muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2918, Karar No: 2014/22238, Tarih: 15.12.2014

maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere her şeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay' ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (.. Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi- Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenledir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup, doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez ve anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, el atma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi

arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihinin 30.06.2010 tarihinden sonra olması halinde ise, İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; takip konusu ilam karar tarihi 10.05.2012 olup, 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiği ve ilam tarihinde yürürlükte bulunan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6. maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi de bulunmadığından, kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir.

Bu durumda, Mahkemece, 6487 sayılı yasa 21. maddesi ile yeniden düzenlenen 2942 saylı Yasa'nın Geçici 6. maddesinin de 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe girdiği gözetilerek, borçlu aleyhine anılan yasal çerçevede haciz uygulanmasında hukuka aykırı bir yön bulunmadığı nazara alınarak borçlunun üçüncü kişideki alacağı üzerine konulan haczin kaldırılması şikayetinin reddine karar verilmesi yerine yazılı gerekçelerle kabulü ile haciz işleminin kaldırılmasına karar verilmesi doğru değildir.

Bu durumda, Mahkemece, 6487 sayılı yasa 21. maddesi ile yeniden düzenlenen 2942 saylı Yasa'nın Geçici 6. maddesinin de 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe girdiği gözetilerek, borçlu aleyhine anılan yasal çerçevede haciz uygulanmasında hukuka aykırı bir yön bulunmadığı nazara alınarak borçlunun üçüncü kişideki alacağı üzerine konulan haczin kaldırılması şikayetinin reddine karar verilmesi yerine yazılı gerekçelerle kabulü ile haciz işleminin kaldırılmasına karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 15.12.2014 tarihinde oy birliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/31424, Karar No: 2017/15406, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/31424 E.  ,  2017/15406 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17233, Karar No: 2022/9256, Tarih: 13.06.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/17233 E.  ,  2022/9256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

...

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK.nın 293/2. maddesinde yer alan ''Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi gün içinde tebliğ edilir.'' ve 5271 sayılı CMK.nın 295. maddesinde "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, yüzüne karşı verilen hükme ilişkin sanığın kararın tefhiminden sonra, kararı temyiz ettiğini bildirdiği, gerekçeli kararın sanığa tebliğ edildiği, ancak tefhim olunan hükümde 5271 sayılı CMK.nın 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren 7 gün içerisinde verilmesi gerektiğine değinilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de bildirilmediği anlaşıldığından, sanığa temyiz nedenlerini içeren dilekçesini hükmün tebliğden itibaren 7 gün içerisinde vermesi gerektiğine ilişkin ihtar içeren tebligat gönderilmesi ve sanığın sunması halinde ek temyiz dilekçesi de eklenerek incelenmek üzere dosyanın iadesinin sağlanması için Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.06.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1341, Karar No: 2015/1984, Tarih: 23.01.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/1341 E.  ,  2015/1984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Davacı vekil, davalıya ait işyerinde kapsamdışı personel olarak çalışan ve başka kamu kurumuna nakledilen davacının, denge tazminatına ilişkin ek ödemelerin ödenmediğini belirterek, bu alacağın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 16.06.2014 gün ve 2012/ 17592 Esas, 2014/ 19373 Karar sayılı kararı ile görev yönünden bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya karşı direnilmek suretiyle esas yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Direnme kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, görev yönünden verilen direnme kararının yerinde olduğu belirtilmiş, esas yönünden verilen kararın hatalı olduğu belirtilmiştir. Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Dairemizin “Davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde, davalı şirkete davacının ücreti konusunda “artış oranının, kamudaki memur maaş artış oranında” olacağı yönünde yükümlülük getirildiği gibi 406 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davalı şirkete, hak sahibi personeli ... Başkanlığına bildirmesi, bildirim ile beraber personelin nakledileceği kamu kurumunda yararlanacağı parasal haklara esas olmak üzere memur maaş nakil ilmühaberi düzenlenmesi, personelin ilişiğinin kesilmesi gibi işlemler yaptırıldığı görülmektedir. Bu işlemler idare hukuku alanında hukuki sonuçlar doğurduğu ve ilgili personelin nakledilecekleri kurumdaki statülerini, özlük ve parasal haklarını belirlediği, söz konusu işlemlerin kamu personeli hakkında ve idare hukuku alanında tesis edilmiş birer idari işlem niteliğinde oldukları açıktır. İdari işlemlerle ilgili uyuşmazlığın ise adli yargı yerinde değil, idari yargı yerinde çözümlenmesi gerekir. Mahkemece davanın HMK.nun 114/1-b maddesi uyarınca "yargı yolunun caiz olmaması" nedeniyle aynı yasanın 115/2. maddesi uyarınca usulden reddine karar verilmesi gerekir” gerekçesi ile verilen karara karşı yerel mahkemece “…davacının ... teknisyen olarak görev yapmakta iken 4046 sayılı yasanın 22.maddesi gereğince 01/01/2010 tarihinde devlet personellik başkanlığına bildirildiği ve akabinde 02/03/2010 tarihinde emekli olduğu, davacının çalıştığı döneme ilişkin olarak 5473 sayılı kanun ile verilen ek ödemelerin ödenmediğinden bahisle söz konusu ek ödemenin (denge tazminatının) tahsiline karar verilmesinin talep edildiğinden bu davaya adli yargıda bakılması gerektiği kanaatine varılmakla” gerekçesi ile bozma kararına karşı direnme kararı verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davacı vekili direnme kararının yerinde olduğu ancak esasa dair red kararının hatalı olduğu gerekçesiyle temyiz etmiştir.

Davacı işçinin işçi olarak çalıştığı sürede bazı alacakların eksik ödendiği iddiasına dayalı olarak taleplerde bulunduğu anlaşılmakla, uyuşmazlığın çözüm yerinin adli yargı yeri olduğu yönündeki yerel mahkemece verilen direnme kararının yerinde olduğu, yerel mahkemesince bu hususun düzeltildiği anlaşıldığından, işin esasına dair red gerekçeleri de yerinde görülmekle dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine 23.01.2015 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1272, Karar No: 2023/4346, Tarih: 20.06.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/1272 E.  ,  2023/4346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti Usulüne Aykırı Terk Etmek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan yapılan yargılama neticesinde, Samsun 1. İcra Ceza Mahkemesinin 18.06.2015 tarihli, 2015/94 Esas ve 2015/388 Karar sayılı kararı ile 1.500,00 TL adli para cezası ile mahkûmiyetine hükmedildiği, sanık vekilinin 16.03.2020 tarihinde 18.06.2015 tarihli asıl karara yönelik yapmış olduğu temyiz talebi üzerine, Dairemizce yapılan temyiz incelemesi neticesinde, Dairemizin 17/11/2020 tarihli, 2020/5496 Esas ve 2020/9855 Karar sayılı ilamı ile mahkemece verilen 30.01.2020 tarihli uyarlama yargılaması yapılmasına yer olmadığına ve 1.500,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün infazının devamına dair verilen ek kararın onanmasına karar verildiği, sanık vekilinin 24.12.2021 tarihli maddi hata nedeniyle karar düzeltme talepli dilekçesi ile sanık vekilinin 16.03.2020 tarihli temyiz isteminin 18.06.2015 tarihli asıl karara yönelik olmasına rağmen maddi hataya istinaden 30.01.2020 tarihli ek kararın inceleme konusu yapıldığı anlaşılmakla, Dairemizin onamaya dair kararının maddi hataya müstenit olduğu anlaşıldığından, Dairemizin 17.11.2020 tarihli, 2020/5496 Esas ve 2020/9855 sayılı onama kararının kaldırılmasına oy birliği ile karar verildikten sonra, sanık vekilinin temyiz isteminin incelenmesine geçildi;

Sanık hakkında ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan Samsun 1. İcra Ceza Mahkemesinin 18.06.2015 tarihli, 2015/94 Esas ve 2015/388 Karar sayılı kararı ile hükmedilen 1.500,00 TL adli para cezasına yönelik kararın temyiz edilmediği gerekçesiyle 26.06.2015 tarihinde kesinleştirilerek infaza verildiği, ilamın infazına yönelik ödeme emrinin sanığa usulüne uygun olarak 24/07/2015 tarihinde tebliğ edildiği, adli para cezasının bizzat sanık tarafından 02.09.2015 te ödenmiş olduğu, ilamın infazına yönelik olarak 24.07.2015 tarihinde sanığa gönderilen ödeme emri ile öğrenme üzerine sanık vekilinin asıl karara yönelik yapmış olduğu temyiz talebinin, CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 16.03.2020 tarihinde yapılmış olması nedeniyle, temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE, ilgilinin CMK'nun 309 uncu ve devamı maddelerinde düzenlenen istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümler için olağanüstü bir temyiz yolu olarak öngörülen Kanun Yararına Bozma yoluna başvurmakta serbestisine, 20.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11059, Karar No: 2010/12004, Tarih: 04.11.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/11059 E.  ,  2010/12004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 17.04.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve kıyı olarak terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 24.11.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, davalının maliki olduğu 290 parsel sayılı taşınmazın 33.73 m2.lik bölümünün idarenin tespit ettiği kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını ileri sürerek bu kısma ilişkin tapu kaydının iptalini istemiştir.

Davalı davayı takip etmemiştir.

Mahkemece dava reddedilmiştir.

Hükmü davacı temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık Türk Medeni Kanununun 715. maddesine ve 3621 sayılı Kıyı Kanununa dayanılarak açılan tapu iptali ve terkin istemine ilişkindir. Gerçekten mahkemenin doğru olarak saptandığı üzere, önemli olan kıyı kenar çizgisinin yöntemince belirlenmesidir. Türk Medeni Kanununun 715 maddesinde kıyıların niteliği gösterilmiş, 13.03.1972 tarihli ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da kıyıların menfaati umuma ait yerlerden olduğu, 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu Kararında da ilke olarak mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisini belirleme görevinin adli yargı yerine ait bulunduğu, ancak 3621 sayılı yasanın 5. ve 9. maddeleri hükmü gereğince idarenin belirlediği ve idari yargı yerine başvurulmaması yüzünden yargı yolunun kapanmış olması nedeniyle kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi bulunursa adli yargı yerinde saptamanın buna uygun olarak yapılacağı vurgulanmıştır.

Ne var ki, dava konusu taşınmazın tapulama tespiti yapılmış ve taşınmaz bu tespit sonucu 06.11.1955 tarihinde tapuya tescil edilmiştir. Eldeki dava ise 17.4.2007 tarihinde açılmıştır. Ancak, 3402 sayılı Kadastro Kanunu değişikliğe uğramış, 25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına ekleme yapılmıştır. Anılan hüküm, “bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklindedir.

Diğer taraftan, 5841 Sayılı Kanununun 3. maddesi ile de 3402 Sayılı Kadastro Kanununa geçici 10. madde eklenmiştir. Bu madde ise “bu kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Diğer taraftan, 5841 Sayılı Kanununun 3. maddesi ile de 3402 Sayılı Kadastro Kanununa geçici 10. madde eklenmiştir. Bu madde ise “bu kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Anılan hükümler gözetildiğinde, kadastro tespitinin kesinleştiği tarih ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 sayılı Kadastro Kanununun değişik 12.maddesinde sözü edilen on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği açıktır. Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gereğince davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi doğrudur.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriği ile yukarıda yazılan gerekçelere göre davacı Hazinenin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanunun 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 04.11.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31610, Karar No: 2016/7040, Tarih: 23.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/31610 E.  ,  2016/7040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının davalı tarafından işten çıkarıldığını, davalıya ait değişik şehirlerdeki yol yapım şantiye iş yerlerinde asfalt silindir operatörü olarak çalıştığını, iş yerinde 06:30 – 22:00 saatleri arasında haftanın 7 günü çalıştığını, hafta tatili kullanmadığını, dini bayramlar hariç resmi tatillerde çalıştığını, ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davalı firmanın asfalt yol yapım firması olduğunu, firmanın sıcak asfalt karışımını yola serdiğini ve bu işlerin yaz aylarında yağışın olmadığı mevsimde ve sıcak aylarda yapıldığını, bu nedenle bu işlem yapılırken dikkat edilmesi gereken hususlardan birinin zeminin ıslak olmaması ve kuru olması olduğunu, bu nedenle davacının dönemsel-mevsimlik çalıştığını, ihale aldıkları karayolları bölgesinin kışın asfalt serimi işine izin vermeyeceğini, bunun teknik olarak da mümkün olmadığını, asfaltın gece dökülmesinin de mümkün olmadığını, bu nedenle davacının 7 gün 16 saat çalıştığı iddiasının kötü niyetli olduğunu, davacının mevsimlik işçi olarak dönemsel çalıştığını, 6.ay ile 11.ay arasında çalışıldığını, istisnaen 12.ayda da çalışma yapılabildiğini, operatörlerin işe başlama saatinin 08.00 dan önce olmasının da mümkün olmadığını, müvekkil firmanın ihale ve sözleşme ile işe aldığını ve bu dönem içerisinde aldığı ihale ve işlerin belli olduğunu, ve bu ihale sözleşmelerinin kurumlardan istenilmesi gerektiğini, davacının çalıştığı şantiyelerde çalışma sürelerinin 08:00 – 17:0 saatleri arasında olduğunu, kış mevsimi itibariyle dönemsel ve mevsimlik çalışıldığından izinlerini kullandığını, haftanın 7 günü çalışma yapılmadığını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti: