muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5447, Karar No: 2018/13166, Tarih: 12.12.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/5447 E.  ,  2018/13166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanıklar hakkında aynı mahkemenin 2013/485 Esas sayılı dosyası ile İİK’nun 337/a maddesine aykırılıktan şikayette bulunulduğu ve dosyaların birleştirildiği anlaşılmakla; bu suçtan hüküm kurulmamışsa da mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Marmaris Ticaret Sicil Müdürlüğünden gelen 06.12.2013 tarih ve 7049 sayılı yazı cevabına göre sanıkların borçlu şirketin müşterek yetkilisi oldukları, bu nedenle öncelikle sanıklar hakkında cezai sorumluluğun hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından dosya içerisindeki şirket ana sözleşmesi incelenerek, fiilin birlikte işlenmediğinin anlaşılması halinde, temsil yetkisinin bölüşümündeki ağırlık ve sınırlar da dikkate alınarak suçun oluşumundaki temsilci veya temsilciler tespit edilip, sonucuna göre hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde sanıkların mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 345/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31737, Karar No: 2017/15472, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/31737 E.  ,  2017/15472 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9299, Karar No: 2022/12919, Tarih: 07.12.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/9299 E.  ,  2022/12919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re' sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı

ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

" 134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir. " hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin % 10' u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin % 10' u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

1- Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesinin 21/04/2022 tarih ve 2022/328 E. - 2022/771 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

SONUÇ:

1- Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesinin 21/04/2022 tarih ve 2022/328 E. - 2022/771 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2- Ankara 11. İcra Hukuk Mahkemesinin 30/01/2020 tarih ve 2019/1007 E. - 2020/125 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin “2” nolu bendinde yer alan “ %10 u oranında ( 22.000,00 ) ” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “ % 5’i oranında ” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa' nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 07/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10312, Karar No: 2023/128, Tarih: 10.01.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/10312 E.  ,  2023/128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

KARAR : Ret / yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karasu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun 1007 nci maddesi uyarınca uğranılan zararın tazmini ve taşınmazın tapu kaydının iptali ile kıyıya terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı idare vekilince yapılan başvurunun esastan reddine, davalı ... vekili tarafından yapılan başvurunun ise kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usûl eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1-Dava konusu edilen taşınmazın ilk tesisinden itibaren tüm tedavüllerini gösterir şekilde tapu kaydı ile tapulama tutanağına ilişkin Tapu Müdürlüğünden alınan resmi yazının,

2-Dava konusu taşınmazın 3621 sayılı Kıyı Kanunu uyarınca, onaylanmış kıyı kenar çizgisi içerisinde kalıp kalmadığına ilişkin Sakarya Valiliği'nden alınmış resmi yazı ile, bu hususa ilişkin pafta getirtilip üzerinde, onaylı kıyı kenar çizgisine göre taşınmazın konumunu ve kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısmını, alanını gösterir şekilde fen bilirkişisi tarafından düzenlenmesi gereken ek raporun,

Dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

10.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/631, Karar No: 2008/642, Tarih: 22.10.2008

Hukuk Genel Kurulu 2008/13-631 E., 2008/642 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2008/13-631 E., 2008/642 K.**

**- GÖREV

- İŞ KAZASI

- İŞ MAHKEMESİ**- 4857 S. İŞ KANUNU [ Madde 77 ]

- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 11 ]

- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 134 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; (Ankara Asliye Onuncu Hukuk Mahkemesi)'nce davanın reddine dair verilen 07.02.2006 gün ve 2004/517-2006/28 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay Onüçüncü Hukuk Dairesi'nin 25.10.2007 gün ve 2007/7850-12457 sayılı ilamı ile, (...Davacı, davalı ile aralarında düzenlenen çıraklık sözleşmesi uyarınca, davalıya ait işyerinde çalışmaya başladığını, taşlama makinasını kullanırken iş kazası sonucu sağ işaret parmağını kaybettiğini, kazanın meydana gelmesinde davalının %100 kusurlu olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak 1.000.000.000 TL maddi, 20.000.000.000 TL manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının kusurlu olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının, davalıya ait işyerinde 15.09.2000 tarihli çıraklık sözleşmesi uyarınca çalışmaya başladığı ve 02.10.2000 tarihinde iş kazasının meydana geldiği uyuşmazlık konusu değildir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77/son maddesine göre; bu bölümde ve iş sağlığı ve güvenliğine ilişkin tüzük ve yönetmeliklerde yer alan hükümler işyerindeki çıraklara ve stajyerlere de uygulanır. Bu durumda uyuşmazlığa ilişkin davanın İş Mahkemesinde görülmesi gerekir. Ankara'da ayrı İş Mahkemesi bulunduğuna göre, dava dilekçesinin görev yönünden reddi gerekirken, mahkemenin işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Temyiz Eden: Davacı vekili

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, iş kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Temyiz Eden: Davacı vekili

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, iş kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı Murat vekili, davalı şirketin iş makineleri yedek parça imalatı ve makine dişlisi taşlama işi ile uğraştığını, davacının 15.09.2000 tarihinde O... Çıraklık Eğitimi Merkezi öğrencisi olarak, davalı şirket ile imzalanan çıraklık sözleşmesi uyarınca davalı şirkete ait işyerinde çalışmaya başladığını, davacının henüz yeni işe başlayan bir çırak olarak işi öğrenmekte iken, davalının taşlama makinesinde davacıyı çalıştırması sonucunda 02.10.2000 tarihinde iş kazası meydana geldiğini ve bu kaza nedeniyle davacının sağ el işaret parmağını kaybettiğini; Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'na yapılan başvuru üzerine müfettiş incelemesi sonucunda düzenlenen tahkikat raporuyla, olayın 506 sayılı Kanun'un 11. maddesi anlamında bir iş kazası olduğunun saptandığını; söz konusu iş kazasının meydana gelmesinde davalının %100 kusurlu bulunduğunu, henüz 17 yaşında sağ el işaret parmağını yitiren davacının manevi olarak büyük acılar çektiğini, çalışma gücünü kaybettiği için halen yeni bir iş bulamadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hak saklı kalmak üzere 1.000.000.000 TL maddi, 20.000.000.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı M... Mak. San. İnş. Tic. Ltd. Şti. vekili, davacının 15.09.2000 günlü çıraklık sözleşmesi uyarınca davalı işyerinde çalışmaya başladığını, çıraklık sözleşmesi gereğince torna tefsiye işlerinde yetiştirilmek üzere usta öğretici nezaretinde gerekli nazari ve pratik eğitimin kendisine verildiğini, mesleki bilgi ve tecrübesinin tam anlamıyla bulunmaması nedeniyle iş makinesinin başına iş yapmak üzere geçirilmediğini, sadece iş bittiğinde otomatik olarak stop eden makinenin sökme takma işlerini öğrenmesi için usta öğreticiyle birlikte iş yaptığını, şanzımanda meydana gelen takılmanın önlenmesi için davalıdan ve usta öğreticiden habersiz olarak, makinede mandal yerine çarkı çevirmesi sonucunda kazanın meydana geldiğini, sağ el işaret parmağının tırnak boğumundan çarkın arasına sıkıştığını, işgücü kaybına uğramadığını, olaydan sonra tedavisinin davalı şirket ortakları tarafından yaptırıldığını ve uzun bir süre yüklü miktarda mali yardımda da bulunulduğunu, belgeli ödemeler tutarının 21.600.000.000 TL olduğunu, davanın reddi gerektiğini cevaben bildirmiştir.

Yerel mahkeme, davacının iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi zararının davalı tarafça giderilmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar vermiş; Özel Daire bu kararı metni yukarıda bulunan ilamla bozmuş, yerel mahkeme gerekçesini tekrar etmek ve ayrıca 4857 sayılı İş Kanunu'nun 4/f maddesindeki hükme dayanmak suretiyle önceki kararında direnmiştir.

Yerel mahkeme, davacının iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi zararının davalı tarafça giderilmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar vermiş; Özel Daire bu kararı metni yukarıda bulunan ilamla bozmuş, yerel mahkeme gerekçesini tekrar etmek ve ayrıca 4857 sayılı İş Kanunu'nun 4/f maddesindeki hükme dayanmak suretiyle önceki kararında direnmiştir.

18.09.1984 doğumlu olan davacının 15.09.2000 tarihinde O... Çıraklık Eğitimi Merkezi'ne kaydedildiği, işe giriş bildirgesinin SSK Bölge Müdürlüğü'ne gönderildiği, aynı gün taraflar arasında davacının velisi sıfatıyla dayısının da imzaladığı çıraklık sözleşmesinin düzenlendiği; işyerinde 02.10.2000 tarihinde meydana gelen iş kazasında davacı sigortalının sağ el işaret parmağının koptuğu çekişmesizdir.

Olayla ilgili olarak, davadan önce SSK Başkanlığı Sigorta Müfettişi tarafından düzenlenen 25.11.2002 günlü raporda, davacının çıraklık sözleşmesine istinaden işyeri sigortalısı olduğu, kazanın işyerinde ve işveren tarafından yürütülmekte olan bir iş dolayısıyla meydana geldiği, bu nedenle 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 11. maddesinin (A) bendinin (a-b) fıkraları uyarınca iş kazası niteliğinde olduğu, işverenin işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine uygun olmayan davranışları (işe yeni başlayan ve çırak olarak çalışan kazalının, eskiliği nedeniyle çalışırken aksaklıklara yol açabildiği ifade edilen dişli taşlama makinesinde çalıştırılması, çalışma esnasında sigortalının çalışma yönteminin kontrol edilmemesi, çalışılan makinenin kontrolünün yapılmaması) nedeniyle, hakkında 506 sayılı Kanun'un 26. maddesi hükmünün uygulanması gerektiği belirtilmiştir.

506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun "İş Kazası ve Meslek Hastalığının Tarifi" başlıklı 11. maddesindeki düzenlemeye göre, bir olayın iş kazası olarak kabul edilebilmesi için, öncelikle kazaya maruz kalanın sigortalı olması ve olayın sigortalıyı hemen veya sonradan bedence veya ruhça arızaya uğratması gerekir. Bu noktada önemle vurgulanması gereken husus şudur: 11. maddedeki düzenlemede "sigortalı" kavramı esas alınmış, sigortalının çırak olup olmaması yönünden herhangi bir ayırım yapılmamıştır. Dolayısıyla, anılan hükmün çıraklar da dahil olmak üzere işyerindeki bütün sigortalıları kapsamakta olduğunun kabulü zorunludur. Sigortalıyı bu türden bir arızaya uğratan olaylardan hangilerinin iş kazası sayılacağı ise, aynı maddede beş ayrı bent halinde tahdidi olarak sayılmıştır. Bunlardan biri, sigortalının işyerinde bulunduğu sırada gerçekleşen; bir diğeri de, işveren tarafından yürütülmekte olan iş dolayısıyla meydana gelen olaylardır. Bu olaylardan herhangi birinin tek başına gerçekleşmiş olması, o olayın iş kazası olarak kabulü için yeterli görülmüştür.

Görülmekte olan davadaki tazminat isteminin dayandırıldığı iş kazasının, davacı sigortalının hem davalı işveren tarafından yürütülmekte olan iş dolayısıyla ve hem de davacı sigortalının işyerinde bulunduğu sırada meydana geldiği dosya kapsamıyla sabittir. Böylece, Kanunun, her birini tek başına iş kazası nitelendirmesinin yapılabilmesi için yeterli saydığı hallerden ikisi, bu olayda ayrı ayrı gerçekleşmiştir. Dolayısıyla, ortada, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 11. maddesi anlamında bir iş kazası mevcuttur ve esasen bu yön çekişme konusu da değildir.

506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 134. maddesi "Bu kanunun uygulanmasından doğan uzlaşmazlıklar, yetkili İş Mahkemelerinde veya bu davalara bakmakla görevli mahkemelerde görülür." hükmünü taşımaktadır.

Somut olayda 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 11. maddesi anlamında bir iş kazası bulunduğuna, davadaki tazminat isteminin bu iş kazasına dayandırılmış olması nedeniyle ortada aynı Kanun'un 134. maddesindeki "Bu kanunun uygulanmasından doğan uzlaşmazlıklar..." tanımlamasına uygun bir uyuşmazlık mevcut olduğuna göre, anılan hüküm uyarınca eldeki davaya bakma görevi İş Mahkemesine aittir.

Her ne kadar; Özel Daire bozma ilamının gerekçesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77/son maddesindeki düzenlemeye dayandırılmış ise de, özü ve sonucu itibariyle yukarıda açıklanan gerekçeyle tam bir paralellik göstermektedir.

Yerel mahkemece, Özel Daire bozma ilamına uyulması gerekirken; 4857 sayılı İş Kanunu'nun iş sağlığı ve güvenliği hükümleri saklı kalmak üzere çıraklar hakkında uygulanmayacağını öngören 4/f maddesindeki "İş sağlığı ve güvenliği hükümleri saklı kalmak üzere..." söz dizini de gözden kaçırılarak, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Direnme kararı açıklanan bu nedenlerle bozulmalıdır.

Sonuç: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda ve Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı HUMK'nın 429. maddesi gereğince (BOZULMASINA), istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 22.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3160, Karar No: 2021/621, Tarih: 04.02.2021

**14. Hukuk Dairesi         2017/3160 E.  ,  2021/621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 15/05/2001 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 31/12/2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava vekil aracılığı ile takip edilmekte iken müvekkilin ölmesi halinde vekalet ilişkisi son bulur. Bu halde mahkemenin ölen tarafın (müvekkilin) bütün mirasçılarını duruşmaya çağırması gerekir. Müvekkil yargılamanın bitmesinden ve fakat hükmün tebliğinden önce ölmüşse; ilam, ölümle görevi sona eren vekile tebliğ edilemez, müvekkilin mirasçılarına tebliğ edilmelidir.

Davalı ... 20.01.2010 tarihinde vefat etmiş, hükmü davalı ... vekili 18.03.2010 tarihinde temyiz etmiştir. 31.12.2009 tarihinde verilen karar mahkemece, davalı ... mirasçılarına tebliğ edilmiş, mirasçılar hükmü temyiz etmemişlerdir.

Vekalet ilişkisi ölümle sona erdiğinden davalı ... vekili Av. ...ın takip ve temsil yetkisi bulunmamaktadır. Temyiz dilekçesinin bu nedenle reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin REDDİNE, 04.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.