muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3009, Karar No: 2018/2962, Tarih: 03.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/3009 E.  ,  2018/2962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

I. Sanık hakkında 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat kararına karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan yasa maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre, 765 sayılı Kanunun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen ve sanığa yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan yasa maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suçların işlendiği tarihlerden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nın 102/4, 104/2, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II. Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat kararına karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

II. Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat kararına karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun’un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu’nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi bakımından, 2006 takvim yılına ait suça konu faturalardan kanaat oluşturacak kadar asılları veya onaylı suretleri araştırılıp, getirtilerek yasada öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin incelenmesi, ... form analizine göre sanıktan mal alındığına dair Ba formu ile bildirimde bulunan yani suça konu faturaları kullanan mükellefler hakkında vergi incelemesi yapılıp yapılmadığı, bu faturalardan dolayı soruşturma veya kamu davaları açılıp açılmadığı sorulup, varsa celbiyle incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin bu dosyaya aktarılması, suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri dinlenilerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, 2006 takvim yılına ilişkin faturalar üzerindeki yazı ve imzaların sanığa aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 03.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3932, Karar No: 2024/2545, Tarih: 19.03.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/3932 E.  ,  2024/2545 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/817 E., 2023/371 K.

SUÇ : Parada sahtecilik

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu (5271 sayılı Kanun) uyarınca temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 13.08.2020 tarihli iddianamesiyle sanıklar hakkında parada sahtecilik suçundan cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.02.2021 tarihli ve 2020/349 Esas, 2021/36 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında parada sahtecilik suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereği ayrı ayrı beraat kararları verilmiştir.

3. Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusu üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin 22.02.2023 tarihli kararı ile sanıklar ... ve ... hakkında atılı suçtan istinaf başvurusunun esastan reddine, sanıklar ..., ... ve ... hakkında ise ilk derece mahkemesince kurulan hükümlerin kaldırılarak sanıklar ..., ... ve ... haklarında ayrı ayrı parada sahtecilik suçundan 3 yıl hapis cezası, 1.000,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

2. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; delil yetersizliğine, suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

3. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; eksik araştırmayla karar verildiğine, suç kastının bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1.Dava konusu olay, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan soruşturma yürütülen sanıklar hakkında, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 15.06.2020 tarihinde verilen ve İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hakimliği tarafından 15.06.2020 tarihinde onaylanan arama kararına göre, sanık ...'in ikametgah adresinde yapılan aramada 1 adet 50,00 TL'lik sahte banknot, ayrıca sanıklar ... ve ... tarafından birlikte ev/işyeri (home ofis) tarzında kullanılan yerde yapılan aramada 39 adet sahte 50,00 TL'lik sahte banknotların ele geçirildiği belirlenmiştir.

2. ... İstanbul Şubesince düzenlenen 29.06.2020 tarihli rapor ile suça konu sahte banknotların sahte olduğu, aldatma kabiliyetinin olduğu, yapılışındaki özen ve ustalık derecesi nedeniyle sahte olduğunun ilk bakışta herkes tarafından kolaylıkla anlaşılamayacağı, para destesi veya paketi içinde yer alması durumunda sahte olduğunun ilk bakışta herkes tarafından kolaylıkla anlaşılmasının mümkün olmadığı, uzmanlarca veya veznedarlar gibi para işinin bir parçası olan insanlarca sahte olduğunun anlaşılacağı belirlenmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk derece mahkemesince, "...sanıklar ..., ..., ..., Enver Gürlek ve ...’un inkara yönelik beyanlarda bulundukları, suça konu paraların sahteliğinin ilk bakışta ve hemen anlaşılabilecek olması ve paraların işyerinde tahta bir kutu içinde ve vitrinde teşhir edilmesi karşısında tedavül kastının bulunduğuna dair delil de olmaması nedeni ile sanıkların üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla, CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraatlerine karar verildiği " gerekçesi ile sanıkların beraatlerine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesince, istinaf talebinin kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, "...Sanıklar ..., ..., ...'in atılı suçu işlediklerine ilişkin dosyada bulunan delillerin hükümlülüklerine yeter nitelikte bulunduğu, ayrıca T.C. ... raporu ile mahkememizce de gözlemlendiği üzere suça konu paraların sahte olduğu, aldatma (iğfal, sürüm) kabiliyetinin bulunduğu, yapılışındaki özen ve ustalık derecesi nedeniyle sahte olduklarının ilk bakışta herkes tarafından kolaylıkla anlaşılamaycağı ancak uzmanlarca veya veznedarlar gibi para işinin bir parçası olan insanlarca anlaşılacağının tespit edilmesi karşısında bu üç sanığın suçlarının sabit olduğu ve parada sahtecilik suçundan mahkumiyetleri yerine, eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile beraatlerine karar verilmesinin usul ve yasaya uygun düşmediği anlaşıldığından ilk derece mahkemesi hükmünün bu yönüyle kaldırılarak sanıklar ..., ..., ...'in eylemlerine uyan TCK'nın 197/1 maddesi uyarınca mahkumiyetlerine karar vermek gerekmiş.." belirtilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanıklar ..., ... ve ... haklarında ayrı ayrı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Sanıkların savunmaları, kolluk tutanakları, ... raporu ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, olay tarihinde sanık ...'in evinde ve ayrıca ..., ... ve ...'in birlikte kullandıkları ev/işyerinde (home ofis) sahte para muhafaza eden sanıklar hakkında Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin 22.02.2023 tarihli ve 2021/817 Esas, 2023/371 Karar sayılı kararında sanıklar müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul Anadolu 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14303, Karar No: 2013/14351, Tarih: 09.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/14303 E.  ,  2013/14351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağla- mak için hükme esas alınan soruşturmaya ilişkin belge örneklerinin, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 26. maddesi hükmü uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopilerine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 09.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3546, Karar No: 2012/4614, Tarih: 03.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/3546 E.  ,  2012/4614 K.**

* DEFTER VE BELGELERIN GIZLENMESI

* MÜCBIR SEBEP

* EKSIK SORUŞTURMA

* VERGİ USUL KANUNU (213) Madde 359

* VERGİ USUL KANUNU (213) Madde 13

**"İçtihat Metni"**

ÖZET: CEZA YARGILAMASINDA HİÇBİR DURAKSAMAYA YER VER­MEDEN GERÇEĞİ ORTAYA ÇIKARMAK GÖREV VE YETKİSİ BULUNAN CEZA HAKİMİ, İLERİ SÜRÜLEN MÜCBİR SEBEBİN DAYANDIĞI OLAYLARIN VUKUU İLE DEFTER VE BELGELERİN YOK OLMASI VEYA ELDEN ÇIKMASI SONUCUNU DOĞURACAK NİTELİK VE YOĞUNLUKTA OLUP OLMADIĞINI, BUNLARIN MÜ­KELLEFİN FAALİYET ALANI İTİBARİYLE MUTAT ORTAM, YER VE MEKANDA MUHAFAZA EDİLMESİ OLGUSUNU, OLAYIN MEYDANA GELME OLASILIĞINI, DOĞAL VE KAÇINILMASI MÜMKÜN OLMAYAN NEDENLERE DAYANIP DA­YANMADIĞINI, ÖNGÖRÜLEBİLME VE NEDEN SONUÇ İLİŞKİSİNİ, VERGİ DE­NETİMİNDEN KAÇMAK AMACINA YÖNELİK TERTİP NİTELİĞİNİ VE SAİR İLE OLAYIN ARZ ETTİĞİ ÖZELLİĞİ DURUŞMADAN VE TAHKİKATTAN EDİNECEĞİ KANAATE GÖRE İRDELEYİP DEĞERLENDİRMELİ VE DELİLLERİ SERBESTÇE TAKDİR ETMELİ, İRADE DIŞINDA MEYDANA GELDİĞİ VE DEFTER VE VE­SİKALARIN TAMAMEN VEYA KISMEN KAYBI VEYA YOK OLMASI SONUCUNU DOĞURDUĞUNU ANLAMASI HALİNDE 213 SAYILI KANUN’UN 13. MAD­DESİNDE DÜZENLENEN MÜCBİR SEBEP OLARAK KABUL ETMELİDİR.

1- Ceza yargılamasında hiçbir duraksamaya yer vermeden gerçeği ortaya çıkarmak görev ve yetkisi bulunan ceza hakimi, ileri sürülen mücbir sebebin dayandığı olayların vukuu ile defter ve belgelerin yok olması veya elden çıkması sonucunu doğuracak nitelik ve yoğunlukta olup olmadığını, bunların mükellefin faaliyet alanı itibariyle mutat ortam, yer ve mekanda muhafaza edilmesi olgusu, olayın meydana gelme olasılığı, doğal ve kaçı­nılması mümkün olmayan nedenlere dayanıp dayanmadığı, öngörülebilme ve neden sonuç ilişkisi, vergi denetiminden kaçmak amacına yönelik tertip niteliği ve sair ile olayın arz ettiği özelliği duruşmadan ve tahkikattan edineceği kanaate göre irdeleyip değerlendirmeli ve delilleri serbestçe takdir etmeli, irade dışında meydana geldiği ve defter ve vesikaların tamamen veya kısmen kaybı veya yok olması sonucunu doğurduğunu anlaması halinde 213 sayılı Kanun’un 13. maddesinde düzenlenen mücbir sebep olarak kabul etmelidir.

Bu nedenle, sanığın defter ve belgelerin ibrazı hususunda vergi de­netmeni tarafından 04.08.2006 tarihinde telefonla haberdar edilmesinden bir gün sonra 05.08.2006 günü işyerinde meydana gelen yangında defter ve belgelerin yandığına ilişkin savunması karşısında, suçun oluşması yönünden usulüne uygun tebligatın aranmayacağı, 05.08.2006 günlü yangın raporunda, çıkan yangında ne tür ticari defter ve belgenin yandığından bahsedilmemesi, sanık tarafından hukuk mahkemelerine müracaatla usulünce alınmış bir zayi belgesinin bulunmaması gözetilerek yangının mahiyeti, çıktığı alan ve yo­ğunluğu, ibrazı istenen defter ve belgelerin yanıp yanmadığı gerektiğinde tutanak düzenleyicisi tanıklar da dinlenerek değerlendirilip karara varılması gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2- Sanığın düzenlediği ve sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan ve verdikleri Ba formlarından isimleri tespit edilen şirket ve şahıslar hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı araştırılıp, yapılmış ise haklarında düzen­lenen vergi inceleme ve sair raporların onaylı suretleri getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyasının intikalinin sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren taşıma, sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ve satıcı hesabına girdiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneğini haiz, banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı araştırılıp toplanan deliller birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik soruşturmayla yazılı biçimde sanığın be­raatine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde gö­rülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 03.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11249, Karar No: 2015/23755, Tarih: 15.04.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/11249 E.  ,  2015/23755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, basit yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, müşteki ... ile 2004 yılında boşandıkları, evliliklerinden 4 çocuklarının olduğu, boşanma kararı ile birlikte çocuklarının velayetinin anneye verildiği, sanığın kızı ... ile görüşmek için cep telefonu kartı verdiği, suç tarihinde telefonla aradığında kızına ulaşamayınca bu duruma kızarak müştekiler ... ve ...'nın ikamet ettiği eve alkollü bir şekilde geldiği, sanık ... kızı .. telefonu niye kapattığını sorarak yüksek sesle bağırınca müşteki... araya girdiği, sanık üzerinde taşıdığı bıçağı çıkartarak...'in üzerine yürüdüğü ve bıçağı yaralama kastıyla...'e salladığı, ancak müşteki ......'i kenara iterek bıçakla yaralanmasından koruduğu, bunun üzerine sanığın sinirlenerek evde bulunan pencere camı, televizyonu ve müşteki ...'ya ait cep

telefonunu kırarak zarar verdiği iddia edilen olayda; sanığın ikrarı, müşteki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre mahkemece sanığın mahkumiyetine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına karar verilen sanık hakkında tekerrüre esas hangi mahkeme ilamının uygulanacağının hükümde gösterilmemesi eksikliğinin infaz aşamasında giderilmesi mümkün bulunduğundan bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 15.04.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5907, Karar No: 2015/1282, Tarih: 09.03.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/5907 E.  ,  2015/1282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akhisar Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yakın akrabayı öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık .. hakkında mahkemece verilen 26.09.2013 tarihli 32-327 sayılı hüküm yasal süresi içinde sanık müdafii tarafından 01.10.2013 tarihinde temyiz edilmiş ise de, sanık ..'nin UYAP sisteminden gönderilen 08.09.2014 tarihli dilekçesi ile hakkında verilen hükmün onanmasını talep ettiği, sanığın CMK’nun 266 maddesi uyarınca temyiz talebinden vazgeçme niteliğinde bulunan istemi nedeniyle sanık müdafiinin temyiz talebinin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, hüküm resen de temyize tabi olmadığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09/03/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35145, Karar No: 2016/1697, Tarih: 21.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/35145 E.  ,  2016/1697 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ..... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalı Belediyeye ait işyerinde muvazaalı olarak alt işverenin işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin işverence haklı ve geçerli olmayan nedenlere feshedildiği, davalılar arasındaki asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazalı olduğu gerekçesiyle davanın davalı Belediye yönünden kabulüne, davalı şirket yönünden reddine karar verilmiştir.

Karar, yasal süresi içinde, davalı Belediye tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar arasındaki hukuki ilişkinin niteliği ve iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı hususları taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesine göre bir işverenden işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.

Alt işveren uygulaması bir işletmesel karardır. Alt işverene devrin işletme gereklerine dayanan geçerli fesih sebebi olması, 4857 sayılı Kanun’un 2. maddesinin 6. ve 7. fıkraları uyarınca geçerli ve muvazaaya dayanmayan asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulması şartına bağlıdır. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesi arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Üçüncü kişileri aldatmak kastı vardır ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tabidir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı Kanun'un 2/7. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Bu kriterler, asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi sureti ile haklarının kısıtlanması veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisinin kurulması olarak belirtilmiştir.