muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3361, Karar No: 2020/17445, Tarih: 26.10.2020

**8. Ceza Dairesi         2020/3361 E.  ,  2020/17445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Parada sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın ve müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-)Temel ceza belirlenirken hapis cezası asgari hadden uygulandığı halde, hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının ayrıca gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,

2-)Ceza Genel Kurulu'nun 03.04.2018 tarih ve 2017/853 Esas, 2018/135 Karar sayılı ilamı ve 09.02.2016 tarih ve 2014/71 Esas, 2016/42 Karar sayılı ilamı da gözetildiğinde, bozma öncesi verilen ve yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edilen 08.02.2008 tarihli hükümde, hükmolunan hapis cezasının ertelendiği gözetilmeden, bozma kararından sonra hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen ancak denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle hakkındaki hükmün açıklanmasına karar verilen sanık hakkında CMUK.nın 326/son maddesine aykırı olarak erteleme hükümleri uygulanmayarak kazanılmış hak kuralının ihlal edilmesi,

3-)İnegöl Adli Emanetinin 2007/153 ve 186 sırasında kayıtlı suça konu sahte paraların, 5237 sayılı TCK.nın 54. maddesi uyarınca müsaderesine ve 5320 sayılı Yasanın 17. ve Sahte Banknotların İncelenmesi ve Değerlendirilmesinde Uyulacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 16. maddeleri uyarınca Merkez Bankasına gönderilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-)İnegöl Adli Emanetinin 2007/153 ve 186 sırasında kayıtlı suça konu sahte paraların, 5237 sayılı TCK.nın 54. maddesi uyarınca müsaderesine ve 5320 sayılı Yasanın 17. ve Sahte Banknotların İncelenmesi ve Değerlendirilmesinde Uyulacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 16. maddeleri uyarınca Merkez Bankasına gönderilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa TCK.nın 197/1. maddesi uyarınca hapis cezası yanında tayin edilen adli para cezasına esas alınan 120 günün 5 güne, 62. maddesi uyarınca tayin olunan 100 günün 4 güne ve bir gün karşılığı takdir olunan 20 TL ile sonuç gün sayısının çarpılması sonucu bulunan 2000 TL'nin de 80 TL'ye indirilmesi ve hükümden "Sanığın hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde işlediği başka suç nedeniyle açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına karar verildiğinden sanık hakkında TCK'nın 51. Maddesi gereğince erteleme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına," fıkrasının çıkarılmasına ve hükme sonuç cezanın belirlendiği bölümden sonra gelmek üzere "1412 sayılı CMUK.nın 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakları gözetilerek, verilen 1 yıl 8 ay süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK.nın 51/1. maddesi uyarınca ertelenmesine, TCK.nın 51/3. maddesi uyarınca 1 yıl denetim süresi belirlenmesine, denetim süresinin herhangi bir yükümlülük belirlenmeden veya uzman kişi görevlendirilmeden geçirilmesine" ibaresinin ve ''İnegöl Adli Emanetinin 2007/153 ve 186 sırasında kayıtlı bulunan suça konu sahte paraların, 5237 sayılı TCK.nın 54/4 maddesi uyarınca müsaderesine ve 5320 sayılı Yasanın 17. ve Sahte Banknotların İncelenmesi ve Değerlendirilmesinde Uyulacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 16. maddeleri uyarınca Merkez Bankasına gönderilmesine" fıkrasının eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9639, Karar No: 2012/21419, Tarih: 21.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/9639 E.  ,  2012/21419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağ- lamak için hükme esas alınan soruşturma evrakını ilgilendiren belge örneklerinin, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmet- lerinin Yürüktülmesine Dair Yönetmelik'in 26. maddesi uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız kriminal raporuna dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, üst C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 21.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5443, Karar No: 2012/10291, Tarih: 05.12.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/5443 E.  ,  2012/10291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

Kullanım kadastrosu sırasında Arpaçbahşiş Köyü çalışma alanında bulunan 724 parsel sayılı 2585,12 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı, taşınmaz ve üzerindeki bahçe ile üzerindeki meyve ağaçlarının ... oğlu ... kullanımında olduğu şerhi verilerek tarla niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı, çekişmeli taşınmazın kendi zilyetliğinde olduğu ancak soyadının ... olmasına rağmen ... olarak tespit edildiği iddiasıyla dava açmış, çekişmeli taşınmazın kadastro tespit tutanağının talebi doğrultusunda düzeltilmesini istemiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, çekişmeli taşınmazın beyanlar hanesinde geçen “Taşınmaz ve üzerindeki bahçe ile üzerindeki meyve ağaçları, ... oğlu ... kullanımındadır.” şeklindeki ibarenin iptali ile beyanlar hanesinin bu bölümüne "taşınmaz ve üzerindeki bahçe ile üzerindeki meyve ağaçları ... oğlu ... kullanımındadır.” ibaresinin şerh düşülmesine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 05.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11504, Karar No: 2022/15702, Tarih: 08.12.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/11504 E.  ,  2022/15702 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

No :

Dava itibari hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalılar vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı davalı işverene ait işyerinde geçen ve bildirilen çalışmalarının ağır ve yıpratıcı koşullarda geçtiğini ancak işveren tarafından bildirimlerin itibari hizmet süresi kapsamında bildirilmediğini, 506 sayılı Kanunun ek 5. maddesi kapsamda itibari hizmet süresinin tespitini talep ve dava etmiştir.

II-CEVAP

Davalı işveren vekili davacının bildirimlerinin çalışmalarına uygun şekilde bildirildiğini, haksız ve mesnetsiz davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

... vekili çalışmaların niteliğine belirtir bildirimlere ait bilgi ve belgelerin işveren tarafından Kuruma verildiğini, kayıtların bu kapsamda tutulduğunu, davaya Kurumun sebebiyet vermediğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesi, “...-Davanın kabulü ile,

Davacının davalı işyerinde 01/07/1993 tarihinden 30/09/2008 tarihine kadar toplam 5363 günlük hizmeti esnasında yaptığı işin 506 sayılı Yasanın Ek-5/II fıkra olarak 2098 sayılı Yasa ile eklenen (EK-1) madde kapsamında bulunduğunun, 1A olarak diğer davalı kuruma bildirilen 5363 günlük fiili çalışma süresinin 3A olarak değerlendirilerek bu sürenin %25'inin itibari hizmet süresi olarak salt sigortalılık süresine eklenmesi gerektiğinin tespitine,...” karar vermiştir.

B-BAM KARARI

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi, “...-... 14. İş Mahkemesi'nden verilen 27.04.2021 tarih, 2019/113 Esas ve 2021/212 Karar sayılı kararının kaldırılmasına yönelik davalı şirket vekili ve davalı ... Başkanlığı vekilinin istinaf başvurularının 6100 sayılı yasanın 353/1-b.1 hükmü gereğince esastan reddine,...”karar vermiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Süperpak... A.Ş ve ... vekili, davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne hükmedilmesinin hatalı olduğunu beyanla kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Süperpak... A.Ş ve ... vekili, davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne hükmedilmesinin hatalı olduğunu beyanla kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; işyerinin kağıt ve oluklu mukavvadan karton kutu imali işyeri olduğu, işyerinde karton plakalar üzerine marka, resim ve benzeri baskı işlerinin yapıldığı, davacının davalı işyerinde mekanik bakım ustası olarak çalıştığı, Mahkemece işyerinde yapılan keşif sonucu tespit edilen hususlar ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davacının, arıza çıkan makinelerin tamiri için mesaisinin büyük bir bölümünü baskı işlerinin yapıldığı üretim bölümünde geçirdiği gerekçesi ile davalı işveren tarafından bildirilen 01.07.1993-30.09.2008 tarihleri arasındaki çalışmalarına itibari hizmet süresi verildiği anlaşılmıştır.

İtibari hizmet süresi, ağır ve yıpratıcı işlerde çalışanların erken yıpranmaları nedeniyle daha erken emekli olabilmeleri için kanun koyucu tarafından belirlenmiş erken emeklilik sağlayan düzenlemelerden biridir. İtibari hizmet süresi fiilen olmayan ancak kanun koyucu tarafından verilen imkân nedeniyle varsayılan bir sürenin sigortalılık süresine eklenmesi şeklinde ortaya çıkmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunun’un Ek 5’inci maddesi:

“506 sayılı Kanuna göre sigortalı sayılanların, aşağıda sayılan görevlerde geçen sigortalılık sürelerine, bu sürelerin her tam yılı için, hizalarında gösterilen süreler, sigortalılık süresi olarak eklenir.

Sigortalılar Hizmetin Geçtiği Yer Eklenecek Süre

I-a) 212 sayılı Kanunla değiştirilen 5953 sayılı basın mesleğinde çalışanlarla çalıştıranlar arasındaki münasebetleri düzenliyen kanun kapsamına tabi olarak çalışan sigortalılar.

5953 sayılı Kanunu Değiştiren 212 sayılı Kanunun birinci maddesi kapsamıma giren işyerleri, 90 gün.

b) Basın kartı yönetmeliğine göre basın kartına sahip olmak suretiyle gazetecilik yaparken, kamu kurumlarına giren ve bu kurumlarda meslekleriyle ilgili görevlerde istihdam edilen sigortalılar, Basın müşavirlikleri, 90 gün.

II - (Değişik bent: 20/06/1987 - 3395/13 md.)

Basım ve gazetecilik işyerlerinden 1475 sayılı Kanun ve değişikliklerine göre çalışan sigortalılar,

a) Solunum ve cilt yoluyla vücuda geçen gaz veya diğer zehirleyici maddelerle çalışılan iş yerleri,

b) Fazla gürültü ve ihtizaz yapıcı makine ve aletlerle çalışarak iş yapılan işyerleri,

c) Doğrudan doğruya yüksek hararete maruz bulunarak çalışılan işyerleri,

d) Fazla ve devamlı adali gayret sarf edilerek iş yapılan işyerleri,

e) Tabii ışığın hiç olmadığı ve münhasıran suni ışık altında çalışılan işyerleri,

f) Günlük mesainin yarıdan fazlası saat 20.00'den sonra çalışılarak yapılan işyerleri,90 gün.

III -(Ek bent: 20/06/1987 - 3395/13 md.)... adamları, ... ateşçileri, kömürcüler, dalgıçlar, Denizde,90 gün.

c) Doğrudan doğruya yüksek hararete maruz bulunarak çalışılan işyerleri,

d) Fazla ve devamlı adali gayret sarf edilerek iş yapılan işyerleri,

e) Tabii ışığın hiç olmadığı ve münhasıran suni ışık altında çalışılan işyerleri,

f) Günlük mesainin yarıdan fazlası saat 20.00'den sonra çalışılarak yapılan işyerleri,90 gün.

III -(Ek bent: 20/06/1987 - 3395/13 md.)... adamları, ... ateşçileri, kömürcüler, dalgıçlar, Denizde,90 gün.

IV - (Ek bent: 20/06/1987 - 3395/13 md.) (...)\*, fabrika,atölye, havuz ve depolarda, trafo binalarında çalışanlar,

1. Çelik, demir ve tunç döküm,

2. Zehirli, boğucu, yakıcı, öldürücü atölye, havuz ve depolarda, trafo binalarında ve patlayıcı gaz, asit, boya işleriyle gaz da çalışanlar, maskesi ile çalışmayı gerektiren işlerde,

3. Patlayıcı maddeler yapılmasında,

4. Kaynak işlerinde çalışanlar, 90 gün.

Kesirlerin hesaplanmasında tam yıl 360 gün olarak alınır. Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.”

Düzenlemesini içermektedir. Bu maddeye göre, sigortalıların itibari hizmetten yararlanabilmesi için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi gerekir.

Davacının işyerinde mekanik bakım ustası olarak çalıştığı ve işyerinde üretim bölümünden ayrı olarak tamir işlerinin yapıldığı atölye bölümünün bulunduğu, tanıklarca tamiri gereken sökülüp taşınabilir bir parça ise atölyede yoksa makinenin bulunduğu yerde tamir edildiğinin ve rutinde üç ya da altı aylık bakımların yapıldığının ifade edilmesi karşısında, Mahkemece, davacının davalı işyerinde, atölyede ve üretim bölümünde geçen çalışma süreleri yeniden kapsamlı bir şekilde incelenmeli, tüm delliller ve tanık beyanları yeniden değerlendirilerek 506 sayılı Yasa’nın Ek 5. maddesinin IV.bendin (1.2.3.4.) alt bentlerinde belirtilen fiziksel dış etkenlere ve olumsuz çalışma koşullarına maruz kalınan sürelerin tespiti ile varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

O hâlde davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurularının esastan reddine dair kararı kaldırılarak ilk derece mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dosyanın kararı veren İlk derece Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine 24.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1677, Karar No: 2024/7570, Tarih: 21.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/1677 E.  ,  2024/7570 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1676 E., 2022/1825 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 11. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/174 E., 2021/305 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın her iki taraf vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı her iki taraf vekili tarafından temyiz edilmiş olup incelemenin duruşmalı olarak yapılması davalı kadın vekili tarafından istenilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 21.10.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca temyiz yoluna başvurulamaz. Temyize konu edilen miktarın, kesinlik sınırının altında kalması hâlinde 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır. Açıklanan nedenlerle davacı erkeğin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

Belli edilen günde duruşmalı temyiz eden davalı ... vekili Avukat ... ile karşı taraf temyiz eden davacı ... vekili Avukat ... geldiler. Gelenlerin sözlü açıklanması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde davalı kadın vekilinin temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Belli edilen günde duruşmalı temyiz eden davalı ... vekili Avukat ... ile karşı taraf temyiz eden davacı ... vekili Avukat ... geldiler. Gelenlerin sözlü açıklanması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde davalı kadın vekilinin temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların Ankara 6.Aile Mahkemesi'nin 2008/620 Esas sayılı dosyasında 23.09.2008 tarihli ilamıyla boşandıklarını, müvekkilinin davalı için 2.000,00 TL yoksulluk nafakası, ortak çocuk için 1.000,00 TL iştirak nafakası ödemesine hükmedildiğini, nafaka bedellerinin tamamının davacı tarafından davalıya ödendiğini, davalının aradan geçen 9 yıllık zaman süresince ödemelere karşı hiçbir itirazda bulunmadığını, Ankara 23.İcra Müdürlüğü’nün 2017/5837 Esas sayılı dosyası üzerinden icra emri gönderildiğini, davalının 2008 yılı Ekim ayından 2017 yılı Mart ayına kadarki döneme ilişkin yoksulluk nafakalarının faiziyle tahsilini talep ettiğini, davalının mükerrer alacak tahsil etmeye çalıştığını, kötü niyetli olduğunu, davacı tarafından yapılan kira ödemelerinin de yok sayıldığını, bu ödemelerin nafaka borcuna istinaden yapıldığını, davacının nafaka dışında davalıya 175.000,00 TL nakdi ödemeye yaptığını, çocuğun okul giderlerine davalının hiçbir katkısının olmadığını bu nedenlerle davacının Ankara 23.İcra Müdürlüğü’nün 2017/5837 Esas numaralı takip dosyasında davalıya borçlu olmadığının tespiti ile 281.577,53 TL’nin %20’sinden aşağı olmamak üzere kötü niyet tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili yasal süresinden sonra sunduğu cevap dilekçesinde özetle; iddiaların doğru olmadığını, davacının ödediği 175.000,00 TL’nin tarafların ½ hissedar oldukları taşınmazın davalı adına olan kısmının davacı tarafça satın alınması nedeniyle ödendiğini, davalının maddî durumu kendisinden daha iyi olan davacıdan 10.000,00 TL borç aldığını, davalının borcunu 11.500,00 TL olarak geri ödediğini, davacının kendi ikamet ettiği evin kirasını ödediğini, boşanma protokolü gereğince davacının çocuğun okul giderlerini nafakadan bağımsız olarak karşılamayı üstlendiğini, davalının, davacıya borç olarak verdiği paraların da geri ödemesinin nafaka gibi gösterildiğini ancak nafakayla ilgisi bulunmadığını, boşanma protokolünde kredi kartlarının Nisan ayı sonuna kadar olan bakiyesi ile gelecekteki taksitlerinin davacı tarafından karşılanacağına karar verildiğini, mükerrer ödemenin söz konusu olmadığını belirterek davanın reddine ve davacı aleyhine %20 kötü niyet tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; "...davacı tarafça ibraz edilen ödeme belgeleri, banka kayıtları, icra dosyası, protokol kapsamı değerlendirilerek birden fazla rapor alınmış ise de raporlarda davalının boşanma dava tarihinden sonraki döneme ilişkin gelirlerinin mahsup edilmemiş olması, protokolde belirtilen kredi kartı ödemelerinin hesaplamaya dahil edilmemesi ve taraflar arasında protokol dışında karşılıklı olarak para havalelerinin bulunması, protokolden farklı olarak taşınmazın satılması ve davacı tarafça yapılan kira ödemelerinin nafakaya mahsup edilip edilmeyeceği hususlarının tartışmalı olması nedeniyle raporlar hükme esas alınmamış, son olarak 03.04.2021 tarihli bilirkişi Prof.Dr.Ahmet Kılıçoğlu tarafından düzenlenen raporda boşanma dava tarihinden 16.03.2017 takip tarihine kadar 56.791,36.TL birikmiş nafaka borcu olduğunun tespitine, takip konusu 281.577,53 TL'nin, 224.786,17 TL'lik kısmının davacı tarafça takip tarihinden önce ödendiğinin hesaplanmasına, bilirkişice yapılan hesaplamada protokole göre 1/2 hisse ile alınan taşınmaz için ödenen meblağın mahsup edilmiş olması, nafaka borcu olduğu belirtilmemesine rağmen periyodik olarak yatırılması nedeniyle nafaka borcu olarak sayılan miktarlar, her ne kadar davacı tarafça kira ödemesi adı altında yapılan ödemelerin nafaka borcuna mahsubunun gerektiği iddia edilmiş ise de protokolde tarafların ortak mülkiyetinde olacak konutta davalının kira ödemeden oturacağı yolundaki anlaşmaya rağmen tarafların konut alımından sonra ekonomik nedenlerle davalı hissesinin davacıya bilahare 3.şahsa satılması sonrasında davalının oturduğu konut kiralarının aralarında yapılan ve sözleşmenin yenilenmesi niteliğinde kabul edilen anlaşmaya binaen davacı tarafça karşılandığı, nafakaya mahsup edilmesinin tarafların sözlü anlaşmaları ve iradelerine, hakkaniyet kurallarına uygun olmadığı kanaatına varıldığından bilirkişinin kira ödemelerinin nafakaya mahsup edilemeyeceği yolundaki görüşü, davacı tarafından 20.04.2009 tarihinde gönderilen 50.000,00 TL'nin mahsup edilmiş olması, nafaka ödemesi olduğu belirtilmeyen bir kısım ödemelerden davalının 2.00000 TL, ortak çocuğun 1.000,00 TL nafaka alacağının bulunması nedeniyle 1/3 oranında indirim yapılması ve sonuç değerlendirmesi esas alınarak, İİK 72/5. maddesi gereğince alacağın likit olmaması, davalının kötü niyetinin ispat edilememiş olması..." gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davacının Ankara 23.İcra Müdürlüğü 2017/5837 sayılı takip dosyasında takip konusu yapılan 281.577,53 TL'nin 224.786,17 TL'lik kısmının kabulü ile davacının bu oranda borçlu olmadığının tespitine, 56.791,36 TL'ye ilişkin talebin reddine, alacağın likit olmaması nedeniyle tarafların icra inkar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın reddedilen kısmı ve icra inkar tazminatının reddi yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın kabul edilen kısmı yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç