muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12016, Karar No: 2024/4814, Tarih: 01.07.2024

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanıklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz istemi; haksız tahrike, meşru savunmaya, meşru savunmada sınırın aşılmasına, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

B. Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz istemi kesin hükme yöneliktir.

III. GEREKÇE

A. Sanıklar ..., ... ve ...'nin, mağdur ...'ya karşı iştirak halinde kasten yaralama suçundan kurulan hükümler yönünden;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 03.02.2009 tarihli ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin onikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi olduğu, temyizinin mümkün olmadığı, aynı Kanun’un 264 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşılmıştır.

B. Suça sürüklenen çocuk ...'ın, katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereği kurulan kesin hüküm yönünden temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

C. Sanıklar ..., ..., ..., ...'nin, katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan hükümler yönünden;

1.Tüm dosya içeriğine ve izlenen kamera kayıtlarına göre; sanıkların fındık boşaltma işi için Trabzon ilinde bulundukları sırada başka bir grupla iki kere kavga ettikleri, bu olaylar nedeniyle aralarında husumet başladığı, sonrasında sanıklar ..., ..., ..., ... ve temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...'ın önceki kavga olaylarıyla bir ilgisi olmayan, sırf karşı grup içerisinde bulunması sebebiyle katılan ...'ü olay günü yolda görmeleri üzerine birçok sopa darbesiyle darp ettikleri, bir kısım şahısların araya girmesi üzerine olayın sonlandığı, meydana gelen darp neticesinde katılan ...'ün hayati tehlike geçirecek, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, kafada 4. Derece kemik kırığı oluşacak ve konuşmada sürekli zorluğa neden olacak şekilde yaralandığı anlaşılmıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanıkların savunma hakkına riayet edilerek adil bir biçimde yargılandıklarının anlaşıldığı, eylemin sanıklar tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, mağdurdan sanıklara yönelen ve haksız tahrik oluşturan bir eylem tespit edilmediği, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma sebebi dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Tüm dosya içeriğine ve izlenen kamera kayıtlarına göre; sanıkların kendilerine yönelik eylemi bulunmasa da husumetli oldukları grup içinde yer aldığını düşündükleri katılanı yolda görmeleri üzerine olay öncesinde araçlarına koydukları 4 sopa ile darp etmeye başladıkları, katılanın kaçamayarak yere düştüğü, sanıkların katılanın kafa bölgesine vurmaya devam ettikleri, olay yerinde bulunan şahısların araya girmesi sebebiyle darp olayının sonlandığı, katılanın bu yaralanma neticesinde hayati tehlike geçirecek, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, kafa kubbe kemiğinde 4. Derece kemik kırığı oluşacak ve konuşmada sürekli zorluğa neden olacak şekilde yaralandığı olayda; kullanılan silahların niteliği, darbe sayıları, hedef alınan vücut bölgeleri ile meydana gelen yaralanmaya göre sanıkların fiili ile açığa çıkan kastlarının katılanı öldürmeye yönelik olduğu ve bu nedenle sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 81, 35. maddeleri uyarınca kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hükümler kurulması gerektiği gözetilmeden suçun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hükümler kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Sanıklar ..., ... ve ...'nin, mağdur ...'ya karşı iştirak halinde kasten yaralama suçundan kurulan hükümler yönünden;

İnceleme konusu hükümlerin, 5271 sayılı Kanun'un 279 uncu maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi uyarınca itiraz yoluna tabi olduğu anlaşılmakla, dava dosyasının, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

B. Suça sürüklenen çocuk ...'ın, katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Gerekçenin (B) bendinde açıklanan nedenle sanık müdafiierinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

C. Sanıklar ..., ..., ..., ...'nin, katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan hükümler yönünden;

B. Suça sürüklenen çocuk ...'ın, katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Gerekçenin (B) bendinde açıklanan nedenle sanık müdafiierinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

C. Sanıklar ..., ..., ..., ...'nin, katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan hükümler yönünden;

Gerekçe bölümünde (C-3) bendinde açıklanan suç vasfının hatalı tayin edilmesi nedeniyle sanıklar müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 16.09.2021 tarihli ve 2021/61 Esas, 2021/1372 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Sanıklar hakkında aleyhe kanun yolu başvurusu bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince ceza miktarları yönünden kazanılmış haklarının korunmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10144, Karar No: 2022/1836, Tarih: 07.03.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/10144 E.  ,  2022/1836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava, 3621 sayılı Kıyı Kanunu uyarınca tapu iptali ve terkin istemine ilişkindir.

Davacı Hazine vekili, İstanbul İli, ... İlçesi, Piri Mehmet Paşa Mahallesinde bulunan 229 ada 17 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısımları hakkında ... Belediye Başkanlığı’nca kamunun yararlanmasına açık kumsal olarak düzenlenmesine karar verildiğini, Anayasa’nın 43.maddesi ve 3621 sayılı Kıyı Kanunu uyarınca taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında olup özel mülkiyete konu olamayacağını, bu alanda oluşan tapu kayıtlarının bu yerlerin özde kıyı olması olgusunu ortadan kaldırmayacağını, taşınmazı satın alan 3. kişilerin de TMK’nın 1023. maddesi koruyuculuğundan yararlanamayacağını ileri sürerek taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısımların tapusunun iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, çekişmeli taşınmazın müvekkillerinin tapulu yeri olup tapu tesis tarihinden beri aynı sınırlarla kültür arazisi olarak kullanıldığını, kıyı kenar çizgisi içerisinde kalmadığını, davanın hak düşürücü süre içerisinde açılmadığını, kıyı kenar çizgisinin belirlenmesine ilişkin işlemin müvekkilerine tebliğ edilmediğini, kıyı kenar çizgisinin yeniden usulüne uygun olarak tespit edilmesi gerektiğini, davanın mülkiyet hakkına müdahale teşkil ettiğini ve tapu kaydına güven ilkesinin ihlal edildiğini, Mahkemece Kıyı Kanunu’nun uygulanmasına karar verilmesi halinde zararın tazmininin gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Yerel Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar, davalılar vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesince onanmış ise de taraf vekillerinin karar düzeltme isteminde bulunmaları nedeniyle onama kararı kaldırılarak, bu kez 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı Kanun ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümle ile Geçici 10. madde uyarınca davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine ve dava tarihi itibariyle haklı olan davacının sonradan çıkan yasa nedeniyle haksız duruma düştüğü gözetilerek yargılama gideri ile vekâlet ücretinden davalıların sorumlu tutulması gerektiği belirtilerek karar bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararına uyulmuş ve hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddi ile yargılama gideri ve vekâlet ücretinin davalılardan tahsiline karar verilmiştir. Karar davacı Hazine vekilince temyiz edilmiş, Yargıtay 1. Hukuk Dairesince önce onanmış, karar düzeltme istemi üzerine de onama kararı yargılama giderleriyle ilgili bölüm bakımından kaldırılarak, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğü giren 6099 sayılı Kanun uyarınca davayı kaybetse dahi davalı tarafın yargılama giderinden ve bu giderlerden sayılan avukatlık ücretinden sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle, karar bu yöne hasren bozulmuştur.

Mahkemece ikinci bozma kararına da uyularak, esasa dair karar verilmesine yer olmadığına, yargılama giderlerinin davacı Hazine üzerinde bırakılmasına dair verilen karar, davacı Hazine vekilince temyiz edilmiştir. Bu karar ise Yargıtay 8. Hukuk Dairesi’nce “...Yerel mahkemenin yargılaması devam ederken, Anayasa Mahkemesi'nin 12.05.2011 gün ve 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararıyla; “25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 2. maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3.maddesiyle 3402 sayılı Yasaya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline” karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33. maddesinde yer alan “Hakim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, kesinleştiği gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına dair karar verildiği tarih itibariyle hükmün doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasa'nın 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümez ise de, 10.03.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçe bölümünde belirtildiği üzere, iptal kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenlerle Mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenlerle Mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Somut olayda; işin esasının ve dava konusu taşınmaz bölümünün, 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'yla belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi ve ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasanın 36. maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, Mahkemece bu konudaki görüşün ortaya konulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece, ilk kararın esas yönünden onandığı, karar düzeltme istemi üzerine de bozma kapsamı dışında bırakılarak kesinleştiği, böyle bir durumda uyuşmazlığın esasının kesinleşmediğini söylemenin hukuksal düzenlemelere ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na aykırı olduğu, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının da somut olayda kesin hükme bağlanan uyuşmazlığa uygulanamayacağı gerekçesiyle önceki kararda direnilmesine, esasa ilişkin hüküm kesinleştiğinden bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına, yargılama giderinin davacı Hazine üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir.

Direnme kararının Hazine vekilince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca; Mahkemece sadece davanın fer'î niteliğindeki yargılama giderleri yönünden kurulan hükmün tek başına infaz kabiliyetinin bulunmadığı ve kararın HMK’nın 297. maddesine uygun olarak verilmediği, ortada usulünce oluşturulmuş bir direnme kararı bulunmadığı gerekçesiyle Mahkemece Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesine uygun şekilde hüküm kurulması için işin esasına yönelik temyiz itirazları incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, bozma ilamı nedeniyle henüz nihai anlamda sonuçlanmış ve maddi anlamda kesinleşmiş bir kararın varlığından söz edilemeyeceği, Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı gözetilerek eldeki uyuşmazlığa uygulanmasının hukuki belirlilik hakkını zedelemeyeceği, işin esası yönünden taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığının anlaşıldığı ve davalının ileri sürdüğü mahkeme kararının davacı Hazine yönünden kesin hüküm teşkil etmediği gerekçesiyle davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile kıyı kenar çizgisi içerisinde kalması nedeniyle tescil harici bırakılmasına, yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekilleri tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; tetkik hakiminin raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Yargıtay 8. Hukuk Dairesince verilen 12/02/2013 tarihli ve 2012/8275 E., 2013/1368 K. sayılı bozma kararı usul ve yasaya uygun bulunmuş olup, Mahkemece verilen Direnme kararının yerinde olmadığı, temyiz isteminin daha önce Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca değerlendirilerek HMK’nın 297. maddesine uygun hüküm kurulmadığı gerekçesiyle kararın esası incelenmeksizin bozulduğu anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 6763 sayılı Kanun'un 43. maddesi ile değişik 6100 sayılı HMK'nın 373. maddesinin 5. fıkrası uyarınca görevli Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 07.03.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1468, Karar No: 2023/1130, Tarih: 09.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/1468 E.  ,  2023/1130 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/476 E. 2016/150 K.

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Çeşme Cumhuriyet Başsavcılığının 17.01.2013 tarih ve 2013/30 Esas sayılı iddianamesiyle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-c maddesi uyarınca cezalandırılması istemli kamu davası açılmıştır.

2. Çeşme 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2016 tarihli ve 2015/476 Esas. 2016/150 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223/2-a maddesi gereğince beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, suçun sübut bulduğuna, mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

1-Sanığın eşinin, Bornovalılar isimli sitede ev satın almasından sonra sanığın evde bazı tadilatlar yaptırdığı, bu tadilatlar kapsamında bahçe düzenlemesi yapmak için tuttuğu işçilere elektrik direğine yakın yerde ve bahçede bulunan iki adet çam ağacının ve bir adet zeytin ağacını kestirdiği, söz konusu taşınmazın keşfinde ikiz villa tabir edilen bitişik vaziyetteki villalardan biri olduğu, evin çevresinde bahçeyi sınırlar şekilde duvar bulunduğu, kesilen ağaçların bu bahçe ve sınır içerisinde kaldığı anlaşılmakla, her ne kadar tüm evlerin tapu kaydı aynı parsele ait olsa da kendisinin de malik olduğu düşünüldüğünde uyuşmazlığın hukuki nitelikte kaldığı belirlenmiştir.

2. Katılanın beyanı, sanık savunması ve keşif tutanağı dosyada bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

2. Katılanın beyanı, sanık savunması ve keşif tutanağı dosyada bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Çeşme 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2016 tarihli ve 2015/476 Esas. 2016/150 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/18001, Karar No: 2023/2849, Tarih: 27.03.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/18001 E.  ,  2023/2849 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/720 E., 2021/480 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Muş 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2014 tarihli ve 2013/928 Esas, 2014/132 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun(5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci

fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, numune olarak alınan ve Gümrük Müdürlüğüne teslim edilen sigaranın karar kesinleştiğinde imha edilmek suretiyle tasfiyesine karar verilmiştir.

2.Muş 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2014 tarihli ve 2013/928 Esas, 2014/132 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 25.11.2020 tarihli ve 2019/24760 Esas, 2020/17080 Karar sayılı ilâmıyla; hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 inci ve 62 nci maddeleri ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un ilgili hükümlerinin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu nedeniyle sair yönleri incelenmeden bozulmasına karar verilmiştir.