muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5549, Karar No: 2019/819, Tarih: 12.02.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/5549 E.  ,  2019/819 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 62, 53, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Tayin olunan cezanın süresi itibariyle yasal şartları oluşmadığından, sanığın duruşma isteminin CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre ve sanığın çocuğunu örgütle iltisaklı okula göndermesi örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği kabul edilerek yapılan incelemede;

Bölge adliye mahkemesinin karar başlığında suç tarihinin ilk yakalama tarihi olan "04.10.2016" yerine “15.07.2016”, olarak yazılması; mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla;

Sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6860, Karar No: 2018/6936, Tarih: 28.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/6860 E.  ,  2018/6936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 18.04.2009 tarihinden Eylül 2012 tarihine kadar davalıya ait otelde restoran şefi olarak çalıştığını, davacının günde 5-6 saat fazla mesai yaptığı halde bordrolarda günlük 1 saat fazla mesai yapıldığının gösterildiğini, davacının günde 12 saat, yoğun olan sezonda ise 15 saat çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek, fazla mesai ücretinin işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının fazla mesai ücreti alacağı bulunmadığını, fazla mesai yaptığında ücretlerinin ödendiğini, aylık ücretinin yüksek olduğunu, üst düzey yönetici konumunda ve emrinde birçok yardımcı personelle çalıştığını, otelin bütün bölümlerinde üç vardiya halinde çalışıldığını, haftanın 6 günü günde 1 saat yemek molası ve yarım saat çay molası kullandırıldığını, bordroların imzalı olduğunu ve ihtirazı kayıt ileri sürülmeksizin imzalandığını, 19.05.2012 ve 10.03.2012 tarihli ibranameler bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bir kısım bordrolarda fazla mesai tahakkuku yapıldığı ancak banka kayıtları incelendiğinde fazla mesai ödemesi yapılmadığı, hem davacı hem de davalı tanıkları otelin yaz kış açık olduğunu belirttikleri, haftalık mesai saatinin 30 saat olarak tespit edildiği, iş ilişkisi devam ederken alınan 10.05.2012 ve 19.05.2012 tarihli ibranamelere itibar edilmediği, işe giriş ve çıkış kayıtları incelendiğinden davacının anılan tarihlerde işten çıkışının yapılmadığı, anılan tarihlerde iş ilişkisinin devam ettiği ayrıca 9 günlük kısa bir zaman dilimi içerisinde 2. bir ibraname düzenlenmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, her ne kadar miktar içerse de iş ilişkisi devam ederken alınan ibranamenin hukuken geçerliliğinin bulunmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- 4857 sayılı Kanunun 41. maddesinin dördüncü fıkrasında, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanınmıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

2- 4857 sayılı Kanunun 41. maddesinin dördüncü fıkrasında, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanınmıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Somut uyuşmazlıkta davalı taraf, zaman zaman yapılan fazla çalışmalar nedeniyle davacıya serbest zaman kullandırıldığını savunmuş ve dayanak olarak imzalı izin kullanma belgeleri sunmuş ise de Mahkemece bu belgeler dikkate alınmadan sonuca gidilmiştir.

Dosyada mevcut fazla çalışma karşılığı serbest zaman kullanmaya ilişkin izin belgeleri, davacıya gösterilip diyecekleri tespit edildikten sonra, bir değerlendirmeye tabi tutulmalıdır.

Eksik inceleme ve araştırma ile alacağın hüküm altına alınması hatalıdır.

3- Diğer taraftan Dairemizce aynı gün incelenen 2017/6692 E. sayılı dosyadan ek dava açıldığı anlaşılmaktadır. Ek dava ile bu dosyanın birleştirilerek sonuca gidilmesi gerekmektedir.

F) SONUÇ

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20203, Karar No: 2021/10440, Tarih: 15.12.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/20203 E.  ,  2021/10440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

Temyiz denetimine olanak sağlanması bakımından; dosya kapsamında ve Uyap ortamında yer almayan İtiraz Hakem Heyetince hükme esas alınan kusur raporu, maluliyet raporu ve aktüer hesap raporu ile rapor tebliğ belgelerinin ve varsa tarafların rapora itiraz dilekçelerinin, yine ıslah/bedel artırım dilekçesi ve banka dekontunun kül halinde eksiksiz olarak titizlikle dosyaya eklenilmesi gerekli özen gösterilerek dizi pusulası düzenlenerek Kalem Yönetmeliği ve ilgili mevzuata uygun olarak ve temyiz denetimine elverişli olacak şekilde dosyanın düzenlenmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın ( Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere) saklayan ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/30366, Karar No: 2017/4055, Tarih: 06.04.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/30366 E.  ,  2017/4055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıların yaptığı “...” adlı projeden 414 ada 1 nolu parselde kayıtlı taşınmazdan olimpos sitesi c2-2 Blok 45 numaralı bağımsız bölümü 7.5.2007 tarihli sözleşme ile satın aldığını, konutun 19.12.2008 tarihinde de teslim edildiğini, reklam, ilan ve internet sitesinde projenin 2009 yılı sonunda tamamlanacağı 10 adada konut ve 3 adada alışveriş ve eğlence merkezi olacağı 5280 konut ve 800 adet işyeri ile olimpik yüzme havuzu tenis kortu, sağlık eğitim vs. sosyal tesislerin yapılacağının taahhüt edildiğini ancak taahhüdün yerine getirilmediği gibi, teslimden sonra gerek kendi konutu gerekse blok ve site ortak yerleri ile ilgili ayıp ve eksiklikler bulunduğununun ortaya çıktığını ve bu hususta davalılara ihbarlarda bulunulduğunu ileri sürerek eksik ve ayıplı işlerden dolayı ortaya çıkan bedel farkının (semen tenzili) tespit edilerek, fazla hakları saklı kalarak gizli ayıplar yönünden 6.000 TL. eksik ifa yönünden 22.000 TL. olmak üzere toplam 28.000 TL.nin satış bedelinin ödendiği tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah ile talebini artırmıştır.

Davalılar, davacıya tam ve eksiksiz olarak dairesinin teslim edildiğini, ayıp ve eksik bulunmadığını, kaldı ki ayıp ihbar mükellefiyetinin de süresinde yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, 27.412,00 TL'sinin dava tarihinden geçerli avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, satış esnasında sunulan projede ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı konutta oluşan değer kaybının ödetilmesi talebine ilişkindir. Davalılar, ayıp ve eksik bulunmadığını, ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını bildirerek, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp; yasa yada sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği yada olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Maddeye göre, tüketici kendisine sağlanan mal ve hizmetle ilgili ayıplı olup olmama konusunda gerekli muayeneyi (denetimi) yapacak ve bu muayene sonucu, mal yada hizmetle ilgili saptadığı ayıpları, mal veya hizmetin sağlanmasından itibaren ihbar süreleri içinde, kendisine mal yada hizmet sağlayan sözleşmenin tarafına bildirecektir; bu bildirim (ayıp ihbarı) ödevi ihmal edildiğinde, tüketici, ayıba dayalı yasal haklarını kaybedecektir. 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. (818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198/2’de) maddesinde ifade edildiği gibi, ayıp ihbarının yapılmaması, tüketicinin ifa konusu mal ya da hizmeti, bulunduğu hal üzere kabul ettiği sonucunu doğuracak ve bu yönde gerçekleşen varsayımın aksi, hiçbir suretle kanıtlanamayacaktır.

Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. maddeye göre, (818 sayılı BK'nun 198.maddesi), alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya uygun süre içinde ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra hemen (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının 7.5.2007 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 19.12.2008 tarihinde teslim edildiği ve 27.11.2013 tarihinde de eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının 7.5.2007 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 19.12.2008 tarihinde teslim edildiği ve 27.11.2013 tarihinde de eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi heyet raporunda ve mahkemece “gizli ayıp”lı olarak belirtilen imalatlar ile ilgili olarak; “gizli ayıp” olarak nitelendirilen (mesela izolasyona bağlı su sızıntı izleri, boya kabarma ve rutubetlenme olması gibi...) ayıplar yönünden kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve tespit tarihi de göz önünde bulundurularak yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. Yine TBK'nun 223 (BK'nun 198. maddesi) hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “hemen ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin veya diğer tüketicilerin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi heyetinden “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatlara ilişkin ayıpların tek tek neler olduğunun belirlenerek, ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi ve tarafların delilleri dikkate alınarak taraf ve yargı denetimine esas gerekçeli ek rapor tanzimi sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Davalıların, mahkemece eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili temyiz itirazı yönünden yapılan incelemede ise; “...” adlı proje kapsamında yapılacak konut ve işyeri satışına ilişkin internet ilanlarında, reklam ve tanıtım broşürlerinde, 560.000.m2 ruhsatlı alanda 1.000.000.m2 den fazla inşaat alanına sahip olan toplam 13 adanın, 10 adasında 5280 modern konut ve 3 adasında 800 adet işyerinin bulunduğu alışveriş ve eğlence merkezinin yapılacağının, büyük marketler, sinemalar, restoran ve kafelerin yanısıra her türlü ihtiyaca yönelik dükkan ve işyerlerinin burada yaşayanların yanı başında olacağının, sportiv aktivitelerin yapılacağı klüp binası, iki adet ilk öğretim okulu, bir adet ortaöğretim okulu, cami, hastane, sağlık ocağının bu projede yer aldığının ve 21. yüzyıla yakışır Avrupai bir yerleşim alanı olacak “...” projesinin 2009 yılı sonunda tamamlanacağının belirtildiği hükme esas alınan bilirkişi raporunda da,; site içersinde yapılan incelemede, çocuk parkının olduğu, market, kapalı yüzme havuzu, sauna, vs. ile spor sahalarının bulunduğu, peyzaj ve aydınlatmasının olduğu, site etrafında yapılan incelemede ise, başka ada ve parsellerde market, restoran sağlık ocağı, okul vs.nin bulunduğu, site etrafındaki parsellerde tesbit edilen dini tesis, okul, sağlık ocağı , market ticari alanların davalı yüklenici tarafından yapıldığını gösteren bir belgeye rastlanmadığı ve eksik ifa olarak değerlendirileceği açıklanmış ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yönde olduğu gibi, aynı görüşte olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 4.12.2015 gün ve 2015/13-1581 esas ve 2015/2792 kararı da bulunmaktadır. Hal böyle olunca bu kalemler yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile bu talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Bozma nedenlerine göre, davalıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

3-Bozma nedenlerine göre, davalıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. ve 2. bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalılar yararına BOZULMASINA, 3. bent gereğince davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 470,00 TL harcın istek halinde davalı ... Konut A.Ş.'ye, 468,12 TL harcın diğer davalılara iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/581, Karar No: 2006/1929, Tarih: 09.03.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/581 E.  ,  2006/1929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki tesbite itiraz davası üzerine yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin verilen hüküm katılanlar ... ve ... ... tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Kadastro sırasında 829, 830, 831, 832, 833, 836, 837 parsel sayılı sıra ile 15800, 18000, 18600, 19950, 18800, 17950, 16800 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve satınalma nedeni ile ayrı ayrı ve sıra ile ., ... ... adlarına tesbit edilmiştir. İtirazı kadastro komisyonunda reddedilen ... tüm parsellere, ... ve ... 830, 831, 833, 836 ve 837 nolu parsellere tapu ve vergi kayıtları ile irsen intikal ve zilyetlik nedeniyle dava açmışlardır. ... tüm parseller yönünden tapu kaydına, ... ve ..., 829, 830, 832, 833 ve 836 parseller yönünden tapu kaydına, ... ve ..., 829, 830, 837 nolu parseller yönünden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine, ..., 829, 830, 831, 833, 836 ve 837 nolu parseller yönünden tapu kaydına, ... ve arkadaşları, 829, 831, 833, 836 ve 837 nolu parseller yönünden tapu kaydına, ... ..., 830, 831, 832 ve 833 nolu parseller yönünden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine, ... ... 829, 836 ve 837 nolu parseller yönünden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayana-

rak davaya katılmışlardır. Mahkemece ..., ..., ..., n davalarının feragat nedeniyle, diğer davacıların ve katılanların davalarının dava konusu parseller daimi olarak su altında kaldığından reddine, taşınmazların tesbit dışı bırakılmasına karar verilmiş, hüküm katılanlar ... ve ... ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, dava konusu taşınmazların Batman Barajı'nın suları altında kaldığının saptanmasına ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 4.40.-YTL kalan onama harcının temyiz edenden alınmasına 9.3.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7592, Karar No: 2015/10404, Tarih: 26.11.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/7592 E.  ,  2015/10404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sinop İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2015

NUMARASI : 2014/81-2015/13

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, taraflar arasında düzenlenen 01/09/2009 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli yazılı kira sözleşmesine dayanarak, 28/08/2014 tarihinde davalı aleyhine başlattığı icra takibi ile kira süresinin bitimi sebebine dayalı olarak İİK.nun 272.maddesi gereğince kiralananın tahliyesini istemiş ve davalı kiracıya 14 no'lu örnek tahliye emri gönderilmiş ve mesken vasıflı bağımsız bölümden davalının tahliyesi istenilmiştir.

Davaya dayanak yazılı kira sözleşmesi ve açıklamalardan, kiralananın Türk Borçlar Kanunu'nun 339.maddesinde açıklanan konut ve çatılı iş yeri kiraları hükümlerine tabi çatılı iş yeri olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda İİK.nun 272.maddesi ve diğer hükümleri konut ve çatılı iş yeri kiraları dışındaki kira sözleşmelerinde ve yazılı tahliye taahhüdü hallerinde uygulanacağından, kiralananın niteliği itibariyle, İİK.nun 272.maddesi gereğince icra takibi yapılarak ve dava açılarak süre bitimi sebebiyle tahliye istenemeyeceğinden mahkemece bu gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken, sözleşme süresi bitmeden takip yapılmasının usulsüz olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmesi doğru değil ise de, dava redde ilişkin bulunduğundan, sonucu itibariyle doğru olan kararın değiştirilmiş ve düzeltilmiş bu gerekçe ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına 26/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.