muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2328, Karar No: 2025/495, Tarih: 04.02.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/2328 E.  ,  2025/495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/348 Esas, 2024/127 Karar

SAYISI : 2018/257E., 2020/313K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin “Burlington” markasını 1923 yılında oluşturup ticaret unvanı olarak kullanıldığını, tanınmışlık düzeyine sahip markanın ve logosunun Türk Patent ve Marka Kurumu nezdinde davacı adına tescil edildiğini, müvekkilinin daha sonra aynı ibareli ve logolu başka marka başvuruları olduğunu, müvekkilinin tanınmışlığından yararlanmak isteyen davalının “Burlington” ibaresini kötüniyetle adına tescil ettirdiğini ileri sürerek davalı adına tescilli 2008/21711 başvuru numaralı ve 2012/102924 başvuru numaralı “Burlington” ibareli markaların hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; “Burlington” markasının 9. sınıfta sadece müvekkili adına tescilli olduğunu, davacının 9. sınıfta tescilinin bulunmadığını, tarafların farklı alanlarda iştigal ettiğini, davanın hak düşürücü süre içinde açılmadığını, “Burlington” ibaresinin coğrafi bir ad olduğunu, davacı tarafından oluşturulmuş özgün, emsalsiz bir marka niteliği taşımadığını, davacının markasının Türkiye'de sadece çorap emtiası satışında kullanıldığını, tanınmış bir marka olmadığını, müvekkilinin gözlük markasının ekonomik olarak giyim markası ile bağlantılı olabileceğinin düşünülemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı şirketin ilk marka tescil başvurusunu 1998 yılında yaptığı, davalının tescil başvurusunun ise 2008 yılında olduğu, davacının çorap, davalının gözlük ürettiği, davacı markasının bir çok ülkede bulunduğu, kullanılan ürünler üzerindeki markaların bilinirliğinin yanında reklam ve tanıtım için yapılan çalışma ve giderler nazara alındığında, davacı şirketin “Burlington” marka ve logosunun tanınmış marka olarak kabul edileceği, davalının başvuru tarihinde davacı markalarından haberdar olmadığını ileri süremeyeceği, bu halde de iyi niyetli sayılamayacağı, markalardaki ibarenin davacının unvanıyla birebir örtüştüğü, taraflar farklı mal ve hizmet sınıflarında tescil almışsa da, işaretlerin karıştırılabileceği, davacı markasının ayırt edici karakterinin zedelenebileceği, davacının marka ibaresinin aynı zamanda şirket unvanı olduğu, bu sebeple davacının portföyünden davalının yararlanması sonuçlarının da doğabileceği gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı adına tescilli 2008/21711 ve 2012/102924 başvuru numaralı markaların hükümsüzlüğüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafça istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının marka tescili sırasında markanın davacıya ait olduğunu bildiği, bu itibarla davalının 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 6/9 hükmü anlamında kötü niyetli olduğunun belirlendiği, “Burlington” markasının davacı adına uzun süre önce tescil edildiği, sözcük ve görsel olarak internet ortamında yıllardır kullanıldığı, davacının ürün tanıtımı ve paketlemesinde kullandığı teneke kutuların davalı tarafça da aynen kullanıldığına dair davalı internet sayfa örneğinin sunulduğu, dosyadaki belgelere ve kesinleşmiş mahkeme kararlarına göre davacı markasının isim ve logosunun tanınmış marka olarak kabul edileceği, davalının başvuru tarihinde davacı markalarından haberdar olmadığını ileri süremeyeceği, bu halde de iyi niyetli sayılamayacağı, markalardaki ibarenin davacının unvanıyla birebir örtüştüğü, ibarenin fantezi nitelikli de olmadığı, hak düşürücü süre şartlarının oluşmadığı, davalının hakkın kötüye kullanılması ile markanın Türkiye'de tanınmadığı savunmalarının yerinde görülmediği, hükümsüzlüğü talep edilen markaların taraflar yönünden farklı mal ve hizmet sınıflarında tescil alınmışsa da, tarafların ürettiği malların giyim- aksesuar ikileme ve tamamlayıcılık özelliği bulunduğu, bu durumun tarafların markalarının karıştırılması sonucunu doğuracağı, davacı markasının ayırt edici karakterini zedeleyeceği gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 04.02.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8066, Karar No: 2020/6429, Tarih: 24.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/8066 E.  ,  2020/6429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Mağdur tarafından zararın karşılandığı belirtilmiş olması karşısında, zararın hangi aşamada giderildiği ve mağdura kısmi iadeye rızasının bulunup bulunmadığı sorularak sonucuna göre suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK'nun 168/1-4 maddesi delaletiyle aynı Yasa'nın 168/1 veya 168/2. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Müştekinin kovuşturma aşamasında iş yerini saat 22:00 da kapattığı,sabah 06:00'da komşularının arayarak hırsızlık olayının meydana geldiğini söyledikleri şeklindeki beyanı, suça sürüklenen çocuklar ... ve ...’in hırsızlık eylemlerin gece vakti gerçekleştirildiğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğunun gerekçeli kararda açıklanmadığı, mevcut delil durumuna göre eylemlerin hangi zaman diliminde gerçekleştiğinin belli olmaması nedeniyle şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği gündüz işlendiğinin kabulü gerektiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK'nun 143/1. ve 116/4. maddelerinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

3-Suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK'nun 142/2-h ve 143. maddesiyle hüküm kurularak 7 yıl 6 ay hapis cezasından, yaş küçüklüğü nedeniyle TCK’nun 31/3. maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılırken suça sürüklenen çocuklar hakkında 5 yıl yerine 4 yıl 12 ay hapis cezasına ve bilahare TCK' nun 62.maddesi uygulamasında 4 yıl 2 ay yerine, 3 yıl 14 ay olarak hükmolunması suretiyle eksik ceza tayini,

4-6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nun 324. maddesinin 4. fıkrasına eklenen cümle gereğince, yargılama gideri olarak geriye kalan 30,00 TL yargılama giderinden suça sürüklenen çocukların paylarına düşen miktarın, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğu ve bu nedenle suça sürüklenen çocuklara yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

5-Mağdura ait iş yerinde meydana gelen olayda, mahkemece de olayın iş yerinde meydana geldiği kabul edilmesine karşın, hüküm fıkrasında, suça sürüklenen çocukların üzerine atılı suçun uygulama maddesi olarak 116/2-4.maddesi belirtilmeyerek, suçun ''Konut dokunulmazlığının ihlali'' olarak gösterilmesi,

5-Mağdura ait iş yerinde meydana gelen olayda, mahkemece de olayın iş yerinde meydana geldiği kabul edilmesine karşın, hüküm fıkrasında, suça sürüklenen çocukların üzerine atılı suçun uygulama maddesi olarak 116/2-4.maddesi belirtilmeyerek, suçun ''Konut dokunulmazlığının ihlali'' olarak gösterilmesi,

6-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunda verilen cezada erteleme kararı verildiği, ancak ertelenen cezanın denetim süresi içinde kasıtlı suç işlendiğinde kısmen veya tamamen infaz edileceğine ihtar ile yetinilmesi gerekirken kasıtlı suç işlediği taktirde cezanın tamamının infazına karar verilmesi ve denetim süresinin gerekçesiz 2 yıl olarak fazla belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/7678, Karar No: 2014/170, Tarih: 13.01.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/7678 E.  ,  2014/170 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/20684

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2010

NUMARASI : 2010/81 (E) ve 2010/148 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın aşamalarda kayın biraderi Fatih ..ait bireysel Lig TV aboneliğine ilişkin kartı kullanarak işyerinde müşterilere maç izlettiğini savunması ve suç tutanağında maç yayını için kullanılan kartın niteliğine ilişkin belirleme bulunmaması karşısında, bireysel abonelikle işyerinde müşterilere maç izlettiğinin belirlenmesi halinde eylem hukuki uyuşmazlık olarak nitelendirilebileceğinden,savunma doğrultusunda araştırma yapılarak yakınan kurumdan,olay tarihinde Fatih adına bireysel Lig TV aboneliği bulunup bulunmadığı ve kullanılan kartın bu aboneliğe ait olup olmadığı sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden,eksik soruşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık B.. Ö..'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 13/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/10401, Karar No: 2013/8978, Tarih: 03.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/10401 E.  ,  2013/8978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Hasımsız olarak görülen davadan dolayı ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.01.2011 gün ve 2010/2341-2011/119 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:Dosyanın incelenmesinden, mahkeme kararının davacı vekiline kalemde tebliğ edildiği, tebligat belgesinde tebliğ tarihinin yazılı olmadığı görülmüştür.Bu durumda kararın davacı vekiline tebliğ tarihi belirlenerek bilahere dosyanın Dairemize gönderilmek üzere mahal mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın mahal mahkemesine İADESİNE, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13058, Karar No: 2015/14028, Tarih: 14.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/13058 E.  ,  2015/14028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKÇAKALE ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/01/2014

NUMARASI : 2009/379-2014/80

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının ... nolu tarımsal sulama aboneliğinin olduğunu, davalı tarafça 10.09.2008 tarihinde kaçak elektrik tespit tutanağı düzenlendiğini, 32.010 TL kaçak elektrik tüketim tahakkuku yapıldığını ayrıca 24.120 TL kaçak ek tahakkuk faturası düzenlediklerini belirterek asıl davada haksız olarak düzenlenen 24.120 TL kaçak ek tahakkuk faturası yönünden menfi tespitine, iş bu dosya ile birleştirilen Akçakale Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/45 Esas sayılı dosyasında ise; 32.010,40 TL kaçak elektrik tüketim tahakkuk faturası yönünden menfi tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı taraf davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; 46303 seri numaralı kaçak tespit tutanağına istinaden davalı Dedaş kurumu tarafından tahakkuk ettirilen 32.010,00 TL'nin 12.239,93 TL 'sinden davacının davalıya borçlu olduğunun tespitine, 19.770,07 TL'den davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine,46303 seri numaralı kaçak tespit tutanağına istinaden davalı Dedaş kurumu tarafından kaçak ek tahakkuk olarak belirlenen 24.120,00 TL'nin tamamından dolayı davacının davalıya borçlu olduğunun tespitine, karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bentler dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmişitir.

1-Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan değerlendirmede;

Kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairecede benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaştığı da söylenemez.

Kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairecede benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaştığı da söylenemez.

Öte yandan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi davalı dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, parekende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Ne var ki, davaya konu bedeller ile ilgili olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yönetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını taşıdığının kabulü de mümkün değildir.

Somut olayda, bilirkişi tarafından düzenlenen raporda, kaçak elektrik bedellerine psh, iletim, dağıtım bedellerini de dahil ederek hesaplama yapmıştır. Mahkemece alınan bu hesaplama şekli benimsenerek yazılı şekilde karar verilmiştir. Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği hükümlerine göre ve anılan bedeller dahil edilmeden kaçak elektrik bedeli hesabı yapılması gerektiği kuşkusuzdur. Yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazı yönünden yapılan değerlendirmede;

Mahkemece; davalı Dedaş kurumu tarafından tahakkuk ettirilen 32.010,00 TL'lik kısımdan 12.239,93 TL 'nin davacının davalıya borçlu olduğunun tespitine, kaçak ek tahakkuk miktarı olarak 24.120,00 TL nin tamamının davacının davalıya borçlu olduğunun tespitine dair hüküm kurulmuştur. Usul hukuku açısından; dava menfi tespit davası olmasına rağmen davacının borçlu olmadığı miktar açısından olumsuz tespit kararı kurulması gerekirken, davacının borçlu olduğu miktar için olumlu tespit kararı kurulması usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

Ayrıca HMK'nun 166.maddesine göre, ayrı ayrı açılmış davaların aralarında bağlantı bulunmaları koşulu ile birleştirilerek bakılabilmeleri mümkündür.

Ancak, birleştirme kararı, taraflar arasındaki uyuşmazlığı esastan çözümleyen bir karar değildir. Bu karar, sadece birleştirilen davaların tahkikat safhalarının müşterek cereyan etmesi sonucunu doğurmaktadır. Diğer bir anlatımla, asıl ve birleşen davalar birbirinden bağımsız, müstakil davalardır. Bu nedenle, asıl ve birleşen davaların ayrı ayrı karara bağlanması, yargılama giderleri ile vekalet ücretlerinin ayrı ayrı tayin edilmesi gerekmektedir.

Ancak, birleştirme kararı, taraflar arasındaki uyuşmazlığı esastan çözümleyen bir karar değildir. Bu karar, sadece birleştirilen davaların tahkikat safhalarının müşterek cereyan etmesi sonucunu doğurmaktadır. Diğer bir anlatımla, asıl ve birleşen davalar birbirinden bağımsız, müstakil davalardır. Bu nedenle, asıl ve birleşen davaların ayrı ayrı karara bağlanması, yargılama giderleri ile vekalet ücretlerinin ayrı ayrı tayin edilmesi gerekmektedir.

Somut olayda; asıl ve birleştirilen davalar için ayrı ayrı hüküm kurulmaması, yargılama giderleri ve vekalet ücretlerinin ayrı ayrı tayin edilmemesi doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca mahkemece; öncelikle dosyanın bilirkişiye yeniden tevdiyle kayıp-kaçak, dağıtım, iletim ve perakende satış hizmeti bedelleri dahil edilmeden, hesaplama yaptırılması, birleştirilen davalar için ayrı ayrı hüküm kurularak yargılama gideri ve vekalet ücretlerinin ayrı ayrı belirlenmesi ve davacının borçlu olmadığı miktar açısından olumsuz tespit kararı kurulması, gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16835, Karar No: 2017/4793, Tarih: 06.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2015/16835 E.  ,  2017/4793 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62, 50/1-a-4, 52/2-4, 63, 5275 ...nın 106/3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Katılanın temyiz talebinin incelenmesinde;

Katılanın yokluğunda verilen 14/11/2014 günlü kararın, katılana 04/12/2014 tarihinde usulünce tebliğ edildiği, katılan tarafından hükmün CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 25/12/2014 tarihinde temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin REDDİNE,

2- Sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusura, illiyet bağına, ceza miktarına, lehe olan yasa hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Temel ceza belirlendiği sırada, sanığın tali kusurlu olduğu belirtilmesine karşın aynı maddede " failin kusurunun ağır olması" gerekçesine de dayanılması,

2- Hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

3- Sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde, geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceğinin ihtaratı ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar biçimde “taksitlerden biri süresinde ödenmediği takdirde, geriye kalan taksitlerin tamamının bir defada tahsiline” karar verilmesi,

4- Adli para cezası taksitlendirilen sanık hakkında, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine ilişkin ihtarın TCK'nın 52/4. maddesi yerine, infaz aşamasına ilişkin 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi gereğince yapılması suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

4- Adli para cezası taksitlendirilen sanık hakkında, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine ilişkin ihtarın TCK'nın 52/4. maddesi yerine, infaz aşamasına ilişkin 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi gereğince yapılması suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan " failin taksire dayalı kusurunun ağır olması" ibaresinin hükümden çıkarılmasına, hükmün 3. bendinin çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesine, hükmün 4. bendinin son cümlesinin çıkarılarak yerine" taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına" ibaresinin eklenmesine ve hükmün 5275 Sayılı Yasanın 106/3. maddesine ilişkin 5. bendi ile 6. bendin hükümden çıkarılması suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.