muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/38966, Karar No: 2013/29090, Tarih: 13.11.2013

Davalı ... vekili; haksız surette bir başkasının hesabından para çekmekte kullanılan ... ve ... adına düzenlenmiş ... kartlarının hiçbir talepleri olmaksızın davacı banka tarafından üretildiğini, adına kart çıkarılan kişiler tarafından da teslim alınmadığını, kredi kartlarının şubede, herkesin

erişebildiği kilitsiz bir dolap içinde istif edildiğini, bu kartların kendisine zimmetlenmediğini, bu kartların ana kasada saklanması gerektiğini şube müdürüne ilettiğini ancak bu yönde bir şey yapılmadığını, suistimalde kullanılan kart hesaplarının ilgili şubeden ayrıldıktan sonra kullanılarak iptal edildiğini, hesabından para çekilen ...'a bankacılık mevzuatı gereği düzenli olarak her ay gönderilmesi gereken hesap ekstrelerinin de gönderilmemiş olması sebebiyle bu müşterinin 4 ay boyunca para çekme işleminden haberinin olmamasında esaslı kusurun davacı bankada olduğunu, şifresinin iş yoğunluğu olan iş ortamında kötüniyetli başka bir personel tarafından öğrenilmesinin mümkün olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; davacının ileri sürdüğü iddialarının asılsız olduğunu, çalıştığı süre boyunca kendi şifresini başkasına söylemediği gibi başkasının şifresi ile de hiçbir işlem gerçekleştirilmediğini, sistem şifresinin şahsi olduğunu, banka müşterisi ...'a ait hesabın Tahir Hıfzı Berkman ve ... kartlarına bağlanması ve bu suretle hesaptan para çekilmesi işlemiyle hiçbir ilgisi olmadığını savunarak açılan davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı bankanın, hesap- kart bağlama işlemlerinde kullanıcı kodu ve şifrelerinin hangi şubede kullanıldığının belirlenememesinden, ... kartlarının ve şifrelerinin banka usul ve yönetmeliklerine uygun olarak düzenlettirilmemesinden, müşteriye gönderilmemesine rağmen iptal ve imha edilmemesinden, bunların şubede muhafazasının sağlıklı yapılmamasından, ATM'lere kamera konulmamasından, dava konusu olayın münferit bir olay olmamasından şube üst yönetiminin ve bankanın %50 oranında ve 6.979,73 TL üzerinden, davalı ...'ın dava konusu usulsüz işlemde korumakla yükümlü olduğu operatör kodu ve şifresinin kullanılması, müşteri ilişkisi yetkilisi olarak kendisine teslim edilen kıymetleri müşterek muhafaza ilkelesine uygun korunması ve iade yada imhası gereken kıymetler için süresi içinde gereken işlemi yapmaması nedeniyle % 30 oranında ve 4.187,84 TL üzerinden, davalı ... ile davalı ...'in müşteri ilişkisi yetkilileri olarak kendilerine teslim edilen kıymetleri müşterek muhafaza ilkelerine uygun olarak korumamaları, iade ve imhası gereken kıymetler için süresi içinde gereken işlemi yapmamaları nedeniyle ayrı ayrı %10 oranında ve 1.395,95 TL üzerinden sorumlu oldukları gerekçesiyle açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı süresi içinde taraflar ve müdahil TMSF temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı süresi içinde taraflar ve müdahil TMSF temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5.maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir. 6100 Sayılı HMK geçici 3. Madde 1. Fıkrasına göre; “Bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” 2. Fıkrasına göre; Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.

Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar HUMK.nun 427/2 maddesi uyarınca temyiz edilemez.

Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra (inkar) tazminatı, vekalet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

Birleştirilen davalarda, temyiz sınırı her dava için ayrı ayrı belirlenir.

İhtiyari dava arkadaşlığında, temyiz sınırı her dava arkadaşının davası için ayrı ayrı belirlenir.

Karşılık davada, temyiz sınırı asıl dava ve karşılık dava için ayrı ayrı belirlenir.

Tespit davalarında, temyiz sınırı tespit davasının öncüsü olduğu eda davasının miktar ve değerine göre belirlenir.

Temyiz sınırından fazla bir alacağın tamamının dava edilmiş olması halinde, hükümde asıl istemin kabul edilmeyen bölümü temyiz sınırını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Kısaca temyize konu edilen miktara bakılarak kesinlik belirlenir.

Alacağın bir kısmının dava edilmesi halinde, kısmi davada kesinlik sınırı dava edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 06.06.1975 gün ve 1975/6-8 sayılı içtihadında, “5521 sayılı yasada açık düzenleme olmamakla birlikte, bu yasanın 15. maddesindeki düzenleme gereği HUMK.nun 427 maddesindeki kesinlik sınırının iş mahkemelerinde verilen kararlarda da uygulanması gerektiği, grup halinde açılan davaların salt iş mahkemelerine özgü bir dava türü olmadığı, bu nedenle seri olarak açılan davalarda her dosya için kesinlik sınırına bakılması gerektiği” açıkça belirtilmiştir.

Dosya içeriğine göre; temyize konu edilen miktar 1.395,95 TL olup, karar tarihi itibariyle 1.540,00 TL kesinlik sınırı kapsamında kaldığından davalı ... ve davalı ...'in temyiz isteminin HUMK.nun 427/2, 432/4 maddeleri uyarınca REDDİNE,

2- Davacı ..., müdahil TMSF ve davalı ...'ın temyizine gelince;

Dosyadaki bilgi ve belgelere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine ve özellikle müdahale talebinde bulunan ve müdahilliğine karar verilen TMSF'nin mahkeme kararının karar başlığında müdahil olarak gösterilmemesi maddi hatadan kaynaklanmakta olup, bu hatanın mahallinde düzeltilmesi mümkün olduğundan davacı ..., müdahil TMSF ve davalı ...'ın yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalılardan ...'a yükletilmesine, 13.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14217, Karar No: 2017/12214, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/14217 E.  ,  2017/12214 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4530, Karar No: 2018/3591, Tarih: 20.02.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/4530 E.  ,  2018/3591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 20/02/2018 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat .... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalıya ait işyerinde ızgara ustası olarak 23.08.2006-26.06.2013 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı bir neden olmaksızın feshedildiğini ve işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek; kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai, hafta tatili, genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının istifa ettiğini ve işçilik alacaklarının zamanaşımına uğradığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davalı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Dava dilekçesinde, davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığını belirtmiş ve fazlaya ilişkin haklar saklı tutalarak toplamda 1.000,00 TL talepte bulunulmuştur. Bilirkişi raporu sonrasında, 26.12.2014 harç tarihli dilekçe ile de talepler arttırılmıştır. Bu hali ile eldeki dava kısmi eda külli tespit davası niteliğindedir.

Mahkemece; davacıya kesin süre verilip, dava dilekçesindeki talepleri ayrıştırılmalı ve her bir alacak kalemi için dava dilekçesinde ne kadar talep ettiği davacıya açıklattırılmalıdır.

Daha sonrasında, davanın kısmi eda külli tespit davası olduğu gözetilerek; dava dilekçesinde talep edilen miktarlar için dava tarihinden, talep arttırım dilekçesinde talep edilen miktarlar yönünden, tamamlama harcının yatırıldığı tarihten itibaren faize hükmedilmelidir.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Daha sonrasında, davanın kısmi eda külli tespit davası olduğu gözetilerek; dava dilekçesinde talep edilen miktarlar için dava tarihinden, talep arttırım dilekçesinde talep edilen miktarlar yönünden, tamamlama harcının yatırıldığı tarihten itibaren faize hükmedilmelidir.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta; davacının, yaz aylarında günde 14 saat, kış aylarında ise günde 12 saat çalıştığı anlaşılmaktadır.

Hükme esas bilirkişi raporu incelendiğinde ise, hem yaz hem de kış aylarındaki çalışmalarından günlük 1,5 saat ara dinlenme süresi düşüldüğü görülmüştür.

Günlük 12 saatlik çalışmanın söz konusu olduğu kış aylarında 1,5 saat ara dinlenmesi yapıldığı kabulü yerinde ise de, daha fazla günlük çalışma yapılan yaz aylarında yine aynı sürede ara dinlenmesi yapıldığının kabulü hatalıdır.

Yukarıdaki ilkeler doğrultusunda yaz aylarındaki günlük 14 saatlik çalışmalardan 2 saat ara dinlenme süresi düşülmesi dosya içeriğine daha uygun olacaktır.

Hükmün bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebeplerden dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.630.00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20/02/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4682, Karar No: 2017/15383, Tarih: 11.12.2017

**12. Hukuk Dairesi         2017/4682 E.  ,  2017/15383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının dosyası dairemize gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İcra mahkemesi kararının borçlular vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 24.11.2016 tarih ve 2016/19051 E. - 2016/24189 K. sayılı kararıyla, mahkeme kararının düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Borçlular vekilinin karar düzeltme başvurusu ise, Dairemizin 04.05.2017 tarih ve 2017/1236 E. - 2017/7131 K. sayılı kararı ile süre yönünden reddedilmiştir.

Borçlular vekili, 07.06.2017 tarihli dilekçesinde, istifa eden vekile yapılan tebligat tarihi esas alınarak, karar düzeltme isteminin süreden reddine dair karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek, Dairemizin 04.05.2017 tarih ve 2017/1236 E. - 2017/7131 K. sayılı kararından rücu edilmesini talep etmiştir.

HMK'nun geçici 3. maddesi gereğince karar tarihi itibariyle yürürlükte olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 442/1. maddesinde yer alan; "Aynı ilam aleyhine bir defadan ziyade tashihi karar talebi mesmu olmadığı gibi tashihi karar arzuhalinin reddine veya kabulüyle kararı sabıkın tadiline dair sudur eden hükümlere karşı dahi tashihi karar caiz değildir" hükmü karşısında karar düzeltme talebi üzerine verilen Yargıtay kararına karşı yeniden karar düzeltme yoluna gidilme olanağı bulunmamakla birlikte, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 01.02.2012 tarih ve 2012/12-172 Esas 2012/44 Karar sayılı kararında da değinildiği üzere, süresinde karar düzeltme talebinde bulunulduğu halde, istemin süresinde olmadığından bahisle reddedilmesi halinde açık bir maddi hatanın varlığı nedeniyle süre yönünden ret kararından dönülerek işin esasının incelenmesi olanaklıdır.

Somut olayda, borçluların vekilleri olan Av....ve Av. ...’ın istifa dilekçesini, 15.07.2016 tarihinde Adliye Ön Bürosuna taratmak suretiyle UYAP marifetiyle, mahkeme dosyasına sundukları, istifa dilekçelerinin borçlu asillere 19.08.2016 tarihinde tebliğ edildiği anlaşıldığına göre, 6100 sayılı HMK'nun 81 ve devamı maddeleri uyarınca Av. ...ve Av....’ın, borçlular vekili sıfatlarının kalmadığının kabulü gerekir. Dolayısıyla, temyiz incelemesi üzerine Dairemizin 24.11.2016 tarih ve 2016/19051 E. - 2016/24189 K. sayılı kararının Av. ... veya Av. ...a tebliğ edilmesi hukuken sonuç doğurmayacağından, Av. ...a yapılan tebligat esas alınarak karar düzeltme isteminin süreden reddine dair Dairemizin 04.05.2017 tarih ve 2017/1236 E. - 2017/7131 K. sayılı kararı maddi hataya müstenit olduğundan oy birliği ile kaldırılmasına karar verilerek, Dairemizin 24.11.2016 tarih ve 2016/19051 E. - 2016/24189 K. sayılı kararının karar düzeltme incelemesine geçildi:

Karar düzeltme dilekçesi içeriğine göre, düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK'nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK'nun 366. ve HUMK'nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınmasına, 65,40 TL karar düzeltme harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın karar düzeltme isteyenden tahsiline, 11/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/725, Karar No: 2023/3411, Tarih: 20.06.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/725 E.  ,  2023/3411 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2487 E., 2022/3421 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm

kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/74 E., 2021/445 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerini kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraflarca temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, davalı kadın vekiline 19.11.2022 tarihinde tebliğ edildiği; temyiz dilekçesinin ise 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen iki haftalık temyiz süresi geçirildikten sonra 24.01.2023 tarihinde verildiği anlaşılmakla; davalı kadın vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacı erkek vekilin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; davalının birlik görevlerini yerine getirmediğini, ilgisiz olduğu, aşağıladığını, ailesine saygı ve sevgi göstermediğini, müvekkilinin polis memuru olarak görev yapmakta iken açığa alındığını, ertesi gün davalı tarafın ailesinin yanına ...'a gittiğini, müvekkilinin davalıyı arayarak ne zaman geleceğini sorduğunda davalının " ben dönmek için gitmedim sen hala bunu anlamadın mı " diyerek cevap verdiğini, evlilik birliğini kurtarmaya yanaşmadığını, davalının ve ailesinin hakaretler ve tehdit içerikli sözler sarfettiğini belirterek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı kadın cevap dilekçesi ile; dava dilekçesindeki iddiaların asılsız olduğunu, 08.07.2017 tarihinde babasının eşinin ailesinin yanına gelerek hepsinin rızasını alarak kendisini tatil için ...'a götürdüğünü, davacı ve annesinin sürekli düğünde takılan takıları istediklerini, davacının sürekli annesinin sözünü dinlediğini, davacı açığa alındıktan sonra ...'dan ...'a gidecekleri dönemde eşinin annesinin ortak konuttan ayrılırken eşini dolduruşa getirerek evin anahtarını kız kardeşine vermesini istediğini ancak kendisinin anahtarı vermediğini, bu sebeple tartıştıklarını, hakaretlere, tehditlere kadar vardığını, daha sonra erkek ve ailesinin ...'daki ortak konuta çilingir ile girdiklerini ve yaklaşık bir ay boyunca evde kaldıklarını, davacının annesinin kendisini arayarak evi boşaltacağını ve boşanma davası açmasını söylediğini, evin boşaltılmış olduğunu gördüğünü belirterek tarafların boşanmalarına, lehine aylık 1.000 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, lehine 50.000 TL manevî ve 10.000 TL maddî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı kadının davacının annesine telefonda hakaret ve tehdit içeren söylemlerde bulunduğu yine telefonda davacının annesine ...'a dönmemek üzere gittiğini söylediği, davalı kadının ailesinin davacıyı tehdit ettiği, davalı kadının bu duruma bir müdahalesinin bulunmadığı, Davacı erkeğin ihraç edilip işsiz kaldığı, davacının annesi olan tanığın davacının borçları olduğundan evi boşaltmaya mecbur kaldıklarını beyan ettiği, hayatın olağan akışı içinde davalı kadının da ev hanımı olduğu düşünüldüğünde hiç bir geliri olmayan bir ailenin borçlarıyla ...'da yaşamak konusunda hiç bir tutarlı ve yeterli gerekçe sunmaksızın diretmesinin kabul edilemeyeceği, evin boşaltılması kararının bu haliyle makul olduğu, davalı kadının tam kusurlu olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, kadının maddî manevî tazminat talepleri ile yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemece kusur belirlemesinin hatalı yapıldığını, evlilik birliğinin erkeğin kusurlu davranışları ile sarsıldığını, buna bağlı olarak nafaka ve tazminat isteklerinin reddinin de hatalı olduğu gerekçeleri ile kusur belirlemesi, nafaka ve tazminat isteklerinin reddi yönlerden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç