muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6038, Karar No: 2016/7928, Tarih: 05.05.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/6038 E.  ,  2016/7928 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık, Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : 1- 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan; 5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile 2863 sayılı Kanunun 170/1, 5237 sayılı TCK'nın 62/1,52, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan; 5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile 5237 sayılı TCK'nın 179/2-3, 62, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işleyen sanık hakkında, 2863 sayılı Kanuna aykırılık ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından verilen 15/12/2009 tarih ve 2009/421 - 2009/369 sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına konu hükümler, CMK’nın 231/11. maddesi uyarınca açıklanmakla, sanık tarafından temyiz edilen hükümler incelendi;

1- Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükmün incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesi'nin, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan tesis edilen hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2- 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükmün incelenmesine gelince;

Olay günü kolluk kuvvetlerine yapılan ihbarda, ... ilçesinden ... ilçesi istikametine seyir halinde olan ... plakalı araçta tarihi eser bulunduğunun bildirilmesi üzerine ihbara konu aracın durdurulduğu, sürücüsünün sanık ... olduğu belirlenen aracın arama yapılmak üzere İlçe Jandarma Komutanlığı'na götürülmek istendiği, bu amaçla kolluk kuvvetlerinden birinin sürücü koltuğuna, diğerinin yan koltuğa, bir diğeri olan tanık ...'ün de arka koltukta sanığın yanına oturduğu, araç hareket etmeye başladığı sırada sanığın ön tarafa uzanarak, sürücü koltuğunun altından aldığı bir nesneyi dışarı attığı, durumu fark eden tanık ...'ün aracın durmasını sağlayarak, sanık tarafından atılan nesneyi arka tekerin ön kısmında bulup komutanına verdiği, ele geçirilen eşyaya bakıldığında, metal bir kutu içerisinde 72 adet sikke olduğu görülerek elkoyma işleminin gerçekleştirildiği anlaşılmakla;

Sanığın diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dava konusu sikkeler üzerinde üniversitelerin arkeoloji ve sanat tarihi kürsülerine mensup öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılarak, mevcut durumları itibariyle bilim, kültür, din veya güzel sanatlarla ilgileri, tasnif ve tescile tabi, bildirim zorunluluğu olan, yani 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli taşınır kültür varlığı olup olmadıkları tespit edilerek, anılan niteliği haiz olduklarının belirlenmesi halinde sanığın 2863 sayılı Kanunun 70/1. maddesi uyarınca mahkumiyetine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeksizin, davanın tarafı konumundaki Müze Müdürlüğü uzmanlarınca soruşturma aşamasında düzenlenen rapor hükme esas alınmak suretiyle karar verilmesi kanuna aykırı,

Kabule göre de;

a- “Kültür varlıklarını bulundurma” suçundan tesis edilen hükümde uygulama maddesinin 2863 sayılı Kanunun 70/1. maddesi yerine 170/1. maddesi şeklinde gösterilmesi isabetsiz,

b- Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi tatbik edilirken, Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20482, Karar No: 2014/41479, Tarih: 15.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/20482 E.  ,  2014/41479 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/4433

MAHKEMESİ : Dazkırı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2012

NUMARASI : 2010/308 (E) ve 2012/282 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, mağdur ile tanık M.. K..'nın soruşturma aşamasındaki beyanları, mağdurun kovuşturma aşamasındaki beyanlarından sanığın bıçakla üzerine yürüdüğü, mağdurun kaçması üzerine vuramadığının anlaşılıyor olması karşısında, tanıklar Anıl ve Baki'nin sanığın elinde bıçak olduğuna ilişkin soruşturma beyanları ile kovuşturma sırasındaki beyanları açısından arasındaki çelişki giderilmeden, giderilmediği takdirde hangi beyanına neden üstünlük tanındığı karar yerinde tartışılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7116, Karar No: 2025/3007, Tarih: 06.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/7116 E.  ,  2025/3007 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/670 Esas, 2023/482 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/855 Esas, 2021/1160 Karar

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı idare vekillince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçenin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Antalya ili, ..., ... Mahallesi 20078 ada 2 parsel sayılı taşınmazda hissedar olduğunu, taşınmazın bulunduğu alanın imar planı ile Semt Spor Alanı olarak ayrıldığını, taşınmaza idare tarafından dereyi ıslah etmek ve duvar örmek suretiyle el atıldığını, ilgili idarenin Antalya 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/65 Esas sayılı dosyasına verilen 05.09.2013 tarihli yazısında belirtildiği üzere dava konusu taşınmaza 2017 yılında fiilen el atıldığının kabul edildiğini, taşınmaz için farklı malikler tarafından açılan davaların sonuçlandığından ve taşınmaza fiilen dere ıslahı, yol, kaldırım yapılmak sureti ile davalı tarafından el atıldığından şimdilik 20.000,00 TL’nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı idare vekili cevap dilekçesinde özetle; açılan davayı kabul etmediklerini, dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede 20.11.2019 tarihli ve 736 sayılı Antalya Büyükşehir Belediyesi Meclis kararı ile 1/5000 ölçekli ... Planında değişiklik yapılarak onaylandığını, bu değişikliğe uygun olarak davalı ... tarafından 1/1000 ölçekli Uygulama İmar Planı ve sonrasında imar uygulaması işleminin yapılacağının belirlendiğini, dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede 16.09.2019 tarihli ve 125 sayılı Konyaaltı Belediyesi Encümen Kararı ile yapılan imar uygulaması işleminin İdare Mahkemesince iptal edildiğini ve bu kararın Danıştay 6. Dairesince onandığını, dava konusu taşınmaza yeniden imar işlemi yapılıncaya kadar iptal şerhinin düşüldüğünü, davada görevli yargının İdari yargı olduğunu, 1/5000 ölçekli ... Planı yapım yetkisinin Antalya Büyükşehir Belediye Başkanlığında olduğundan husumetin Büyükşehir Belediyesine yöneltilmesi gerektiğini, kabul anlamına gelmemek üzere talebin çok fahiş olduğunu beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmaza kanal ve yol yapılmak suretiyle fiilen el atıldığı anlaşıldığından davanın kabulüne, tespit edilen kamulaştırmasız el atma bedelinin davacı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede 20.11.2019 tarihli ve 736 sayılı Antalya Büyükşehir Belediyesi Meclis kararı ile 1/5000 ölçekli ... Planı değişikli yapılarak onaylandığını, 1/5000 ölçekli ... Planı değişikline uygun olarak müvekkili Belediye tarafından 1/1000 ölçekli Uygulama İmar Planı ve sonrasında imar uygulaması işlemi yapılacağını, 16.09.2009 tarihli ve 125 sayılı Belediye Encümen Kararı ile yapılan imar uygulaması işleminin Antalya 1.İdare Mahkemesinin 2011/764 Esas, 2013/1185 Karar sayılı Mahkeme kararı ile iptal edildiğini, bu kararın Danıştay 6. Dairesinin 2017/935 Esas, 2020/6401 Karar sayılı kararı ile onandığını, söz konusu taşınmaza iptal şerhi düşülmesi için müvekkil belediyenin 04.09.2020 tarihli ve e-92345746-622.03-843-2283/5152 sayılı yazısı ile Konyaaltı Tapu Müdürlüğüne bildirildiğini ve 09.09.2020 tarihli ve e-25005784-730.10[730.10]-2184119 sayılı Konyaaltı Tapu Müdürlüğün yazısı ile söz konusu taşınmazlara imar iptal şerhi düşüldüğünü, davanın reddini talep ettiklerini, imar planının yürürlükte olduğu kabul edilse dahi maliklerin talebi doğrultusunda yapı ruhsatı verilebileceğini, tasarruf hakkının kısıtlanmadığını, fiili el atma iddiasını kabul etmediklerini, idari yargının görevli olduğunu, davanın görev yönünden reddi gerektiğini, imar planları yapılırken kurumlara sorulmamasının külfetinin belediyeye yüklenemeyeceğini, ... planını yapma yetkisinin Büyükşehir Belediyesine ait olduğundan husumetin Büyükşehir Belediyesine yöneltilmesi gerektiğini belirterek resen gözetilecek sebeplerle de kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Konyaaltı Belediyesi İmar ve Şehircilik Müdürlüğünce verilen cevabi yazıya göre dava konusu Antalya ili, ..., ... Mahallesi 20078 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 30.09.1998 tarihli ve 479 sayılı Belediye Encümen Kararına göre düzenleme ortaklık payı kesilerek imar uygulaması sonucunda kamu ortaklık paylarından semt spor sahası olarak tescil edildiği, 16.09.2009 tarihli ve 125 sayılı belediye encümen kararı ile yapılan imar uygulaması işleminin ise İdare Mahkemesince iptal edildiği belirtilerek yeni bir imar uygulaması yapılıncaya kadar bilgi verilemediği belirtilerek dava konusu taşınmazın 1/1000 ölçekli Uygulama İmar Planı içerisinde kaldığı gözetildiğinde arsa vasfında olduğu kabul edilerek emsal araştırma yöntemi ile dava konusu taşınmazın değerinin tespitinde bir usulsüzlük bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesince mahallinde yapılan keşif ve bilirkişi incelemesi sonucunda alınan bilirkişi raporuna göre dava konusu taşınmaza yol ve dere ıslahı için taş duvar örülerek kanal yapılması şeklinde el atıldığı, aynı taşınmaza ilişkin başka paydaşlarca açılan davalarda verilen kabul kararlarının Yargıtay denetiminden geçerek onandığı anlaşıldığından davalı idarenin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrarla, dava konusu taşınmazın son imar planında açık spor tesis alanında kaldığını, maliklerin talebi doğrultusunda yapılaşma koşulları çerçevesinde yapı ruhsatı verilebileceğini, bu yönüyle tasarruf hakkının kısıtlanmadığını, görevli yargı yerinin idari yargı olduğunu, husumetin Gençlik ve Spor Bakanlığına yöneltilmesi gerektiğini, DSİ Genel Müdürlüğü ile yapılan yazışmalara istinaden istinat duvarlarının kaldırılmasının mümkün olmadığını, mevcut hali ile muhafazası gerektiğini, istinat duvarı yapma ve dere ıslahı görevinin DSİ Genel Müdürlüğünde olduğundan davaya katılımının sağlanması gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, ... olarak kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tespiti ve davalı idareden tahsili istemine ilişkindir.

2. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, ... olarak kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tespiti ve davalı idareden tahsili istemine ilişkindir.

2. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arsa niteliğindeki Antalya ili, ..., ... Mahallesi 20078 ada 2 parsel sayılı taşınmaza taş duvarlı beton kanal ile yol yapılak suretiyle el atıldığı, dava konusu taşınmazın başka paydaşlarınca açılan davaların Dairemiz denetiminden onanarak geçtiği anlaşılmış olup 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi ve alınan rapor uyarınca bedelin davalı idareden tahsiline karar verilmesi yerindedir.

3.Hükme esas alınan bilirkişi raporunda değerlendirme tarihi itibarıyla tespit edilen metrekare birim bedeli Dairemiz denetiminden geçen paydaş dosyalarında belirlenen bedellerle uyumludur.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

5. Buna karşın; eldeki davada taşınmaza 04.11.1983 tarihinden sonra el atılmıştır. 7421 sayılı Kanun ile 2942 sayılı Kanun’a eklenen Ek Madde 4'ün üçüncü fıkrası; “Bu Kanun kapsamında açılan davalarda verilen bedel ve tazminat kararlarına ilişkin mahkeme ve icra harçları, davalı idare tarafından ödenmek üzere maktu olarak belirlenir.” şeklinde düzenlenmiştir. 2942 sayılı Kanun'un 6487 sayılı Kanun'la değiştirilen Geçici 6 ncı maddesinin onikinci ve onüçüncü fıkraları; "09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihini kapsayan dönemde oluşan mağduriyetin giderilmesi amacıyla getirilen ve malikler aleyhine bir takım hükümler içeren bu istisnai düzenlemenin 04.11.1983 tarihinden sonraki dönem içinde uygulanmasının hukuk güvenliğini zedeleyeceği" gerekçesiyle ve Anayasa'nın 2 ncı ve 35 inci maddelerine aykırı bulunarak 13.03.2015 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 tarihli ve 2013/95 Esas, 2014/176 Karar sayılı kararıyla iptal edilmiştir. 2942 sayılı Kanun'da 04.11.1983 tarihinden sonraki fiili el atmalara ilişkin başkaca bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle kaynağını Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 16.05.1956 tarihli ve 1956/1 Esas, 1956/6 Karar ile 16.05.1956 tarihli ve 1954/1 Esas, 1956/7 Karar sayılı kararlarından alan 04.11.1983 tarihinden sonra fiilen el atılan taşınmazlar yönünden, kamulaştırmasız el atma nedeniyle açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekâlet ücretinin nispi olarak uygulanması gerektiğinden 2942 sayılı Kanun'un Ek Madde 4'ün üçüncü fıkrasının uygulanma imkanı bulunmamaktadır.

6. İstinaf Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının nispi harca ilişkin bölümüne dokunulmaksızın istinaf isteminin şekli olarak esastan reddine karar verildikten sonra “ek 4 ncü maddenin uygulanması gerekir“ gerekçesiyle istinaf harcının maktuya çevrilerek nispi harcın bakiyesinin iadesine karar verilmesi suretiyle 1983 sonrası fiili el atma nedeniyle açılan tazminat davalarında Ek Madde 4 e dayanarak maktu harç alınması gerektiği yönünde irade ortaya konulmuş ancak kamu düzenine ilişkin ve yargılamanın her aşamasında gözetilmesi gereken ve İlk Derece Mahkemesince nispi alınan harcın yeniden esas hakkında hüküm kurulması suretiyle düzeltilmesi yoluna gidilmemesi, harca yönelik Yargıtay uygulamasının 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin birinci fıkrasının kullanılması suretiyle etkinliğinin ortadan kaldırılarak Yargıtay'ın içtihat birliğini sağlamak görevinin devre dışı bırakılması suretiyle hukuki öngörülebilirlik ve hukuki güvenliğin zedelenmesi sonucunu doğurduğundan kararın bozulması gerekir.

Ne var ki, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine,

2. Kamu düzenine ilişkin hususlar yönünden yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 2 numaralı bendinin hükümden çıkartılması, yerine ''Karar tarihi itibarıyla alınması gereken 37.663,72 TL harçtan peşin alınan 9.416 TL istinaf harcının mahsubu ile bakiye 28.247,72TL istinaf karar harcının davalı idareden alınarak peşin alınan istinaf harçları ile birlikte Hazineye irat kaydına,'' cümlesinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Davalı idareden aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/35310, Karar No: 2017/33773, Tarih: 24.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/35310 E.  ,  2017/33773 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9282, Karar No: 2012/17247, Tarih: 12.10.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/9282 E.  ,  2012/17247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : 2003 takvim yılı için: Beraat

2004 takvim yılı için: Mahkumiyet

Karar başlığında yanlış gösterilen suç tarihlerinin 16.04.2004 ve 16.04.2005 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

I-Sanığın 2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Aynı takvim yılı içerisinde farklı dönemlerde birden çok sahte fatura kullandığının anlaşılması karşısında hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanığın davranışları itibariyle ileride suç işlemeyeceği yolunda olumlu kanaat gelmediği gerekçesiyle sanık hakkında cezanın ertelenmesine yer olmadığına karar veren mahkemenin kabulünde isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı arttırıcı ve azaltıcı sebeplerin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, hükmün açıklanmasının geri bırakılmama nedenleri gösterilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görümeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

II-Katılan vekilinin sanık hakkında “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. madde hükümleri karşısında; sanığa yüklenen "sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 16.04.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASI, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan bu kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 12.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.