muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5579, Karar No: 2021/9467, Tarih: 17.05.2021

3- Tüm suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından düzenlenen iddianamede sevk maddesi olarak yazılmadığı halde ek savunma hakkı verilmeden 5237 sayılı TCK'nın 143. ve 116/4. maddeleri ile artırım yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226/1. maddesine aykırı davranılması,

4- 5237 sayılı TCK’nın 61. maddesi kapsamında ceza tayini hakimin takdir ve değerlendirme yetkisinde ise de; bu yetkinin kullanılmasında adalet ve nesafet kurallarına bağlı kalınması, cezanın belirlenmesi sırasında dayanılan gerekçenin; suçun işleniş şekli, suçun işlenmesinde kullanılan araçlar, suçun işlendiği yer ve zaman, suç konusunun önem ve değeri, oluşan zarar ve tehlikenin ağırlığı, kanuna aykırılığın derecesi gibi hususların, yargılama konusu eylemin niteliği ve dosya içeriğine uygun olarak irdelenip denetime olanak verecek biçimde karar yerinde gösterilmesi gerekmektedir. Somut olayda, suça sürüklenen çocukların şikayetçiye ait eczanenin kepengini yarıya kadar kaldırdıkları ve hırsızlık amacıyla kepengin altına tuğla koyup içeri girmeye çalıştıkları, işyerine girmeye çalışan şahısların olduğu anonsu ile olay yerine giden ekiplerin yaptıkları kontrolde bahse konu eczanenin kepenginin zorlanmış olduğunun tespit edildiği olayda; suça sürüklenen çocukların işyerinin kepengini zorlamış oldukları, dosya içerinde yer alan olay yerini gösteren kamera görüntülerinin bilirkişi tarafından yapılan incelemesinde suça sürüklenen çocukların iş yerine giremedikleri ve eczanenin sokak üzerinde bulunduğu da anlaşıldığından hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarının teşebbüs aşamasında kaldığı eylemde ; temel cezaların alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesiyle ilgili olarak hüküm gerekçesinde TCK'nın 61. maddesinde belirtilen "suç konusunun önem ve değeri ile işlenen suç nedeni ile mağdurun uğradığı zarar ,suçun işlenmesi nedeni ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı suça sürüklenen çocuğun suç işlemek konusundaki kararlılığı göz önünde bulundurularak kastının yoğunluğu" gibi nedenler somut biçimde tartışılmadan, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından verilecek cezalarda alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayinini gerektiren bir özellik olmadığı ve hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçları yönünden herhangi bir zararın oluşmadığı da gözönüne alındığında, TCK'nın 61. maddesinde belirtilen "suçun işleniş şekli ve önemi,malların değeri, kastın yoğunluğu ve arz ettikleri tehlike hali nazara alınarak" şeklinde gösterilen soyut ve yeterli olmayan gerekçelere dayanılarak, adalet ve nesafet kuralları ile orantılılık ilkesine aykırı olarak alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

5- Somut olayda, suça sürüklenen çocukların şikayetçiye ait eczanenin kepengini yarıya kadar kaldırdıkları ve hırsızlık amacıyla kepengin altına tuğla koyup içeri girmeye çalıştıkları, işyerine girmeye çalışan şahısların olduğu anonsu ile olay yerine giden ekiplerin yaptıkları kontrolde bahse konu eczanenin kepenginin zorlanmış olduğunun tespit edildiği, dosya içerinde yer alan olay yerini gösteren kamera görüntülerinin bilirkişi tarafından yapılan incelemesinde suça sürüklenen çocukların iş yerine giremedikleri ve eczanenin sokak üzerinde bulunduğu da anlaşıldığından, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun teşebbüs aşamasında kaldığının anlaşıldığı olayda, 5237 sayılı TCK'nın 35. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, tamamlanmış suçtan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafii ile suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 17/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7222, Karar No: 2012/33154, Tarih: 27.12.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/7222 E.  ,  2012/33154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 556 sayılı KHK'ye aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülüğe, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun Geçici l'inci maddesi ve buna bağlı olarak 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 5'inci maddesinin 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe girmesi sonucu ve aynı Kanunun 2.nci maddesi hükmü karşısında dava konusu eylemin atılı suç oluşturup oluşturmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu bağlamda sanığa atılı tescilli marka hakkına tecavüz eylemleri ve bu fiilleri işleyenlere uygulanacak yaptırımları düzenleyen mevzuat tarihsel olarak incelendiğinde;

11 Mayıs 1888 tarihli Alameti Farika Nizamnamesi ile bu konuda hükümler getirildiği, 03.03.1965 tarihli 551 Sayılı Markalar Kanunu ile yeni bir düzenleme yapıldığı ve Kanunun 54'üncü maddesiyle Alameti Farika Nizamnamesi ile ek ve değişikliklerinin yürürlükten kaldırıldığı, 24.06.1995 tarihinde yürürlüğe giren ve tescilli markalarla ilgili cezai koruma hükümleri getiren 556 Sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 4128 Sayılı Kanunla değişen 82'nci maddesiyle 551 Sayılı Markalar Kanunun yürürlükten kaldırıldığı görülmektedir.

Tescilli markaların cezai korunması konusunda ülke mevzuatımızla ilgili olarak yapılan hukuki değişikliklere işaret edildikten sonra somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık hakkında 556 sayılı KHK.nın 61/A-c maddesi uyarınca cezalandırılması için kamu davası açılmıştır. Bu maddenin atıf yaptığı 6l'inci maddede ise kararname hükmüyle suç tanımları düzenlenmiştir. 5252 Sayılı Yasanın geçici l'inci maddesinde "Diğer kanunların, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun Birinci Kitabında yer alan düzenlemelere aykırı hükümleri, ilgili kanunlarda gerekli değişiklikler yapılıncaya ve en geç 31 Aralık 2008 tarihine kadar uygulanır." 5237 sayılı TCK'nın 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5/1' inci maddesinde "Bu Kanunun genel hükümleri, özel ceza kanunları ve ceza içeren kanunlardaki suçlar hakkında da uygulanır" ve aynı Kanunun genel hükümleri arasında bulunan 2'nci maddesinin birinci fıkrasında ise "Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanmaz ..." hükümleri yer almaktadır.

Olayımızda sanığa atılı eylem, ceza içeren özel bir hukuk düzenlemesi olup 5'inci maddede sözü edilen özel ceza kanunları ya da ceza içeren kanunlar kapsamında bulunmaktadır. O halde atılı eylem, TCK'nın 2'nci maddesi hükmü kapsamında değerlendirilmelidir. Bu duruma göre, KHK hükmüyle getirilen bu düzenleme TCK'nın 2'inci maddesinde öngörülen kanunilik ilkesine uygun bulunmamaktadır. Nitekim Anayasa Mahkemesi 03.01.2008 gün ve 2005/15 E, 2008/2 K sayılı iptal kararı gerekçesinde Kanunsuz suç ve ceza konulamayacağını, Kanun Hükmünde Kararname hükmüyle suç ve ceza getirilemeyeceğini açıkça vurgulamıştır. Bu durum karşısında, 5252 Sayılı Kanunun geçici birinci maddesi ile TCK'nın 2'nci maddesi ve 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5'inci maddesi birlikte değerlendirildiğinde; 556 Sayılı KHK'nın suç tanımlayan hükümlerinin tümüyle zımni olarak ilga edildiğinin (örtülü olarak yürürlükten kaldırıldığının) kabulü gerekmektedir. Bu hukuki değerlendirmeye göre atılı eylem 556 Sayılı KHK hükümleri kapsamında suç oluşturmayacaktır.

Öte yandan 556 Sayılı KHK'ya göre suç oluşturmayan eylemin Türk Ticaret Kanunu'nda düzenlenen haksız rekabet suçunu oluşturup oluşturmayacağı hususunun da bu noktada ayrıca değerlendirilmesi gerekmektedir. Buna göre, 1474'üncü maddesi gereğince 01.01.1957 tarihinde yürürlüğe giren 6762 Sayılı TTK'nın 57'nci maddesinin 5'inci fıkrasında; başkasının haklı olarak kullandığı ad, unvan, işaret gibi tanıtma vasıtaları haklarına tecavüzün yanında, tescilli ve tescilsiz ayırımı yapmadan marka hakkına tecavüz de haksız rekabet suçu olarak tanımlanmış ve cezası 64'üncü maddede belirtilmiştir. Bu Kanunun yürürlük tarihinden sonra 3 Mart 1965 tarihinde yürürlüğe giren 551 Sayılı Markalar Kanunu'nun 47'inci maddesinde de tescil edilmiş marka hakkına tecavüz halleri ayrı ayrı tanımlanmış ve yaptırımı da 51 ve 52'nci maddelerde belirtilmiştir. Her iki düzenlemede de tescilli marka kullanma haklarına tecavüz halleri belirlenmekte ve yaptırıma bağlanmaktadır. Bu nedenle gerek Türk Ticaret Kanunu ve gerekse 551 Sayılı Markalar Kanunundaki düzenlemeyle korunan ortak değer, marka kullanma hakkından doğan haklardır. Marka hakkına tecavüz fiillerinin unsurları her iki düzenlemede de aynıdır ve iki yasa birlikte uygulanamayacağından tam olarak oluşan yasa çatışması kuralları uyarınca sonradan yürürlüğe giren, tescilli markalara hukuki ve cezai koruma getiren 551 Sayılı Kanundaki düzenleme TTK'nın 57/5 fıkra hükmünü tescilli markalarla sınırlı olmak üzere örtülü olarak yürürlükten kaldırmıştır. Bu kanun da (551 sayılı kanun) 556 Sayılı KHK'nın değişik 82'nci maddesiyle yürürlükten kaldırılmış bulunduğundan ve Yürürlükten kalkan eski düzenlemeler canlanamayacağından sanığa atılı eylem haksız rekabet suçunu da oluşturmamaktadır.

Açıklanan bu gerekçelerle, sanık müdafiinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden mahkumiyet hükmünün BOZULMASINA, 5237 sayılı TCK'nın 7/1 .maddesi ve 5320 sayılı Yasanın 8 nci maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 322'nci maddesi uyarınca suç oluşturmayan atılı fiilden sanığın BERAATİNE, taklit olarak üretildiği tespit edilen dava konusu üzüm sirkeleri hakkında 4703 sayılı yasanın 10 ve 11.maddeleri uyarınca mahallinde işlem yapılmasına, el konulan kutu ve etiketlerin bulundurulması bizatihi suç oluşturmadığından sanığa İADESİNE, katılan tarafından sunulan orijinal ürünlerin katılana İADESİNE, 27.12.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9016, Karar No: 2022/1933, Tarih: 10.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2020/9016 E.  ,  2022/1933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2017/759 E. - 2018/541 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

-K A R A R-

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 362/1-a maddesi gereğince, miktar veya her bir paydaş için değeri 58.800,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin olarak verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararları kesindir.

Yukarıda açıklanan nedenle davalı idare vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 10/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10185, Karar No: 2018/2760, Tarih: 16.04.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/10185 E.  ,  2018/2760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen .../06/2016 tarih ve 2015/163-2016/520 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı tarafça müvekkilinden istenen araçların istenilen gün ve tarihte ...'da hazır edildiğini, ancak davalı tarafça yüklemenin zamanında yapılmadığını, müvekkili tarafça yapılan ihtara rağmen yüklemenin olmaması sebebiyle kamyonların geri çağrıldığını, bekleme ücreti, yakıt ve yol masrafı ile ...'nin 778. maddesi uyarınca navlun alacağının yarısı kadar davalının borçlu bulunduğunu ileri sürerek şimdilik 6.000 USD'nin karşılığı 7.419,00 TL'nin bedelin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 05.09.2012 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 46.137,20 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, beklemenin davacı kamyonlarının belge eksikliğinden kaynaklandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında ... dışı kara taşıma işi için anlaşma yapıldığı, bu tip sözleşmelerden doğan talep hakları bir yıl içinde kullanılması gerektiği, davacının ıslahla talep edilen kısımlara ilişkin taleplerin zamanaşımına uğradığı, davacı vekilinin vekaletnamesinde feragat yetkisinin bulunmadığı, davacının toplam 6000 USD bedelli alacak talebinin 2000 USD navlun ücreti, 2000 USD bekleme ücreti, 2000 USD yakıt alacağı şeklinde değerlendirilmesi gerektiği, ... taşımalarında yıllık %5 faiz öngörüldüğü gerekçesiyle davanın kabulü ile ....000 USD'lik kısmının navlun ücreti, ....000 USD'lik kısmının bekleme ücreti, ....000 USD'lik kısmının yakıt alacağı olmak üzere toplam 6.000 USD'nin 06/01/2008 tarihinden itibaren ... taşımalarında öngörülen yıllık %5 faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, .../05/2012 tarihli ıslah dilekçesine konu olan diğer alacak taleplerinin zamanaşımı def'i nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taraflar arasındaki taşıma ilişkisinden kaynaklanan alacak ve tazminat talebine ilişkin olup, mahkemece yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir. Davacı, dava dilekçesinde navlun ücreti, bekleme ücreti ve akaryakıt ücreti olmak üzere üç ayrı alacak kalemi için 6.000 USD karşılığı 7.419,00 TL'nin tahsili talebinde bulunmuştur. Mahkemece, talep edilen 6.000 USD’nin navlun alacağına ilişkin olduğu kabul edilerek bu alacağın tahsiline dair verilen ilk karar, Dairemizin 07/04/2014 tarihli bozma ilamıyla, talep edilen alacağın hangi kalemler için ne miktar istendiği açıklanmadığından her bir alacak kalemi için eşit miktarda talepte bulunduğunun kabulü gerektiği gerekçesiyle davalı yararına bozulmuştur. Bozma ilamına uyulduktan sonra, davacı vekili tarafından verilen 28/04/2015 tarihli dilekçe ile 5432 USD navlun 543 USD bekleme ve ... USD akaryakıt ücreti karşılığı toplam 7.419,00 TL talep edildiği beyan edilmiştir. Mahkemece, bozma ilamına uyulduktan sonra 2000 USD navlun, 2000 USD bekleme ve 2000 USD akaryakıt ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Ancak, mahkemece taleple bağlılık davalı yararına usuli kazanılmış hak ilkesi ve davacının bozma ilamından önce akaryakıt ücretinden feragat etmiş olması ve Dairemiz bozma ilamında akaryakıt kalemi dışındaki diğer alacak kalemlerine hükmedilmesi yönünde vermiş olduğu davalı yararına bozma kararı gözetilerek navlun alacağı bakımından 2000 USD ve bekleme ücreti olarak talep edilen 543 USD olmak üzere toplamda 2543 USD’nin, davacının talebi gibi dava tarihindeki TL karşılığı hesaplanarak faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçelerle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 16/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3168, Karar No: 2012/4280, Tarih: 11.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/3168 E.  ,  2012/4280 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçundan sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 11.02.2010 gün ve 2009/1269 Esas, 2010/181 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre, sanığın işlediği fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçunun zamanaşımı bakımından lehe olan kanun maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla 765 sayılı TCK.nın 102/4, 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi bulunduğu ve suç tarihi olan 19.12.2002'den inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında atılı suçtan açılan davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 11.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24714, Karar No: 2013/28974, Tarih: 05.12.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/24714 E.  ,  2013/28974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosyanın diğer sanığı ... hakkında, hırsızlık suçundan ... 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2012 tarih ve 2011/372-452 sayılı temyiz isteminin reddine dair ek karar sanık tarafından temyiz edilmiş ise de tebliğnamede bu sanık yönünden görüş bildirilmediği gerekçesi ile dairemizin 27.06.2013 tarihli kararı ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verildiği halde, bu karar yönünden ek tebliğname düzenlenmediği anlaşıldığından ek tebliğname düzenlenmesi amacıyla dosyanın yeniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 05.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4630, Karar No: 2023/6631, Tarih: 25.10.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/4630 E.  ,  2023/6631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Temyiz incelemesinin duruşmalı yapılmasına işin ivediliği ve niteliği nedeniyle 5311 Sayılı Kanunla değişik İİK'nın 366. maddesi hükmü uygun bulunmadığından bu yöndeki isteğin reddine oybirliği ile karar verildikten sonra işin esası incelendi:

2-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, borçlunun ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3-Borçlu aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re' sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nın ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 27. maddesi ile eklenen fıkra ile;

"İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder." hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hem de temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hem de temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir." hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile borçlu aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, borçlu aleyhine ihale bedelinin %10'u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nın 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda şikayetin ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13. maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 06.04.2023 tarih ve 2022/707 E. - 2023/420 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-Bingöl İcra Hukuk Mahkemesinin 22.12.2021 tarih ve 2021/108 E. - 2021/151 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin “2” numaralı bendinde yer alan “ %10’u” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “% 5’i” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2 ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 25.10.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.