muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2974, Karar No: 2022/109, Tarih: 11.01.2022

Davalı TEİAŞ vekili temyiz dilekçesinde özetle; Kurumun kazada kusurlu olmadığını, hesap raporunun hatalı olduğunu, hükmedilen manevi tazminatın fazla olduğunu, Mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu beyanla kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

V- İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dava, 03/04/2014 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu vefat eden sigortalının yakınlarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Taraflar arasında kusurun aidiyeti ve oranı noktasında uyuşmazlık bulunduğu anlaşılmaktadır. Bilindiği üzere 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 74. maddesi hükmü gereğince, hukuk hâkimi kesinleşen ceza mahkemesi kararındaki maddi olgu ile bağlıdır. Ceza mahkemesi kendine has usuli olanakları nedeniyle hükme esas aldığı maddi olayların varlığını saptamada daha geniş yetkilere sahiptir. Bu nedenle, hukuk hâkiminin, ceza hâkiminin fiilin hukuka aykırılığını ve illiyet bağı saptayan maddi vakıa konusundaki kabulü ve ceza mahkemesinin kabul ettiği olayın gerçekleşme şekli diğer bir deyişle maddi vakıanın kabulü konusunda kesinleşmiş olan bir mahkûmiyet veya maddi vakıa tespiti yapan beraat hükmüyle bağlı olacağı hem ilmi (Prof Dr. Kemal Gözler, "Res Judicata’nın Türkçesi Üzerine", ... Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 56, Sayı 2, 2007, s.45-61) hem de kökleşmiş kazai içtihatlarla benimsenmiş bulunmaktadır.

Öte yandan, insan yaşamının kutsallığı çevresinde işverenin, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77. maddesinin açık buyruğu iken, 4857 sayılı Kanun'un 77. ve devamı bir kısım maddeleri 30.06.2012 tarih ve 28339 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 37. maddesiyle, 01.01.2013 tarihinde yürürlüğe girmek üzere yürürlükten kaldırılmış olup, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu, işverenin sağlık ve güvenlik önlemlerini alma yükümünü daha ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir.

Buna göre, 6331 sayılı Kanun’un "İşverenin Genel Yükümlülüğü" kenar başlıklı 4. maddesinde:

"İşveren, çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü olup bu çerçevede;

a)Mesleki risklerin önlenmesi, eğitim ve bilgi verilmesi dahil her türlü tedbirin alınması, organizasyonun yapılması, gerekli araç ve gereçlerin sağlanması, sağlık ve güvenlik tedbirlerinin değişen şartlara uygun hale getirilmesi ve mevcut durumun iyileştirilmesi için çalışmalar yapar.

b)İş yerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerine uyulup uyulmadığını izler, denetler ve uygunsuzlukların giderilmesini sağlar.

c)Risk değerlendirmesi yapar ve yaptırır.

ç)Çalışana görev verirken, çalışanın sağlık ve güvenlik yönünden işe uygunluğunu gözönüne alır.

d)Yeterli bilgi ve talimat verilenler dışında ki çalışanların hayati ve özel tehlike bulunan yerlere girmemesi için gerekli tedbirleri alır." hükmü düzenlenmiştir.

b)İş yerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerine uyulup uyulmadığını izler, denetler ve uygunsuzlukların giderilmesini sağlar.

c)Risk değerlendirmesi yapar ve yaptırır.

ç)Çalışana görev verirken, çalışanın sağlık ve güvenlik yönünden işe uygunluğunu gözönüne alır.

d)Yeterli bilgi ve talimat verilenler dışında ki çalışanların hayati ve özel tehlike bulunan yerlere girmemesi için gerekli tedbirleri alır." hükmü düzenlenmiştir.

Aynı Kanun’un 5. maddesinde de risklerden korunma ilkeleri düzenlenmiştir. Buna göre maddede, "İşverenin yükümlülüklerinin yerine getirilmesinde aşağıdaki ilkeler göz önünde bulundurulur:

a)Risklerden kaçınmak,

b)Kaçınılması mümkün olmayan riskleri analiz etmek,

c)Risklerle kaynağında mücadele etmek,

ç)İşin kişilere uygun hale getirilmesi için iş yerlerinin tasarımı ile iş ekipmanı, çalışma şekli ve üretim metotlarının seçiminde özen göstermek, özellikle tekdüze çalışma ve üretim temposunun sağlık ve güvenliğe olumsuz etkilerini önlemek, önlenemiyor ise en aza indirmek,

d)Teknik gelişmelere uyum sağlamak,

e)Tehlikeli olanı, tehlikesiz veya daha az tehlikeli olanla değiştirmek,

f)Teknoloji, iş organizasyonu çalışma şartları, sosyal ilişkiler ve çalışma ortamı ile ilgili faktörlerin etkilerini kapsayan tutarlı ve genel bir önleme politikası geliştirmek,

g)Toplu korunma tedbirlerine, kişisel korunma tedbirlerine öncelik vermek,

ğ)Çalışanlara uygun talimatlar vermek." hükmü yer almaktadır.

Görüldüğü üzere, işverenin çalışanlarla ilgili sağlık ve güvenliği sağlama yükümünün genel çerçevesi, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. maddesinde çizilmiştir. Bu çerçevede işverenin, “çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü” olduğu belirtildikten sonra, yapacağı ve uymakla yükümlü bulunacağı birtakım esaslara yer verilmiştir. Bunun gibi 5. maddede, işverenin anılan yükümlülükle gerçekleştireceği korunma sırasında uyacağı ilkeler belirlenmiştir. 10. maddede ise, işyerinde sağlık ve güvenlik sağlanırken, işverenin yapacağı risk değerlendirmesi çalışmasında dikkate almakla yükümlü bulunduğu hususlar belirlenmiştir (Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 tarih 2013/21-102 Esas 2013/1456 sayılı kararı).

6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. ve 5. maddeleri ile bunu uygun olarak çıkarılan iş güvenliği yönetmelikleri hükümleri, işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirilmelidir. Bu sebeple mevzuatta yer alan teknik iş güvenliği kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak, işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

Aynı zamanda, objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştürmez. Çünkü, bu halde dahi işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Kusurun objektifleştirilmesi kriterinin yanısıra, Türk Borçlar Kanunu’nun 417/2. maddesinin, Anayasa hükümleri ve 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. maddesi kapsamında yorumlanması da işverenin sorumluluğunu oldukça genişletecektir.

Dosya kapsamından, davacılar murisi ...’ın davalılardan Boz-Ak Enerji .. A.Ş. bünyesinde davalı TEİAŞ’a ait Dikmen Trafo Merkezinde elektrik teknisyeni- trafo merkezi işletme teknisyeni olarak görev yaptığı sırada olay günü trafo merkezinin açık şalt sahasında ot temizliği yaparken kapasitör içindeki otları temizlemek için kapasitöre yaklaştığında ark atlaması sonucu yüksek gerilime kapılarak vefat ettiği, Sosyal Güvenlik Kurumu raporunda meydana gelen olayın iş kazası olduğu, kazanın meydana gelmesinde ... TEİAŞ 16. İletim Tesis ve İşletme Grup Müdürlüğü’nün %70, kazalı müteveffanın % 30 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği, Derik C.Başsavcılığı tarafından alınan 05/06/2014 tarihli raporda ''gerekli güvenlik önlemlerini almayan işveren, işveren vekili veya karar defterinde yetkilendirilmiş/görevlendirilmiş kişinin bu kaza olayında %20 kusurlu, kazaya sebebiyet verebilecek durumdaki kapasitörlerin içinde bulunan potansiyel enerji deşarj süresinin göz önünde bulundurulmaması , yüksek gerilim hatlarındaki enerjinin oluşturduğu manyetik alan (atlama mesafesi) göz ardı edilmesi sonucu can kaybına uğramış kazazede ...'ın bu kaza olayında %80 kusurlu olduğunun belirtildiği, 24/10/2014 tarihli bilirkişi raporunda ise TEİAŞ’ın olayın meydana gelmesinde hizmet kusuru olduğunun, sanık ...'in olayın meydana gelmesinde tali kusurlu olduğunun, kazazede ...'ın asli kusurlu olduğunun, İşletme teknisyeni sanık ...'nın olayın meydana gelmesinde kusurunun bulunmadığının belirtildiği, daha sonra Derik Asliye Ceza Mah. Nin 2014/393E. sayılı ceza dosyasında alınan 29/04/2015 tarihli raporda Boz-Ak Enerji Ltd. Şti. yetkilisi ...'in Tali Derecede kusurlu bulunduğunun, T.M. İşl. Mes. tek. ... ve Grup Mühendisi ...'in ayrı ayrı Asli derecede kusurlu bulunduğunun, kazazede ...'ın asli derecede kusurlu bulunduğunun bildirildiği, mevcut raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi amacıyla alınan 21/03/2019 tarihli raporda ise sanıkların atfı kabil kusurlarının bulunmadığının, kazazede ...'ın %80 kusurlu olduğunun belirtildiği ve bu raporun hükme esas alınarak sanıklar ...’in (bozok şirketinde grup mühendisi), ...’in (Bozok Enerji Ltd. Şirketinin sorumlu müdür), ...’nın ( TEİAŞ'ta yazışmalardan sorumlu Mesul teknisyen) beraatlerine, olayın gelişiminden kusurları bulunduğu anlaşılan ... TEİAŞ 16. İletim Tesis İşletme Grup Müdürlüğü ve bağlı Mardin ve Diyarbakır Grup Mühendisliklerinin ilgili sorumluları hakkında kararın kesinleşmesinden sonra suç duyurusunda bulunulmasına karar verildiği, işbu dosyada mahkemece alınan 27/04/2016 tarihli raporda ise davalı TEİAŞ’ın % 50, davalı işveren Boz-Ak...Ltd.Şti’nin %20 , kazalı müteveffanın % 30 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği ve bu raporun hükme esas alındığı ancak anılan raporun oluşa uygun olmadığı gibi olaydaki sorumluluk ve kusurların yeterince incelenmemiş ve açıklanmamış olması, yine kaza ile ilgili alınan kusur raporları arasında çelişki olmasına rağmen bu çelişki giderilmeden karar verilmiş olması isabetli değildir.

Bu açıklamalar doğrultusunda, mahkemece yapılacak iş; hüküm altına alınacak tazminat miktarlarına etkisi bakımından, aynı olaya ilişkin ceza dosyası ile rücu dava dosyasındaki kusur raporlarının da dosya kapsamına getirtilerek - verilen kararların kesinleşip kesinleşmediğinin gözetilerek, hukuk hâkiminin ceza hâkiminin fiilin hukuka aykırılığını ve illiyet bağı saptayan maddi vakıa konusundaki kabulü ve ceza mahkemesinin kabul ettiği olayın gerçekleşme şekli diğer bir deyişle maddi vakıanın kabulü ile bağlı olduğu kusurun aidiyeti noktasındaki tespitiyle bağlı olmadığı dikkate alınarak, yukarıda bahsedilen kusur raporunu düzenleyen heyetlerden farklı, A sınıfı iş güvenliği uzmanlarından oluşturulacak 3 kişilik bilirkişi heyetine konuyu incelettirmek, alınacak bu raporda davalı şirketler arasındaki ilişkiyi irdeleyerek, tarafların alması gerekli önlemlerin neler olduğunu, bu önlemlerin alınıp alınmadığını, nedenleri ile birlikte açıklayarak, tarafların kusur oran ve aidiyetlerini belirleyerek, dosyada mevcut tüm raporlar arasındaki çelişkiyi gidererek tarafların iş kazasının gerçekleşmesindeki kusur oranlarını ve aidiyetlerini - tarafların dosyada mevcut kusur raporlarına itirazları da göz önünde tutulmak suretiyle- her türlü şüpheden uzak şekilde tespit ettirmek, dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler ile taraflar lehine oluşan usuli kazanılmış hakları da gözeterek bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacılar ve davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun kabulüne ilişkin kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz itirazlarının sair yönleri incelenmeksizin, ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının yukarıda açıklanan nedenlerle HMK’nın 373/2 maddesi gereği BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde ilgililerine iadesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine 11/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2265, Karar No: 2007/7338, Tarih: 24.05.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/2265 E.  ,  2007/7338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ve müdahil davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, dava dışı ... İnşaat A.Ş tarafından yapılan binanın 40 nolu bağımsız bölümünü 13.11.1995 tarihinde davalıdan tapu ile satın aldığını, binanın sıcak soğuk yalıtımının ayıplı olması nedeniyle odaların duvar ve tavanlarından su sızıntısı bulunduğunu, duvarların ve eşyaların rutubet nedeniyle zarar gördüğünü ileri sürerek dairedeki eksik ve bozuklukların giderilmesini, hasar gören eşyaların yenilenmesini, maddi ve manevi zararının tazminini istemiştir.

Davalı, yasal süresinde verdiği cevap dilekçesi ile her türlü zamanaşımı süresinin dolduğunu, dairenin ekim 1995 tarihinde davacıya teslim edildiğini, tapunun 13.11.1995 tarihinde devredildiğini, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını, BK’nun 215. maddesi gereğince mülkiyetin devrinden itibaren 5 yıl geçmekle zamanaşımı süresinin dolduğunu, taşınmazda gizli ayıplı imalat bulunmadığını hasarların kullanımdan kaynaklandığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda 2.000,00 YTL maddi tazminatın tahsiline, fazla isteklerin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ve müdahil davalı ... İnşaat A.Ş tarafından temyiz edilmiştir.

1-Müdahil davalı ... İnşaat A.Ş.’nin temyiz itirazlarının incelenmesinde; Mahkemece, müdahil davalı hakkında olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmamış olmakla müdahil davalının temyiz hakkı bulunmadığından temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı, davalıdan satın aldığı taşınmazın yalıtım sisteminde ortaya çıkan gizli ayıplı imalat nedeniyle davalıdan tazminat isteminde bulunmuştur. Borçlar Kanunu 215/3 maddesi “bir binanın ayıplı olmasından mütevellit ve tekeffüle müstenit davalar mülkiyetin devrinden beş sene geçmekle sakıt olur” hükmünü içermektedir. Buna göre satım aktinden itibaren 5 yıl geçmekle davacının taşınmazla ilgili bu madde kapsamındaki talep hakları zamanaşımına uğrar. Bundan ayrı Tüketici yasasının 4. maddesinin 4.fıkrasında konut amaçlı taşınmazlarda davaların 5 yıllık zamanaşımına tabi olduğu belirtilmiştir. Davacı taşınmazını 13.11.1995 tarihinde satın almış olup eldeki davasını 18.12.2002 tarihinde açmış olmakla, davalı tarafça süresinde zamanaşımı itirazında bulunulduğundan davanın zamanaşımı yönünden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Bozma sebep ve şekline göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

3-Bozma sebep ve şekline göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle müdahil davalının temyiz dilekçesinin reddine, (2)nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalı yararına BOZULMASINA, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde taraflara iadesine, 24.5.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2476, Karar No: 2011/630, Tarih: 01.02.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/2476 E.  ,  2011/630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın davalı nezdinde kasko sigortalı aracın kaza sonrasında hasar gördüğünü, hasar bedelinin tahsili için başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı ile durduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline ve inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının doğru ihbarda bulunma yükümlülüğünü yerine getirmediğini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının doğru ihbarda bulunma yükümlülüğünü yerine getirmediği, kazanın sürcünün alkollü olması nedeni ile meydana geldiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan kasko tazminatı istemine ilişkindir. Uyuşmazlık; sigortalının iyiniyet kurallarına aykırı olarak ihbarda bulunup bulunmadığı, rizikonun teminat kapsamında olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Mahkemece, sigortalı araç sürücüsünün, sigortalının ihbar ettiği gibi...'un değil, araçta bulunan ve alkollü olan ...'un kullandığı kabul edilmiştir. Kaza sonrasında polis memurlarınca düzenlenen tutanakta, ...'un aracı kendisinin kullandığını, araçta kendisinden başka kimse bulunmadığını beyan ettiği, buna karşılık araç içinde kan izleri olduğu ancak...'un yaralı olmadığı ve sigorta şirketi tarafından araç sürücüsü olduğu ileri sürülen ...'un yaralı olduğu

Mahkemece, sigortalı araç sürücüsünün, sigortalının ihbar ettiği gibi...'un değil, araçta bulunan ve alkollü olan ...'un kullandığı kabul edilmiştir. Kaza sonrasında polis memurlarınca düzenlenen tutanakta, ...'un aracı kendisinin kullandığını, araçta kendisinden başka kimse bulunmadığını beyan ettiği, buna karşılık araç içinde kan izleri olduğu ancak...'un yaralı olmadığı ve sigorta şirketi tarafından araç sürücüsü olduğu ileri sürülen ...'un yaralı olduğu

ve hastaneye müracaatında yaralanma nedenini yüksekten düşme olarak bildirdiği belirtilmiştir. ... ve... hazırlık soruşturmasındaki ifadelerinde aracı...'un kullandığını, ...'nın alkollü olduğunu ve yolcu koltuğunda olduğunu beyan etmişlerdir. Dosya kapsamındaki deliller değerlendirildiğinde kazadan hemen sonra düzenlenen tutanak içeriğine göre sürücünün yaralı olduğunun anlaşıldığı ancak olay yerinde bulunan...'un yaralı olmaması nedeni ile mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki, sigortalı araç sürücüsünün alkollü olması rizikonun tek başına teminat dışı olması sonucunu doğrurmaz. Hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibarıyla sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla, olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurların da olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisi ile meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın reddine, aksi halde kabulüne karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (Bkz.YHGK. 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840 sayılı ilamı, 19.4.2000 gün ve 2000/11-806-801 sayılı ilamı, 15.4.1998 gün ve 1998/11-258-273 sayılı ilamı, 15.4.1998 gün ve 1998/11-258-73 sayılı ilamı, Y.11.HD.nin 23.2.2004 gün ve 2004/7094-1654 sayılı ilamı). (HGK. 07.04.2004 tarih, 2004/11-217 Esas ve 212 Karar sayılı ilamı) O halde, mahkemece anılan H.G.K kararı çerçevesinde, aralarında nöroloji uzmanı ve trafik alanında uzman bilirkişiden oluşacak bilirkişi heyetinden kazanın salt alkolün etkisi ile meydana gelip gelmediğinin tespitine yönelik yeterli, açık ve denetime elverişli bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 1.2.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3654, Karar No: 2019/6554, Tarih: 22.05.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/3654 E.  ,  2019/6554 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Taksirle yaralama, trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hükümler : TCK'nın 89/1, 2-b, 62, 51, 53/6. maddeler gereğince mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin reddine dair ek karar

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin reddine dair ek karar, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11/1. madde ve fıkrasında, vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılacağı düzenlenmiş olup sanık ve müdafiinin yokluğunda verilen, sanık müdafiine 09/06/2015 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmün, sanık tarafından 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra, 20/08/2018 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle mahkemece verilen temyiz isteminin reddine dair 24/09/2018 tarihli ve 2014/502 Esas 2015/714 Karar sayılı ek kararın usul ve Kanuna uygun olduğu anlaşıldığından; sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve Kanuna uygun bulunan ek kararın isteme uygun olarak ONANMASINA, 22/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/42831, Karar No: 2022/12064, Tarih: 08.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/42831 E.  ,  2022/12064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın, hükmün açıklandığı tarihte başka suçtan cezaevinde hükümlü olarak bulunması nedeniyle Mahkemece hüküm tefhim edilirken hüküm fıkrasına 5271 sayılı CMK'nin 34/2, 232/6 ve 263/1. maddeleri gereğince cezaevinde bulunan sanığın hükümlü bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta dilekçe vererek kanun yoluna başvurabileceğinin" de yazılması ve bu hususun da tefhim edilmesi gerektiği halde, bu hususun hüküm fıkrasına yazılmamış ve tefhim edilmemiş olması sebebiyle, sanığın 02.04.2021 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldığından,tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanığa yüklenen “Dolandırıcılık” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 24.01.2009 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 08.06.2022 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanığın 24/01/2009 tarihinde işlediği dolandırıcılık suçundan Bakırköy 19. Asliye Ceza Mahkemesinde yürütülen yargılama sonunda, anılan Mahkemece 23/01/2014 tarihli celsede başka suçtan tutuklu olan sanığın hazır edilerek neticeten 1 yıl hapis ve 100 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına hükmedildiği, hükmün sanığın yüzüne tefhim edildiği, temyiz mercii ve süresinin de izah edildiği, hükmün infazı sırasında sanığın mahkum olduğu suçun uzlaştırma kapsamına alındığı, bu sebeple uzlaştırma işlemlerinin de yerine getirildiği, uzlaşma işleminin sağlanamaması sebebiyle hükmün infaz edildiği, infaz olunan hükmü sanığın infaz tarihinden ve suçun zamanaşımına uğramasından hemen sonra hükmün kendisine tebliğ edilmediği gerekçesiyle temyiz üzerine "Başka suçtan tutuklu bulunan sanığa tefhim sırasında ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürlüğüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta dilekçe vererek kanun yoluna başvurabileceğinin" tefhim edilmesi gerektiği gerekçesiyle, sanığın temyizinin süresinde olduğunun kabulüyle, sanık hakkındaki kamu davasının olağanüstü zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle düşürülmesine dair sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmek mümkün bulunmamıştır.

Şöyle ki;