muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/11063, Karar No: 2024/12884, Tarih: 04.12.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/11063 E.  ,  2024/12884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/602 E., 2017/346 K.

SUÇ : Basit tehdit

HÜKÜM : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-2. cümlesinde düzenlenen tehdit suçundan, Kütahya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.07.2017 tarihli ve 2016/602 Esas, 2017/346 Karar sayılı kararı ile beraat kararı verildiği, katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 22.11.2017 tarihli ve 2017/3157 Esas, 2017/3201 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, katılan vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz istemi üzerine, Kütahya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.10.2019 tarihli, 2016/602 Esas, 2017/346 Karar sayılı ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, iş bu ek karara karşı katılan vekilinin temyiz yoluna başvurması üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.11.2020 tarihli yazısına binaen, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 19.01.2021 tarihli ve 2017/3157 Esas, 2017/3201 Karar sayılı ek kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 296/1. maddesi uyarınca katılan vekilinin temyiz talebinin reddine karar verildiği, iş bu ek kararın katılan vekiline 25.01.2021 tarihinde usule uygun tebliğ edilmesine karşı yasal süre içerisinde yasa yoluna başvuruda bulunulmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Katılan vekilinin, Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz istemi üzerine, Kütahya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.10.2019 tarihli ve 2016/602 Esas, 2017/346 Karar sayılı ek kararının yok hükmünde olduğu, bu konuda karar vermeye yetkili İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 19.01.2021 tarihli ve 2017/3157 esas, 2017/3201 Karar sayılı ek kararının katılan vekiline tebliğ edilmesine rağmen katılan vekili temyiz başvurusunda bulunmadığından, dosyanın Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle incelenmeksizin İADESİNE,

Dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

04.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6441, Karar No: 2015/8926, Tarih: 07.04.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/6441 E.  ,  2015/8926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 09/12/2014 tarih, 2014/23025 Esas - 2014/29737 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :Alacaklı tarafından borçlu hakkında yapılan genel haciz yolu ile takipte, şikayetçi icra kefili ... icra mahkemesine başvurusunda, icra takibinin kesinleşmesinden sonra oluşan zamanaşımı nedeni ile İİK'nun 71 ve 33/a maddesi uyarınca icranın geri bırakılmasını istemiş, mahkemece istem yazılı şekilde reddedilmiştir.İİK'nun 38. maddesine göre, icra dairesindeki kefaletler, ilam mahiyetini haiz belgelerden olup, ilamların icrası hakkındaki hükümlere tabidir. İİK'nun 39. maddesine göre de ilama müstenit takip, son muamele tarihi üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrar.

Takip dosyasının incelenmesinde, şikayetçi ...'in 31.05.2002 tarihinde icra kefili olduğu anlaşılmıştır. Ancak alacaklı vekili tarafından 02.11.2009 tarihinde borçluların taşınmazlarının haczini talep ettiği, yine 28.11.2006 tarihinde de alacaklı vekili tarafından tüm borçlular için banka hesaplarının haczi yönünden talepte bulunduğu ve her iki talebinde zamanaşımını kesen sebeplerden olduğu anlaşılmıştır.

Bu halde icra kefili için öngörülen on yıllık zamanaşımı dolmadığı anlaşılmakla şikayetin reddine ilişkin mahkeme kararının onanması gerekir iken sehven bozulduğu anlaşılmakla, Dairemizin bozma kararının kaldırılarak, mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ : Alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 09.12.2014 tarih ve 2014/23025E., 2014/29737 K. sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, ... 15. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 12.06.2014 tarih ve 2014/450 E., 2014/559 K. sayılı kararının yukarıda açıklanan nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK'nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 07/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3689, Karar No: 2006/6444, Tarih: 13.07.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/3689 E.  ,  2006/6444 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nafaka hükümlerine uymamak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda; 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair İNEGÖL İcra Ceza Mahkemesinden verilen 01/06/2005 gün ve 2642 esas 3271 karar sayılı ek kararını havi dosya tetkik olundu.

CMK’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 24.05.2006 gün ve 22036 sayılı yazılı emirlerine müsteniden ihbar ve evrak Yargıtay C.Başsavcılığının 05.06.2006 gün ve 2006/120218 sayılı tebliğnamesi ile dairemize gönderilmekle incelendi ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Yazılı emre dayanan ihbarnamede; tüm dosya kapsamına göre, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun’la değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 344. maddesindeki yaptırım, tazyik hapsi olarak belirlenmiş ise de aynı tarihte yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5349 sayılı Kanun’la değişik 7. maddesi 1. fıkrasında, “Kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idari para cezasına dönüştürülmüştür” şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiş olması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7. maddesi nazara alındığında, 5252 sayılı kanunun 7. maddesi 1. fıkrasındaki hükmün sanık lehine olduğu cihetle, sanık hakkında idari para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde tazyik hapsine karar verilmesinde,

Kabule göre de sanığın nafaka borcunu ödememek eyleminden dolayı 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun “Hükmün gerekçesinde ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar” başlıklı 232. maddesinin 6. fıkrasında “Hüküm fıkrasında, 223 üncü maddeye göre verilen .... ceza miktarının...tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir” şeklinde açıkça gösterilmesi gerekir” şeklindeki düzenleme karşısında mahkemesince infazda tereddüt oluşturacak şekilde mahkumiyete esas sürenin net olarak belirtilmemesinde isabet görülmediği belirtilerek anılan hükmün 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumuna işaret edilmiştir.

Yazılı emre dayanan ihbarnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden İnegöl İcra Ceza Mahkemesinin 2004/2642 esas 2004/3271 karar sayılı ek kararının BOZULMASINA,

Bozma üzerine 5271 sayılı CMY 309/4-d maddesi gereğince yeniden uygulama yapılması gerektiğinden;

Sanık ...’nin 5349 sayılı yasa ile değişik 5252 sayılı yasanın 7., 5237 sayılı TCK’nın 52/2 maddeleri dikkate alınarak 10 gün karşılığı idari para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığa verilen cezanın günlüğü takdiren 20,00 YTL’den hesaplanarak, sonuç olarak sanığın 200,00 YTL idari para cezasıyla cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, 13.07.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7343, Karar No: 2012/13122, Tarih: 18.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/7343 E.  ,  2012/13122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazların bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazların bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Mahkemece üç kez keşif yaptırılarak düzenlenen 1. ve 3. bilirkişi raporlarının ortalamasına göre karar verilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporları hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmazlar arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. Fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazların eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan, şehir merkezine uzak mesafede, ... Beldesinde bulunan dava konusu taşınmazlara şehir merkezinden emsal alınıp ve bilirkişi raporlarının ortalaması alınmak suretiyle değer biçilmiştir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmazlara yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Değerlendirme dava tarihine göre yapıldığından, dava dilekçesinde talep edilen miktara dava tarihinden faize hükmedilmesi gerekirken, daha önceki el atma tarihinden faiz başlatılması,

3- Dava konusu taşınmazlardan 2511 parselin, kamulaştırmasız el atılan bölümü için tapusunun iptali ile yol olarak tapudan terkinine karar verilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde davacıya iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 18.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2349, Karar No: 2018/8067, Tarih: 05.09.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/2349 E.  ,  2018/8067 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek bu bedellerin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, karar verilmesine yer olmadığına ve davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ...... gereğince 15.570,04 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş olup, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir. Davacı tarafından, davalıdan kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, perakende satış hizmeti ve sayaç okuma bedellerinin tahsilinin talep edildiği davada, “konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına” dair karar verilmesi, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişikliğinin bir sonucudur. Bu itibarla, dava açıldığı tarihte, yapılan yasa değişikliği henüz ortada bulunmadığından, dava tarihi itibariyle davacının dava açmakta haklı olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

./..

-2-

O halde; mahkemece, dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verildikten sonra davacı yararına maktu vekalet ücreti takdirine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde nispi vekalet ücretine karar verilmesi doğru görülmemiştir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün 5. maddesindeki “15.570,04 TL” rakamının hükümden çıkarılarak yerine “2.100,00 TL” rakamının yazılmasına, hükmün davalı yararına düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2016/5920, Karar No: 2016/8124, Tarih: 30.03.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/5920 E.  ,  2016/8124 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit yaralama suçundan sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2,62 ve 52. maddeleri uyarınca 2.100,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 09/06/2015 tarihli ve 2014/745 esas, 2015/483 sayılı kararına karşı ...Bakanlığı'nın 16.02.2016 tarih ve 2015/15070 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 04.03.2016 tarih ve 2016/77525 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında katılan sanık ...'ya karşı gerçekleştirdiği sabit görülen kasten yaralama eylemine ilişkin, kısa kararda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunumun 86/2 ve 62. maddeleri gereğince hükmedilen 100 gün karşılığı adli para cezasının aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden paraya çevrilmesi sureti ile neticeten sanığın 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği halde, gerekçeli kararda sanık hakkında hükmolunan 100 gün karşılığı adli para cezasının günlüğü 21,00 Türk lirası üzerinden paraya çevrilmek sureti ile 2.100,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilerek, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılıp, sanık hakkında fazla ceza tayin olunmasında; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

... Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden;... Asliye Ceza Mahkemesinin 09/06/2015 tarihli ve 2014/745 esas, 2015/483 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4.maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA; sanık hakkında TCK'nin 86/2, 62. maddelerinin uygulanması sonucu hükmedilen 100 gün adli para cezasının TCK'nin 52/2. maddesi gereğince günlüğü takdiren 20 TL'den olmak üzere 2.000,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 30.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4448, Karar No: 2015/2100, Tarih: 23.06.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/4448 E.  ,  2015/2100 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

04.06.2013 tarihli mazeret dilekçesinde sanıktan şikayetçi olduğunu bildiren müşteki vekilinin 17.09.2013 tarihli temyiz dilekçesinin katılma talebi olarak kabulu ile katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 23.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/388, Karar No: 2012/3144, Tarih: 21.03.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/388 E.  ,  2012/3144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MARMARİS 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/06/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı adına kayıtlı bulunan dava konusu taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, söz konusu kısmın tapu kaydının iptaline ve varsa üzerindeki muhdesatın kal'ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı tarafından Muğla İdare Mahkemesi'nde kıyı kenar çizgisinin iptali için dava açıldığı ve dava konusu işlemin taşınmaza ilişkin bölümünün iptaline karar verilip kesinleştiği, davacının dayanak yapacağı hukuka uygun bir kıyı kenar çizgisinin kalmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiasına dayalı olarak Hazine tarafından açılan tapu iptali isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; idarece belirlenen kıyı kenar çizgisinin idari yargı yerinde açılan dava sonucu iptaline karar verildiği görülmektedir.

Mahkemece anılan hususa değinilerek dava reddedilmiştir.

Oysa; son kez yürürlüğe giren 362l sayılı Kıyı Kanunu'nun "kıyı kenar çizgisini"belirleme yöntemine ilişkin 5 ve 9.maddeleri, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı kapsamı dışında bırakılmış; anılan kanun maddesinin uygulanmasına yorum getiren ve görülmekle olan davalarda dikkate alınması zorunlu bulunan 28.ll.l997 gün ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararın da "kural olarak, mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisi belirlenmesi görevinin adli yargıya ait olduğuna;ancak 362l sayılı Kıyı Kanunu'nun 9.maddesi uyarınca idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve yazılı bildirime rağmen yasal süresinde idari yargıya başvurulmaması nedeniyle yargı yolunun kapanmış olması veya idare tarafından verilip kesinleşmiş karar bulunması durumlarında, bunlara uygun şekilde kıyı kenar çizgisinin adli yargı tarafından saptanması gerektiğine" işaret edilmiştir.

Hal böyle olunca; öncelikle idare tarafından 362l sayılı Kanunun 9.maddesi hükmüne göre "kıyı kenar çizgisi" haritasının düzenlenip, düzenlenmediği araştırılmalı, ondan sonra, üç jeolog veya jeoloji mühendisi veya yüksek mühendisinden oluşturulacak uzman bilirkişi kurulu ve Tapu Fen Memuru aracılığıyla yerinde keşif yapılmalı; harita düzenlendiğinin ve yukarıda değinilen İçtihadı Birleştirme Kararı'nda belirtildiği şekilde işlem gördüğünün, böylece davanın taraflarını bağlayan bir içerik kazandığının anlaşılması durumunda"kıyı kenar çizgisi" idarenin düzenlendiği harita ya değer verilerek saptanmalıdır. Harita düzenlenmediğinin yada düzenlenip de 5/3 Sayılı Kararda yazılı olduğu gibi bizzat bildirim yapılmadığının veya ilanen bildirime karşın, idari yargıya başvurulmadığının ortaya çıkması halinde ise, kıyı kenar çizgisi, bilimsel verilerden ve düzenlenmiş olmakla birlikte bağlayıcılık niteliğini kazanamamış haritadan delil olarak yararlanılarak belli edilmeli belirlenen çizgi tapu fen memuru sıfatını taşıyan uzman bilirkişinin krokisine infazda kuşkuya yer bırakmayacak biçimde yansıtılmalı ve sonucuna göre bir karar verilmeli; yargılama masrafları yönünden de 6099 sayılı Yasa hükümleri gözetilmek suretiyle hüküm kurulmalıdır.

Hazinenin temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11788, Karar No: 2023/559, Tarih: 23.02.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/11788 E.  ,  2023/559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.04.2016 tarih ve 2014/1538 E., 2016/771 K. sayılı kararı ile; sanıklar ..., ..., ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 50/1.a ve 52 nci maddenin ikinci fıkrası gereğince tayin edilen 4 yıl hapis cezasının, günlüğü 30,00 TL'den paraya çevrilmesi sonucu neticeten 43.800,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 21.11.2020 havale tarihli ve 2016/311076 sayılı, eksik kovuşturma gerekçesine dayanan bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar Müdafiinin Temyiz Sebepleri;

1. Usule ilişkin nedenlerden kararın açıkça hukuka aykırı olduğuna, suçun unsurlarının oluşmadığına,

ölenin inşaatta çalışmadığına,

2. Sanık ...'nin şirkette idarici vasfında olmadığına, diğer sanıkların da öleni işe almadıklarına,

3. Sanıkların ayrı ayrı beraatlerine karar verilmesi gerekirken, üst hadden teşdiden ceza verilmesinin yasaya aykırı olduğuna,

4. İnşaatın şantiye şefi ...'nun idaresinde olduğuna, onun da öleni işe almadığına, kayıtlarda da bu ismin gözükmediğine,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemenin Kabulü

1. Olay tarihinde ölen ...'nin ... İnşaat isimli şirkete ait inşaat alanında çalışırken tanıklardan Ş.E.'nin yüklediği kumlu kollu asansörü 4. kata çektiği sırada, ölenin çalıştığı asansör ile birlikte zemine düşmesi sonucu öldüğü, dosya kapsamında mevcut sanıklar adına sunulan vekaletnameye ait 25.06.2013 tarihli imza sirkülerinde, sanıklar ... ve ...'ün ... Mimarlık Kuyumculuk Ltd. Şti'nin ortakları ve aynı zamanda şirket müdürleri olduğu, ...'un da şirket ortağı olduğu anlaşılmaktadır.

2. Maktulün kesin ölüm sebebini belirleyen, Adli Tıp Kurumu ... Grup Başkanlığına ait 19.01.2015 tarihli otopsi raporunda, kişinin ölümünün yüksekten düşme ile oluşması mümkün beyin kanaması sonucu meydana geldiğinin belirlendiği görülmektedir.