muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3060, Karar No: 2020/1466, Tarih: 05.03.2020

**21. Hukuk Dairesi         2019/3060 E.  ,  2020/1466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ...1. İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

KARAR

A)Dava dilekçesinde özetle;

Davacı, davalılardan işverene ait "... Oto Yıkama" adlı işyerinde 15.10.2011 - 06.06.2014 tarihleri arasında tam ve kesintisiz hizmet akdine tabi çalıştığını iddia ederek; diğer davalı Kuruma bildirilmeyen sürelerin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı cevabı :

Davalı işveren, davacının sadece kış sezonunda parası bittiği ve boş kaldığı zamanlarda ve ancak bazı haftalarda bir kaç gün olarak düzensiz bir şekilde işe gelip, yardım ettiği, yaz sezonunda Burdur ilindeki köyüne gittiği, iddia ettiği gibi çalışmadığı belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Kurum, hak düşürücü sürenin geçtiği, çalışma olgusunun ispat edilmesi gerektiği savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti :

Mahkemece yapılan yargılama sonunda: "Davanın KISMEN KABULÜ ile; Davacının davalı işyerinde 01.03.2012 tarihinde çalışmaya başladığının, Davacının davalı işyerinde 01.03.2012 - 06.06.2014 tarihleri arasında bildirilmeyen ve tespiti gereken sigortalı çalışmasının 231 gün (8 ay 7 gün) olduğunun tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine," karar verilmiştir.

D) Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı :

Bölge Adliye Mahkemesi’nce yapılan yargılama neticesinde;davacının, uyuşmazlığa konu dönemde herhangi bir işyerinden sigortalı bildirimi bulunmadığı, oto yıkama işyerinin 01.10.2011 - 30.11.2011 tarihleri arasında 5510 sayılı Kanun kapsamına alınıp sadece bir kişinin sigortalı bildiriminin yapıldığı, ancak işyerinin faal olduğu, yapılan keşifle 15 metre yol cepheli, 10 metre derinlikte 150 m²'lik işyerinde en fazla iki işçinin çalışabileceği, tanık beyanlarına göre davacının 01.03.2012 tarihinden itibaren yaz aylarında üç ay ve kış aylarına üç ay hiç çalışmadan ayda 15 gün üzerinden 06.06.2014 tarihine kadar hizmet akdine tabi kısmi çalışmasının bulunduğunun anlaşılmasına göre; davanın kısmen kabulüne ilişkin ilk derece Mahkemesi kararının vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığından, “1-...1. İş Mahkemesi tarafından verilen 07.09.2018 tarih, 2014/541 Esas ve 2018/274 Karar sayılı kararına yönelik davalılar vekillerinin istinaf başvurularının Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353'üncü maddesinin 1'inci fıkrasının (b) bendinin 1'inci alt bendi uyarınca AYRI AYRI ESASTAN REDDİNE,” karar verilmiştir.

E)Temyiz:

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle , yeterli araştırma yapılmadığı belirterek verilen kararı temyiz etmiştir.

Davalı işveren vekili temyiz dilekçesinde özetle, tanık beyanlarına uygun tespit yapılmadığı, iddianın ispat edilmediği, fiili çalışmanın bulunmadığı gerekçesiyle verilen kararı temyiz etmiştir.

F)Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe :

E)Temyiz:

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle , yeterli araştırma yapılmadığı belirterek verilen kararı temyiz etmiştir.

Davalı işveren vekili temyiz dilekçesinde özetle, tanık beyanlarına uygun tespit yapılmadığı, iddianın ispat edilmediği, fiili çalışmanın bulunmadığı gerekçesiyle verilen kararı temyiz etmiştir.

F)Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe :

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı işyerinden işe giriş bildirgesinin olmadığı, hizmet bildiriminin bulunmadığı, davalı işyerinin 06/10/2011- 30/11/2011 tarihleri arasında 506 sayılı yasa kapsamına alındığı, işyeri vergi kayıtlarının getirtildiği ve işyerinin ihtilaflı dönemde faaliyetinin olduğu, işyerinde keşif yapılarak kapasite olarak davalı işyerinde iki kişinin çalışabileceğinin değerlendirildiği, davacı ve bordro tanıklarının dinlendiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Ayrıca 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297’nci maddesinde; “...taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir” hükmüne yer verilmiştir. Hükümlerin çelişkiden uzak ve infaza elverişli olması, gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gerekir.

Somut olayda tespiti yapılan aylar ve günler hükümde ayrıntılı gösterilmeden hüküm kurulduğu, infaza elverişli karar verilmediği anlaşılmaktadır.

Somut olayda tespiti yapılan aylar ve günler hükümde ayrıntılı gösterilmeden hüküm kurulduğu, infaza elverişli karar verilmediği anlaşılmaktadır.

O halde, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, Bölge adliye Mahkemesince eksik inceleme ve araştırma sonucu Davalı işveren ve SGK vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı ORTADAN KALDIRILMASI, ilk derece mahkemesinin kararının bozulması gerekmiştir.

G)Sonuç :Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA), ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle (BOZULMASINA), dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan ...'e iadesine,

05/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10868, Karar No: 2023/1293, Tarih: 16.02.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/10868 E.  ,  2023/1293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

KARAR : Esastan ret/Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Seferihisar Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare ve bir kısım davalı vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun davalı ... yönünden esastan reddine, davacı idare ve bir kısım davalı yönünden kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; İzmir ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 97 ada 13 (ifrazen 97 ada 55) parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın müvekkili idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Bir kısım davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaz üzerinde inşa edilen su deposunun bir başka alana taşınabileceğini veya yeniden yapılabileceğini, söz konusu su deposu nedeniyle davacı idare aleyhine Seferihisar Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/421 Esas sayılı dosyasında müdahalenin önlenmesi, eski hale getirme ve ecrimisil davası açtıklarını, taşınmazın değerinin kıymet takdir komisyonu raporunda düşük hesaplandığını belirtmiştir.

II. CEVAP

1. Bir kısım davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaz üzerinde inşa edilen su deposunun bir başka alana taşınabileceğini veya yeniden yapılabileceğini, söz konusu su deposu nedeniyle davacı idare aleyhine Seferihisar Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/421 Esas sayılı dosyasında müdahalenin önlenmesi, eski hale getirme ve ecrimisil davası açtıklarını, taşınmazın değerinin kıymet takdir komisyonu raporunda düşük hesaplandığını belirtmiştir.

2. Davalı ... cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaz üzerindeki su deposunun 20 yıl önce yapıldığını ve kaçak yapı niteliğinde olduğunu, eski su deposunun bulunduğu alana yapılması yerine özel mülkiyete tabi parselleri üzerinde yapılmasının kamu yararına aykırı olduğunu, kamulaştırma işlemine karşı İzmir 1. İdare Mahkemesinin 2016/1079 Esas sayılı dosyasında iptal davası açtıklarını ve davanın halen derdest olduğunu, taşınmazın değerinin kıymet takdir komisyonu raporunda düşük hesaplandığını, taşınmazın arsa vasfında değerlendirilmesi gerektiğini, taşınmazın gerçek rayiç değerinin araştırılarak kamulaştırma bedelinin artırılmasını ve metrekare birim bedelinin en az 1.300 TL olarak belirlenmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davacı taraftan tahsil edilerek davalılara ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; emsal alınan taşınmazın özel amaçlı satış olduğunu, dava konusu taşınmaz ile benzer niteliklere sahip olmadığını, emsal karşılaştırmasının kanunun aradığı şartlara uygun olarak yapılmadığını ve dava konusu taşınmaz için rayiç bedelinin üzerinde bir bedel belirlendiğini ileri sürmüştür.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; emsal alınan taşınmazın özel amaçlı satış olduğunu, dava konusu taşınmaz ile benzer niteliklere sahip olmadığını, emsal karşılaştırmasının kanunun aradığı şartlara uygun olarak yapılmadığını ve dava konusu taşınmaz için rayiç bedelinin üzerinde bir bedel belirlendiğini ileri sürmüştür.

2. Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı idare vekilince ilk kararın tüm davalılar yönünden istinaf edildiğini, kararın kaldırılmasıyla davalıların tamamı yönünden ilk kararın hükümsüz hale geldiğini, kaldı ki kararın diğer davalılarca da istinaf edildiğini ve davanın niteliği itibarıyla tüm paydaşlar yönünden aynı sonucu doğurması gerektiğini, dolayısıyla müvekkili ... tarafından ilk kararın istinaf edilmediği gerekçesiyle usuli kazanılmış hak gereği ilk karardaki payına hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğunu, usuli kazanılmış hak ilkesinin istisnalarından biri olan kamu düzenine aykırılığın davada mevcut olduğunu, kamulaştırılan kısma ilişkin tescil hükmü ilk karar ile kesin olarak verildiği halde son kararda yeniden tescil hükmü kurulmasının kanuna aykırı olduğunu, karar kesinleştiğinde ödenmek üzere bedelin üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına ilişkin hükmün Anayasa Mahkemesince iptal edildiğinden bedelin peşin olarak ödenmesi gerektiğini, davanın sürdüğü zaman dikkate alındığında dava tarihi itibarıyla taşınmazın değerinin belirlenmesinin mağduriyete yol açtığını, hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın emlak vergi değerinin hatalı ele alındığını, emsal karşılaştırmasının kanunun aradığı şartlara uygun olarak yapılmadığını ve arta kalan kısım için değer azalışı bedeline hükmedilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin ilk kararını istinaf etmeyen davalı ... yönünden davacı idare lehine usuli kazanılmış hak oluştuğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun reddine, davacı idare ve diğer davalılar yönünden ise dava konusu taşınmazın imar planında belediye hizmet alanı (su deposu) olarak özgülenmesine ilişkin işlemin iptali istemiyle İzmir 1. İdare Mahkemesinin 2016/1050 Esas sayılı dosyasında açılan davada iptal kararı verildiği, kamulaştırma işleminin iptali istemiyle İzmir 1. İdare Mahkemesinin 2016/1079 Esas sayılı dosyasında açılan davanın ise reddine karar verildiği, bu kapsamda kamulaştırma işleminin geçerliliğini koruduğu belirtilerek, arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinin yöntem itibarıyla doğru olduğu, ancak emsal taşınmazın satış tarihi olarak ihalenin yapıldığı tarihin esas alınması, dava konusu taşınmazın aynı ada içerisinde bulunan diğer taşınmazlara göre emlak vergi değerinin belirlenmesi ve bu tespitler doğrultusunda yeniden hesaplama yapılması suretiyle istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile zemin metrekare birim değeri, üçer aylık vadeli hesaba yatırılan bedelin derhal ödenmesi ve vekalet ücreti yönlerinden hüküm düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiş, ayrıca dosya üzerinden edinilen kanaatle dava konusu taşınmazın değerinin Bölge Adliye Mahkemesince artırılmasının doğru olmadığını ileri sürmüştür.

2. Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiş, ayrıca dava konusu taşınmazın imar planında belediye hizmet alanı (su deposu) olarak özgülenmesine ilişkin işlemin iptali istemiyle İzmir 1. İdare Mahkemesinin 2016/1050 Esas sayılı dosyasında açılan davada iptal kararı verildiğini ve kararın kesinleştiğini, Bölge Adliye Mahkemesine ait tensip zaptında dava konusu taşınmaz için emsal taşınmazın %80'i değerinde olduğu belirtilmesine rağmen, kararda % 70'i değerinde olduğunun kabul edilme gerekçesinin anlaşılamadığını ve dosya üzerinden edinilen kanaatle dava konusu taşınmazın değerinin Bölge Adliye Mahkemesince belirlenmesinin doğru olmadığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu malikleri arasında kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu malikleri arasında kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Bölge Adliye Mahkemesi kararında belirtildiği gibi dava konusu taşınmazın imar planında belediye hizmet alanı (su deposu) olarak özgülenmesine ilişkin işlemin iptali istemiyle İzmir 1. İdare Mahkemesinin 2016/1050 Esas sayılı dosyasında açılan davada iptal kararı verilmişse de, kamulaştırma işleminin iptali istemiyle İzmir 1. İdare Mahkemesinin 2016/1079 Esas sayılı dosyasında açılan davanın ise reddine karar verilmiş olup dava konusu taşınmazın kamulaştırılmasına ilişkin idari işlem geçerliliğini korumaktadır.

3. Arsa niteliğindeki İzmir ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 97 ada 13 (ifrazen 97 ada 55) parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi ve tespit edilen bedelin hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesi yerindedir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare ve davalılardan alınan temyiz harçlarının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,16.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17526, Karar No: 2018/15149, Tarih: 27.11.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/17526 E.  ,  2018/15149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde, yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin miktarından az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılması ve ayrıca Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının kapsam ve içerik itibarıyla, infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, ".. daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma"

görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddesinin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın diğer suç ortağı ile birlikte müştekiye ait iş yerinden markası tespit edilemeyen 2 kutu çikolata ile 30-40 TL bozuk para çaldıkları, müştekinin kovuşturma aşamasındaki beyanına göre çalınan malların değerinin yaklaşık 100,00 TL olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan eşyanın değerinin miktar olarak az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-9,00 TL yargılama giderinin 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle sanığa yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27.11.2018 günü oy birliğiyle karar verildi.