muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1248, Karar No: 2012/15981, Tarih: 06.07.2012

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 87,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 06.07.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1892, Karar No: 2010/5668, Tarih: 17.06.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/1892 E.  ,  2010/5668 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı üçüncü kişi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (üçüncü kişi) vekili, ... 10. İcra Müdürlüğü’nün 2009/4629 Esas sayılı dosyasında yazılan talimat uyarınca, ... 4. İcra müdürlüğü’nün 2009/4627 talimat sayılı dosyasında yapılan 22.04.2009 günlü hacze konu menkullerin davacıya ait faturalı menkuller olduğunu, aradaki kira sözleşmesi uyarınca borçlunun kullanımına bırakıldığını belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, davacı ve borçlunun danışıklı işlemler yaptıklarını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı (borçlu), usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara katılmadığı gibi cevap da vermemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre: “davacının dayandığı kira sözleşmesinin başlangıç tarihinin 01.01.2009 olduğu, sunulan faturaların ise 02.01.2009 ve 05.01.2009 olduğu,mahcuzların kira sözleşmesinden sonra alınıp kiraya verilmesinin genel yaşam deneyi kurallarına uygun olmadığı, üçüncü kişinin istihkak iddiasını kanıtlamaya elverişli başkaca delil sunamadığı “gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takip borçlusu ... olduğu halde karar başlığında davalı (borçlu) olarak Bahar Süt Ürünleri Ltd.Şti.’nin yazılması yerinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Dava konusu haciz borçlunun faaliyet adresinde yapılmıştır ve İİK’nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesi borçlu dolayısıyla alacaklı yararınadır, ispat yükü kendisine düşen üçüncü kişi ise karinenin aksini kanıtlamaya elverişli güçlü delilleri dosyaya sunamamıştır.Faturalar her zaman temini mümkün belgelerdendir ve mahcuzların henüz satın alınmadan kira sözleşmesine konu edilmesi, ticari yaşamın genel kuralları ile bağdaşmaz.Davacı ve borçlunun alacaklıdan mal kaçırmak için danışıklı işlemler yaptığının kabulü yönündeki gerekçe isabetlidir. Öte yandan üçüncü kişi faturaların gerçekliği ve ödemelerin yapıldığı konusunda ticari kayıtlarını ya da başkaca bir delili de dosyaya sunamamıştır.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı (üçüncü kişi) Boğaziçi Pazarlama ve İhracat Adi Komandit Şti. ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1,55 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı 3.kişiden alınmasına 17.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8651, Karar No: 2016/9140, Tarih: 17.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/8651 E.  ,  2016/9140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 3. Sulh Hukuk ve ... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının MERNİS adresinin “... Mah. ... Sk. No:5 .../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının “... Mah. ... Sk. No:41 İç Kapı No:43 .../...” adresinde ikamet ettiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırmaya göre kısıtlı adayının güncel MERNİS adresi de olan “... Mah. ... Sk. No:41 İç Kapı No:43 .../...” adresinde vasi adayı yeğeni ile birlikte ikamet ettiği tespit edildiğinden kısıtlı adayının vefat etmiş olması da dikkate alınarak uyuşmazlığın ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17.10.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/867, Karar No: 2018/3866, Tarih: 25.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/867 E.  ,  2018/3866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın yokluğunda verilen kararın, sorgusu sırasında beyan ettiği ve aynı zamanda MERNİS adresi olan adresine Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliği gerekirken, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince tebliğ edilmesi usulsüz olduğundan, tebliğnamedeki ret isteyen düşünceye iştirak edilmemiş olup, sanığın hükmü yasal süresinde temyiz ettiği kabul edilerek yapılan incelemede;

1- ... Küçük ve Orta Mükellefler Grup Başkanlığı Rapor Değerlendirme Komisyonu’nun 28.12.2012 tarih ve GAZRDK/2012-M/323 sayılı mütalaası ile sanık hakkında düzenlenen vergi suçu raporuna atıf yapılarak mütalaa verdiği, 25.12.2012 tarih ve 2012-A-2620/79 sayılı vergi suçu raporunun içerik sonuç kısmında ise 2011 yılında sahte belge düzenlemek, kullanmak ve 2012 yılında satış faturalarını ibraz etmemek suretiyle 213 sayılı kanunun 359. maddesini a-2 ve b-1 fıkralarında tanımlanan suçları işlediğine dair rapor tanzim edildiğinin belirtildiği, Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 10.01.2013 tarih ve 2013/633 E. sayılı iddianamesi ile de sanık hakkında sahte fatura tanzim etme ve kullanma suçları ile defter belge ibraz etmeme suçlarından kamu davası açıldığı anlaşılmakla; “sahte fatura düzenleme” ve “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden hangi suçtan ceza verildiği anlaşılmayacak biçimde hüküm kurulması,

2- Sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçlarında, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, sanığın düzenlediği ve kullandığı iddia olunan faturaların asıllarının dosya içerisinde bulunmaması karşısında; suça konu fatura asıllarının duruşmaya getirtilerek incelenip, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilerek dosya arasında bulundurulmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2946, Karar No: 2014/15506, Tarih: 18.11.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/2946 E.  ,  2014/15506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 11. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/12/2013

NUMARASI : 2012/917-2013/633

Davacı N.. A.. vekili Avukat R.. Ş.. K.. tarafından, davalı T.. T.. aleyhine 24/09/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 19/12/2013 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 18/11/2014 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı asil T.. T.. geldi, karşı taraftan davacı vekili Avukat R.. Ş.. K..'ın mazeret dilekçesi gönderdiği, mazeretinde başka duruşması olduğundan duruşmaya gelemeyeceğini bildirdiği görüldü. Mazereti reddedildi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı eşi ile anlaşmalı olarak boşandıklarını, davalının eşinin çalıştığı iş yerinde amiri olduğunu, boşanmalarından kısa bir süre sonra davalı ile evlendiğini, kalp hastası olduğu için çevresindekilerin boşandığı eşi ile davalı arasında bir ilişki olduğunu kendisine söylemediklerini öğrendiğini, davalının evli olduğunu bilerek karısı ile ilişkiye girip kendisini de boşanmaya ikna etmeye çalışması nedeni ile kişilik haklarının zarar gördüğünü iddia ederek uğradığı manevi zararı ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, iddiaların asılsız olduğunu, davacının eşini aynı iş yerinde çalıştıkları için tanıdığını, davacı ile geçinemediklerini aralarında özel sorunlar bulunduğunu her iki tarafın kendisine anlattığını bunun üzerine boşanacaksanız anlaşmalı şekilde boşanın dediğini başka bir müdahalesi bulunmadığını, davacı ve eşi boşandıktan sonra eşinin zor durumda kalması nedeni ile kendisini de tanıdığı için evlenmeye karar verdiğini, öncesinde aralarında hiçbir ilişki bulunmadığını davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı ile davacının boşandığı eşi arasındaki iletişim kayıtları, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamından boşanmadan önce duygusal bir ilişki yaşandığı hususu sabit olduğundan davanın kabulü ile 25.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte ödetilmesine karar verilmiştir.

Mahkemece, davalı ile davacının boşandığı eşi arasındaki iletişim kayıtları, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamından boşanmadan önce duygusal bir ilişki yaşandığı hususu sabit olduğundan davanın kabulü ile 25.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte ödetilmesine karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olaya gelince; tarafların ekonomik ve sosyal durumları, aralarında yaşanan olayların gelişim biçimi ile yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9385, Karar No: 2012/16349, Tarih: 27.09.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/9385 E.  ,  2012/16349 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :462-189

Dava, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan zararın, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi gereğince davalı işverenden rücuan alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davalı ...’nda temizlik görevlisi olarak çalışan sigortalının kaza günü sabah saatlerinde elindeki faraş olarak adlandırılan plastik kutu ve saplı el süpürgesiyle ağacın altındaki toprak kısımdan çöpleri toplarken, süpürgenin ucuna takılan metal parçasının fırlayarak sol gözüne isabet ettiği, iş müfettişi tarafından düzenlenen raporda kazanın gerçekleşmesinde sigortalının %100 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği, mahkemece yapılan yargılamada farklı bilirkişilerce hazırlanan birinci ve üçüncü raporlarda kazada %100 oranında kötü rastlantının/kaçınılmazlığın bulunduğunun bildirildiği, hükme dayanak kılınan ikinci bilirkişi raporunda ise davalı işveren ve sigortalının %50’şer oranında kusurunun varlığının benimsendiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun 26. maddesinin birinci fıkrası gereğince, işverenin rücu alacağından sorumluluğu, ancak kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi ya da suç sayılabilir bir davranışının varlığı halinde olanaklıdır. Başka bir anlatımla, işverenin yalnızca, fıkrada öngörülen sınırlı sayıdaki durumlarda sorumluluğu söz konusudur. Anılan fıkraya 06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanunun 28. maddesiyle eklenen “İşçi ve işveren sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır” cümlesi gereğince, iş kazalarında ilgililerin kusur durumları belirlenirken kaçınılmazlığın da göz önünde bulundurulması ve belirlenen kaçınılmazlık payından işverenin sorumlu tutulmaması gerekmektedir. Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Ayrıca, “kaçınılmazlık, sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram …” (Prof. Dr. A.Can ..., Kurumun İşverene Rücuu - Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup, bu olgunun kabulünün koşulu, “ … vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.” (Prof. Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139).

Anayasa’nın 17. maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve Kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir. İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazaya uğrama olasılığının tamamen ortadan kaldırılabileceği de yadsınamaz bir gerçektir.

Bu açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; mahkemece üçüncü bilirkişi raporu alınmasına karşın, anılan rapor içeriğinden farklı sonuçları barındıran ve itibar edilmediği için yeni rapor düzenlenmesine yol açan ikinci kusur raporunun hükme dayanak kılınması yerinde değildir. Bu bakımdan, 506 sayılı Kanunun 26., 4857 sayılı Kanunun 77. maddeleri ile İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü ve diğer yasal mevzuat kapsamında yeniden yöntemince farklı bilirkişi incelemesi yaptırılmalı, hangi önlemlerin alınması gerektiği, bunların işverence alınıp alınmadığı ve alınmış tedbirlere sigortalı ve diğer ilgililerin uyup uymadığı hususları ortaya konulmalı, kaçınılmazlık olgusunun var olup olmadığı ve varsa oranı da ayrıca irdelenmeli, kanıtlar değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davalıya geri verilmesine, 27.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.