muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/16395, Karar No: 2025/2804, Tarih: 04.02.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/16395 E.  ,  2025/2804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1129 E., 2020/769 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Zonguldak 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/230 E., 2019/6 K.

SUÇLAR : Silahlı terör örgütüne üye olma, Türkiye Cumhuriyeti hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme, Türkiye Büyük Millet Meclisini ortadan kaldırmaya teşebbüs, anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme

HÜKÜMLER:1.Terörizmin finansmanının önlenmesi hakkında kanuna muhalefet suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik istinaf başvurularının reddi,

2.Türkiye Cumhuriyeti hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme, türkiye büyük millet meclisini ortadan kaldırmaya teşebbüs, anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme suçlarından ayrı ayrı beraat kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi,

3.Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan; TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, düzeltilerek onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

1-Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı vekilinin "Türkiye Cumhuriyeti hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme" suçundan, Türkiye Cumhuriyeti ... vekilinin “Türkiye Büyük Millet Meclisini ortadan kaldırmaya teşebbüs etme" suçuundan kurulan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Yüklenen suçların niteliği itibariyle suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve bu nedenle de davaya katılma hakkı bulunmayan Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı ve Türkiye Cumhuriyeti ... vekillerinin temyiz istemlerinin CMK'nın 298/1 maddesi gereğince ayrı ayrı REDDİNE,

2- Türkiye Cumhuriyeti ... vekilinin "Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme ve Türkiye Cumhuriyeti hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme " suçları yönünden; Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı vekilinin "anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme ve Türkiye Büyük Millet Meclisini ortadan kaldırmaya teşebbüs etme" suçlarından kurulan beraat kararına yönelik temyiz itirazlarının, sanık ve müdafiinin "silahlı terör örgütüne üye olma" suçundan kurulan mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A.Türkiye Cumhuriyeti ... vekilinin "Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme ve Türkiye Cumhuriyeti hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme " suçları yönünden; Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı vekilinin "anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme ve Türkiye Büyük Millet Meclisini ortadan kaldırmaya teşebbüs etme" suçlarından kurulan beraat kararına yönelik temyiz itirazlarına yönelik;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığına dair gerekçenin karar yerinde dosya kapsamına uygun ve denetime elverişli biçimde gösterildiği anlaşılmakla; Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı vekili ile Türkiye Cumhuriyeti ... vekilinin temyiz isteminde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle beraate ilişkin hükümlerin ayrı ayrı ONANMASINA,

b.Sanık ve müdafiinin "silahlı terör örgütüne üye olma" suçundan kurulan mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarına yönelik;

Yargılama sürecindeki usûli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Zonguldak 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9069, Karar No: 2014/24469, Tarih: 20.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/9069 E.  ,  2014/24469 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mardin 2. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 23.01.2014

No : 2013/201-2014/28

Dava, vergi borçlanmasının geçerli olduğunun tespiti, 4527 gün hizmetin sigortalılık süresine eklenmesi gerektiğinin tespiti ve Bağ-Kur sigortalılık başlangıcının 07.03.1988 tarihi olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik .. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı tarafından 31.12.2002 tarihinde Kuruma intikal ettirilen giriş bildirgesine göre davalı Kurumca sigortalılık, 04.10.2000 tarihi itibariyle tescil edilmiş ve davacı 31.12.2002 tarihinde davacı Kuruma başvurarak 619 sayılı Kanun Hükmündeki Kararnamenin Geçici 1. maddesi hükmünden yararlanmak ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki hizmetlerini borçlanmak istediğini bildirmiş, Kurum tarafından 07.03.1988-04.10.2000 tarihleri arasında 4527 gün borçlandırılmıştır. Davacı, Kurumca hesaplanan ve bildirilen 6.106.000.000 TL’nin tamamını ödediğini, davalı Kurum ise 5.501.000.000 TL’sini ödediğini savunmaktadır.

1479 sayılı Kanun, zorunlu sigortalılık için “esnaf ve sanatkarlar ve diğer bağımsız çalışanlara” Kanunda yazılı sosyal güvenlik hükümlerini uygulama amacı taşımakta olup 26. madde ile sigortalı olma hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemeyeceği ve kaçınılamayacağını, bu Kanuna göre sigortalı sayılanların üç ay içinde Kuruma başvurarak kayıt ve tescil yaptırmalarının zorunlu olduğunu, aksi durumda Kurum tarafından re’sen tescil işleminin yapılacağını hükme bağlamıştır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicil kaydı veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun ile 1479 sayılı Kanunun 24. maddesi değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile 1479 sayılı Kanunun 24. maddesi değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun ile de 1479 sayılı Kanunun 24. maddesi tekrar değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalığı için vergi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının birlikte bulunması yeterli görülmüştür.

619 sayılı Kanun Hükmündeki Kararnamenin geçici 1.maddesi hükmüne göre “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanun Hükmündeki Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerin bu Kanun Hükmündeki Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren başlar. Ancak , 1479 sayılı Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olmak kaydıyla 20.04.1982 tarihinden itibaren bu Kanun Hükmündeki Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar vergi dairelerine kayıtlı olarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalıştıklarını belgeleyen

sigortalıların, vergiye kayıtlı bulunduğu süreler, bu süreye ilişkin primleri, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağı prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.” denilmekte olup, 04.10.2000 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de Anayasa Mahkemesi’nin 08.08.2001 tarihinde yürürlüğe giren 26.10.2000 günlü kararı uyarınca 619 sayılı Kanun Hükmündeki Kararname tüm hükümleri ile iptal edilmiştir. Bu iptal kararından sonra kanun koyucu 4956 sayılı Kanun ile benzer bir düzenleme yapmış ve yürürlülük tarihi olarak 02.08.2003 tarihini öngörmüştür.

Davaya konu somut olay açısından, davacının başvuru tarihi itibariyle 619 sayılı Kanun Hükmündeki Kararnamenin geçici 1. maddesi Anayasa Mahkemesi’nin 08.08.2001 tarihinde yürürlüğe giren kararı ile iptal edilmiş, benzer düzenlemeyi öngören 4956 sayılı Kanun ile değişik 1479 sayılı Kanunun Geçici 18. madde hükmü ise 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, davacının borçlanma talep tarihi itibariyle her iki hükmün de uygulama olanağı yoktur. Bu durumda o dönem için yürürlükte bulunan kanun hükümlerine göre sigortalılık şartları değerlendirilmelidir.

22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile 1479 sayılı Kanunda yapılan değişiklikte; “gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar, Esnaf ve Sanatkarlar Siciline kayıtlı bulunanlar veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıtlı bulunanlardan” gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyetin başlangıç tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlar ile vergi kaydı bulunmayanlar da Esnaf ve Sanatkarlar Siciline veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna kayıt oldukları tarihten itibaren kendiliğinden sigortalı sayılmışlardır. Bu halde davacının zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı kendi nam ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmiş olması ön koşulu dikkate alınarak vergi mükellefiyetinin oluşturulduğu tarihten başlatılmalıdır.

Yine, dava konusu somut olayda; davacının, Bağ-Kur'a giriş bildirgesinin Kuruma 31.12.2002 tarihinde intikal ettiği, nakliye işinden vergi kaydının 07.03.1988 tarihinden itibaren başlayıp devam ettiği görülmektedir. Davacının borçlandığı ve giriş bildirgesinin Kuruma intikal ettiği tarihte 619 sayılı Kanun Hükmündeki Kararname iptal edilmiş, 4956 sayılı Kanun ile değişik 1479 sayılı Kanunun Geçici 18. madde hükmü ise henüz yürürlüğe girmemiştir. Davacının sigortalılığının 3165 sayılı Yasa ile değişik 1479 sayılı Yasanın 24. Maddesine göre değerlendirilmeli, sigortalılığın tespiti için geçerli bir borçlanmasının şart olmadığı ve ödenmeyen tutarların gecikme zammı ile Kurumca her zaman tahsilinin mümkün olduğunu göz önünde tutulmalı ve sonucuna göre dava konusu istem hakkında karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O NUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 20.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1901, Karar No: 2016/2652, Tarih: 10.03.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/1901 E.  ,  2016/2652 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla ... 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/03/2015 tarihli ve 2013/577 esas, 2015/191 sayılı kararını müteakip, ... 2. Çocuk Mahkemesinin 16/04/2015 tarihli ve 2015/123 esas, 2015/72 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 21/04/2015 tarihli ve 2015/314 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden ... 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 10/12/2015 gün ve 94660652-105-34-12528-2015-E.26215/82023 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 21/04/2015 tarihli ve 2015/314 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 10/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2720, Karar No: 2016/4858, Tarih: 21.06.2016

**6. Hukuk Dairesi         2016/2720 E.  ,  2016/4858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davacı ve davalı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davalı vekili Av. ... ve davacı vekili Av. ... geldiler. Hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, eski hale getirme, hor kullanma ve taşınmazdaki eşyalar bedelinin tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; Taraflar arasında düzenlenen 06.07.2011 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile aylık 5.000 TL karşılığında lüks eşyalarla donatılmış meskenin davalıya kiralandığını, davalının 26.10.2011 tanzim tarihli ihtarname ile taşınmazı 1 ay içinde tahliye edeceğini belirterek, taşınmazın anahtarlarını site görevlisine teslim ederek tahliye ettiğini tahliye sonunda yaptırılan tespite göre kötü kullanım, eski hale getirme ve taşınmazda bulunan eşyaların taşınmazdan götürülmesinden kaynaklanan zararın 258.915 TL olarak tespit edildiğini belirterek, fazlaya dair haklarını saklı tutarak 50.000 TL bedelin faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; taşınmaza 27.200 TL tutarında faydalı masraflar yaptığını, taşınmazda bulunan eşyalar eski olduğu için davacının da onayı ile eşyaları dağıttığı, bir kısım eşyaları teslim etmeye hazır olduğunu ve tespit raporunda belirlenen bedellerin fahiş olduğunu ve kendilerine teslim edilmeyen eşyalarında sadece davacı beyanına göre bedellerinin hesap edildiğini bildirerek davanın reddini istemiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile hor kullanma ve teslim edilmeyen eşyalar bedeli 125.446,60 TL nin tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davacı ve davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Tarafların bilirkişi raporuna karşı temyiz itirazlarına gelince;

Hükme esas alınan 06.07.2011 başlangıç tarihli kira sözleşmesi hususunda, taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmeye göre, kiralanan konut olarak, sağlam ve eşyalı olarak kiralanmıştır. Sözleşmede; kiralanan şey ile birlikte teslim olunan demirbaş eşyaların, Davlumbaz, ankastre ocak, ankastre bulaşık makinası, ankastre fırın, ankastre mikro dalga fırın, kombi ve mobilyalar..” şeklinde belirtildiği, özel şartlar 5. maddesinde; “...Kiracı kiraladığı şeyi ne halde buldu ise kiraya verene o halde ve adete göre teslim etmeye

mecburdur. Kiralanan gayrimenkul içinde bulunan demirbaş eşya ve edevatı dahi kontrat müddetinin hitamında tamamen iade ile mükelleftir. Gerek bu eşya ve gerek kiralanan şeyin/teferruatı ve mütemmim cüzleri zayi edilir veya mutat üzere kullanmaktan mütevellit noksandan ziyade kıymetlerine noksan arız olursa kiracı bunları kıymetleriyle tazmine ve kiraya veren istediği taktirde eski haline getirmeye mecburdur.”, 4. maddesinde; “..Kiraya konu mesken, bütün müştemilatı ile boş, sağlam, çalışır vaziyette teslim edilmiştir. Kiracı ev sahibine haber vermeden herhangi bir değişiklik yaptıramaz. Meskeni teslim edeceği zamanda teslim aldığı gibi teslim edecektir." şartları vardır. Tarafların özgür iradeleriyle sözleşmeye konulan bu şartlar geçerli olup, tarafları bağlar.

Hükme esas alınan davacı kiralayan tarafından yaptırılan tespit sonucu hazırlanan 30.01.2012 tarihli tespit raporu ve bu tespit raporu esas alınarak yargılama sırasında mahkemece aldırılan 18.11.2013 ve 21.04.2014 tarihli bilirkişi raporları hükme esas almaya ve yargıtay denetimine elverişli değildir. Tespit raporu inşaat mühendisi, kadastro bilirkişileri ve diğer raporlar da inşaat mühendisi, mali müşavir ve hukukçu bilirkişiler tarafından düzenlenmiş olup, bu kişilerin uyuşmazlık konusu eşyalar hakkında nasıl bir uzmanlıkları olduğu da belirtilmemiştir. Bu nedenle, mahkemece öncelikle, konusunda uzman bilirkişilerden yeniden rapor aldırılmalı, kiralanandaki eşyaların vasıfları, model, marka vs. gibi özellikleri tespit edilmeli, tespit edilen eşya ve malzemelerin yıpranma payları düşülerek ayrıntılı bir şekilde, yargıtay denetimine elverişli kalem kalem birim fiyatları belirlenip hasıl olacak sonuca göre eşya bedelinin tespiti gerekirken yazılı şekilde, mobilya, ev eşyası ve beyaz eşya konusunda uzman olmayan bilirkişilerce düzenlenen, eksik ve yetersiz tespit ve bilirkişi raporları esas alınarak hüküm verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının ve davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 Sayılı HMK'ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3. madde hükmü gözetilerek HUMK. nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davacı yararına takdir olunan 1.350 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, keza Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir olunan 1.350 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 21.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.