muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6361, Karar No: 2019/6787, Tarih: 07.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/6361 E.  ,  2019/6787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemelerinde;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan hükümler kurulurken; 5237 sayılı TCK’nun 31. maddesinin, TCK’nun 168/1. maddesinden önce uygulanması karşısında, aynı Kanun’un 61/5. maddesine aykırı davranıldığına ilişkin tebliğnamede eleştiri içeren düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafii ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Gerekçeli karar başlığındaki suç adı bölümünde, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun gösterilmemesi, mahallinde giderilebilir eksiklik olarak değerlendirilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

05/02/2015 tarihli hükümde suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı TCK'nun 116/1, 119/1-c, 31/2, 62/1, 50 ve 52. maddeleri uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu hükmün suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından lehe olarak temyiz edildiği, aleyhe temyiz talebinin bulunmadığı, bu durumun suça sürüklenen çocuk yönünden 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak oluşturduğunun anlaşılması karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 09.02.2016 tarih, 2014/71 Esas ve 2016/42 Karar sayılı ilamı da gözetildiğinde; suça sürüklenen çocuk hakkında yeni kararda hükmolunan 6.000,00 TL adli para cezasının, 3.000,00 TL adli para cezası üzerinden infaz olunması gerekirken 1412 sayılı CMUK’nun 326/son madde ve fıkrasında yer alan kazanılmış hak kuralına yanlış anlam yüklenerek sonuç cezanın 3.000,00 TL adli para cezası olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi gereğince, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme ilişkin hüküm fıkrasından “...ancak temyiz yoluna suça sürüklenen çocuklar müdafiinin gittiği bozmanın suça sürüklenen çocuklar lehine olduğu gözetilmekle verilecek cezanın önceki cezadan fazla olamayacağı anlaşılmakla nihai olarak suça sürüklenen çocuklar 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” şeklindeki kısmın çıkartılıp yerine, "1412 sayılı CMUK’nun 326/son madde ve fıkrası uyarınca suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan 6.000,00 TL adli para cezasının, 3.000,00 TL adli para cezası üzerinden infaz edilmesine" cümlesinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07/05/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16746, Karar No: 2023/583, Tarih: 13.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/16746 E.  ,  2023/583 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI :

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2016 gün ve 2015/636 Esas, 2016/147 Karar sayılı kararı ile sanık hakkındaki kamu davasının şikayet yokluğu nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince düşmesine karar vermiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.10.2020 tarihli 14-2016/222076 sayılı bozma görüşlü Tebliğnamesi ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri

Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde özetle, sanığın şikayetçiye yönelik olarak telefon vasıtasıyla mesaj atmak suretiyle cinsel tacizde bulunması nedeniyle hakkında yapılan yargılamada şikayetçinin şikayetten vazgeçmesi üzerine düşme kararı verilmişse de 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi gereği suçun yasal takibinin şikayete bağlı olmadığı ve şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verilemeyeceğini iddia etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk derece mahkemesi tarafından, sanığın şikayetçiye attığı mesajlarda cinsel içerikli ifadeleri nedeniyle cinsel tacizde bulunduğu iddiasıyla açılan kamu davasının şikayetten vazgeçme nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince düşürülmesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Cinsel taciz suçunun cinsel içerikli mesajlar atmak suretiyle işlenmesinin 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinde artırım sebebi olarak düzenlendiği, bu suçun nitelikli halinin takibi şikayete bağlı olmadığı gözetilmeden, ilk celse dinlenen şikayetçinin şikâyetinden vazgeçmesi nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi hukuka uygun bulunmamıştır.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

Cinsel taciz suçunun cinsel içerikli mesajlar atmak suretiyle işlenmesinin 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinde artırım sebebi olarak düzenlendiği, bu suçun nitelikli halinin takibi şikayete bağlı olmadığı gözetilmeden, ilk celse dinlenen şikayetçinin şikâyetinden vazgeçmesi nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi hukuka uygun bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesi 19.02.2016 gün ve 2015/636 Esas, 2016/147 Karar sayılı kararında, o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9044, Karar No: 2021/9101, Tarih: 21.12.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/9044 E.  ,  2021/9101 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 62,50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki otomobille gündüzün meskun mahaldeki 9 metre genişliğindeki bölünmüş yolun sağına aracını parketmesinin ardından şoför mahalli kapısını açmasıyla kapının solundan geçmekte olan motosiklete çarptığı savrulan motosikletin de solundan geçmekte olan başka bir araca çarpması sonucu motosiklet sürücüsü katılan ...’in basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek, üç yaşındaki oğlunun ise; basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralanmasına trafik durumunu kontrol etmeden kontrolsüzce yol içine doğru kapısını açması nedeniyle tam kusurlu şekilde sebebiyet verdiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, kusur durumuna yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 4. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, kendisine verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 200 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 4.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/12/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1125, Karar No: 2015/28182, Tarih: 07.09.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/1125 E.  ,  2015/28182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığa ait 1133 numarala parselin doğusunda bulunan ve katılanlar ...... ile mağdur .....’a ait taşınmazda bulunan, sınıra yakın yerdeki meşe ağaçlarının sanık tarafından iş makinesi ile kökünden sökülmek suretiyle zarar verildiği olayda;

Sanığın sınırların tespiti için iki kez tespit yaptırdığını, yapılan tespit sonrası arazisine taşan meşe ağaçlarının katılanlar tarafından kesilerek paylaşılıp yakacak olarak götürüldüğünü, harita görevlileri ile Ankara Doğan tel örgü firması personelinin bu duruma tanık olduğunu savunması, katılanlar ......ve ......’in ağaçları yakacak olarak götürdüklerini beyan etmeleri karşısında gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti için olay yerinde olan harita görevlileri ile ...... personelinin isim ve adresleri tespit edilip, tanık sıfatıyla beyanları alınarak ağaçların kim tarafından kesildiği kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07/09/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/17981, Karar No: 2020/1285, Tarih: 21.01.2020

**3. Ceza Dairesi         2019/17981 E.  ,  2020/1285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

MÜŞTEKİ : ...

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

15 yaşından küçük olan mağdurun şikayet hakkı kendisine ait olan velisinin usulüne uygun tebliğe rağmen duruşmaya gelmemesi ve mazerette bildirmemesi nedeni ile katılan sıfatını kazanamadığı anlaşıldığından, müştekinin temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 21.01.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12147, Karar No: 2021/3054, Tarih: 10.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/12147 E.  ,  2021/3054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili ile davalı tarafından verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı ve davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1-... İli, ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen emsal taşınmazın ve dava konusu taşınmazın kıyaslanması sonucu ayrı ayrı bulunan metrekare fiyatlarının ortalaması alınarak değer biçilmesi doğru olmadığı gibi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulmadığından, 2015 yılı itibariyle emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri getirtilmediğinden denetlenemeyen ve bozma öncesi tespit edilen m2 birim bedelinin bozma sonrası yaklaşık 3 kat arttırarak m2 birim bedeli belirleyen rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalının ve davacı idare vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1291, Karar No: 2019/9275, Tarih: 28.05.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/1291 E.  ,  2019/9275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu idare aleyhine kamulaştırmasız el atma ilamına dayanılarak ilamlı takip başlatıldığı, 28.04.2011 tarihinde icra dosyasına borçlu idare tarafından ödeme yapıldığı, dosyaya ödeme yapılmasından sonra takibe konu ilamın vekalet ücreti ve harçlar yönünden maktu olarak hesaplanması gerektiği belirtilerek düzeltilerek onanmasına karar verilmesi üzerine borçlu idarenin talepte bulunarak fazladan ödenen vekalet ücretinin iadesinin istenmesi üzerine icra müdürlüğünce 27.05.2014 tarihli karar ile talebin kabulüne karar verildiği, daha sonra alınan karar ile de takibe dayanak ilam nedeniyle alacaklıya fazladan yapılan ödemenin geri iadesinin istendiği, icra müdürlüğünce 28.03.2015 tarihli karar ile icra tahsil harcı maktu olarak hesaplanarak fazla ödenen 15.493,10-TL tahsil harcının iadesi için vergi dairesine yazı yazılmasına karar verildiği, ancak daha sonra bu harç bedelinin alacaklı ile bir ilgisi olmamasına karşın ödenmediğinden bahisle 11.09.2015 tarihli müzekkere ile alacaklının taşınmazlarına haciz konulmasına karar verildiği, alacaklı vekilinin iş bu İcra Müdürlüğü kararı ile nispi olarak tahsil edilen vekalet ücretinin iadesine yönelik kendisine çıkarılan 11.09.2014 tarihli muhtıranın iptaline karar verilmesini talep ettiği, İstanbul Anadolu 11. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 06.06.2017 tarihli 2015/720 Esas, 2017/383 Karar sayılı ilamı ile şikayetin kabulü ile müdürlük kararının iptaline karar verildiği, ilk derece mahkemesi kararına karşı borçlu idare tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi’nin 21.12.2017 tarihli 2017/1913-2341 sayılı ilamı ile icra müdürlüğünce vekalet ücreti ve harcın Anayasa Mahkemesinin 2013/95 Esas, 2014/176 Karar sayılı 13.11.2014 tarihli iptal kararı doğrultusunda vekalet ücreti ve harcın nispi olarak hesaplanmak üzere yeni bir kapak hesabı yapılması gerektiği gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği görülmektedir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' Yine 13. fıkrasında da; ''4.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır.'' düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13/11/2014 tarihli, 2013/95 Esas-2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.