muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/16458, Karar No: 2009/25218, Tarih: 15.12.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/16458 E.  ,  2009/25218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/03/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı, Ankara 10. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 1998/1250 Esas, 1999/535 Karar sayılı ilamına dayalı olarak 21/07/1999 tarihinde, Ankara 8. İcra Dairesi’nin 1999/5010 Esas sayılı dosyasından örnek 54 numaralı icra emriyle E. G. U. Apartman Yöneticisi aleyhinde ilamlı takip başlatmış ve 31/12/2000 tarihinde icra müdürlüğünce takipsizlik nedeniyle işlemden kaldırılmıştır.

Alacaklı aynı ilama dayalı olarak 19/11/2008 tarihinde de 2. kez Ankara 32. İcra Dairesinin 2008/13281 Esas nolu dosyasında ilamların icrası yoluyla (örnek 4-5 icra emriyle) U.Apartmanı Yöneticisi aleyhinde takip başlatmıştır. İcra emri tebliği üzerine yöneticilik süresi içerisinde, bu takibin mükerrer olarak yapıldığı ve apartman yöneticiliğinin pasif takip ehliyetinin (tüzel kişiliğinin) bulunmadığından takibin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, ilk takip dosyasının, takipsizlik sebebiyle işlemden kaldırıldığından mükerrer takip oluşturmadığı ve ilamda borçlu olarak apartman yöneticiliğinin gösterilmesi nedeniyle icra emrinin yöneticilik aleyhinde düzenlenmesinde bir usulsüzlük bulunmadığından şikayetin reddine kara verilmiştir.

İİK’nun 39. maddesi hükmünde, ilama müstenit takibin son muamele üzerinden, on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağı belirtilmiştir.

Ankara 8.İcra Dairesinin 1999/5010 Esasa sayılı takip dosyasında 11/20/1999 tarihten itibaren işlem yapılmamış ve Ankara 32. İcra Dairesinin 2008/13281 Esas nolu dosyasında takip 19/11/2008’de başlatıldığında bu süre on yıllık zamanaşımı süresi dolmamıştır, ikinci takip mükerrer yapılmıştır.

634 Sayı Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 38. maddesi hükmünde; yöneticinin, kat maliklerine karşı aynen bir vekil gibi sorumlu olacağı belirlenmiştir. Bu nedenle yönetici vekilin haklarına sahiptir. Bir davada veya takipte kimlerin taraf olacağı, nasıl temsil edileceği HUMK, Av.Kanunu, B.K’nun vekalet akdine ilişkin hükümlerinde belirtilmiştir.  Bu hükümlere uygun temsil yetkisi olmadıkça (yöneticinin 634 Sayılı Kanunun 35. maddesinde sayılanlar dışında kat maliklerini temsil yetkisi olmadığından) apartman yöneticiliğinin aktif ve pasif ehliyeti bulunmamaktadır.

Somut olayda takip dayanağı ilamda yönetim aleyhine hükmedilen “projeye aykırılığın giderilmesi için, yönetim aleyhinde ilamlı takip başlatılmıştır. Oysaki, yöneticiliğin aktif ve pasif ehliyeti bulunmadığından, alacaklı ilamın infazını kat maliklerinden talep edebilir. Ehliyetle ilgili bu hususun mahkemece re’sen nazara alınması ve önceki takibinde mükerrerlik oluşturduğundan şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle reddine dair hüküm tesisi isabetsizdir.

Somut olayda takip dayanağı ilamda yönetim aleyhine hükmedilen “projeye aykırılığın giderilmesi için, yönetim aleyhinde ilamlı takip başlatılmıştır. Oysaki, yöneticiliğin aktif ve pasif ehliyeti bulunmadığından, alacaklı ilamın infazını kat maliklerinden talep edebilir. Ehliyetle ilgili bu hususun mahkemece re’sen nazara alınması ve önceki takibinde mükerrerlik oluşturduğundan şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle reddine dair hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 15/12/2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3999, Karar No: 2013/3504, Tarih: 14.02.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/3999 E.  ,  2013/3504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

KARAR

Dava,abonenin elektrik faturasına yansıtılan kaçak kayıp bedeli ile ilgili olarak Tüketici sorunları Hakem Heyitince verilen karara itirazı ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 günlü ve 2013/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 1.2.2013 tarihinden itibaren Yargıtay 3.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 14.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13886, Karar No: 2013/15181, Tarih: 05.11.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/13886 E.  ,  2013/15181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KIYI KANUNU GEREĞİNCE AÇILA

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava; Kıyı Kanunu'na dayalı tapu iptali-tescil istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 26.01.2013 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 5.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4446, Karar No: 2014/19487, Tarih: 18.11.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/4446 E.  ,  2014/19487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahtecilik, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Her iki suçtan beraat

... Tic. Ltd. Şti.nin yetkilisi olup, “Kültür ve Turizm Bakanlığı Bodrum ... Müze Evi”nin dış cephe bakım ve onarım işini üstlenen sanığın, ödenecek hakedişin vergi borcuna mahsup edilmesini önlemek amacıyla, ... Vergi Dairesi Müdürlüğünce düzenlenen vergi borcu olduğuna ilişkin belgede tahrifat yaparak, hakediş ödemesini yapacak olan Kültür ve Turizm Bakanlığı Döner Sermaye ... İşletme Müdürlüğüne ibraz etmesinden ibaret olayda; üzerinde sahtecilik yapılan belge kendisine karşı kullanılmayan Maliye Bakanlığının suçtan doğrudan doğruya zarar görmemesi nedeniyle davaya katılma hakkının bulunmadığı, buna rağmen verilmiş olan katılma kararı hukuken yok hükmünde olup, hükmü temyiz etme hak ve yetkisi bahşetmeyeceği cihetle, ... adına Hazine vekilinin vaki temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE, 18.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1023, Karar No: 2020/4745, Tarih: 03.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/1023 E.  ,  2020/4745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 16. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, Sendikanın faaliyetinin durdurulması ve kapatılmasına karar

verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin ret kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde taraflar vekillerince temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1-DAVALI TEMYİZİ AÇISINDAN;

Hukuk Mahkemelerinin kesin olduğu yasalarla belirtilenler dışındaki kararlarının kanun yolu denetimi, 5235 sayılı Yasa ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihine kadar sadece Yargıtay tarafından " Temyiz yolu ile " yapılmakta iken 5235 sayılı Yasa ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinde faaliyete geçirilmesi üzerine kanun yolu denetimi iki kademeli hale gelmiştir. Başka bir deyişle İlk Derece Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinden sonra verdiği kararlara karşı doğrudan temyiz yolu kapatılmıştır.

6100 sayılı HMK. daki yeni düzenleme ile getirilen istinaf kanun yolu, ilk derece mahkemesi ile temyiz incelemesi arasında, ikinci derece bir denetim mekanizması ve kanun yoludur.

İstinaf kanun yolu uygulamasında, ilk derece mahkemesi kararından sonra, karar önce istinaf denetimine tâbi tutulmakta, istinaf denetiminden sonra temyiz yolu açıksa temyize başvurulmaktadır. Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle yargılama üç aşamalı hale gelmiştir. Önce İlk Derece Mahkemesinde ilk derece yargılaması yapılarak karar verilmekte, ardından Bölge Adliye Mahkemesinde istinaf incelemesi ile vakıa ve hukukilik denetimi yapılmakta, son olarak da Yargıtay’da temyiz incelemesine gidilmektedir.

Yeni sistemde temyiz edilen karar İlk Derece Mahkemesinin kararı değil, Bölge Adliye Mahkemesinin kararıdır. Artık İlk Derece Mahkemesi kararının doğrudan temyiz edilmesi mümkün değildir.

İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunulmaması halinde karar kesinleşmektedir.

6100 sayılı HMK'nın yargılama sitemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir.

Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf başvurusu üzerine tarafın istinaf başvurusunun usulden/esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak yeniden hüküm kurulabilir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeni karar verilmesi halinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır.

Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf başvurusu üzerine tarafın istinaf başvurusunun usulden/esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak yeniden hüküm kurulabilir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeni karar verilmesi halinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır.

Taraflardan birisinin İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmaması halinde kamu düzenine aykırılık yok ise diğer taraf lehine usuli kazanılmış hak oluşacaktır. Karşı tarafın istinafı üzerine de Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesince değiştirilmemesi halinde, istinaf etmeyenin temyize başvurması usulü müktesep hak ilkesine takılacaktır. Zira istinaf mahkemesinin elinin değmediği bir kararın temyiz incelemesi söz konusu olmaz ve olmamalıdır. Dolayısıyla tarafların istinaf incelemesinin kapsamı dışında bıraktığı hususlar kendiliğinden temyiz incelemesinin de kapsamı dışında bırakılmış sayılır.

Kural olarak İlk Derece Mahkemesi'nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmayan tarafın Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı bulunmamaktadır. Ancak ilk kararı istinaf etmeyen taraf Bölge Adliye Mahkemesi tarafından İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak yeni bir karar verilmesi halinde bu yeni kararı temyiz edebilecektir. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup, İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince, davanın dava şartı yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş ve bu karara karşı davacı tarafça istinaf yoluna başvurulmuştur. Davacının istinaf başvurusu da esastan reddedilmiştir. Hal böyle iken davalının artık İlk Derece Mahkemesi kararını doğrudan temyiz etmesi mümkün değildir.

Açıklanan nedenlerle; davalı Sendika’nın Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etme hakkı olmadığı anlaşıldığından, temyiz isteminin REDDİNE,

2-DAVACI TEMYİZİ AÇISINDAN;

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince, davanın dava şartı yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş ve bu karara karşı davacı tarafça istinaf yoluna başvurulmuştur. Davacının istinaf başvurusu da esastan reddedilmiştir. Hal böyle iken davalının artık İlk Derece Mahkemesi kararını doğrudan temyiz etmesi mümkün değildir.

Açıklanan nedenlerle; davalı Sendika’nın Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etme hakkı olmadığı anlaşıldığından, temyiz isteminin REDDİNE,

2-DAVACI TEMYİZİ AÇISINDAN;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere ve özellikle davalı Sendikaya Tüzüğündeki eksiklik ve aykırılıkların giderilmesi için “yapılacak ilk genel kurulda” şeklinde bir sürenin verildiği ve bu genel kurulun ise Kanun’da belirtilen 1 aylık süreden çok daha sonra yapılıp burada sözkonusu talebin değerlendirildiğinin, yine davanın ikame edildiği tarihte davacının da yapılan bu genel kurul sonucundan haberdar olup davalıya bildirilen gerekli düzenlemelerin yapılmadığı iddiasıyla işbu davayı açtığının anlaşılması karşısında, somut uyuşmazlıkta 6356 sayılı Kanun’un 7. maddesinde öngörülen süre şartının gerçekleştiğinin kabulü gerekmekle, davanın "1 aylık süre yönünden” dava şartı yokluğundan reddine karar verilmesi yerinde değil ise de; davacının dava dilekçesinde davalı Sendika’nın Tüzüğündeki kanuna aykırılık ve eksikliklerin neler olduğuna ilişkin somut bir iddia ve açıklama yapmadığı, bu haliyle dava dilekçesinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 119/e. maddesine aykırı olması hasebiyle davanın usul yönünden reddine karar verilmesinin gerektiğinin, bu nedenle de kararların sonuç itibariyle doğru olduğunun anlaşılmasına göre; davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. vd. maddeleri uyarınca değişik bu gerekçeyle ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 03/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5919, Karar No: 2012/8152, Tarih: 09.05.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/5919 E.  ,  2012/8152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Külekçi vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 16/07/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/01/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ve davacı vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava; kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, istemin kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde; eski belediye başkanı olan davalının Çayıralan Belediye Başkanlığı'na gönderdiği mektup içeriğindeki bilgilerin gerçek dışı olduğunu belirterek kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğradığı manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalı, haksız ve yersiz açılan davanın reddini savunmuştur.

Dosya kapsamına göre; Çayıralan eski belediye başkanı olan davalının, Çayıralan Belediye Başkanlığı'na gönderdiği 6/7/2009 tarihli mektupta; “...Belediye Başkanlığı döneminde kendisi ile uğraşan ve belediye mali işler müdürü olarak görev yapan davacı ... Külekçi'nin bordroda oynama yaparak zimmetine para geçirdiği, makam odasında sürekli kullandığı bilgisayardan müstehcen sitelere girdiği, şahsi işleri için il dışına gittiğinde yolluk tahakkuku yaptığı ve belediyeye ait araçları kaçak yaptığı inşaatta çalıştırığı...” biçiminde bilgilere yer verdiği anlaşılmaktadır.

Dosya arasına giren bilgi ve belgelerden; davacının belediye mali işler müdürü olarak görev yaptığı dönemde, kendisi ile ilgili bordroda fazla tahakkuk yaptırmak suretiyle fazla maaş ödemesi aldığı ve bunun belediye Başkanlığı makamınca kendisinden tahsili yoluna gidildiği, odasındaki bilgisayar kayıtlarından müstehcen sitelere girdiği hususunun tanık anlatımları ile de doğrulandığı anlaşılmaktadır. Davalının belediye başkanlığı makamına gönderdiği mektup içeriğindeki bilgilerin davacının yaptıkları ile uyumlu olduğu anlaşılmaktadır. Şu halde davacının kişilik haklarının zedelendiğinden bahsedilemez. Davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde istemin kısmen kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12057, Karar No: 2022/7671, Tarih: 24.05.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/12057 E.  ,  2022/7671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde:

Suça sürüklenen çocuklara yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 116/4, 31/2 maddelerine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı yasanın 66/1-e ve 66/2 maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin hüküm tarihi olan 14.06.2016 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Suça sürüklenen çocuğun, müştekiye ait iş yerinden 110 TL çaldığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan değerin az olması nedeniyle, 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24.05.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18575, Karar No: 2019/2007, Tarih: 19.02.2019

**17. Ceza Dairesi         2016/18575 E.  ,  2019/2007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme, 6136 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanıklar ..., ..., ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme, 6136 sayılı Yasa’ya Muhalefet suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar hakkında mala zarar verme ve 6136 sayılı yasa’ya muhalefet suçlarından kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde;

Sanıklar hakkında 6136 sayılı Yasa’ya muhalefet suçundan kurulan hükümlerde, ceza belirlenirken adı geçen Kanunun 13/1. maddesinde ‘’Bu Kanun hükümlerine aykırı olarak ateşli silahlarla bunlara ait mermileri satın alan veya taşıyanlar veya bulunduranlar hakkında bir yıldan üç yıla kadar hapis ve otuz günden yüz güne kadar adlî para cezasına hükmolunur.’’şeklinde düzenleme olması sebebiyle hapis cezası yanında adli para cezası da belirlenerek uygulama yapılması gerektiği gözetilmeyerek sadece hapis cezası belirlenerek ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıklar hakkında kurulan hükümler açısından, iştirak halinde suç işleyen sanıklardan sarfına sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yapılan yargılama giderlerinin ise payları oranında alınmasına karar verilmesi gerekirken, yargılama giderlerinin kimden ve ne şekilde tahsil edileceğinin karar yerinde gösterilmemesi sureti ile 5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanıklar hakkında kurulan hükümler açısından, iştirak halinde işledikleri suçlar nedeniyle mahkumiyetlerine karar verilen sanıkların, kendisini bir vekille temsil ettiren katılan lehine hükmedilen vekalet ücretinden eşit olarak sorumlu tutulmalarına karar verilmesi gerekirken, söz konusu vekalet ücretinin sanıklardan ne şekilde tahsil edileceğinin karar yerinde gösterilmemesi,

3-Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan ilamın kesinleşme tarihinin, atılı suç tarihinden sonrasına 29.01.2014 tarihine ait olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi ve adli sicil kaydında tekerrüre esas alınabilecek bir başka ilamı olmaması karşısında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmesi gerekliliği,

3-Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan ilamın kesinleşme tarihinin, atılı suç tarihinden sonrasına 29.01.2014 tarihine ait olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi ve adli sicil kaydında tekerrüre esas alınabilecek bir başka ilamı olmaması karşısında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmesi gerekliliği,

4-Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan T.C. Kocaeli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/91 Esas ve 2011/689 Karar sayılı 1 yıl 8 ay hapis cezası içeren ilamının kesinleşme tarihinin 21.01.2014 olduğu ve bu haliyle suç tarihinden sonra kesinleşen bir ilamın tekerrüre esas alınamayacağı gözetildiğinde, yerine T.C. İstanbul 32. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/1238 Esas ve 2008/1026 Karar sayılı ve 06.03.2009 kesinleşme, 12.09.2012 yerine getirme tarihleri olan, 2 yıl 6 ay hapis cezası içeren ilamın (kararda tekerrüre esas alınan ilamdaki ceza süresi esas olmak üzere kazanılmış hakkın korunması suretiyle) tekerrüre esas alınması gerekliliği,

5-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,