muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7298, Karar No: 2024/8890, Tarih: 20.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/7298 E.  ,  2024/8890 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/19 E., 2024/1402 K.

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bergama 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2022/771 E., 2023/670 K.

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesine davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı (anne) vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı (anne) vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı (baba) vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların boşanması sırasında müvekkilinin bulunduğu psikolojik yıkım ve hukuki bilgisizliği nedeniyle davalının açtığı ve hazırlattığı anlaşmalı boşanma davasında oğulları ile kanunun hak gördüğü sınırın çok altında kişisel ilişki tesisine de razı olmak zorunda kaldığını, çocuklarının duygusal ve fiziksel gelişiminde yeniden tesis edilecek kişisel ilişkinin üstün yararı bulunması ve babalık duygularının tatmin edilmesi gerekliliğini belirterek çocuklar ile baba arasında daha uzun süreli kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesine talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı (anne) vekili cevap dilekçesinde özetle; boşanma davası neticesinde hükmedilen kişisel ilişkinin yeterli olduğunu, müvekkilinin çocuklarının davacıya göstermesi hususunda herhangi bir zorluk çıkarmadığını, babanın ikametleri yakın olmasına rağmen çocukları görmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dinlenen tanık beyanlarında, babanın çocukları ile görüşemediği, çocukların annelerine ağlayarak gittiği, babalarına geldiklerinde mutlu oldukları, davalının yeni bir evlilik yaptığı hususları aldırılan uzman raporunda, çocukların babaları ile saygı, güven, ruhsal ve zihinsel olarak faydalarına olacağının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulü ile tarafların ortak çocukları olan ... ve ... ile baba arasında; her ayın ilk ve üçüncü Cumartesi günü saat 10.00'dan ertesi gün saat 18.00'e kadar, dini bayramların (Ramazan ve Kurban bayramları) ikinci günü saat 10.00-18.00 arası,babalar günü saat 10.00'dan 18.00'e kadar, 1 Temmuz günü saat 10.00'dan 1 Ağustos günü saat 10.00'a kadar, okulların yarıyıl (sömestr) tatilinin ilk haftası Pazartesi günü saat 10.00'dan aynı haftanın Cumartesi günü saat 18.00'e kadar kişisel ilişki tesisine ve çocuklar üzerinde 5395 Sayılı kanun uyarınca danışmanlık tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı (anne) vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı (anne) vekili istinaf dilekçesinde özetle; boşanma protokolünde belirtildiği şekilde dahi çocukları görmeyen babanın davasının reddi gerektiğini, kararın ödül mahiyetinde olduğunu belirterek davanın kabulü yönünden kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dinlenen tanık beyanları alınan sosyal inceleme raporuna göre; ilk derece mahkemesince, kararda yazılı olduğu şekilde dosyadaki belgelere, kararın dayandığı hukuku ilişkinin nitelendirilmesi ile delillerin takdirinde ve uygulanan usul ve hukuk kurallarında bir yanlışlık görülmediğinden davalının istinaf talebinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı (anne) vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı (anne) vekili özetle; Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı olduğunu belirterek istinaf sebeplerini tekrarla davanın kabulü yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı baba ile ortak çocuk arasında yeniden düzenlenen kişisel ilişkinin isabetlli olup olmadığı olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanunun'un 323 üncü maddesi. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 12 nci maddesi. Çocuk Haklarına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 3 üncü ve 6 ncı maddeleri. 6100 sayılı Kanun'un 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı anne vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15932, Karar No: 2014/11665, Tarih: 09.06.2014

**6. Ceza Dairesi         2013/15932 E.  ,  2014/11665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanık ... savunmanı tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; sanık ... savunmanının mazereti nedeniyle "başka duruşmalarının olması nedeniyle" duruşmaya katılamayacağını telgrafla bildirdiğinden, adı geçen sanık yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunarak gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanık ... ve sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 09.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1212, Karar No: 2024/7034, Tarih: 30.10.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/1212 E.  ,  2024/7034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2046 E., 2022/1116 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Kısmi red, kısmi onama

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 25.04.2022 tarihli ve 2019/2046 Esas, 2022/1116 Karar sayılı kararının, katılanlar vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında ayrıntıları açıklandığı üzere 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 295/1. maddesinde yer verilen; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme gereği, katılanlar vekiline "Gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesinde belirtilen 7 günlük kanunî sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren

gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere Dairemize iade edilmek kaydıyla dava dosyasının Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 30.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6465, Karar No: 2011/6713, Tarih: 06.06.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/6465 E.  ,  2011/6713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BANAZ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/07/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı babası A...’nin maliki olduğu 1115 ve 1640 parsel sayılı taşınmazları, davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu iptal ve mirasçılar adına tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, satışın bedeli karşılığında yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, hak düşürücü sürenin geçtiği ve iddianın kanıtlanamadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tüm mirasçılar adına tescil isteğine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, tarafların miras bırakanı A.’nin maliki olduğu 1640 parsel sayılı taşınmazı 29.03.1982 tarihinde, 1115 parsel sayılı taşınmazı 15.02.1983 tarihinde davalı oğlu E.’e satış suretiyle temlik ettiği, murisin 1992 yılında öldüğü, davacı tarafça anılan temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu iddiası ile 1993 yılında eldeki davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; miras bırakanın dava konusu iki taşınmazı ve özellikle bizzat oturduğu evi davalıya satması için makul ve inandırıcı nedenler gösterilmediği, davalının miras bırakan ile birlikte oturdu ve çiftçilikle uğraştığı, temlik sırasında akitte gösterilen bedel ile gerçek değer arasında açık ve aşırı fark bulunduğu, dosyaya yansıyan ve kolluk kuvvetlerine intikal ettiği anlaşılan belgelerden miras bırakan ile davacı arasında temlik tarihinden önceki dönemde anlaşmazlıklar olduğu, bu nedenle murisin davacıya muğber olduğu ve davalıyı tercih ettiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda, belirtilen somut olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Öte yandan, çekişmeli taşınmazların temlikleri 1982 ve 1983 tarihlerinde parsel kaydı üzerinden yapılmış, muris 1992 tarihinde ölmüştür. 3402 Sayılı Kanun’un 12/3. maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin uygulanabilmesi için, temlikin kadastrodan önce yapılmış olması ile birlikte, miras bırakanın yine kadastrodan önce ölmesi ve kadastro tespitinden kesinleşmesinden itibaren 10 yıldan fazla bir sürenin geçmiş olması şarttır. Oysa somut olayda yukarıda değinildiği üzere temlikler kadastrodan sonra yapılmıştır.

Kabule göre de, mahkemece terditli olarak ileri sürülen tenkis isteği hakkında hem usulden hem esastan davanın hükme bağlanmış olması da doğru değildir.

Hal böyle olunca, yukarıda ayrıntılı olarak izah edildiği üzere, muvazaa iddiasının kanıtlanmış olduğu gözetilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve olaya uygun olmayan gerekçelerle davanın reddine karar verilmiş olması isabetsizdir.

Davacının temyiz itirazının kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 06.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13194, Karar No: 2011/13346, Tarih: 21.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/13194 E.  ,  2011/13346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ-YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmaz ve .... yüzeyini davalının çeşitli muhdesatlar yapmak ve kullanmak suretiyle işgal ettiğini ileri sürüp kıyı vasfındaki alana ve deniz yüzeyine yönelik elatmasının önlenmesi ve üzerindeki muhdesatların yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalıya ait muhtesatların kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının keşfen belirlendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün (6100 sayılı HMK.'nın geçici 3/2. maddesi gereğince) ONANMASINA, aşağıda yazılı 480.20.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 21.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21735, Karar No: 2013/21003, Tarih: 23.09.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/21735 E.  ,  2013/21003 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : TCK'nın 134/1-2. cümlesi, 43/1-2, 62/1, 51/1-3, 54. maddeleri gereğince mahkumiyet

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve dosya kapsamına göre; Devlet Hastanesinde laboratuvar teknisyeni olarak çalışan sanığın, bayan çalışanların kıyafetlerini değiştirmek için kullandıkları dinlenme odasında bulunan kanepe üzerine, çantasına dik olarak dayayıp, bıraktığı kamera sistemi çalışır durumdaki cep telefonuyla, 2007 yılı Mayıs ayında katılan ...'nin ve aynı yıl Temmuz ayında katılan ...'nın, ancak rızaları kapsamında paylaşabilecekleri fiziksel mahremiyetlerine ilişkin görüntülerini kaydettiği, 31.08.2007 günü de, aynı mahiyette görüntü elde etmek amacıyla ve aynı şekilde cep telefonunu odada bırakan sanığın, katılanlar Bilgin ve Dudu'nun gizli çekim yapıldığını fark etmeleri nedeniyle görüntülerini kaydedemediği olayda, eylemlerin gerçekleştirilme şekli, yeri, eylemler arasındaki zaman dilimi ve dosya kapsamına göre, sanığın katılanlar ...'ya yönelik eylemlerinden dolayı TCK'nın 134/1-2. cümlesi gereğince iki defa; diğer katılanlar Bilgin ve Dudu'ya yönelik teşebbüs aşamasında ve zincirleme suç hükümleri kapsamında kalan eylemlerinden dolayı TCK'nın 134/1-2. cümlesi, 35, 43/2 yollamasıyla 43/1. maddeleri gereğince cezalandırılması gerekirken, sanığın katılanlara yönelik eylemlerinin tamamı zincirleme suç kapsamında değerlendirilerek, sanık hakkında TCK'nın 134/1-2. cümlesi, 43/1-2. maddeleri gereğince mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle sanığa eksik ceza tayini; ayrıca, TCK'nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütler nazara alınarak, aynı Kanunun 3/1. maddesi gereğince işlenen fiillerin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmedilmesi gerekirken, temel cezanın asgari hadden tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından, TCK'nın 53/3. maddesinde, “...Mahkûm olduğu hapis cezası ertelenen hükümlü hakkında birinci fıkranın (e) bendinde söz konusu edilen hak yoksunluğunun uygulanmamasına karar verilebilir.” ve aynı maddenin 4. fıkrasında, “Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş...kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz.” düzenlemelerine yer verilmiş olup, hakkında hükmedilen 1 yıl 3 ay hapis cezası ertelenen sanık hakkında, kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53/1-a, b, c, d maddesinde öngörülen hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19.03.2013 tarih, 2012/2-1500-2013/95 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, güvenlik tedbiri niteliğindeki bu hususun, kazanılmış hakka konu olmaması nedeniyle, infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirildiğinden, bozma sebebi olarak görülmemiş; sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmamasına yönelik mahkemenin takdirinde dosya kapsamına göre bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bu sebeple bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin savunma haklarının kısıtlandığına, eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiğine, sübuta ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 23.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4405, Karar No: 2017/7314, Tarih: 31.10.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/4405 E.  ,  2017/7314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık ... hakkında defter ve belgeleri gizleme suçundan açılan kamu davası nedeniyle mahallinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

1- Sanıkların “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarını işledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; sanıkların sahte fatura düzenlemedikleri yönündeki savunmaları, 01.06.2007 tarih, VDENR-2007- 484/178 sayılı vergi tekniği raporunda, .... Ltd. Şti’nin kuruluş işlerini vekaleten ... isimli şahsın takip ettiğinin belirtilmesi, sanık ...’in, atılı suçun mali müşavir ... tarafından işlendiğini beyan etmesi, dosya içerisinde fatura aslı ya da suretinin bulunmaması, sahte fatura düzenlemek suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, 2005 ve 2006 takvim yılında düzenlendiği iddia olunan faturaların dosya içerisinde bulunmadığının anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; 2005 ve 2006 takvim yılına ait fatura asıl ya da örneklerinden de kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, suça konu faturaları kullananlar tespit edilerek, bu şirket veya şahıslar hakkında varsa düzenlenen vergi raporlarının, karşıt inceleme tutanaklarının aslı veya onaylı örnekleri getirtilerek, yetkililer hakkında sahte fatura kullanmak suçundan dava açılıp açılmadığı, açılmışsa akibeti araştırılıp, dava dosyaları celp edilip özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, ... isimli şahsın CMK'nın 48. maddesine göre tanık sıfatıyla dinlenmesi, suça konu faturaları kullananların tespiti ile sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulması, gerekirse faturalar üzerindeki imza ve yazıların sanıklara ait olup olmadığına yönelik bilirkişi incelemesi yaptırılarak, sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 31.10.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.