muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/11074, Karar No: 2009/1364, Tarih: 09.02.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/11074 E.  ,  2009/1364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalıdan aldığı senedinin çalındığını, mahkeme aracılığıyla iptal ettirdiğini, bu senetten kaynaklanan alacağı için yaptığı icra takibine davalının itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline %4 O icra inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıdan aldığı 17.000,00YTL'lik senedi kayıp ettiğini belirterek alacağının tahsili için yaptığı icra takibine itiraz üzerine bu davayı açmıştır. TMK 6. maddesi ve HUM K gereği davacı davasını ispatla yükümlüdür. Taraflar arasındaki uyuşmazlığın miktar ve niteliği itibariyle tanık dinletilmesi mümkün değildir. Dinlenen tanık beyanları ile hüküm kurulamaz her ne kadar davacı davalıdan aldığı senedi kayıp ettiğine ilişkin ilam ibraz etmişse de bu dava hasımsız açıldığı için ve davalının da 17.000, OO YTL'lik senet verdiğine dair kabulü olmadığından bu ilam davalı aleyhine sonuç doğurmaz. Dosyada savcılıkça dinlenme kararı gereğince tutulan telefon dinleme tutanakları mevcut ise de bu konuşmalar davacı ile davalı arasında geçmemektedir. Ayrıca davalının 17.000,OO YTL'lik senet verdiğine ilişkin, ikrarı da yoktur. Hal böyle olunca davacı ibraz etiği delillerle iddiasını ispatlayamamıştır. Ne var ki davacı delil yeminine dayandığı anlaşılmaktadır. Davacının yemin teklif edip etmeyeceği hatırlatılıp sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 9.2.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4259, Karar No: 2022/8315, Tarih: 24.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4259 E.  ,  2022/8315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 06.02.2019 tarih ve 2017/393 E.- 2019/34 K. sayılı kararın davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 19.02.2021 tarih ve 2019/1017 E.- 2021/203 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin, içecek sektöründe lider konumda bulunduğunu, "Jack Wrestler+şekil" marka ibaresini içeren içeceğin üretimini ve satışını yaptığını, ürünün reklamını yapıp yaygın satış ağı ile yurt içi ve yurt dışında tanınmışlığını arttırdığını, davalı Şirket tarafından 2016/07626 numaralı tasarım tescil başvurusuna, müvekkilinin adına tescilli marka ve tasarımları mesnet göstererek itiraz ettiğini, YİDK tarafından müvekkili itirazının reddedildiğini, alınan kararın hukuka aykırı bulunduğunu, zira dava konusu başvuru ile müvekkil tasarımlarının ayırt edilemeyecek derecede benzer olduklarını, dava konusu başvurunun yenilik ve ayırt edicilik kriterlerini sağlamadığını ileri sürerek, YİDK'in 2017/T-619 sayılı kararının iptaline ve davalı adına tescil başvurusu yapılan 2016/07626-1 sıra numaralı tasarımın tescil edilmişse hükümsüzlüğü ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini taşıdığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirket vekili, müvekkilinin başvurusuna konu tasarım ile davacı tasarımlarının benzer olmadıklarını, teneke kutu tasarımlarında bazı teknik zorunlulukların bulunduğunu, piyasada aynı türde benzer birçok tasarımın mevcut olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre somut uyuşmazlık konusu tasarımlar arasında karıştırılmaya neden olabilecek mahiyette bir benzerlik mevcut olduğu, davalıya ait 2016/07626-1 sayılı tasarımının ayırt edici nitelik taşımadığı ve yeni olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, Türk Patent YİDK'in 2017/T-619 sayılı kararının iptaline, davalı Şirket adına tescilli olan 2016/07626/1 sıra nolu tasarımın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmiş, karara karşı davalı kurum vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, dava konusu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini taşımadığı anlaşılmakla, davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Davalı kurum vekili, kararı temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı TPMK vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı TPMK'dan alınmasına, 24/11/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/36295, Karar No: 2014/3, Tarih: 13.01.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/36295 E.  ,  2014/3 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuk ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 37/1, 142/1-a-b, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay 16 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair, Hadım Asliye Ceza Mahkemesinin 21.04.2010 tarihli ve 2009/128 esas, 2010/19 sayılı kararına karşı Adalet bakanlığının 25.04.2013 gün ve 2013/6791/27358 sayılı Kanun Yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.05.2013 tarih ve 2013/156073 sayılı ihbarnamesiyle dairemize gönderilmekle incelendi.

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesinin uygulanma koşullarının yerleşik Yargıtay içtihatlarında "daha çoğunu alabilme imkanı varken daha azını almak" olarak nitelendirildiği de dikkate alındığında, suça sürüklenen çocuk ...'in, diğer suç ortakları olan suça sürüklenen çocuklar ile birlikte suçun işlendiği okula girmek suretiyle bilgisayar klavyesi ve mouse alma olanağı da olmasına rağmen sadece bir adet tel zımba ve alüminyum bant alarak dışarıya çıkmasından ibaret eyleminde, oluşa uygun şekilde hakkında 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde suça sürüklenen çocuğa ait bulunan ve aynı Mahkemece verilen 13.05.2008 tarihli ve 2008/6 esas, 2008/22 sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının da nitelikli hırsızlık suçu olması ve suça sürüklenen çocuğun nitelikli hırsızlık suçu işleme eğilimi bulunduğu kabul edilmek suretiyle hakkında 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesi uygulanmayarak yazılı şekilde fazla cezaya hükmolunmasında, keza suça sürüklenen çocuğun sabıka kaydında gözüken ve aynı Mahkemece verilen 13.05.2008 tarihli ve 2008/6 esas, 2008/22 sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının basıkaya esas olmayacağı ve suça sürüklenen çocuk hakkında yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilebileceğinin düşünülmemesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşılmış olmakla;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.12.2007 gün ve 2007/2-267 E. 2007/271 K sayılı ve 07.04.2009 gün ve 2009/8-51 E. 2009/85 K sayılı kararlarında belirtildiği gibi;

Hükümdeki her hukuka aykırılık, kanun yararına bozmanın olağanüstü yasa yolu olması ve Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 14.11.1977 gün ve 3-2 sayılı kararı uyarınca, yasa yararına bozma konusu yapılamayacak, bu kapsamda hakimlerin takdir hakları alanlarına giren ve suç işleyenler için bir hak teşkil etmeyen hususlar, bu olağanüstü yasa yoluna konu olamayacaktır.

Hükümdeki her hukuka aykırılık, kanun yararına bozmanın olağanüstü yasa yolu olması ve Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 14.11.1977 gün ve 3-2 sayılı kararı uyarınca, yasa yararına bozma konusu yapılamayacak, bu kapsamda hakimlerin takdir hakları alanlarına giren ve suç işleyenler için bir hak teşkil etmeyen hususlar, bu olağanüstü yasa yoluna konu olamayacaktır.

İnceleme konusu somut olayda mahkeme "takdir hakkını kullanarak; hırsızlık konusunu oluşturan malın değeri az olarak kabul edilsede dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuğun nitelikli hırsızlık suçunu işleme eğilimi bulunduğu anlaşılmakla hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına; her ne kadar daha önce kasıtlı suçtan dolayı mahkumiyeti yok ise de, sabıkasında görülen ve mahkememizce verilen 2008/6 E, 2008/22 K sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına konu suçun da nitelikli hırsızlık olması nedeniyle suça sürüklenen çocuğun kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurulduğunda yeniden suç işlemeyeceği hususunda mahkememizce kanaate varılamaması nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar vermiş, Adalet Bakanlığı'nca 5237 sayılı Kanunun 145. maddesinin uygulanması gerektiği ve 5231 sayılı Yasanın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilebileceği gerekçeleriyle yasa yararına bozma yasa yoluna başvurulmuştur. Mahkeme her iki konuda da takdir hakkını kullanarak anılan maddeler uyarınca uygulamama yapılmamasına karar verilmiştir. Hakime tanınan bu yetki keyfi ve sınırsız değil ise de, bu yetkinin kullanılmasındaki takdir yanılgısının olağanüstü bir yasa yolu olan, yasa yararına bozma konusu yapılması olanaklı değildir.

Açıklanan nedenlerle takdir hakkına giren konularda yasa yararına bozma yasa yoluna başvurulamayacağından, Adalet Bakanlığının yasa yararına bozma isteminin REDDİNE, 13.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27265, Karar No: 2013/30388, Tarih: 23.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/27265 E.  ,  2013/30388 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Taksirle ölüme neden olma suçundan suça sürüklenen çocuk ... Aslanseven hakkında yapılan yargılama sırasında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3, 4, 5 ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 25 ve 27. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Denizli Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin (Çocuk Mahkemesi sıfatıyla) 17/12/2012 tarihli ve 2012/729-785 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Denizli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/02/2013 tarihli ve 2013/121 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi:

Dosya kapsamına göre, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 27. maddesinin 1. fıkrasında çocuk mahkemelerinin yargı çevresinin, kurulduğu il ve ilçenin mülki sınırlarıyla belirleneceğinin düzenlendiği, aynı maddenin 2. fıkrasında ise, çocuk ağır ceza mahkemeleri yönünden farklı bir düzenleme yapılıp bu mahkemelerin yargı çevresinin, bulundukları il merkezi ve ilçeler ile bunlara adli yönden bağlanan ilçelerin idari sınırları olduğunun hükme bağlandığı, bu şekilde çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerinin yargı çevresinin farklı düzenlemelere tâbi tutulduğu, çocuk mahkemelerinin yargı çevresinin, kurulduğu il ve ilçenin mülki sınırlarıyla belirlenmesi karşısında, il merkezi veya ilçe merkeziyle sınırlı yargı çevresine sahip bulunduklarında tereddüt bulunmadığı, aksi halde çocuk ağır ceza mahkemeleri için ayrı bir düzenleme yapılmasının bir anlamının olmayacağı, yasada ayrı ayrı düzenleme yapıldığı halde çocuk ağır ceza mahkemeleri için öngörülen yargı çevresinin çocuk mahkemeleri için de geçerli olduğundan söz edilemeyeceği, anılan maddenin 3. fıkrasında ise coğrafi durum ve iş yoğunluğu göz önünde tutularak çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerinin yargı çevresinin belirlenmesine veya değiştirilmesine Adalet Bakanlığının önerisi üzerine Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca karar verileceğinin düzenlenmesi ve Denizli Çocuk Mahkemesinin yargı çevresini genişleten herhangi bir kurul kararının da bulunmaması karşısında, yargı çevresinin ilçeleri de kapsayacağı şeklinde yorum yapılmasının mümkün bulunmadığı gözetilmeden itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 11.10.2013 gün ve 94660652-105-20-6477-2013/15549/63225 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.11.2013 gün ve 2013/345125 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Denizli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/02/2013 tarihli ve 2013/121 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23007, Karar No: 2019/20787, Tarih: 11.11.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/23007 E.  ,  2019/20787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bır kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkili şirketin ... şubesinde tek çalışan olduğunu, iş ahlakına ve mesleki gizlilik koşullarına aykırı hareket ettiğini, ... Şubesinin kapatılacağının 3 ay öncesinden davacıya bildirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının ulusal bayram genel tatil ve fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

2-Taraflar arasında davacının ulusal bayram genel tatil ve fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.Ulusal bayram genel tatil ücret alacağı bakımından da aynı ilkeler geçerlidir.Somut olayda; davacı ulusal bayram genel tatil günleri çalıştığını, kış aylarında 08.30-19.00 arası yazın ise 08.30-20.00 arası çalışması sebebi ile fazla çalışma yaptığını iddia etmiştir. Davalı tanıkları davacının 08.30-18.00 saatleri arasında çalıştığını, dini ve milli bayramlarda çalışmadığını, beyan etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda 02.05.2011- 30.06.2013 tarihleri arası davacının fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücret alacakları davacı tanık beyanları esas alınarak dini bayramlarda bir gün ve milli bayramlarda çalıştığı ayrıca kışın 08.00-19.00 saatleri arası ara dinlenme düşülerek haftalık 15 saat, yaz ayları ise 08.00-20.00 arası ara dinlenme düşülerek haftalık 18 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek davacı talebi aşılmak sureti ile yapılan hesaplama mahkemece hüküm altına alınmış ise de hatalı olmuştur. Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıklarından biri davacı ile birlikte 1986 ve 1987 yılından 2008 yılına kadar, diğeri ise 2012 yılının Şubat ayından 2013 eylül ayına kadar birlikte çalıştığını beyan etmiş olup; tanıklar ancak kendi çalışma dönemlerindeki çalışma şekli ile ilgili bilgi sahibi olabilirler ve tanıklıklarına ancak kendi çalışma dönemleri ile sınırlı olarak itibar edilebilir. Bu durumda; tanıkların davalı işyerinde çalışma sürelerini gösteren Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtları temin edilmeli, davacı ile birlikte çalıştıkları sürelerle ve işe giriş saati yönünden davacı talebi ile bağlı kalınarak diğer dönemlerde davalı tanık beyanlarına göre talep konusu alacaklar konusunda bir değerlendirme yapılmalıdır. Yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.Sonuç:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.11.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1415, Karar No: 2019/10479, Tarih: 22.10.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/1415 E.  ,  2019/10479 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2, 4, 53/6, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesinin uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 6 ve 7 nolu bendi çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi yollamasıyla 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine, TCK‘nun 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11227, Karar No: 2018/1846, Tarih: 27.02.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/11227 E.  ,  2018/1846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

1-Mahkemece verilen 27/05/2016 tarihli ek karar ile Davalılar... Ltd. Şti ile ... vekilininin süresi içerisinde temyiz nispi harcı ile temyiz masrafını yatırmadığından temyiz talebinin reddine karar verilmiş ise de; dosya kapsamında ek kararın iş bu davalılar vekiline tebliğine dair belgeye rastlanılmamakla, mahkemece verilen ek kararın davalılar ... Ltd. Şti ile ... vekiline tebliğ edilerek, tebliğ parçasının dosyaya eklenmesi ve ek kararın temyizi için yasada belirtilen süre geçtikten sonra, dosyanın dairemize gönderilmesi,

2-Nisbi harca tabi davalarda, 10.5.1965 gün ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince hükmü temyiz eden davalının temyiz başvuru harcı ve ilam harcının 1/4'nü ( nispi temyiz karar harcı) peşin olarak yatırması gerekir

Yerel Mahkeme kararının davalılar ... Ltd. Şti ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi nedeniyle her bir davalı için nispi temyiz karar harcı ile temyiz yoluna başvurma harcının ayrı ayrı yatırılması gerekirken, sadece Davalı ...Ltd. Şti yönünden temyiz yoluna başvurma harcı ile nispi temyiz karar harcı tahsil edildiği, temyiz eden davalı ... yönünden ise harç yatırılmadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece temyiz harçları eksik yatırılan Davalı ... yönünden, nispi temyiz karar harcı ile temyiz yoluna başvurma harcı yatırıldığına ilişkin varsa bu harçların yatırılmış olduğuna dair makbuzun dosyaya eklenmesi, harcın yatırılmamış olması durumunda ise, H.U.M.K'un 434. maddesi (6100 sayılı HMK'nın 344. m) uyarınca davalı vekiline mehil verilmesi, süresi içinde harç ikmal edildiği takdirde dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere geri gönderilmesi, süresi içinde harç yatırılmadığı takdirde harç yatırılmayan davalı yönünden kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilip, ek karar tebliğ edilmesi, ek kararın temyizi için yasada belirtilen süre geçtikten sonra, tebliğ parçasının dosyaya eklenerek temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmek üzere

3- Davalı ...’nın birleşen davanın açıldığı tarihte reşit olduğu anlaşılmakla, iş bu davacı tarafından davacı vekillerine verilmiş olan vekaletnamenin temin edilerek dosyaya eklenmek üzere

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.02.2018 gününde oybirliğiyle karar