muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13387, Karar No: 2016/10249, Tarih: 09.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/13387 E.  ,  2016/10249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; duruşma gününün taraflara tebliği için davetiyeye yapıştırılacak posta pulu bulunmadığından duruşma isteğinin reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği görüşüldü;

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiği ileri sürerek ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı, davacının taleplerinin haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin, fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Somut olayda, davacı vekili dava dilekçesinde işyerinde 07:20-18:30 saatleri arası çalıştığını, bazı günler 18.30’dan sonrada çalıştığını iddia etmiş, davalı ise davacının kışın 08:00-16:30, yazın 08:00-18:00 saatleri arasında çalışıldığını, davacının tüm çalışmalarının bordrolara yansıtıldığını savunmuştur. Karara esas alınan hesap raporunda davacının tanık beyanlarına göre yazın haftada 3 gün 07:30-21:00, haftada 3 gün ise 07:30-19:00 saatleri arasında ara dinlenmesi düşülerek haftalık 75 saat çalıştığı, kışın ise 07.30-16:30 saatleri arasında ara dinlenmesi düşülerek haftalık 48 saat çalıştığı tespit edilerek hesaplama yapılmıştır. Bu hesaplama tarzı dosya içeriği ve tanık beyanları ile uyuşmadığı gibi davacının talebi de aşılmakta ve ne kadar ara dinlenmesi düşüldüğü belirtilmediğinden denetime elverişli bulunmamaktadır. Dosya kapsamından davacının yazın haftanın 6 günü 07:30-18:30 saatleri arasında 11 saat çalışıp 1 saat ara dinlenmesi kullandığı, haftalık 60 saat çalışıp 15 saat fazla mesai yaptığı, kışın haftanın 6 günü 07:30-17:00 saatleri arasında 9,5 saat çalışıp 1 saat ara dinlenmesi kullandığı, haftalık 51 saat çalışıp 6 saat fazla mesai yaptığı anlaşılmıştır.

Mahkemece hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3- Hükme esas alınan bilirkişi raporunda hafta tatili ile ulusal bayram genel tatil alacakları hesaplanmış ise de yapılan hesaplama denetime elverişli bulunmamıştır. Mahkemece yapılacak iş; denetime elverişli ek rapor alınarak tüm dosya kapsamındaki deliller ile birlikte değerlendirerek davacının hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacağı bulunup bulunmadığını belirlemektir. Bu nedenle denetimden uzak bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması isabetsiz olup karar bozulmalıdır.

4- Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda dosya içerisinde bulunan bir kısım imzalı yıllık izin formlarının, bordrolara işlenmediği, tanıklarca da yıllık izin kullanmadığının beyan edildiği gerekçesiyle bu formlar yapılan hesaplamada dikkate alınmamış ise de, bu belgeler konusunda davacının beyanının alınmadığı anlaşılmıştır. Ayrıca davacı dava dilekçesinde bir kısım izinlerini kullandığını beyan etmiştir. Mahkemece söz konusu belgeler hakkında davacının beyanı alınarak dosyadaki diğer deliller ile birlikte değerlendirilip sonucuna göre yıllık izin alacağı hakkında bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

5- Somut olayda yerel mahkemece davacının ihbar tazminatı taleple bağlı kalınarak hüküm altına alınmış ise de, her eda davası aynı zamanda tespit hükmü de içerir ilkesi uyarınca, mahkemenin kabul şekli açılacak ek davada bağlayıcı nitelikte bulunduğundan davacının talep edebileceği ihbar tazminatı miktarının kararda gösterilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 09/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18575, Karar No: 2016/2837, Tarih: 29.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/18575 E.  ,  2016/2837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki nafakanın artırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; müvekkili davacının davalı ile boşandığını, müşterek çocuk ...’in velayetinin davacıya verildiğini, tarafların boşanma protokolü yaparak müşterek çocuk için 100 TL iştirak nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesi konusunda anlaştığını, aradan geçen zaman ve çocuğun artan masrafları nedeniyle; daha önce hükmedilen iştirak nafakasının 100 TL'den 500 TL'ye yükseltilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, cevap dilekçesinde; davacının durumunun kendisinden daha iyi olduğunu, davacının 600 bin TL değerinde evi ile 500 bin TL değerinde yazlığı bulunduğunu; kendisinin 2360 TL geliri olduğunu, 1480 TL kadar kredi borcu ödediğini, tekrar evlendiğinden masrafları olduğunu, 100 TL olan nafaka borcunu ise uzun bir süre aylık 160 TL olarak ödediğini, nafakanın 200 TL'ye yükseltilmesini kabul edebileceğini beyan etmiştir.

Mahkemece; davacının Gümrük çalışanı olduğu, 2300 TL geliri ve 1 evinin olduğu; davalının Devlet hastanesinde çalıştığı, 2300 TL maaşı ve kredi borcu olduğu; küçük ...’in okul ve günlük giderleri, günün ekonomik koşulları, TMK’nın 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi, tarafların sosyal ve ekonomik durumları dikkate alındığında iştirak nafakasının 200 TL'ye yükseltilmesinin uygun olacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 100 TL olan iştirak nafakasının 200 TL'ye yükseltilmesine karar verilmiştir. Hüküm, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, iştirak nafakasının artırılması istemine ilişkindir.

TMK nın 327. maddesinin 1. fıkrası; "Çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderler ana ve baba tarafından karşılanır.” hükmünü,

330. maddesinin 1. fıkrasının ilk cümlesi; “ Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile ana ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir.” hükmünü,

331. maddesi ise; “Durumun değişmesi halinde hakim, istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler veya nafakayı kaldırır.” hükmünü içermektedir.

Yukarıda açıklanan yasa maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, iştirak nafakası; çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşulları ile genel ihtiyaçlar ve ana ile babanın mali durumlarına göre takdir edilir. Nafakanın takdirinde; çocuğun yaşça büyümesi nedeniyle artan ihtiyaçları ile ana ve babanın mali durumlarındaki değişiklik araştırılıp, önceki nafaka takdirinde taraflar arasında sağlanan dengeyi koruyacak bir karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan yasa maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, iştirak nafakası; çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşulları ile genel ihtiyaçlar ve ana ile babanın mali durumlarına göre takdir edilir. Nafakanın takdirinde; çocuğun yaşça büyümesi nedeniyle artan ihtiyaçları ile ana ve babanın mali durumlarındaki değişiklik araştırılıp, önceki nafaka takdirinde taraflar arasında sağlanan dengeyi koruyacak bir karar verilmelidir.

Somut olayda; artırılması istenilen nafakanın 18.12.2012 tarihinde kesinleşen anlaşmalı boşanma davası ile kararlaştırıldığı, iş bu davanın açıldığı 20.03.2015 tarihinde ise küçük ...’ ün eğitim ve öğreniminin sürdüğü, aradan geçen 2 yılı aşkın sürede büyüyen çocuğun eğitim ve öğrenim koşullarının değişmesi nedeniyle ihtiyaçlarının arttığı, davacının mahkemece tespit edildiği üzere sosyal ve ekonomik durumunun iyi olması karşısında aynı süreçte davalının aldığı ücrette de bir miktar artış olduğu açıktır. Davacının sosyal ve ekonomik durumunun iyi olması, davalının ödeme gücüne oranla iştirak nafakası ödemesine engel değildir.

Buna göre, mahkemece; velayeti anneye bırakılmış olan çocuğun ihtiyaçlarını en uygun ölçüde karşılayacak, davalının geliri ve ödeme gücü ile de orantılı olacak şekilde daha uygun nafakaya hükmedilmesi ve bu suretle dengenin yeniden sağlanması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile düşük nafaka takdir edilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir. Ayrıca hükmün gerekçe kısmında dava dışı (...) den bahsedilmesi uygun görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6221, Karar No: 2014/7378, Tarih: 16.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/6221 E.  ,  2014/7378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Asıl karar: mahkumiyet

Ek karar: temyiz talebinin reddi

04.03.2011 günlü iddianameyle sanık hakkında "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık ve mühür bozma" suçlarından kamu davalarının açıldığı, yapılan yargılama sonucunda mahkemenin 27.05.2011 gün 2011/41 esas 2011/134 karar nolu ilamıyla her iki suçtan da mahkumiyet kararları verildiği, anılan kararın sanık tarafından süresinde temyizi üzerine mahkemece 31.05.2011 günlü ek karar ile mühür bozma suçundan verilen mahkumiyet hükmünün kesin nitelikte olduğundan bu suça ilişkin sanığın temyiz isteminin reddine, hırsızlık suçundan kurulan hükümle ilgili olarak ise dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay ilgili dairesine gönderilmesine karar verildiği ancak “mühür bozma suçuyla ilgili temyiz isteminin reddine dair ek kararın sanığa tebliğ edilmeksizin, hırsızlık suçundan temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Yargıtay'a gönderilmesini müteakip, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.07.2012 günlü iade kararı ile 6352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca sadece "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçu" ile ilgili olarak uyarlama yargılaması yapılması için dosyanın mahkemesine iade edildiği, anılan iade kararından sonra mahkemece yapılan duruşma neticesinde sanık hakkında "mühür bozma" suçundan yeniden verilen 18.12.2012 gün 2012/194-290 esas sayılı kararın hukuken geçersiz olduğu, sanığın süresinde yaptığı temyiz isteminin, “mühür bozma suçundan temyiz isteminin reddine dair 31.05.2011 günlü ek kararına yönelik olduğunun kabulü ile yapılan incelemede gereği görüşüldü;

6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca, sanık hakkında mahkemece doğrudan hükmedilen 3000 TL. adli para cezasına dair hükmün temyizi olanaklı bulunmayıp kesin nitelikte olduğundan, mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin 31.05.2011 günlü ek kararı yasaya uygun bulunduğundan, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine ilişkin ek kararın istem gibi ONANMASINA, 16.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6427, Karar No: 2019/7231, Tarih: 14.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/6427 E.  ,  2019/7231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde,

Müştekiye ait depodan hırsızlık şeklinde gerçekleşen olayda, bahse konu suç yerinin depo olarak kullanıldığının anlaşılması karşısında, bu suça ilişkin kararın kesin nitelikte olması nedeniyle hukuka aykırılığın kanun yararına bozma yoluyla giderilebilmesi olanaklı görülmüştür.

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14/04/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde,

Müştekinin deposunda meydana gelen hırsızlık eylemi sonrası suça sürüklenen çocukların olay yerinden ayrılmasından sonra, suça sürüklenen çocukları bulup takibe başlayan müştekinin ihbarı üzerine gelen kolluk görevlilerinin suça sürüklenen çocukları görmeleri ve durdurmak istemeleri üzerine, kaçmaya başlayan suça sürüklenen çocukların kovalamaca sonucunda yakalandığının, baştan itibaren kesintisiz takibin bulunmadığının anlaşılması karşısında, hırsızlık eyleminin tamamlanmış olduğu kabul edilmekle yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk ...'in aşamalarda alınan savunmalarında, atılı suçu inkar etmesi ve inceleme dışı diğer suça sürüklenen çocukların da savunmalarında suça sürüklenen çocuk ...'in olay yerinde olmadığı suça konu eşyaları çaldıktan sonra yolda yürürken suça sürüklenen çocuk ... ile karşılaştıklarını belirtmeleri, olayı ilk fark edip bildiren kişi olan soruşturma aşamasında beyanına başvurulan Ayten Uslu'nun ve müşteki ...'ın olay anına ilişkin görgüye dayalı bilgisinin bulunmaması karşısında

suça sürüklenen çocuk ...'in cezalandırılmalarına yeter, her türlü şüpheden uzak, somut, kesin ve inandırıcı delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle üzerine atılı hırsızlık suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 14/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5016, Karar No: 2019/10434, Tarih: 27.06.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/5016 E.  ,  2019/10434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... müdafisinin vekalet ücretine dair temyizi olmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki vekalet ücreti yönünden bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 29.08.2012 tarihli, 3342 sayılı raporunda, kendisinde orta ile hafif derece sınırında zeka geriliği saptanan mağdurede zeka geriliğinin hekim olmayanlarca anlaşılamayabileceği ancak yakın çevresinde ve kendisini tanıyanlarca anlaşılabileceğinin belirtilmesi ve mağdurenin yakın çevresinde yaşamayan sanıkların mağdurede mevcut zeka geriliğini bildiklerine dair somut bir delilin de bulunmaması karşısında, rızaya dayalı olarak mağdureyi Savaştepe'den alarak Adana'ya götüren ve burada rızasıyla cinsel ilişkiye giren sanık ... ile bu sanığın eylemlerine iştirak eden diğer sanık ...'nin atılı suçlardan beraatleri yerine akıl hastalığı hususunda hataya düştükleri gerekçesiyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümlerde yer alan “Sanıkların mağdurda var olan akıl rahatsızlığını bilmedikleri, bilmelerinin de beklenemeyeceği göz önüne alınarak sanıkların üzerine atılı müsnet suçlardan TCK'nun 30/4. Maddesine istinaden CMK'nun 223/3-d. maddesi gereğince sanıklara CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA," bölümünün çıkartılarak yerine “Her ne kadar sanıklar ... ile ... haklarında nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işledikleri iddiasıyla kamu davası açılmış ise de, sanıkların mağduredeki zeka geriliğini bildiklerine dair somut bir delil bulunmaması ve yüklenen suçların sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e. maddesi gereğince atılı suçtan sanıkların ayrı ayrı BERAATLERİNE, ” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9603, Karar No: 2021/1638, Tarih: 16.02.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/9603 E.  ,  2021/1638 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 50, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre; olay günü saat 19:30 sıralarında sanık sevk ve idaresindeki araç ile meskun mahal içi, 17 metre genişliğinde, bölünmüş, iki yönlü, asfalt, düz, eğimsiz yolda seyir sağ şeritte seyir halindeyken, sol şeritte seyir halinde olan katılan ...'ın idaresindeki otomobile çarpması şeklinde meydana gelen olayda, sanığın asli kusurlu olarak üç kişinin basit tıbbi müdahale ile iyileşebilecek şekilde yaralandığı olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdirdiği kazada üç kişinin yaralanmasına neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA 16.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19619, Karar No: 2007/8251, Tarih: 17.05.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/19619 E.  ,  2007/8251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çat Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 26/07/2006
Yargıtay — Esas No: 2012/14760, Karar No: 2013/16735, Tarih: 13.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/14760 E.  ,  2013/16735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

25.11.2010 tarih ve 33519 sayılı mütalaa, vergi suçu ve inceleme raporlarına göre; Silivri Vergi Dairesi Müdürlüğü 7700023902 vergi kimlik numaralı mükellefi Silivri Spor Kulübü Derneğinin 2005-2009 hesap dönemlerine ait defter ve belgelerinin 15.09.2010 tarihinde yapılan tebliğe rağmen incelemeye ibraz edilmediğinin iddia edildiği olayda; sanığın Silivri Spor Kulübü Dernek Başkanlığına 22.06.2010 tarihinde seçildiği, sorgusunda 2005-2009 hesap dönemlerine ait defter ve belgelerin kendisine teslim edilmediğini, bu defter ve belgelerin önceki dönemde kaybolduğunu, dernek başkanlığına seçildikten sonraki dönemde kendisine teslim edilen defter ve belgelerin 05.06.2009 tarihli tutanak ile tespit edildiğini, bu tutanakta 2005-2009 yıllarına ait defter ve belgelerin bulunmadığını savunduğu anlaşılmakla; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, sanığın savunmasında geçen önceki dönem başkan/üyelerin ve 05.06.2009 tarihli tutanakta isimleri geçen şahısların tanık olarak dinlenmesi, dernek başkanlığının yönetim değişikliğine ilişkin seçim tutanak ve belgelerinin onaylı örneklerinin usulünce temin edilmesinden sonra, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 13.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.