muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10584, Karar No: 2014/16395, Tarih: 11.12.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/10584 E.  ,  2014/16395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : RİZE AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/02/2014

NUMARASI : 2013/352-2014/47

Taraflar arasında görülen tedbir nafakasının kaldırılması-artırılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davada; tedbir nafakasının kaldırılması, karşı davada ise; tedbir nafakasının artırılması istenmiştir.

Mahkemece; nafakanın artırılması ve kaldırılması için gerekli koşulların dava konusu olayda oluşmadığı gerekçesiyle her iki davanın da reddine karar verilmiş, hüküm, davalı (karşı davacı) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenleme gereği, her iki eşin birliğin giderlerine katılma zorunluluğu vardır. Eşler, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılırlar. (TMK 183/6)

Kadının maaşının olması, gelirinin kocasından çok olması, kocanın ortak giderlere katılma yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz. Zira, evlilik birliğinin korunması ve devamını sağlamak için, eşlerin asgari ölçüde uyması gereken bazı yükümlülükler ve karşılamaları gereken bazı ortak giderler mevcuttur.

Kural olarak tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir. (TMK m. 176/4) Tedbir nafakası ve artırımına ilişkin davalarda, nafaka miktarı tayin edilirken, eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyesini ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiği gözetilmelidir.

Kural olarak tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir. (TMK m. 176/4) Tedbir nafakası ve artırımına ilişkin davalarda, nafaka miktarı tayin edilirken, eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyesini ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiği gözetilmelidir.

Tüm bu bilgiler ışığında somut olay irdelendiğinde; tarafların 2007 yılında evlendikleri, bu evlilikten 28.03.2008 günü çocuklarının dünyaya geldiği, kadının 09.05.2011 günü kocası aleyhine tedbir nafakası davası açtığı, kocanın da karısı aleyhine 09.09.2011 günü boşanma davası açtığı, 13.10.2011 tarihinde bu iki davanın birleşmesine karar verildiği, yapılan yargılama sonucunda boşanma davasının reddine, nafaka davasının kabulüne karar verilerek, kadın için aylık 200,00 TL, müşterek çocuk için 100,00 TL tedbir nafakasına hükmedildiği, tarafların halen ayrı yaşadıkları, kocanın ziraat mühendisi olduğu, çay fabrikasında çalıştığı, aylık 1.200,00 TL maaş aldığı, kadının 01.10.2013 tarihinde bir okulda temizlik işçisi olarak çalışmaya başladığı, aylık 814,00 TL kazandığı, müşterek çocuğun kadının yanında olduğu, kocanın 24.10.2013 günü eldeki davayı açarak kadının çalışmaya başladığı gerekçesiyle tedbir nafakasının kaldırılmasını talep ettiği, davalı kadının da 06.12.2013 günü karşı dava açarak kendisi ve yanında bulunan müşterek çocuk için ödenen tedbir nafakasının aylık toplam 900,00 TL'ye çıkarılmasını talep ettiği, mahkemece, tarafların ekonomik durumunda nafakanın kaldırılması ya da artırılmasını gerektirecek bir durumun tespit edilemediği gerekçesiyle her iki davanın da reddine karar verildiği görülmüştür.

Ayrı yaşamda haklılık olgusuna dayalı olarak 09.05.2011 tarihinde açılan tedbir nafakası davasıyla, artırıma ilişkin eldeki davanın açıldığı 06.12.2013 tarihi arasında 2 yıl 7 ay geçmiş olup, aradan geçen zaman zarfında paranın enflasyon oranında değer kaybına uğradığı, çocuğun büyüdüğü, eşin ve çocuğun ihtiyaçlarının doğal olarak arttığı, mevcut nafaka oranlarının ihtiyaçları karşılamakta yetersiz kaldığı açıktır.

Hal böyle olunca mahkemece; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocuğun yaşı, ihtiyaçları, ekonomik göstergelerdeki değişim ile TÜİK’in yayınladığı ÜFE artış oranı nazara alındığında eş ve çocuk için takdir edilmiş tedbir nafakası miktarlarının hakkaniyet ölçüsünde bir miktar artırılmasına karar verilmesi gerekirken; yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözetilmeden, kadının gelirinin olmasının yalnızca nafaka artış miktarını tayin ederken nazara alınabileceği düşünülmeden, yanılgılı değerlendirmeyle karşı davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Diğer taraftan, davacının açtığı nafakanın kaldırılması davası reddedildiğine göre yargılamada kendisini vekil ile temsil ettiren davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu yönde hüküm tesis edilmemesi de doğru görülmemiştir.

Diğer taraftan, davacının açtığı nafakanın kaldırılması davası reddedildiğine göre yargılamada kendisini vekil ile temsil ettiren davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu yönde hüküm tesis edilmemesi de doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4795, Karar No: 2019/5311, Tarih: 15.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/4795 E.  ,  2019/5311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezasının miktarı itibarıyla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ve 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6217 sayılı Yasa ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk ...'ın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun alınan savunmalarında, suçlamayı kabul etmediği, kolluk görevlilerinin saat 04:45 sıralarında, yakalanma anına dair tutanak tanzim ettikleri, yakalanma anında suça sürüklenen çocuğun yanında bulunan ve soruşturma işlemleri ayrıca yürütülen ... ve ...'ın soruşturma ve kovuşturma aşamasında alınan savunmalarının dosyada bulunmadığı, müştekinin hırsızlığı saat 05.30 sıralarında polislerin kendisini telefonla araması üzerine öğrendiğini beyan ettiği, UYAP kayıtlarına göre suç tarihinde, TCK'nun 6/1-e maddesi uyarınca saat 04.45'den önceki zaman diliminin gece olarak kabulü gerektiğinin anlaşılması karşısında; suçların gece işlendiğinin kabul edilip suç saatinin kesin olarak tespit edilememiş olması da dikkate alınarak, müştekiye saat kaçta iş yerini kapattığı hususunun sorulması, yakalanma anında suça sürüklenen çocuğun yanında bulunan ... ve ...'ın soruşturma veya yargılandığı dava dosyası getirtilerek incelenmesi, gerektiğinde bu kişilerin dinlenilmesi ve eylemin tam olarak saat kaçta gerçekleştirildiğinin kesin

olarak tespit edilmesi ile elde edilecek sonuca göre, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nun 143/1. ve 116/4. maddelerinin uygulanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...'ın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 15.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1295, Karar No: 2016/1851, Tarih: 16.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/1295 E.  ,  2016/1851 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Şanlıurfa 1. Sulh Hukuk ve Akçakale Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 404. maddesi uyarınca küçüğe vasi tayini istemine ilişkindir.

Şanlıurfa 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, UYAP sisteminden alınan nüfus kayıt örneğinde küçüğün yerleşim yeri adresinin “...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Akçakale Sulh Hukuk Mahkemesince ise, ... İl Emniyet Müdürlüğünün 24/12/2015 tarihli müzekkere cevabında, vesayet altına alınmak istenen küçük ... ...'ün anne babası ile birlikte "..." adresinde ikamet ettiğinden bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... İl Emniyet Müdürlüğünün 24/12/2015 tarihli yazısından küçüğün anne babası ile birlikte "..." adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın Şanlıurfa 1. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Şanlıurfa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 16.02.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8808, Karar No: 2024/6481, Tarih: 22.05.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/8808 E.  ,  2024/6481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/3276 E., 2020/3145 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, Onama

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 14.12.2020 tarihli ve 2019/3276 Esas, 2020/3145 Karar sayılı kararının, sanık ... müdafii, sanık ..., sanık ... müdafii, sanık ... tarafından temyiz edilmeleri üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) iki dereceli kanun yolu sistemi benimsenmiş olup 291 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde temyiz süresi; "Temyiz istemi, hükmün açıklanmasından itibaren on beş gün içinde ... yapılır;" şeklinde kaleme alınmıştır. Buna göre ilgilisi aleyhine temyiz yoluna başvurmak istediği karara karşı bu kararın tebliği ya da tefhiminden itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe vermek veya tutanağa geçirilmek ve hâkime onaylattırılmak koşuluyla zabıt kâtibine bir beyanda bulunmak suretiyle temyiz hakkını kullanır.

Ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için öngördüğü tek koşul, temyiz iradesinin usûlüne uygun şekilde on beş gün içinde açıklanmasından ibaret değildir.

Şöyle ki; 5271 sayılı Kanun’un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde belirtilen; “Yargıtay … temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm karşısında, 5271 sayılı Kanun’un temyiz sisteminde sebeple bağlılık ilkesini kabul ettiği anlaşılmaktadır. O hâlde temyiz dilekçesinde hükmün hukukî yönüne ilişkin temyiz nedenleri de belirtilmelidir. Nitekim 5271 sayılı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlıklı 295 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme ile hükmün tefhim ya da tebliğinden itibaren usûlüne uygun şekilde temyiz iradesini açıklayan ilgili, bahse konu dilekçesinde temyiz sebeplerine yer vermemiş ise 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini belirten dilekçeyi de sunmak durumundadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında ayrıntıları izah edildiği üzere, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesi nin 14.12.2020 tarihli ve 2019/3276 Esas, 2020/3145 Karar sayılı kararında; 5271 sayılı Kanun'un 232 inci maddesinin altıncı fıkrasında ifade edildiği üzere kanun yolunun, süresinin ve merciin açıkça belirtildiği ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için benimsediği iki aşamalı süre koşulunun göz ardı edilmesiyle süre konusundaki ihtarın, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı tutulduğu, sanığa, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında, temyiz nedenlerini içeren dilekçenin sunulması için öngörülen yedi günlük süre ihtarının bulunmadığı belirlenmiştir.

O hâlde Mahkemece yapılacak iş, kanunî süresi içerisinde usûlüne uygun olarak temyiz iradesini açıkladığı belirlenen sanıklar ... ve ...'a; "5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini bildirir gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içerir tebligat ile gerekçeli kararının tebliğ edilmesi, süresi içinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmeleri hâlinde temyiz dilekçeleri ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle, incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/956, Karar No: 2012/1729, Tarih: 21.02.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/956 E.  ,  2012/1729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen Nilüfer Belediye Başkanlığı İmar ve Şehircilik Müdürlüğü'nün cevabi yazısında dava konusu taşınmazın çevresinin meskûn alan olup, tüm belediye hizmetlerinden yararlanmakta olduğu belirtilmiş olup, Dairemizce aynı gün incelenen Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/140 Esas ve 2011/397 Karar sayılı dosyasında aynı köy 282 parsel ile ilgili olarak aynı belediye tarafından gönderilen yazılarda ise; 282 parsel sayılı taşınmazın 1/5000 ölçekli nazım imar planında, gelişmekte olan konut alanında kaldığı, en yakın meskene uzaklığının 115 m. olduğu ve çöplerinin belediye tarafından toplanıldığı, su, toplu taşıma ve elektrik hizmetlerinin belediye tarafından verilmediği bildirilmiştir. Bu nedenle Nilüfer Belediye Başkanlığı'ndan söz konusu çelişkinin neden kaynaklandığının sorulması ve ayrıca 1/5000 ölçekli nazım imar planı kapsamında bulunan dava konusu taşınmazın etrafının meskûn olup olmadığının, belediye hizmetlerinden (elektrik, su, otobüs, çöp toplama, kanalizasyon v.s.) yararlanıp yararlanmadığının ya da yararlanabilecek nitelikte olup olmadığının, belediye hizmetlerinin tümünden yararlanmasa bile hangilerinden yararlandığının Nilüfer Belediye Başkanlığı'ndan sorularak alınacak cevap yazısının dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/635, Karar No: 2019/4059, Tarih: 21.02.2019

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2019/635 E.  ,  2019/4059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirket bünyesinde Ekinözü Kandil barajında güvenlik görevlisi olarak 10.12.2010 tarihinde işe başladığını ve işten çıkarıldığı tarih olan 30.09.2013 tarihine kadar çalışmasına devam ettiğini, işe girdiği tarihten itibaren sürekli fazla mesai yaptığını, fazla çalışmalarının karşılığının kendisine ödenmediğini, öyle ki iş verence belirlenen günlük mesai saatini doldurduktan sonra işveren tarafından bir mesai saati kadar (örneğin 8+8 gibi) tekrar çalıştırıldığını, Çalışma Sosyal Güvenlik Bakanlığı Gaziantep Bölge Müdürlüğü Müfettişlerince de yapılan fazla çalışmaların tespit edildiğini ileri sürerek, ödenmeyen fazla çalışma ücretlerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili şirketin güvenlik hizmetini üstlendiği Kandil barajı HES inşaatı şantiyesinde güvenlik görevlisi olarak istihdam edildiğini ve baraj şantiyesinin kapatılması üzerine hizmet sözleşmesinin tazminatlı olarak sona erdirildiğini, Çalışma Sosyal Güvenlik Bakanlığı Gaziantep Bölge Müdürlüğü Müfettişleri tarafından fazla mesai ücretlerinin ödenme biçimiyle ilgili olan bir kısım eksiklikler tespit edildiğini, müvekkil şirketin bu eksiklikleri giderdiğini ve eksik ödenen fazla mesai ücretlerinin davacı da dahil olmak üzere tüm personelin banka hesaplarına yatırıldığını, davacının 3'lü vardiya sistemine bağlı olarak 8 saat çalışıp 16 saat istirahat ettiğini, bu haliyle fazla mesainin istisnai durumlarda söz konusu olduğunu, yapılan bu istisnai fazla mesailerin karşılığının da kanuna uygun biçimde Haziran 2011 ayından itibaren personelin maaş bordrolarında tahakkuk ettirildiğini ve banka hesabına yatırıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının fazla çalışma yaptığı 2011 yılı Haziran ayı sonuna kadar olan ücretlerinin ödendiği , Haziran 2011'den sonra ise hazır kıta uygulamasının kaldırıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı vekili tarfından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 21.02.2017 tarihli bozma ilamı ile Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacının fazla çalışma yaptığı 2011 yılı Haziran ayı sonuna kadar olan ücretlerinin ödendiği , Haziran 2011'den sonra ise hazır kıta uygulamasının kaldırıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı vekili tarfından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 21.02.2017 tarihli bozma ilamı ile Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda Dairemizin 21.02.2017 tarihli ilamıyla davacının, hazır kıta olarak bekledildiği çalışmaların tespit edilerek karşılıklarının tam olarak ödenip ödenmediği hususnda bilirkişiden rapor alınmak suretiyle fazla çalışma alacağı bulunup bulunmadığı yönünde bozma kararı verilmiştir. Bozma ilamına uyan Mahkemece davacı tanıkları yeniden dinlenmiş, davacı tanığı ... ayda 25 gün 8 saat çalışma , 8 saat hazır kıta bekleme, 8 saat dinlenme şeklinde çalıştıklarını beyan etmiş, diğer davacı tanığı da aynı yönde beyanda bulunmuş, alınan ek bilirkişi raporunda davacının ayda 25 gün hazır kıta beklediği ve bu günlerde 7,5 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ise de davacının 7,5 saat çalışma ve 7,5 saat hazır kıta bekleme süresi içinde bir saat ara dinlenme yaptığının kabulü yerinde değildir. Günlük ara dinlenme süresinin 2 saat kabulü ile hazır kıta çalışılan günlerde günlük 6,5 saat fazla çalışma yapıldığının kabulü somut olaya ve dosya kapsamına uygun düşecek olup bu husus gözetilmeksizin karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.02.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21909, Karar No: 2013/20230, Tarih: 02.07.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/21909 E.  ,  2013/20230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, bayram ve hafta sonu çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 11.08.2006-27.11.2007 tarihleri arasında davalı şirketin şantiyesinde işçi olarak çalıştığını, müvekkilinin davalının ...’da Yol Yenileme İnşaatı Projesinde toprak işleri formeni olarak aylık net 2.000 Amerikan Doları ücretle çalıştığını, çalıştığı süre içinde davalı şirketin şantiyesinde kaldığını, hafta içi ve hafta sonu tüm günler çalışan davacının 07.30’da işe başlayıp 22.30’a kadar çalıştığını, iş akdinin işverence haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, bayram ve hafta sonu çalışma ücretlerinin faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti: