muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/97, Karar No: 2017/5799, Tarih: 21.06.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/97 E.  ,  2017/5799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı-karşı davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... 11.11.2008 tarihli dava dilekçesinde özetle;... ili ... ilçesi ... köyü ... mevkiinde kayıtlı bulunan 1638 parsal sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını, Anayasanın 43. maddesi, gerekse yasal hükümler 3621 sayılı Kıyı Kanunu, 3402 sayılı Kadastro Kanunu ve Türk Medeni Kanuna göre kıyıların Devletin hüküm ve tasarufu altında bulunduklarını, kamunun kullanımına açık yerlerden olup, özel mülkiyete konu olamayacağını,taşınmazın bulunduğu bölgede 3621 sayılı Kanun hükümlerince kıyı kenar çizgisi tespit işlemlerinin tamamlandığını ve kesinleştiğini, davalının parselinin ise kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından davalı adına kayıtlı bulunan tapunun iptali ile tesçil dışı bırakılmasına, yargılama giderlerinin ve avukatlık ücretini davalı taraftan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı-karşı davacı vekilinin cevap layihası ve karşı dava dilekçesinde özetle, davacı tarafın açtığı tapu iptal ve tesçil davasının reddine, açılan davanın aleyhine sonuçlanması halinde ise açtığı karşı davanın kabulü ile 25.000,00.-TL tazminatın davacı-karşı davalı ...den geçikme faizi ile birlikte tahsiline ve yargılama giderlerinin davacı-karşı davalıya yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davacı ...nin davasının hakdüşürücü süre nedeni ile reddine, taşınmazın tapu iptaline ilişkin talep reddedildiğinden karşı davacının tazminat hakkı doğmadığından karşı davanın da reddine karar verilmiş, hükmün davacı-karşı davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 29/02/2012 tarih, 2011/14329 E.- 2012/2077 K. sayılı ilamı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; "..işin esası bakımından 5841 sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak anılan bu Yasa, Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş ve 23.7.2011 tarihinde de Resmi Gazetede yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiştir.

Hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; "..işin esası bakımından 5841 sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak anılan bu Yasa, Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş ve 23.7.2011 tarihinde de Resmi Gazetede yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiştir.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153.maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda, davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeni gibi Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı da usuli kazanılmış hakkın istisnaları arasında yer alır.

Öte yandan, davacı ... çekişme konusu parselin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından bahisle eldeki davayı açtığı, davada ileri sürülen iddianın ve savunmanın içeriğine göre; yanlar arasındaki uyuşmazlığın "kıyı kenar çizgisinin" saptanmasından kaynaklandığı açıktır. Anayasa Mahkemesinin iptal kararı karşısında mahkemece 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı doğrultusunda inceleme ve değerlendirme yapılması zorunlu hale gelmiştir.

Hal böyle olunca; işin esasının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre değerlendirilmesi, davanın kısmen veya tamamen kabulü halinde de, 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa hükümleri de gözetilerek uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması bakımından karar bozulmalıdır" gereğine değilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılam sonucu; davanın kabulüne, Birlik köyü 1638 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalaması nedeni ile tapu kaydının iptaine karar verilmiş, hükmün davalı-karşı davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine hüküm, Yargıtay 1.Hukuk Dairesinin 17/04/2014 tarih, 2013/7973 E.- 2014/7407 K. sayılı ilamı ile onanmış, davalı karşı davacı tarafından karar düzeltme isteğinde bulunulması üzerine aynı dairenin 17.11.2014 tarih, 2014/15609 E.-20950 K. sayılı ilamı ile; davacının tapu iptali ve tescile yönelik karar düzeltme itirazlarının reddine, ancak davalı karşı davacının tazminat davası derdest olmasına rağmen bu talebi ile ilgili bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucu; dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısmına karşılık davacı tarafın talep ettiği 25.000,00.-TL tazminatın karşı dava tarihi olan 03/12/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davacı-karşı davalı ...den tahsili ile davalı-karşı davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı-karşı davacı vekili tarafından düzelterek onanması talebi ile temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve alınan temyiz harcının istek halinde iadesine

21/06/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6191, Karar No: 2012/23737, Tarih: 05.07.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/6191 E.  ,  2012/23737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Simav İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı vekili tarafından 25.09.2006 tarihinde çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emrinin borçlu Menekşe Tunç'a 04.08.2007 tarihinde tebliğ edildiği, borçlu vekilinin ise 28.09.2010 tarihinde icra mahkemesine yaptığı başvuru ile takip başlangıç tarihinden 20.04.2007 tarihine kadar 6 aylık zamanaşımı süresi içinde müvekkili hakkında herhangi bir icra işlemi yapılmadığını ileri sürerek, İİK.nun 71/2. maddesi uyarınca icranın geri bırakılmasına karar verilmesini talep ettiği anlaşılmıştır. Her ne kadar borçlu vekili başvurusunda İİK.nun 71. maddesine dayanmış ise de takibin işlemsiz bırakıldığını iddia ettiği dönem ödeme emri tebliğinden ve dolayısıyla takibin kesinleşmesinden öncesine ilişkin olduğundan anılan maddenin olayda uygulama yeri yoktur. Öte yandan takibin kesinleşmesinden önceki devreye ilişkin olarak zamanaşımı itirazının ise İİK.nun 168/5. maddesi gereğince yasal 5 günlük sürede yapılması zorunludur. Somut olayda ödeme emrinin tebliğ edildiği 04.08.2007 tarihine göre 28.09.2010 tarihinde icra mahkemesine yapılan başvuru yasal süreden sonradır.O halde mahkemece itirazın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde icranın geri bırakılması  yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/07/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18290, Karar No: 2013/2066, Tarih: 21.01.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/18290 E.  ,  2013/2066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sonradan değiştirilmesini önleme, delil olma yeteneğini ve güveni sağla- mak için hükme esas alınan ekspertiz raporunun, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmelik'in 26. maddesi uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotoko- pisine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebepten dolayı sair yönleri incelenmeksizin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 21.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9790, Karar No: 2024/5852, Tarih: 09.05.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/9790 E.  ,  2024/5852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/391 E., 2021/22 K.

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanık ...'ün alkollü olarak kızı ...'un çalıştığı katılana ait Mavi Deniz internet kafe isimli işyerine gittiği ve kızının çalışma ücretini ödemesini katılan ...'dan istediği ve bu nedenle aralarında tartışma çıktığı, sanığın üzerinde taşıdığı bıçağı çıkardığı, korkutmak için bıçağı katılana gösterdiği olayda sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturup oluşturmadığının tespiti açısından delillerin irdelenmesi Ağır Ceza Mahkemesinin görevine dahil olup, mahkemesince atılı suçtan görevsizlik kararı verilmesi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 326/son maddesinde belirtilen şekilde sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 09.05.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35545, Karar No: 2017/16047, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/35545 E.  ,  2017/16047 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/575, Karar No: 2018/4654, Tarih: 17.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/575 E.  ,  2018/4654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1)Sanık hakkında kurulan beraat hükmünün incelenmesinde;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2)Sanık hakkında İİK’nın 337/a maddesine aykırılık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde ise; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

3)İİK’nın 345/a. maddesine aykırılık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde ise; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 75. maddesinin birinci fıkrası uyarınca uzlaştırma kapsamındaki suçlar hariç olmak üzere, yalnız adli para cezasını gerektiren veya kanun maddesinde öngörülen hapis cezasının yukarı sınırı altı ayı aşmayan suçlar önödemeye tabi olup, 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 345/a maddesinde öngörülen suçun cezasının üst sınırının üç ay hapis cezası olduğu ve suç tarihi itibariyle uzlaştırma kapsamında bulunmadığı gözetilerek, sanık hakkında önödeme ihtaratında bulunulup sonucuna göre durumun tayini gerekirken anılan ihtarat yapılmadan mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 17/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2613, Karar No: 2018/5374, Tarih: 24.09.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/2613 E.  ,  2018/5374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin aşamalardaki beyanları, savunma ve tüm dosya içeriğine göre, Dairemizin 2015/2938 Esasında kayıtlı dosyanın sanığı ...'in annesi olan sanık ...’nin, yaşam koşulları gereği aile içerisindeki sosyal konumu, kırsal bölgelerdeki örf adet kuralları ile olayın oluş ve ortaya çıkış şekli nazara alındığında suç işleme kastının bulunmadığı gözetilerek atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/17855, Karar No: 2009/15157, Tarih: 19.11.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/17855 E.  ,  2009/15157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,davalı işveren nezdinde 17.7.1978 tarihinden itibaren Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı ile davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 17.07.1978 tarihinden itibaren davalı işyerinde geçen ve Kuruma kayıt ve tescil edilmeyen çalışmalarının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı yasanın 79. maddesi bu tip hizmet tesbiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır.Yönetmelikle tesbit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurum’ca tesbit edilmeyen sigortalılar, çalışmalarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse bu çalışmaların Kurum’ca dikkate alınacağı belirtilmiştir. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 24.02.1985 tarihinde davalı işyerinde işe başladığına dair işe giriş bildirgesinin 14.03.1985 tarihinde Kuruma verildiği,ayrıca 15.01.1986,20.11.1989,08.04.1992,13.10.1995,13.03.1997,02.02.1998,17.02.2003 tarihlerinde davacının davalı işyerinden verilen işe giriş bildirgelerinin bulunduğu,davacının 24.02.1985-06.07.1986 ve 20.11.1989-08.11.1992 tarihleri arasında kısmi olarak bildirimlerinin yapıldığı,davacının davalı işyerindeki çalışmasının 08.11.1992 tarihinde sona erdiği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca davacının davalı işyerindeki hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içinde dava açılmadığı için hak düşürücü süre nedeniyle 17.07.1978-24.02.1985 tarihleri arasındaki dönem yönünden verilen red kararı yerinde ise de mahkemece dinlenen tanıklardan Recep Polat işyerinde yaz kış devamlı çalıştıklarını söylediğinden davacının işe giriş ve çıkış tarihleri arasındaki eksik bildirilen süreler yönünden eksik inceleme ve araştırma sonucu istemin tümden reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Yapılacak iş; davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınarak, davacı adına davalı işveren tarafından verilen tüm işe giriş bildirgeleri getirtilip, davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlarının beyanlarına başvurmak, davacının davalı işyerinde giriş çıkış tarihleri arasında devamlı çalışıp çalışmadığını tesbit etmek,bordro tanıklarının beyanları ile devamlı çalıştığının anlaşılması halinde giriş çıkış tarihleri arasındaki dönemler yönünden eksik bildirilen süreleri tamamlamak suretiyle karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine ,19.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4778, Karar No: 2016/7385, Tarih: 05.12.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/4778 E.  ,  2016/7385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu (kaçakçılık) raporunun '2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak ' suçuna ilişkin olduğu, sahte fatura düzenlemek ve kullanmak eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu, sahte fatura düzenlemek suçundan sanık hakkında açılmış bir dava da bulunmadığı anlaşılmakla , gerekçede sahte fatura kullanmaya ilişkin anlatım yapılıp, hüküm kısmında ise sahte fatura düzenleyerek vergi zıyaına sebep verildiğinden bahisle hangi suçtan hüküm kurulduğu konusunda çelişki oluşturacak şekilde karar verilmiş olması;

2-Suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Yasanın 359/b-l. maddesine göre cezanın alt sınırının 18 ay olduğu gözetilmeden,temel cezanın 6 ay hapis olarak belirlenmesi suretiyle eksik tayini,

3- Aynı takvim yılında farklı dönemlerde sahte fatura kullanılması halinde TCK'nun 43. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeksizin sanık hakkında zincirleme suç hükümleri uyarınca artırım yapılmamış olması yasaya aykırı;

4-5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.