muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10430, Karar No: 2015/10583, Tarih: 15.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/10430 E.  ,  2015/10583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YOZGAT 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/03/2014

NUMARASI : 2013/602-2014/326

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/03/2014 gün ve 2013/602-2014/326 sayılı kararı onayan Daire’nin 04/06/2015 gün ve 2014/14621-2015/7750 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla dosya içerisindeki tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilin davalılara "Hisse senedi devir ve kabul sözleşmesi" yazılı bir belge karşılığında 22.798 EURO yatırdığını, müvekkiline parasını her istediği anda alabileceği ve yüksek oranda faiz garantisinin verildiğini ancak, herhangi bir faiz ve para ödemesi yapılmadığını, yapılan işlemin mevzuat hükümlerine aykırı olduğunu, davalıların taahhütlerini yerine getirmeyerek sebepsiz zenginleştiğini ileri sürerek, şimdilik 46.745,02 TL'nin davalılardan tahsilini, davalı şirketlerle kurulmuş geçerli ortaklık ilişkisinin bulunmadığının tespitini ve ilgili mevzuata aykırı şekilde kurulan yatırım ilişkisinin hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın ispatlanabilmesi için bilirkişi raporu aldırılmasının zorunlu olduğu, davacı vekilinin verilen kesin süre içerisinde bilirkişi ücretini yatırmadığı, yargılama giderlerinin yatırlmamasının o delilin incelenmemesi sonucunu doğuracağı, davacının hisse senedi devir ve kabul sözleşmesini özgür iradesi ile imzaladığı, hilenin kanıtlanamadığı, dosyada dayanılan delillerin ortaklık ilişkisinin geçerli olarak kurulmadığının tespitine elverişli bulunmadığı gerekçesiyle, davanın davalı şirket yönünden ispat olunmaması, davalı D.. U.. yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 04.06.2015 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 57,60 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 15/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3333, Karar No: 2015/4645, Tarih: 05.10.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/3333 E.  ,  2015/4645 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/212511

MAHKEMESİ : Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 02/04/2014, 2009/260 (E) ve 2014/126 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Hükümlü .. hakkında 765 sayılı TCK'nun 448, 61, 31, 33 ve 6136 sayılı Kanun’un 13/1. maddesi uyarınca kurulup, kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi gereğince yeniden ele alınıp, duruşma açılarak lehe olan yasanın belirlenmesi sonucu bozma üzerine kurulan hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü ve müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

1)Kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

13.07.2009 gün ve 2009/4187 esas, 2009/4504 sayılı bozma ilamında “...TCK'nun 35. maddesi ile uygulama yapılırken alt sınıra yakın ceza tayini ile somut karşılaştırma yapılması gerekirken, olaya uygun düşmeyecek şekilde üst sınırdan ceza belirlemek suretiyle 5237 sayılı TCK’nun sanık aleyhine olduğu gerekçesiyle uyarlama isteminin reddine karar verilmesi” isabetsiz görülerek verilen hükmün bozulmasına, bu bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine rağmen 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK’nun 35. maddesi ile uygulama yapıldığı sırada atış yapılamaması, mağdurda herhangi bir yaralanmanın olmaması karşısında sadece meydana gelen tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak alt sınıra yakın bir ceza belirlenmesi yerine 11 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

2) 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hüküm yönünden;

5335 sayılı Kanunun 22. maddesiyle 5083 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkında Kanunun 2. maddesine eklenen ve 01.05.2005 tarihinde yürürlüğe giren yasa uyarınca 1 TL’nin altında kalan tutarlar dikkate alınmayacağından ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5. maddesinin 1. fıkrası uyarınca hüküm fıkrasındaki, “ağır para cezasının”, “adli para cezasına” dönüştürülmesine karar verilmesi gerektiğinden, bu suç yönünden de uyarlama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Uyarlama yargılaması yasa gereği zorunlu olarak yapıldığından, yapılan yargılama giderlerinin hükümlüden alınamayacağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, hükümlü ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 05/10/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32157, Karar No: 2013/39412, Tarih: 10.12.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/32157 E.  ,  2013/39412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay ilamında belirtilen bozma sebepleri çerçevesinde işlem yapılarak karar verilmiş, bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına ve temyiz edilen kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz sebeplerinin reddiyle bozma gereğine ve usule uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 24,30 TL onama harcı temyiz edenden alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15321, Karar No: 2016/825, Tarih: 25.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/15321 E.  ,  2016/825 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Körfez Asliye Hukuk (İcra Hukuk Mahkemesi sıfatıyla) ile Körfez Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, itirazın kaldırılması ve taşınmazın tahliyesi istemine ilişkindir.

Körfez Asliye Hukuk Mahkemesince (İcra Hukuk Mahkemesi sıfatıyla), itirazın iptali davasıyla birlikte tahliye de istendiğinden sulh hukuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Körfez Sulh Hukuk Mahkemesi ise, davacının davayı icra hukuk mahkemesinde açma yönünde seçimlik hakkını kullandığı gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

İİK’nın 68. maddesinde, “Talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senet yahut resmî dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usûlüne göre verdikleri bir makbuz ya da belgeye müstenitse, alacaklı itirazın kendisine tebliğinden itibaren altı ay içinde itirazın kaldırılmasını isteyebilir. Bu süre içinde itirazın kaldırılması istenilmediği takdirde yeniden ilâmsız takip yapılamaz. Borçlu, itirazını varit gösterecek hiçbir belge ibraz edemezse tetkik mercii itirazın kaldırılmasına karar verir.” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olayda davacı, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe yapılan itirazın kaldırılmasını, temerrüt nedeni ile kiralananın tahliyesini ve kira bedelinin tahsilini talep etmiş, davalı ise icra takibine yönelik itirazında alacaklıya borcu olmadığını belirterek takibe itiraz etmiştir. Buna göre, davacının, itirazın kesin kaldırılmasını talep ettiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın Körfez İcra Hukuk Mahkemesince görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Körfez İcra Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 25/01/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17229, Karar No: 2014/241, Tarih: 14.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/17229 E.  ,  2014/241 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/188477

Mahkemesi : Gebze 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 20/12/2011

Numarası : 2010/354 - 2011/834

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın elinde tarihi eser bulunduğu ve belirtilen eserleri satmak için müşteri aradığı bilgilerini edinen emniyet görevlilerinin sanık ile irtibata geçtikleri, sanığın güvenlik güçlerinin Gebze İlçesi, Eskihisar Köyünde buluşma teklifini kabul etmeyerek suça konu varlıkları kargo ile göndereceğini beyan etmesi üzerine, ilgili kargo firmasında önceden tertibat alan emniyet güçlerinin sanığın da bulunduğu ortamda mahkeme kararına istinaden sanığa ait mavi plastik kutu içerisinde yaptıkları aramada 28 adet sikke ele geçirdikleri, tarafsız bilirkişi raporu ile suça konu sikkelerin tamamının 2863 sayılı Kanun kapsamında taşınır kültür varlığı niteliğini haiz bulunduğunun belirlendiği, sanığın savunmasında, söz konusu sikkelerin bir arkadaşı vasıtasıyla kendisine gönderildiğini, sikkeleri satmak için internetten araştırma yaptığını, sikkeleri kargoya vereceği sırasında emniyet güçlerinin kendisini yakaladığını beyan ettiği, sanığın üzerine atılı kültür varlığı ticareti suçunu işlediğinin sübuta erdiği anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, ticaret kastı ile hareket etmediğine, bilirkişi raporunun yeterli olmadığına ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, ticaret kastı ile hareket etmediğine, bilirkişi raporunun yeterli olmadığına ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 5237 sayılı TCK’nın 51. maddesindeki ertelemeye ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı CMK'un 231. maddesi hükmünün sanık hakkında uygulanıp uygulanmayacağına karar verilirken, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek somut gerekçeler gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılması gerektiği, bu itibarla sabıkası bulunmayan, yargılamayı sürüncemede bırakacak bir davranışı ile dosyaya yansıyan olumsuz kişiliği belirlenemeyen, üzerine atılı suçu işlediğini samimi bir şekilde ikrar eden sanık hakkında, eserlerin müze müdürlüğüne tevdi kararı karşısında suçtan zarar gören kurumun giderilmesi gereken somut bir zararının bulunmadığı hususu da gözetilmeksizin “sanığın kişilik özellikleri duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurulduğunda yeniden suç işlemeyeceği hususunda olumlu kanaat meydana gelmediği” şeklinde yerinde olmayan gerekçe ile cezanın ertelenmesine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi, 2-5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesinde belirtilen velayet, vesayet ve kayyımlığa ait hizmette bulunmaktan yoksun bırakılma güvenlik tedbirinin, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca sanık hakkında sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişiler yönünden hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-2863 sayılı Kanunun 5. maddesi kapsamında bulundurulması, alınıp satılması, taşınması yasak olan devlet malı niteliğindeki kültür varlıklarının aynı Kanunun 75. maddesi uyarınca Müze Müdürlüğü'ne teslimine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, 5237 sayılı TCK'nın 54. maddesi uyarınca zoralımına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6321, Karar No: 2014/21931, Tarih: 23.09.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/6321 E.  ,  2014/21931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pervari Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2011/250-2013/1228

Taraflar arasındaki zemini Hazineye ait olan taşınmaz üzerinde bulunan muhtesat bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, zemini Hazineye ait olan taşınmaz üzerinde bulunan muhtesat bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Zemini Hazineye ait taşınmaz üzerindeki fıstık ağaçlarına değer biçilmesi yöntem itibarıyla doğru olduğu halde mahkemece ağaçların dikili olduğu zeminin özel mülkiyete konu olamayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen kamulaştırmasız el atmaya dayanan tazminat istemine ilişkin davalarda da uygulanır. Bu nedenle 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesine 5177 sayılı Yasa ile eklenen fıkrada yer alan "Başkası adına tapulu, sahipsiz veya zilyedi tarafından iktisap edilmemiş yerin kamulaştırmasında binaların asgari levazım bedeli, ağaçların ise 11. Madde çerçevesinde takdir olunan bedeli zilyedine ödenir." hükmü uyarınca dava konusu meyve ağaçlarının davacı tarafından yetiştirilip yetiştirilmediği araştırılarak, davacıya ait olduğunun belirlenmesi halinde, hesaplanacak bedelin davalı idareden tahsili yerine, yazılı gerekçeler ile davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11068, Karar No: 2016/8040, Tarih: 05.12.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/11068 E.  ,  2016/8040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık müdafiinin vaki duruşmalı inceleme isteminin, hükmolunan cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

1- Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında; her takvim yılına ait suça konu fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda getirtilip denetime elverişli olacak şekilde dosyaya konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yetinilerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi, yasaya aykırı,

Kabule göre de;

2- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere her takvim yılının ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, aynı takvim yılında farklı dönemlerde birden çok sahte fatura düzenlenmesi durumunda faturaların adet ve tutarları, zarar miktarı, kastın yoğunluğu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak her bir takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden tek hüküm kurulması,

3- 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında işlenen sahte fatura düzenleme suçları için lehe yasa değerlendirmesi yapılmadan ve suç tarihlerinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesinde öngörülen 18 aydan 3 yıla kadar hapis cezasından teşdiden üst sınırdan mı, yoksa 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesinde öngörülen 3 yıldan 5 yıla kadar olan hapis cezasından dolayı alt sınırdan mı ceza verildiği belirtilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

4- Sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin ilgili takvim yılında düzenlenen en son fatura tarihi olduğunun gözetilmemesi,

5- 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nun 53/1-b maddesinde yazılı, "seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin iptal edilmiş olduğunun gözetilmemesi,

4- Sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin ilgili takvim yılında düzenlenen en son fatura tarihi olduğunun gözetilmemesi,

5- 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nun 53/1-b maddesinde yazılı, "seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin iptal edilmiş olduğunun gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafileri ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 05.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3401, Karar No: 2010/9485, Tarih: 11.05.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/3401 E.  ,  2010/9485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 6. Aile Mahkemesi

TARİHİ :28.10.2008

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 11.05.2010 günü temyiz eden davacı vekili Av. C. M. E. geldi. Karşı taraf davalılar ile davalı V. vasisi M. T. U. gelmediler. Davalı V. vasisi M. T. U. adına çıkarılan davetiyenin taşındığından bahisle iade edildiği anlaşıldı. Davacı vekili söz aldı: Yeni mürafaa günü verilsin dedi. Tekrar söz aldı: Yukarıdaki beyanımdan vazgeçiyorum, mürafaa isteğimden vazgeçiyorum. Dosya üzerinden karar verilsin dedi. Beyanı okundu, imzası alındı. Davacı vekili mürafaa isteğinden vazgeçtiğinden duruşma talebinin reddi ile işin evrak üzerinde inceleme yapılmasına karar verildi. Gereği görüşülüp düşünüldü.

Erginlerin evlat edinilmesinde, diğer haklı sebeplerin mevcut olması ve evlat edinilenin en az beş yıldan beri evlat edinen ile aile halinde birlikte yaşaması gerekmektedir. (TMK.md.313/3) Beş yıllık sürenin başvuru anında dolmuş olması gerekir. Yani evlat edinme amacıyla başvurudan önceki son beş yılın dolup dolmadığına bakılır.

Somut olaya bakıldığında, evlat edinen ile evlat edinilenin 1990-1995 yılları arasında aynı binada bitişik dairelerde aile halinde yaşadıkları, 1995 yılında evlat edinilenin bu binadan taşındığı, evlat edinenin 07.08.2001 tarihinden itibaren N.. dinlenme ve bakımevinde kaldığı, evlat edinme davasının ise 27.04.2004 tarihinde açıldığı, bu tarihten itibaren geriye doğru olan 5 yıllık süre içerisinde aile halinde birlikte yaşama koşulunun oluşmadığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle evlat edinme başvuru tarihi itibarıyla beş yıl aile halinde birlikte yaşama şartı gerçekleşmediğinden, davanın kabulü gerekirken yazılı şekilde davanın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.11.05.2010 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2016/39367, Karar No: 2017/43463, Tarih: 02.03.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/39367 E.  ,  2017/43463 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02/03/2017 tarihinde karar verildi.