muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9649, Karar No: 2023/348, Tarih: 23.01.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/9649 E.  ,  2023/348 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Sanık hakkında görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyet

Konya 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2015 tarihli ve 2014/760 Esas, 2015/147 sayılı Kararının O yer Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede:

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Konya Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.11.2014 tarihli ve 2014/17550 Esas, 2014/50762 Soruşturma, 2014/9662 numaralı İddianamesiyle sanık ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması, aynı Kanun’un 53 üncü maddesi gereğince hak yoksunluklarına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

Konya 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2015 tarihli ve 2014/760 Esas, 2015/147 sayılı Kararı ile sanık ...'un görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca verilen hapis cezasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 51 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 1 yıl denetim süresi belirlenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri

Sanığın olay tarihinde ne kadar işlem yaptığına dair dosyada herhangi bir tespitin bulunmadığına, davaya konu eylem nedeni ile sanığın kusurunun bulunmadığına, kişi mağduriyetinin ve suçun unsurlarının oluşmadığına, kabule göre de sanığın eyleminin ihmal sonucu meydana gelmiş olmasına rağmen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği halde aynı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca mahkumiyet kararı verilmesine ilişkindir.

B. Sanık ...'un Temyiz Sebepleri

B. Sanık ...'un Temyiz Sebepleri

PTT Teknik İşler Müdürlüğü bünyesinde elektrik teknisyeni kadrosunda olmasına ve uzun yıllar teknisyen olarak çalışmasına rağmen kurumca uzmanlık alanı dışında olan ve işleyişini bilmediği gişe memuru olarak görevlendirildiğine, bu görevin uzmanlık gerektirdiğine kendisine yeterince eğitim ile hatanın yapıldığı offline havale işleminin hangi hallerde yapılacağına ilişkin kendisine bilgi ve eğitim verilmediğine, müştekinin makbuza bakıp yanlış yöntemle işlem yapıldığını söylemediğine, kastı olmamasına rağmen mahkemece gerekçe gösterilmeden beraati yerine mahkumiyetine karar verildiğine, duruşma sırasında hakkında düzenlenen soruşturma raporunun ikmalini talep etmesine rağmen talebin reddine karar verildiğine ve suç işleme kastı ile hareket etmediği için hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul etmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, ... Merkez Şubesinde 17 no.lu gişede görev icra ettiği sırada şikayetçi tarafından temyiz harcı olarak Kayseri 2. İdare Mahkemesine gönderilmek üzere yatırılan parayı "OFFLİNE" tahsil etmesi gerekirken "ONLİNE" tahsil ederek paranın süresi içerisinde mahkemesine ulaşmamasına sebebiyet verdiği ve bu gecikme nedeniyle temyizi hedeflenen kararın "temyiz edilmemiş sayılmasına" karar verildiği, şikayetçinin bu kararı da temyiz etmek zorunda kalarak yeniden harç ödeyip zarara uğradığı, bu nedenle görevinin gereklerini yerine getirmeyerek şikayetçinin mağduriyetine neden olacak şekilde görevi kötüye kullanma suçunu işlediği iddiası ile yüklenen suçtan cezalandırılması talep edilmiştir.

Mahkemece; sanık ...'un suç tarihinde ... Merkez Şubesi'nde gişede görev yaptığı, katılan ...'ın Kayseri 2. İdare Mahkemesi kararının temyizi için Kayseri 2. İdare Mahkemesine gönderilmek üzere sanığın görev yaptığı gişede sanığa para verdiği, sanığın bu parayı görevi gereği OFFLİNE olarak göndermesi gerekirken ONLİNE olarak gönderdiği, bu sebeple katılan ...'ın Kayseri 2. İdare Mahkemesi kararını temyiz edemediği, sanığın katılanın zarar görmesine sebebiyet verdiği, savunmasında suç işleme kastıyla hareket etmediğini, tamamen mesleki yetersizliğinden ve bilgisizliğinden dolayı katılanın parasını offline yerine online olarak gönderdiğini belirtmesine rağmen, bu savunmasının kendisini sorumluluktan kurtarmaya yönelik geliştirdiği gerçek dışı savunma olduğu, sanığın görevi gereği ve aldığını söylediği oryantasyon eğitimi gereği, Kayseri 2. İdare Mahkemesine gönderilen paranın offline olarak gönderilmesi gerektiğini bilmesi gerektiği ve aksi yöndeki savunmalarının doğru olmadığı kabulüyle icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Hakkında mahkumiyet hükmü kurulan sanığın yargılama konusu eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında yer alan suça ilişkin olduğu, 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun’un 24 üncü maddesiyle yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası ile basit yargılama usulünün getirildiği ancak Anayasa Mahkemesinin 16.03.2021 tarihli ve 31425 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 14.01.2021 tarihli, 2020/81 Esas ve 2021/4 sayılı Kararı ile yargılama aşamasında olup henüz “kesinleşmiş hükümle sonuçlanmamış” dosyalar açısından Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'a 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Yasa'nın 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddenin (d) bendinde yer alan "...hükme bağlanmış..." ibaresinin "basit yargılama usulü" bakımından iptal edildiği ve bu kararın sonuçları itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğu, öte yandan suç tarihinde PTT gişe görevlisi olan sanığın 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca ifa ettiği görevinden doğan suçlardan dolayı kamu görevlisi sayıldığı ancak aynı Kanun Hükmünde Kararname'nin 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi gereğince soruşturulmasının izne tabi olmadığı anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddeleri uyarınca “Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu kanaatine varılmıştır.

V. KARAR

Gerekçede açıklanan nedenle Konya 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/02/2015 tarihli ve 2014/760 Esas, 2015/147 sayılı Kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısının ve sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ve 326 ncı maddeleri gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5195, Karar No: 2018/8199, Tarih: 13.09.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/5195 E.  ,  2018/8199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 22/3, 62/1, 63, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanık ...'nın TCK'nın 85/2, 22/3, 62/1, 63, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyetine ilişkin Adıyaman 2 Ağır Ceza Mahkemesinin 18/09/2017 tarih ve 2017/90 Esas ve 2017/160 Karar sayılı kararının sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin 17/01/2018 tarih ve 2017/3650 Esas ve 2018/146 Karar sayılı ilamıyla, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, hükmün yasal süresi içinde sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, Dairemizin 13/06/2018 gün ve 2018/3564 Esas, 2018/6753 Karar sayılı kararıyla hükmün bozulmasına karar verilmesini müteakip,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, özetle; "....Sanık ...'nın sevk ve idaresindeki araç ile gece vakti, meskun mahalde, zemini ıslak nemli, bölünmüş asfalt kaplama devlet karayolunda, araç içerisinde yolcu olarak bulunan ... ile ..., ... ve ... ile seyir halinde iken, kendisi ile aynı istikamette önünde seyir halinde olan müşteki ...'in sevk ve idaresinde bulunan aracı, makas tabir edilen biçimde ve yasal hız sınırlarının çok üzerinde bir hızla geçmeye çalıştığı, bu sırada aracının sağ orta kısımlarıyla, sağ şeritte seyreden ve müşteki ...'in sevk ve idaresinde bulunan aracın sol arka yan kısımlarına çarpmasıyla, direksiyon hakimiyetini kaybederek orta refüjde bulunan demir çitlerin 10 metrelik kısmını devirdikten sonra müşteki ...'in aracını yan yatırmak suretiyle durması ile gerçekleşen çift taraflı ölümlü trafik kazasında, iki kişinin ölümüne bir kişinin de basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği şeklinde gerçekleşen eylemde,

Sanığın 1,12 promil alkollü vaziyette şehir içinde seyir halinde iken, aracı çok hızlı kullandığı, kırmızı ışıklarda durmayarak yoluna devam ettiği, sanığın aracında bulunan tanıklar tarafından uyarılması üzerine sanığın yavaşladığı, hızını tekrar artırması üzerine uyarıldığında sanığın bu kez yapılan ikazları duymamak için müziğin sesini açtığı, tanık beyanları itibariyle sanığın kullandığı aracın ibresinin 140 kilometreyi gösterdiği, kendisiyle aynı istikamette bulunan ve kırmızı ışıkta bekleyen fakat sanığın geçişi esnasında yeşil ışık yanması üzerine hareket eden araçların arasından birden fazla defa makas atmak suretiyle geçtiği ve pek çok kural ihlali yaptığı ve tam ve asli kusurlu olduğu konusunda bir tereddüt bulunmamaktadır.

Sanığın, meydana gelen trafik kazasına yönelik neticenin meydana gelmesini istememesine rağmen, objektif özen yükümlülüğüne aykırı hareket etmesinden dolayı neticenin meydana gelmesini engelleyemediği,

Sanığın, meydana gelen trafik kazasına yönelik neticenin meydana gelmesini istememesine rağmen, objektif özen yükümlülüğüne aykırı hareket etmesinden dolayı neticenin meydana gelmesini engelleyemediği,

Sanık suç tarihinde 19 yasında olup gençlik enerjisi içinde ve aldığı alkolün etkisiyle, aracın içinde bulunan kız arkadaşlarına beceri derecesi yüksek bir biçimde araç sürebilme yeteneğini gösterme amacıyla hareket ettiği ve araçta bulunanların sanığın yakın arkadaşları olduğu, sanığın şöförlük yeteneğine, aynı yönde araç kullananların kendilerini koruma yönünde, dikkatli davranacaklarına güvendiği, neticeyi öngörmüş olmasına karşın, neticenin gerçekleşmesini istemediği ve bilinçli taksirle hareket ettiği kabul edilmelidir.

Sanığın, eylemini gerçekleştirdiği sırada, neticeyi öngörmesine rağmen umursamadığı ve olursa olsun düşüncesiyle hakaret ederek icrai hareketlerine devam ettiği konusunda dosya kapsamında bir tespitin bulunmadığı ve sanığın suça konu eylemini, olası kasıtla işlediğinin kabul edilemeyeceği,

Sanığın TCK 85/2. maddesinde yazılı suçu objektif özen yükümlülüğüne aykırı hareket etmesinden dolayı neticenin meydana gelmesini engelleyemediği ve neticenin gerçekleşmesini istemediği ve eylemi bilinçli taksirle işlediği dosya kapsamından anlaşıldığı,

Bu itibarla; Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 13/06/2018 gün ve 2018/3564 Esas, 2018/6753 Karar sayılı ilamda yer alan bir nolu bozma kararında, sanığın olası kasıtla gerçekleştirdiğinin kabulüne olanak bulunmamaktadır.

Sanığın eylemine devam edip aracıyla seyrini sürdürmekle meydana gelecek neticeyi kabullendiği ve sanığın eylemini olası kast ile işlediği ve olası kast hükümleri uygulanmak suretiyle cezalandırılması yerine suç vasfında yanılgıya düşülerek, bilinçli taksir hükümleri uygulanmak suretiyle, mahkumiyetine karar verilmesine ilişkin gerekçeyle, suç vasfına yönelik bozma kararının kaldırılması istemiyle anılan karara itiraz edilmiştir..." gerekçeleriyle itiraz edilmekle, 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine 02.07.2012 gün ve 6352 sayılı Kanunun 99. maddesine eklenen 3. fıkra uyarınca itiraz konusu değerlendirildi;

02/07/2012 gün ve 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen (2) ve (3). fıkra hükümleri uyarınca itiraz konusu değerlendirilip, önceki kararda değişiklik yapılmasını gerektiren herhangi bir nedenin bulunmaması sebebiyle dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.09.2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dairemizin 2018/3564 esas, 2018/6753 karar sayılı kararındaki muhalefet şerhimiz doğrultusunda sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2021/37294, Karar No: 2022/6296, Tarih: 12.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/37294 E.  ,  2022/6296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davalarında en aleyhe kabulle suç tarihlerinin 31.12.2005, 31.12.2006 ve 31.12.2007 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda, sanık ...'ya yüklenen 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının ve sanık ...'ya yüklenen "2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunun kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yargılamaya devamla mahkûmiyet hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, sanık ...'nın ve sanık ... müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 12.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14560, Karar No: 2011/681, Tarih: 25.01.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/14560 E.  ,  2011/681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 01.12.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve kıyı olarak terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 30.03.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, davalının maliki olduğu 106 ada 1 parsel sayılı taşınmazın idarenin tespit ettiği kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını ileri sürerek bu kısma ilişkin tapu kaydının iptalini ve kıyı olarak terkinini istemiştir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece dava reddedilmiştir.

Hükmü davacı idare temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık Türk Medeni Kanununun 715. maddesine ve 3621 sayılı Kıyı Kanununa dayanılarak açılan tapu iptali ve terkin istemine ilişkindir.

Gerçekten mahkemece doğru olarak saptandığı üzere önemli olan kıyı kenar çizgisinin yöntemince belirlenmesidir. Türk Medeni Kanununun 715. maddesinde kıyıların niteliği belirtilmiş 13.03.1972 tarihli ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da kıyıların menfaati umuma ait yerlerden olduğu, 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu Kararında da ilke olarak mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisini belirleme görevinin adli yargı yerine ait bulunduğu, ancak 3621 sayılı yasanın 5. ve 9. maddeleri hükmü gereğince idarenin belirlediği ve idari yargı yerine başvurulmadığından yargı yolunun kapanmış olması nedeniyle kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi bulunursa adli yargı yerinde saptamanın buna uygun olarak yapılacağı vurgulanmıştır.

2010/14560-2011/681

Mahkemece, yapılan bu saptamalar doğrultusunda gerekli inceleme ve araştırmaların yapıldığı görülmüştür. Ne var ki, dava konusu taşınmazın tapulama tespiti yapılmış ve taşınmaz bu tespit sonucu 3.3.1989 tarihinde tapuya tescil edilmiştir. Eldeki dava ise 01.12.2004 tarihinde açılmıştır. Ancak, 3402 sayılı Kadastro Kanunu değişikliğe uğramış, 25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına ekleme yapılmıştır. Anılan hüküm, “bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklindedir.

Diğer taraftan, 5841 Sayılı Kanununun 3. maddesi ile de 3402 Sayılı Kadastro Kanununa geçici 10. madde eklenmiştir. Bu madde ise “bu kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Diğer taraftan, 5841 Sayılı Kanununun 3. maddesi ile de 3402 Sayılı Kadastro Kanununa geçici 10. madde eklenmiştir. Bu madde ise “bu kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Anılan hükümler gözetildiğinde, kadastro tespitinin kesinleştiği tarih ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 sayılı Kadastro Kanununun değişik 12.maddesinde sözü edilen on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği açıktır. Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gereğince davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi gerekir.

Mahkemece bu kural bir yana bırakılarak çekişmenin esası incelenmek suretiyle davanın esastan reddi doğru değil ise de, sonucu itibariyle ret kararı verilmiş olduğundan hükmün gerekçesi değiştirilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın gerekçesinin HUMK'nun 438/VII maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.01.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11126, Karar No: 2012/16172, Tarih: 12.09.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/11126 E.  ,  2012/16172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmaza vaki el atmanın önlenmesi, kal, eski hale getirme ve ağaç bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmaza vaki el atmanın önlenmesi, kal, eski hale getirme ve ağaç bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki belge ve kanıtlar ile kararın dayandığı gerekçeye göre el atmanın önlenmesi, kal ve eski hale getirme davasının kabulü ile ağaç bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/35805, Karar No: 2024/6688, Tarih: 15.05.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/35805 E.  ,  2024/6688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/1558 E., 2018/117 K.

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İlk Derece Mahkemesinin 25.04.2017 tarihli ve 2017/72 Esas, 2017/217 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 184 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen imar kirliliğine neden olma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine,

2.İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi kararıyla beraat hükmü kaldırılarak sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca adlî para cezası seçenek yaptırımına çevrilmesine, aynı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca neticeten 6.000,00 TL adlî para cezasıyla cezalandırılmasına ve 20 eşit taksitlendirmeye,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; eksik incelemeyle hukuka ve hakkaniyete aykırı karar verildiğine, kamunun uğradığı zararın bulunmadığına, kastının bulunmadığına, bina vasfını taşımadığından beraatine karar verilmesi gerektiğine, resen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü