muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6856, Karar No: 2019/9130, Tarih: 30.04.2019

3) Sanık ... hakkında mağdurlar ..., ... ve ...’u kasten yaralama suçlarından verilen mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkında mağdur ...’u kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanık ...'in, mağdur ...'in sorumlu müdür olduğu eğlence yerine girmek istediği, mağdurun sanığa damsız olarak içeriye giremeyeceğini söylemesi üzerine aralarındaki tartışmanın kavgaya dönüşmesiyle, sanığın mağdur ...'i bıçakla basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladıktan sonra kaçarak yakın bir yerdeki berber dükkanına gittiği, mağdur ...'in de durumu akrabaları olan...ve ...'e bildirmesiyle hep birlikte bıçaklı olarak sanık ...'in bulunduğu berber dükkanını bastıkları, ....'i dışarıya çıkarmak istedikleri, sanık ...'in kabul etmemesi üzerine orada bulunan ustura ve bıçakları da alarak kavgaya başladıkları, kavga sırasında mağdurların sanığa doğru bıçak ve ustura salladıkları, mağdur ...'in orada bulunan sanık ...'ı tutup yere attığı, büyüyen kavga ortamında sanık ...'ın içeriden bıçak alarak kavganın içinde yer aldığı, sanık ...'in de üzerinde bulunan bıçakla karşı saldırıda bulunduğu, mağdur ...'i basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı, mağdur ...'ın sırtından sanık ... tarafından, elinden de sanık ... tarafından basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı olayda; ilk olayda ilk haksız saldırının sanık ... tarafından yapıldığı anlaşılmakta ise de, mağdurların önceki olay nedeniyle toplu olarak sanık ...'in gittiği berber dükkanına giderek saldırı içinde bulunmaları, etki-tepki oranının sanık ... lehine bozulması ve özellikle sanık ... yönünden mağdurların ilk saldırıda bulunmaları karşısında, sanıklar...'ın mağdurlar ... ve Abdülkadir'e yönelik kasten yaralama eylemlerinde 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiği halde yazılı şekilde sanıklara fazla ceza verilmesi,

b) Mükerrir olan sanıklar hakkında TCK'nin 58/6-7. maddesi uyarınca, mükerrirlere özgü infaz rejimin uygulanması ve cezanın infazının tamamlanmasından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, hüküm fıkrasında denetimli serbestlik tedbirinin süresini belirleyen 5275 sayılı Kanun'un 108/4. maddesine yollamada bulunulması,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafii ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerle, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 30.04.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9171, Karar No: 2017/6859, Tarih: 15.06.2017

**17. Hukuk Dairesi         2015/9171 E.  ,  2017/6859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalının kusurlu hareketi ile gerçekleşen kazada desteğin öldüğünü açıklayıp maddi-manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne ... için 1.000,00 TL maddi, 45.000,00 TL manevi tazminat ile davacı ... için 15.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline, davacı ...'ın maddi tazminat talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Dava; davacılar murisinin ölümü nedeni ile Borçlar Kanunu'nun 45. maddesi (6098 sayılı TBK m. 53) gereğince destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Destekten yoksunluk zararının hesabında müteveffanın gelirinin belirlenmesi tazminatın doğru tespitinde önemli bir yer tutmaktadır.

. Somut olayda mahkemece alınan bilirkişi raporunda müteveffanın (destek) geliri hesaplanırken, murisin asgari ücret elde edebileceği değerlendirilerek bu miktar üzerinden tazminat hesabı yapıldığı anlaşılmaktadır. Ancak davacılar vekilinin temyiz itirazında ileri sürdüğü ve dosyaya yansıyan öğrenim belgesinden müteveffanın .... Üniversitesi Meslek Yüksekokulu Elektrik Bölümü öğrencisi olduğu, ... Meslek Lisesi elektrik bölümünden 2006 yılında mezun olduğu görülmektedir.

Bu bakımdan desteğin mezun olduğu .... Üniversitesi Meslek Yüksekokulu Elektrik bölümünden öğrenim gören kişinin hangi iş kollarında çalışma imkanına sahip olduğu mezun olduktan sonra ne kadar sürede iş bulabileceyi belirlenerek alabileceği ücretin çalışma yapabileceği iş koluna ilişkin meslek odasından sorularak belirlenmesi ile bu miktar üzerinden destek zararının hesaplanması gereklidir. Bu bakımdan desteğin elde ettiği gelirin belirlenmesi ile uzman aktüer bilirkişiden yeniden bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Desteğin babasının kendisinden önce öldüğü dosya kapsamından anlaşılmakla desteğin babası için ayrılacak payın da desteğin annesi olan davacıya eklenerek hesaplama yapılması gerekirken hükme esas alınan aktüer raporunda, desteğin babasına da pay ayrılması doğru görülmemiştir.

3-Desteğin babasının kendisinden önce öldüğü dosya kapsamından anlaşılmakla desteğin babası için ayrılacak payın da desteğin annesi olan davacıya eklenerek hesaplama yapılması gerekirken hükme esas alınan aktüer raporunda, desteğin babasına da pay ayrılması doğru görülmemiştir.

4-Çalışma hayatının aktif çalışma dönemi ve emeklilik dönemini olan pasif devre olarak ayrılması ve özel yasalarında çalışma süreleri ayrık olarak belirtilmemiş (asker, polis vb. gibi) kişiler yönünden 60 yaşın aktif çalışma devresi, bakiye yaşam süresi varsa bu sürenin de emeklilik ya da çalışma hayatının sona erdiği pasif dönemini oluşturduğu Dairemiz ve Yargıtay'ın yerleşik uygulaması ile benimsenmiştir. Destekten yoksun kalma nedeniyle tazminatın hesabında pasif devrede de zararın oluşacağı ve bu zararının asgari ücret düzeyinde bir zarar olacağının kabulünün gerektiği Dairemizin yerleşmiş içtihatlarındandır.

Somut olayda mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda yukarıda açıklanan şekilde bir hesaplama yapılmamış, işlemiş bilinen dönem ve işleyecek bilinmeyen dönem ayrımı yapılarak desteğin bakiye yaşam süresince elde ettiği geliri üzerinden hesaplama yapılmıştır. Ancak yukarıda da belirtildiği gibi yaşam süresinde kişinin çalışma hayatının sona erdiği pasif döneminin belirlenerek bu dönemde

elde edeceği gelir düzeyinin yalnızca çalışan kişiler için öngörülen Asgari Geçim İndirimi uygulanmaksızın Asgari Geçim İndirimsiz asgari ücret düzeyinde gelir sağladığının kabul edilerek buna göre hesaplanma yapılması gerekirken açıklanan yöntem dışında hesaplama tarzı uygulanan bilirkişi raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

5-Davacı vekili, hükmedilecek tazminatlara olay tarihinden itibaren faize karar verilmesini talep etmiştir. Alacağı doğuran sebebin esasen haksız eylemden kaynaklanmış olmasına göre, istenilen tazminat için davalı ...'ın olay tarihinde temerrüde düştüğünün kabulü ile olay tarihinden itibaren temerrüt faizi uygulanması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 15/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6950, Karar No: 2015/1319, Tarih: 03.02.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/6950 E.  ,  2015/1319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2012/126-2013/724

Davacı H. Yer Hizmetleri A.Ş. vekili Avukat Gönenç tarafından, davalılar D. Gazetecilik San. ve Tic. A.Ş. vd aleyhine 20/03/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/12/2013 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili, temyize cevap dilekçesiyle duruşmalı olarak da davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 03/02/2015 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Avukat Ayşe ile karşı taraftan davacı vekili Avukat Ayşin geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Davalı Mustafa temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istem kabul edilmiş; karar, davalılarca temyiz edilmiştir.

Davacı, Türkiye'nin en eski yer hizmetleri kuruluşu olarak 28 yıldan bu yana tescilli H. markası olarak faaliyet gösterdiğini, davalılardan Mustafa yazı işleri müdürü, D. Gazetecilik San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin yayın sahibi olduğu Y. Ş. gazetesinin 19/02/2012 günlü sayısında “K.”, “K.”, "Yolculardan büyük tepki", "T." başlıkları altında tüzel kişiliğine yönelik saldırı niteliğinde haber yayınlandığını bildirerek uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davalı yazı işleri müdürüne husumet yöneltilemeyeceği, esas yönden de yayının habercilik ilkelerine uygun olarak yayınlanması nedeni ile haksız ve hukuka aykırı davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu edilen haberin davacının ticari itibarına zarar verecek nitelikte kaleme alındığı takdir ve kanaatine varılarak istemin bir bölümünün müştereken ve müteselsilen davalılara ödetilmesine karar verilmiştir.

5187 sayılı Basın Kanunu'nun 13. maddesinde süreli ve süresiz yayınlarda hukuki sorumlular düzenlenmiştir. Buna göre süreli yayınlarda eser sahibi ile yayın sahibi ve varsa temsilcisi, yayın sahibi tüzel kişi şirketse, anonim şirketlerde yönetim kurulu başkanı, diğer şirketlerde en üst yönetici, şirket ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur. Davalı Mustafa yazı işleri müdürü olup, 5187 sayılı Yasa'nın 13. maddesine göre

hukuken sorumluluğu bulunmadığı görülmektedir.Şu durumda, davalı Mustafa hakkındaki istemin husumet nedeni ile reddi yerine işin esasının incelenmiş olması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

hukuken sorumluluğu bulunmadığı görülmektedir.Şu durumda, davalı Mustafa hakkındaki istemin husumet nedeni ile reddi yerine işin esasının incelenmiş olması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

2-Davalı D. Gazetecilik San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Kişilik hakları şahsa sıkı sıkıya bağlı, devredilemeyen ve vazgeçilemeyen haklar olup hayat beden ve ruh tamlığı, düşünce ve çalışma özgürlüğü, şeref, haysiyet, ad ve resim üzerindeki haklar olarak sayılabilir ve bu sayılanlarla da sınırlı değildir.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olaya gelince; davacı tüzel kişiliğe haiz bir şirket olup 28 yıldır aynı faaliyet alanında hizmet vermekte ise de İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından 30/11/2011 günü yapılan havaalanlarından yolcu taşıma işi ihalesini bir başka şirket kazanmıştır. Davacı tarafından ihalenin iptali istenmiş ise de İstanbul 11. İdare Mahkemesi istemi süre yönünden reddetmiştir. 24/06/2011 gününde İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nce davacı şirkete 01/07/2011 tarihi itibari ile hatlardan araçlarını çekmesi gerektiğine yönelik bildirimde bulunulmuştur. Dava konusu yayın tarihi itibari ile davacının araçları ile havaalanlarından yolcu taşımaya devam etmekte olduğu anlaşılmaktadır. Şu durumda, dava konusu edilen haberin görünür gerçeğe uygun ve güncel olduğu, yayınlanmasında toplumsal ilgi ve kamu yararı bulunduğu sonucuna varılmalıdır. Haberin okuyucunun ilgisini çekmesi için çarpıcı bir başlık kullanılmış ise de bir gazetecilik tekniği olan ve ayrıntı niteliğindeki bu durumun, haberin hukuka uygunluk sınırları içinde kalması sonucunu değiştirmediği ve davacının kişilik değerlerinin ihlal edilmediği sonucuna varılarak, istemin tümden reddi yerine kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı Mustafa yararına, (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı D. Gazetecilik San. ve Tic. A.Ş. yararına BOZULMASINA ve davalılar yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7206, Karar No: 2011/7875, Tarih: 23.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/7206 E.  ,  2011/7875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ... Orman Ürünleri San.ve Tic. Ltd. Şti'nin beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma-düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Müşteki vekili tarafından 16.10.2009 tarihinde İnegöl İcra Ceza Mahkemesine sunulan şikayet dilekçesinde şirket yetkilisi sanığın isminin belirtilmeyerek "...Orman Ürün.Mob.San.Tic.Ltd.Şti" denilmekle yetinildiği, dilekçe ekinde de sanığın kimliğini tespite elverişli bir belgede bulunmadığı, şikayet dilekçesinde gösterilmeyen sanığın mahkemece araştırılmasına yasal imkan bulunmadığı, bu nedenle İİK'nun 345. maddesi gereğince davanın reddi yerine yazılı şekilde karar verilmesi yasaya aykırı olup, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, ancak bu durum yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasından "sanığın beratine" kısmı çıkarılarak, yerine "şikayet dilekçesinde borçlu tüzel kişiliği temsil eden şirket yetkilisinin isminin belirtilmemiş olması nedeniyle İİK'nun 345. maddesi gereğince davanın reddine" ifadesi yazılmak suretiyle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile yürürlükte olan 1412 sayıl CMUK'nun 322. maddesi gereğince hükmün düzeltilerek ONANMASINA, 23.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2024/9014, Karar No: 2024/12108, Tarih: 19.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9014 E.  ,  2024/12108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2023/472 E., 2024/167 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı BOTAŞ Boru Hatları ile Petrol Taşıma AŞ (BOTAŞ) tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi.

İlk Derece Mahkemesi kararının davalı BOTAŞ vekili tarafından temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

İlk Derece Mahkemesi kararının davalı BOTAŞ vekili tarafından temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 30.03.2006 tarihinden itibaren davalı BOTAŞ'a ait ve envanterinde kayıtlı römorkörlerde çalıştığını, dava tarihi itibarıyla çalışmaya devam ettiğini, BOTAŞ'ın bu römorkörleri çalıştırma işini başka firmalara ihale ettiğini, işçilerin aynı yerde çalışmaya devam ettiklerini, asıl işverenin BOTAŞ olduğunu, diğer davalı ... İnşaat Denizcilik AŞ (... Şirketi) ile Liman İş Sendikası arasındaki toplu iş sözleşmesi görüşmelerinde uyuşmazlık çıkması üzerine Sendikanın başvurması ile Yüksek Hakem Kurulunun 03.07.2019 tarihli ve 2019/150 Esas, 2019/258 Karar sayılı kararının verildiğini, 01.06.2018 tarihinde yürürlüğe giren Yüksek Hakem Kurulu kararına göre toplu iş sözleşmesinin 38 inci maddesinde öngörülen birinci yıl birinci altı ay %6 ve birinci yıl ikinci altı ay %4 ücret zammının yapılmadığını, 39 uncu maddesinde fazla çalışma ücretinin %30 zamlı olarak ödeneceğinin belirtildiği hâlde buna uyulmadığını, 42 nci maddesinde saat 20.00-06.00 arası gece çalışmalarında ücretin %10 zamlı ödeneceğinin belirtildiğini, yakacak yardımı, sosyal yardım, ... yardımı alacaklarının ödenmediğini, birinci altı ayda 10 gün olması gereken ikramiyenin 8 gün olarak ödendiğini, ikinci altı ayda hiç ikramiye ödenmediğini, davacı vekili ayrıca müvekkili ile yaptığı avukatlık ücret sözleşmesine göre karar verilecek tutarın %10'u kadar vekâlet ücretinin de davalılardan tahsilini talep ettiklerini ileri sürerek ücret farkı, fazla çalışma ücreti farkı, gece çalışma ücret farkı, çocuk yardımı, öğrenim yardımı, yakacak yardımı, ... yardımı, ikramiye alacağı ve takdir edilecek tutarların %10'u kadar vekâlet ücreti alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı ... Şirketi vekili cevap dilekçesinde; davacı ile devam eden bir iş sözleşmesinin mevcut olmadığını, davaya konu iş sözleşmesine ilişkin asıl işveren olmadığı gibi son işveren sıfatı da bulunmadığını, husumet yöneltilmesinin mümkün olmadığını, davanın husumet yokluğundan reddi gerektiğini, alacakların zamanaşımına uğradığını, somut davanın belirsiz alacak davası olarak açılmasının mümkün olmadığını, davacının müvekkili Şirketten hiçbir alacağının olmadığını, davacı vekilinin davacı asıl ile arasındaki akdi vekâlet ücreti bedelinin müvekkil Şirkete yükletilmesi talebinin kabul edilemeyeceğini, davacının faiz talebinin yerinde olmadığını, asıl işveren BOTAŞ tarafından toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan işçi alacaklarının ödenmesi gerekçesi ile müvekkili Şirketin hak edişlerine bloke konulduğunu, davacılara ödenmeyen veya geciken bir alacak tespit edildiği takdirde Şirketin bu nedenle de sorumlu olmadığı savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Davalı BOTAŞ vekili cevap dilekçesinde; müvekkili kuruluş BOTAŞ ile diğer davalı ... Şirketi arasında davacının iddiasının aksine herhangi bir asıl işveren alt işveren ilişkisinin bulunmadığını müvekkilinin taraf sıfatının olmadığını, davanın BOTAŞ'ın ihale makamı olması ve ayrıca 854 sayılı Deniz İş Kanunu'nda (854 sayılı Kanun) asıl işveren alt işveren ilişkisinin düzenlenmemiş olması nedeniyle husumetten reddi gerektiğini, davada talep edilen ücret zammı, fazla çalışma ücreti, gece çalışması ücreti, çocuk yardımı, yakacak yardımı, ... yardımı, yıllık sosyal yardım, ikramiye kalemlerinden oluşan alacakların tamamının müvekkilinin tarafı olmadığı toplu iş sözleşmesine dayanan alacaklar olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI