muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/736, Karar No: 2025/282, Tarih: 20.01.2025

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; sorumluluk davası açısından dava şartı olan genel kurul kararının bulunmadığını, davanın zamanaşımına uğradığını, kredilere karşılık verilen teminatların borcu karşılamaya yeter miktarda olduğunu, zararın doğduğunun kesin olarak belirlenmediğini, davacının iddia ettiği gibi kredilendirme işlemi sonucunda herhangi bir zararın oluşmadığını, dava dışı firmaya kullandırılan kredi sebebiyle müvekkiline isnat edilebilecek bir kusurun bulunmadığını, müvekkilinin şube müdürü olarak sadece aracı olduğunu, kredi onayı gibi bir durumunun söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, davanın zamanaşımına uğradığını, şube müdür yardımcısı olarak çalışan, ilgili birimleri istenilen kredi konusunda bilgilendiren ve aldığı talimatlara göre hareket eden müvekkilinin talep olunan zarardan dolayı bir sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

3.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davanın zamanaşımına uğradığını, gerek kredinin kullandırılması aşamalarında gerekse oluştuğu iddia edilen zarar bakımından müvekkilinin herhangi bir kast, kusur ve ihmalinin olmadığını, müdür yardımcısı olarak çalışan müvekkilinin kredi talebinin şubeye iletilmesi ya da bu aşamadan sonra yapmış olduğu işlemlerde banka iç mevzuatı ile ticari krediler uygulama talimatına uygun davrandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

4.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, ticari krediler müdürü olan müvekkilinin yönetim kurulu üyesi olmadığını, davanın zamanaşımına uğradığını, ibra nedeniyle borcun sona erdiğini, müvekkilinin kredinin kullandırılması için talimat verme yetkisinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

5.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, zamanaşımı, husumet ve dava şartına yönelik usulü itirazlarının olduğunu, dava konusu kredilerin müvekkilinin göreve başlamasından önce açılmış ve kullandırılmış olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

6.Davalılar ..., ..., (mütevaffa) ..., ..., ... ve (müteveffa) ... vekili cevap dilekçesinde, dava şartının gerçekleşmediğini, müvekkillerine husumet yöneltilemeyeceğini, davanın zamanaşımına uğradığını, müvekkilleri hakkında verilmiş bir ceza hükmü olmadığını, müvekkillerinin davacı banka tarafından ibra edildiğini, firmaya tahsis edilen kredilere alınan teminatların yeterli olduğunu, Başbakanlık Teftiş Kurulu tarafından düzenlenen raporda ... A.Ş.'ye verilen kredilerde bir usulsüzlük bulunmadığının tespit edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu kredinin kullanımından dolayı sanıklar hakkında açılan ceza davasında değişik gerekçelerle davanın düşürülmesine karar verildiği, her ne kadar davalılar tarafından zamanaşımı def'i ileri sürülmüş ise de dava konusu olayla ilgili ağır ceza mahkemesinde dava açılmış olması nedeniyle 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 309. maddesindeki ceza zamanaşımının uygulanması gerektiği, dava tarihi itibariyle söz konusu zamanaşımının dolmadığı, bilirkişi heyet raporuna göre, dava dışı şirkete kullandırılan kredilerde teminatın yeterli olduğu, kredi tahsisinde yönetim kuruluna banka iç mevzuatında belirtilen hükümlerden farklı olarak istisnai karar alabilme yönünde yetki verildiği, kredi inceleme ve değerlendirme talimatının 17. maddesinde belirtilen, kredi açılmasına engel durumların dava konusu kredilerle ilgili sunulan mali analiz ve istihbarat raporlarında tespit edilmediği, ticari krediler genel esaslar yönetmeliği ve ticari krediler uygulama talimatının kredi red nedenleriyle birebir uyumlu herhangi bir tespitte bulunulmadığı, bu şekilde davacı banka tarafından dava dışı şirkete kullandırılan kredilerin, kredi tahsis ve kredi kullandırım aşamalarında davacı banka yönetim kurulu başkan ve üyeleri ile diğer çalışanların bankacılıkla ilgili düzenlemelere ve bankacılık tehammüllerine aykırı eylemlerinin bulunmadığı, varsa bankanın oluşan zararından davalıların sorumlu olmadıkları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmediği ancak karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13/4. maddesi uyarınca maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken nispi vekâlet ücreti takdirinin doğru olmadığı gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmasına, davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili, davalı ... vekili ile davalılar ... ve ... vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, dava dışı şirkete bankacılık mevzuat ve usulüne uyulmadan istihbarat ve değerlendirme raporlarındaki olumsuzluklara rağmen yeterli teminat alınmadan kredi kullandırıldığı ve bankanın zararının oluştuğu iddiası ile zararın giderilmesi talebine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, dava dışı şirkete bankacılık mevzuat ve usulüne uyulmadan istihbarat ve değerlendirme raporlarındaki olumsuzluklara rağmen yeterli teminat alınmadan kredi kullandırıldığı ve bankanın zararının oluştuğu iddiası ile zararın giderilmesi talebine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1.İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Kanun'un 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm davalılar ..., ... ve ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesince, davacının vekâlet ücretine yönelik istinaf sebebi kabul edilerek yeniden kurulan hükümde Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesi uyarınca 4.080,00 TL maktu vekâlet ücretine hükmedilmişse de, Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi olan 23.11.2023'de yürürlükteki, 21.09.2023 tarihli ve 32316 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin Eki tablonun İkinci Kısım İkinci Bölümüne göre asliye mahkemelerinde görülen davalara ilişkin maktu vekâlet ücreti 17.900,00 TL olduğundan, istinaf mahkemesince ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle kurulan hükümde, ilk derece mahkemesi karar tarihi itibarı ile yürürlükte olan tarifeye göre karar verilmiş olması bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalılar ..., ... ve ... vekillerinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bend uyarınca davalılar vekillerinin Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (5) numaralı bendinde yer alan “AAÜT'ün 13 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 4.080,00 TL maktu vekâlet ücretinin davacıdan alınarak kendini vekille temsil ettiren davalılara verilmesine” ibaresindeki "4.080,00 TL" çıkartılarak yerine “17.900,00 TL” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istekleri halinde davalılar ..., ... ve ...'e iadesine, 20.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5241, Karar No: 2018/4010, Tarih: 26.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5241 E.  ,  2018/4010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetine

Osmaniye Cumhuriyet Başsavcılığının 29.02.2012 tarih ve 2012/968 esas sayılı ile iddianamesi ile sanıklar hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenledikleri ve kullandıkları iddiasıyla açılan ve birleştirilmesine karar verilen Osmaniye 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/221(birleşen dosya) esas sayılı dosyasına konu eylemler hakkında mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Sanıklar hakkında Osmaniye Cumhuriyet Başsavcılığının 19.01.2011 tarih ve 2011/250 esas sayılı iddianamesine istinaden açılan asıl davaya konu 2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

1- Sanıklar hakkında Osmaniye Cumhuriyet Başsavcılığının 19.01.2011 tarih ve 2011/250 esas sayılı iddianamesi ile 2006 takvim yılında ... Kimya … …. Ltd. Şti. tarafından düzenlenen sahte faturaları kullandıklarının iddia olunması, sanıkların suçlamayı kabul etmemesi, sahte fatura kullanma suçunun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de, faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; öncelikle 2006 takvim yılına ait kullanıldığı iddia olunan sahte fatura asılları/onaylı örneklerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, faturaları düzenleyen şirket yetkilisi hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan dava dosyası getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

a) Sanıklar hakkında, vergi inceleme raporu ve mütalaaya uygun şekilde Osmaniye Cumhuriyet Başsavcılığının 19.01.2011 tarih ve 2011/250 esas sayılı iddianamesi ile 2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kamu davası açıldığı ve hükmün gerekçesinde de sanıkların sahte fatura kullandıkları kabul edilmesine rağmen, hüküm fıkrasında sahte fatura düzenlemek suçundan da bahsedilmek suretiyle çelişkiye sebebiyet verilmesi,

b) Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme/kullanma eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanıklar hakkında TCK'nın 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş olup, aynı eylemin düzenlendiği 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde ise üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının cezasının alt sınırının 18 ay hapis olduğu gözetilmeden, temel cezanın 3 yıl hapis cezası olarak takdir edilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

d) 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11493, Karar No: 2021/5496, Tarih: 06.07.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/11493 E.  ,  2021/5496 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddesi uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre, olay günü gündüz vakti, meskun mahal içinde sanığın sevk ve idaresindeki kamyonet tipi aracı ile trafik lambalarının arızalı olması nedeniyle kontrolsüz olan dönel kavşağa geldiği sırada, kavşağın sağ kolundan gelerek bölünmüş yolda düz seyreden katılanların bulunduğu minibüsün geçişini beklemeksizin kavşağa giriş yaparak minibüsün sol arka kısmından çarpması üzerine minibüsün devrilmesi şeklinde meydana gelen ve katılanın ve müştekinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde; TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu iki kişinin yaralanmasına neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 06/07/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14291, Karar No: 2013/2536, Tarih: 25.02.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/14291 E.  ,  2013/2536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HATAY 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/07/2012

Yanlar arasında birleştirilerek görülen tapu tapu iptal,tescil ve tenkis davası sonunda, yerel mahkemece, davanın reddine  ilişkin olarak verilen karar davacılar  tarafından  yasal süre içerisinde,  temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava ve birleşen dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal, tescil ve tenkis  isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine  karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 240  parsel sayılı taşınmazın 3. kişi adına kayıtlı iken 16.11.1951 tarihinde 2/12'şer payının davalılar C. ve İ. Ç.'a satış suretiyle devredildiği, 243 parseldeki 12/72 payın ise miras bırakan S. Ç.tarafından 23.11.1959 tarihinde davalı C.'e satış suretiyle devredildiği, bu taşınmazın ifrazı sonucu oluşan 575 ve 576 parsel sayılı taşınmazlardaki C.'e ait payın 28.11.1968 tarihinde davalı İhsan'a satıldığı ve anılan 575 nolu  parselin de ifraz görerek 929 nolu parselin davalı İhsan adına kaydedildiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, miras bırakan tarafından yapılan işlemlerin kendilerinden mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda  yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihatları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 (TBK.m.237) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; 240 nolu parsel yönünden  miras bırakanın üçüncü kişiden bedelini ödeyerek satın alıp davalılar adına tescil ettirmesi şeklindeki işlem (gizli bağış) yönünden 01.04.1974 tarih, 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulama yeri bulunmadığı,  koşulların bulunması halinde Türk Medeni Kanununun tenkis hükümlerinin uygulanması suretiyle bir karar verilmesi gerekeceği açıktır.  Keza,  muvazaa iddiasına dayalı davaların da zamanaşımına ve hak düşürücü süreye tabi olmaksızın her zaman açılabileceği yargısal  uygulamayla benimsenmiş olup,bu husus Hukuk Genel Kurulunun 22.6.1983 gün ve 479/719 sayılı kararında vurgulanmıştır. Bilimsel görüşler de bu doğrultudadır.

Öte yandan, yasanın kişilere tanıdığı bir hakkın kullanılmasının kötü niyetle ilgisi yoktur. Tam tersine koşulların oluşması halinde, başka bir ifade ile işlemin muvazaalı olduğunun belirlenmesi durumunda işlemin tarafı olan kişilerin iyi niyetli olmadıkları kabul edilmelidir. Böylesi bir durumda ise süre geçmekle iyi niyetli kabul edilmelerine de yasal olanak bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda belirlenen ilkeler ve olgular çerçevesinde araştırma ve soruşturma yapılarak taraf delillerinin toplanması hasıl olacak sonuç çerçevesinde işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması  doğru değildir.

Davacıların bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  25.02.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1248, Karar No: 2019/4447, Tarih: 07.11.2019

**15. Hukuk Dairesi         2019/1248 E.  ,  2019/4447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan edimin iş sahibinin kusuruyla geç ifası nedeniyle hakedişten kesilen bedel ile, sözleşme dışı olarak yapılan işlerin bedelinin tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 15.02.2018 tarih 2016/3322 Esas, 2018/595 Karar sayılı kararı ile bozulması üzerine yeniden yapılan yargılama sonucu ceza kesintisine ilişkin davanın reddine, sözleşme dışı yapılan işlerle ilgili talebin 20.000,00 TL üzerinden kabulüne karar verilmiş ve verilen karar davalı vekili tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde; 1086 sayılı HUMK'nın yürürlükte olduğu dönemde çıkarılan 09.05.1960 tarih, 1960/21 Esas, 1960/9 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nda; Yargıtay bozma kararına uyulmakla orada belirtilen biçimde işlem yapılması yolunda lehine bozma yapılan taraf yararına usulî kazanılmış hak, aynı doğrultuda işlem yapılması yolunda yerel mahkeme için de zorunluluk doğacağı, usulî kazanılmış hakka ilişkin açık kanun hükmü olmasa da temyiz sonucu verilecek bozma kararının hakka ve usule uygun karar verilmesini sağlamaktan ibaret olan amacı ve muhakeme usulünün hakka varma ve hakkı bulma maksadıyla kabul edilmiş olması yanında hukuki alanda istikrar amacıyla kabul edilmiş bulunması bakımından usulî kazanılmış hak müessesesi usul hukukunun dayandığı ana esaslardan olup kamu düzeniyle de ilgili olduğu belirtilmiştir. 6100 sayılı HMK'da da usulî kazanılmış hakka ilişkin açık bir düzenleme bulunmamakta ise de; bu ilkenin uygulanma gerekliliği HMK hükümleri karşısında da varlığını sürdürmektedir. Yargıtay'ın bozma kararına uyan mahkeme, bozma kararı uyarınca işlem yapmak ve hüküm vermek zorundadır. Çünkü, mahkemenin bozma kararına uyması ile, bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usulî müktesep hak doğmuştur.