muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2589, Karar No: 2016/14504, Tarih: 20.09.2016

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/2589 E.  ,  2016/14504 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına davalı vekilinin sunduğu temyiz dilekçesinde yerel mahkemenin Yargıtay bozma ilamı sonrasında yaptığı yargılama sonucu verdiği kararın yeniden hangi nedenlerle bozulması gerektiğine dair temyiz nedenleri bildirilmemiş olması, Dairemizce gerekçeli temyiz dilekçesi sunularak temyiz edilen dosyalarda da temyiz dilekçesinde belirtilen temyiz nedenleriyle bağlı kalınarak temyiz incelemesi yapılıyor olması ve yine mahkeme kararında Dairemizce kamu düzenini ilgilendiren ve re'sen bozma nedeni yapılmasını gerektirecek bir hata bulunmadığının anlaşılmasına göre davalı vekilinin bozma isteğinin reddine,

2-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

Davacı vekili, davacının hak etmiş olduğu fazla mesai ücretinin ödenmediğini ileri sürerek, fazla mesai ücreti alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının fazla mesai ücreti alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 20.06.2014 tarihli ilamı ile “...talep konusu dönemleri kapsayan zamanlarda işyerinde Bölge Çalışma Müdürlüğünce yapılan tüm teftişlere ait raporlar, işyeri çalışma düzenine dair yönetmelik talimat vb işyeri belgeleri celbedilmeli, bu belge kapsamları ve taraflarca dosyaya sunulan sair belgeler de nazara alınarak genel olarak işyerinde ve ayrıca özellikle davacı işçinin çalıştığı bölüm itibariyle çalışma düzeni hakkında taraf tanıklarının tekrar ifadesine başvurulmalı, benzer mahiyetteki dosyalardaki tanık ifadeleri arasında eğer uyuşmazlık oluşursa bu çelişki giderilmeli ve akabinde dosyalar arasındaki birliğin sağlanması bakımından; davalı işverenin yer aldığı sektörde çalışmış ya da halen çalışan yeterli mesleki kıdeme sahip bir insan kaynakları uzmanı, aynı davalı işverenin yer aldığı sektörde çalışmış ya da halen çalışan yeterli mesleki kıdeme sahip bir yöneticilik yapmış bilirkişi, bir de İş Hukuku konusunda uzman ve tercihen bu dalda akademik kariyeri bulunan hukukçu bilirkişi aracılığı ile bilirkişi incelemesi yaptırılmalıdır.

…Dosyaya fazla mesai takip formları ve fazla mesai karşılığı izin kullanıldığını gösteren belgeler sunmuştur. Söz konusu belgeler kendi içerisinde çelişmediği müddetçe belgelerin isabet ettiği dönemde yapılan fazla çalışma süresi belirlenmeli ve kullandırılan izin süresi bu süreden mahsup edilmelidir.

Davalı işverence dosyaya sunulmuş bordrolar bakımından sadece imzalı olanlar ve imzasız olsa da banka ödemesi vs. ile içeriği ispat edilen bordrolara itibar edilmeli ve bu bordrolarda fazla mesai ödemesi yapılmış olan aylarda davacının fazla mesai ücretini aldığı kabul edilmeli ve hesaplamada dışlanmalıdır.

Davalı işverence dosyaya sunulmuş ibraname varsa ibranamede fazla çalışma alacağı bakımından ayrı bir bölüm yok ise ya da ayrı bölüm var ancak ödenen tutar belirtilmemiş veyahut "yok" vb kelimeler yazılmışsa ibranameye itibar edilmemeli eğer tutar zikredilmişse ibraname ödeme belgesi olarak kabul edilmeli ve ibranamede belirtilen tutar hesaplanan tutardan mahsup edilmelidir.

Fazla mesai ücretinin hesabında, çalışılan dönemin ücretinin esas alınması gerekeceği ve dönem ücretinden kastın da brüt-çıplak ücret olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Keza net fazla mesai ücreti hesap edilirken net tutarın bulunması için gerekli olan gelir vergisi, damga vergisi ve SGK prim kesintilerinin yapılıp yapılmadığı denetlenmeli ve hüküm fıkrasında açıkça hüküm altına alınan tutarın net ya da brüt tutar olduğu belirtilmelidir

Dava dilekçesindeki kısmi talep 3.000,00 TL'dır. Karara esas alınan bilirkişi raporunda alacak miktarı brüt 7.120,08 TL olarak hesaplanmıştır. Mahkemece karara esas alınan bilirkişi raporunda belirlenen alacak miktarından hangi oranda indirim yapılarak toplam alacağın ne kadar olduğu kararda belirlenerek ve kısmi dava açılmış olmakla taleple bağlı kalınarak karar verilmesi gerekirken aksine uygulama ile hüküm kurulması isabetsizdir." gerekçeleri ile bozulmuştur.

Mahkeme bozma kararına uymuş ve ek rapor aldırarak davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücreti hesabı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda davacı, davalı şirkete ait otelde animatör olarak çalışmış olup yaz kış ayrımı olmadan haftanın 6 günü 09.30- 12.30, 14.30 – 17.30 , 20.30-23.30 saatleri arasında çalıştığını ve otel diskosunun açık olduğu günlerde mesai saatinin gece 02.30 a kadar uzadığını iddia ederek fazla çalışma ücreti talebinde bulunmuştur. Aynı mahkemenin 2013/554 Esas sayılı dosyasında davacı tanık olarak dinlenmiş olup davacı, tanık olarak alınan bu beyanlarında “Animasyon departmanında ses ışık teknisyeni olarak çalıştım. Davacıda miniclup animatörü olarak çalışıyordu. Animasyon departmanı ses ışık, lansport (kara animatörü ) ve mini clup olmak üzere üç bölümden oluşuyordu. Kara animatörü ve mini clup bölümü sabah saat 09:30 'dan öğlen 12:30 a kadar çalışıyordu. 12:30 dan 14:15'e kadar ara veriyordu. 14:15'de iş başı yapıp 17:30 a kadar çalışıyordu. 17:30dan 20:30'a kadar ara veriyordu, 20:30'dan 24'e kadar çalışıyordu. bunun dışında yemek molası ve başka bir ara dinlenme yoktu. Ses ışık ekibi toplantı grupları olduğu zaman saat 7 de iş başı yapıp, grubun dağılmasına göre gece 24'e kadar çalışıyordu, diğer zamanlarda da mini clup ve kara animatörleri ile birlikte çalışma saatlerimiz aynı olmamakla birlikte ses ışık ekibi disco kapanışına kadar yani gece 02:30'a kadar çalışıyorduk. Fazla çalışma ücretleri ödenmediği gibi serbest zaman olarak da kullandırılmıyordu. kış döneminde de aynı saatlerde çalışmalarımız devam etmektedir. Kışın da golf grupları ve normal tatile gelen müşteriler olduğu için çalışma saatlerimiz değişmemektedir” şeklinde ifadede bulunmuştur. Davacının tanık olarak vermiş olduğu yeminli beyanından anlaşıldığı üzere dava dilekçesindeki beyanı ile örtüşür şekilde yaz kış çalışma saatlerinin değişmediğini ve diskonun kapandığı gece saat 02.30 a kadar çalışmasının devam ettiğini yinelemiştir. Davalı tanığı bozma sonrası alınan beyanında “davacı sabah 09:15 de işe başlar, öğlen 12:30'da ara verirdi, sonra 14:15'de tekrar işe başlardı, akşam 17:30'a kadar çalışırdı, 17:30'dan akşam 20:15'e kadar ara verirdi, akşam 20:15'den gece 02:00 de disko kapanana kadar mesaiye devam ederdi, davacı haftada altı gün çalışır bir gün izin kullanırdı haftanın 6 günü bu şekilde çalışırdı, “ şeklinde beyanda bulunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda diskonun haftada kaç gün açık olduğu konusuna açıklık getirilmediğinden ve davacı iddiası yaz ve kış ayrımı yapılmadan günlük ara dinlenmeler dışında günde 9 saat çalışma olduğundan haftada 6 günden 9 saat fazla çalışma hesabı yapılmıştır. Mahkemece davacının disko açık olduğu günlerde saat 02.30 a kadar çalışmasını sürdürdüğü iddiası karşısında davacı ve davalı tanığı beyanları yeterli açıklıkta olmadığından yeniden dinlenmek sureti ile diskonun yılın hangi aylarında ve hafta içi kaç gün açık olduğunun açıklığa kavuşturulması gerekmektedir

. Mahkemece davacının disko açık olduğu günlerde saat 02.30 a kadar çalışmasını sürdürdüğü iddiası karşısında davacı ve davalı tanığı beyanları yeterli açıklıkta olmadığından yeniden dinlenmek sureti ile diskonun yılın hangi aylarında ve hafta içi kaç gün açık olduğunun açıklığa kavuşturulması gerekmektedir. Ayrıca davacı her ne kadar yaz ve kış ayrımı olmadan aynı saatler arasında çalıştığını iddia etse de davalı işyeri otel olup yaz ve kış mevsiminde çalışma saatleri farklılık gösterebilir. Davacının yaptığı iş itibariyle yaz ve kış mevsimi çalışma saatlerinin farklı olup olmadığı hususunda da davacı ve davalı tanığı yeniden dinlenerek ayrıntılı beyanları alınmak sureti ile davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı tespit edilip gerektiğinde yeniden bilirkişi incelemesi yapılarak karar verilmesi gerekirken bu hususların göz önüne alınmaması ve eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olmuştur.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine 20.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2592, Karar No: 2014/10513, Tarih: 28.05.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/2592 E.  ,  2014/10513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinde görülen 2011/610 Esas sayılı ortaklığın giderilmesi davasında verilen yetkiye istinaden 381 parsel sayılı taşınmaz paydaşlarından "..." isminin sehven tapu kaydında "..." olarak yazıldığını ileri sürerek, nüfus kaydına uygun şekilde "..." olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 28.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16781, Karar No: 2006/20218, Tarih: 02.11.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/16781 E.  ,  2006/20218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Doğanşehir İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının reddini mutazammın 03.07.2006 tarih, 11515/14474 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu, İcra Mahkemesine yapmış olduğu başvuruda kendisine ait bulunan taşınmazların haczedildiğini kıymet takdiri yapıldığını, kıymet takdirine yapılan itirazın Mahkemece reddedildiğini, taşınmaza değer takdiri yapıldıktan sonra 2 yıllık süre beklenmeden değer artışları gözönüne alınarak yeniden kıymet takdiri yapılması gerektiği, bu yapılmadan satışa gidilmesinin usulsüz olduğunu satışın durdurulması talep etmiştir.

Mahkemece verilen ret kararının borçlu tarafından temyizi üzerine Dairemizin 03.07.2006 tarih ve 2006/11515 E. – 2006/14474 K. sayılı kararı ile taşınmazların miktarı 3.120.YTL.nin altında kaldığından bahisle mahkeme kararının temyiz kabiliyeti bulunmadığından temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş ise de, taşınmazlarının değerlerinin parasal sınırının çok üstünde olduğu, ayrıca temyiz konusu yapılan hususunda satışın durdurulmasına ilişkin bulunduğu dikkate alındığında Dairemizin red kararının maddi hataya müstenit bulunduğu bu hatanın düzeltilmesi de mümkün bulunduğundan borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 03.07.2006 tarih ve 2006/11515-14474 sayılı temyiz dilekçesinin reddine ilişkin kararın kaldırılmasına oybirliği ile karar verildikten sonra borçlu vekilinin temyiz dilekçesinin incelenmesine geçildi.

İcra Mahkemesi kararlarından hangilerinin temyiz olunabileceği özel hükümlerle ve genel olarak da İİK.nun 363. maddesinde birer birer açıklanıp gösterilmiştir.  Bunların dışında kalan mahkeme kararları kesindir. Yargıtayca incelenmesi istenen karar bu maddelerle tespit edilen kararlar arasına girmeyip kesin nitelikte bulunduğundan temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 02.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5801, Karar No: 2014/16670, Tarih: 08.09.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/5801 E.  ,  2014/16670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :10.10.2013

NUMARASI :Esas no:2012/1 Karar no:2013/862

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından, kusur belirlemesi, velayet, tazminatlar ve nafakalar yönlerinden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise kocanın kabul edilen davası, kusura ilişkin gerekçe, lehine hükmedilen tazminat ve nafakaların miktarı ile eksik inceleme yönlerinden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı-davacı (kadın) vekili iddia ve savunmalarının ispatı hususunda tanık deliline de dayanmış, tanıklarından Funda, Lütfiye ve Kamil, diğer bir kısım tanıklar dinlendiği sırada duruşma salonunda bulundukları gerekçesiyle dinlenilmemişlerdir.

Yargılamayı hakim sevk ve idare eder; yargılama düzeninin bozulmaması için gerekli her türlü tedbiri alır (HMK md. 32/1). Yasanın bu açık hükmünden de anlaşılacağı üzere, bir kısım tanıkların diğer tanıklar dinlenilirken duruşma salonunda bulunmalarının sonuçları taraflara yüklenemez. O halde, davalı-davacı (kadın) vekilinin dinletmekten açıkça vazgeçmediği bu tanıklarının; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 240-265. maddelerinde gösterilen usül çerçevesinde dinlenilmesi ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek; gerçekleşecek sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacı-davalı (koca)'nın temyiz itirazları ile davalı-davacı (kadın)'ın diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 08.09.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2024/2740, Karar No: 2024/3565, Tarih: 06.11.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/2740 E.  ,  2024/3565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 04.03.2024

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 6. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2019/1104 E., 2020/1438 K.

Taraflar arasındaki tazminat (munzam zarar) davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 04.03.2024 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin süreden reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 04.03.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar, davacı vekiline 01.01.2024 tarihinde tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 25.02.2024 tarihinde verilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 04.03.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1667, Karar No: 2012/16330, Tarih: 10.07.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/1667 E.  ,  2012/16330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/05/2011

Davacı vekili, iş sözleşmesinin 13/11/2009 tarihinde haksız olarak feshedildiğini iddia ederek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili davacının iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesine uygun olarak yazılı yapıldığını, dayanak başlıklı 2. maddesinde de belirtildiği üzere 91 ve 4857 sayılı Kanunlar çerçevesinde hazırlandığını, iş sözleşmesinin feshinin zorunlu hale geldiği durumlarda emekliliğe hak kazanmış personelin öncelikli olarak düşünülmesi sonucunu doğurduğunu, müvekkilinin kar amaçlı bir şirket olmadığını, bu kanun kapsamında emekliliğe hak kazanmış olan 6 personelin iş sözleşmesinin yasa ve yönetmelik hükümleri gereğince feshedildiğini belirterek açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece 5910 sayılı Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birliklerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanunun çıktıktan sonra davalının 3 yıl içinde peyderpey  personel giderlerini azaltarak gelirlerinin %40 ını geçmeyecek hale getirmesi gerektiği, ancak davalının herhangi bir tasarruf tedbiri ve personel masraflarını azaltmaya yönelik çalışma yapmadan emekliliği gelen eski personellerini işten çıkardığı, "ilk giren son çıkar" ilkesine uymadığı, feshin son çare olması ilkesine uymadığı, işletmesel kararı tutarlı bir şekilde uygulamadığı gerekçesiyle feshin geçersizliğinin tespiti ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

18/6/2009 tarihinde kabul edilerek 03.07.2009 tarihli Resmi Gazete'nin 27277 sayısında yayımlanarak yürürlüğe giren 5910 sayılı Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birliklerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanun'un 19/4 maddesinde birliklerin TİM'in personel giderleri, gelirlerinin %40'ını geçemeyeceği  belirtilmiştir.

5910 sayılı Kanun çıktıktan sonra davalının üç yıl içinde peyderpey personel giderlerini azaltarak gelirlerinin %40'ını geçmeyecek hale getirmesi gerektiği yine  sözkonusu kanunun geçici 1/4. maddesinde birliklerin personel giderleri gelirlerinin yüzde 40’ını aşan birliklerin genel sekreterlikleri, bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren üç yıl içerisinde, personel giderlerini bu seviyeye getirmekle yükümlü kılınmıştır. Yine 03.09.2009  tarihli Resmi Gazete'nin 27338 sayısında  yayınlanarak yürürlüğe  giren Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birlikleri İnsan Kaynakları Yönetmeliğinin 12/1-b maddesinde emeklilik, malullük veya ölüm halinde personelin genel sekreterlikle ilişiği yönetim kurulu kararı ile kesileceği düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda davacı işçinin iş sözleşmesi emekliliğinin gelmesi dikkate alınarak 5910 sayılı Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birliklerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanun'un 19-(4) maddesinde belirtilen "Birliklerin TİM'in personel giderleri,gelirlerinin %40'ını geçemez" amir hükmü ve Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birlikleri İnsan Kaynakları Yönetmeliğinin 12/1-b maddesi hükümleri çerçevesinde Birlik Yönetim Kurulunun 10.11.2009 tarih ve 12 sayılı kararı ile Türkiye İhracatçılar Meclisinin 12.11.2009 tarih ve 29  sayılı oluru ile yönetmeliğin 12/1-b ve 4857 sayılı Kanun'un 17,  18. maddeleri gereğince feshedilmiştir.

Davacının  emekliliği dikkate alınarak  davalı birliğin personel giderlerinin yasada belirlenen orana çekmek için iş sözleşmesi feshedilmiş ancak işyerinde emekliliğe hak kazanan tüm işçiler için böyle bir uygulamaya gidilip gidilmediği mahkemece araştırılmamıştır. Kaldı ki  karara esas alınan bilirkişi raporu karar verilmeye elverişli içerikte bulunmamıştır. Bu nedenle  iş sözleşmesinin feshine gerekçe gösterilen  davalı birliğin fesih tarihi itibari ile gelirleri ve personel giderleri karşılaştırılarak personel giderlerinin birliğin gelirlerinin  %40’ını aşıp aşmadığı hususu bilirkişi aracılığı belirlenmeli, ayrıca 5910 sayılı kanun da belirtilen  üç yıllık sürenin bitim tarihi de  göz önünde bulundurularak üç yıllık süre içinde personel giderlerine ilişkin oranın kanunda belirtilen seviyeye düşürülmesinin mümkün olup olmadığı somut olarak belirlenerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.07.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.