muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/1554, Karar No: 2008/11727, Tarih: 13.10.2008

Mahkemece davacıların iddiası, davalıların savunmaları ve davaya neden olan olayın da özelliği gözetilerek alanlarında uzman olan bilirkişilerden rapor alınmıştır. Alınan bu raporda dava konusu baz istasyonunun yaydığı elektromanyetik dalgaların uluslararası standartlar ile yönetmelikte kabul edilen limitlerin altında olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karar davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık son yıllarda kullanılan cep telefonlarındaki haberleşmeyi sağlayan ve baz istasyonları olarak isimlendirilen tesisin kullanılması sonucu bir zararın bulunup bulunmadığı varsa bu zararın hangi durumlarda söz konusu olabileceği ve yine giderilmesi konusunda ne gibi önlemlerin alınması gerektiği noktasında toplanmaktadır. Dava konusu olan tesisin cep telefonlarının kullanımı için zorunlu olduğu ve bu tesisin geniş bir kitleyi ilgilendirmesi itibariyle de kamuya hizmet vermeyi amaçladığı da tartışmasızdır. Ne var ki bu hizmetin verilmesinde ve tesisin kullanılması sonucu hukuk kurallarının bir gereği olarak doğan zararlardan da tesis sahibi sorumludur. Hatta bu sorumluluk kusura dayanmayan, tehlike sorumluluğu olarak da kabul edilmek gerekir. Bu özelliği itibariyle tesisi kullanan ve onu işletenin yüksek özen yükümlülüğü bulunmaktadır. Aksi halde, en küçük bir özensizliğin maddi değerlerle ölçülemeyecek kadar ağır sonuçlar doğurması kaçınılmazdır. Bunun için zarar görenin zararını değil, tesis ve işletme sahibinin tesisin işletilmesinden dolayı kişilere, bu bağlamda çevreye bir zarar vermediği ve herhangi bir olumsuz sonuç yaratmadığının kanıtlanması gerekir. Bu sonuç genel sorumluluk kurallarının aksine olarak, davalıların işletmesinin ağır tehlike doğuracak özelliğinden kaynaklanmaktadır.

Tüm bu genel açıklama ve nitelendirmeler göz önünde tutulup somut olay dava konusu edilen istasyonu davacıların oturduğu bina ile davalının işleticisi olduğu tesisin konumunun incelenmesi gerekmektedir. Bu bağlamda tesisin kurulma amacına uygun olarak işletilmesi durumunda kişi ve çevreye zarar verip vermediğinin belirlenmesi önem taşımaktadır. Bilirkişiler tarafından yapılan inceleme sonunda, sertifikada belirtilen limitlerin yönetmelikte belirtilen limitlere uygun olduğu, hatta yönetmelikteki limitlerin de altında bulunduğu belirtilmiştir. Ne var ki yapılan bu belirlemelerle bir zararın olmayacağı kabul edilemez. Yönetmelik ve bu yönetmelikteki ölçülere göre verilen sertifika, soyut bir belirlemeyi içermektedir. Bu bağlamda, o anda o yerde ve belirtilen güçte kurulacak istasyonun değerlerini belirtmektedir. Nitekim sertifikalar bu nitelikleri içermekte olup, kurulan istasyonun çevresindeki binaların ve giderek konumunu belirtmemektedir. Bu da sertifikadaki ölçülerin tüm bilimsel verilere uygun olduğu ve zarar doğurmayacağı anlamına gelmez. Kaldı ki, hukuk kurallarındaki norm düzenlemesi itibariyle yönetmelik ve yönetmeliğe uygun bir işlem yapılsa bile, buna karşın çevreye verilen zarardan, eylemde bulunanın sorumlu olmayacağı sonucu doğmaz. Ayrıca yargıç, uyuşmazlığın çözümünde yönetmeliğe değil yasaya, genel hukuk kurallarına ve bu bağlamda sorumluluk hukukunun ilkelerine göre karar vermek zorundadır. Bunun içindir ki, yerel mahkemenin yönetmeliğe ve yönetmeliğe göre verilen sertifikayı bağlayıcı olarak kabul etmemelidir. Yapılan şu açıklamalar itibariyle, tek başına ölçüm sonuçlarının düşük olması, zarar doğurmayacağı anlamına gelmez. Diğer koşulların bu bağlamda, tesisin kurulduğu yerin yerleşim yerlerine ve davacıların evine olan yakınlığı ile davacılar ve ailelerinin sürekli evde oturacak oluşu da göz önünde tutulmalıdır.

Davalı, kamu yararına hizmet verdiklerini savunmuşlardır. Gerçekten yukarıda da açıklandığı üzere davalı tarafından bu ve benzeri tesislerin işletilmesi sonucu geniş bir halk kitlesinin yarar sağladığı bilinen bir olgudur. Ne var ki, bu yararın sağlanması karşısında kişilerin zarar görmesi hoş görülemez. Bu bakımdan gerek hizmetten elde edilen yarar ve bunun karşısında verilen zararın dengelenmesi gerekmektedir. Hiçbir hizmet, insan yaşamı kadar öncelik ve önem taşımaz. Diğer bir anlatımla, yararlı bir hizmetin karşılığı olarak insanın ölümü uygun bir sonuç olarak kabul edilemez. İnsan yaşamında tehlike yaratan bir hizmetin, kişi yaşamı önüne geçilmesi ve ona üstünlük tanınması doğru bir yaklaşım olarak düşünülemez. Kaldı ki somut olayda, bu hizmetin aynı yerde verilmesinde zorunluluk olduğu da söylenemez. Muhtemelen fazla bir giderle de olsa, başka bir yerde aynı sonuçları sağlayacak bir istasyonun kurulması ve hizmet vermesi olanaklıdır. Bu nedenle davalının bu yöndeki savunma ve itirazları da yerinde değildir.

Bir diğer konu da; bu tür tesislerin yerleşimin yoğun olduğu yerlere yakın kurulmasıdır. Kendilerinin de bu teknik kuralı gözeterek kurulacak yeri belirlemiş olmasıdır. Davalılara konuşmacılara sağlanan yarar bakımından bu belirleme doğru olabilir. Ancak tesisin böyle bir yerde ve bu konumu ile kullanılmasının da özellikle yakın çevresine zarar verdiği de açıktır. Bu bakımdan, bu tesisten üçüncü kişilerle birlikte davacı da yararlanmış olsa, sağlanan yararla verilen zararın dengelenmesi genel bir hukuk kuralıdır. Yarar, haberleşmeyi amaçlamaktadır. Zararın ise, insan sağlığı ve yaşamı ile ilgili olduğu gözetildiğinde, ikinci değere önem verilmesi gerekmektedir. Bir istasyon yönetmeliğe uygun olarak çalıştırılsa dahi, zarar verdiği takdirde yönetmeliğe uygun olduğundan söz edilerek zarar verenin sorumluluktan kurtulması kullanıma devam edilmesi sonucunu doğurmaz. Yönetmeliğe uygun değilse, zaten hukuka aykırılık gerçekleşmiş olacaktır.

Yukarıdan beri açıklanan dosyadaki tüm bilgi, belge ve bilirkişi raporlarına göre kullanılan istasyonun konumu itibariyle uzun sürede kişi ve çevreye zarar verdiği, bu nitelikteki bir istasyonun halen bulunduğu yerde kullanılmasının sakıncalı bulunduğu, bunun daha uygun ve yerleşim çevresinden daha uzakta kurulması gereklidir. Bu belirlemeler itibariyle dar anlamda ve para ile ölçülebilen bir zarar yok ise de, çevre binalarda ve bu bağlamda davacıların oturmakta olduğu binada yaşayanlar için sağlık bakımından büyük endişeler taşıdığı, bu yerde oturanların psikolojik olarak yaşamını olumsuz biçimde etkilemekte ve bunun da psikolojik yapısında tedirginlik ve ümitsizlik yaratacağı, bu haliyle de yaşamdaki sağlık değerleri düşünüldüğünde o yerde oturmanın olumsuz hale geleceği göz önünde tutulduğunda, davacının, zarar gördüğü kabul edilmeli ve davanın kabulüne karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler üzerinde durulmadan yazılı şekilde davanın reddine karar verilmiş olması doğru bulunmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3888, Karar No: 2017/6062, Tarih: 22.05.2017

**13. Hukuk Dairesi         2017/3888 E.  ,  2017/6062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, maliki bulunduğu binayı ... ... Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ve belediye meclis kararına dayanarak davalıya devrettiğini,80 analiz numaralı kıymet taktir komisyonu raporunda bina, müştemilat ve ağaç bedelinin 3.522,20 TL olarak belirlenmesine rağmen davalının tüm yapı bedelini değil sadece enkaz bedelini ödediğini, oysa tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiğini ,bakiye 2.919,60 TL alacağın tahsili amacıyla yaptığı takibe haksız itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına ve davalının % 20 'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatı ödemesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile itirazın iptaline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacıya ait belgesiz gecekondunun Kentsel dönüşüm projesi kapsamında davalı belediyeye devri hususunda taraflar arasında sözleşme aktedildiği, davalı belediyenin elemanlarınca 80 analiz numaralı kıymet takdir raporu düzenlenerek davacının gecekondusu, müştemilat ve ağaçları için toplam 3.522,20 TL yapı bedeli ile 602,70 TL enkaz bedelinin belirlendiği, belirlenen bu bedellerden sadece enkaz bedelinin davacıya ödendiği, davacının kendisine enkaz bedeli değil tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiği iddiasıyla eldeki davayı açtığı, mahkemece de davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmakta olup, çözülmesi gereken sorun davacıya yapı bedelinin tamamının mı yoksa sadece enkaz bedelinin mi ödenmesi gerektiği hususudur.

5104 sayılı ... ... Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi Kanununun 5. maddesinin 2. fıkrasında "Gerçek kişilerin ve özel hukuk tüzel kişilerinin mülkiyetinde bulunan gayrimenkuller ile 24.02.1984 tarihli ve 2981 sayılı imar ve Gecekondu mevzuatına aykırı yapılara uygulanacak bazı işlemler ve 6785 sayılı imar Kanununun bir maddesinin değiştirilmesi hakkında kanuna göre hak sahibi olan kişilerin haklarına konu gayrimenkuller, malikler ve hak sahipleri ile yapılacak anlaşmalar çerçevesinde projede kullanılır. Bu anlaşmaların usul ve esasları yönetmelikle belirlenir" hükmü ile ... ... Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi Yönetmeliğinin Belgesiz ve Kaçak Gecekondulara Uygulanacak Esaslar başlıklı 18. maddesinde; "Hak sahiplerine ait gecekondu, tesis, müştemilat ve ağaçlar için Belediyece oluşturulacak kıymet takdir komisyonunca belirlenecek kıymet takdir bedelinin %10'u enkaz bedeli olarak hesaplanır. Bu bedel, yapılacak sözleşme ile hak sahiplerine verilecek konuta ait inşaat maliyetinden düşülüp kalan bedel hak sahibi tarafından ödenir." hükmü yer almaktadır.

Öte yandan tarafların anılan mevzuat hükümleri çerçevesinde imzaladıkları taahütnamede hak sahibinin kıymet takdir komisyonunca belirlenmiş bedele itiraz etmeyeceği kararlaştırılmış olup, taraflar arasında düzenlenen bu taahütname özel hukuk hükümlerine tabi ve geçerli olduğundan taraflar yönünden bağlayıcıdır.

Yukarıda belirtilen açıklamalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının sözleşme kapsamında davalıya devrettiği gecekondusu için sadece enkaz bedeli isteyebileceği, enkaz bedelinin de davacıya ödenmiş olması karşısında davacının başka bir şey talep edemeyeceği anlaşıldığından davanın tümüyle reddine karar verilmesi gerekir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, İkinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 22/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35368, Karar No: 2017/16010, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/35368 E.  ,  2017/16010 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12285, Karar No: 2022/349, Tarih: 13.01.2022

**12. Hukuk Dairesi         2021/12285 E.  ,  2022/349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü : Şikayetçi borçlu şirketin icra mahkemesine başvurusunda, sair fesih iddialarının yanı sıra satış ilanı tebliğ işleminin usulsüz olduğunu ileri sürerek ihalenin feshini talep ettiği, İlk Derece Mahkemesi’nce şikayetin reddi ile borçlu aleyhine para cezasına hükmedildiği, karara karşı şikayetçi borçlu tarafından istinaf yoluna başvurulduğu ve Bölge Adliye Mahkemesi’nce istinaf isteminin kabulü ile mahkeme kararının kaldırılmasına ve yerine; borçlu şirkete yapılan 21.8.2020 tarihli ilan tebliğ işleminin usulsüz olduğu gerekçesiyle şikayetin kabulü ile ihalenin feshine karar verildiği, kararın alacaklı yanca temyizi üzerine Dairemizce; borçlu adına çıkartılan iki adet ilan tebligatı olup bunlardan 23.7.2020 tarihinde yapılan satış ilanı tebliğinin usule uygun olduğundan bahisle borçlunun sair istinaf nedenlerinin incelenmesi gerektiği belirtilerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulduğu, Bölge Adliye Mahkemesi’nce bozma kararına direnilerek, bu kez Dairemizin bozma ilamında belirtilen 23.7.2020 tarihli ilan tebliğ işlemi de incelenmek suretiyle, söz konusu tebligatın da usulsüz olduğu gerekçesiyle önceki hükmün yeniden kurulduğu, direnme kararının alacaklı tarafından temyiz edildiği görülmüştür Somut olayda; borçlu şirket adına çıkartılan ve 23.7.2020 tarihinde tebliğ edilen satış ilanı tebligatının incelenmesinde, haber bırakılan ... isimli kişinin komşu, kapıcı yada yönetici gibi tebliğ adresi ile ilgili sıfatının ne olduğunun tebligata yazılmadığı, her ne kadar şirketin kapalı olması durumunda muhatabın adreste bulunmama nedeninin araştırılması gerekmemekte ise de, komşuya haber verme yükümlülüğünün devam ettiği, Dairemiz uygulamalarında Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesinin tüm koşullarının sıkı bir şekilde uygulanmayacağı belirtilmiş olmakla beraber bunun haber verme yükümlülüğünü ortadan kaldırmayacağı, tebligatın sıhhatinin değerlendirilmesi yönünden ise, haber verilen kişinin isminin ve sıfatının usulüne uygun bir şekilde tutanağa geçirilmesi gerektiğinin kabulü zorunludur. Buna göre şikayete konu tebligatta haber verilen kişinin ismi yazılmış ise de bu kişinin sıfatı yazılmadığından bu hali ile tebliğ işleminin şeklen Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine aykırı ve dolayısıyla usulsüz olduğu anlaşılmıştır. Dairemizin bozma ilamı maddi hataya müstenit olup, Bölge Adliye Mahkemesi'nin direnme kararındaki gerekçesinin yerinde olduğu görülmekle, direnmeye ilişkin kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ :Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesinin direnme kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nin 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 80,70 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 13/01/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6714, Karar No: 2024/8126, Tarih: 20.11.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/6714 E.  ,  2024/8126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1690 Esas, 2023/1272 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/222 E., 2021/165 K.

Taraflar arasındaki asıl davadaki tasarıma tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti, önlenmesi davası ile karşı davadaki tasarım hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı-karşı davacılar vekili ile katılma yoluyla davacı- karşı davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı-karşı davacılar vekilinin istinaf taleplerinin reddine, davacı-karşı davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle asıl ve karşı davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacılar vekili ile katılma yoluyla davacı-karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. ASIL DAVA, KARŞI DAVAYA CEVAP

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacılar vekili ile katılma yoluyla davacı-karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. ASIL DAVA, KARŞI DAVAYA CEVAP

Asıl davada davacı vekili dava dilekçesinde; davacının “...” markası ve tasarımlarının 125 yıllık emek ve çaba ile yurt içi ve yurt dışında yüksek tanınmışlık düzeyine ulaştığını, “...” marka ve tasarımlarının tüketiciler nezdinde müvekkili ile özdeşleştiğini, davalıların “1881” ibareli tescilsiz markaları ile kolonya üretip sattıklarını, bu kolonyaların şişe ve ambalaj tasarımlarının müvekkilinin tescilli tasarımlarına tecavüz ve haksız rekabet teşkil edecek nitelikte ayırt edilemeyecek kadar benzerlik gösterdiğini, davalıların müvekkilinin ambalaj tasarımını baz alarak genel izlenim itibariyle anlaşılamayacak mikro oranda renk tonu farklılığıyla kullanmasının kabul edilemeyeceğini, kötü niyetli davalıların müvekkilinin tanınmışlığından yararlanmayı amaçladıklarını, kolonya şişelerinde seçenek özgürlüğünün çok olduğunu, müvekkilinin internet sitesi ile davalıların internet sitesi incelendiğinde ürünlerin tasarımı, ürün gamı, slogan ve isimleri, etiketleri, web sitesi tasarımı, ürün içeriği (formül), ambalaj ve şişe tasarımları da dahil olmak üzere bir bütün olarak konsept ve içeriğin de ayniyet derecesinde benzerlik taşıdığını ve haksız rekabet oluşturduğunu, davalıların markalarını seçerken dahi müvekkilinin tarihi bir gerçekliğe dayanan konseptini kötü niyetle, haksız kazanç amaçlı taklit ettiğini, davalıların markasının hiçbir şekilde 1881 yılına uzanmadığını, davalı şirketin kurucularından birinin müvekkilinin eski satış müdürü olduğunu ileri sürerek tasarım haklarına karşı davalıların tecavüz eylemlerinin tespitini, davalıların, müvekkilinin tasarımlarına karşı tecavüz eylemlerinin önlenmesini, haksız rekabetin tespiti ile önlenmesini, kararın ilanını talep etmiş, karşı davaya cevap dilekçesinde; söz konusu tasarımların yıllardan beri müvekkilince kesintisiz kullanıldığını, tasarımların kamuya sunulduğu tarih itibariyle yenilik kriterini yerine getirdiğini, karşı davanın hakkın kötüye kullanımı niteliği taşıdığını, uzun süre sessiz kalan karşı davacıların hükümsüzlük isteme haklarını kaybettiklerini, verilen tasarım örnekleri ile müvekkili tasarımları arasında kayda değer benzerlik bulunmadığını savunarak karşı davanın reddini istemiştir.

II.ASIL DAVAYA CEVAP, KARŞI DAVA

II.ASIL DAVAYA CEVAP, KARŞI DAVA

Asıl davada davalı vekili cevap dilekçesinde; tarafların kolonya şişeleri ile ambalajların farklılık arzettiğini, farklı markalar kullanıldığını, anılan şişelerin sektörde pek çok firma tarafından kullanıma sunulduğunu, konseptin taklit edildiği iddiasının gerçeği yansıtmadığını, renk kullanımlarının davacının tekeline bırakılamayacağını savunarak asıl davanın reddini istemiş, karşı davada karşı dava dilekçesinde; asıl dava davacısının asıl davaya dayanak 2012/04644 ve 2012/06835 sayılı tasarım tescillerinin yenilik ve ayırt edicilik kriterini sağlamadığını, bu tasarımları başvuru tarihinden bir yıldan önceki bir tarihte kamuya sunduğunu, 2012/06835 sayılı şişe tasarımının 2012/04644-1 sayılı şişe tasarımı ile aynılık taşıdığını, yine anılan tasarımların yurt dışı tasarımları karşısında ayırt edicilik vasfını sağlamadığını ileri sürerek karşı davalının tasarım tescillerinin hükümsüzlüğünü talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, asıl davada davacının tasarım hakkına tecavüzün tespiti ve durdurulmasını da istediği, bilirkişi raporlarında davacının dayanak tasarımlarının hükümsüzlük koşulları bulunduğunun anlaşıldığı, davacı karşı davalının 2012/04644-2 ve 3 numaralı tasarımının, 2012/04644-1 ve 2012/06835-1 numaralı tasarımlarının genel görüntü olarak tescillerinin, yani etiketlenmemiş hali ile tasarımların hükümsüzlük koşullarının oluştuğu, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu’nun (6769 sayılı Kanun) 79 uncu maddesinin birinci fıkrası düzenlemesine göre tasarımın hükümsüzlüğüne ilişkin kararın geçmişe etkili olacağı, tasarıma sağlanan korumanın hiç doğmamış sayılacağı, bizzat karşı davalının ikrarıyla başvuru tarihinden önce yıllardır piyasada satışa konu edilmesinden dolayı yenilik ve ayırt edicilik kriterlerine haiz olmadığının anlaşıldığı, asıl davada davacının etiketlenmemiş tasarım tesciline tecavüz iddialarının yerinde görülmediği, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun (6102 sayılı Kanun) 54 üncü maddesinin haksız rekabetin tanımlanmasında dürüstlük kuralını temel kriter gördüğü, bir eylemin haksız rekabet olup olmadığının belirlenmesindeki, o eylemin dürüstlük kuralı ile örtüşüp örtüşmediğine bakılması gerektiği, son alınan bilirkişi raporunda davacı- karşı davalının “...”, “ICE” ambalaj ve etiketli şişe tasarımına davalı- karşı davacının “...” ve “...” ibareli ürünler yolu ile teknik zorunluluk olmadığı halde tüketiciler nezdinde aldanma ve karışıklık oluşturacak şekilde ürünleri piyasaya sürdüğü hususunun belirlendiği, bu ürünler açısından haksız rekabet iddiasının yerinde görüldüğü, ancak davacı- karşı davalının “MANDARİNE” şişe, ambalaj ve etiketli tasarım kullanımlarının karıştırma ve haksız rekabet oluşturmadığı, ikinci ve üçüncü bilirkişi raporlarında da eylemin haksız rekabet olduğunun tespit edildiği, asıl dava davalısının, davacının malları, iş ürünleri ile karıştırılmaya yol açacak şekilde ürünler üzerinde kullandığı görsellerin haksız yere karıştırılmaya sebep olacağı, davacı- karşı davalının “..