muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3125, Karar No: 2024/5813, Tarih: 11.07.2024

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu başvurunun "METRO+şekil" ibaresinden oluştuğu, başvuru kapsamında dava konusunu oluşturan çekişmeli 38, 39, 41 ve 43. sınıftaki hizmetlerin bulunduğu, itiraza dayanak markaların koruma kapsamlarında 37, 38, 39, 41 ve 43. sınıftaki hizmetlerin yer aldığı; kısmen redde mesnet markalardan 2011/74128 tescil numaralı kapsamındaki 38. sınıf “Radyo ve TV kanalları. Radyo ve haber ajansları. Radyo ve televizyon yayın hizmetleri; radyo, televizyon veya diğer iletişim araçlarında yayın akışının düzenlenmesi hizmetleri... Haberleşme araç ve gereçlerinin kiralanması hizmetleri: İletişim cihazlarının kiralanması hizmetleri”, 2010/52111 ve 2009/59937 tescil numaralı markalarda yer alan yine 39 uncu sınıfta yer alan “Kara, deniz ve hava taşımacılığı hizmetleri ve kara, deniz ve hava taşıtlarının kiralanması hizmetleri (tur düzenleme, seyahat için yer ayarlama, kurye hizmetleri dahil). Araba parkları hizmetleri, garaj kiralama hizmetleri. Tekne barındırma hizmetleri. Taşıt ve malları kurtarma hizmetleri.”, 2011/74128 tescil numaralı kapsamındaki 41 inci sınıf "geçici konaklama hizmetlerinden Otel, motel, tatil köyü, pansiyon v.b. hizmetleri (geçici barınma), çadır kiralanması hizmetleri, gençlik kamp hizmetleri, yer ayırtma hizmetleri. Hayvan bakım evleri hizmetleri." ile 2008/74784 ve 2010/52111 tescil numaralı markalar kapsamındaki "Geçici konaklama hizmetleri kapsamında olan geçici konaklama, portatif binaların kiralanması hizmetleri."nin davacının başvuru kapsamında yer alan 38, 39, 41 ve 43. sınıf hizmetlerle aynı/aynı tür olduğu, dava konusu markaların esaslı unsurunun "METRO" ibaresi olduğu, markalardaki dekoratif önemdeki renk, şekil unsurlarının ayırt ediciliği sağlayacak önemde olmadığı, "METRO FM" markası açısından “FM” ibaresinin "METRO" ibaresine göre geri planda kalacak şekilde tertip edilmiş olmasının yanında başvuru kapsamındaki radyo iletişimi, eğlence hizmetleri gibi emtiayı kapsayan 38 ve 41 inci sınıf açısından “FM” ibaresinin tasviri özellik arz etmesi veya ayırt ediciliğinin çok düşük olması nedeniyle markalar arasındaki ayırt ediciliği tesis edecek önemde bir farklılık yaratmadığı, bu nedenle markaların kapsamındaki emtianın aynı markaların da aynı değilse de ayırt edilemeyecek kadar benzer oldukları; Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 05.02.2009 tarih, 2008/10891 E., 2009/1293 K

. Hukuk Dairesinin 05.02.2009 tarih, 2008/10891 E., 2009/1293 K. sayılı kararı uyarınca da mutlak ret sebebi olan ayırt edilmeyecek kadar benzerlik değerlendirmesinde kazanılmış hakkın göz önüne alınması gerektiği, davacının TÜRKPATENT nezdinde çekişmeli 38, 39, 41 ve 43 üncü sınıflarda tescilli 99/015844, 2003/19151, 2004/43215, 2007/11641, 2009/40439, 2009/63689, 2010/58208 ve 2011/106930 sayılı markalarının bulunduğu zikredilen markaların markasal etki yaratacak asli unsurunun "METRO" ibaresi olduğu, başvurunun bu markaların yeni bir versiyonu olduğu, dolayısıyla reddedilen emtia açısından davacının kazanılmış hakkının bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, YİDK'nın 2020-M-3778 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; başvuru yönünden 6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendinin şartlarının bulunduğunu, kazanılmış hak iddiası kabul edilmiş ise de, davacının önceki markalarının reddedilen mal ve hizmetler üzerinde tescilli olmadığını, kazanılmış hakkın 6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendinin uygulanmasını etkilemeyeceğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, başvurunun esas unsurunu "METRO" ibaresinin oluşturduğu, davacının 6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendi uyarınca başvuru kapsamından reddedilen 38, 39, 41 ve 43 üncü sınıftaki hizmetleri içeren 99/015844, 2003/19151, 2004/43215, 2007/11641, 2009/40439, 2009/63689, 2010/58208 ve 2011/106930 numaralı markalarının yanında 98/017234 ve 2005/34116 numaralı markalarının da bulunduğu, davacının sayılan tescilli markalarının, tescilleri kapsamındaki hizmetler itibariyle, başvuru için kazanılmış hak teşkil ettiği, davalı Kurum vekili 6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendi maddesinin uygulanması yönünden kazanılmış hakkın dikkate alınmayacağını savunmuş ise de, aksi yönde Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 08.06.2022 tarih, 2022/2529 E. ve 2022/4640 K. sayılı kararının bulunduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itiraz sebeplerini tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3403, Karar No: 2013/5708, Tarih: 16.05.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/3403 E.  ,  2013/5708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar Hazine ve ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 101 ada 353 parsel sayılı 41186 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar adlarına tesbit edilmiştir. Davacı ..., mirasçılar arasında yapılan taksim sonucu taşınmazın tamamının kendisine ait olduğu; Hazine, taşınmazın Hazine adına tescil edilmesi gerektiği iddiasıyla dava açmışlardır. Mahkemece, Hazinenin davasının reddine, ...'in davasının kabulü ile 101 ada 353 parselin tespit gibi ... adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmekle; Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 09.03.2009 gün ve 2009/1242-3839 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Aynı gün ve daha önce Dairede temyiz incelemesi yapılan, birbirine bitişik ya da yakın komşu olan ve tümü 1990 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosunda orman arazisi olarak sınırlandırılan taşınmaza komşu bulunan, dava konusu parsellerin bir kısmı vergi kayıtlarına, bir kısmı hem vergi kaydı hem sınırı yazılı olmayan vergi beyannamesine, bir kısmı da belgesiz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı kişiler adına tesbit edildiği, Hazine tarafından bu parsellerin tümü hakkında aynı iddia ile dava açıldığı, bir kısım parsellere uygulanan 1936 tarihli vergi kayıtlarının orman tahdit yönünü orman, çalılık, taşlık gibi değişebilir sınırlar okuduğu, mahkemece vergi kayıtlarının yüzölçümüne değer verilerek kayıt fazlasının ormandan açıldığı gerekçesiyle Hazine adına, kayıt miktarının da davalı kişiler adına tesciline karar verildiği, 1936 tarihli vergi kayıtları ile sınırları yazılı olmayan ancak yüzölçümü belirtilen 1977-1981 yıllarına ait emlak beyanname kayıtları uygulanan parsellere ait dava dosyalarında daha fazla yüzölçümlü emlak beyan kayıtlarına değer verilerek hüküm kurulduğu, tüm dosyalarda birbirine yakın olan parsellerde ormancı bilirkişiler tarafından düzenlenen ve kesinleşen orman kadastro haritaları ile kadastro paftalarının irtibatlı olmadığı, dava konusu taşınmazlar ormana bitişik olduğu halde eski ve yeni tarihli memleket haritaları ile hava fotoğrafları uygulanıp bu belgelerde dava konusu parselin konumunun ve niteliğinin gösterilmediği, zilyetlik konusunda beyanda bulunan bilirkişi ve tanık beyanlarının doğruluğunun bu resmî belgelerle denetlenmediği, kayıt miktar fazlası bulunan parsellerin bazılarında kayıt miktar fazlasının tarla niteliği ile bazılarında eylemli durum gözönünde bulundurulup meşelik ya da ham toprak niteliği ile tescil edildiği, çekişmeli taşınmazlara komşu veya yakın komşu parsellerin bir kısmının da çamlık niteliği ile Hazine adına tespit gördüğü, Hazine davasının kısmen kabul edildiği, dosyalarda kişilerin bir temyizinin bulunmadığı, Hazine davasının tamamen ya da kısmen ret edilen dosyaların tümümün Hazine tarafından temyiz edildiği, bu nedenlerle Hazine davasının kısmen kabulüne karar verilen ve davalı kişilerce temyiz edilmeyen bölümler yönünden Hazine yararına usûlü kazanılmış hak oluştuğu, ne varki Hazine davasının kısmen ya da tamamen reddine karar verilen dosyalarda yapılan inceleme ve araştırmanın hüküm vermeye yeterli olmadığı"na değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüyle 101 ada 353 sayılı parselin (B) ile gösterilen 1309 m2'lik kısmının orman vasfıyla Hazine adına, (A) ile gösterilen 39872 m2'lik kısmının davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 03.10.2011 gün ve 2011/12389 -10898 sayılı kararı ile ikinci kez bozulmuştur.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüyle 101 ada 353 sayılı parselin (B) ile gösterilen 1309 m2'lik kısmının orman vasfıyla Hazine adına, (A) ile gösterilen 39872 m2'lik kısmının davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 03.10.2011 gün ve 2011/12389 -10898 sayılı kararı ile ikinci kez bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Dava konusu taşınmaz, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak davalılar adına tespit edilmiş, davalılar yargılama sırasında 310 ve 311 nolu vergi kayıtlarına dayanmıştır ve dayanılan vergi kayıtları toplamı 60 ar (6000 m2) yüzölçümündedir ve keşif sırasında dinlenen mahalli bilirkişi vergi kayıtlarının davalı taşınmaza uyduğunu bildirmiş olduğu gibi mahallinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda da çekişmeli taşınmazın (A) ile gösterilen 39872 m2'lik kısmının orman sayılmayan, (B) ile gösterilen 1309 m2'lik kısmının orman sayılan yerlerden olduğu bildirilmiştir. Çekişmeli taşınmazın sınırlarında eylemli orman alanı bulunmakta olup vergi kayıt miktar fazlasının taşınmazın sınırlarında bulunan orman parselinden açıldığının ve zilyetlikle kazanılacak yerlerden olmadığının kabulü gerekir. Bu nedenle; dava konusu taşınmazın keşif sırasında dinlenen bilirkişi kurulu tarafından düzenlenen bilirkişi raporu esas alınarak orman sayılmayan yerlerden olduğu belirlenen ve (A) ile gösterilen kısım içinde kalan (gerçek kişiler adına tespit görerek kadastro tespiti itirazsız kesinleşen 101 ada 354 parsel sabit sınır kabul edilerek) vergi kayıt miktarı (6000 m2) kadar yerin davacı ... adına; miktar fazlasının ormandan açıldığı kabul edilerek orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken, aksi düşünce ile yazılı şekilde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.” denilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüne, 101 ada 353 nolu taşınmazın kadastro tutanağının iptali ile (C) harfi ile gösterilen 6000 m²'lik kısmının tarla vasfıyla davacı ... adına tespit ve tesciline, (A ve B) harfi ile gösterilen kısımların orman vasfı ile Hazine adına tespit ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından (C) kısmına davacı ... tarafından (A ve B) kısımlarına yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede tespit tarihinden önce 1990 yılında yapılan ve 14.12.1990 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının gerçek kişiye yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 16/05/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1187, Karar No: 2008/4438, Tarih: 01.07.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/1187 E.  ,  2008/4438 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan ... bedeli alacağının tahsili için yapılan takibe itirazın iptali ve takibin devamı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir reddi gerekmiştir.

2-Davalı vekili cevap dilekçesinde ... bedelini ödediğini savunmuş ise de; davacı yanca ödeme savunması kabul edilmemiş ve buna dair yazılı delil de ibraz etmemiştir. Ancak 16.08.2007 tarihli delil listesinde yemin deliline de dayanmıştır. Bu durumda Mahkemece davalıya yaptığı ödemeler ile ilgili yemin teklifine hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu husus gözden kaçırılarak davanın sonuçlandırılması doğru olmamıştır.

Öte yandan 04.04.2007 tarihli ihtarnamenin tebliğ tarihi ve verilen süreye göre temerrüd 13.04.2007 tarihinde gerçekleştiğinden bu tarihten 27.04.2007 tarihine kadar işlemiş faiz alacağının hesaplanarak ya da alınacak bilirkişi raporuyla tesbit edilerek hüküm altına alınması gerekirken takipte talep edilen işlemiş faiz konusunda inceleme yapılmaksızın aynen kabulü de usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

Belirtilen sebeplerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1.) bentle yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine (2.) bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 01.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9051, Karar No: 2017/12039, Tarih: 04.12.2017

**13. Hukuk Dairesi         2017/9051 E.  ,  2017/12039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Yeni ... Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ile belediye meclisi kararına dayanarak evini kendisine konut verilmesi karşılığında davalı belediyeye devrettiğini, kıymet takdiri yapılırken bina, müştemilat ve ağaç bedelinin eksik belirlendiğini, davalının bu bedelin tamamını ödemesi gerekirken sadece enkaz bedeli ödediğini ileri sürerek fazlası ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonunda idari yargının görevli olduğundan bahisle davanın usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacıya ait gecekondunun Kentsel dönüşüm projesi kapsamında davalı belediyeye devri hususunda taraflar arasında sözleşme akdedildiği, davalının sözleşme gereğince taahhüdüne uymadığı iddiasıyla eldeki davayı açtığı, mahkemece de davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden bahisle davanın usulden reddine karar verilmiş olup, eldeki davada çözülmesi gereken husus davaya bakma görevinin adli yargıya mı, idari yargıya mı ait olduğu hususudur.

Benzer bir olayda davanın reddine dair direnme kararının Yargıtay Hukuk Genel Kurulunda görüşülmesi sırasında, Dairemizce de benimsenen kararda da belirtildiği üzere taraflar arasında yapılan sözleşmenin tarafların özgür iradesiyle düzenlendiği, davacının özel hukuk hükümlerine tabi bu sözleşme uyarınca eksik belirlendiği iddia edilen bakiye alacağının talep edildiği, davacının bu talebinin kişisel hakka dayandığı, bu nedenle uyuşmazlıkta idari yargı değil adli yargı mahkemelerinin görevli olduğu anlaşılmaktadır. (Hukuk Genel Kurulunun 10.06.2015 gün 2014/13-1500 esas, 2015/1519 karar numaralı kararı)

Bilindiği üzere görev hususu kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilmesi gereken bir husustur. Bu bağlamda mahkemenin, görevli olup olmadığını talep olmasa dahi kendiliğinden gözetmesi zorunludur. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak da oluşmaz. Yukarıda belirtilen Hukuk Genel Kurulu kararı uyarınca da davacının talebinin özel hukuk hükümlerine tabi kişisel hakka dayalı olduğu, uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle görevli mahkemenin adli yargı mahkemesi olduğu gözetilerek işin esasına girilmek suretiyle hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekirken, mahkemenin değinilen bu yönü gözardı ederek yazılı şekilde karar vermiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, 2.bent gereğince davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-3 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 04/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8929, Karar No: 2022/7565, Tarih: 23.05.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/8929 E.  ,  2022/7565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, 6136 sayılı Kanuna aykırılık, kasten yaralama

...

...

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın aracıyla olay yerine gelip sanıklar ...ve ... ile mağdurlar ..., ... ve ...'ı aracına alıp olay mahallinden kaçtığı, polisin dur ihtarına uymadığı, polisin takibi sonrası yakalandığı anlaşılmakla sanıkların eylemine TCK 37. madde kapsamında iştirak ederek kişi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği anlaşılmış ise de kararın niteliği gereği incelenemediği ancak hükmün açıklanması sırasında değerlendirilmesi gerektiği belirlenerek yapılan sınırlı incelemede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/12. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın temyiz kabiliyeti olmayıp ancak itiraz yolu açık bulunduğu, itiraz başvurusunun da merciince değerlendirilmiş olduğu bu nedenle temyiz itirazının reddine, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2- Sanıklar hakkında kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanıkların her bir mağduru ayrı ayrı araçlarına bindirerek, zorla kaçırıp alıkoyduklarının anlaşılması karşısında;

./..

S/2

Mağdur sayısınca kişi hürriyetinden yoksun kılma suçunun oluştuğu gözetilmeden TCK.nın 43/2. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini ve sanıkların TCK'nın 3. ve 61. maddeleri gereğince temel ceza belirlenirken, birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek TCK.nın 61. maddesi uyarınca yasal gerekçelerle alt sınırdan uzaklaşılmasında bir isabetsizlik yok ise de, 5237 sayılı TCK.nın 3. maddesinde yer alan "suç işleyen kişi hakkında fiilin ağırlığıyla orantılı cezaya hükmolunur" şeklindeki orantılılık ilkesi ile hak ve nesafet kuralları gözetilmeksizin temel ceza tayininde alt sınırdan yeterince uzaklaşılmaması suretiyle eksik ceza tayini ve mağdur ...'ın beyanı dikkate alındığında sanıkların mağdura karşı eylemleri sebebiyle TCK 109/5 maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre sanıklar müdafilerinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Sanıklar hakkında TCK.nın 109/2, 109/3-a,b,f , 43 maddeleri uyarınca hükmolunan 5 yıl 15 ay hapis cezasından, TCK.nın 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken 4 yıl 14 ay 15 gün hapis cezası yerine, hesap hatası sonucu 5 yıl 2 ay 15 gün hapis cezasına hükmolunması suretiyle fazla ceza tayini,