muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4784, Karar No: 2017/8809, Tarih: 12.06.2017

Somut olayda; dosyanın içeriğine, toplanan delillere göre dava konusu muhdesatların davacılar ve murisleri tarafından meydana getirildiği sabit olmuştur. Mahkemece muhdesatın davacılar ve murisleri tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, muhdesatın aidiyetine karar verilmesi doğru değildir. Ne var ki bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, hüküm fıkrası 2. bentteki "...mülkiyetinin ...'E AİDİYETİNİN TESPİTİNE" ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine "...davacı ... tarafından meydana getirildiğinin tespitine..." ibaresinin yazılmasına, hüküm fıkrası 4. bentteki "...mülkiyetinin HAMDİ BENK'E AİDİYETİNİN TESPİTİNE." ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine "...muris Hamdi Benk tarafından meydana getirildiğinin tespitine..." ibaresinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca ONANMASINA; davalılardan ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1) numaralı bentte gösterilen sebeple reddine, taraflarca HUMK'nun 440/I. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme talebinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 12.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17660, Karar No: 2015/4001, Tarih: 12.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/17660 E.  ,  2015/4001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 4. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/07/2014

NUMARASI : 2014/180-2014/576

Taraflar arasındaki yoksulluk ve iştirak nafakasının arttırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; müvekkili ile davalının, Adana 3.Aile Mahkemesinin 30/12/2009 tarihinde 2009/312/1174 E.K. sayılı kararı ile boşandıklarını, kararda çocuk için aylık 100 TL iştirak nafakasına, müvekkili için aylık 125 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiğini; nafakaların hükmedildiği tarihle bu davanın açıldığı tarih arasında uzunca bir sürenin geçtiğini, çocuğun okula başladığını, müvekkilinin ekonomik olarak zorlandığını; küçük için daha önce hükmedilen 100 TL iştirak nafakasının 400 TL'ye, müvekkili için hükmedilen 125 TL yoksulluk nafakasının 500 TL'ye yükseltilmesine, nafakaların her yıl ÜFE oranında artırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, müşterek çocuk Yunus için hükmedilen aylık 100 TL iştirak nafakasının 150 TL daha artırılarak aylık 250 TL'ye çıkartılmasına; davacı için hükmedilen aylık 125 TL yoksulluk nafakasının, 125 TL artırılarak aylık 250 TL'ye çıkartılmasına karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiştir.

Mahkemece; kısa kararda; davacı için daha önce hükmedilen 125 TL yoksulluk nafakasının aylık 125 TL artırılarak 250 TL'ye yükseltilmesine, müşterek çocuk için daha önce hükmedilen 100 TL iştirak nafakasının aylık 150 TL artırılarak 250 TL'ye yükseltilmesine, iştirak ve yoksulluk nafakalarının bundan sonra her yıl üretici fiyat endeksi oranında artırılmasına karar verilmiş; gerekçeli kararda ise, her yıl üretici fiyat endeksi oranında artırılmasına ilişkin bir karar verilmemiştir. Bu suretle, kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki oluşturulduğu anlaşılmıştır.

10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.

Anılan içtihadı birleştirme kararı gereğince, kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.

Bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1367, Karar No: 2006/3508, Tarih: 06.04.2006

6. Hukuk Dairesi 2006/1367 E., 2006/3508 K.

**6. Hukuk Dairesi 2006/1367 E., 2006/3508 K.**

**- MESKENİN TAHLİYESİ

- TEMERRÜT**

**"İçtihat Metni"**

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklılar tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine vaki kısmi itiraz üzerine davacı alacaklılar kesinleşen bölüm için İcra Mahekmesine başvurarak tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece itirazın kaldırılmasına karar verilmeden tahliyeye karar verilemeyeceğinden bahisle istemin reddine karar verilmiş olup, karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklılar 20.12.2004 başlangıç tarihli sözlü kira sözleşmesine dayanarak aylık kira parası 50.-YTL'den 2005 Ocak, Şubat, Mart, Nisan, Mayıs, Haziran ayları toplam 300.-YTL kira alacağının tahsili amacıyla icra takibi yapmışlardır. Ödeme emrinin tebliği üzerine yasal sürede davalı borçlu yapmış olduğu itirazında aylık kira parasının 50.-YTL olmayıp, 35.-YTL olduğunu, kira borcunun da toplam 70.-YTL olduğunu savunarak itirazda bulunmuştur. Davacı alacaklılar sözlü akde dayanmış olup, aylık kira miktarının 50.-YTL olduğu konusunda yazılı belge sunamadıklarına göre davalı borçlunun beyanına itibar etmek gerekir. Ne var ki davalı borçlu kabul ettiği miktarı yasal süresinde ödemediğinden temerrüt olgusu gerçekleşmiştir. Esasen davacı alacaklılar da bu kesinleşen bölüm için tahliye isteminde bulunmuşlardır. Bu durumda itirazın kaldırılmasından bahsedilemez. Mahkemece kesinleşen bölüm için temerrüt gerçekleştiğinden tahliyeye karar vermek gerekirken, itirazın kaldırılması talebi olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle davacıların temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 6.4.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/770, Karar No: 2022/3003, Tarih: 20.04.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/770 E.  ,  2022/3003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 08.07.2010 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve tazminat talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; bir kısım talepler yönünden davanın kabulüne, bir kısım talepler yönünden karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 27.04.2021 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Asıl dava elatmanın önlenmesi; karşı dava tazminat; birleştirilen 2013/572 Esas sayılı dava yapı bedeline ilişkin olarak tazminat; karşı dava ecrimisil; birleştirilen 2014/234 Esas sayılı dava ise tazminat isteklerine ilişkindir.

Davacı, mülkiyeti belediyeye ait 1763 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki işyerlerinin işletilmesine ilişkin olarak davalı ile kira sözleşmesi yapıldığını, Belediye mallarının 2886 sayılı İhale Kanununa göre kiralanması gerektiğini, belediye adına kayıtlı çaplı taşınmazın İhale Yasasına uygun kiralanmadığını, kira sözleşmesinin ... Belediye Meclis kararı ile iptal edildiğini, yok hükmündeki karara sonradan geçerlilik tanınamayacağını, bu itibarla davalının taşınmazı haksız olarak kullandığını ileri sürerek; davalının taşınmaza elatmasının önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı asıl davanın reddini savunmuş, karşı dava ve birleştirilen davalarında; kira sözleşmesinin düzenlendiği 23/09/2005 tarih ile fesih tarihi olan 07/07/2009 arasında belediyenin onayından geçen inşaat ruhsatı ve devamında da yapı kullanma izin belgesi alınan bedeli yüksek ek imâlat ve tadilat yaptığını, tadil edilen tesisleri alt kiraya verdiği halde belediyece kiracılara işyeri açma ruhsatı verilmediğinden kira gelirinden ve kâr mahrumiyetinden kaynaklanan kaybının karşılanması gerektiğini belirtmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar Yargıtay 1. Hukuk Dairesi tarafından "...Hal böyle olunca; mahallinde uzman bilirkişiler marifetiyle yeniden keşif yapılarak dava konusu taşınmazda ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/244 Esas, 179 Değişik İş dosyası ile dava dışı şirket tarafından yaptırılan imâlat ve tadilatların saptanması, davalı ile Belediye tarafından akdedilen 23/09/2005 tarihli kira sözleşmesi sonrası davalı tarafından zorunlu ve faydalı masraf yapılıp yapmadığı, zorunlu ve faydalı masraf yapıldı ise kim ve hangi dönemde yapıldığının inşaat ruhsatı ve eki projelerin belediye ile şirket arasında düzenlenen sulh protokolu ve öncesinde yaptırdıkları tespit dosyası gözetilerek belirlenmesi, öteyandan ... Belediyesi ile ... Mühendislik Limited Şirketi arasında düzenlenen sulh protokolünün kabulüne ilişkin Belediye Meclisinin 01/08/2005 tarihli, 25 sayılı Kararı İzmir Belediyesince onay görmemesine rağmen bundan haberdar edilmeyen davalı ile yapılan 23/09/2005 tarihli kira sözleşmesinin ifa edilmemesinden doğan zararının tespit edilmesi, bilirkişilerden uygulamayı gösterir, denetime elverişli rapor alınması, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken karşı davacının iddiası ve karşı davalının savunması üzerinde durulmadan eksik inceleme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir." gerekçesiyle bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda asıl ve birleştirilen davaların kabulüne, karşı davaların ise reddine karar verilmiş olup, bu karar davacı ... tarafından ecrimisil isteğinin reddine ilişkin olarak, davalı ... tarafından ise kira kaybı ve kar mahrumiyetine yönelik tazminat taleplerinin reddine ilişkin olarak temyiz edilmiştir. Bu hükümde Yargıtay 1. Hukuk Dairesince "...Hal böyle olunca; öncelikle 18/09/2009-10/06/2013 tarihleri arasındaki dönem için belirlenecek ecrimisil bedelinin hüküm altına alınması, taraflar arasındaki 23/09/2005 tarihli kira sözleşmesinin 3. maddesinde sözü edilen yapılan imalat ve tadilatların karşılığı olarak yedi yıl süre ile kiracının kira bedeli ödemeyeceğinin kararlaştırıldığı ve temyize konu hüküm ile imalat bedellerine hükmolunduğu gözetilerek, kalan üç yıl için lokanta ve dükkanlar bakımından kira kaybı ve kar mahrumiyetine ilişkin bilirkişiler tarafından hesaplanan tazminat bedeli de saptanarak hüküm altına alınması gerekirken, hem ecrimisilin hem de bu isteğin reddine karar verilmiş olması isabetsizdir.’’ gerekçeleri ile bozulmuştur.

Mahkemece ikinci bozma kararına da uyulmuş ve "Davanın İzmir ili, ... ilçesi, ... Köyü, ... Mevkii 1763 parsel no'lu taşınmaza haksız elatmasının önlenmesi, esas ve birleştirilen 2013/572 Esas sayılı dosyaya konu yapı bedeli talebi ve birleştirilen 2014/234 Esas sayılı dosyaya konu faydalı masraf bedeli alacağına ilişkin karar verilmesine yer olmadığına, birleşen mahkememizin 2021/36 Esas sayılı dosya yönünden davacı ...'in kira bedeli ve kar mahrumiyetine ilişkin talebinin kabulü ile; 101.315,77 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,’’ şeklinde karar verilmiştir.

Hükmü, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Hükmün hangi hususları kapsayacağı 6100 sayılı HMK’nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Ayrıca hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Bu biçim, yargıda açıklık ve kesinlik prensibinin gereğidir. Aksi hal; yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır, hükmün amacına ulaşmasını engeller, kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

Bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini ve ifa kabiliyetini yitirir. Bu nedenledir ki;

Bozma kararından sonra bozmaya uyularak verilen hüküm yeni bir hükümdür. Bozmaya uyularak tesis edilen hükmün, davanın taraflarının tüm taleplerini karşılar şekilde yeniden yazılması gerekir. Mahkemece bu husus gözetilmeden, hükmün diğer yönlerinin kesinleşmiş olduğundan bahisle “Davanın İzmir ili, ... ilçesi, ... Köyü, ... Mevkii 1763 parsel no'lu taşınmaza haksız elatmasının önlenmesi, esas ve birleştirilen 2013/572 Esas sayılı dosyaya konu yapı bedeli talebi ve birleştirilen 2014/234 Esas sayılı dosyaya konu faydalı masraf bedeli alacağına ilişkin karar verilmesine yer olmadığına, birleşen mahkememizin 2021/36 Esas sayılı dosya yönünden aynı konuda yeniden karar verilmesine yer olmadığına” şeklinde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Diğer taraftan; davacı ... Belediyesi birleştirilen 2013/572 Esas sayılı davada harçlandırılmış dilekçe ile usulüne uygun açmış olduğu karşı davada ecrimisil isteminde bulunmuş iken, Mahkemece "... Belediyesi bozma sonrası lehine bilirkişi tarafından hesaplanan ecrimisil alacağı yönünden ıslah ve birleştirme talepli usulüne uygun bir dava açmamıştır." gerekçesi ile bir karar verilmemesi doğru görülmemiştir. Bu talep de incelenip araştırılarak sonucuna göre bir karar vermek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ;Yukarıda yazılı nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarını kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre taraf vekillerinin sair temyiz istemlerinin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.04.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18929, Karar No: 2014/11570, Tarih: 10.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/18929 E.  ,  2014/11570 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/222258

MAHKEMESİ : Adana 7. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/03/2010

NUMARASI : 2009/1098 (E) ve 2010/205 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-d bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının, kamu meslek kuruluşlarının, siyasî parti, vakıf veya dernek tüzel kişiliklerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Söz konusu kurum yada kuruluşların konumunun suçun işlenmesinde kolaylık sağlayacağı düşüncesi, bu kurum ve kuruluşların bu suçta araç olarak kulanılmasının, ağırlaştırıcı neden olmasını gerektirmiştir.

Bu nitelikli halin uygulanabilmesi için, bunların isminin kullanılması yeterli olmayıp maddi varlığının kullanılması gerekmektedir. Araç olarak kullanılma, bu kurum veya kuruluşlara ait yazı veya belgeleri amaç dışı olarak kullanmak şeklinde olabilir. Bu kurumlara ait kimlik belgesinin gösterilmesi, basılı evraklarının, kıyafetlerinin, taşıtlarının kullanılması mağdurda güven oluşumunu sağlayacaktır.

Bu nitelikli halin uygulanabilmesi için, bunların isminin kullanılması yeterli olmayıp maddi varlığının kullanılması gerekmektedir. Araç olarak kullanılma, bu kurum veya kuruluşlara ait yazı veya belgeleri amaç dışı olarak kullanmak şeklinde olabilir. Bu kurumlara ait kimlik belgesinin gösterilmesi, basılı evraklarının, kıyafetlerinin, taşıtlarının kullanılması mağdurda güven oluşumunu sağlayacaktır.

Şikayetçinin evli olup, olay tarihinde yoldan aldığı bir bayanla D.. Sekisi Gençlik Köprüsü civarında bir bankta sohbet ettiği sırada, sanığın yanında kimliği tespit edilemeyen bir başka arkadaşı ile birlikte yanlarına geldiği, uzaktan bir kimlik göstererek polis olduğunu söylediği, elinde polis telsizine benzer ufak bir alet bulunduğu, şikayetçi ve yanında bulunan bayanın kimliklerini aldığı, şikayetçinin cüzdanını karıştırtığı, şikayetçinin evli olduğunu öğrenmesi üzerine yanında bulunan bayanla ne yaptığını sorduğu, evli olan şikayetçinin eşinin durumdan haberdar olabileceğini düşünerek tedirgin davranışlarda bulunduğu, bunun üzerine sanığın "merak etme, hallederiz" diyerek para istediği, şikayetçinin ise iki adet 10 TL olmak üzere toplam 20 TL parayı polis olduğuna inandığı sanığa verdiği, sanık ve yanında bulunan şahsın parayı alınca hemen uzaklaştıkları iddia edilmesi karşısında; eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-d maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 10.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18401, Karar No: 2018/10737, Tarih: 15.05.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/18401 E.  ,  2018/10737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar avukatları tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işyerinde 01.01.1997 tarihinde işe başladığını ve 15.02.2011 tarihinde 1457 Sayılı İş Kanunu’nun 14. Maddesinin 5. Fıkrasına istinaden, yaşlılık aylığı bağlanması için öngörülen sigortalılık süresini ve prim ödeme gün sayısını tamamlaması sebebiyle işten ayrıldığını; son maaşının ... kayıtlarına göre brüt 2.717,30 TL olduğunu; ayrıca yılda 3 kez 500 TL ikramiye, aylık 140 TL yemek yardımı aldığını; ancak işten ayrılmadan önceki 11 aylık süre boyunca toplam 1.540 TL tutarında yemek yardımı; son iki yıl için ödenmesi gereken 3.000 TL tutarındaki ikramiye paraları ve işten ayrılmadan önce çalıştığı 15 günlük ücreti olan net 1.000 TL’nin ödenmediğini; davalı Şirkette çalıştığı süre boyunca hiç yıllık ücretli izin kullanmadığını; işten ayrıldığı tarihten geriye dönük beş yıl için yıllık ücretli izin bedeli olan 6,667 TL’nin kendisine ödenmediğini; kıdem tazminatına mahsuben davalı şirketin 05.05.2011 tarihinde 5.000 TL; 16.05.2011 tarihinde 5.000 TL, 15.07.2011 tarihinde 3.000 TL, 01.08.2011 tarihinde 5.000TL ve 10.11.2011 tarihinde 3.000 TL olmak üzere toplam 21.000 TL ödediğini; ancak bakiye 12.578,34 TL kıdem tazminatının ödenmediğini; davalı şirkette çalıştığı dönem boyunca hafta sonları Cumartesi, Pazar günleri, resmi tatillerde ve dini bayramların birinci günleri çalıştığını; davalı şirkette istisnasız günde 3 saatten fazla çalışma yaptığını; geriye dönük 5 yıl için 5000 saati aşan fazla çalışması olduğu halde davalının fazla çalışma ücretlerini ödemediğini iddia ederek kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin, ikramiye yemek yardımı ve ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 01.01.1997 tarihinde işe girdiğini ve 30.11.1999 tarihine kadar çalıştığını; askerlik öncesindeki bu çalışmasının 2 yıl 10 ay 29 gün sürdüğünü; askerden sonra 01.06.2011 tarihinde tekrar işe girdiğini ve 15.02.2011 tarihinde işten ayrıldığını; bu dönem çalışmasının da 9 yıl 8 ay 15 gün olduğunu; bu çalışma süresine tekabül eden 32.888,10.-TL kıdem tazminatı alacağının 26.000.-TL sinin 04.05.2011, 13.05.2011, 14.07.2011, 29.07.2011, 26.08.2011 ve 04.11.2011 tarihli dekontlarla davacının ... ... Şubesi’ndeki ... nolu banka hesabına ödendiğini; davacıya ödenen kıdem tazminatı toplamının 26.000 TL olduğunu ve bakiye 6.888,10 TL kıdem tazminatı alacağının da davacıya en kısa sürede ödeneceğini; davacının izinlerini düzenli olarak kullandığını; son 5 sene de dahil çalıştığı tüm süre zarfında izinlerini kullandığını bu nedenle davacının haksız ve mesnetsiz izin ücreti talebinin reddedilmesi gerektiğini; kriz nedeniyle Nisan 2010 ayından itibaren yemek parası ödemesine son verildiğini; bu nedenle bu ödemenin arızi olduğunu ve şartların değişmesi ve kriz nedeniyle bu işleme son verildiğini; davacının 15 günlük ücret alacağı talebinin ise davacı daha önce 20.05.2005 tarihinde şirketten 300-USD borç almış olduğundan davacının şirkete olan bu borcu nedeniyle kesildiğini; çalışanların performanslarına göre ödenen ikramiyenin ise davacının performansının düşük olması ve kriz nedeniyle kaldırıldığını ve davacının eşinin ... sorunları nedeniyle yapılan yardım dolayısıyla ödenmediğini; davalı şirketin gemi acenteliği yaptığını; davacının şirketteki görevinin ise gemiler ile ilgili evrakları ve dosyaları gemiden gelen motordan alıp Ambarlı Limanı Başkanlığına götürmek ve buradan aldığı tekemmül etmiş evrakı gemiye giden motora tekrar vermekten ibaret olduğunu; davacının yaptığı bu işlemler nedeniyle gemi olmadığı zamanlarda işe gelmediğini ve geminin durumuna göre geç geldiğini; bu nedenle davacının mesaisinin değişkenlik ve esneklik arz ettiğini; kendi şirketini kurduğu 2007 yılından itibaren hem kendi şirketinde çalıştığını hem de davalı şirketin işlerini yaptığını; davacının kendi şirketinin işlerini yapabilmek için davalı şirketin zamanını kullandığını; davacının davalı şirketin işi olmadığı, gemi gelmediği günlerde kendi şirketinde çalıştığını ve davalı şirketin işyeri ile birlikte kendi işlerini de yaptığını; bu nedenle davalının fazla çalışma talebinin haksız, afaki ve kabul edilemez olduğunu; davacının hem davalı işyerinde çalıştığı, hem kendi işyerinde çalıştığı ve hem de senede 1000 saat fazla mesai yaptığı iddiasının gerçeğe ve Yargıtay içtihatlarında yer alan hayatın olağan akışı ve insan takatine aykırı olduğunu; fazla çalışma ücretine mevduat faizi talebinin haksız ve mesnetsiz olduğunu; Yargıtay içtihatlarına göre fazla mesaiye yasal faiz uygulanması gerektiğini; dini ve milli bayramlarda işyerinde çalışma olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: