muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/332, Karar No: 2024/1335, Tarih: 20.02.2024

II. CEVAP

Davalı ... vekili; zamanaşımı süresinin dolduğunu, davacıların mirasbırakanına ait 229 (129 ada 247 parselin ifrazından önceki parsel) sayılı taşınmaz ile 223 parsel sayılı taşınmazın bulunduğunu, imar planında yeşil alan ve resmi kurum alanı olarak görünen bu taşınmazlardan mirasbırakanlar faydalanamadığı için kamulaştırma yapılmasını istemeyip bedelsiz terk karşılığı yer talebinde bulunarak plan değişikliği için 11.12.1989 tarihli dilekçe sunduğunu, mirasbırakanların 07.10.1991 tarihli ve 2802 sayılı dilekçeleri ile 223 parselin yeşil alan, 229 parsel sayılı taşınmazın ise resmi kurum alanına ayrıldığını, 23.10.1991 tarihli tutanak ile resmi kurum alanı olarak görünen yerin park - yeşil alan olarak değiştirilmesine karar verildiğini, 26.05.1994 tarihli ve 3 sayılı meclis kararı ile park - yeşil alan olan yerin huzurevi olarak imar planlarına işlenmesine karar verildiğini, mirasbırakanların kamulaştırılacak olan taşınmazların bir kısmının imara açılıp kendilerine verilmesi yönündeki talepleri üzerine belediye meclisinin 17.10.1994 tarihli ve 6 sayılı kararı ile 900 m2 kısmın konut alanına açılarak imar planının değiştirilmesinin, geri kalan kısmın noterden tahhütname getirtilerek Belediyeye bedelsiz devredilmesi şartı ile kabul edildiğini, mirasbırakanların 22.02.1995 tarihli, 543 ve 544 yevmiye sayılı işlemlerle kayıtsız - şartsız olarak taşınmazları bağışladığını, mirasbırakanların şartının imar plan tadilatı olduğunu, noterde verilen taahhütnamenin iki taraflı olmayıp tek taraflı düzenlenmesi nedeniyle bu taahhütnamenin bağışlama belgesi olarak kabul edilemeyeceğini ve taahhütnamedeki huzurevi şartının uygulanamayacağını, mirasbırakanların amacının imar planı değişikliği olduğunu ve bu şart doğrultusunda 900 m2 yüz ölçümlü imar parseli kazandığını, bağışlamadan sonra yeşil alan olarak planlara işlenen taşınmazın 21.04.1994 tarihli ve 2 sayılı belediye meclis kararı ile öğrenci yurdu yapılmasının kararlaştırıldığını fakat vatandaşların başvurusu üzerine belediye meclisinin 14.07.1995 tarihli ve 4 sayılı kararı ile öğrenci yurdundan vazgeçilip yeniden yeşil alan olarak imar planına işlenmesinin kararlaştırıldığını ve o tarihten beri yeşil alan olarak kaldığını, huzurevi yapılmayacağının mirasbırakanlarca ve kamuoyunca da bilindiğini, bağışlamadan 21 yıl sonra bu davanın açılmasının yerinde olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Yenişehir Asliye Hukuk Mahkemesinin 27.01.2020 tarihli ve 2016/82 Esas, 2020/55 Karar sayılı kararı ile; mirasbırakanların iradesinin kendilerine konut yapmak üzere alan bırakılması kaydıyla kalan kısmın bedelsiz olarak terk olduğu, kaldı ki bağışlamanın geri alınmasının 1 yıllık hak düşürücü süreye tabi olduğu ve davanın hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığı, dava konusu taşınmazın imar planı değişikliği yapılması şartıyla kayıtsız ve şartsız bağışlandığı, davalı Belediyece de gerekli imar plan değişikliğinin yapıldığı, yapılan bağış işleminin şekle uygun olduğu ve bağışlayanların asıl iradesini kapsar nitelikte olduğu, davacıların iddialarını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, mirasbırakanları ...,...’in 11.12.1986 tarihli dilekçelerinde davaya konu taşınmazın imar planında huzurevi gözüktüğünü, bu nedenle bu yerlerini huzurevi olması kaydıyla terk etmeleri karşılığı yan kısımdaki yerlerin imara açılması talebinde bulunduklarını, yine davacıların mirasbırakanları tarafından verilen 11.10.1994 tarihli taahhütnamede dava konusu yeri huzurevi için bedelsiz terk ettiklerini noter belgesiyle bildirdiklerini, eksik inceleme ile hüküm kurulduğunu, davacıların mirasbırakanları tarafından yapılan bağışın koşullu bağış değil yüklemeli bağış olduğunu, imar planı ve imar uygulaması yapılmasının belediyelerin asli görevi olduğunu, bu uygulamanın yapılması karşılığı dava konusu taşınmazın temlik alındığı savunmasının geçerli olamayacağını, davalının taşınmaza huzurevi yerine kafeterya yapıp kiraya verdiğini, mirasbırakanların açık iradesinin taşınmazın huzurevi yapılması için bağışlandığı yönünde olduğunu, yapılan bağış işleminin muvazaalı olup gerekli şekil şartlarını da taşımadığını, bu nedenle davalı adına oluşan tescilin de yolsuz olduğunu, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 23.11.2022 tarihli ve 2020/1257 Esas, 2022/1759 Karar sayılı kararıyla; bağışlamayı yapan mirasbırakanlardan ...'in 12.07.2014 tarihinde öldüğü, davanın ise 19.02.2016 tarihinde, Türk Borçlar Kanunu'nun 297/3 üncü maddesindeki 1 yıllık hak düşürücü süre dolduktan sonra açıldığı, bu mirasbırakan açısından hak düşürücü sürenin dolduğu yönündeki İlk Derece Mahkemesi kararının yerinde olduğu, mirasbırakanlardan Beytiye Tetik'in henüz 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu yürürlüğe girmeden önce 28.08.2009 tarihinde ölmesi nedeni ile 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'un 1 inci maddesi gözönüne alındığında, 6098 sayılı Kanun'un 297/3 üncü maddesinin uygulanmayacağı, bu mirasbırakanın ölüm tarihi itibarı ile yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 246 ncı maddesinin uygulanması gerektiği, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 246 ncı maddesinde, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 297 nci maddesinin 3 üncü fıkrasında belirtilen "bağışlayanın sağlığında geri alma sebebini öğrenememesi halinde, ölümden itibaren 1 yıllık süre içerisinde mirasçıların geri alma hakkını kullanabileceğine" yönelik bir hükmün mevcut olmadığı, bu nedenle bu mirasbırakanın mirasçıları tarafından bu hakkın kullanılamayacağı, dava konusu 352 ada 229 parsel sayılı taşınmazın imar işlemi sonucunda ifraz edilerek 129 ada 247 parsel ve 129 ada 248 parsel sayılı taşınmazların oluştuğu, bunlardan 129 ada 247 parsel sayılı taşınmazın tapudaki resmi işlem senedinde kayıtsız - şartsız olarak davalı Belediyeye bağışlandığı, davacı tarafça, bu bağışlamanın 129 ada 247 parsel sayılı taşınmaz üzerine huzurevi yapılması şartına bağlandığının ileri sürüldüğü, davalı tarafça ise 129 ada 247 parsel sayılı taşınmaz üzerine huzurevi yapılması şartı ile değil ifraz sonucu oluşan diğer taşınmaz parseli olan 129 ada 248 parsel sayılı taşınmazın yeşil alan/park olarak görünen imar planının tadil edilip konut alanı olarak değiştirilmesi şartı ile bağışlandığını ve imar planında değişiklik yapılarak bu şartın yerine getirildiğininin savunulduğu; dosyanın incelenmesinde, davacıların mirasbırakanları ile davalı ... arasındaki ilk yazışma ve temasın mirasbırakanların 11.12

... arasındaki ilk yazışma ve temasın mirasbırakanların 11.12.1989 tarihinde yazdıkları ve henüz ifraz edilmemiş hali ile 352 ada 229 parsel numarasını taşıyan taşınmazın imar planında huzurevi olarak görünen kısmını (ifrazla 129 ada 247 parsel) bedelsiz olarak belediyeye terk etmeleri karşılığında bu taşınmazın güneyindeki kısım (ifrazla 129 ada 248 parsel) ile bu kısmın önündeki Hazineye ait dere yatağı parçasının ve Belediyeye ait 2 nolu parselin bir kısmının mirasbırakanlara verilmesi ve bu yerlerin imar planında tadilat yapılarak konut (inşaat) alanına çevrilmesine yönelik olduğunun görüldüğü, bu dilekçede huzurevi yapılması karşılığında değil imar planında zaten huzurevi olarak görünen kısmın, 229 parsel sayılı taşınmazın diğer kısımlarının (ifrazla 129 ada 248 parsel) konut alanı olarak imar planı değişikliği yapılması karşılığında bedelsiz olarak temlik edileceğinin belirtildiği, mirasbırakanların 07.10.1991 tarihli dilekçelerinde de, yeşil alan ve resmi kurum alanı olarak ayrılan taşınmazdan faydalanamadıklarından imar planı tadili yapılmasını talep ettikleri, huzurevi yapılmasına yönelik herhangi bir beyan veya talepde bulunmadıkları, davacıların mirasbırakanlarının dilekçeleri, noter taahhütnameleri ve bunlar sonucu davalı ... meclisi tarafından alınan kararlar ile taşınmazların son tapu kayıtları incelendiğinde; davacıların mirasbırakanlarının amacının ve şartlı bağıştaki şartın huzurevi yapılmasına yönelik olmadığı, imar planında resmi kurum alanı (huzurevi veya öğrenci yurdu) olarak ayrılmış olan kısmın bedelsiz olarak Belediyeye verilmesi karşılığında, davacıların mirasbırakanlarına ait taşınmazın mirasbırakanlarda kalacak olan kısmının yeşil alan/park olarak görünen imar planı durumunun tadil edilerek konut alanına çevrilmesine yönelik olduğu, davacıların mirasbırakanının 129 ada 247 parsel sayılı taşınmazı davalı Belediyeye bağışlaması üzerine davalı Belediyenin de, davacıların mirasbırakanlarında kalacak olan ve sonradan kat irtifakına geçilmesi üzerine 474 ada 329 parsel numarasını alan taşınmazın imar planının değiştirip konut vasfını kazandırdığı, şartın bu şekilde gerçekleştiği, dolayısı ile İlk Derece Mahkemesi kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 inci maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü nedenleri tekrarla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, bağıştan rücu ve hile hukuki nedenlerine dayalı tapu iptali ve tescil ile ecrimisil istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 36 ncı, 291 inci ve 295 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davacıların mirasbırakanları ... ve ...adına kayıtlı 352 ada 229 parsel sayılı taşınmazın imar işlemi sonucu ifraz edilerek 129 ada 247 ve 48 parsel sayılı taşınmazların oluştuğu, 129 ada 247 parsel sayılı taşınmazın 1/2'şer paylarla ... ve ...adına tescil edildiği, bu kişilerin de taşınmazdaki paylarını 22.02.1995 tarihinde davalı ... Başkanlığına kayıtsız ve şartsız bağış suretiyle temlik ettikleri anlaşılmaktadır.

2. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 346,90 TL bakiye onama harcının temyiz edenlerden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.02.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2006/11378, Karar No: 2010/8453, Tarih: 11.11.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/11378 E.  ,  2010/8453 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zimmet, resmi evrakta sahtecilik, kamu kurumunu dolandırmak, görevi kötüye kullanmak ve görevi ihmal suçlarından sanıklar ..., ..., ... ve ...’ün yapılan yargılanmaları sonunda; ...'ün zimmet, ...'in sahte evrak tanzimi ve kamu kurumunu dolandırmak, ...'ın ise görevi ihmal suçlarından mahkümiyetlerine, ...'ün görevi kötüye kullanmak, ...'ın görevi ihmal, görevi kötüye kullanmak ve ...'ın görevi ihmal eyleminden beraetlerine dair, Bartın Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11/10/2005 gün ve 2003/138 Esas, 2005/135 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar ..., ... ve ... müdafiileri ile katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığının 11/10/2006 günlü tebliğnamesi ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ... ve ...’e isnat olunan görevi kötüye kullanmak ve görevi ihmal suçlarının tabi olduğu 765 sayılı TCK.nun 240 ve 230. maddelerinde öngörülen cezaların tür ve tutarına nazaran aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilaveli zamanaşımına tabi olduğu, suç tarihi olan 02/07/2002 ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanıklar hakkında açılan kamu davalarının aynı Yasanın 322. ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

Sanık ... hakkında zimmet ve ... hakkında sahte evrak tanzimi ve kamu kurumunu dolandırmak suçlarından kurulan hükümlere gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak,

Sanık ...'ın Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü Bartın il müdürü olarak görevli olup, il dışında resmi görevli olduğu günlerde ayrıca il içinde yapılan bir kısım kurum müsabakalarında da görevliymiş gibi görev belgeleri ve buna dayalı harcırah bordroları düzenleyerek kurum parasını sahte evraklarla çekerek kurumu dolandırdığı iddia edilen eyleminde, sanığın kurumun il müdürü, aynı zamanda ita amiri olup, kurumun il düzeyindeki en üst temsilcisi olarak kurum parası üzerinde koruma ve gözetim yetki ve sorumluluğunun bulunması nedeniyle, sahte evraklarla kurum parasını mal edinme şeklinde mahkemece de oluşumu kabul edilen eyleminin müteselsil nitelikli zimmet suçunu oluşturduğu ve 5237 sayılı TCK.nun zimmete ilişkin hükümleri ve 212. maddesi de irdelenip sonucuna göre lehe yasa belirlendikten sonra karar verilmesi yerine yazılı şekilde sahtecilik ve kamu kurumunu dolandırmak olarak iki ayrı suçtan hüküm kurulması,

5252 sayılı Yasanın 9/3 ve CMK.nun 34 ve 230. maddeleri uyarınca sanık ... hakkında zimmet suçundan lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçlarının birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime olanak verecek şekilde kararda gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece sanık ... hakkında zimmet suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiileri ve katılan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/11/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/33768, Karar No: 2023/12631, Tarih: 22.02.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/33768 E.  ,  2023/12631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

Sanık hakkında tehdit suçundan neticeten hükmolunan 500 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının, tür ve miktarları itibarıyla 5320 sayılı Kanun'un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında;

A. Tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 62 nci maddesi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca neticeten 500 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

B. Hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 6.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Temyizi Yönünden

Kararın bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir

B. Sanık Müdafiinin Temyizi Yönünden

Dosya kapsamında, sanığın cezai ehliyeti yönünden birbiriyle çelişkili iki rapor olduğu ve bu çelişki giderilmeden karar verildiği, duruşmaya katılma hususunda mazeret bildirildiği ancak mazeret konusunda bir karar verilmediği gibi müdafii olmadan sanık dinlenilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlandığı ve re'sen dikkate alınacak sebeplerle kararın bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın olay günü üroloji uzmanı olarak görev yapan katılan ...'ya muayene olduğu, sonuçları göstermek için polikliğine gittiğinde hastanede tıbbi sekreter olarak görev yapan katılan ...'e doktorun nerede olduğunu sorduğu, ameliyatta olduğunun bildirilmesi üzerine katılan ...'e "Doktor niye yerinde durmuyor, it iti korur." biçiminde sözler söylediği, ertesi gün sanığın yeniden tahlil sonuçlarını göstermeye gittiği, katılanın sanığa neden tıbbi sekreterine yönelik hakaret içeren sözler söylediğini sorması üzerine "Ben seni buradan sürdüreceğim, seni süründüreceğim, ben sana ne yapacağımı biliyorum." biçiminde sair tehdit içerikli sözler söylediği, Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

A. Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Sanık hakkında soruşturma aşamasında ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünce, tek hekim imzasıyla düzenlenen 13.05.2015 tarihli raporda sanığın cezai ehliyetinin olmadığı ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin birinci fıkrasının tatbikinin uygun olduğu belirtilmiş, kovuşturma aşamasında Yerel Mahkemece, Adli Tıp Kurumu Dördüncü Adli Tıp İhtisas Kurumunca 05.06.2015 tarihinde düzenlenen heyet raporunda ise sanığın cezai ehliyetinin tam olduğunun bildirildiği ve Adli Tıp Kurumu Dördüncü Adli Tıp İhtisas Kurumunca düzenlenen rapora üstünlük tanındığı bu nedenle sanık müdafiince dosyada çelişkili iki rapor olduğu ve çelişki giderilmeden karar verilmesine ve sair temyiz sebeplerine dair,

Yerel Mahkemenin inanç ve taktirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır,

Ancak;

1. Sanık müdafiinin dosyaya sunduğu 18.10.2015 tarihli mazeret dilekçesinde duruşma günü olan 10.11.2015 tarihinde sağlık sorunları nedeniyle katılamayacağını beyanla iş göremezlik belgesi sunarak sağlık mazereti bildirmesi üzerine mahkemece anılan mazeretle ilgili değerlendirme yapılarak kabulü veya reddi yönünde karar verildikten sonra yargılamaya devam edilmesi gerekirken, bu hususta herhangi bir karar verilmeksizin aynı celse mahkûmiyet hükmü kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2. Sanığın hakaret eyleminin poliklinik odasında gerçekleştiğinin kabul edildiği, katılan ...'in soruşturma beyanında hakaret eyleminin poliklinik odasının önünde bulunan bankonun önünde gerçekleştiği şeklindeki anlatımı karşısında, hakaret eyleminin nerede gerçekleştiği kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptandıktan sonra 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerekliliği,

2. Sanığın hakaret eyleminin poliklinik odasında gerçekleştiğinin kabul edildiği, katılan ...'in soruşturma beyanında hakaret eyleminin poliklinik odasının önünde bulunan bankonun önünde gerçekleştiği şeklindeki anlatımı karşısında, hakaret eyleminin nerede gerçekleştiği kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptandıktan sonra 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerekliliği,

3. Hakaret eyleminin alenen işlenmediğine karar verilmesi durumunda, 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde (1, 2, 3 numaralı kısımlarda) açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık ve müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesinin gözetilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.02.2023 tarihinde karar verildi.