muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4501, Karar No: 2012/8181, Tarih: 13.11.2012

Taraflar akraba olup aralarında öldürmeyi gerekli kılacak derecede ayrıca bir husumet dosyaya yansımamıştır. Babaannesinin ilaçlarını götürmek için giden sanık, tesadüfen olay yerinde maktüle rastlamış bir gece önceki olay nedeniylede henüz kızgınlığı devam ettiğinden eline geçirdiği bıçağı maktule karşı bir kez kullanmıştır. Hatta, battaniye üzerinden batırdığı için, maktulün isteği ile ikinci bir bıçağı sanık getirmiş ve battaniyenin kesilmesi sağlanmıştır. Sanığın öldürme kastının olması halinde yaralı bulunan maktule karşı bu ikinci bıçağı kullanması ve neticeye ulaşması çok daha kolay iken, maktulün isteği ile evden uzaklaşması sağlanmıştır. Bu nedenlerle, sanığın öldürme kastı içinde hareket etmediği bir anlık kızgınlık ile yaralama eylemini gerçekleştirdiği anlaşılmaktadır. Ayrıca, dosyada mevcut Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun raporuna görede, ölüm neticesinin; kişinin yaralanması sonrasında gelişmesi beklenebilir enfeksiyon ve komplikasyonlarından ileri geldiğinin saptanması karşısında, öldürme kastı tam olarak tesbit edilemeyen sanığın yaralama kastı ile hareket ettiği ve yaralanmanın nedenselliği neticesinde ölüm olayının gerçekleştiğinin kabulü ile eylemin TCK 87/4 maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekeceği kanaatindeyiz. Kaldı ki, maktulün olay sırasında uyuduğu dosya kapsamına göre tam olarak tesbit edilememektedir. Babaanne Adile'nin beyanına göre, olay saatinden yaklaşık 10 dakika önce uyandırılan maktül, dışarı çıkmak amacıyla üzerini giyinmiş, ancak giyinik haliyle biraz daha yatmak istediğini belirterek tekrar yatağa uzanmış ise de, olay saatindenkısa bir süre önce uyanık olan kişinin, uyumuş olduğunu kabul etmekte mümkün olamayacağı gibi, bu durumun şüphede kalması nedeniyle aleyhine kabul edilmesi de mümkün olamayacağı cihetle ayrıca bu yönü ilede, çoğunluk görüşüne katılmamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2015/7423, Karar No: 2016/2893, Tarih: 08.03.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/7423 E.  ,  2016/2893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :...........Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 11.04.2014 tarihinde müvekkilinin aracıyla aşırı yağış sebebiyle suyla kaplanan yolda ilerlediği sırada, aracının alt kısmının, yerinden çıkan logar kapağına çarparak ağır şekilde hasarlandığını, kazada müvekkilinin kusuru bulunmadığını, müvekkil aracında meydana gelen hasarın giderilmesi için toplam 52.570,86 TL ödeme yapıldığını, müvekkili tarafından tamir bedeli olarak servise ödenen 52.570,56 TL, değer kaybı olarak şimdilik 20.000,00 TL ve tespit masrafı 589,50 TL olmak üzere toplam 73.160,36 TL'nin dava tarihinden itibaren işlemiş yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, kazanın meydana geldiği 11.04.2014 tarihinde kanal muayene baca kapağının açık olduğu veya kanal hattının tıkanıklığı ve su taşkını gibi herhangi bir şikayet ve başvuru olmadığını, söz konusu kanal muayene bacağı kapağında kırık, yerinden çıkma, deformasyon gibi bir arıza olmadığının teknik ekiplerce yapılan incelemede görüldüğünü, meydana geldiği iddia edilen zarar ile müvekkili kurum arasında hiçbir illiyet bağı bulunmadığını, hasarın oluşmasında müvekkili idarenin herhangi bir kusuru bulunmadığını ayrıca talep edilen tazminat miktarının fahiş olduğunu savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 39.427,92 TL hasar bedeli ve 7.500,00 TL değer kaybı olmak üzere toplam 46.927,92 TL'nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve 8.3.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/83, Karar No: 2011/262, Tarih: 26.05.2011

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2011/83 E.  ,  2011/262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kale (Denizli) Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen, tarafları, tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Yargıtay 14.Hukuk Dairesinin 20.12.2010 gün, 13306-14304 sayılı, 8.Hukuk Dairesinin 28.12.2010 gün 6983-6393 sayılı kararlarıyla meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu’nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, Sulh Hukuk Mahkemesince verilen zilyetlik şerhi terkini istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle, hükmün temyiz inceleme görevi 14.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: 14. Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu Daireye gönderilmesine, 26.5.2011 gününde oyçokluğu karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8328, Karar No: 2022/9327, Tarih: 26.09.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/8328 E.  ,  2022/9327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re' sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı

ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

" 134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir. " hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin % 10' u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin 10' u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi’nin 27.04.2022 tarih ve 2022/833 E. - 2022/1032 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

Sonuç:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi’nin 27.04.2022 tarih ve 2022/833 E. - 2022/1032 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-... İcra Hukuk Mahkemesi’nin 20.08.2021 tarih ve 2020/85 E. - 2021/90 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin “2” numaralı bendinde yer alan “ % 10’u oranında” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “ % 5’i ” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa' nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 26/09/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9279, Karar No: 2013/8347, Tarih: 09.09.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/9279 E.  ,  2013/8347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zincirleme olarak basit zimmet, zincirleme olarak resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; Zincirleme olarak basit zimmet ve değişen suç vasfı nedeniyle zincirleme olarak özel belgede sahtecilik suçlarından mahkümiyet, sanıklar ... ve ... hakkında; zincirleme olarak basit zimmet ve zincirleme olarak resmi belgede sahtecilik suçlarından beraet, değişen suç vasfı nedeniyle zincirleme olarak görevi kötüye kullanma suçundan mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında zincirleme olarak basit zimmet ve zincirleme olarak özel belgede sahtecilik suçlarından kurulan mahkümiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

.... Konut Yapı Kooperatifinin yönetim kurulu üyesi ve başkanı olan sanığın kooperatif üyelerinden tahsil edilen toplam 15.425,00 TL ile ilgili belge düzenlemediği ve kooperatif defterlerine kaydetmediği, sanık tarafından düzenlenen 28/12/2005 tarihli makbuzla Avukat ...'ya ödendi gösterilen 5.500,00 TL'nin gerçekte ödenmediği, 31/12/2005 tarihli tutanakla arsa sahiplerine cezai şart olarak 20.000,00 TL ödeme gösterildiği halde gerçekte böyle bir ödemenin yapılmadığı, kooperatif müteahhidi .... İnşaat Müh. Org. San. ve Tic. Ltd. Şti. adına 28/02/2005 tarihinden 30/06/2006 tarihine kadar 23 adet toplam tutarı 127.500,00 TL olan makbuzların düzenlendiği, makbuzlarda kullanılan kaşe ve imzaların Yağmur İnşaat veya sorumlularına ait olmadığı, paranın firmaya ödenmediği halde ödemelerin sanık tarafından kooperatif defterlerine gider olarak kaydedildiği, müteahhit firmanın alacağından düşüldüğü, firmaya ödenmiş gibi kayıt yapıldığı anlaşılmakla kooperatif içinde yapılacak basit incelemeyle ortaya çıkması mümkün olmayıp ancak ilgili kişilerin dinlenmesiyle saptanabilen eylemlerin zimmetin açığa çıkmamasına yönelik hileli davranışlarla işlendiği ve zincirleme nitelikli zimmet suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden sadece basit zimmet suçundan hüküm kurulması,

Sanığın kooperatif yönetim kurulu başkanı olarak görevli olduğu; 1163 sayılı Kooperatifler Kanununun 62/son maddesindeki, "Yönetim Kurulu üyeleri ve kooperatif memurları, kendi kusurlarından ileri gelen zararlardan sorumludurlar. Bunların suç teşkil eden fiil ve hareketlerinden ve özellikle kooperatifin para ve malları bilanço, tutanak, rapor ve başka evrak, defter ve belgeleri üzerinde işledikleri suçlardan dolayı kamu görevlisi gibi cezalandırılır." hükmü karşısında, sahte makbuzlar düzenleme eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 204/2, 43/1. maddelerine uyduğu gözetilmeden yazılı şekilde özel belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulması,

Atılı suçları 5237 sayılı TCK'nın 53/1-d maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanık hakkında, aynı Kanunun 53/5. madde ve fıkrası gereğince, cezanın infazından sonra başlamak üzere hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Sanıklar ... ve ... hakkındaki hükümlere yönelik yapılan incelemede ise;

Sanıklar hakkında zincirleme olarak zimmet ve resmi belgede sahtecilik suçlarından cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açıldığı, mahkemece zimmet ve sahtecilik suçlarından beraet, görevi kötüye kullanma suçundan ise mahkümiyet hükmü kurulduğu; Dairemizce de benimsenen ve ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30/05/2006 gün 173/145 sayılı Kararında ve benzer nitelikteki içtihatlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK'nın 225/1-2. maddesinde, "hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. Mahkeme fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir." hükmü karşısında, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılmasının, dolayısıyla davaya konu edilmeyen bir eylemden dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; buna göre de, mahkemenin sübutunu kabul ettiği olayla ilgili olarak fiilin bölünmezliği ilkesi de gözetilmeden ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkümiyetlerine, zimmet ve sahtecilik suçlarından ise beraetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 53/1-d maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanıklar hakkında, aynı Kanunun 53/5. madde ve fıkrası gereğince, cezanın infazından sonra başlamak üzere hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkilerin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hükümden önce 19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Kanunun 1. maddesi ile TCK'nın 257/1-2. madde-fıkralarında yer alan "kazanç" sözcüğünün "menfaat" olarak değiştirilmesi ve bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının da indirilmesi karşısında TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü karşısında yeniden değerlendirme yapılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve katılan ....Konut Yapı Kooperatifi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14661, Karar No: 2017/12308, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/14661 E.  ,  2017/12308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7549, Karar No: 2018/1436, Tarih: 20.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/7549 E.  ,  2018/1436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanığın 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın hakkındaki suçlamaları kabul etmemesi karşısında; sahte fatura düzenlemek suçunun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de, faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, sahteliği iddia edilen faturaların da dosya içerisinde bulunmadığının anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; öncelikle suça konu fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi; sanığın düzenlemiş olduğu faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının ilgili vergi dairelerinden sorulması, yapılmış ise vergi raporlarının dosya arasına alınması; bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura kullanmaktan dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de tanık olarak dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları kullanan mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1480, Karar No: 2012/4294, Tarih: 12.04.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/1480 E.  ,  2012/4294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KIRŞEHİR 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/10/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan  annesi  G.Y.ın  tek  malvarlığı  olan  kat  mülkiyeti   kurulu  2  nolu  meskenini  düşük  bedelle   satış  suretiyle   davalıya  temlik  ettiğini, akit  tarihinde  murisin   ehliyetsiz   olduğu  gibi  mirastan  mal  kaçırmak amacıyla   kötüniyetli   hareket    etiğini, saklı  payının   bertaraf  edildiğini  ileri  sürerek,  tenkis  davasının kabulü  ile, tapunun  iptaline  ve  TMK'nun  506 ve  565. maddesi    uyarınca  payı  oranında   tescile  karar  verilmesini  istemiş,  yargılama  sırasında  davalının  miras  bırakanın   hastalığı  ve  yalnızlığından   faydalanıp    kandırmak  suretiyle  temliki  sağladığını  da   bildirmiştir.

Davalı,  iddiaların  doğru   olmadığını, akit   tarihinde   miras  bırakanın  ehliyetli   olduğu  yönünde rapor  alınarak  işlem  yapıldığını  belirterek, davanın  reddini  savunmuştur.

Mahkemece, davada  ehliyetsizlik  hukuksal  nedenine  dayanılmış  olduğu  ve  Adli  Tıp  Kurumu 4. İhtisas  Dairesinden  alınan  rapora   göre   akit    tarihinde  murisin  fiil  ehliyetinin   bulunduğu  gerekçesi  ile  davanın  reddine  karar  verilmiştir.

Karar, davacı  vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, ehliyetsizlik ve muris muvazaası hukuksal nedenlerine dayalı tapu iptali tescil ve tenkis isteklerine ilişkin  olup, mahkemece temlik tarihinde miras bırakanın ehliyetli olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dava dilekçesi içeriğinden ve iddianın ileri sürülüş biçiminden dava da ehliyetsizlik hukuksal nedeninin yanında muris muvazaası ve tenkis hukuksal  nedenlerine de   dayanıldığı  anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, HUMK 76. maddesi hükmü uyarınca olayları bildirmek taraflara hukuki nitelendirmeyi yapmak ve ona uygun yasal düzenlemeyi tayin ve tespit ederek uygulamak mahkemeye aittir.

Öte yandan, bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.