muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/17938, Karar No: 2023/6085, Tarih: 04.07.2023

adet ameliyat eldiveninin ele geçirildiği, tanıklar ..., ... ve ...ın soruşturma aşamasında müdafii huzurunda alınan ifadelerinde sanıklardan uyuşturucu madde satın aldıklarını beyan edip ve sanıkları teşhis ettikleri, tanık ...'ta ele geçirilen uyuşturucu maddenin sarılı bulunduğu defter parçası üzerinde sanık ...'nın parmak izlerinin tespit edildiği, tanık...ün soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, olay günü sanık ...'nın ikametine gittiğini, ikamette diğer sanık ...'in de olduğunu, ikamete daha önce hiç görmediği birkaç şahsın geldiğini, gelenlerden birinin sanık ...'a para uzattığını, diğer sanık ...'nın da cebinden çıkarttığı paketi ona uzattığını, sanık ...'nın pencereden dışarı bakarken polisler geliyor dediğini ve birden paniklediğini, koşarak tuvalete giderek musluğu açtığını beyan ettiği, tanık ...'in soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, olay günü eroin almak için sanık ...'nın ikametine giderken diğer tanık ... ile karşılaştığını, onun da aynı yere gittiğini öğrenince birlikte gittiklerini, ikamete girecekleri sırada telefonunun çaldığını ve ...'tan kendisine de eroin almasını istediğini söylediğini, ...'ın bir süre sonra yanına gelerek bir paket eroin aldığını ve birlikte içeceklerini söylediğini beyan ettiği, sanıkların aşamalarda çelişkili ve tutarsız savunma yaptıkları dikkate alındığında, sanıkların zincirleme şekilde uyuşturucu madde ticareti suçunu işledikleri gerekçesiyle mahkûmiyetlerine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesiyle yapılan değişikliklerin gözetilmemesi hususu eleştirilip, yargılama gideri ile ilgili hukuka aykırılık düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, delillerin takdir ve tayinine ilişkin tespitinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; sanıklar müdafileri ile sanık ...'in temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümlerde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak hükümlerde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 06.09.2021 tarihli ve 2021/1402 Esas, 2021/1119 Karar sayılı kararında sanıklar müdafileri ile sanık ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci

fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanıklar hakkındaki salıverilme taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Mersin 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.07.2023 tarihinde karar verildi.

Yazı İşleri Müd. Y.
Yargıtay — Esas No: 2021/24868, Karar No: 2022/17850, Tarih: 07.12.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/24868 E.  ,  2022/17850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

CMK'nun 295/1. maddesinde yer alan ''Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' hükmü dikkate alındığında, sanığa, 7 gün içerisinde gerekçeli temyiz dilekçesi verebileceği ihtarı da içerecek şekilde usulünce gerekçeli kararın tebliğ edilmediği anlaşıldığından,

Sanık müdafiine gerekçeli karar tebliğ işlemi gerçekleştirildikten ve kararın temyiz edilmesi halinde temyiz dilekçesi eklendikten ve bu temyize ilişkin ek tebliğname de düzenlendikten sonra Dairemize yollanılmak üzere, dosyanın incelenmeksizin Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesi'ne iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 07.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20384, Karar No: 2017/6102, Tarih: 22.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/20384 E.  ,  2017/6102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanığın yokluğunda verilen hükmün, sanığın eski mernis adresine Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre yapılan tebliğin geçersiz olması nedeniyle sanık müdafinin 24.05.2013 tarihli temyiz talebinin süresinde sayılarak dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Borçlu şirketin kayıtlı bulunduğu vergi dairesine şikayet tarihi itibariyle en son vermiş olduğu beyanname örnekleri getirtilip sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2)Hükmün esasını teşkil eden ve tefhimle geçerlilik kazanan kısa kararda sanığın 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği halde, gerekçeli kararda 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına karar verilerek hükmün karıştırılması,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16568, Karar No: 2018/8439, Tarih: 02.10.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/16568 E.  ,  2018/8439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen hüküm davalı ... tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının işleteni olduğu aracın davacı şirkete trafik sigortalı olduğunu, sigortalı aracın 20/08/2013 tarihinde alkollü olarak kullanımı esnasında, dava dışı araca çarpması sonucunda maddi hasarlı ve yaralamalı trafik kazası meydana geldiğini, kazada zarar gören araç hasarı için davacı şirketin 07/10/2013 tarihinde 3.750,00 TL hasar bedeli ödediğini, kaza tespit tutanağına göre sigortalı aracın sürücüsü ... 1,00 promil alkollü olduğunun tespit edildiğini, hasar tazminatını ödeyen davacı şirketin, ZMSS Genel Şartları ve KTK hükümleri uyarınca rücu hakkına sahip olduğunu beyanla şimdilik 3.750,00 TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ..., davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacının davasının kısmen kabulü ile kısmen reddine, davacı ... şirketince, davalının maliki olduğu kaza nedeniyle üçüncü kişiye ödenen 3.500,00 TL tazminatın, ödeme tarihi olan 07/10/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, davacının 250,00 TL ve fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı ...'ın aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, ZMSS poliçesi gereği dava dışı 3. kişiye ödeme yapan sigortacının, ödediği bedelin kendi sigortalısı olan davalıdan rücuen tahsili istemine ilişkindir.

2918 sayılı KTK.nun 48.maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

2-Dava, ZMSS poliçesi gereği dava dışı 3. kişiye ödeme yapan sigortacının, ödediği bedelin kendi sigortalısı olan davalıdan rücuen tahsili istemine ilişkindir.

2918 sayılı KTK.nun 48.maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Ayrıca Zorunlu Mali Mesuliyet Sorumluluk Genel Şartlarının B.4.d maddesinde; tazminatı gerektiren olay işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak aracı sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya olay yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa sigortacının sigorta ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır. Bununla birlikte Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının B.4.d maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2.fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine yer verilmiştir. O halde, rücu şartlarının oluşması için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nun 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurların da olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasar poliçe teminatı

dışında kalacağından davanın kabulüne, aksi halinde reddine karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713, YHGK 14.05.2014 gün ve 2013/17-1098, 2014-644; YHGK 13.05.2015 gün ve 2013/17-2156, Somut olayda, mahkemece münhasırlık hususunda bilirkişiden rapor aldırılmamıştır. O halde, mahkemece nöroloji uzmanı ve trafik konusunda uzman bilirkişilerin yer aldığı bir bilirkişi heyetinden kusur oranlarının, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında gerçekleşip gerçekleşmediğinin ve başka unsurların da kazanın meydana gelmesinde etkili olup olmadığının tespiti hususlarında ayrıntılı, gerekçeli bir rapor aldırılması, kazanın münhasıran alkolün etkisiyle gerçekleştiğinin anlaşılması durumunda sonucuna göre tazminata hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ...'ın sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'a geri verilmesine 02/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14376, Karar No: 2013/22706, Tarih: 17.06.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/14376 E.  ,  2013/22706 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/14376

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine faturalara dayalı olarak ilamsız icra takibine girişildiği, borçlunun yasal süre içerisinde borca ve fer’ilerine itiraz etmesi üzerine takibin durdurulmasına karar verildiği, alacaklının faturaların borçluya noter kanalı ile tebliğ edildiği, taraflar arasında borç mutabakat belgesi imzalandığı ve borca itirazdan sonra borçlunun kısmi ödemede bulunduğu iddiasıyla itirazın kaldırılması isteminde bulunduğu, mahkemece, faturaların noter kanalıyla tebliğ edilip, buna ilişkin itirazın  bulunmaması ve itirazdan sonra borçlu tarafından ödeme yapıldığı gerekçesiyle itirazın kaldırılmasına karar verildiği görülmüştür.

İİK.nun 68/1. maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Somut olayda, alacaklının faturalara dayalı olarak genel haciz yolu ile takip yaptığı anlaşılmaktadır. Fatura İİK.nun 68. maddesinde yazılı mücerret borç ikrarını içeren belge niteliğinde değildir. Diğer taraftan, takip tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6762 Sayılı TTK'nun 23.maddesinde, tebliğ edilmesine rağmen, süresinde içeriğine itiraz edilmeyen faturanın İİK. nun 68/1.maddesinde belirtilen belgelerden sayılacağına ilişkin bir hüküm de bulunmamaktadır. Borçlu tarafından fatura içeriği ve takip konusu borçla ilgili hukuki ilişki de kabul edilmediğine göre, alacaklının faturaya dayalı olarak itirazın kaldırılmasını istemesi mümkün değildir. Öte yandan icra dosyasına borçlu tarafından yapılmış bir ödeme olmayıp, alacaklının haricen tahsilde bulunması, borçlunun itirazdan vazgeçtiğine yönelik açık bir kabul beyanı olmadığı müddetçe, itirazdan vazgeçme olarak değerlendirilemez.

O halde mahkemece, alacaklının, alacağını İİK'nun 68/1. maddesinde belirtilen belgelerden biri ile kanıtlayamadığı gözetilerek istemin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11978, Karar No: 2014/25972, Tarih: 17.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/11978 E.  ,  2014/25972 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/2, 31/3, 50/1-a, 52. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 50. maddesinde gösterilen seçenek yaptırımların değerlendirilmesi yönündeki tebliğnamede yer alan 2 numaralı bozma içeren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlemediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen sonuç hapis cezasının 20 gün olarak belirlenmesine rağmen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında 30 gün üzerinden hesaplama yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesi gereğince, çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu cezanın hapse çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 2/d bendi çıkarılıp yerine “Suça sürüklenen çocuğa verilen 20 gün hapis cezasının suça sürüklenen çocuğun kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/3. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak adli para cezasının bir günlüğü takdiren 20 TL'den hesaplanarak 400TL adli para

cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesine ve hüküm fıkrasının 2/f bendinden “adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına (ihtarat yapılamadı)" cümlesinin çıkarılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3032, Karar No: 2018/2580, Tarih: 13.03.2018

**10. Ceza Dairesi         2015/3032 E.  ,  2018/2580 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... Ağır Ceza Mahkemesi

Suçlar : a- Kenevir ekme

b- Değişen suçun niteliğine göre "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma"

Hüküm - Karar : a- Kenevir ekme suçundan mahkûmiyet

b- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan denetimli serbestlik tedbiri

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A- Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararına yönelik kanun yolu isteğinin incelenmesi:

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma suçundan dolayı, 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararlar, sözü edilen fıkraya 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 20. maddesi ile eklenen son cümleye göre, durma kararı niteliğinde olup itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararların yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, bu suçla ilgili olarak dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE,

B- Sanık hakkında kenevir ekme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

Sanığın, olayda ele geçirilen esrarı, yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddi bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı; bu durumlar karşısında atılı suçu işlediğine ilişkin soyut beyanı dışında kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA,

13/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28983, Karar No: 2014/22615, Tarih: 01.10.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/28983 E.  ,  2014/22615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

A-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

Suça sürüklenen çocuk ...’in çalınan malları iade etmediği gibi verdikleri zararı da karşılamadığının anlaşılması karşısında hırsızlık suçu yönünden 5271 sayılı TCK.nun 231.maddesinin uygulanma olanağının tartışılmamasına ilişkin tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

B-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçları ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükme ilişkin temyiz itirazlarına gelince,

Suça sürüklenen çocukların çalınan malları iade etmedikleri gibi verdikleri zararı da karşılamadıklarının anlaşılması karşısında hırsızlık ve mala zarar verme suçları yönünden 5271 sayılı TCK.nun 231.maddesinin uygulanma olanağının tartışılmamasına ilişkin tebliğnamedeki düşünce ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında ... Devlet Hastanesinden uzman doktordan işlediği suçun hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilme ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmiş olduğuna dair rapor alındığından bu husustaki tebliğnamedeki bozma düşüncesi iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1-5237 sayılı TCK.nun 50.maddesinin 3. fıkrası uyarınca daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş ve suç tarihinde 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçu ile suça sürüklenen çocuk... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının aynı maddenin 1.fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birisine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuk... hakkında, Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20/1-7. Maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun 35. Maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,