muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4542, Karar No: 2018/8579, Tarih: 17.09.2018

Konuya ilişkin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 06.12.2017 tarih ve 2017/3-2120 Esas, 2017/1544 Karar sayılı ilamında da açıklandığı üzere;

"Bir idari işlemin yargı kararıyla iptal edilmesi hâlinde, söz konusu kararın dava konusu işlemin tesis edilmesi sırasında unsurlarında bulunan sakatlıkları saptadığı, işlemi yapıldığı andan başlayarak ortadan kaldırdığı, bu özelliği nedeniyle geriye yürüyen sonuçlar doğurduğu idare hukukunun ilkelerindendir. Dolayısıyla iptal kararları, iptali istenilen idari tasarrufu ve ona bağlı işlemleri tesis edildikleri tarihten itibaren ortadan kaldırarak bu tasarruf ve işlemlerin tesisinden ve icrasından önceki hukuki durumun yürürlüğünü sağlar. Diğer bir deyimle iptal edilmiş olan işlemi hukuk aleminde hiç doğmamış hâle getirir.

Her ikisi de objektif hukuk düzenine aykırılık oluşturan hukuksal işlemleri iptal ederek onu koruyan bir işlev yerine getirmesine karşın, Anayasa Mahkemesince verilen iptal kararları Anayasa’nın 153’üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince geriye yürümediği halde, idari yargı yerlerince verilen iptal kararları geriye yahut geçmişe yürümektedir. İdari yargı yerlerince verilen iptal kararlarına tanınan bu etki ve sonuç tamamen içtihadîdir ......

Buna göre, düzenleyici işlem yapma yetkisine sahip olmadığı açık olan idarenin uygulamaya koyduğu ...... Tarifeler Yönetmeliğinin 39’uncu maddesinin, kesinleşen iptal kararının kararı ile birlikte geçmişe etkili olarak ortadan kalkmış olması nedeniyle eldeki uyuşmazlıkta uygulanması mümkün olmadığı, 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu ile belediyelere tanınan yol, su, kanalizasyon hizmetler giderlerini hizmetten yararlananlardan tahsil etme yetkisinin ancak iptal edilen bu düzenleme dışında kalan yasal düzenlemeler çerçevesinde kullanılabileceği; bu doğrultuda, katılım paylarının hizmetten istifade eden taşınmazların şebeke veya kanalın tamamlanarak hizmete sunulduğu yahut mevcut şebeke tesislerinin tevsii ve ıslahı tarihinde maliki olan kişilerden Belediye Gelirleri Kanununun belirlediği usul ve sınırlar dâhilinde tahsil edilmesi gerektiği açıktır."

Açıklandığı üzere, dava konusu kanalizasyon ve su tesisleri harcamalarına katılım paylarına ilişkin usul ve esaslar 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nda ve bu kanuna dayalı olarak...... tarafından çıkarılan 'Belediye Gelirleri Kanunu'nun Harcamalara Katılma Payları ile ilgili Hükümlerin Uygulanmasına İlişkin Yönetmelik'te düzenlenmiş olup, bu bedellerin tahsilinde iş bu kanunda belirlenen düzenlemelerin (yol ve yöntemin) esas alınması gerekecektir. Davalı idarenin 2464 sayılı yasaya ve ilgili yönetmeliğe dayanmadan ve bu yasal düzenlemelerle sınırları çizilmiş olan kurallara uymadan kişilerden herhangi bir tahsilat yapması, bu nedenlerle mümkün değildir.

......

......

Davalı idarenin ancak Belediye Gelirleri Kanunu çerçevesinde yapılacak hesaplama ile belirlenecek katılım payını, bu Kanunda düzenlenen sınırlamaları aşmamak ve kanuni prosedürü uygulamak kaydıyla, bu bedelleri hizmetten istifade eden taşınmazların şebeke veya kanalın tamamlanarak hizmete sunulduğu yahut mevcut şebeke tesislerinin tevsii ve ıslahı tarihinde maliki olan kişilerden Belediye Gelirleri Kanununu ve...... yönetmeliğinin belirlediği usul ve sınırlar dâhilinde tahsil edilmesi gerektiği açıktır.

O halde mahkemece, ilgili yasal düzenlemeler uyarıca, davalı idarenin, davacının taşınmaza malik olduğu tarihten sonra yapmış olduğu bir kanal ve şebeke hizeti ya da mevcut alt yapının tevsii veya ıslahı şeklinde bir hizmeti var ise ancak bunun bedelini davacı malikten talep edebileceği, davacının malik olduğu tarihten önce yapılan bu hizmetlerin bedelini ise hizmetin yapıldığı tarihten sonra malik olan davacıdan isteyemeyeceği gözetilerek, öncelikle davalı kurumun dava konusu bölgede (..... İlçesi ..... 92 ada 1 parselde parselde) su ve kanalizsyon hattı yapıp yapmadığı, yapmış ise hangi tarihte yapıldığı kesin olarak saptadıktan sonra, şayet davalı kurum tarafından davacının dava konusu taşınmaza malik olduğu tarihten sonra bu yönde bir hizmet sunulmuş olduğu tespit edilir ise, bu durumda davalı idarenin yeni kanal katılım ve şebeke hisse bedelini veya mevcut su ve kanalizasyon şebekelerinin ıslahı yada tevsii bedellerini Belediye Gelirleri Kanunu hükümlerinde belirlenen usul ve esaslar çerçevesinde tahsil edebileceği dikkate alınarak, davacıdan tahsili gereken kanal katılım ve şebeke hisse bedelinin Belediye Gelirleri Kanunu'nda ki mevcut hükümler çerçevesinde belirlenerek hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 17.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2017/4245, Karar No: 2017/10170, Tarih: 05.07.2017

**12. Hukuk Dairesi         2017/4245 E.  ,  2017/10170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 23/03/2017 tarih, 2016/27227 Esas - 2017/4314 Karar sayılı Daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkikinin şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair karar düzeltme istemleri yerinde değil ise de;

Şikayetçi tarafından, 18 parselde kayıtlı 11, 15, 16, 30, 33 ve 34 nolu bağımsız bölümlere ilişkin ihalelerin feshinin talep edildiği, mahkemece istemin reddi ile birlikte dosya alacağının %10’u oranında para cezasına hükmedilmesine ilişkin kararın Dairemizce onandığı görülmektedir.

İİK'nun 134/2. maddesinde; "İhalenin feshi talebinin reddine karar verilmesi halinde, icra mahkemesi, davacıyı, feshi istenilen ihale bedelinin %10'u oranında para cezasına mahkum eder" hükmü yer almaktadır.

Somut olayda, şikayetçinin ihalenin feshine yönelik isteminin, işin esasına girilerek reddedildiği görülmektedir. Bu durumda mahkemece, şikayetçinin ihale bedelleri toplamı olan bedel üzerinden para cezasına mahkum edilmesi yerine, dosya alacağı üzerinden para cezasına mahkum edilmesi isabetsiz olup, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, Dairemizce mahkeme kararının düzeltilerek onanması gerekirken doğrudan onandığı anlaşılmakla şikayetçinin karar düzeltme isteminin kısmen kabulü gerekmiştir.

SONUÇ : Şikayetçinin karar düzeltme isteminin kısmen kabulü ile Dairemizin 23.03.2017 tarih ve 2016/27227 E. - 2017/4314 K. sayılı onama ilamının kaldırılmasına, ... Asliye (İcra) Hukuk Mahkemesi'nin 09.05.2016 tarih ve 2016/25 E. - 25 K. sayılı kararının hüküm bölümünün para cezasına ilişkin”2” nolu bendinde yer alan “Davacının alacağın %10 u oranında para cezasına mahkum edilmesine,” cümlesinin silinerek karar metninden çıkarılmasına; yerine “İİK'nun 134/2. maddesi uyarınca feshi istenen ihale bedelleri toplamı olan 84.035,00 TL’nin %10 'u tutarında (8.403,50 TL) para cezasının davacıdan tahsili ile Hazineye irat kaydına” cümlesinin yazılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 05/07/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4596, Karar No: 2010/2475, Tarih: 05.03.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/4596 E.  ,  2010/2475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : ...: 213 Sayılı Yasanın 359/ a - 2. md. 6 ay hapis cezası,

213 Sayılı Yasanın 359/ b - 1. md. 18 ay hapis cezası,

213 Sayılı Yasanın 359/ b - 1, 765 Sayılı TCK'nun 80. md. 21 ay hapis cezası, ( iki kez )

765 Sayılı TCK'nun 71. md. 66 ay hapis cezası

Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere, aynı takvim yılında değişik vergi dönemlerinde çok sayıda sahte fatura düzenlenmesi müteselsil suçu oluşturacağından 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçu yönünden cezanın teselsül nedeniyle arttırılması gerektiğinin ve her üç takvim yılında düzenlenen belge sayısı ve miktarları nazara alınarak alt sınırdan ayrılarak hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

I-Sanığın 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Daha önce kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunması nedeniyle 5728 Sayılı Yasa ile değişik CMK. nun 231. maddesinin uygulanması olanağı bulunmayan sanık hakkında toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin, cezayı arttırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK. nun 7. ve 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddeleri uyarınca uygulanması gereken 765 ve 5237 sayılı TCK. hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime olanak verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasa belirlenmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın suç kastı bulunmadığına, suçların unsurlarının oluşmadığına, eksik soruşturma yapıldığına, teselsül hükümlerinin uygulanamayacağına, cezaların ertelenmesi gerektiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA

II-2003-2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek,2004 takvim yılında defter ve belgeleri gizlemek suçlarından kurulan hükümlere yönelen temyiz itirazlarına gelince;

1-Defter ve belgeleri gizlemek suçu yönünden yapılan incelemede:

II-2003-2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek,2004 takvim yılında defter ve belgeleri gizlemek suçlarından kurulan hükümlere yönelen temyiz itirazlarına gelince;

1-Defter ve belgeleri gizlemek suçu yönünden yapılan incelemede:

Defter ve belgeleri gizlemek suçunun oluşabilmesi için, “..varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit..” olan defter ve belgelerin, saklama zorunluluğu olan 5 yıllık süre içersinde usulüne uygun olarak yapılan tebligata rağmen vergi incelemesi için yetkili memura ibraz edilmemesinin gerektiği, dava dosyası içersinde bulunan vergi tekniği raporundan 2004 yılı dışındaki 2003 ve 2005 yılına ait defter ve belgelerinin noter tasdiklerinin bulunmadığı gibi 213 Sayılı Yasanın 139/2 maddesinde incelemenin dairede yapılmasını gerektiren istisnalardan birinin varlığı önceden belirlenmeden faaliyetini sürdürdüğü anlaşılan sanığa, defter ve belgelerin ibrazı için yapılan tebligatın hukuken geçerli bulunmadığı, dolayısıyla sanığa yüklenen defter ve belgeleri gizlemek suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyetine hükmolunması yasaya aykırı,

2-2003-2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçları yönünden yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın suç kastı bulunmadığına,suçların unsurlarının oluşmadığına,eksik soruşturma yapıldığına, teselsül hükümlerinin uygulanamayacağına,cezaların ertelenmesi gerektiğine ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak:

Hükümden sonra, 8.2.2008 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesiyle değişik CMK.nun 231 ve TCK.nun 7/2. maddeleri uyarınca "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının" takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20207, Karar No: 2012/25050, Tarih: 23.11.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/20207 E.  ,  2012/25050 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK nın 89/1, 89/2-a, 62, 52/1-4. maddeleri gereğincemahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan hakkında Kırklareli Devlet Hastanesinin 10.08.2006 tarihli ortopedi uzmanı tarafından düzenlenen kesin raporunda sol el 3. parmak travmatik amputasyonun basit tıbbi müdahale ile giderilebileceği,duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olmadığı,yaralanmanın hayat fonksiyonlarına orta derecede etkili olduğunun belirtildiği,Edirne Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 05.10.2006 tarihli raporunda ise yaşamı tehlikeye sokmayan ,basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte olan sol el 3. parmak amputasyonunun kişinin yaşam fonksiyonlarını orta derecede etkileyecek nitelikte olduğunun belirtildiği,bu raporda meydana gelen yaralanmanın duyularından veya organlarından birinin işlevinin zayıflamasına neden olduğuna dair bir belirleme yapılmadığı gibi Kırklareli Devlet hastanesinin raporunda meydana gelen yaralanmanın duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olmadığı belirtildiğinden ve yaralanma her iki raporda kemik kırığı olarak kabul edildiğinden ,tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;ancak;

Hayat fonksiyonlarına orta derecede etkili kemik kırığına yol açacak şekilde ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olmayacak şekilde yaralanan katılanın yaralanmasından dolayı sanık hakkında TCK'nın 89/2-a maddesi yerine TCK'nın 89/2-b maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gözetilerek CMUK'un 321.maddesi uyarınca hükmün bu nedenle BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasının 2. paragrafındaki “TCK'nın 89/2-a " ibaresi çıkartılıp yerine “TCK'nın 89/2-b” ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun olan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4077, Karar No: 2009/29, Tarih: 19.01.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/4077 E.  ,  2009/29 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesiyle, müvekkilinin maliki olduğu, davalıya kasko sigortalı aracın, yol yapımı ve yol kusurları nedeniyle hendeğe düşerek hasarlandığını ve zararın davalı ... tarafından karşılanmadığını ileri sürerek, 11.500YTL tazminatın kaza tarihinden işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekcesinde, davalının kaza anında 522 promil alkollü olduğunu, kazanın alkolün etkisi ile meydana geldiğini ve hasarın teminat harici olduğunu, yolda kusur olduğuna ilişkin iddiaları kabul etmediklerini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana gelmediği sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulü ile 11.088,83YTL'nin dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kaza tesbit tutanağında davacının (alkollü olmasının etkisi ile direksiyon hakimiyetini kaybederek kaza yaptığı) belirtilmiş, karşıdan kamyon geldiğine dair bilgiye yer verilmemiştir. Bu durum karşısında, 522 promil alkollü olduğu tesbit edilen davacının güvenli, araç kullanma yeteneğini kaybedip kaybetmediği, kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana gelip gelmediği konusunda, ikisi nörolog doktor, bir tanesi makine mühendisi olmak üzere üç kişilik bilirkişi kurulundan raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 19.01.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/30087, Karar No: 2018/3131, Tarih: 16.04.2018

**12. Hukuk Dairesi         2016/30087 E.  ,  2018/3131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından genel haciz yolu ile ilamsız icra takibine başlandığı, örnek 7 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine, borçlunun yasal sürede icra dairesine verdiği dilekçe ile yetkiye ve borca itiraz ettiği, alacaklının itirazın kaldırılması istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece istemin kabulüne karar verildiği görülmektedir.

İİK'nun 68/1. maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir. Yukarıda belirtilen kanun maddesinde yer alan yetkili makamların düzenledikleri belgelerin bu nitelikte belge kabul edilebilmeleri için, bu belgelerin, kanunda, İİK’nun 68. maddesinde sayılanlardan olduğuna ilişkin özel hüküm bulunması gerekir (İİK'nun 143/2, 105/1, 251/1, 634 sayılı Kanun'un 37. maddesi gibi).

Somut olayda, alacaklının, çeşitli nitelikte fatura ve tahsilat makbuzlarına dayalı olarak genel haciz yolu ile ilâmsız takip yaptığı anlaşılmaktadır. Takibin dayanağı belgeler, İİK'nun 68. maddesinde yazılı mücerret borç ikrarını içeren belge niteliğinde değildir. Borçlu tarafından da borç kabul edilmediğine göre, alacaklı, adı geçen belgelere dayalı olarak itirazın kaldırılmasını isteyemez.

O halde mahkemece, alacaklının itirazın kaldırılması isteminin reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9128, Karar No: 2022/4098, Tarih: 23.03.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/9128 E.  ,  2022/4098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen kararın 01.02.2006 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinde öngörülen bir hafta yasal süreden sonra hükmü temyiz eden ve geçerli bir mazereti olmadan temyiz süresini geçirdiği anlaşılan sanığın eski hal getirme talebi ve buna bağlı olarak yasal süreden sonraki temyiz isteğinin tebliğnameye uygun olarak aynı kanunu 317.maddesi uyarınca REDDİNE, 23.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5416, Karar No: 2020/2754, Tarih: 05.03.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/5416 E.  ,  2020/2754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 10.12.2009 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.05.2017 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadastral mülkiyet durumunun ihyasına yönelik tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı Hazine, dava konusu 4 sayılı parselin imar uygulaması sonucu ... Belediye Başkanlığı adına tescil edildiğini, ancak imar uygulaması yapılmasına ilişkin Belediye Encümen Kararıyla Trabzon İdare Mahkemesinin kararıyla iptal edildiğini ileri sürerek, tapu iptali ve tescil talebinde bulunmuştur.

Davalı, davaya cevap vermemiş duruşmalara katılmamıştır.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın tapu sicil kaydına esas teşkil eden idari işlemin iptal edildiği gerekçesiyle davalılar adına olan tapu kaydının iptaline karar verilmiş, tescil isteği ise, taşınmazın tescile tabi yerlerden bulunmadığı gerekçesiyle reddine dair hükmün temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 06.02.2012 tarihli ve 2011/12862 Esas, 2012/833 Karar sayılı ilamıyla; “…Taşınmazın imar öncesi niteliğinin tereddüte mahal bırakmayacak şekilde belirlenmesi, hakkında özel mülkiyete konu olacak şekilde bir tescil hükmü mü, yoksa özel sicilinde gösterilmesi mi, ya da kadastro harici bırakılması mı gerekeceği hususunun değerlendirilmesi zorunludur. Yapılacak araştırma ve inceleme neticesinde anılan yerin kadastroya tabi tutulmadığı anlaşılır ise, 1966 tarihinde yürürlüğe giren 775 sayılı Yasanın 3. maddesi uyarınca mülkiyetinin belediyeye intikali öngörülen taşınmazlardan olup olmadığının tespiti de önem arzetmektedir. Nitekim, 775 sayılı Yasanın 3. maddesi 19/07/2003 tarihinde 4916 sayılı Yasa ile yürürlükten kaldırılmış ise de, bu tarihe kadar olan süreç içerisinde tarafları yararına doğmuş olan usulü kazanılmış hak ilkesinin gözetilmesi gerekeceği de kuşkusuzdur. Ayrıca, 5393 sayılı Kanunun 34. maddesi hükmü uyarınca, görevleri aynı Kanunun 18. maddesinde belirtilen meclis kararına dayanmayan encümen kararı ile yapılan satışın yasal olmadığı da açıktır.

Hal böyle olunca, yukarıda değinilen ilkeler ve yasal düzenlemeler değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi yerine, eksik araştırma ile yetinilip yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir. ..." şeklindeki gerekçeyle bozulmuştur.