muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2314, Karar No: 2017/1704, Tarih: 13.12.2017

Yargıtayın bozması üzerine, davanın yeniden ilk derece mahkemesinde görülmesi aşamasında ıslah yapılıp yapılmayacağı konusunda ise kanunda bir hüküm bulunmamaktadır. Bu konuda 1086 sayılı HUMK zamanında verilmiş olan 04.02.1948 gün ve 1948/3 esas, 1944/10 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı;

"…1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ile usul hükümleri beyanına giren 'ıslah' müessesesi ile; açılmış olan bir davada usule müteallik olmak üzere yapılan yanlışlıkları, bir defaya mahsus olmak üzere tamamen veya kısmen düzeltmek imkanı sağlanmıştır. ...Bir dava açıldıktan sonra... davayı, sebebi olan vakıalar sonradan öğrenilerek düzeltmek ve deliller safhasında yeni deliller ikame etmek lüzum ve zarureti hasıl olabilir ve iyi niyet sahibi olan taraflar bu yanlışlıkları ve unutulmuş şeyleri 'ıslah' yoluyla düzeltir veya tamamlayabilirler. Bu fasıl hükmünün sağladığı bu önemli faidelerine mukabil davanın her hangi bir safhasında bu hükümlerin uygulanması davaların sonu alınamayacak suretle uzamasına da yol açabileceğinden bu değerli ve faydalı hükümlerin sadelik ve çabukluk esasını hedef tutan umumi usul prensiplerine uygun bir şekilde hızlandırılması da tatbikatın gösterdiği lüzum ve icaplarından bulunmaktadır. Konunun aydınlanması ve anlaşmazlığın çözümü bakımından olaya temas eden Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun seksendördüncü maddesi hükmü kanunumuzun mehazı olan Noşatel Usul Kanununun iş bu seksendördüncü maddemize tekabül -eden yetmişsekizinci maddesi hükmü ile birlikte mütalaa edilmek icap eder. Noşatel Usul Kanununun yetmişsekizinci maddesinde 'ıslah'ın duruşmanın sonuna kadar "Jusqu'a la cloture des debast" ve teşkilatımızı hedef tutan seksendördüncü maddede 'ıslah; tahkikata tabi olan davalarda tahkikat bitinceye ve tabi olmayanlarda muhakeme hitamına kadar yapılabilir' denilmekle bahis konusu yetmişsekiz ve seksendördüncü maddelerin açık ibarelerinden 'ıslah'ın yalnız tahkikat ve yargılama safhalarında yani tahkikat bitinceye ve hüküm verilinceye kadar mümkün olabileceği kastedildiği ve tahkikat ve yargılama devresinden sonra tarafların bu hakkı kullanamayacakları anlaşılmaktadır. Kanunumuzun temyiz faslında ve hususiyle 430. maddede hüküm temyizen bozulduktan sonra da ıslahın cari olabileceğine dair sarih ve zımni bir hüküm mevcut olmamasına ve aksine tahkikat ve hüküm devreleri gösterilmek suretiyle bir devre ve zaman ile takyid edildiğine göre seksendördüncü maddenin mücerret ıtlakına bakılarak bu istisnai yolun hükmün Yargıtay’ca bozulmasından sonraki safhalara da şumulünün kabul edilmesi bozma karariyle kazanılan hakları ihlal edebileceği gibi tamamen 'ıslah' suretiyle davanın değiştirilmesi hallerinde de işin sonuçlanması güçleşir. Ve bu suretle bu müesseseden beklenilen gayeye ve çabukluk esaslarına aykırı düşer.

Netice; Dava açıldıktan sonra mevzuunda, sebebinde ve delillerde ve sair hususlarda usule müteallik olmak üzere yapılmış olan yanlışlıkları bir defaya mahsus olmak üzere düzeltmek ve eksiklikleri de tamamlamak imkanını veren ve mahkeme kararına lüzum olmadan tarafların sözlü ve yazılı beyanlarıyla yapılabilen 'ıslah'ın; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun seksendördüncü maddesinin açık hükmü dairesinde tahkikat ve yargılama bitinceye kadar yapılabilip Yargıtay'ca hüküm bozulduktan sonra bu yoldan faydalanmanın mümkün olamayacağına... “şeklindedir.

Metni yukarıya alınmış olan İçtihadı Birleştirme Kararının şu iki temel saptamayı içerdiği görülmektedir:

Islah, iyiniyetli tarafın, davayı açtıktan veya kendisine karşı bir dava açıldıktan sonra öğrendiği olgularla ilgili yanlışlıklarını düzeltmesine, eksikliklerini tamamlamasına olanak sağlayan bir kurumdur.

Ne var ki, taraflardan birine davanın herhangi bir aşamasında ıslah olanağı tanınması, davaların sonu alınamayacak şekilde uzamasına neden olmak gibi bir sakıncayı da içermektedir. 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 84'üncü maddesinde, ıslahın yalnızca tahkikat bitinceye ve hüküm verilinceye kadar yapılabileceği öngörüldüğüne ve temyiz faslında da bozmadan sonra dahi ıslahın olanaklı bulunduğuna dair açık veya örtülü bir hüküm yer almadığına göre, Kanunun bu olanağı bir devre ve zaman ile sınırlandırdığı kabul edilmelidir. Dolayısıyla 84'üncü madde ile getirilen bu istisnai yolun bozmadan sonraki aşamalara da yaygınlaştırılması, bozmaya uyulmasıyla kazanılan hakları ihlal edebileceği gibi, davanın tamamen ıslah edildiği hallerde işin sonuçlandırılmasını da güçleştirir. O halde ıslahla ilgili kuralların yargılamanın sadeliği, basitliği ve çabukluğunu amaçlayan diğer usul hukuku ilkeleriyle bağdaşacak şekilde yorumlanarak bozmadan sonra ıslahın mümkün olmadığı sonucuna varılması zorunludur.

Bu İçtihadı Birleştirme Kararında bozmadan sonra ıslahın mümkün olmadığı sonucuna varılırken, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 84'üncü maddesindeki kural yanında her ne kadar bu konuda kanunda açık düzenleme bulunmasa bile davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve yargı kararlarına karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez ilkelerinden biri hâline gelen “usulü kazanılmış hak” kavramının ihlali endişesinin de etken olduğu görülmektedir. Bir davada verilen hükme yönelik bozma kararı, doğaldır ki bozmanın kapsam ve gerekçelerine bağlı olarak değişebilmekle birlikte genellikle, tarafların hak ve borçlarının hukuksal dayanak, nitelik, miktar ve kapsamları gibi yönlerden, davanın ondan sonraki seyrini belirler; mahkemece bozmaya uyulması hâlinde, uyma sonrasında hangi işlemlerin ve araştırmaların yapılması gerektiğini ortaya koyar. Dolayısıyla mahkemenin bozmaya uyması, davanın artık bozmada gösterilen yön, kapsam ve sınırlar çerçevesinde sonuçlandırılacağı anlamını taşır. O nedenle de uyma kararı, bozma kendisinin yararına olan taraf bakımından usulü kazanılmış hak oluşturur ve mahkeme uyduğu bozma kararının gereklerini yerine getirmekle yükümlü hale gelir. Davanın bu şekilde uyulan bozmanın öngördüğü yön ve içeriğe bürünmesinden sonra taraflardan birinin ıslah yoluna gitmesiyle bozmayla diğer taraf yararına oluşan usuli kazanılmış hakkın ortadan kalkması ya da sınırlanması, zayıflaması sonucuna yol açabilir. Kazanılmış hakları ortadan kaldırıcı nitelikte sonuçlara yol açan yorumlar Anayasa'nın 2'nci maddesinde açıklanan “ Türkiye Cumhuriyeti ...sosyal bir hukuk devletidir” hükmüne aykırılık oluşturacağı gibi hukuksal güvenceyi ortadan kaldırır ve belirsizlik ortamına neden olur ve bu durum kabul edilemez.

Nitekim 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 177/1'nci maddesi tahkikat sonuçlanıncaya kadar ıslahın yapılabileceğini öngördüğü, bu sebeple Yargıtay'ın bozma kararı sonrasında tahkikat safhasına dönüleceğinden bozmadan sonra ıslah yapılabileceği, 6100 sayılı HMK’nın 177'nci maddesinin yanlış yorumlandığı, 1948 tarihli İçtihadı Birleştirme Kararının 6100 sayılı HMK karşısında güncelliğini kaybettiği, bozma kararı sonrasında ıslah yapılıp yapılamayacağına dair Yargıtay Daireleri arasında görüş aykırılığı bulunduğu ileri sürülerek içtihadın birleştirilmesi talep edilmiş ise de Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu 06.05.2016 gün ve 2005/1 E.- 2006/1 K. sayılı kararında 04.02.1948 gün ve 1948/3 Esas, 1944/10 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına benzer gerekçelerle “bozma kararı sonrası ıslah yapılamayacağı ve İçtihadı Birleştirme Kararının değiştirilmesinin gerekmediğine” karar verilmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayın değerlendirilmesine gelince; davacı vekili gemi adamı olarak çalışan davacı işçinin iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederek işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın zamanaşımı süresinin dolması nedeni ile reddine dair verilen 02.10.2006 gün ve 2006/66 E.-2006/656 K. sayılı birinci kararın Özel Dairece bozulmasından sonra bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda alınan bilirkişi raporları doğrultusunda davacı taraf 30.10.2008 harç tarihli ıslah dilekçesi ile dava konusu ettiği kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, yıllık izin ve hafta tatili ücretlerinin miktarlarını arttırarak bu artırılmış alacakların davalıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan ıslaha değer verilerek alacaklar hüküm altına alınmıştır.

Ne var ki, İçtihadı Birleştirme Kararları konularıyla sınırlı, gerekçeleriyle açıklayıcı ve sonuçlarıyla bağlayıcı nitelik taşımaları nedeniyle yukarıda değinilen İçtihadı Birleştirme Kararları uyarınca Yargıtay'ın bozma kararı sonrası ıslah yapılamayacağı kabul edilerek bu yönde hüküm kurulması gerekirken direnme kararı verilmesi doğru değildir.

O hâlde belirtilen bu maddi ve yasal olgular gözetildiğinde, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 13.12.2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14997, Karar No: 2017/8617, Tarih: 13.06.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/14997 E.  ,  2017/8617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yüzüne karşı verilen hükmü 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinde öngörülen bir hafta yasal süreden sonra temyiz eden ve geçerli bir mazereti olmadan temyiz süresini geçirdiği anlaşılan sanık müdafiinin eski hale getirme talebi ve buna bağlı olarak yasal süreden sonraki temyiz isteminin aynı kanunun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 13.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12622, Karar No: 2009/11426, Tarih: 07.12.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/12622 E.  ,  2009/11426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim masrafı olan 36.139 YTL ile bunun işlemiş faizi olan 23.999,30 YTL'nin davalılardan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalılardan ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Resmi Gazete'nin 03.09.1985 tarihli sayısında yayımlanarak yürürlüğe giren Askeri Okullara Alınan Öğrenciler ile Silahlı Kuvvetler Hesabına Fakülte ve Yüksek Okullarda Okuyan Öğrenciler İçin Yüklenme Senedi Düzenlenmesine ve Bu Okullardan Çeşitli Sebeplerle Ayrılacak Öğrencilere veya Kefillerine Ödettirilecek Tazminata dair Yönetmeliğin 10. maddesinde, "Askeri Okullar ile Fakülte ve Yüksek Okullardan yukarıda belirtilen sebeplerle ilişiği kesilen öğrencilerden; ana veya babalarının kamu kuruluşlarında görev yapmaları sebebiyle sağlık hizmetlerinin bu kuruluşlarca karşılanmasına dair yasal hakları olan ve sağlık giderlerine para ödemeyecek ve/veya belirli oranda ödeme yapacak kişilere, askeri okullardaki öğrenimleri süresinde yapılan sağlık giderleri için tazminat ödettirilmez." Ancak örnek-2'deki "ilaç ve tedavi" giderleri bölümünde, "anılan bu giderlerin ilgili yasalar gereğince zorunlu olarak ödenecek olan miktarları dikkate alınır ve tazminata dahil edilir" hükmüne yer verilmiştir.

Bu durum karşısında mahkemece yükümlü ...’in velisinin sosyal güvenlik kurumuna tabi olup olmadığı tespit edilmeden, sosyal güvenlik kurumundan faydalandığını kabul eden ve buna göre rapor düzenleyen bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulmuş olması,

2-Davacı vekili dava dilekçesinde asıl alacağın ilişik kesme tarihine kadar işlemiş olan faizini de hesaplayıp talep ettiği ve ayrıca ilişik kesme tarihinden sonrası için faiz istediğine göre, mahkemece asıl alacağın ilişik kesme tarihi olan 02.06 2006 tarihine kadar işlemiş faizini de hesaplatıp buna da hükmedilmesi ve ayrıca asıl alacağa ilişik kesme tarihinden tahsil tarihine kadar faize hükmedilmesi gerekirken, asıl alacağa dava tarihinden itibaren faize hükmetmekle yetinilmiş olması,

2-Davacı vekili dava dilekçesinde asıl alacağın ilişik kesme tarihine kadar işlemiş olan faizini de hesaplayıp talep ettiği ve ayrıca ilişik kesme tarihinden sonrası için faiz istediğine göre, mahkemece asıl alacağın ilişik kesme tarihi olan 02.06 2006 tarihine kadar işlemiş faizini de hesaplatıp buna da hükmedilmesi ve ayrıca asıl alacağa ilişik kesme tarihinden tahsil tarihine kadar faize hükmedilmesi gerekirken, asıl alacağa dava tarihinden itibaren faize hükmetmekle yetinilmiş olması,

3-Davalı askeri lise kefili ... asıl borçlunun adına yapılan masraflar ile bunların işlemiş faiz toplamından 12.009.375.000 TL’yi geçmemek üzere, harp okulu kefili ... ise harp okulu masrafları ile bunların işlemiş faizi toplamından 43.592.138.000 TL’yi geçmemek üzere ödemeyi taahhüt etmiş olduklarına göre, davalı kefillerin kefalet miktarını geçmemek üzere asıl alacakla birlikte işlemiş ve tahsil tarihine kadar işleyecek faizden de sorumlu tutulması gerekirken, yalnızca asıl alacak miktarından sorumlu tutulmuş olmaları,

Doğu görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 07.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15844, Karar No: 2011/17603, Tarih: 23.12.2011

**8. Ceza Dairesi         2010/15844 E.  ,  2011/17603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçu nedeniyle yokluğunda verilen hükmün suçtan zarar görme olasılığı bulunan Kale Köyü tüzel kişilik temsilcisine tebliğ edildiğine ilişkin bir belgeye rastlanılmadığından varsa dosyasına konulması aksi halde usulünce tebliğ yapılarak alındı belgesiyle veya verildiğinde temyiz dilekçesi dosya içerisine konularak ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere dosyanın mahalline gönderilmesi için incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na (TEVDİİNE), 23.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15663, Karar No: 2019/10945, Tarih: 04.12.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/15663 E.  ,  2019/10945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiş, ek kararla temyiz isteminin reddine karar verilmiş, daha sonra ek kararla bu ek karar Mahkemece kaldırılmış, bu karardan sonra hükmün davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı üçüncü kişi vekili, 25.05.2015 tarihli haciz esnasında mülkiyeti müvekkiline ait malların haczedildiğini ileri sürerek, davanın kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, haciz yapılan işyerinin kiracısının, sahibinin ve işleteninin borçlu olduğunu, borçlunun alacaklılardan mal kaçırma gayesi ile üçüncü kişilerle sürekli muvazaalı kira sözleşmesi yaptığını açıklayarak, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, borçluya ödeme emrinin tebliğ edildiği adres ile haciz adresinin aynı adres olduğu, ancak borçlunun bu adreste bulunma sebebinin aynı adreste faaliyet gösteren ... isimli şirketin %1 hisse sahibi ortağı olmasının olduğu, mahcuz eşyaların özel eşya niteliği taşımadığı, Cafenin işletilmesine özgülenmiş oldukları, borcun ise şahsi borç olduğu, şahsi borç sebebi ile şirket adresinde ancak borçluya ait özel eşyanın haczedilebileceği, borçlunun ortağı olduğu şirketin şahsi borçlardan sorumluluğunun sermaye payı oranı ile sınırlı olduğu ve şirketteki hissesi ve kar payı üzerine haciz konulmak sureti ile haciz yapılabileceği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün davalı alacaklı vekili tarafından temyizi üzerine Mahkemece, 07.06.2016 tarihli ek karar ile, temyiz harç ve giderlerinin süresi içerisinde yatırılmadığı gerekçesi ile temyiz isteminin reddine karar verilmiş, ek kararın davalı alacaklı vekili tarafından temyizi üzerine Mahkemece 22.07.2016 tarihli ek karar ile 07.06.2016 tarihli temyizin reddine ilişkin ek kararın iptaline karar verilerek eksik temyiz harcının yatırılması için davalı alacaklı vekiline yedi günlük kesin süre verilmiş, verilen kesin süre içerisinde eksik harcın yatırılması üzerine dosya temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Davalı alacaklı vekilinin temyiz talebinin reddine dair 07.06.2016 tarihli ek kararın temyizi bakımından yapılan incelemede;

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Davalı alacaklı vekilinin temyiz talebinin reddine dair 07.06.2016 tarihli ek kararın temyizi bakımından yapılan incelemede;

İstanbul Anadolu 2. İcra Hukuk Mahkemesince verilen 25.02.2016 tarihli hükmün davalı alacaklı vekili tarafından temyiz yoluna başvurma harcı yatırılarak 03.03.2016 tarihinde temyiz edildiği, Mahkemece, gerekçeli kararda nispi karar ve ilam harcı 219,96 TL olarak belirlenmesine ve buna göre yatırılması gereken nispi temyiz harcı 55,00 TL olmasına rağmen 219,96 TL eksik nispi temyiz harcının yatırılması için tebligat zarfı üzerine hakim imzası içermeyecek şekilde ihtarat yazılarak yedi günlük kesin süre verildiği, davalı alacaklı vekilince 09.05.2016 tarihinde 29,20 TL maktu temyiz harcı yatırıldığı, bunun üzerine Mahkemece 10.05.2016 tarihli muhtıra ile yeniden 219,96 TL eksik nispi temyiz harcının yatırılması için yedi günlük kesin süre verildiği, anılan muhtıranın davalı alacaklı vekiline 17.05.2016 tarihinde tebliğ edildiği, davalı alacaklı vekilince 23.05.2016 tarihinde bu sefer 161,55 TL harç yatırıldığı, Mahkemece 07.06.2016 tarihli ek karar ile eksik temyiz harcının kesin süre içerisinde yatırılmadığı gerekçesi ile temyizin isteminin reddine karar verildiği, davalı alacaklı vekilinin ek kararın tebliği üzerine yasal süresi içerisinde harcını yatırarak ek kararı temyiz ettiği, bundan sonra Mahkemece 22.07.2016 tarihli ek karar ile 07.06.2016 tarihli temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın kaldırılarak 219,96 TL eksik nispi temyiz harcın yatırılması için davalı alacaklı vekiline yedi günlük kesin süre verildiği, kesin süre içerisinde 220,00 TL temyiz harcının yatırıldığı anlaşılmıştır.

Bu kapsamda nispi harca tabi davalarda hükmü temyiz eden davalı alacaklı vekilinin, Mahkemece hüküm altına alınan karar ve ilam harcının dörtte biri olan 55,00 TL nispi temyiz harcını yatırdığından, bundan ayrı olarak İlk Derece Mahkemelerinin kararlarını bozup kaldırma yetkisi münhasıran Yargıtaya ait olup (HUMK 428. md.) Mahkemenin temyizin reddine ilişkin kendi ek kararını kendisinin kaldırması isabetsiz olduğundan Mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin 07.06.2016 tarihli ek kararı ile bu kararın iptaline ilişkin 22.07.2016 tarihli ek kararının bozularak kaldırılmasına ve asıl hükmün temyizini amaçlayan temyiz itirazlarının incelenmesine geçilmesi gerekmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre; dava konusu 25.05.2015 tarihli haczin, ödeme emrinin borçlu ...’ın çalışanına 24.06.2011 tarihinde tebliğ edildiği adreste yapıldığı, haciz adresinin aynı zamanda takip dayanağı senette yer alan borçlu adresi olduğu, İİK'nin 8. maddesi uyarınca aksi ispat edilene kadar muteber olan haciz tutanağı içeriğine göre, borçlunun haciz başladıktan sonra adrese geldiği, aynı takip dosyasında aynı adreste 20.02.2014 tarihinde yapılan haciz esnasında borçlunun ortağı olduğunu iddia eden dava dışı ...’un hazır olduğu, bu haciz esnasında bulunan evrak içeriklerine göre borçlunun kiracı olarak faaliyette bulunduğu cafe işyerini 01.04.2014 tarihine kadar birlikte işletmek üzere ... ile ticari ortaklık sözleşmesi imzaladığı, dava konusu haciz esnasında da üzerinde “...” ticari ünvanı yer alan adisyon fişinin üzerine elle borçlunun isminin yazılmış olduğunun görüldüğü, bundan ayrı olarak haciz adresi işyerine ilişkin 2015/5 dönemine ait, borçlu adına su faturasının bulunduğu, üçüncü kişi şirketin ticaret sicil kayıtları itibarı ile haciz adresi ile ilgisinin bulunmadığı, borçlunun müdürü ve %1 hisse sahibi ortağı olduğu dava dışı ... Şirketinin ise borcun doğum tarihinden sonra haciz adresinde kurulduğu, bu şirketin %50 hisse sahibi ortağı ...’un aynı zamanda üçüncü kişi şirketin ortaklarından birisi olduğu, üçüncü kişi şirketin haciz adresine ilişkin olarak sunduğu kira sözleşmesinde ise kiracı olarak ... Şirketinin, kiralayan olarak da borçlunun imzasının bulunduğu, Mahkemece her ne kadar gerekçeli kararda ortağın şahsi borcu nedeni ile şirket mallarının haczedilemeyeceği belirtilmiş ise de, eldeki davayı açan üçüncü kişi şirket ile dava dışı ... Şirketinin ayrı tüzel kişiler olduğu, borçlunun davacı üçüncü kişi şirkette pay sahibi olmadığı, tüm bunların yanı sıra üçüncü kişi şirketin faaliyet alanının genel olarak elektirk-elektronik üzerine olup cafe demirbaşı niteliğindeki mahcuzların bu faaliyet alanı ile uyumlu olmadığı anlaşılmıştır.

Bu bilgiler ışığında İİK'nin 97/a maddesinde düzenlenen karinenin borçlu dolayısıyla alacaklı yararına olduğu, ispat yükü altında olan ve karinenin aksini her türlü delille kanıtlama olanağına sahip davacı üçüncü kişinin, karinenin aksini güçlü ve inandırıcı delillerle ispatlayamadığı anlaşılmakla, bu koşullarda, istihkak iddiasının, alacaklıdan mal kaçırmak amacıyla danışıklı olarak ileri sürüldüğünün ve muvazaalı işlemler yapıldığının kabulü gerekir. Bu nedenlerle Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önüne alınarak, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, Yerel Mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün İİK'nin 366. ve 6100 sayılı HMK'un Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 04.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.