muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1245, Karar No: 2013/6836, Tarih: 18.06.2013

Davacı ... Yönetimi, çekişmeli 211 ada 50, 65 ve 72 numaralı parsellerin orman sayılan yerlerden olduğu; davacı ... ise, taşınmazların mürisleri olan

...dan intikal ettiği ve mirasçılar arasında usûlüne uygun şekilde taksim sözleşmesi yapılmadığı, tüm parsellerde ¼ hissesi bulunduğu iddiası ile dava açmıştır.

Mahkemece Orman Yönetiminin davasının kabulü ile 211 ada 50, 65 ve 72 numaralı parsellerin orman vasfı ile Hazine adına, gerçek kişinin davasının kısmen kabulüne, davacı ..., 217 ada 69 ve 220 ada 3 numaralı parsellere yönelik davasından feragat ettiğinden davanın feragat nedeniyle reddine, bu parsellerin tespit gibi tesciline, 217 ada 2, 219 ada 4, 5, 38, 39, 41 ve 42 numaralı parseller ile 226 ada 18 numaralı parselin tespit gibi tesciline, 220 ada 16 numaralı parselin ½ şer hisseli olarak ... ve ... adına tapuya tesciline, üzerindeki evin 2/4 hissesinin ...’e ¼'er hissesinin ... ve ...’e ait olduğunun beyanlar hanesine şerh verilmesine, 220 ada 15, 219 ada 3, 13 ve 40, 226 ada 19 numaralı parsellerin ¾ hissesinin....; ¼ hissesinin ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 09/09/2009 gün 2008/7296 - 12937 sayılı kararı ile: 1- İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli 211 ada 50,65 ve 72 numaralı parsellerin, uzman orman bilirkişi tarafından resmî belgelere dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacının bu parsellere yönelik temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

2) Davacının 220 ada 3 ve 217 ada 69 numaralı parsellere ilişkin davasından 1.10.2004 tarihli celsede feragat ettiği anlaşıldığından bu parsellere yönelik temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

2) Davacının 220 ada 3 ve 217 ada 69 numaralı parsellere ilişkin davasından 1.10.2004 tarihli celsede feragat ettiği anlaşıldığından bu parsellere yönelik temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

3) Dava konusu taşınmazların tarafların ortak miras bırakanı olan ve 1981 yılında ölen ... 'a ait olduğu konusunda taraflar arasında çekişme bulunmamaktadır. ...’ın ölümünden sonra tüm mirasçıların katılımı ile geçerli bir paylaşım yapılmadığı anlaşılmaktadır ve bu konu, mahkemenin de kabulündedir. Mahkemece, geçerli bir paylaşım yapılmadığı kabul edildiği halde, muris Ali Osman'ın sağlığında bir kısım parselleri mirasçılar arasında paylaştırdığı gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş ise de, mahkemenin bu kabulü dosya kapsamına uygun değildir. Bir kısım mirasçıya verildiği bildirilen 211 ada 50, 65 ve 72 numaralı parseller orman olarak hazine adına tescil edilmiştir. Bir paylaşım olduğu kabul edilse bile, bir kısım taşınmazların orman olması nedeni ile paylaşım bozulmuştur. Murisin sağlığında tüm mirasını paylaştırdığı da tam olarak kanıtlanamamıştır. Hal böyle olunca, davacının feragat ettiği 217 ada 69 ve 220 ada 3 numaralı parseller ile 219 ada 42 numaralı parselin ...'ya ait olduğu anlaşılan 4/8 payı dışındaki kalan payı ile çekişmeli 217 ada 2, 220 ada 15, 16, 219 ada 3, 4, 5, 13, 38, 39, 40, 41 ve 226 ada 18 ve 19 numaralı parsellerin tamamının ¼ pay oranında ....çocukları...., ... ve ... adlarına tesciline karar verilmesi gereğine değinelerek bozulmuştur.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davacı ...'in açmış olduğu davanın kısmen kabulüne, 219 ada 42 parsel numaralı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile aynı nitelik ve yüzölçümü ile 32 hisse kabul edilerek, 16 hissesinin ... adına, 4 hissesinin ... adına, 4 hissesinin ...oğlu, 1938 doğumlu ... adına, 4 hissesinin .... adına, 1 hissesinin ... adına, 1 hissesinin .... (...) adına, 1 hissesinin ... adına,1 hissesinin ...adına tapuya kayıt ve tesciline, 226 ada 18 ve 19, 217 ada 2, 220 ada 15 ve 16, 219 ada 3, 4, 5, 13, 38, 39, 40 ve 41 parsel numaralı taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile aynı nitelik ve yüzölçümü ile 16 hisse kabul edilerek, 4 hissesinin ... adına, 4 hissesinin ... adına, 4 hissesinin ... adına, 1 hissesinin ... adına, 1 hissesinin ..... adına, 1 hissesinin ... adına, 1 hissesinin ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm Davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, mahkemece, davanın kısmen kabulü yolunda kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, mahkemece, Orman Yönetiminin bozmadan önce yargılama gideri olarak yatırmış olduğu 215.-TL'nin, davacının yatırmış olduğu masraf olarak değerlendirilerek davalılardan tahsili yoluna gidilmiş olması doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu nedenle; hüküm fıkrasının 5. bendinde tebligat masrafı kelimesinden sonra gelen "604.-TL keşif, 50.-TL bilirkişi ve 79.5.-TL temyiz masrafı toplamından oluşan 779,66" cümlesinin çıkarılarak yerine "429.-TL keşif ve 79.5.-TL temyiz masrafı toplamından oluşan 564,66" cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.’nun 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 18/06/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4199, Karar No: 2020/620, Tarih: 19.02.2020

**1. Ceza Dairesi         2019/4199 E.  ,  2020/620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama sonucu ölüme neden olma, kasten yaralama

HÜKÜM : 1- Maktul ...'a yönelik ölüme sebebiyet verecek şekilde kasten yaralama eyleminden; TCK'nin 87/4, 29, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri gereğince 7 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası,

2- Katılan ...'e yönelik kasten yaralama eyleminden; TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 29, 62/1,

53/1-2-3, 63. maddeleri gereğince 3 yıl 4 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında katılan ...'e karşı nitelikli kasten yaralama suçundan kurulan hüküm CMK’nin 286/2-a maddesi uyarınca kesin nitelikte ise de, Cumhuriyet savcısının temyizinin suç vasfına yönelik olduğu görülmekle,

Sanık ... hakkında maktul ...'i kasten yaralama sonucu ölüme neden olma, katılan ...'e karşı nitelikli yaralama suçlarından mahkumiyetine dair hükme ilişkin olarak Cumhuriyet savcısının ve katılan ... vekilinin temyiz istemlerine yönelik yapılan incelemede;

Katılan ... vekilinin takdiri indirim maddesinin uygulanmasına yönelen yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının REDDİNE,

Ancak;

1- Oluşa ve dosya kapsamına göre; olay günü müzik festivali alanına eğlenmek amacıyla giden mağdur ...'ın, önceden tanımadığı sanık ... ile omuz omuza çarpıştıkları, bunun üzerine ...'ın, yoluna devam etmeye çalışan sanık ...'ın arkasından yaklaşarak ensesine bir tane tokat attığı, sonrasında sanık ...'ın yüzünü döndüğü ve tarafların birbirlerine yumruk atarak kavga etmeye başladıkları, ...'ın sanık ...'ın elinden kurtulmak için yakınında bulunan arkadaşı ...'ya seslenerek "... abi tüfeği getir" şeklinde bağırmaya başladığı, bunun üzerine mağdur ...'nın kavganın yaşandığı yere koşarak sanık ...'a saldırdığı, sanık ...'ın ...'yı sternum alt bölgesinden ve bel ve kalça bölgelerinden bıçakla basit tıbbi müdahale ile giderilecek biçimde yaraladığı, tesadüfen orada bulunan ve ...'nın arkadaşları olan mağdur ... ve maktul ...'in de kavgaya müdahale etmek amacıyla sanık ...'ın üzerine doğru gelir gelmez sanık tarafından maktul ...'in göğsünden, katılan ...'in karın bölgesinden hayati tehlike geçirecek ve karaciğerinde kesi oluşacak şekilde bıçaklandıkları anlaşılan olayda;

a) Mağdur ... ve tanık ...'nin beyanlarına göre, sanık ...'ın suçta kullandığı bıçağı cebinden çıkardığının anlaşıldığı, sanığın bıçağı kendisine saldıran kişilerden aldığına dair savunmasına itibar edilemeyeceği, yine sanığın doğrudan hedef alarak maktulü göğsünden bıçakladığının mağdur ..., tanık ... ve tanık ... anlatımları ile sabit olduğu, mağdurlar ... ve ...'nın da hayati bölgelerini hedef almak suretiyle bıçağı sapladığının mağdurların beyanlarından anlaşılması karşısında, Mahkemenin gerekçesinde dayandığı şekilde "sanığın hedef almadan bıçağı salladığı" yönündeki suçtan kurtulmaya yönelik savunmasına itibar edilmesinin mümkün olmadığı, sanığın eylemine kendiliğinden değil, maktul ve mağdurların yere düştüğünü görmesi sonucunda son vererek olay yerinden kaçtığı, bu nedenle sanığın maktule yönelik eyleminin TCK'nin 81. maddesinde düzenlenen "kasten öldürme" suçunu, katılan ...'e yönelik eyleminin ise kastın bölünmezliği ilkesi uyarınca TCK'nin 81, 35. maddeleri uyarınca öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suçun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde hükümler kurulması,

b) Maktul ve katılan ...'ten kaynaklanan ve sanığa yönelen haksız tahrik teşkil eden davranışların ulaştığı boyut nazara alındığında TCK’nin 29. maddesinin uygulanması sırasında, cezadan asgari oranda indirim uygulanmasının yeterli olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde 1/3 oranında indirim tatbik edilmesi suretiyle eksik cezalara hükmolunması,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, bozmanın niteliği de gözetilerek CMK'nin304/2. maddesi uyarınca dosyanın takdiren Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, bozma nedenine ve temyiz incelemesi haricinde tutuklulukta geçen süreye göre sanık ...'ın tahliye talebinin REDDİNE, 19.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33629, Karar No: 2016/1451, Tarih: 01.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/33629 E.  ,  2016/1451 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26.maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3.maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2015 tarihli ve 2014/903 esas, 2015/210 sayılı kararını müteakip. Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 17/03/2015 tarihli ve 2015/335-230 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 21. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 01/06/2015 tarihli ve 2015/599 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20/10/2015 gün ve 344594 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu’nun 26.maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar. (2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar. (3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir. (4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci Maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1,2 ve 3. maddelerinde “(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir. (2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile Çocuk Ağır Ceza mahkemelerine devredilmez. (3) Çocuk Mahkemeleri ile Çocuk Ağır Ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.",

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeler Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... (4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeler Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... (4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar - Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1- 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun geçici 1. maddesinin 3. fıkrasında, çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, genel mahkemelerin kovuşturma görevinin, çocuk mahkemeleri kurulup göreve başlayıncaya kadar süreceği öngörülmüş olup, aynı Kanun'un geçici 2. maddesinde yer alan derdest davaların devredilemeyeceğine dair hüküm, Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar yönünden geçerli olup, inceleme konusu görev uyuşmazlığı ile ilgisi bulunmadığından, Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması gerekirken, Küçükçekmece 21. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görülmekle, BAKIRKÖY 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 01/06/2015 gün ve 2015/599 D.İş sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı maddenin 4. fıkra (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin merciince yerine getirilmesine, 01.02.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14533, Karar No: 2014/909, Tarih: 20.01.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/14533 E.  ,  2014/909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Isparta Aile Mahkemesi

TARİHİ :01.10.2012

NUMARASI :Esas no:2012/247 Karar no:2012/898

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından reddedilen tedbir nafakasının artırılması davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, Hukuk Muhakemeleri Kanununun yürürlüğe girmesinden sonra 22.03.2012 tarihinde ikame edilmiş, davacı dava dilekçesinde tanık deliline dayanmış ancak isim ve adreslerini bildirmemiş, ön inceleme duruşmasından önce 20.04.2012 tarihinde tanıkların isim ve adreslerini gösteren tanık listesi ibraz etmiştir. Mahkemece, davacının dava dilekçesinde tanıkların belirtilmemesi gerekçesiyle tanıkların dinlenmesine ilişkin talebi reddedilmiş, davalı tanıkları dinlenmiş ve davacının ayrı yaşamakta haklılığı ispat edilemediği gerekçesiyle davası reddedilmiştir.

Delil, tarafların üzerinde anlaşamadıkları ve uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek çekişmeli vakıalar için gösterilir (HMK.m. 187/1). Tahkikat, ön incelemede saptanan çekişmeli hususlar üzerinden yürütüleceğine (HMK.m. 140/3) göre, bu tespit yapılmadan tarafların herhangi bir delile dayanmaları ve dayandıkları delilleri sunmaları beklenemez.

Bu açıklamalar çerçevesinde taraflar ön inceleme aşamasından önce delil göstermişlerse bu deliller çekişmeli hususlar çerçevesinde toplanmalı, daha önce delil gösterilmemişse taraflara delil göstermeleri için süre verilmeli ve bu deliller toplandıktan sonra karar verilmelidir. Davacı ön inceleme duruşmasından önce tanık listesini ibraz etmiştir.

O halde mahkemece,davacı tanıkları da dinlenilerek tüm deliller birlikte değerlendirilip sonuca ulaşılması gerekirken eksik inceleme sonucu hüküm tesisi doğru görülmemiş ve bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.01.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2016/11823, Karar No: 2016/11701, Tarih: 14.06.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/11823 E.  ,  2016/11701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Torunla Kişisel İlişki Kurulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacılar tarafından yargılama gideri ve vekalet ücreti yönünden; davalı baba tarafından ise katılma yolu ile tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava torunla kişisel ilişki kurulmasına ilişkindir. Mahkemece, 18.05.2015 tarihli kararla " davanın kabulü ile davacılar ile torunları.... arasında aynı yerde yaşamaları durumunda her ayın 1. ve 3. hatta sonu Cumartesi günü saat 10:00 ile Pazar günü 17:00 arasında, dini bayramların 2. günü saat 10:00 ile 3. günü saat 17:00 arasında, farklı yerde yaşamaları durumunda ise her yıl yarıyıl tatilinin ilk haftasında bir hafta süre ile ve her yıl yaz tatilinde 1-31 Temmuz tarihleri arasında 1 ay süreyle ve bu sürelerin başlangıç ve sonu itibari ile aynı saatler arasında" kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş, hükmün davalı baba tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 06.10.2015 tarih 2015/17651 esas -2015/17535 karar sayılı ilamı ile " taraflar farklı şehirlerde oturuyor olsalar dahi gelişen ulaşım şartları ve kolaylığı nazara alındığında kişisel ilişki düzenlenirken aynı yer farklı yer ayrımına gidilmesinin doğru olmadığı, düzenlenen kişisel ilişkinin süresinin babanın velayet hakkını gereği gibi kullanmasını engeller nitelikte uzun süreli olduğu ve infazda tereddüt yaratmayacak şekilde kişisel ilişki kurulması gerektiği" gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma ilamına uyulmasına rağmen " davacılar ile torunları Ömürhan arasında her ayın 1. ve 3. hafta sonu Cumartesi günü saat 10:00 ile Pazar günü 17:00 arasında, dini bayramların 2. günü saat 10:00 ile 3, günü saat 17:00 arasında ve her yıl yarıyıl tatilinde 2. haftası olmak üzere 1 hafta ve her yıl yaz tatilinde 1 - 15 Temmuz tarihleri arasında 15 gün süreyle ve aynı saatler arasında" kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

Olağanüstü haller mevcutsa, çocuğun menfaatine uygun düştüğü ölçüde, çocuk ile kişisel ilişki kurulmasını isteme hakkı diğer kişilere ve özellikle hısımlarına da tanınabilir (TMK m. 325/1). Kişisel ilişkinin düzenlenmesinde, çocuğun özellikle, sağlık, eğitim ve ahlak bakımından yararları esas tutulur (TMK m. 182/2). Anne öldüğüne göre, büyükbaba ve anneanne torunları ile kişisel ilişki kurulmasını istemekte haklıdırlar. Kişisel ilişki tesis edildiğinde çocuğun huzurunun tehlikeye gireceği ve davacıların bu hakkı amacına aykırı kullanacaklarına dair dosyada delil de yoktur. Bu sebeple davacılar ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulması isabetli ise de; kişisel ilişki çocuğun menfaatine uygun şekilde düzenlenmelidir.

Dairemizin 06.10.2015 tarih 2015/17651 esas -2015/17535 karar sayılı bozma ilamında daha önce kurulan kişisel ilişkinin uzun olduğu ve infaza elverişli hüküm kurulması gerektiği belirtilmiş, mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş ise de; bozma kararının gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Çocuk 2007 doğumlu olup, ilköğretim çağındadır. Davacılar ile torunları arasında kurulan kişisel ilişki, küçüğün yaşı itibarıyla bedeni ve fikri gelişimini olumsuz yönde etkileyebileceği gibi, davalı babanın velayet görevini gereği gibi yerine getirmesine de engel olacaktır. Ayrıca, annenin yerine büyükbaba ve anneannenin ikame edilerek, anneye uygun olabilecek genişlikte bir kişisel ilişki düzenlemesi; Türk Medeni Kanununun 325. maddesinin düzenlenme amacına da aykırıdır. Mahkemece okul yarıyıl tatilinde kişisel ilişkinin başlangıç ve sona erme günlerinin kararda belirtilmemesi de hükmün infazında tereddüt oluşturur. O halde, daha kısa sürelerle ve infaza elverişli kişisel ilişki tesisi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacıların temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 14.06.2016 (Salı)