muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/18726, Karar No: 2024/10367, Tarih: 25.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/18726 E.  ,  2024/10367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 18.05.2018 tarihli ve 2018/778 Esas, 2018/981 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

1-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 294/1. maddesinde yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Kanun'un 295. maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanığın yokluğunda verilip 12.07.2018 tarihinde tebliğ edilen karara yönelik, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde 19.07.2018 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu, ancak 5271 sayılı Kanun’un 295/1. maddesinde öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşılmış ise de; kararın kanun yolu bildiriminde ya da sanığa yapılan tebliğ esnasında temyiz süresinin bitmesinden itibaren 7 gün içinde temyiz sebeplerini bildirmesi gerektiğine dair ihtaratın yer almadığı, 18.07.2023 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan, 08.03.2023 tarihli ve 2019/42687 sayı ile verilen Anayasa Mahkemesinin “gerekçeli kararın tebliğinden itibaren temyiz gerekçelerini ihtiva eden ek dilekçenin verilmesi için 7 günlük süre yönünden ihtar yapılmamasının Anayasa’nın 36.maddesinde güvence altına alınan adil yargılama hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlâl edildiğine” ilişkin kararı gözetilerek hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa aynı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca tebliğ tarihinden itibaren 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligat yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesinin ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğnamenin düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla,

2- 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres esas alınarak. Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkânsızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, katılanın yokluğunda verilen hükmün katılana tebliğ edilmediğinin anlaşılması karşısında; gerekçeli kararın katılana usûlüne uygun olarak (Öncelikle katılanın son bilinen adresine MERNİS şerhi yazılmaksızın tebliğ yapılması, bu adrese tebligat yapılamaması hâlinde güncel MERNİS adresine MERNİS şerhi yazılarak tebliğ yapılmak suretiyle) tebliğiyle, tebligat belgesi ile birlikte verilmesi hâlinde temyiz dilekçesi de eklenerek ve ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla,

Dosyanın incelenmeksizin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 25.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2036, Karar No: 2020/3120, Tarih: 12.03.2020

**14. Hukuk Dairesi         2019/2036 E.  ,  2020/3120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun “Aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçiye tebligat” başlıklı 16. maddesinde, “Kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğ kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır” hükmü yer almaktadır.

Tebligat Kanununun 21. maddesine göre de; kendisine tebligat yapılacak kimse gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden çekinirse tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine ya da memuruna imza karşılığı teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine bildirir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih tebliğ tarihi sayılır.

Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 30/1 maddesi uyarınca da; tebliğ memurunun muhatabın adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel olan komşu, kapıcı gibi kimselerden veya o yerin muhtar veya ihtiyar kurulu üyelerinden veyahut zabıta amir veya memurlarından soruşturularak, alınan beyanı tebliğ mazbatasına yazıp, altını imzalatması gerekir. Yönetmeliğin 30/1 maddesi hükmünün aynen yerine getirilmesi halinde, tebligat memurunun gerçekten muhatabın adresine gittiği ve adreste bulunmadığı tevsik edilmiş ve tebligatın Tebligat Kanununun 21. maddesinde öngörülen koşullara uyularak yapıldığı kabul edilebilir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

Davalı ...’e tebliğe çıkarılan gerekçeli karara ait tebligatın farklı adreste oturan davalı ...’e tebliğ edildiği anlaşıldığından gerekçeli karara ait tebligat zarfı üzerine gerekli uyarı konularak 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde tebliğinin sağlanması ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi gerekmektedir.

...in mirasını reddeden mirasçılar yönünden mirasın, kendileri sağ değilmiş gibi mirası kabul etmiş hak sahiplerine geçeceği kabul edilerek tanzim edilmiş mirasçıları gösterir yakın tarihli mirasçılık belgesinin de dosyaya ikmali için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 12.03.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5112, Karar No: 2021/17964, Tarih: 07.06.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/5112 E.  ,  2021/17964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı

K A R A R

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkeme tarafından müşteki ...'e duruşma gününü bildirir davetiyenin usule uygun şekilde tebliğ edildiği halde, müştekinin mazeret bildirmeksizin duruşmaya katılmadığı ve katılma talebinde bulunmadığının anlaşılması karşısında, müştekinin davaya katılma ve hükümleri temyiz etme hakkı bulunmadığı gözetilerek, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, müşteki ... vekilinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 07/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/635, Karar No: 2018/3413, Tarih: 11.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/635 E.  ,  2018/3413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Asıl Karar: Beraat

Ek Karar: Temyiz isteminin reddine

Sanık müdafiinin 28.10.2014 günü yüzüne karşı tefhim edilen hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süresinden sonra 13.12.2014 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, vaki temyiz talebinin reddine dair mahkemenin 17.12.2014 tarihli ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle temyiz talebinin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 11.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/612, Karar No: 2024/2329, Tarih: 12.03.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/612 E.  ,  2024/2329 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2228 E., 2022/2316 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

SUÇ TARİHLERİ : 28.02.2022, 25.03.2022

HÜKÜM : Hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I.HUKUKİ SÜREÇ

A. İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.06.2022 tarihli ve 2022/268 Esas, 2022/235 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 43 ve 62 nci maddeleri, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 10 yıl 5 ay hapis ve 20.820,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 21.09.2022 tarihli ve 2022/2228 Esas, 2022/2316 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılık düzeltilerek, hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; delillerin toplanması ve işlemler aşamasında eksiklikler bulunduğuna, eylemlerin doğru nitelendirilmediğine, ispat bakımından yapılan değerlendirmenin yerinde olmadığına, sanığın üzerinde ele geçen madde miktarının kullanım miktarıyla örtüştüğüne ve madde bağımlılığına ilişkin tespit yaptırılmadığına, sanığın cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, somut ve kesin delil bulunmadığına, sanık hakkında şüpheden sanık yararlanır ilkesinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

"Sanık hakkında istihbari bilgi, ihbar, fiziki takip bulunmamış, suçlamaları kabul etmediğini ve kullanıcı olduğunu belirtmişse de, ilk eylemde gece saatlerinde kullanım sınırı üzerinde ve piyasa değeri yüksek uyuşturucu madde ile yakalanmış olması, bu maddelerin bir kutu ve iki ayrı poşet içerisinde satışa arz halinde ele geçirilmiş olması, yine sanığın savunmasında otopark işleticisi olduğunu belirttiği ancak üzerinde mali gücünün üzerinde 7.675,00 TL paranın ele geçirilmiş olması, ikinci eylemde sanığın gece saatlerinde kullanım sınırının üzerinde ve piyasa değeri yüksek uyuşturucu madde ile yakalanmış olması, bu yakalamada üzerinde hassas terazi ile genellikle uyuşturucu satıcılarının ellerindeki uyuşturucu maddelerin güvenliğini sağlamak amacıyla bulundurdukları tabancanın ele geçirilmiş olması, olayların gerçekleşme biçimi, sanığın yakalandığı saatler bir arada değerlendirildiğinde, sanığın inkâra yönelen, günde 5 gram ve üstünde metamfetamin içtiğine dair hayatın olağan akışıyla uyumlu olmayan savunmalarına itibar edilmediği, her iki olayda da bulunan uyuşturucu maddenin kişisel kullanım sınırı üzerinde olduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın cezası daha ağır suçtan kurtulmaya yönelik savunmalarda bulunduğu, üzerinde bulundurduğu uyuşturucu maddeleri ticari amaçla bulundurduğu yönünde tam vicdani kanaate varıldığı" gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkındaki hükmün tekerrüre esas alınan cezanın kesin adli para cezası olması, kesin adli para cezasına ilişkin ilamların 5271 sayılı Kanun'un 272 nci maddesinin 3 üncü fıkrasının (a) bendi uyarınca tekerrüre esas alınmasının mümkün olmaması ve sanığın adli sicil kaydına göre tekerrüre esas başka kaydının da bulunmamasına rağmen, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması eleştirilip, tekerrür uygulaması nedeniyle oluşan hukuka aykırılık düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, delillerin toplanmasına ve değerlendirilmesine ilişkin takdirine, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin uygulanmasına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, husus hükümlerde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, delillerin toplanmasına ve değerlendirilmesine ilişkin takdirine, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin uygulanmasına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, husus hükümlerde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 21.09.2022 tarihli ve 2022/2228 Esas, 2022/2316 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10526, Karar No: 2010/12143, Tarih: 15.04.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/10526 E.  ,  2010/12143 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2006/228251

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/03/2006

NUMARASI : 2006/120 Karar - 2005/105 Esas

SUÇ : Elektrik Hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Sanık A.. B.. hakkında elektrik hırsızlığı suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık R.. Ş.. hakkında Elektrik Hırsızlığı suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa'mn 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesi uyarınca; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 15.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11492, Karar No: 2024/5971, Tarih: 28.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/11492 E.  ,  2024/5971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/3259 Esas, 2022/347 Karar

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorlu 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2013/50 Esas, 2019/152 Karar

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davalı ... yönünden davanın reddine, diğer davalı yönünden ise davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı kazalı vekili ile davalı şirket vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmek ve de duruşma talep edilmekle dosya incelenerek temyiz isteminin süresinde olduğu, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 28.03.2023 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü gelen olmaması üzerine 120 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ile buna dayalı olarak Yargıtay Başkanlar Kurulu tarafından alınan 13.02.2023 tarihli karar gereğince duruşmanın 23.05.2023 Salı gününe talik edilmesine karar verilerek taraflara tekrar çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma yapılmak üzere tayin olunan 23.05.2023 Salı günü için yapılan tebligatlar üzerine duruşmalı temyiz eden davalı ... Tekstil San. Tic. Ltd. Şti. adına gelen olmadı. Davacılar adına Av. ... geldi. Diğer davalı adına gelen olmadı. Gelenin yüzüne karşı duruşmaya başlanarak, hazır olan avukatın beyanı alındıktan sonra duruşmaya son verilerek aynı günde dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar verilmiştir. Dosyanın tekrar Dairemiz’e gönderilmesinden sonra Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili özetle, davalı ... şirketine karşı açtığı asıl dava dosyasında davacı kazalı için 500,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar ... şirketi ve ...’a karşı açtığı birinci birleşen dava dosyasında kazalı için 30.000,00 TL sürekli iş göremezlikten kaynaklanan maddi tazminat, 30.000,00 TL bakıcı giderinden kaynaklanan maddi tazminat, 20.000,00 TL alınacak iki adet protez kol için maddi tazminat, 5.000,00 TL alınacak tekerlekli sandalye için maddi tazminat, 200.000,00 TL manevi tazminat, eş için 30.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... şirketine karşı açtığı ikinci birleşen dava dosyasında 143.041,48 TL sürekli iş göremezlikten kaynaklanan maddi tazminat, 370.945,57 TL bakıcı giderinden kaynaklanan maddi tazminat, 198.660,00 TL protez giderinden kaynaklanan maddi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Tekerlekli sandalye masrafına yönelik talep karar celsesinde tefrik edilmiştir.

II. CEVAP

Davalılar özetle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Davalı ... şirketine karşı açtığı ikinci birleşen dava dosyasında 143.041,48 TL sürekli iş göremezlikten kaynaklanan maddi tazminat, 370.945,57 TL bakıcı giderinden kaynaklanan maddi tazminat, 198.660,00 TL protez giderinden kaynaklanan maddi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Tekerlekli sandalye masrafına yönelik talep karar celsesinde tefrik edilmiştir.

II. CEVAP

Davalılar özetle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle davalılardan ...’ın bağımsız bir işveren olmadığı, davalı şirkette yevmiye usulü çalışan bir işçi olduğu, bu anlamda davacıyı çalıştıranın davalı şirket olduğu, davalı ...'a atfı kabil bir kusur bulunmadığı gerekçesi ile davalı ... yönünden kazalı ve eşinin maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine, davalı şirket yönünden ise; davacının protez kol masrafına ilişkin maddi tazminat talebinin masrafın kurumdan talep edilmesi gerektiğinden bahisle husumet yokluğundan reddine, davalı Universal şirketinden tahsil edilmek üzere davacı lehine 143.041,48 TL sürekli iş göremezlikten kaynaklanan maddi tazminat, 185.472,79 TL

bakıcı gideri, kazalı lehine 100.000,00 TL manevi, eş lehine 30.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili ile davalı şirket vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kazalı vekili istinaf dilekçesinde özetle, müvekkilinin 2004 yılında davalıya ait işyerinde çalışırken elektrik çarpması suretiyle iş kazası geçirdiğini, iş kazasının oluşunda davalının ağır kusuru bulunduğunu, kazadan sonra uzun süre hastanede yanık ve elektrik çarpmasına dayalı diğer hastalıkların tedavisini gören müvekkilinin hastanede ve tüm tedavi sürecinde yalnız bırakıldığını, davalı tarafından sigorta girişi yaptırılmadığından başlangıçta SGK'nın tedavi imkanlarından yararlanmadığı ve davalı işverenin hiç bir desteğini görmediğini, iş kazası geçirdiği tarihte 42 yaşında olan ve % 85 engelli hale gelen müvekkilinin bu kazadan sonra okul çağındaki 3 kızının, eşinin ve kendisinin gecimini sağlamak için oturduğu evi satmak zorunda kaldığını, halen kirada oturduğunu, ilk derece mahkemesince manevi tazminat taleplerinin kısmen kabul edilerek sadece 100.000,00 TL'ye hükmedilmesinin yasanın özüne uygun olmadığını, manevi tazminatın az olduğunu ileri sürülmüştür.

Davalı şirket vekili istinaf dilekçesinde özetle davacı kazalının davalı ...’ın işçisi olduğunu, davada yapılan kusur dağılımının isabetsiz olduğunu, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının ıslah yoluna gitmediğini, yeni bir dava açmayı tercih ettiğini, usulü bir işlem olan ıslahın sağladığı imkanlardan faydalanamayacağını, davacı ... için kabul edilen %85'lik sürekli iş göremezlik/maluliyet oranının yüksek olduğunu, maruz kalınan uzuv kaybı ile bu kayba yönelik yapılan hesaplamanın orantısız olduğunu, davacı ...'in kazadan çok önce emekli olmuş bir astsubay olduğunu, sürekli iş göremezlik hesabı yapılırken bu yönün de dikkate alınması gerektiğini, davacılar lehine kabul edilen manevi tazminat miktarlarının çok fahiş olduğunu ileri sürülmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ilk derece mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde, usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, yerinde görülmeyen istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı şirket vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri