muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2223, Karar No: 2024/2207, Tarih: 07.03.2024

ile birlikte gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 12 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca mahkumiyeti yerine, suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde aynı Kanun'un 13 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 29.03.2022 tarihli kararının 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 283 üncü maddesi gereği kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10796, Karar No: 2021/13315, Tarih: 13.10.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/10796 E.  ,  2021/13315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

MAKTUL : ...

KATILANLAR : ..., ..., ..., ..., ...,

Hizmetler Bakanlığı

SUÇLAR : Yakın akrabayı tasarlayarak kasten öldürme, olası kastla nitelikli yaralama

HÜKÜMLER : 1) ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.01.2019 tarih ve 2017/556 Esas - 2019/49 Karar sayılı kararı ile;

a) Sanık ...'nin, maktul ...'e karşı yakın akrabayı tasarlayarak kasten öldürme suçundan; TCK'nin 82/1-a-d, 62, 53, 54, 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası

b) Sanık ...'nin katılan ...'ye karşı olası kastla nitelikli yaralama suçundan; TCK'nin 86/1, 87/1-c-son, 21/2, 62, 53, 54, 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezasına mahkumiyetine dair kararı

2) ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 24.02.2020 tarih ve 2019/1532 Esas - 2020/212 Karar sayılı kararı ile;

a) Sanık ...'nin, maktul ...'e karşı yakın akrabayı tasarlayarak kasten öldürme suçu yönünden; "istinaf başvurularının esastan reddine" dair kararı

b) Sanık ...'nin katılan ...'ye karşı olası kastla nitelikli yaralama suçu yönünden; istinaf başvuruları kabul edilerek yeniden hüküm kurulması suretiyle

sanığın TCK'nin 86/1, 86/3-b-e, 87/1-c, 21/2, 62, 53, 54, 63. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezasına mahkumiyetine dair kararı

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 24.02.2020 tarih ve 2019/1532 Esas - 2020/212 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında kasten öldürme suçundan hükmedilen hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması; kasten yaralama suçundan ise ilk derece mahkemesinin TCK'nin 86/1, 87/1-c-son, 21/2, 62. maddeleri gereğince verdiği "2 yıl 9 ay 10 gün" hapis cezasına dair kararın bölge adliye mahkemesince kaldırılarak sanığın TCK'nin 86/1, 86/3-b-e, 87/1-c, 21/2, 62. maddeleri gereğince "3 yıl 4 ay" hapis cezasına mahkum edilmiş olması nedeniyle verilen kararların 5271 sayılı CMK’nin 286/2-a-b maddesi gereğince temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 24.02.2020 tarih ve 2019/1532 Esas - 2020/212 Karar sayılı kararı sanığın, maktul ...'e karşı kasten nitelikli öldürme suçuna ilişkin “istinaf başvurularının esastan reddine”, sanığın, katılan ...'ye karşı olası kastla nitelikli yaralama suçuna ilişkin “istinaf başvuruları kabul edilerek yeniden hüküm kurulması suretiyle sanığın mahkumiyetine dair” hükümlerinin tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin; sanığın maktule yönelik eyleminde öldürme kastı bulunmadığına, suç vasfına, eksik incelemeye, tasarlamanın bulunmadığına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılan ...'ye yönelik eyleminde ise sanığın ateş ettiği sırada katılanı görmediğine, ona yönelik kast ya da taksirinin bulunmaması nedeniyle beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA, ceza miktarı ve sanığın tutuklulukta geçirdiği süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi

gereğince “... 1. Ağır Ceza Mahkemesine, ... ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” ... Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.10.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3472, Karar No: 2022/13430, Tarih: 27.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/3472 E.  ,  2022/13430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge kullanma

HÜKÜMLER : Düşme, mahkumiyet

A) 2008 takvim yılında sahte belge kullanma suçundan verilen düşme hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyizinin incelenmesi:

Zamanaşımı nedeniyle düşme hükmünün temyizinde sanığın hukuki yararı bulunduğu cihetle temyiz isteminin reddi hususundaki tebliğnamedeki red görüşüne iştirak edilmemiştir.

KDV indiriminde kullanılan son sahte faturanın Kasım ayına ait olması nedeniyle, suç tarihinin "25.12.2008" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2008 takvim yıllarında sahte belge kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

B) 2009 takvim yılında sahte belge kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyizinin incelenmesi:

KDV indiriminde kullanılan son sahte faturanın Kasım ayına ait olması nedeniyle, suç tarihinin "25.12.2008" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen "2009 takvim yılında sahte belge kullanma" suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 27.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35589, Karar No: 2017/16062, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/35589 E.  ,  2017/16062 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14002, Karar No: 2019/6060, Tarih: 25.11.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/14002 E.  ,  2019/6060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar asıl ve birleştirilen davada davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Asıl ve birleştirilen dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...’in ... parsel sayılı taşınmazdaki dubleks evi baldızı olan davalı ...’a temlik ettiğini, devrin mal kaçırma amacıyla yapıldığını, mirasbırakanın bir kaç kez beyin kanaması geçirdiğini bu durumdan faydalanan eşi ve ...’ın taşınmazı bedelsiz olarak vermeye ikna ettiklerini, ...’ın da taşınmazı muvazaalı olarak akrabası olan davalı ...’a temlik ettiğini ileri sürerek tapu kaydının iptali ile payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişler, aşamada ... yönünden davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş ve ... tarafından yeniden dava açılarak eldeki dava ile birleştirilmiştir.

Davalılar, mirasbırakanın borçları olduğunu, bu nedenle taşınmazı ...’a sattığını, bedeli ile alışkın olduğu lüks hayatı devam ettirdiğini ve bir takım borçlarını ödediğini, ...’ın öğretmen olduğunu, ekonomik durumunun iyi olduğunu, ...’ın taşınmazı alırken ...’nin eşinden borç aldığını, borcu ödemek için taşınmazı ...’ye temlik ettiğini, devirlerin gerçek olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, asıl davada; davanın davacılardan ... yönünden açılmamış sayılmasına karar verildiği için ... yönünden hüküm kurulmasına yer olmadığına, davacılar ..., ..., ..., ..., ... yönünden davanın kabulüne, birleştirilen davada ise davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’in ... parsel sayılı taşınmazı 09.05.2007 tarihinde ...’a, ...’ın da 05.10.2010 tarihinde ...’a satış suretiyle temlik ettiği, mirasbırakanın 10.07.2010 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak eşi ... ile kardeşleri ..., ..., ..., ..., ölü kardeşi ...’in çocukları ... ve ..., ölü kardeşi ...’un çocukları ... ve ...’ın kaldığı, ayrıca ... parsel sayılı taşınmazdaki ..., ..., ... ve ... numaralı bağımsız bölümlerin de mirasbırakan adına kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ispat külfeti 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile TMK'nin 6. maddesi gereği davacı tarafa aittir.

Somut olayda, dinlenen davacılar tanıkları temliklerin muvazaalı olduğu yönünde bir beyanda bulunmadıkları gibi davacılar tarafından mirasbırakanın kendilerinden mal kaçırmasını gerektirir somut bir neden de ortaya konulamamıştır. Dolayısıyla, davacılar temliklerin muvazaalı olduğu iddiasını kanıtlayamamışlardır. Öte yandan, bedeller arasındaki fark da tek başına muvazaanın kanıtı değildir.

Hal böyle olunca, davacıların iddialarını HMK’nin 190. ve TMK’nin 6. maddeleri gereği kanıtlayamadığı gözetilerek asıl ve birleştirilen davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile asıl ve birleştirilen davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Asıl ve birleştirilen davada davalılar vekilinin yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17228, Karar No: 2016/4234, Tarih: 07.03.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/17228 E.  ,  2016/4234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, daha önce sorguları yapılan suça sürüklenen çocuklar için yargılamanın yeniden başlaması üzerine, adresleri araştırılarak dinlenmeleri konusunda işlemlerin yerine getirildiğinin, usulüne uygun biçimde tebligatların yapıldığının, duruşmaya katılanların dinlendiğinin ve bütün suça sürüklenen çocukların müdafileri tarafından duruşmada temsil edildiklerinin anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki bu hususa ilişkin bozma gerekçesine iştirak edilmemiş, başkaca nedenler de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Ülkemizin de tarafı bulunduğu Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nde de işaret edildiği üzere, “Bir çocuk suça itilmişse ona uygulanacak yaptırım, yaşına ve gelişimine uygun, onun eğitimini engellemeyecek şekilde olmalıdır.” somut olayda her biri öğrenim çağında bulunan suça sürüklenen çocukların, yaşlarına göre “çocuk işçi” veya “genç işçi” kategorisine girmelerine neden olan, bu yapılarına göre bir bölümünün çalıştırılmalarının dahi mümkün olmadığı “ağır ve tehlikeli iş” niteliğindeki ağaç bakım ve onarım işleriyle yükümlendirilmelerinin, Anayasa'nın 40 ve 41. maddeleriyle, Çocuk Hakları Sözleşmesiyle kabul edilen “gelişme hakkı ve sağlığı” ve “öğrenimini tam yapma” ilkelerine aykırı olduğu, bu nedenle hükmün açıklanmasına karar verilmeden önce, bu hususta bir değerlendirme yapılarak, yükümlülüğün kaldırılması ya da suça sürüklenen çocukların yaşlarına uygun başka bir yükümlülükle değiştirilmesi gerekirken, denetimli serbestliğin koşullarına uymadıkları gerekçesiyle suça sürüklenen çocuklar hakkındaki hükümlerin açıklanmasına karar verilmesi,

2- Daha önce hapis cezasından mahkûmiyetleri bulunmayan suça sürüklenen çocuklar hakkındaki hapis cezalarının, CMK'nın 231/11. ve TCK'nın 50/3. maddesi gereğince, TCK'nın 50/1. maddesindeki seçenek tedbirlerden birine çevrilmesinde zorunluluk olduğunun gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ..., ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/03/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15058, Karar No: 2022/16237, Tarih: 09.11.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/15058 E.  ,  2022/16237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Olay tarihinde sanık hakkında bina içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık suçundan yürütülen soruşturma sırasında; sanığın üzerinde yapılan aramada suça konu bıçağın ele geçirildiği, UYAP kayıtlarından yapılan sorgulamada; sanık hakkında hırsızlık suçundan .... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/281 Esas-2015/404 Karar sayılı kararı ile mahkumiyet kararı verildiğinin ve bu kararın kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, bıçak ve diğer aletleri sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşımak suçunun basit yargılama usulüne tabi olmayan suçla birlikte işlendiği belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın bir sebebe dayanmayan temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1185, Karar No: 2015/12924, Tarih: 08.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/1185 E.  ,  2015/12924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pervari Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/06/2014

NUMARASI : 2012/356-2014/338

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan K.. M.., Ç.. B.., Orman ve Su İşleri Bakanlığı vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan K.. M.., Ç.. B.., Orman ve Su İşleri Bakanlığı vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazın üzerinde bulunan ağaçların taşınmaza kapama fıstık bahçesi niteliği verdiği anlaşıldığından, kapama fıstık bahçesi gelirine göre biçilecek değerden zemin arazi olarak değerlendirilseydi yörede ekilebilecek münavebe ürünlerine göre belirlenecek zemin değerinin indirilmesi suretiyle ağaç bedelleri hesaplanması gerekirken, ağaçlara maktu değer biçen geçersiz rapora göre hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan K.. M.., Ç.. B.., Orman ve Su İşleri Bakanlığı vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9923, Karar No: 2019/2629, Tarih: 13.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/9923 E.  ,  2019/2629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

İkamet amaçlı bina inşaatı işi için mükellef olan sanıktan, 2010 yılına ait defter ve belgelerinin istenmesine rağmen 15 gün olan yasal süresi içerisinde ibraz etmediğinin iddia ve kabul olunduğu davada;

1- 213 sayılı VUK'nin 139. maddesine göre; vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir. İş yeri faal olan mükelleflere, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi için yapılan tebligatlar usulüne uygun olmadığından suçun unsurları oluşmayacaktır. Somut olaya gelince, vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkartılan tebligatın, ikamet adresinde sanığın eşine 20.10.2012 tarihinde tebliğ edilmesi; incelemenin dairede yapılmasını gerektiren nedenler tespit edilmediği için, defter ve belgelerin incelenmek üzere ibrazı için denetmenlik adresine getirilmesi istenerek sürecin mükellef aleyhine tersine çevrilmesi; sanığın,“Ben o tarihlerde ...'de ...Beton isimli şirkette alt taşeronluk yapıyordum. Ayrıca vergi mükellefi idim. 2010 yılına ilişkin defter ve belgelerin ibraz edilmesi amacıyla tebligat yapılması üzerine ben muhasebecime bu hususu iletmiştim. Ancak sonradan öğrendiğim kadarı ile muhasebecim defter ve belgelerin bir kısmını vermiş bir kısmını vermemiş. Ben şehir dışında idim. Muhasebecimin yapacağını düşünmüştüm.” diyerek suçlamayı kabul etmemesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti açısından, suç tarihinde şirketin hesaplarının dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı VUK’nin 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin, iş yerinde faaliyetin devam edip etmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, iş yeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespit varsa belgesinin istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki sonuç doğurmayacağı dikkate alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre ise;

a) Suçtan kaynaklanan somut bir zarar bulunmadığı ve sanığın sabıkasında görünen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin ilamın da suç tarihi itibarıyla sanık hakkında yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel mahiyette olmadığı anlaşıldığı halde, cezası ertelenen sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının değerlendirilmemesi,

b) Suç tarihinin gerekçeli karar başlığında, defter ve belgelerin ibrazı için tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 15 günlük sürenin sonu olan “07.01.2013” yerine, “09.01.2013” olarak hatalı yazılması,

b) Suç tarihinin gerekçeli karar başlığında, defter ve belgelerin ibrazı için tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 15 günlük sürenin sonu olan “07.01.2013” yerine, “09.01.2013” olarak hatalı yazılması,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz talebi bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 13.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.