muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9768, Karar No: 2022/8529, Tarih: 12.09.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/9768 E.  ,  2022/8529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı ve davalılardan ... tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1) Davacı-3. kişinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesi'nin "şikayetin aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine" ilişkin kararına karşı davacı ...’nin, istinaf başvurusunda bulunmadığı anlaşılmıştır.

Öncelikli sorun İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan tarafın, somut olayda davalının, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından karşı tarafın istinaf başvurusunu yeni bir karar verilmeden reddetmesi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararını müstakilen ya da katılma yolu ile temyiz etme hakkının olup, olmadığıdır.

Hukuk Mahkemelerinin kesin olduğu yasalarla belirtilenler dışındaki kararlarının kanun yolu denetimi 5235 sayılı Yasa ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihine kadar sadece Yargıtay tarafından " Temyiz yolu ile " yapılmakta iken 5235 sayılı Yasa ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinde faaliyete geçirilmesi üzerine kanun yolu denetimi iki kademeli hale gelmiştir. Başka bir deyişle İlk Derece Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinden sonra verdiği kararlara karşı doğrudan temyiz yolu kapatılmıştır.

6100 sayılı HMK. daki yeni düzenleme ile getirilen istinaf kanun yolu, ilk derece mahkemesi ile temyiz incelemesi arasında, ikinci derece bir denetim mekanizması ve kanun yoludur.

İstinaf kanun yolu uygulamasında, ilk derece mahkemesi kararından sonra, karar önce istinaf denetimine tâbi tutulmakta, istinaf denetiminden sonra temyiz yolu açıksa temyize başvurulmaktadır. Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle yargılama üç aşamalı hale gelmiştir. Önce İlk Derece Mahkemesinde ilk derece yargılaması yapılarak karar verilmekte, ardından Bölge Adliye Mahkemesinde istinaf incelemesi ile vakıa ve hukukilik denetimi yapılmakta, son olarak da Yargıtay’da temyiz incelemesine gidilmektedir.

Yeni sistemde temyiz edilen karar İlk Derece Mahkemesinin kararı değil, Bölge Adliye Mahkemesinin kararıdır. Artık İlk Derece Mahkemesi kararının doğrudan temyiz edilmesi mümkün değildir.

İlk Derece Mahkemesi'nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunulmaması halinde karar kesinleşmektedir.

6100 sayılı HMK'nın yargılama sitemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı öncelikle istinaf yoluna başvurulmalıdır.

Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf başvurusu üzerine tarafın istinaf başvurusunun usulden/esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak yeniden hüküm kurulabilir.

İlk Derece Mahkemesi'nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunulmaması halinde karar kesinleşmektedir.

6100 sayılı HMK'nın yargılama sitemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı öncelikle istinaf yoluna başvurulmalıdır.

Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf başvurusu üzerine tarafın istinaf başvurusunun usulden/esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak yeniden hüküm kurulabilir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeni karar verilmesi halinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır.

Taraflardan birisinin İlk Derece Mahkemesi'nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmaması halinde kamu düzenine aykırılık yok ise diğer taraf lehine usuli kazanılmış hak oluşacaktır. Karşı tarafın istinafı üzerine de Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesince değiştirilmemesi halinde, istinaf etmeyenin temyize başvurması usulü müktesep hak ilkesine takılacaktır. Zira istinaf mahkemesinin elinin değmediği bir kararın temyiz incelemesi söz konusu olmaz ve olmamalıdır. Dolayısıyla tarafların istinaf incelemesinin kapsamı dışında bıraktığı hususlar kendiliğinden temyiz incelemesinin de kapsamı dışında bırakılmış sayılır.

Kural olarak İlk Derece Mahkemesi'nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmayan tarafın Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı bulunmamaktadır. Ancak ilk kararı istinaf etmeyen taraf Bölge Adliye Mahkemesi tarafından İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak yeni bir karar verilmesi halinde bu yeni kararı temyiz edebilecektir. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup, İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı-3. kişi ... İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmemiş, ancak Bölge Adliye Mahkemesinin kararını temyiz etmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere davacının İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmadığından ve aleyhine yeni bir karar verilmediğinden Bölge Adliye Mahkemesi kararını müstakilen ya da “katılma yoluyla" temyiz hakkı bulunmamaktadır. Aksi düşüncede istinaf başvurusunda bulunmayan tarafa ilk derece mahkemesi kararını istinaf kanun yolunu atlayarak temyiz etme hakkı tanınmış olur ki, bu durum 6100 sayılı HMK ile hayata geçirilen üç kademeli yargılama sistemini iki kademeli yargılama sistemine dönüştürür ve istinafın devre dışı bırakılmasına yol açar.

Bu açıklamalar karşısında İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen davacının Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı bulunmadığından temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2) Davalı-borçlu ...’nin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Bu açıklamalar karşısında İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen davacının Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı bulunmadığından temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2) Davalı-borçlu ...’nin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nin 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 80,70 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 12/09/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/270, Karar No: 2008/2774, Tarih: 05.03.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/270 E.  ,  2008/2774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/09/2007

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, ortak miras bırakanları H...A....’ın mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla 9 Parsel sayılı taşınmazın 1 nolu bağımsız bölümünü davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, işlemin muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payı oranında tapu iptal, tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı,murisin arsasına tüm kardeşlerin murisin rıza ve muvafakatiyle dairelerini inşa ettiklerini, çekişmeli dairenin bu dairelerden biri olduğunu,hatta davalının bu inşaat malzemelerini (kalıplarını) kullanarak dairesini inşa ettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temliki işlemin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ... ...’.. raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal tescil isteğine ilişkindir.Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.Dosya içeriği ve toplanan delillerden, çekişme konusu 9 parseldeki, 1 nolu bağımsız bölümün miras bırakan H..A... tarafından 21.03.1989 tarihli akitle satış suretiyle davalı kızı S..’ya temlik ettiği, davacı tarafından işlemin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu ileri sürülerek eldeki davanın açıldığı, mahkemece de iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verildiği görülmektedir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 1-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı,tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kastının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olaya gelince, çekişme konusu 832 ada 9 parsel sayılı taşınmazla ilgili akit tablosu incelendiğinde, bu taşınmazın 21.3.1989 tarihinde değişik paylarla muris tarafından davacı ve davalı dâhil tüm mirasçılara temlik edildiği anlaşılmaktadır. Böylelikle murisin asıl amacının terekeden mal kaçırmak olmayıp yukarıdaki ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, mirasçılar arasında murisin sağlığında paylaştırma amacı taşıdığı kabul edilmelidir. Öyleyse, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalın temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 5.3.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3532, Karar No: 2013/6587, Tarih: 09.05.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/3532 E.  ,  2013/6587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... Tekstil San. Tic. Ltd. Şti vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili müvekkili şirkete kasko sigortalı araçta meydana gelen 16.401 TL hasar bedeli ile 236 TL çekici ücretinin ödendiğini, davalı tarafın olayda %100 kusurlu olduğunu, davalının dava dışı İMSS şirketi ... Sigorta AŞ'den 1.637 TL tahsil edildiğini belirterek bakiye 15.000 TL'nin ödeme tarihinden işleyecek avans faizi ile davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... Tekstil San. Tic. Ltd. Şti vekili, müvekkilinin kazaya karışan ... plakalı aracın maliki olduğunu, diğer davalının yönetiminde iken kazanın meydana geldiğini, mesai saati dışında sürücünün kusuru sonucu meydana gelen kazadan müvekkilinin bilgisi ve sorumluluğunun bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., diğer davalı şirkete ait aracın şoförü olduğunu, hasardan dolayı davalı şirketin sorumlu olacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 15.000 TL tazminatın ödeme tarihinden işleyecek avans faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı .... Tekstil San. Tic. Ltd. Şti vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı ... Tekstil San. Tic. Ltd. Şti vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 799,65 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ... Test. San. Tic. Ltd. Şti'den alınmasına 9.5.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/12667, Karar No: 2005/3164, Tarih: 24.03.2005

10. Hukuk Dairesi 2004/12667 E., 2005/3164 K.

**10. Hukuk Dairesi 2004/12667 E., 2005/3164 K.**

**- SAKATLIK İNDİRİMİ

- SAKATLIK ORANININ YENİDEN BELİRLENMESİ**- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 60 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, davalı Kurum işleminin iptali ile 15.8.1998 tarihi itibariyle 506 sayılı Kanunun 60/C-b maddesi gereğince yaşlılık sigortasından aylık bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tetkik hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Sigortalının 18.3.1981 tarih ve 8/2620 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla tespit edilen sakatlık indiriminden yararlanacak hizmet erbabının sakatlık derecesinin tespit şekli ile uygulaması hakkında yönetmelik hükümlerine göre % AA malülliyet esas alınarak yaşlılık aylığı bağlanmıştır. Ancak Kurumun sigortalının yaşlılık aylığının kesilmesine esas aldığı, SSK Malatya Bölge Hastanesinden alınan 3.9.2003 gün ve 341 sayılı, sigortalıda çalışma güç kaybını % 20 olarak belirleyen kurul raporuna istinaden Maliye Bakanlığı Gelirler Genel Müdürlüğü Merkez Sağlık Kurulu sigortalıdaki çalışma güç kaybını % 36 olarak kararlaştırmış ise de, beden çalışma güç kayıp oranının % 36 olarak belirlenmesi sigortalının yaşlılık aylığına esas alınan maluliyetinin saptanmasında önem arz eden 1981 tarihli anılan ilk yönetmelik hükümleri yerine, 18.3.1998 gün ve 23290 sayılı Resmi Gazete yayımlanan 98/23290 sayılı (sonraki) yönetmelik hükümleri esas alınmak suretiyle belirlendiği görülmüştür.

Sakatlık indiriminden yararlanan sigortalının çalışma gücü kayıp oranı; yaşlılık aylığı bağlama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 18.3.1981 tarih ve 8/2620 sayılı yönetmelik hükümlerine göre değerendirilmesi ve buna göre başlangıçtaki sakatlık indirimi oranının sonradan azalıp azalmadığının aynı esaslar dahilinde saptanması gereği gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı olduğu şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, hükmü temyiz eden davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Sonuç: Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle (BOZULMASINA), 24.3.2005 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22168, Karar No: 2014/27988, Tarih: 16.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/22168 E.  ,  2014/27988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Düzce İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/06/2014

NUMARASI : 2013/399-2014/546

Hüküm süresi içinde davalı A.. Ş.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 15.09.2002 tarihinde operatör olarak çalışmaya başladığını, bir ay süreyi izne ayrılmasının istendiğini, izinden sonra işyerinden çıkışının verildiğini ve bir daha gelmemesinin söylendiğini ile sürerek işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının 19.06.2004 tarihinde işten ayrıldığını, bu tarihten itibaren beş yıllık dava zamanaşımı süresinin dolduğunu, davacının 26.10.2004 tarihinden itibaren çalıştığı şirket ile müvekkil davalının bağıntısının olmadığını, davacının son çalıştığı işverene dava açması gerekirken müvekkil şirkete açılması sebebiyle davanın husumet sebebiyle reddinin gerektiğini talep ve beyan etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabul, kısmen reddine dair verilen kararının davalı temyizi üzerine yapılan temyi incelemesinde; “davacının davalı şirkette 16.12.2002-19.06.2004 tarihleri arasında çalıştığı, bu tarihten sonra ise dava dışı K.. Mermer Mad. Nak. Haf. İnş. Hazır Beton Kum Çak. Hay. Ltd. Şti.'de 26.10.2004-05.07.2009 tarihleri arasında çalıştığı ancak iş sözleşmesini fesheden işveren K.. Mermer Mad. Nak. Haf. İnş. Hazır Beton Kum Çak. Hay. Ltd. Şti. olup, mahkemece davalı vekilinin talebine rağmen davaya dahil edilmediği bu nedenle öncelikle bu şirketin davayı davalı sıfatıyla dahil edilmesi ve sonra her iki şirket arasında organik bağ bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiği davacının 18.06.2004 tarihli istifa dilekçesi ile işten kendisinin ayrıldığını, davacı ise istifa dilekçesindeki imzanın kendisine ait olmadığını ileri sürmesine rağmen, imza incelemesine gidilmemesi ve fazla mesainin çalışılmayan kış günü dışlanarak hesaplama yapılması gerektiği” belirtilerek mahkeme kararı bozulmuştur. Bozmaya uyularak yapılan incelemede davalılar arasında organik bağ bulunduğu ve fazla mesaide kış aylarının dışlanması ile verilen karar yerinde ise de 18.06.2004 tarihli imzası inkar edilen istifa dilekçesinde imzanın bilirkişi raporu ile davacıya ait olduğunun saptanmasın rağmen dikkate alınmaması hatalı olmuştur.

Karar davalı A.. Hazır Beton şirketi vekili tarafından temyiz edilmiştir

Bozma sonrası yapılan imza incelemesinde 18.06.2004 tarihli istifa dilekçesindeki imzanın davacıya ait olduğunu anlaşılması karşısında bu tarihte istifa ile işten ayrılan işçinin kıdem tazminatı hesabında bu tarihten önceki sürenin dışlanması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile hizmetlerin birleştirilmesine göre karar verilmesi hatalı olup, bozma nedenidir.

Karar davalı A.. Hazır Beton şirketi vekili tarafından temyiz edilmiştir

Bozma sonrası yapılan imza incelemesinde 18.06.2004 tarihli istifa dilekçesindeki imzanın davacıya ait olduğunu anlaşılması karşısında bu tarihte istifa ile işten ayrılan işçinin kıdem tazminatı hesabında bu tarihten önceki sürenin dışlanması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile hizmetlerin birleştirilmesine göre karar verilmesi hatalı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Bu sebeplerle mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesini 16.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6482, Karar No: 2012/10010, Tarih: 07.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/6482 E.  ,  2012/10010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi ,,,, tarafından, davalı ... aleyhine 12/07/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece dava kabul edilmiş, kararı davalı temyiz etmiştir.

Davacı idare, davalının Devlet Ormanı sınırları içinde kalan ormanlık yerde açma yapıp, orman örtüsünü tahrip ederek idarenin zarara uğramasına neden olduğunu ileri sürerek uğradığı zararın ödetilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalının ormanlık alanda 3906m2 lik kısımda açma yaparak davalı idarenin 1.583,63TL zarara uğramasına neden olduğu benimsenerek davayı kabul etmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden; 01.06.2005 günü tanzim edilen suç zabıt varakası uyarınca orman alanı içinde 3906m2 alanda ağaç kesmek yoluyla açma yaptığı iddiası ile davalı hakkında kamu davası açılmış ise de, bilirkişi raporuna göre, açma yapıldığı iddia olunan saha içinde orman ağacı kesilmediği, orman bitki örtüsü olmayıp önceden beri tarla olarak kullanılagelen yerlerden olduğu anlaşıldığından davalı sanığın eyleminin işgal ve faydalanma olarak değerlendirilerek mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır. Yine kamu davasının yargılaması sırasında dinlenen mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarına göre de, dava konusu edilen sahanın davalıya atalarından kaldığı ve onlar tarafından da tarla olarak kullanıldığı anlaşılmaktadır. Dava konusu edilen 1583,63TL tazminat tutarı ise ağaç kesilerek açıldığı iddia olunan sahanın yeniden ağaçlandırılması için gerekli olan ağaçlandırma giderine ilişkindir.

Şu durumda, dava konusu yerde davalı tarafından herhangi bir ağaç kesilmediği ve orman örtüsünün tahrip edilmediği anlaşıldığından ağaçlandırma gideri istemine ilişkin olan davanın reddi yerine kabulü doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.