muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5665, Karar No: 2018/6559, Tarih: 12.07.2018

bb) Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirket ve kişilerin zayi olmadı ise ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3- Kabule göre ise; sanık hakkında 2007,2008,2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından açılan davada, her takvim yılında işlenen suçun ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilerek her bir takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması yerine sanık hakkında tek beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 12.07.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7525, Karar No: 2021/13298, Tarih: 21.12.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/7525 E.  ,  2021/13298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalıdan elektrik enerjisi satın alındığını, davalının satın alınan elektrik enerjisi ile ilgili düzenlediği faturalarda kayıp-kaçak bedeli tahsil edildiğini, söz konusu bedellerin tahsilinin usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek, toplam 72.289,70 TL'nin fatura ödeme tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 72.289,70 TL kayıp-kaçak bedelinin, dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı talebine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21/05/2014 tarihli ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın "Vergi ödevi" başlıklı 73 üncü maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, bu faturalara

yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlıkla ilgili yargılamanın sona ermesinden sonra 17/06/2016 tarih 29745 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21 nci maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17 nci maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup, eldeki davada dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK’nın Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki sebeplere ilişkin koşullara göre hükme bağlanır. Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir olay nedeniyle dava konusunun ortadan kalkması ve tarafların davanın esası hakkında karar verilmesinde hukuki yararının kalmaması gibi hallerde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Yukarıda açıklanan bu yasa değişiklikleri birlikte değerlendirildiğinde; Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan (ve halen derdest olan) davalar, (açıklanan yasa değişikliklerinin yürürlüğe girmesiyle birlikte) konusuz kalmıştır.

Buna göre mahkemece; davacıya ait abonelikle ilgili tahakkuk ettirilen ve ödenmiş olan faturalarda yer alan kayıp-kaçak bedelinin EPDK'nın düzenleyici işlemlerine ve tahakkuk tarihinde yürürlükte olan elektrik tarifelerine uygun olduğu, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren 6719 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikler nedeni ile konusuz kalan dava hakkında, karar verilmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulması gerekirken, davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

3) Bu noktada bir diğer uyuşmazlık konusu ise, davalının davanın açılmasına sebebiyet verip vermediği, bu bağlamda davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun “Esastan Sonuçlanmayan Davada Yargılama Gideri” başlıklı 331 nci maddesinin birinci fıkrasında; davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkimin, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmedeceği düzenlenmiştir. Bu durumda mahkemenin yargılamaya devam ederek dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğunu tespit etmesi ve tutumuyla dava açılmasına sebep olan tarafı yargılama gideri ile mahkum etmesi gerekmektedir.

Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü

veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkum edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü

veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkum edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Burada önemle vurgulanmalıdır ki, bir kimseye diğer tarafın dava giderlerinin yükletilmesinin nedeni, o kimsenin diğer tarafın gider yapmasına haksız olarak sebebiyet vermiş olmasıdır. İşte bu nedenledir ki, dava açıldığı anda haklı durumda bulunan tarafın, yargılama sırasında meydana gelen mevzuat değişikliği sonucu haksız duruma düşmesi halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulması olanaklı değildir(Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18/11/2009 tarihli ve 2009/18-421 E. 2009/526 K. sayılı kararında da aynı ilkeye yer verilmiştir.).

Somut olayda; davacı tarafın dava açıldığı tarihteki mevzuat, içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır.

Bu durumda mahkemece; dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı gözetilerek, davacı yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmesi ve yapmış olduğu diğer yargılama giderlerinin davalıdan tahsiline dair hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428 inci maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8485, Karar No: 2016/6264, Tarih: 30.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/8485 E.  ,  2016/6264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Asıl Karar: Mahkumiyet

Ek Karar. Temyiz talebinin reddi

28.10.2013 tarih ve 2013/10308 esas sayılı iddianame ile sanık hakkında “sahte fatura düzenlemek” suçundan da kamu davası açıldığı ve bu suçtan herhangi bir karar verilmediği anlaşılmış ise de, mahkemesince her zaman karar verilmesi olanaklı görülmüştür.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre, sanık adına yapılan tebligatta, tebliğ imkansızlığının nedenine dair bir şerh ve tebligatın kapıya yapıştırıldığına dair bir ibare de bulunmaması karşısında, yapılan tebligatın usulsüz olması nedeniyle, temyizin süresinde kabulü ile 17.03.2016 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede gereği görüşüldü:

1-Sahte fatura kullanma suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, 2011 takvim yılına ait fatura ayrıntılarının Vergi Dairesi'nden sorularak anılan takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin istenerek dosya arasında bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi, yasaya aykırı,

2-5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan yoksunluğun sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlünün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, başka suçtan tutuklu ya da hükümlü değilse tahliyesine 30.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16887, Karar No: 2018/465, Tarih: 31.01.2018

**17. Hukuk Dairesi         2016/16887 E.  ,  2018/465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl davada hasar bedeli, değer kaybı, mahrum kalınan kira bedeli talepli açılan tazminat davasının ve araç kullanamama bedelinin tahsili talepli olarak açılan davanın yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine karşı davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen hükmün süresi içinde asıl davanın davacısı karşı davanın davalısı ... Tarım Oto Kiralama ve Paz. A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü;

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde müvekkili şirketin ".... Rent A Car" markası adı altında araç kiralama işi ile iştigal ettiğini, davalı ...'in sevk ve idaresindeki 34 BA 8627 plaka sayılı aracın 34 DE 6045 plaka sayılı müvekkil şirket aracına çarpması nedeni ile maddi hasarlı trafik kazası meydana geldiğini, kaza neticesinde müvekkil şirkete ait araçta 3.143,29 TL hasar meydana geldiğini, davalı ... ve araç sahibi ... Tarımsal Yatırım Danışmanlık San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin sözkonusu trafik kazasından müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarını, meydana gelen kaza nedeni ile araçta 1.000,00 TL'lik değer kaybının oluştuğunu, sözkonusu aracın 5 günlük

süre içerisinde kiraya verilemediğinden ticari kazançtan mahrum kaldığını ileri sürerek 4.143,29 TL müvekkil zararının davalı ..., ... Tarımsal Yatırım Danışmanlık San. ve Tic. Ltd. Şti.'nden kaza tarihinden itibaren T.C.Merkez Bankası avans faiz oranı ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline, mahrum kalınan 225 TL'nin de davalılar ..., ... Tarımsal Yatırım Danışmanlık San. ve Tic. Ltd. Şti.'den kaza tarihi ile, davalı ... şirketinden dava tarihinden itibaren tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ... ve ... Tarımsal Yatırım Danışmanlık San ve Tic.Ltd.Şti. vekili cevap dilekçesinde; yetkili mahkemenin ... Nöbetçi Asliye hukuk mahkemesi olduğunu, davaya konu trafik kaza tespit tutanağında meydana gelen kazada herhangi bir kusur oranına yer verilmediğini, dava dilekçesinde de asli ve tek kusurlu olduklarının da iddia edilmediğini, meydana gelen kazada asli kusurlu tarafın bizzat davacı olduğunu, talep edilen miktarların fahiş olup taraflarınca kabulünün mümkün olmadığını ileri sürerek açılan davanın reddini, müvekkiline ait 06 BD 8627 plakalı aracın kasko sigortalı olup hasar bedellerinin sigorta tarafından karşılanmış olsa da müvekkilinin aracının kullanımından mahrum kaldığı sürece oluşan zararlarının ödenmediğinden 7 günlük kazanç kaybı mevcut olduğunu beyan ederek 1.500,00 TL değer kaybı, 500,00 TL'de kazanç kaybı olmak üzere toplam 2.000,0 TL'nin kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacı/karşı davalıdan tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davacının ... plakalı aracının kaza tarihini kapsayan mevcut bir mecburi mali mesuliyet sigorta poliçesine rastlanmadığını, dava konusu kazaya karışan... ve ...plakalı araçların trafik sigorta poliçelerinin müvekkili şirket nezdinde bulunmadığını, mecburi mali mesuliyet sigorta poliçesinin varlığı ile dava konusu talep ve olay ile müvekkil şirket arasında illiyet bağı kurulabileceğini bu nedenle delillerin tebliğini, müvekkil şirket temerrüde düşmediği gibi dava açılmasına da sebebiyet vermediğini, davacı tarafın kazanç kaybı, değer kaybı taleplerinin teminat dışı olduğunu, kabul anlamına gelmemekle talep edilen bedellerin gerçeği yansıtmadığını ileri sürerek açılan davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre asıl davanın tüm davalılar yönünden reddine, karşı davanın kısmen kabulü ile 800,00 TL. değer kaybı, 315,00 TL. aracın kullanılamamasından kaynaklanan kayıp toplamı 1.115,00 TL. tazminatın kaza tarihi olan 30/04/2011 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte karşı davalıdan alınarak karşı davacı ...'ne verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, karşı davacı ... aracın sahibi olmadığından onun yönünden karşı davanın aktif dava ehliyeti yokluğundan usulden reddine karar verilmiş hüküm , asıl davanın davacısı karşı davanın davalısı ... Tarım Oto Kiralama ve Paz. Aş vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Asıl dava meydana gelen trafik kazası sebebi ile asıl davanın davacısının aracında meydana gelen hasar bedeli, değer kaybı ve kazanç kaybının , karşı dava yönünden ise karşı davanın davacısı yönünden aracında meydana gelen değer kaybı ve kazanç kaybının tahsili talebinden ibarettir

1-6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2.maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2016 tarihinden itibaren 2190 TL'na çıkartılmıştır.

Temyize konu karşı davaya ilişkin karar anılan yasanın yürürlüğünden sonra verilmiş olup mahkemece karşı dava yönünden verilen karar kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün, 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtayca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden karşı davanın davalısı ... Tarım Oto Kiralama ve Paz. AŞ vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Mahkemece; tarafların kusur durumunun tespiti amacıyla 16.02.2016 havale tarihli trafik uzmanı makine mühendisinin düzenlediği ve hükme esas alınan raporda bilirkişi fadesine göre “kazaya karışan sürücüleri dinleyerek hazırlandığı kendisinde oluşan kanaate göre davacının sürücüsünün asli kusurlu olduğu, davalı sürücünün ise kusursuz olduğu belirtildiği görülmektedir. Aynı zamanda karşı davanın davacısı olan sürücü ...'in dinlenerek hazırlandığı anlaşılan raporun hüme esas alınması doğru değildir. Eksik inceleme ile karar verilemez.

O halde mahkemece, dava konusu kaza ile ilgili tarafların kusur durumunun tespiti için ATK 3. İhtisas Kurulundan önceki raporlarında irdelendiği, denetime elverişli, ayrıntılı ve gerekçeli şekilde rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan sebeplerle karşı davanın davalısı ... Tarım Oto Kiralama ve Paz. A.Ş . vekilinin temyiz itirazlarının (isteminin) REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan sebeplerle asıl davanın davacısı ... Tarım Oto Kiralama ve Paz. A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden asıl davanın davalısı ... Tarım Oto Kiralama ve Paz. A.Ş.'ne geri verilmesine, 31/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6114, Karar No: 2019/8975, Tarih: 30.09.2019

**5. Ceza Dairesi         2019/6114 E.  ,  2019/8975 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkındaki yargılamada, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 05/02/2015 tarihli 170 sayılı kararıyla 25/02/2015 tarihi itibariyle Küçükçekmece Çocuk Mahkemesinin faaliyete geçmiş olması sebebiyle, mahkemenin görevsizliğine, dosyanın çocuk mahkemesine devrine dair Küçükçekmece 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/05/2015 tarihli ve 2014/472 esas, 2015/393 sayılı kararını müteakip, bu kez Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesince verilen 14/07/2015 tarihli ve 2015/725 esas, 2015/564 sayılı görevsizlik kararı sebebiyle ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 16. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına dair 24/07/2015 tarihli ve 2015/1011 Değişik iş sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasasının 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 3/1. Maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 26. maddesindeki "(1)Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanunun geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanunun 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi....." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 17/10/2017 gün ve 94660652-105-34-8987-2017-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdi kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 24/07/2015 tarihli ve 2015/1011 Değişik iş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mercince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 30/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.