muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/463, Karar No: 2020/3939, Tarih: 07.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/463 E.  ,  2020/3939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 5. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 19.07.2017 tarih ve 2014/1410 E. - 2017/701 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 10.10.2018 tarih ve 2018/171 E. - 2018/903 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 06.10.2020 günü tebligata rağmen gelen olmadığı yoklama ile anlaşıldı, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, tarafların dava dışı Maks Burger Gıda Maddeleri Ltd. Şti.'nin %50'şer oranında hissedarı olduğunu, davalının 22.10.2003 tarihinden 01.07.2014 tarihine kadar münferiden, 01.07.2014 tarihinden itibaren de müştereken müdürlük yaptığını, davalının münferit müdürlüğü dönemi için diğer ortak olan davacıya bilgi vermediğini, yapılan araştırmalarda davalının 01.01.2010- 31.12.2014 tarihleri arasında şirketin hesabından kendi hesabına muhtelif paralar aktardığının anlaşıldığını, davalının bu dönemde şirkete borcu bulunduğunun görüldüğünü, zimmete geçirilen tutarların şirket kayıtlarında gösterilmediğini, davalının şirketin içini boşaltmayı amaçladığını, Maks Burger Gıda Maddeleri Ltd. Şti. ile aynı alanda faaliyet gösteren Sasa Gıda Maddeleri Ltd. Şti.'nin %50 ortaklığını ve müdürlüğünü yaparak rekabet etmeme yükümünü ihlal ettiğini, davalının kendisine ve ailesine geçirdiği paralar nedeniyle şirketin kredi çekip faiz yükü altına girdiğini, bunların da davalının şirkete verdiği zarar arasında bulunduğunu ileri sürerek davalının müdürlük yetkisinin kaldırılmasını, ortaklıktan çıkarılmasını, davalının şirkete verdiği zararın karşılığı olarak şimdilik 4.000.000.- TL'nin faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, her ay mali tabloları e-maille alan davacının uzun süre sonra bu davayı açmasının iyiniyetle bağdaşmadığını, kredilerin ana tedarikçi Tab Gıda A.Ş.'nin talebiyle çekildiğini, şirket borçlarının müvekkilinin şahsi parasından ödendiğini, davacı adına da bir çok ödeme yaptığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, her ay mali tabloları e-maille alan davacının uzun süre sonra bu davayı açmasının iyiniyetle bağdaşmadığını, kredilerin ana tedarikçi Tab Gıda A.Ş.'nin talebiyle çekildiğini, şirket borçlarının müvekkilinin şahsi parasından ödendiğini, davacı adına da bir çok ödeme yaptığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davalının ortağı ve temsilcisi olduğu Maks Burger Gıda Maddeleri Ltd Şti. adına kullanmış olduğu kredilerden dolayı fazladan ödenen faiz kapsamında şirketi toplam 453.288.- TL zarara uğrattığı, davalının şirketi kötü yönettiği, yönetiminden kaynaklı haksız rekabeti nedeniyle kendisinin müdürlük görevinden azledilmesi gerektiği, ortaklıktan çıkarma için gerekli şirket kararının alınmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının müdürlük görevinin sona erdirilmesine, tazminat talebinin kısmen kabulüne, 453.288.- TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tarafların ortak olduğu şirkete ödenmek üzere davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine, ortaklıktan çıkartılma talebinin dava şartı yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, taraf vekillerinin istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre, davalı vekilince yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre, davalı vekilince yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; davacı, diğer taleplerinin yanında davalı şirket müdürünün şirket hesabından kendi hesabına para aktardığını, bunların bir kısmının kayıtlara geçirilip bir kısmının geçirilmediğini, bu eylemlerin şirketin zararına sebebiyet verdiğini ileri sürerek şimdilik 4.000.000.- TL'nin davalıdan tahsili ile Maks Burger Gıda Maddeleri Ltd. Şti.'ne ödenmesini istemiştir. İlk derece mahkemesince sadece, şirketin banka ve diğer kuruluşlara ödediği faiz kapsamındaki zararın davalıdan tahsili ile şirkete ödenmesine karar verilmiş, fazlaya dair talep reddedilmek suretiyle davalının hesabına aktarıldığı iddia edilen tutarların şirkete ödenmesi yönündeki talep bir gerekçe kurulmaksızın reddedilmiştir. Davacı vekilinin bu yöne ilişkin istinaf itirazları ise Bölge Adliye Mahkemesince, davalı uhdesinde bulunan tutarın dava dışı şirketin yönetici ve ortağından alacağı kapsamında olduğu, şirketin borçlusu olan yönetici ortağından olan alacağını her zaman isteyebileceği gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesinin gerekçesine almadığı yeni bir gerekçe ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2. bendi uyarınca yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında duruşma yapılmadan karar verilecektir. 22.07.2020 tarihli 7251 sayılı Kanunla 6100 sayılı HMK'nın bazı maddeleri değiştirilmiş ise de anılan bent hakkında bir değişikliğe gidilmemiştir. Bu durumda ancak İlk Derece Mahkemesinin gerekçesinin benimsenmesi halinde esastan ret kararı verilebileceği halde Bölge Adliye Mahkemesince, davalının uhdesinde olduğu iddia olunan şirket alacağının davalıdan alınarak şirkete verilmesi talebi yönünden farklı bir gerekçe ile ret kararı verildiği için İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında karar verilmeden yazılı şekilde istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi yerinde olmamış, kararın bu yönden bozulmasını gerektirmiştir.

3-Kabule göre de, davalı müdür hakkında açılan ceza davasına ilişkin dosya celbedilmeden ve davalı müdür uhdesinde bulunduğu iddia olunan şirket parasının usul dairesinde şirkete yapılan borçlanma mı olduğu yoksa davalının şirket malvarlığını hukuka aykırı bir surette mi uhdesine geçirdiği hususu değerlendirilip tartışılmadan şirketçe her zaman istenebilecek alacak olarak nitelendirilmesi yerinde olmamış, kararın bu yönden de bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 25.158,34 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 07.10.2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Bölge Adliye Mahkemelerince istinaf başvurusunun reddine dair verilen kararların, diğer tüm mahkeme kararları gibi gerekçeli olması, Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nın 297. maddesince öngörülmüş bir zorunluluktur. Bu itibarla, somut dava bakımından, varlığı ileri sürülen sorumluluk kalemlerinden biri bakımından ilk derece mahkemesince verilen red kararına vaki davacı yanın istinaf başvurusunun, kararda açıklanan gerekçe ile esastan reddine karar verilmesinde usule bir aykırılık bulunmadığı kanaatinde olduğumdan, Daire çoğunluğunun (2) nolu bentte belirtilen bozma görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/25602, Karar No: 2018/4976, Tarih: 10.04.2018

**17. Ceza Dairesi         2015/25602 E.  ,  2018/4976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında tekerrüre esas alınabilecek ilamı olmasına rağmen tekerrür hükümlerinin uygulanmamış oluşu aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

1-02.09.2013 tarih, saat 16.00 sıralarında gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde, minibüsün vites kolunun olduğu yerde bulunan kutu içerisinden 40,00 TL bozuk para çalınması şeklinde gerçekleşen hırsızlık olayında hakkında beraat kararı verilen ...'un beyanı dışında sanık ...'un hırsızlık suçunu işlediğine dair delil olmaması ve sanığın savunmasında bu eylemi yapanın abisi ... ve abisinin arkadaşı ... olduğunu, bu suçtan kurtulmak için ...'nin kendisinin ismini verdiğini beyan etmesi karşısında, ...'nin tanık sıfatıyla dinlenilmeden ve müştekinin alınan beyanına göre hırsızlık suçunu işleyen şahsın sol kolunda dövme olduğunu beyan etmesi karşısında her ne kadar hakkında beraat kararı verilen ... sanık ...'ın sol kolunda dövme olduğunu beyan etmişse de sanık ...'ın sol kolunda dövme olduğuna dair bir tespit olmadığından dövme olup olmadığının tespiti açısından mahkemeye getirilerek bu konuda inceleme yapılması, silinme ihtimaline binaen bilirkişi raporu aldırılmadan eksik kovuşturma ile sanığın hukuki durumu belirlenerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin beyanına göre tahmini 40,00 TL bozuk para çalınan olayda, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Her ne kadar olumlu kanaat oluşmadığından bahisle hükmün açıklanmasının geriye bırakılması ve erteleme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmişse de, 5237 sayılı TCK'nın 50/1. maddesinde ''Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre; ''Kanunda belirtilen seçenek yaptırımlara çevrilebileceği göz önüne alındığında, kural olarak hakim, vermiş olduğu kısa süreli hapis cezasını tedbire çevirip çevirmeme konusunda takdir yetkisine sahip olmakla birlikte kanunda belirtildiği üzere bu takdir yetkisini kullanırken suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özellikleri değerlendireceğinden ve mahkemece TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verlirken ''Sanığın daha önce kasıtlı suçtan mahkümiyetinin bulunması ve ayrıca bu nedenle yeniden suç işlemeyeceği konusunda olumlu kanaat oluşmadığından ve ayrıca takdiren CMK'nın 231/5 ve devamı fıkraları ile TCK'nın 50 ve 51. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına'' denilerek yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

4-Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'un temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 10.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8807, Karar No: 2017/15798, Tarih: 12.06.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/8807 E.  ,  2017/15798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... mahallesi 2560 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde, taşınmaz malın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve atık su hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan meyve ağaçlarının yaş ve sayısına göre taşınmazda kapladığı alan belirlenip, ağaç sayısı, ağaçların sık dikilmesi nedeniyle verimin düşeceği gözetilerek, bu kısmın kapama karışık meyve bahçesi olarak bulunacak değerinden, zemininin tarım arazisi olarak ekilebilecek münavebe ürün gelirine göre biçilecek değeri düşülmek suretiyle ağaçların bedellerinin tespit edilmesi gerektiği halde, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12736, Karar No: 2011/2766, Tarih: 09.03.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/12736 E.  ,  2011/2766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çorum İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava tahliye taahhütnamesine dayalı olarak başlatılan icra takibine itirazın kaldırılması istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili tarafından tahliye taahhüdüne dayalı olarak 30.03.2009 tarihinde başlatılan icra takibinde, 28.02.2006 tarihli sözlü kira ilişkisine, 12.6.2006 düzenleme ve 01.03.2009 tahliye tarihli taahhütnameye dayanılmıştır. Takipte dayanılan tahliye taahhütnamesinin noter onaylı olduğu görülmektedir. Davalı süresinde verdiği itiraz dilekçesinde, tahliye taahhütnamesine karşı çıkmamış, taşınmazın birden fazla maliki olduğunu, kira ilişkisinin kiralayanın kardeşi ... tarafından bir yıl süreyle uzatıldığını belirterek, yeni döneme ait 2009 yılı Mart, Nisan, Mayıs ayları kira paraları karşılığında senet alındığına ilişkin adi yazılı belge sunmuştur. Söz konusu adi yazılı belgenin mal sahibi sıfatıyla davacının kardeşi ... tarafından imzalandığı anlaşılmaktadır.

Davalı takibe itirazında kira ilişkisine açıkça karşı çıkmamış olup, takip talepnamesinde belirtilen kira ilişkisi ve sözleşme başlangıç tarihi taraflar arasında kesinleşmiştir. Davalı İİK’nun 63.maddesi uyarınca itirazları ile bağlı olup, yargılamada bu itirazlarını genişletemez ve değiştiremez.

Öte yandan İ.İ.K 275. maddesine göre tahliye talebi noterlikçe resen tanzim veya tarih ve imzası tasdik edilmiş yahut ikrar olunmuş bir mukaveleye müstenit olup da kiracı kiranın yenilendiğine veya uzatıldığına dair aynı kuvvet ve mahiyette bir vesika gösteremezse itiraz kaldırılır. Aksi takdirde itirazın kaldırılması talebi reddolunur. Takipte dayanılan tahliye taahhütnamesi noter onaylı olup, kira ilişkisinin yenilendiği veya süresinin uzatıldığı aynı kuvvette ve mahiyette bir belgeyle ya da imzası alacaklı tarafından ikrar edilmiş bir belge ile kanıtlanmalıdır. Olayımızda kira süresinin uzatıldığı adi yazılı belgeye dayandırılmış olup, bu belge davacı tarafından kabul edilmediğinden davalı tarafın kira ilişkisinin yenilendiğine ilişkin savunmasına değer verme olanağı bulunmamaktadır. Tahliye taahhüdündeki tahliye tarihine göre süresinde takip yapılıp dava açıldığından, mahkemece itirazın kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru olmamıştır.

Karar bu nedenle bozulmalıdır

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 9.3.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15666, Karar No: 2010/19153, Tarih: 04.11.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/15666 E.  ,  2010/19153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1-Kamulaştırmasız el atmaya dayanan bedel davalarında da Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır.

Dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda, getirtilen emsallerin satışlarının vergi ve harçtan kaçınmak için düşük gösterildiği açıklandıktan sonra, sonuçta piyasa rayicinden söz edilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Taşınmazdan arta kalıp da konut alanına isabet eden bölümlerde inşaat yapmanın mümkün olup olmadığı, mümkün ise yapılaşmada kısıtlamaya gidilip gidilemeyeceği, Belediye İmar Müdürlüğünden sorularak sonucuna göre değer kaybı olup olmayacağının değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ile geri kalan kısımlarda değer kaybı olacağından bahisle yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Dava konusu taşınmazın el atılarak yol durumuna dönüştürülen bölümünün davacıların payı oranında iptali ile 4721 sayılı T.M.K’nun 999. maddesi uyarınca yol olarak terkini yerine tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 04.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11105, Karar No: 2016/23346, Tarih: 14.12.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/11105 E.  ,  2016/23346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan 24.750,00 TL bedelle 14.12.2011 tarihinde satın aldığı aracın pert olduğunu aracı sigortalatmak istediğinde öğrendiğini ileri sürerek, satış sözleşmesinin feshi ile aracın iadesine, satış bedeliyle yapılan bakım ve onarım masraflarının satış tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte tahsiline, aksi taktirde aracın pert olması sebebiyle bedelde indirim yapılarak kıymet noksanı olan 11.750 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının aracı pert olduğunu bilerek satın aldığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, taraflar arasında yapılan 14.12.2011 tarihli satış sözleşmesinin iptaline, dava konusu aracın davalıya iadesi şartı ile taleple bağlı kalınarak 11.750,00 TL’nin dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Kural olarak tarafların ayıplı ürün ve bedeline ilişkin iadeye yönelik edimlerini karşılıklı olarak yerine getirmeleri gerekmektedir. Somut olayda, satın alınan aracın halen davacının elinde olduğu sabittir. Davacı aracı iade etmeden alacağına faiz isteyemez. Mahkemece, davaya konu aracın davalıya iade tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesine dair hüküm verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK.’nun 438/7. maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.