muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/23619, Karar No: 2017/6385, Tarih: 05.07.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/23619 E.  ,  2017/6385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Yapılan icra takibinde ödeme emrinin 21.07.2012 tarihinde sanığa tebliğ olunduğu, sanığın mal beyanı dilekçesini ise 21.03.2013 tarihinde verdiği ve bu nedenle mal beyanının geçersiz olduğu, mal beyanı dilekçesinin süresinde verilmemesi nedeniyle geçersiz olması halinde, buna bağlı olarak beyandaki gerçeğe aykırı bildirim, gerçeğe aykırı beyanda bulunma suçunu oluşturmayacağından, unsurları oluşmayan suçtan sanığın beraatine karar verilmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2)Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

./..

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9567, Karar No: 2020/11577, Tarih: 30.11.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/9567 E.  ,  2020/11577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Özel belgede sahtecilik ve hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında “dolandırıcılık” olarak suç türünün “özel belgede sahtecilik ve hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma” şeklinde mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın katılan şirkette sigorta müdürü olarak çalıştığı, çalıştığı süre içinde sigorta şirketi müşterilerinden peşin olarak aldığı sigorta bedellerini, şirket muhasebesine kredi kartı talimatı olarak gösterip kendi el yazısı ile ve farazi kart numarası ile sahte formları düzenlediği ve katılan kayıtlarına kredi kartı talimatı düzenleyerek müşterilerden aldığı nakit paraları kendisine mal edindiği, bu şekilde sanığın özel belgede sahtecilik ve hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın inkar içerikli savunması, grafoloji konusunda uzman bilirkişinin raporunda suça konu poliçeler, mali sorumluluk sigortaları ve eklerini içerir belgelerin renkli fotokopi ve bilgisayar yazıcısı yoluyla basit bir şekilde oluşturulabilecek belgelerden olduğu, belgelerdeki sahteciliğin tespit edilmesinin mümkün olmadığı, fotokopi - bilgisayar yazıcısı yoluyla hazırlanan belgeler üzerinde soğuk mühür izinin olmadığı yönünde, muhasebe ve sigorta uzmanından alınan bilirkişi raporunda poliçelerin tahsil edilip edilmediği, tahsil edilmiş ise kimin tarafından tahsil edildiğine dair bilgi ve belgelerin bulunmadığı, tahsilat belgelerinin vergi usul kanuna söre hangi kalemlerle düzenleneceğinin belirtilmesine rağmen ibraz edilen kredi kartı ödeme belgelerinin kurşun kalemle düzenlendiği, bu hususun katılan şirket muhasebecisi tarafından dikkate alınmadığı, bu nedenle şirketin kayıt ve belgeleri üzerinde özen gösterilmediği yönünde görüş ve kanaatlerin bildirilmesi ve dosya kapsamına göre sanığın müsnet suçları işlediğine ilişkin her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilmediği hususları birlikte değerlendirildiğinde; sanığın özel belgede sahtecilik ve hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlendiğinin sabit olmadığı gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, eksik inceleme ve eylemin suç teşkil ettiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 30/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5329, Karar No: 2025/3499, Tarih: 17.03.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/5329 E.  ,  2025/3499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2024/177 Değişik iş

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, defter kayıt ve belgeleri gizleme

KARAR : İddianamenin iadesi kararına yönelik itirazın reddi

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 15.02.2024 tarihli ve 2022/148949 Soruşturma, 2024/13130 Esas sayılı iddianamenin iadesine ilişkin, İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.02.2024 tarihli ve 2024/132 İddianame değerlendirme sayılı kararına vaki itirazın reddine dair mercii İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.02.2024 tarihli ve 2024/177 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271/4. maddesi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 28.02.2024’te kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 17.09.2024 tarihli ve 2024/18162 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.10.2024 tarihli ve KYB-2024/96199 sayılı Tebliğnamesi ile soruşturma dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

A. Kanun Yararına Bozma İstemi

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.10.2024 tarihli ve KYB-2024/96199 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Adı geçen şüpheli hakkında tanzim edilen iddianemenin, İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/02/2024 tarihli kararında yer alan "...Şöyle ki, faturaların kendisini tarafından düzenlenmediğini, hiçbir faturaya imza atmadığını, adına şirket kurulduğunu savunan şüpheli ifadesi karşısında; 1- Türkiye Noterler Biriliği kanalı ile şüpheli şahsın vekalet verdiği kişilerin tespit edilmediği, 2- Yazı ve imza örnekleri celp edilen şüphelinin yazı ve imza örneklerinin alınma amacının neticeye ulaştırılarak tarh dosyası ve celp edilecek olan faturalar üzerinde aidiyet incelemesi yapılmadığı, E-tebligat başvuru formunun celp edilmediği ve böylece e tebligat adresinin kim tarafından ve hangi numara üzerinden alındığının araştırılmadığı, 3-Fatura muhatabı şirketlerin yetkililerinin tespit edilerek dinlenmediği, iddiaya konu mükellef firmada kiminle muhatap oldukları noktasında beyanlarının alınmadığı, 4- Fatura muhatapları hakkında vergi incelemesine dair tahkikat olup olmadığının tespit edilmediği, 5-Vergi tekniği raporundaki çelişkiler beyanlar karşısında karşıt inceleme raporu alınmadığı, 6- Şirketin çalışanlarının olup olmadığı tespit edilmediği ve bu çalışanların dinlenmediği, 7- Şüphelinin mevcut aynı nevi suça ilişkin derdest dosyalarının bulunmasına karşın TCK madde 43 yönünden araştırılmadığı ve celp edilmediği,.,." şeklinde gerekçe ile iadesine karar verildiği anlaşılmış ise de;

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 19/12/2022 tarihli ve 2022/1372 esas, 2022/20556 karar sayılı ilâmında yer alan , "...5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 170/3. maddesinde iddianamede nelerin gösterileceği, aynı Kanun’un 174/1. maddesinde iddianamenin hangi hallerde iadesine karar verileceğinin belirtildiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesinde yer alan “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler.” hükmü uyarınca, Cumhuriyet savcısının dava açmasının zorunlu olduğu ve suçun hukuki nitelendirilmesinin de Cumhuriyet savcısına ait olduğu, bu durumda mahkemece, iddianamede gösterilen olaylarla ilgili olarak ibraz edilen deliller ve yargılama sırasında ibraz edilebilecek deliller birlikte değerlendirilerek yargılama sonucuna göre bir karar verilmesinin gerekeceği, şüpheli hakkında kamu davasının açılması için yeterli şüphenin bulunduğu, iddianamenin iadesi kararında belirtilen gerekçelerin CMK’nin 174/1-b maddesi uyarınca suçun sübûtuna doğrudan etki edecek mahiyette olmadığı anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce bu nedenle yerinde görüldüğünden..." şeklindeki,

Yine anılan Dairenin 20/09/2021 tarihli ve 2021/12170 esas, 2021/6782 karar sayılı ilâmında yer alan ; "...Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 15.01.2019 tarihli ve 2018/3659 esas, 2019/1297 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, bilirkişi raporu alınmasının mahkemenin takdirinde olduğu, bu hususun iddianamenin iadesi sebebi yapılamayacağı, gerek görüldüğünde mahkemesince bilirkişi incelemesi yaptırılabileceği gibi, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2018/427 esas, 2018/517 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, vergi suçlarında fatura asıllarına ulaşarak duruşmada incelenmesi zorunluluğundan vazgeçilmiş olduğu, somut olayda iddianameye konu eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 204. maddesinde düzenlenen sahtecilik suçunu değil, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b maddesinde düzenlenen vergi suçunu teşkil ettiği, faturaların sahte olduğuna ilişkin dosyada mevcut vergi suçu raporu ve vergi tekniği raporu bulunduğu, mahkemenin bu hususta tekrar rapor alabileceği gibi iade gerekçelerinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 174. maddesinde sayılan iade sebepleri kapsamında da bulunmadığı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle ... kararının, 5271 sayılı CMK’nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA," şeklindeki açıklamalar nazara alındığında;

Şüpheli hakkında sahte belge düzenlemek suretiyle 213 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan açılan kamu davasına ilişkin soruşturma dosyasında, İstanbul Vergi Kaçakçılığı-4 Denetim Daire Başkanlığınca düzenlenen 15/02/2022 tarihli vergi tekniği raporunun, yine aynı tarihli vergi suçu raporunun, 02/03/2022 tarihli vergi inceleme tutanağı ile mütalaa formunun bulunduğu, olaya ilişkin yeterli anlatımın yapıldığı, eksik olduğu düşünülen hususların yargılamanın her aşamasında mahkemesince giderilebileceği, iade kararında sayılan gerekçelerin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 174. maddesinde düzenlenen iddianamenin iadesi nedenleri arasında bulunmadığı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1. 5271 sayılı Kanun‘un 170. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında; kamu davasını açma görevinin Cumhuriyet savcısı tarafından yerine getirileceği ve soruşturma evresi sonunda toplanan delillerin, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturması halinde Cumhuriyet savcısının iddianame düzenlemekle yükümlü olduğu; aynı maddenin üçüncü fıkrasında iddianamede nelerin gösterilmesinin gerektiği, dördüncü fıkrasında ise; iddianamede, yüklenen suçu oluşturan olayların, mevcut delillerle ilişkilendirilerek açıklanacağı ve yüklenen suçu oluşturan olaylar ve suçun delilleriyle ilgisi bulunmayan bilgilere yer verilmeyeceği belirlenmiştir.

2. 5271 sayılı Kanun’un, “İddianamenin iadesi” başlıklı 174/1. maddesi;

“(1) Mahkeme tarafından, iddianamenin ve soruşturma evrakının verildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde soruşturma evresine ilişkin bütün belgeler incelendikten sonra, eksik veya hatalı noktalar belirtilmek suretiyle;

a) 170 inci maddeye aykırı olarak düzenlenen,

b) (Değişik:17/10/2019-7188/20 md.) Suçun sübûtuna doğrudan etki edecek mevcut bir delil toplanmadan düzenlenen,

İddianamenin Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine karar verilir."

Şeklinde düzenlenmiştir.

“(1) Mahkeme tarafından, iddianamenin ve soruşturma evrakının verildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde soruşturma evresine ilişkin bütün belgeler incelendikten sonra, eksik veya hatalı noktalar belirtilmek suretiyle;

a) 170 inci maddeye aykırı olarak düzenlenen,

b) (Değişik:17/10/2019-7188/20 md.) Suçun sübûtuna doğrudan etki edecek mevcut bir delil toplanmadan düzenlenen,

İddianamenin Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine karar verilir."

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.02.2024 tarihli ve 2024/132 İddianame değerlendirme sayılı kararı ile "...1-Türkiye Noterler Biriliği kanalı ile şüpheli şahsın vekalet verdiği kişilerin tespit edilmediği, 2-Yazı ve imza örnekleri celp edilen şüphelinin yazı ve imza örneklerinin alınma amacının neticeye ulaştırılarak tarh dosyası ve celp edilecek olan faturalar üzerinde aidiyet incelemesi yapılmadığı, e-tebligat başvuru formunun celp edilmediği ve böylece e tebligat adresinin kim tarafından ve hangi numara üzerinden alındığının araştırılmadığı, 3-Fatura muhatabı şirketlerin yetkililerinin tespit edilerek dinlenmediği, iddiaya konu mükellef firmada kiminle muhatap oldukları noktasında beyanlarının alınmadığı, 4-Fatura muhatapları hakkında vergi incelemesine dair tahkikat olup olmadığının tespit edilmediği, 5-Vergi tekniği raporundaki çelişkiler beyanlar karşısında karşıt inceleme raporu alınmadığı, 6-Şirketin çalışanlarının olup olmadığı tespit edilmediği ve bu çalışanların dinlenmediği, 7-Şüphelinin mevcut aynı nevi suça ilişkin derdest dosyalarının bulunmasına karşın TCK madde 43 yönünden araştırılmadığı ve celp edilmediğinden..." bahisle, suçun sübutuna etki edecek birçok delil toplanmadan düzenlediği belirtilen İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.02.2024 tarihli ve 2022/148949 Soruşturma, 2024/13130 Esas sayılı iddianamesinin, 5271 sayılı Kanun'un 174/1-b. maddesi gereğince iadesine karar verilmiştir.

4. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; 15.02.2022 tarihli ve 2022-A-6060/2 sayılı vergi suçu raporu ile ekindeki vergi tekniği raporlarında, Küçükyalı Vergi Dairesi Müdürlüğünün 922 089 5038 vergi kimlik numaralı mükellefi ... Demir Çelik Metal ve Hırdavat Sanayi Ticaret Ltd. Şti.'nin yetkilisi olan şüphelinin, 2018 takvim yılında sahte fatura düzenleme ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçlarını işlediği belirtilerek, alınan komisyon mütalaası sonrası suç duyurusunda bulunulması üzerine başlatılan soruşturma neticesinde, şüpheli hakkında atılı suçlardan iddianame tanzim olunmuş ise de; şüphelinin 10.08.2022 tarihinde ... Polis Merkezi Amirliğinde alınan ifadesinde, iş kurmak amacıyla ... isimli mali müşavire kendisine ait kişisel bilgileri verdiğini, bir süre sonra bu kişinin bilgi ve rızası dışında adına birçok şirket kurduğunu öğrendiğini, adı geçen şirketle ilgisinin bulunmadığını, ... hakkında ilgili meslek odasına da şikayette bulunduğunu savunması ile dosyada yer alan bilgi ve belgelere göre mükellefin mali müşavirinin kayıtlarda ... olarak göründüğünün ve vergi incelemesi sırasında bu kişiye ulaşılamadığının tespit edilmesi karşısında; adil yargılanma ilkesinin bir gereği olan kişilerin lekelenmeme hakkı da dikkate alınarak, özellikle şüphelinin mükellef şirket ile bağlantısını ortaya koyacak şekilde gerekli araştırmalar yapılarak, iddianamenin iadesi nedeni olarak belirtilen eksiklikler giderildikten sonra hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği anlaşılmakla, kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

II. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dosyanın, gereği için mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6713, Karar No: 2022/19799, Tarih: 28.11.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/6713 E.  ,  2022/19799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin 01/07/2016 tarihli dilekçesiyle, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün yanı sıra iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerini de temyiz ettiği halde, tebliğnamede sadece hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyizine ilişkin görüş bulunduğu, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyize ilişkin görüş belirtilmediği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi ile ilgili ek tebliğname düzenlenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 28/11/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10170, Karar No: 2016/23432, Tarih: 14.12.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/10170 E.  ,  2016/23432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden reddine, Ancak;

Mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen 30/10/2011 tarihli bilirkişi raporunda, kesilen meşe ağaçlarının sürgün verme özelliğinin bulunduğunun belirtilmesi karşısında, sanığın kestiği ağaçların hayatiyetini devam ettirip ettirmediği ve yapacak mı yoksa yakacak mı olduğu konusunda bilirkişiye açıklattırma yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

1)Sanık hakkında ceza tayin edilirken 6831 sayılı Kanun'un 91/1. maddesi gereği temel cezanın tespit edilmesinden sonra, ağaçların yakacak nitelikte olduğunun tespit edilmesi durumunda, 6831 sayılı Kanun'un 91/1-2. cümlesi gereği indirim yapılması gerektiği gözetilmeden doğrudan yakacak nitelikli emval kesilmesi gerekçesiyle 91/1. maddeden hüküm kurulması,

2)Hükmolunan adli para cezasının TCK'nın 52/4. maddesi gereğince taksitlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3)Müsadere edilen aracın değeri bilirkişi vasıtası ile tespit ettirilerek, bu değeri ile dava konusu ağaçların önem ve değeride TCK'nın 361. maddeleri gereğince nazara alınarak müsaderenin TCK'nın 54/3. maddesine göre hakkaniyete uygun olup olmadığı tartışılarak, sonucuna göre aracın müsadere edilip edilmeyeceğine karar verilmesi gerekirken, bu husus tartışılmadan müsadere kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15173, Karar No: 2015/21068, Tarih: 24.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/15173 E.  ,  2015/21068 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : EREĞLİ(KONYA) 2. ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/04/2015

NUMARASI : 2014/17-2015/199

Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davada; davalı kocanın başka bir kadınla yaşadığı ve evlilik birliğinin kendisine yüklediği görevleri yerine getirmediği gerekçesiyle, davacı eş yararına aylık 300,00 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece; davalı kocanın başka bir kadınla yaşadığının sabit olduğu, bu durumun hoş karşılanamayacağı, ancak davacının, kocasının davalının yıllarca başka bir kadınla yaşamasına itiraz etmediği, bu bağlamada davacının nafaka talebinin TMK'nın 2 ve 3. maddesinde düzenlenen iyiniyet ve dürüstlük ilkelerine aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ayrı yaşamda haklılık nedenine dayalı olarak açılmış tedbir nafakası istemine ilişkindir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; 1946 doğumlu davacı M... ile 1941 doğumlu M...'nın halen evli olduğu ve müşterek çocuklarının bulunduğu, ancak davacının tek başına yaşadığı ve herhangi bir gelirinin olmadığı, davalının ise 1970 yılından bu yana ölen kardeşinin eşi ile birlikte yaşadığı, bu ilişkiden çocuklarının bulunduğu, emekli olduğu ve düzenli bir gelirinin bulunduğu anlaşılmaktadır.

TMK'nın 185/3 maddesi gereğince; eşler birlikte yaşamak; birbirine sadık kalmak ve yardımcı olmak zorundadır. Evlilik birliğinin korunması ve devamının sağlanması için eşlerin asgari ölçüde uyması gereken bazı yükümlülükler ve karşılamaları gereken bazı ortak giderler mevcuttur.

TMK'nın 195.maddesinde, evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşlerin ayrı ayrı veya birlikte hakimin müdahalesini isteyebilecekleri hükme bağlanmıştır.

Aynı yasanın 197. maddesine göre de; eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir.

Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hâkim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır. Eşlerden biri, haklı bir sebep olmaksızın diğerinin birlikte yaşamaktan kaçınması veya ortak hayatın başka bir sebeple olanaksız hale gelmesi üzerine de yukarıdaki istemlerde bulunabilir.