muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/24799, Karar No: 2015/28851, Tarih: 15.10.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/24799 E.  ,  2015/28851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/07/2015

NUMARASI : 2014/613-2015/294

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçersiz olarak feshedildiğini beyan ederek, işe iadesiyle, birlikte işe başlatmama tazminatı ve dört aylık ücret ve sosyal haklarının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne dair verilen kararın davalı temyizi üzerine yapılan incelemesinde; taraflar arasındaki iş sözleşmesinin 7. maddesinde, davacı işçinin işyeri içinde unvan ve niteliği benzer yahut birbirine yakın başka işlerde daimi veya geçici olarak çalıştırılabileceği düzenlendiği, davacının görevinin depo sorumlusu olduğu, davacıya verilen kırma makinesinde plastik kutuların geri dönüşüm için kırılması işinin davacının yaptığı işe benzer ve birbirine yakın bir iş olup olmadığı, işin özelliği ve iş güvenliği açısından eğitimi gerektirip gerektirmediği, eğitim gerekiryorsa davacıya eğitim verilip verilmediği konusunda makine mühendisi iş güvenliği sağlığı uzmanından alınacak raporla birlikte tüm dosya kapsamı değerlendirilerek feshin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı belirlenmesi gerekeceği belirtilerek karar bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak; bu defa davacının zaman zaman başka işlerde çalışıtırıldığını, davacının işini bitirmesinden sonra kırma makinasında fazla mesai yapmasnın istediği davacının buna muvafakatının olmadığından zorlanmaycağı gerekçesi ile işe iade kararı verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkemece bozmaya uyularak; bu defa davacının zaman zaman başka işlerde çalışıtırıldığını, davacının işini bitirmesinden sonra kırma makinasında fazla mesai yapmasnın istediği davacının buna muvafakatının olmadığından zorlanmaycağı gerekçesi ile işe iade kararı verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Bozma sonrası alınan bilirkişi heyeti raporuyla davacının görev tanımında üretim, depo, forklift işlerinin yazılı olduğu, davacının çalışmasının istendiği makinanın basit ve tek buton ile çalıştığı, güvenlikli olduğu ve verilen işinde kırılan plastikleri haznesine koymaktan ibaret olup özel bir eğitmi gerektirmediğini tespit ettikleri görülmüştür. Mahkeme davacının fazla mesai konusunda zorlanmayacağını gerekçe olarak kabul etmiş ise de işyeri dosyası içinde davacının 2013 yılı (fesih tarihi) için fazla çalışmaya muvafakat verdiğine dair imzalı beyanı vardır. Tüm dosya kapsamına ve olaya uygun bilirkişi tespitlerine göre davacının işyerinde görevi kapsamında çalışabileceği iş konusundaki verilen talimata uymayarak işyeri çalışma düzenini bozduğu, üretimi olumsuz etkilediği dikkate alındığında feshin geçerli olduğunun kabulü ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozma nedenidir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

Sonuç:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 65,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 15.10.2015 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4884, Karar No: 2025/2721, Tarih: 22.04.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/4884 E.  ,  2025/2721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin 2017'den beri 150’den fazla ülkede madencilik, inşaat, su, petrol, gaz, yakım ve geri dönüşüm ve diğer altyapı endüstrilerinde ekipman, sarf malzemesi ve servis hizmeti sunduğunu, davalıya ait 2017/42824 sayılı “...” marka başvurusuna yaptıkları itirazlarına ilişkin kısmi ret kararının reddedilen mal ve hizmetler yönünden yerinde olmadığını, davalı şahsın müvekkilinin bağlı olduğu ... A.B. şirketinin Türkiye ayağı olan ... Makinaları İmalat A.Ş.’de 2001-2010 yılları arasında servis teknisyeni olarak çalıştığını, şirketin eski çalışanı olduğunu, müvekkilinin ... markasının Avrupa Birliği çapında tescil başvurusunu 25.04.2017 tarihinde yaptığını, ...- ... şirketler ayrımının ve bu suretle müvekkilinin 2018 yılından sonra faaliyetlerine ... hissedarı yeni bir firma olarak devam edeceği duyurusunun 02.05.2017 tarihinde yapıldığını, davalı gerçek kişinin “...” markası için kötüniyetli başvuru gerçekleştirdiğini, davalının 9 sene kadar bir süre müvekkili şirkette servis teknisyeni olarak çalışıp bu markayı bilmemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, müvekkili şirketin ... ibaresini Latince’de açıkta ve üstünde anlamına gelen “...” ve İngilizcedeki kaya anlamına gelen ... ibaresini hatırlatan “...” ibaresini seçerek belirlediğini, markaların görsel ve işitsel olarak birbirinin aynısı olduğunu, anlamsal olarak da müvekkili şirketin iki kelimeyi birleştirip oluşturduğunu ileri sürerek Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'nun (YİDK) 2019-M-2513 sayılı kararının iptaline, 2017/42824 sayılı markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanununun (SMK) 6/1 hükmü anlamında tescil engelinin mevcut olduğundan söz edebilmek için markaların benzerliği yanında kapsadıkları mal/hizmetlerin aynı/benzer olması koşullarının birlikte gerçekleşmesi gerektiğini, bir işaretin tescilli marka ile halk tarafından ilişkilendirilme ihtimali de dahil olmak üzere karıştırılma ihtimali varsa o işaret tescilli markanın benzeri olduğunu, somut olayda davalının başvuru markası ile davacı markası işaret anlamında benzer olduğunu, yapılan mal ve hizmet benzerliği neticesinde benzer olan mal ve hizmetlerin başvuru kapsamından çıkarıldığını, başvuru kapsamında kalan mal ve hizmetler açısından ise emtia benzerliği bulunmadığı için tehlikesinden söz edilemeyeceğini, davacının kötüniyet itirazını ispatlar yeterli delil sunamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin kötüniyetli olmadığını, basiretli bir tacir gibi gerekli araştırmayı yaptığını, müvekkilinin 9 yıl boyunca davacı grup şirketlerinde çalışmış olsa da davacı şirket tarafından ... ibaresinin 02.05.2017 tarihinde duyurulduğunu, müvekkilinin ise 09.05.2017 tarihinde tescil başvurusunda bulunduğunu, müvekkilinin çok daha öncesinde ilgili sektöre ilişkin ticari girişimlerde bulunduğunu, ... markasının bir bütün olarak anlam ifade etmediğini “...” ibaresinin Doğu Karadeniz’de ve Lazca’da taşmak-taştı anlamına geldiğini, bütün olarak taşan kaya anlamına geldiğini, her iki marka arasında görsel anlamda benzerlik olmadığını, müvekkilinin birebir örtüşmeyen alanlarda marka tescilinde bulunmasının davacının marka hakkını ihlal etmeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; taraf markalarının büyük harf/küçük harf şeklinde yazım farklılığı dışında aynı olması karşısında taraf markalarının görsel olarak aynı/benzer oldukları, davaya konu markaları oluşturan “...” ibaresinin doğrudan bir Türkçe karşılığının bulunmadığı, davaya konu markaların başkaca bir unsur bulunmaksızın sadece “...” ibaresinden oluşması karşısında taraf markalarının sesçil olarak aynı olduğu, markaların görsel, işitsel ve kavramsal olarak birbirlerine benzemesi karşısında markaların bütünsel olarak benzer olduğu, davaya konu marka başvurusunda davalı kurum tarafından çıkartılmasına karar verilen mal ve hizmetler çıkartıldıktan sonra kalan mal ve hizmetlerin davacıya ait marka ile aynı/benzer/ilişkili olmaması karşısında kalan emtia bakımından 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (SMK) 6/1 hükmü bağlamında iltibas ihtimalinin bulunmadığı, taraf markalarının görsel/işitsel ve kavramsal olarak ayniyet derecesinde benzerliği, “...” ibaresinin uyuşmazlığa konu mallar için günlük hayatta veya ticaret hayatında kullanılabilen bir kelime değil, özgün bir ibare olması, davalının, davacı bünyesinde daha önceden çalışmış olması yani ondan haberdar olması, davacı ile aynı tescil sınıfları için başvuruda bulunması, hayatın olağan akışına göre, sayısız seçenek özgürlüğü olan ve basiretli bir tacir gibi hareket etmesi gereken davalı tarafından “...” ibaresinin benzer mal ve hizmetler için tescili talebinde bulunulmasının tesadüfi olmadığı, davalının kötüniyetli olduğu gerekçesi ile davanın kabulü ile YİDK'nın 2019-M-2513 sayılı kararın iptaline, davalıya ait 2017/42834 numaralı "..." ibareli markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiş, hüküm, davalılar vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, SMK'nın 6/9 hükmü uyarınca kötüniyetle yapılan marka başvurularının itiraz üzerine reddedileceği, tescil başvurusu sırasında kötüniyetin başlı başına bir itiraz sebebi olarak öne sürülebilmesinin mümkün olduğu gibi, sonradan aynı nedenle hükümsüzlük davasının açılabilmesinin de mümkün olduğu, bu düzenlemelerin, esasen, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinin özel bir uygulamasından ibaret olduğu, taraf markalarının görsel/işitsel ve kavramsal olarak ayniyet derecesinde benzediği, “...” ibaresinin uyuşmazlığa konu mallar için özgün bir ibare olduğu, davalının, davacı bünyesinde daha önceden çalışmış bulunduğu, hayatın olağan akışına göre, sayısız seçenek özgürlüğü olan ve basiretli bir tacir gibi hareket etmesi gereken davalı gerçek kişi tarafından “...” ibaresinin benzer mal ve hizmetler için tescili talebinde bulunulmasının kötüniyetli olduğu, esasen kötüniyetli başvuru durumu mal ve hizmetlerle ilgili olmayıp, markanın tamamı ile ilgili olabileceğinden, kötüniyetin tescilin tamamını kapsayacağı ve bölünemeyeceği gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü talebine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı harcın istekleri halinde davalılara iadesine, 22.04.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6705, Karar No: 2013/11880, Tarih: 12.07.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/6705 E.  ,  2013/11880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte ikametgah ilmühaberi düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın Mevlana Mahallesi muhtarı olarak mahallesinde ikamet etmediği halde ikamet ediyormuş gibi suça konu sahte olarak düzenlenen “ikametgah ilmuhaberleri” vermek şeklinde gerçekleşen eyleminin suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK'nun 355. maddesi kapsamında kaldığının kabulüyle yapılan incelemede gereği görüşüldü;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanığa yüklenen "112 adet sahte ikametgah ilmühaberi düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 03.11.2002 suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı Yasa'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 12.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2981, Karar No: 2012/9619, Tarih: 14.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/2981 E.  ,  2012/9619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Dava konusu edilen yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek; ağaçlara ise, yaş, cins ve verim durumları dikkate alınmak suretiyle değer biçilip kamulaştırma bedelinin tesbitine dair hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

... ... Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi kapsamında açılacak olan imar yolunda kalması nedeniyle kamulaştırılan yapı ve ağaçların bedellerinin tesbiti istemiyle açılan davada, mahkemece yapı ve ağaç bedellerine hükmedildikten sonra; dava konusu yapı ve ağaçların üzerinde yer aldığı zeminle ilgili bir uyuşmazlık bulunmadığı ve bedeline de hükmolunmadığı halde, davalılar adına kayıtlı 3122 ada 76 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tapuya tesciline karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinin tümü ile çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene geri verilmesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/39265, Karar No: 2017/43448, Tarih: 02.03.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/39265 E.  ,  2017/43448 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02/03/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11679, Karar No: 2022/1481, Tarih: 08.02.2022

**5. Ceza Dairesi         2018/11679 E.  ,  2022/1481 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet alma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suç tarihinde İstanbul Ticaret İl Müdürlüğünde memur olarak çalışan ve ... A.Ş'nin 2014 yılı olağan genel kurul toplantısında bakanlık temsilcisi olarak görevlendirilen sanığın, mağdur ...'ın yeterli çoğunluğun sağlanamadığını bildirmek üzere araması sırasında "iptal tutanağını öğleden sonra getir ama benim emanetimi de getir" demesi üzerine mağdurun ihbarda bulunduğu, durumun Cumhuriyet Başsavcılığına bildirilmesi sonrasında suçüstü çalışmasının yapılması talimatı verildiği, mağdur ile sanığın aynı gün buluştuğu, sanığın tutanağı imzaladıktan sonra mağdurdan para istediği ve mağdurun 5 adet 100 TL'den oluşan seri numarası alınmış toplam 500 TL parayı sanığa verdiği, üst arama tutanağına göre de bahse konu paranın sanığın üzerinde ele geçirildiği iddia ve kabul edilen somut olayda; taraflar arasında özgür iradeleri ile yapılmış bir rüşvet anlaşmasının gerçekleşmediği anlaşılmakla, olayın başından itibaren mağdurun amacının rüşvet vermek olmayıp olayın ortaya çıkmasını sağlamak ve sanığı yakalatmak olduğu, bu itibarla sanığın eyleminin rüşvet almaya teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeden, tamamlanmış suçtan hüküm kurularak fazla ceza tayin edilmesi,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle TCK'nin 53. maddesiyle ilgili yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Yüklenen suçu 5237 sayılı Yasa'nın 53/1-a madde-fıkra-bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında 53/5. madde ve fıkrası gereğince, ayrıca cezasının infazından sonra işlemek üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar sadece bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerekirken diğer bentlerdeki hak ve yetkilerden de yoksunluğa hükmolunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA 08/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1817, Karar No: 2012/33926, Tarih: 10.10.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/1817 E.  ,  2012/33926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ...'ın mağdur ...'ye yönelik eylemine ilişkin olarak yaptığı temyiz talebine yönelik incelemede;

CMK'nin 231/12. maddesi gereğince “Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz edilebilir” hükmü gereğince kararın temyiz kabiliyeti olmadığından ve ancak itiraz yolu açık bulunduğundan itiraz merciince karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2) Sanık ... ve ...'ın mağdur ...'e yönelik eylemine ilişkin olarak yaptığı temyiz talebine yönelik incelemede;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

a) Mağdur beyanları ve adli tıp raporuna göre mağdurun yaralama sonucu hayati tehlike geçirmesine göre TCK'nin 6/f maddeye göre silahtan sayılan sopayla ve taşla meydana gelmesine ve mahkemece de kabul bu yönde olmasına rağmen TCK'nin 86/3-e maddesinin uygulanmaması,

b) Mağdurun yaralanması sonucu hayati tehlike ile birlikte kemikte kırık meydana gelmiş olup, bu şekilde 5237 sayılı TCK'nin 87/1-d ve 87/3. maddesinde ayrı ayrı yaptırımlara bağlanan iki ayrı sonuç meydana gelmiştir. Bu durumda sanıklar hakkında sadece en ağır cezayı gerektiren sonuçtan dolayı cezalandırılması gerektiği, sanıklar hakkında TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d maddelerinin uygulanması ile yetinilmesi gerekirken ayrıca TCK'nin 87/3 maddesinin de tatbiki suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanıkların kazanılmış hakkı saklı tutulmak kaydıyla 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.