muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/19695, Karar No: 2024/10569, Tarih: 14.10.2024

Diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dosya içeriğine göre; olay günü sanıkların hırsızlık amacıyla katılan ...'un ikametinin giriş kapısının kilidini kırarak ikametine girdikleri ve ziynet eşyalarını aldıkları, olay tarihinde apartman görevlisi olan katılan ...'ın ekmek dağıtımı sırasında kapının kilidinin kırık ve kapının açık olduğunu fark etmesi üzerine zile bastığı, sanıkların panikleyerek hızlıca ikameti terk ettikleri sırada sanık ...'ın katılan ...'ın iteklediği, katılan ...'ın sanıkların peşinden giderek onları yakalamaya çalıştığı, diğer sanıkların kaçtıkları ancak sanık ...'ın kaçamadığı, kaçamayacağını anlayan sanık ...'ın üzerindeki bıçağı çekerek katılan ...'a "Peşimi bırak yoksa seni vururum" diyerek tehdit ettiği olayda, katılan ...'ın beyanında sanık ...'ın kendisine bıçak çektiğinde diğer sanıkların olay yerinde olmadığını, kaçtıklarını beyan ettiği, bu durumda silah nitelikli halinin diğer sanık ... hakkında uygulanması imkanının bulunmadığı, zira sanık ...'in silahla yağma suçuna iştirakini gösterir her türlü şüpheden uzak, somut ve kesin bir delilin bulunmadığı anlaşılmış ise de, sanıkların katılanın ikametinden çıktıkları sırada sanık ...'ın katılan ...'ı iteklemesi suretiyle hırsızlık suçunun yağma suçuna dönüştüğü, bu nedenle sanık ...'in yalnızca 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca cezalandırılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

Açıklanan nedenle, sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden Mardin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.01.2023 tarihli, 2021/146 Esas ve 2023/21 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sonuç ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının korunmasına,

III. Sanıklar Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlali ve Mala Zarar Verme Suçlarından Kurulan Mahkûmiyet Hükümlerine Yönelik Temyiz İstemleri Yönünden

Sanıkların hırsızlık amacıyla katılanın ikametinin kapısına zarar vererek ikametine girerek ziynet eşyasını almak suretiyle sanıklar ... ve ...'un mala zarar verme ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda;

Sanıklar hakkında katılana yönelik konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 116 ncı maddesinin birinci fıkrası ile 119 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 5237 sayılı Kanun'un 151 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca öngörülen cezaların türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e, 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin suç tarihi olan 15.09.2012 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve müdafiilerinin temyiz istekleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar ... ve ... hakkında katılana yönelik konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından açılan kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi uyarınca gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

14.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2603, Karar No: 2020/5257, Tarih: 01.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/2603 E.  ,  2020/5257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat

1-Sanık hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını beyan etmesine rağmen, vergi inceleme raporlarında KDV indirimine konu edilen 06.10.2008-15.10.2008 tarihlerine ait 8 adet faturanın düzenleyicisi hakkında 01.03.2007 tarihinden itibaren gerçek bir faaliyeti olmadığının ve düzenlediği tüm faturaların sahte olduğunun belirlenmesi karşısında;

Maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

a-Faturaları düzenleyen mükellef hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

b-Aynı mükellef hakkında ilgili takvim yılında "sahte fatura düzenleme" suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c-Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yetersiz bilirkişi raporuyla beraat hükmü kurulması,

2- Sahte fatura kullanma suçunda suç tarihi, sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olup, suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılması nedeniyle suç tarihinin 25.11.2008 olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına 2008 olarak eksik yazılması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 01.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10255, Karar No: 2024/254, Tarih: 11.01.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/10255 E.  ,  2024/254 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/83 E., 2015/380 K.

MAĞDURE : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUK : ...

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk (SSÇ) hakkında kurulan hükümde; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.10.2015 tarihli ve 2015/83 Esas, 2015/380 Karar sayılı kararı ile SSÇ hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı

Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ile 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ile 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

SSÇ Müdafiinin Temyiz İstemi

Eksik inceleme ile karar verildiğine, suçun kast unsurunun bulunmadığına, bedensel temas olmadığına, SSÇ'nin suçu işlediğine dair delil bulunmadığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine yönelik olduğu anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

SSÇ’nin suç tarihinde okul çıkışında mağdureyi gördüğü, mağdurenin yürüyerek evine doğru gittiği sırada SSÇ'nin mağdureyi takip ettiği, bir süre sonra SSÇ'nin kendisini takip ettiğini farkeden mağdurenin ailesi ile birlikte yaşadığı apartmanın önünde durduğu, SSÇ'nin gitmesini beklediği, SSÇ'nin ise gidiyormuş gibi yaparak mağdurenin yanından geçtiği, SSÇ'nin uzaklaştığını düşünerek apartmanın alt kapı anahtarını çıkaran mağdurenin kilidi açtığı ve apartmandan içeri girdiği, giriş kapısının yavaş kapanması nedeniyle SSÇ'nin apartman kapısı kapanmadan kapıyı eliyle ittirerek apartmandan içeri girdiği, mağdurenin SSÇ'nin içeri girdiğini farketmesiyle korktuğu ve basamakların yan tarafına doğru sindiği, mağdurenin omzuna vurarak birşey sorabilir miyim diye sorduğu, kendisine yaklaştığı, mağdureyi öpmek için üzerine hamle yaptığı, ancak mağdurenin kendisini geri çekip buna izin vermediği, daha sonra SSÇ'nin elini mağdurenin eteğinin altına sokarak kalçalarını okşamaya başladığı, mağdurenin ağlamaya başladığı, korkudan sesini çıkarıp bağıramadığı, bu sırada dışarıdan birinin geldiğini farkeden SSÇ'nin mağdureyi bırakarak koşarak dışarı çıktığı şeklinde olay kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin SSÇ tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdani kanıya ulaşıldığı anlaşıldığından, SSÇ hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünden açıklanan nedenlerle Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.10.2015 tarihli ve 2015/83 Esas, 2015/380 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

...
Yargıtay — Esas No: 2021/23820, Karar No: 2021/12723, Tarih: 18.10.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/23820 E.  ,  2021/12723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, temyiz isteminin reddi (Ek Karar)

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyiz isteminin reddine ilişkin mahkemenin 05.09.2016 tarihli ve 2015/129 Esas ve 2016/139 Karar sayılı ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle redde dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, 18.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9989, Karar No: 2014/10728, Tarih: 30.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/9989 E.  ,  2014/10728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Acıpayam Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/03/2013

NUMARASI : 2011/476-2013/78

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili davacının, davalıya ait işyerinde 01.05.2008-20.09.2011 tarihleri arasında çalıştığnı, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmemesi sebebiyle iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini, alacak ve tazminatlarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, resmi tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve ücret alacağının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının günlük çalışmasının yedi saat olduğunu, dini bayramların birinci günü çalışma olmadığını, maaşlarını avans olarak aldığını, işyerini kendisinin terk ettiğini, alacak ve tazminat hakkı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin işçi tarafından haklı sebeple feshedildiği, davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, yıllık izin ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ve ücret alacağı olduğu, fazla çalışma yaptığı gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da şahitle ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan şahitlerin anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da şahitle ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan şahitlerin anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut olayda, mahkemece, şahit beyanlarının ortalamalarına göre, davacının haftada yedi gün, 07:00-19:00 saatleri arasında bir saat yemek molası düşülerek, günlük onbir saat, haftalık yetmişyedi saat çalıştığı, haftada yirmiiki saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ise de, Yargıtay incelemesinden geçen emsal dosyada, işyerinde yaz-kış çalışma saatlerinin farklı olduğunun kabul edilmiş olması ile şahitlerin beyanlarının çelişkili olması ve dosya içeriğine göre, davacının yaz aylarında 07:00-19:00 saatleri arasında, kış aylarında ise 07:00-17:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma süresinin ve ücretinin hesaplanması gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi yanlış olmuştur.

Öte yandan, ara dinlenme 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat, günlük onbir saati aşan çalışmalar bakımından ise en az birbuçuk saat ara dinlenmesi verilmelidir. Mahkemece onbir saati geçen çalışma sürelerinde ara dinlenmesinin birbuçuk saat yerine bir saat olarak kabul edilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9862, Karar No: 2022/12138, Tarih: 22.11.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/9862 E.  ,  2022/12138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçiler/borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçilerin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usul ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir." hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlular aleyhine ihale bedelinin % 10'u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

1-Şikayetçilerin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi’nin 09/06/2022 tarih ve 2021/1189 E.-2022/915 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

SONUÇ:

1-Şikayetçilerin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi’nin 09/06/2022 tarih ve 2021/1189 E.-2022/915 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-Ankara 5. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 09/03/2021 tarih ve 2020/785 E.-2021/338 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin “2” numaralı bendinde yer alan “% 10’u oranında” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “% 5’i” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa'nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 22.11.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6038, Karar No: 2020/2456, Tarih: 20.02.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/6038 E.  ,  2020/2456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/1, 62/1, 52/2-4, 53, 58/6-7 maddeleri gereğince mahkumiyet

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...'un katılana ait iş yerine gelerek katılandan belli bir süre kullanmak amacıyla araç kiraladığı ancak kira süresi bitmesine rağmen katılana aracı teslim etmediği, böylece sanığın güveni kötüye kullanma suçu işlediğinin iddia edildiği olayda; dairemizin 13/09/2017 tarih ve 2017/18893 E-2017/18359 K sayılı bozma ilamı doğrultusunda uzlaştırma işlemleri yapılmak üzere uzlaşma bürosuna gönderilmesi neticesinde, katılanın uzlaşmayı kabul etmemesi nedeniyle uzlaştırmanın gerçekleşmediğine dair 08/01/2018 tarihli rapor, sanık savunması, katılan beyanı ve dosya kapsamından sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin mahkumiyet yönünde kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 20/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.