muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14430, Karar No: 2018/15878, Tarih: 19.12.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/14430 E.  ,  2018/15878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Tüm dosya içeriğine göre; katılanın olay günü saat 21:00’de ikametinden ayrıldığını, saat 21:30’da komşusunun araması üzerine suçtan haberdar olduğunu beyan ettiği, tanık ...’un saat 21:00 sıralarında katılanın evden ayrılmasının üzerinden fazla bir zaman geçmeden şüpheli şahsı bahsi geçen ikametin balkonundan atlarken gördüğünü belirttiği ve UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre, suç tarihinde yaz saati uygulaması da dikkate alındığında gece vaktinin, saat 21:41’den itibaren başladığının anlaşılması karşısında; suçun gece işlendiğine ilişkin kanıtlar denetime olanak verecek şekilde değerlendirilmeden, sanık hakkında TCK'nın 143. ve 116/4. maddelerinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8342, Karar No: 2017/15258, Tarih: 26.12.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/8342 E.  ,  2017/15258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müştekinin usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen geçerli bir mazereti olmadan duruşmaya katılmadığı ve katılan sıfatını almaması nedeniyle hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmayan müşteki vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 26.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13062, Karar No: 2009/14088, Tarih: 30.12.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/13062 E.  ,  2009/14088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/01/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakan A.K..’in maliki olduğu 781 ve 783 parsel sayılı taşınmazlarını satış suretiyle davalıya temlik ettiğini, yapılan işlemlerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu iptal ve tecil istemişlerdir.

Davalı, kök murisin davacıların miras bırakanına da taşınmazlar temlik ettiğini, dava konusu taşınmazları iyiniyetli olarak satın aldığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, miras bırakanın yaptığı temliklerin mirasçılar arasında paylaştırma amaçlı olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillere göre; miras bırakan A.K..'in maliki olduğu 781 ve 783 parsel sayılı taşınmazlarını 17.1.2001 tarihli akitle davalı gelinine satış yoluyla temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, miras bırakanın davalıya yapmış olduğu temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir. Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26.maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince; miras bırakanın, davacıların anneleri ölü S.. ile dava dışı mirasçıları İ..ve M..'in eşlerine değişik tarihlerde temliklerde bulunduğu anlaşılmakta ise de; İ.. ve M..'in bizzat kendilerine yapılmış temlik olup olmadığı yeterince açıklığa kavuşturulmamıştır

Hal böyle olunca; miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarıda değinilen anlamda bir paylaştırma kastının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalı, yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde olay değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yetinilerek yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru değildir. Davacıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 30.12.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5075, Karar No: 2023/15381, Tarih: 18.12.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/5075 E.  ,  2023/15381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/406 E, 2016/275 K

SUÇ : Nitelikli tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Silopi Cumhuriyet Başsavcılığının 13.10.2015 tarihli ve 2015/82 Soruşturma sayılı iddianamesi ile; sanık hakkında nitelikli tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 43 ncü maddesinin ikinci fıkrası ve 53 ncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.

2. Silopi 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli ve 2015/406 Esas, 2016/275 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun’un 106/2-a, 43, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri

1. Suçsuz olduğuna, dosyanın yeniden incelenmesini istediğine,

2. Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdurlar ve sanığın olay yerinde tır kuyruğunda bekledikleri sırada sanığın aracı ile sıranın diğer tarafına geçmek istemesi sebebiyle mağdur ... ile tartışmaya başladığı, tartışmanın kavgaya dönüştüğü, kavgaya daha sonra mağdur ...'nin abisi mağdur ...'in de dahil olduğu, kavga sırasında sanık ...'in üzerinde bulundurduğu bıçağı çıkararak tehdit etmek amacıyla sağa sola sallayarak mağdurlara doğru yürüdüğü, bu sırada bıçağı almaya çalışan mağdur ...'u basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.

2. Mağdurların beyanları dosya içerisinde mevcuttur.

3. Sanık savunmasında, bıçağı kendisini korumak amacıyla salladığını, kimseyi yaralamak gibi bir kastının olmadığını beyan etmiştir.

4. Tanık M.Ç.'nin beyanlarının dosya içerisinde mevcut olduğu görülmüştür.

5. Mağdurların ve sanığın adli raporlarının dosya içerisinde bulunduğu görülmüştür.

IV. GEREKÇE

2. Mağdurların beyanları dosya içerisinde mevcuttur.

3. Sanık savunmasında, bıçağı kendisini korumak amacıyla salladığını, kimseyi yaralamak gibi bir kastının olmadığını beyan etmiştir.

4. Tanık M.Ç.'nin beyanlarının dosya içerisinde mevcut olduğu görülmüştür.

5. Mağdurların ve sanığın adli raporlarının dosya içerisinde bulunduğu görülmüştür.

IV. GEREKÇE

Mağdurlar ve sanığın olay yerinde tır kuyruğunda bekledikleri sırada sanığın aracı ile sıranın diğer tarafına geçmek istemesi sebebiyle mağdurlar ile arasında çıkan kavga sırasında sanığın üzerinde bulundurduğu bıçağı çıkararak sağa sola sallayarak mağdurlara doğru yürümesi, bu sırada bıçağı almaya çalışan mağdur ...'u basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralaması şeklinde gerçekleşen eyleminin mağdurlar ... ve ...'e yönelik iki ayrı silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde tehdit suçundan hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Silopi 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli ve 2015/406 Esas, 2016/275 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının korunmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

18.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4006, Karar No: 2012/6577, Tarih: 01.10.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/4006 E.  ,  2012/6577 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 25.09.2012 günü belirlenen saatte temyiz eden ... vekili Av.... ve aleyhine temyiz istenilen asil ... geldiler, gelenlerin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 193 ada 14 parsel sayılı 2532,02 m2 yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, paylaşmaya, bağışa ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. İtirazı komisyonca reddedilen davacı ..., miras yoluyla gelen hakka, paylaşmaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmış, yargılama sırasında ise takas deliline de dayanmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz Edilmiştir.

İddia ve savunmaya, mahkemece toplanıp değerlendirilen deliller ile duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere göre, dava konusu taşınmazın tarafların ortak miras bırakanı ...’ndan kaldığı ve paylaşıldığı yönünde taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, taşınmazın paylaşımda mirasçılardan hangisine kaldığı yönünde toplanmıştır.

Somut olayda ortak miras bırakanın ölüm gününden sonra mirasçıları arasında yapılan paylaşımda dava konusu taşınmazın davalı tarafın miras payına isabet ettiği, mahkemece yapılan keşif, uygulama, yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile toplanıp değerlendirilen diğer delillerle belirlendiğinden davacı tarafın dava dışı ... ile aralarında yaptıkları takas senedinin taşınmazı kapsayıp kapsamadığı sonuca etkili bulunmamaktadır.

Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı ...'ün yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 01.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8757, Karar No: 2010/21925, Tarih: 23.09.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/8757 E.  ,  2010/21925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 9. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının reddini mutazammın 09.02.2009 tarih, 2009/20767-2010/2668 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1-HUMK.nun 434.maddesinde sayılan iki hal için, hükmü veren mahkemenin temyiz dilekçesinin reddine karar verebilmesine olanak tanınmış ise de, aynı kanunun 440 ve devamı maddelerinde  düzenlenen karar düzeltme istemleri yönünden bu yolda bir düzenleme bulunmamaktadır. Yargıtay onama ve bozma ilamlarına karşı karar düzeltme istemleri ancak Yargıtay'da karara bağlanabilir. Bu nedenle İstanbul 9. İcra Hukuk Mahkemesinin 10.03.2010 tarih ve 2008/1185 E. - 2223 K.sayılı "karar düzeltme talebinin reddine" dair kararının kaldırılmasına,

2- Dairemizin onama ilamı borçlu vekiline 28.07.2009 tarihinde tebliğ olunmuştur. Borçlu vekilinin 04.08.2009 tarihli karar düzeltme istemi süresinde olup, karar düzeltme isteminin esasının incelenmesi gerekirken süreden reddi maddi yanılgıya müstenit bulunduğundan Dairemizin 09.02.2010 tarih ve 2009/20767 E 2010/2668 K. sayılı "karar düzeltme isteminin süreden reddine" dair kararının oybirliğiyle kaldırılmasına karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi:

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK.nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 190. TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir yazılmasına, 35,50 TL karar düzeltme harcı alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına,  30.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2020/11720, Karar No: 2021/4648, Tarih: 27.04.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/11720 E.  ,  2021/4648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : MUĞLA 2. ASLİYE HUKUK (TİCARET)MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen istirdat davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı tarafın istinaf başvurusunun reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ... şirketinin düzenlediği faturalara, elektrik enerjisi bedeli dışında haksız ve hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli yansıttığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, Ocak 2009-Mart 2010 dönemleri için şimdilik 1.000 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; talep edilen yıllar içerisinde faturalarda herhangi bir kayıp kaçak bedeline yönelik olarak kesintinin olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine (davacı tarafça yapılan yargılama giderinin kendi üzerinde bırakılmasına, davalı yararına yargılama gideri ve vekalet ücreti takdirine) karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, davacı tarafın istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, elektrik abonesi olan davacıdan tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun Geçici 9 ncu maddesinde “ulusal tarife” adı altında belirlenen tarife, 01/04/2011 tarihinden geçerli olmak üzere uygulanmakta olup, EPDK'nın 28/12/2010 tarihli ve 2999 sayılı kararı ile belirlenen işbu tarife ile davaya konu Edilen kayıp-kaçak bedeli, bu tarihten sonra düzenlenen elektrik faturalarında ayrıştırılarak elektrik abonelerinden tahsil edilmeye başlanmıştır. Diğer bir anlatımla, bu tarihten önce kayıp-kaçak bedeli, tüketim bedeli içerisinde tahsil edilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21/05/2014 tarihli ve 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın "Vergi Ödevi" başlıklı 73 üncü maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır...” şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, iletim, dağıtım, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedeli uygulamasının Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu (EPDK) Kararları ve tebliğleri ile belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesinin de şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, 17/06/2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı Kanun'un 21 inci maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu Kanunu'nun 17 nci maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nın Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.",

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, 6719 sayılı kanunun 21 inci maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17nci maddesinde yapılan değişiklikler ile dava konusu uyuşmazlığın da özünü oluşturan bedel konusunda, davanın açıldığı tarihteki içtihat durumundan farklı ve yeni bir düzenleme getirilmiş; hem de geçici 20 nci maddeyle, anılan düzenleme devam etmekte olan davalarda da uygulanacak şekilde geçmişe yürütülmüştür.

Bu aşamada, davanın konusuz kalması hakkında genel açıklama yapılmasında yarar görülmüştür.

Bu aşamada, davanın konusuz kalması hakkında genel açıklama yapılmasında yarar görülmüştür.

İlke olarak her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki duruma göre hükme bağlanır (28/11/1956 tarih ve 15/15 sayılı İBK). Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir nedenle dava konusunun ortadan kalkması halinde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Dava konusu hakkın davacıya ödenmesi, verilmesi ya da müdahalenin kaldırılması, davacı ve davalı sıfatının birleşmesi, yeni çıkan bir kanun yada Anayasa Mahkemesi kararı ile ya da kişiye sıkı sıkıya bağlı ve mirasçılara geçmeyen bir hakka ilişkin davalarda taraflardan birinin ölümü gibi nedenlerle artık dava konusu edilen talep hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesine gerek ya da neden kalmıyorsa, burada davanın konusuz kalmasından söz edilebilir. Bu durumda, mahkemenin, bir tespit hükmü niteliğinde olmak üzere esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmetmesi gerekmektedir.

Yapılan bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık değerlendirildiğinde; yargılama sırasında yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliklerinin, dava konusu hakkın özünü ortadan kaldırdığı açıktır. Diğer bir anlatımla, geçmişe etkili yeni yasa nedeniyle dava konusuz kalmıştır.

Bu noktada, mahkemece; HMK'nın 331 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, konusuz kalan dava hakkında yargılamaya devam edilerek, dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğu tesbit edilmeli ve o tarafın yargılama giderlerine (bu bağlamda vekalet ücretine de) mahkum edilmesi gerekir.

Eldeki davada; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuat ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir.

Hal böyle olunca, ilk derece mahkemesince; yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişiklikleri nedeniyle davacının fazlaya ilişkin taleplerine yönelik konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacı tarafça yapılan yargılama giderlerinin ve bu giderlere dahil olan maktu vekalet ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeler içeren bilirkişi raporu esas alınarak yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılması ve ilk derece mahkemesi kararının düzeltilerek onanması, HMK'nın 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 1, 3, 4 ve 5 nolu bendleri çıkartılarak yerlerine sırasıyla;

"1-Konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına,"