin fotokopisini almış, senin adına yapı kredi bankasından 10.000,00 Türk lirası kredi istemiş, birkaç gün önce reddedilmiş, senin banka hesaplarını boşaltmaya çalışıyor, senin paranı PKK ya aktarıyor, banka hesaplarındaki paranı çek bu şahıs paranı çekmesin şeklinde sözler söylemek suretiyle, hileli hareketlerle aldattığı katılanın, kendisine ait banka hesabına 7.036,75 Türk lirası para yatırmasını sağladığı iddiası ile kamu davası açıldığı, katılanın uzlaşma teklifine yasal süresi içerisinde cevap vermemesi nedeniyle uzlaştırma sağlanamadığı, katılan beyanı, sanığın savunması ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek sanığın atılı suçu işlediğinin kabulü ile hakkında temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden,

Bozma sonrası yapılan yargılamada, Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 14.11.2012 tarihli ilk iddianameye istinaden yargılama yapılıp, sanığın kazanılmış hakkı nedeniyle 1 yıl hapis ve 100,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş olması, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinini sekizinci fıkrası gereği, Akçakale Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 14.05.2013 tarihli mükerrer iddianameye istinaden açılan davanın reddedilmesi ve reddedilen dava yönünden verilen kararın kazanılmış hakka konu edilememesi nedeniyle tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

B. Sanığın temyiz talebi yönünden,

1. 5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip yüklenen suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan Mahkemenin kabulünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.01.2019 tarihli ve 2018/133 Esas, 2019/44 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1382, Karar No: 2016/1845, Tarih: 16.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/1382 E.  ,  2016/1845 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk ve Gebze 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 408. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesince, UYAP sisteminden yapılan araştırmada kısıtlı adayının MERNİS adresinin “... Mah. ... Cad. .../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Gebze 1. Sulh Hukuk Mahkemesi ise, adres kayıt sistemine göre kısıtlı adayının ikamet adresinin “... Mah. ... Sok. No:... İç kapı No:... .../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... İlçe Emniyet Müdürlüğünün 04.01.2016 tarihli yazı cevabından kısıtlı adayının “... Mah. ... Sok. No:... İç kapı No:.. .../...” adresinde ikamet ettiği ve bu adresin aynı zamanda adres kayıt sisteminde kayıtlı adresi olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 16/02/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7800, Karar No: 2024/2690, Tarih: 12.03.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/7800 E.  ,  2024/2690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/155 D.İş - 2022/155

HÜKÜM/KARAR : Davalının İtirazının Kısmen Kabulü/Davanın Kısmen Kabulü

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda, Uyuşmazlık Hakem Heyetince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince itirazın kısmen kabulü ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda davalı vekilinin temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 17.11.2020 tarihinde davalıya ZMMS poliçesiyle sigortalı olup davacının yolcu olduğu araç ile dava dışı aracın karıştığı trafik kazası sonucu müvekkilinin yaralandığını belirterek sürekli iş göremezlik tazminatı için fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak 5.000,00 TL tazminatın temerrüt tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davacı vekili, talebini 89.870,30 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dosyaya sunulan maluliyet raporunun yeterli olmadığını, TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faizle hesaplama yapılması gerektiğini, hatır indirimi uygulanmasını, kusur oranının tespit edilmesi gerektiğini, temerrüt gerçekleşmediğinden faiz talep edilemeyeceğini ve vekalet ücretinin hesaplanacak miktarın beşte biri olması gerektiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kazaya karışan davacının yolcu olduğu araç sürücüsünün kazada %75 kusurlu olduğunun kabul edildiği; davacının sunduğu raporda, davacının maluliyet oranının %22 olarak tespit edildiği ve bu raporun karara esas alındığı; TRH 2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemiyle tazminatın hesaplandığı aktüer raporunun benimsendiği gerekçesiyle davanın kabulü ile 89.870,30 TL sürekli iş göremezlik tazminatının 03.06.2021 tarihinden itibaren yasal faizi ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

A. İtiraz Yoluna Başvuranlar

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili itiraz başvurusunda bulunmuştur.

B. İtiraz Sebepleri

Davalı vekili itiraz dilekçesinde; maluliyet raporunun uygun yönetmeliğe göre alınmadığını, iyileşme süresi beklenmeden rapor alındığını, TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faizle tazminat hesabının yapılması gerektiğini, hatır taşıması indirimi uygulanması gerektiğini ve vekalet ücretinin hesaplanacak miktarın beşte biri olması gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İtiraz Sebepleri

Davalı vekili itiraz dilekçesinde; maluliyet raporunun uygun yönetmeliğe göre alınmadığını, iyileşme süresi beklenmeden rapor alındığını, TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faizle tazminat hesabının yapılması gerektiğini, hatır taşıması indirimi uygulanması gerektiğini ve vekalet ücretinin hesaplanacak miktarın beşte biri olması gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Uyuşmazlık Hakem Heyetince hükme esas alınan maluliyet raporunun kaza tarihindeki yönetmeliğe uygun düzenlendiği, hesaplamanın TRH 2010 Yaşam Tablosuna göre yapıldığı, vekalet ücretinin maktu vekalet ücreti olarak verilmesinin yasaya uygun olduğu, ancak davacı hatır için taşındığından %20 indirim yapılması gerektiği gerekçesiyle davalının itirazının kısmen kabulü ile davanın kısmen kabulüne ve 71.896,24 TL sürekli iş göremezlik tazminatının 03.06.2021 tarihinden itibaren yasal faizi ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararına karşı sunduğu itiraz dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ile İtiraz Hakem Heyeti kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalı ... tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) Poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı trafik kazası sonucu yaralanıp malul kalan davacı yolcunun sürekli iş göremezlik tazminatı talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54 üncü maddesi, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 89, 90 ve 91 inci maddeleri, 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30 uncu maddesi, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere; tazminat hesabının TRH 2010 Yaşam Tablosu ve prograsif rant yöntemi ile yapılmasının içtihatlara uygun olmasına ve asliye mahkemeleri için öngörülen maktu vekâlet ücretine hükmedilmesinin doğru olmasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.