muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/22561, Karar No: 2014/20823, Tarih: 27.10.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/22561 E.  ,  2014/20823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kargı Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :29.04.2014

NUMARASI :Esas no:2014/243 Karar no:2014/298

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davalı (koca)'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların müşterek çocukları A.. C.. karar tarihinden önce 24.02.2014 tarihinde ergin olduğuna göre, bu çocuk yararına ergin olduğu tarihten sonraki döneme ilişkin tedbir ve iştirak nafakasına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

3-Toplanan delillerden, davalı (koca)'nın evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getirmekten kaçındığı anlaşılmaktadır. Davalı (koca)'dan kaynaklanan bu kusurlu davranış, davacı (kadın)'ın kişilik haklarına saldırı niteliği taşımamaktadır. O halde, davacı (kadın)'ın manevi tazminat (TMK md. 174/2) talebinin reddine karar verilmesi gerekirken talebin kabulü doğru görülmemiştir.

4-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı (kadın) yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

5-Toplanan delillerden, davacı (kadın)'ın bir okulda çalıştığı ve bu işten aylık düzenli, sürekli gelir elde ettiği, davalı (koca)nın ise işsiz olduğu Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşullarının davacı yararına gerçekleşmediği anlaşılmaktadır. Açıklanan bu sebeple, davacının yoksulluk nafakası talebinin reddi gerekirken kabulü usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2, 3, 4 ve 5. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 27.10.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2007/12779, Karar No: 2007/13734, Tarih: 19.11.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/12779 E.  ,  2007/13734 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Genel Müdürlüğü vekili avukat ... ile Jandarma Kışla Komutanlığına İzafeten ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 26. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 10.10.2006 gün ve 217-288 sayılı hükmün Dairemizin 2.7.2007 tarih ve 7066-9308 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde taraflar avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440. Maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan her iki tarafın karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 160 (yüzatmış) YTL para cezasının davacı tarafa yükletilmesine, 19.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi. .
Yargıtay — Esas No: 2013/867, Karar No: 2013/1568, Tarih: 04.03.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/867 E.  ,  2013/1568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında Davultepe Köyü çalışma alanında bulunan 461 ada 80 parsel sayılı 6.072,36 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine “6831 sayılı kanunun 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve taşınmazın üzerindeki meyve ağaçlarının ...’ye ait olduğu” şerhi verilerek tarla vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı, çekişmeli taşınmazın bir bölümünde kendisine ait meyve ağaçlarının bulunduğu iddiasına dayanarak lehine zilyetlik şerhi verilmesini talep etmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne; çekişmeli 461 ada 80 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile 22.03.2011 tarihli fen bilirkişi rapor ve eki krokisinde (A) harfi ile gösterilen 3.006,19 metrekare yüzölçümüyle Hazine adına tesciline, beyanlar hanesine "1-6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılmıştır. 2-Üzerindeki meyve ağaçları Mustafa oğlu ...'ye aittir." bilgisinin şerhine, aynı rapor ve krokide (B) harfi ile gösterilen 3.066,17 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz bölümünün 461 ada 80 parsel sayılı taşınmazdan ifraz edilerek aynı ada son parsel numarasıyla Hazine adına tesciline, beyanlar hanesine "1-6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılmıştır. 2-Üzerindeki meyve ağaçları Mustafa kızı ...'ya aittir." bilgisinin şerhine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 04.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30123, Karar No: 2015/13537, Tarih: 12.03.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/30123 E.  ,  2015/13537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz ve Kıyı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında Kıyı Kanununa Muhalefet suçundan da hüküm kurulduğu ve katılan temsilcisi tarafından bu hükmün de temyiz edildiği, ancak tebliğnamede bu yönde görüş bulunmadığı anlaşılmakla; bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcı lığına (TEVDİİNE) 12.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2136, Karar No: 2012/2609, Tarih: 06.03.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2136 E.  ,  2012/2609 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ... ...'in yapılan yargılaması sonunda; basit cinsel saldırı suçundan mahkûmiyetine dair, Balıkesir Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.04.2006 gün ve 2006/9 Esas, 2006/225 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin tutarlılık taşıyan samimi anlatımları, sanığın özellikle Cumhuriyet Savcılığında alınan 17.03.2004 tarihli, müdafii huzurunda alınan savunması, bu savunmasında amacının mağdureye tecavüz etmek olduğunu belirtmesi ve tüm dosya içeriği karşısında, sanığın olay tarihinde tek başına hayvanlarını otlatmakta olan mağdurenin ırzına geçmek amacıyla kar maskesi takıp onun yanına gittiği, elindeki bıçağı göstererek kendisinden korkmamasını söylediği, bunun üzerine kaçmaya başlayan mağdureyi yakalayıp yere yatırdığı, direncini kırmak için bıçağı mağdurenin boğazına dayadığı, mağdurenin direnmesi esnasında elinin kesildiği, sanığın yerden aldığı taşı mağdureye vurarak 15 gün iş ve güçten kalacak şekilde yaraladığı, mağdurenin etkin şekilde direnmesi ve sanığın cinsel organına tekme vurması nedeniyle sanığın ırza geçme eylemini tamamlayamayacağını anlayıp, beresini ve suçta kullandığı bıçağı olay yerinde bırakarak kaçtığının anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.na göre ırza geçmeye eksik teşebbüs suçunu oluşturduğu halde bu suçtan lehe kanun tespit edilip uygulanması gerekirken, mahkemece gerekçe kısmında eylemin cinsel saldırı suçunu oluşturduğu kabul edilerek, lehe aleyhe kanun kıyaslamasında 765 sayılı TCK.nın 416/1 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı TCK.nın 102/1 ve 3-d maddelerinin mukayesesi yapılarak uygulama yapılması suretiyle hükmün karıştırılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 06.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/40894, Karar No: 2015/36429, Tarih: 11.12.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/40894 E.  ,  2015/36429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, maliki bulunduğu binayı ...Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ve belediye meclis kararına dayanarak davalıya devrettiğini, 1039 analiz numaralı kıymet taktir komisyonu raporunda bina, müştemilat ve ağaç bedelinin 15476 TL olarak belirlenmesine rağmen davalının tüm yapı bedelini değil sadece enkaz bedelini ödediğini, oysa tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiğini ileri sürerek 13505,40 TL bakiye bedelin tahsili için yaptığı icra takibine vaki itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, 13505,40 TL'ye yönelik itirazın iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacıya ait belgesiz ve tapusuz gecekondunun kentsel dönüşüm projesi kapsamında davalı belediyeye devri hususunda taraflar arasında sözleşme akdedildiği, davalı belediyenin elemanlarınca 1039 analiz numaralı kıymet takdir raporu düzenlenerek davacının gecekondusu, müştemilat ve ağaçları için toplam 15476 TL yapı bedeli ile 1970,60 TL enkaz bedelinin belirlendiği, belirlenen bu bedellerden sadece enkaz bedelinin davacıya ödendiği, davacının kendisine enkaz bedeli değil tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiği iddiasıyla eldeki davayı açtığı, mahkemece de davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmakta olup, çözülmesi gereken sorun davacıya yapı bedelinin tamamının mı yoksa sadece enkaz bedelinin mi ödenmesi gerektiği hususudur.

5104 sayılı... Dönüşüm Projesi Kanununun 5. maddesinin 2. fıkrasında "Gerçek kişilerin ve özel hukuk tüzel kişilerinin mülkiyetinde bulunan gayrimenkuller ile 24.02.1984 tarihli ve 2981 sayılı imar ve Gecekondu mevzuatına aykırı yapılara uygulanacak bazı işlemler ve 6785 sayılı imar Kanununun bir maddesinin değiştirilmesi hakkında kanuna göre hak sahibi olan kişilerin haklarına konu gayrimenkuller, malikler ve hak sahipleri ile yapılacak anlaşmalar çerçevesinde projede kullanılır. Bu anlaşmaların usul ve esasları yönetmelikle belirlenir" hükmü ile ... Dönüşüm Projesi Yönetmeliğinin Belgesiz ve Kaçak Gecekondulara Uygulanacak Esaslar başlıklı 18. maddesinde; "Hak sahiplerine ait gecekondu, tesis, müştemilat ve ağaçlar için Belediyece oluşturulacak kıymet takdir komisyonunca belirlenecek kıymet takdir bedelinin %10'u enkaz bedeli olarak hesaplanır. Bu bedel, yapılacak sözleşme ile hak sahiplerine verilecek konuta ait inşaat maliyetinden düşülüp kalan bedel hak sahibi tarafından ödenir." hükmü yer almaktadır.

Öte yandan tarafların anılan mevzuat hükümleri çerçevesinde imzaladıkları taahhütnamede hak sahibinin alacağı belirlenirken arsa üzerindeki tesis ve müştemilata ait enkaz bedeli esas alınarak bakiye alacağın belirleneceği kararlaştırılmış olup, taraflar arasında düzenlenen bu taahhütname özel hukuk hükümlerine tabi ve geçerli olduğundan taraflar yönünden bağlayıcıdır.

Yukarıda belirtilen açıklamalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının sözleşme kapsamında davalıya devrettiği gecekondusu için sadece enkaz bedeli isteyebileceği, enkaz bedelinin de davacıya ödenmiş olması karşısında davacının başka bir şey talep edemeyeceği anlaşıldığından davanın tümüyle reddine karar verilmesi gerekir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 11/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/609, Karar No: 2016/3520, Tarih: 17.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/609 E.  ,  2016/3520 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu Bağ-Kur sigortalılık süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu somut olayda; bakkaliye işi nedeniyle 16.05.1990-05.09.2005 tarihleri arasında vergi kaydı bulunan davacının, 20.04.2006 tarihli giriş bildirgesine istinaden davalı Kurumca, 1479 sayılı Yasanın 4956 sayılı Yasayla değişik geçici 18. maddesi gereğince sigortalılığı 04.10.2000 tarihi itibarıyla başlatılmıştır.

Dava hukuki nitelikçe; 4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadarki dönemde Bağ-Kur'a kayıt ve tescili bulunmayan, ancak, bu tarihten sonra Kurumca, 04.10.2000 tarihi itibariyle 1479 sayılı Yasaya göre zorunlu sigortalı olarak tescili yapılan davacının; 16.05.1990-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kaydına dayalı olarak sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren ve 4956 sayılı Kanun ile eklenen 1479 sayılı Kanunun geçici 18. maddesi; “sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlar. Ancak, bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıkları, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak 49. ve ek 15. maddelerine göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağını yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilir” hükmünü getirmiştir. Anılan madde hükmüne göre, 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasında vergi kaydının bulunduğu sürelerin prim borçlarının ödenmesi halinde, sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği açıktır.

Hal böyle olunca, Mahkemece, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.06.2011 günlü 2011/10-170 Esas, 2011/413 Karar sayılı ilamında da açıklandığı üzere, davacının 1479 sayılı Kanunun geçici 18. maddesi uyarınca yazılı başvurusunun bulunup bulunmadığı, yazılı başvurusu bulunmasa dahi, vergiye kayıtlı bulunduğu ve tescilini talep ettiği döneme ilişkin prim borcunun anılan maddede öngörülen yasal süre içinde ödenip ödenmediği hususu araştırılarak, ödenmiş ise, bu ödemenin, borçlanma iradesini ortaya koyduğu kabul olunarak davanın kabulüne; vergi kaydına istinaden yasal süre içinde yazılı başvuru veya prim ödemesinin olmaması halinde davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40222, Karar No: 2017/17012, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/40222 E.  ,  2017/17012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3923, Karar No: 2023/5745, Tarih: 06.06.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/3923 E.  ,  2023/5745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/2615 E. 2016/725 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyaların müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’un (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2016 tarihli ve 2014/2615 Esas, 2016/725 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçundan, aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, 51 nci maddesi, 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereği erteli 10 ... hapis cezası ve 80,00 TL adlî para cezasıyla cezalandırılmasına ve kaçak eşyanın müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi, verilen kararı temyiz etme iradesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Olay tutanağına göre, 02.09.2014 tarihinde sanığa ait ... İletişim isimli iş yerinde Ankara 5. Sulh Ceza Mahkemesinin 2014/2948 Değişik İş sayılı arama kararına istinaden yapılan aramada tezgahın altında kapalı kutu içerisinde toplam 207 tablet cinsel gücü artırıcı hap ele geçirildiği anlaşılmıştır.

2. Sanık savunmasında, ele geçen hapları tanımadığı bir şahıstan fiyatı uygun olduğu için çok miktarda aldığını, bunları kullanacağını ve satmayacağını beyan ettiği anlaşılmıştır.

3. Kaçak eşyaya mahsus tespit varakası, 27.11.2015 tarihli bilirkişi raporu dosya arasında bulunmaktadır.

4.Ele geçen eşyaya yönelik alınan Kaçak Eşyaya Mahsus Tespit Varakasına göre belirlenen gümrüklenmiş değerin Dairemiz yerleşik içtihatlarına göre "pek hafif değer" aralığında olduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

2. Sanık savunmasında, ele geçen hapları tanımadığı bir şahıstan fiyatı uygun olduğu için çok miktarda aldığını, bunları kullanacağını ve satmayacağını beyan ettiği anlaşılmıştır.

3. Kaçak eşyaya mahsus tespit varakası, 27.11.2015 tarihli bilirkişi raporu dosya arasında bulunmaktadır.

4.Ele geçen eşyaya yönelik alınan Kaçak Eşyaya Mahsus Tespit Varakasına göre belirlenen gümrüklenmiş değerin Dairemiz yerleşik içtihatlarına göre "pek hafif değer" aralığında olduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Ankara 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2016 tarihli ve 2014/2615 Esas, 2016/725 Karar sayılı kararı ile; olay tutanağı, sanık savunması, 27.11.2015 tarihli bilirkişi raporu ve tüm dosya içeriğine göre; sanığın iş yerinde 207 tablet cinsel gücü artırıcı hap ele geçirildiği olayda, her ne kadar sanık üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiş ise de, ele geçen eşyanın miktar itibariyle ticari mahiyette olduğu anlaşılmakla, sanığın suça konu kaçak eşyayı ticari amaçla bulundurduğunun kabulü ile mahkumiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ancak;

1.10.12.2022 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının “yirmiüçüncü” fıkra olarak değiştirildiği gözetilerek, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği, yine aynı kanunun 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği, dava konusu eşyanın gümrüklenmiş değerinin 2 katının ödenmesi halinde, soruşturma evresinde etkin pişmanlık konusunda ihtarat yapılmamış ise verilecek cezada 1/2 oranında, yapılmış ise 1/3 oranında indirim yapılacağı belirtilerek 7242 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesi ikinci fıkrası uyarınca etkin pişmanlık ihtaratında bulunulması gerektiği de göz önünde bulundurulmak suretiyle; 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12 nci maddenin ikinci fıkrası gereği ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının mahkemesince saptanması ve sonucuna göre uygulama yapılması zorunluluğu,

2. Suçtan doğrudan zarar gören ve davaya katılma talebinde bulunan Gümrük İdaresi vekilinin katılma talebi hakkında mahkemece herhangi bir karar verilmemesi,

2. Suçtan doğrudan zarar gören ve davaya katılma talebinde bulunan Gümrük İdaresi vekilinin katılma talebi hakkında mahkemece herhangi bir karar verilmemesi,

3.Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesini talep eden ve gümrük vergileri toplamını 13.05.2016 tarihinde ödediğine dair belge sunan sanık hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanması açısından objektif ve sübjektif koşulların bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2016 tarihli ve 2014/2615 Esas, 2016/725 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.06.2023 tarihinde karar verildi.