muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/148, Karar No: 2008/169, Tarih: 10.06.2008

“(5) Hastalık veya disiplin önlemi ya da zorunlu diğer nedenlerle yargılamanın yapıldığı yargı çevresi dışındaki bir hastahane veya tutukevine nakledilmiş olan sanığın, sorgusu yapılmış olmak koşuluyla, hazır bulundurulmasına gerek görülmeyen oturumlar için getirilmemesine mahkemece karar verilebilir.”

” şeklindeki hükmün bile , “

“sanık hazır bulunmayı açıkça istemedikçe”

” diye yorumlanması gerekir. Ayrıca anılan maddede bazı oturumlara “

“getirilmemeden”

” söz edildiğine göre, yasakoyucunun 1412 sayılı CYUY’nda olduğu gibi 5271 sayılı CYY’nda da amacının tutuklu sanığın hükümde hazır bulunmasını sağlamak olduğu da anlaşılmaktadır. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 19.04.2005 gün 2005/19-40 ile 15.03.2005 gün ve 2005/20-27 sayılı kararları başta olmak üzere bir çok kararında bu ilkeler vurgulanmıştır.

Bununla birlikte önsorunun görüşülmesi sırasında belirtilen açıklamalar ışığında görevini yapmaktan açıkça kaçınan sanık müdafiinin yerine CYY’nın 151. maddesi uyarınca yeni bir müdafii tayin edilmeden yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması da olanaklı değildir.

Bu nedenlerle;

1-Kendisine müdafii tayin edilmesi talebi bulunan sanığa müdafii olarak görevlendirilen ancak müdafilik görevini yapmaktan açıkça kaçınan Av. Z..... Ş... C.....’ın yerine yeni bir müdafii tayin edilmemesi,

2-5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan CYUY’nun 326. ile birlikte yukarıdaki hükümler değerlendirildiğinde davanın görüldüğü yer mahkemesinin yargı çevresi dışında başka bir suçtan cezası infaz edilmekte olan ve duruşmada hazır bulunmak istediğini yazılı olarak mahkemeye ileten sanığın duruşmada hazır edilip müdafii huzurunda bozmaya karşı diyecekleri sorulmadan direnme kararı verilmesi savunma hakkının açıkça kısıtlanması olup diğer yönleri incelenmeyen hükmün öncelikle bu usuli nedenlerle bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

1-Yerel Mahkeme direnme hükmünün, diğer yönleri incelenmeksizin öncelikle saptanan usuli nedenlerden dolayı BOZULMASINA,

2-Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.06.2008 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/23806, Karar No: 2011/2471, Tarih: 10.05.2011

**11. Ceza Dairesi         2009/23806 E.  ,  2011/2471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Belge ile yalan şahadet (sahtecilik)

HÜKÜM : Beraat

6110 sayılı yasanın 8. maddesiyle değişik 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesinde yer alan “Ceza daireleri arasındaki işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir. Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir.” hükmü ile Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu’nun yerleşik kararlarında da belirtildiği üzere görevli dairelerin tayininde iddianamedeki açıklama esas alınmalıdır.

Buna göre, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 29.05.1995 gün ve 153/175, 29.05.1995 gün ve 154/176, 08.02.2000 gün ve 13/21, 22.02.2000 gün ve 33/33 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, sanıkların 28 Mart 2004 yerel seçimlerinde oy kullanmak için Mürsel köyünde ikamet etmedikleri halde ikamet ediyormuş gibi sahte ikametgah ilmühaberi alıp bu ilmühaberle, seçimlerde oy kullanmak amacıyla İlçe Seçim Kurulu’na kayıt yaptırdığından bahisle, suç ve iddianame tarihlerinde yürürlükte bulunan 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanununun 142/1.(148/1) maddesinde düzenlenen suça ( iştirak etme) tavsif edilerek dava açılmıştır.

Bu itibarla, iddianamedeki anlatıma, temyizin kapsamına ve Yargıtay Kanunun 14. maddesine göre temyiz inceleme görevinin Yüksek Yargıtay 8. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşıldığından Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli daireye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27207, Karar No: 2013/17892, Tarih: 01.07.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/27207 E.  ,  2013/17892 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal, hakaret

Karar : Vekalet ücreti takdir edilmesi talebinin reddine ilişkin ek karar

Vekalet ücreti takdir edilmesi talebinin reddine ilişkin ek karar, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafinin, 21.11.2011 tarihinde tebliğ olunan, müvekkili sanık hakkında yüklenen suçlardan verilen 04.10.2011 tarihli beraat kararı sonrası, “beraat nedeniyle maktu vekalet ücretinin ek kararla verilmesi” istemli 26.04.2012 havale tarihli dilekçesinin “temyiz” mahiyetinde olduğu, bu istem üzerine mahkemece verilen talebin reddine ilişkin 26.04.2012 gün, 2011/478 sayılı ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

Sanık müdafinin, yokluğunda 04.10.2011 tarihinde verilen ve 21.11.2011 tarihinde tebliğ olunan hükmü 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 26.04.2012 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin isteme aykırı olarak REDDİNE, 01.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9119, Karar No: 2014/10406, Tarih: 12.06.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/9119 E.  ,  2014/10406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2012

NUMARASI : 2010/693-2012/444

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın A.. B.. yönünden husumetten reddine, S.. B.. yönünden kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı S.. B.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırmasız el atma davalarında da uygulanan Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için ana amaç; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması ve özel satış olmaması gereklidir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal alınarak incelenen K.Mahallesi. parsel numaralı taşınmazın ipotekli olarak satıldığının anlaşılması karşısında, satış değeri gerçeği yansıtmayacağından emsal uygun emsal değildir.

Bu nedenle mahkemece, taraflara yeni emsal bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde re'sen emsal getirtilmesi, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek uygun emsal satışlar esas alınmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasasının 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasasının 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsallerin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından 2012 yılı itibarıyla getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın yer aldığı ilde emsal olabilecek özel amacı olmayan arsa satışlarının bulunmadığı düşünülemeyeceğinden uygun emsal araştırması yapılarak emsal kayıtları getirtilip yukarıda açıklandığı şekilde değerlendirme yapan ek rapor alınarak karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun değiştirilen Geçici 6. maddesinin 7 ve 13. fıkralarında “Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir” ve “Bu fıkra hükmü, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır.” hükmü getirildiğinden hükmedilen kamulaştırmasız el atma bedeli yönünden maktu vekalet ücreti ile maktu karar ve ilam harcına hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25447, Karar No: 2014/11704, Tarih: 02.05.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/25447 E.  ,  2014/11704 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/45481

MAHKEMESİ : Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/12/2011

NUMARASI : 2011/786 (E) ve 2011/1323 (K)

SUÇ : Hırsızlık, Konut dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın; olay günü eşinin mutfaktan bir ses geliyor dediğini, önce mutfağa gittiğini, balkonun kapısını açtığı anda daha sonradan adının Adem olduğunu öğrendiği sanığın mutfaktan aldığı bıçak ile kendisine doğru hamle yaptığını, geri çekil dediğini, aldığı bıçak ile kaçıp gittiğini beyan etmesi karşısında sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 149/1.a ve devamı maddelerinde düzenlenen yağma suçunu oluşturabileceği ve delilleri takdir ve değerlendirmenin, üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi yerine duruşmaya devamla esas hakkında karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası yapılacak yargılamada 1412 sayılı CMUK.nun 326. maddesinin gözetilmesine, 02/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2349, Karar No: 2024/6774, Tarih: 11.09.2024

**7. Ceza Dairesi         2024/2349 E.  ,  2024/6774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3123 E., 2023/3806 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 28.12.2023 tarihli ve 2022/3123 Esas, 2023/3806 Karar sayılı kararının, katılan ... İdaresi vekili ile sanık ... müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteğinin münhasıran nakil vasıtalarına yönelik olduğu görülmekle, bu konuda mahallinde karar verilebileceği gözetilerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesinin "Yargıtay, süresi içinde temyiz başvurusunda bulunulmadığını, hükmün temyiz edilemez olduğunu, temyiz edenin buna hakkı olmadığını ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder" şeklindeki hükmü karşısında; sanık ... müdafii tarafından verilen temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediği anlaşılmakla, sanık ... müdafinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İnegöl 1. Asliye Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12248, Karar No: 2010/16417, Tarih: 12.10.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/12248 E.  ,  2010/16417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde, tarafların evli olup ayrı yaşadıklarını,davalının evi ve ailesi ile ilgilenmediğini beyan ederek, davacı kadın için 1200 TL. ,müşterek çocuk için 500 TL. tedbir (reşit olduktan sonra yardın nafakası olarak devam etmek üzere ) nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davacı kadın yönünden, her ne kadar ayrı yaşamda haklılık varsa da , tarafların gelir durumlarının aynı olup, davacı kadının nafakaya ihtiyaç duymadığı gerekçesi ile davanın reddine, müşterek çocuk yönünden ise aylık 750 TL. nafakaya karar verilmiştir.

TMK'nun 195. maddesi uyarınca, evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hakimin müdahalesini isteyebilirler. Hakim, gerektiği takdirde eşlerden birinin istemi üzerine Kanunda öngörülen önlemleri alır.Aynı yasanın 197. maddesine göre de; eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir.

Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır.

Tedbir nafakasında eşlerin birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve malvarlıkları ile katkıda bulunmaları gerekir ( TMK md. 186/son ). Davacı eşin ekonomik durumunun davalı ( kocadan )daha iyi olması ya da aynı olması, davalı kocayı tedbir nafakası yükümlülüğünden kurtarmaz. Ancak, hükmedilecek nafakanın miktarını tayinde bu husus dikkate alınmak zorundadır. Böylece "hakkaniyet" ilkesine uygun bir nafaka tespit edilebilir ( TMK. md. 4 ).

Öyle ise mahkemece, yukarıdaki ilke ve esaslar gözetilerek davacı kadın yararına uygun bir nafakaya karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de, davacı anne de müşterek çocuğun eğitim ve diğer giderlerine de, katılmak mecburiyetinde olduğundan dolayı, müşterek çocuk yararına hükmedilen nafaka tutarı da fahiş bulunmuştur.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8460, Karar No: 2022/12005, Tarih: 12.09.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/8460 E.  ,  2022/12005 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB - 2021/30371

İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan sanık ...’nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 297/1 ve 35. maddeleri gereğince 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2019 tarihli ve 2017/972 esas, 2019/34 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

1- Dosya kapsamına göre, şüphelinin Antalya E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna tesliminin yapıldığı esnada üzerinde uyuşturucu ve uyarı madde bulunması şeklinde gerçekleşen olaya ilişkin Antalya Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma sonunda ayırma kararı verilerek, Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 08.12.2017 tarihli ve 2017/81788 soruşturma, 2017/20079 Esas, 2017/15813 sayılı iddianamesi ile infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan ve Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 04/01/2019 tarihli ve 2017/91587 soruşturma, 2019/491 Esas, 2019/430 sayılı iddianamesi ile kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak veya kullanmak suçundan olmak üzere ayrı ayrı kamu davası açıldığı, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı bulundurmak suçundan yapılan yargılama sonucunda Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.05.2019 tarihli ve 2019/20 Esas, 2019/393 sayılı kararıyla 1 yıl 8 ay cezalandırılmasına karar verilmesini müteakip, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 17.06.2020 tarihli 2019/1757 Esas, 2020/709 sayılı Kararı ile bozulmasını takiben davanın Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/272 Esasına kaydedildiği ve halen derdest bulunduğu, infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan açılan kamu davası sonucunda ise Antalya 4. Asliye Mahkemesinin 23.01.2019 tarihli ve 2017/972 Esas, 2019/34 sayılı kararıyla sanığın mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesinde "İşlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılır" şeklindeki düzenlemeye nazaran, her iki davanın birleştirilerek sanığın hukukî durumunun tayin ve tespiti gerekirken, ayrı ayrı yargılama yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulmasında,

2- Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 15.12.2020 tarihli ve 2019/12580 Esas, 2020/19596 Karar sayılı ilamında da "Başka suçtan tutuklanarak Ankara Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'na alınması sırasında sanığın üzerinde yapılan aramada uyuşturucu madde ele geçmesi karşısında; hiç kimsenin kendisini suçlayan bir beyanda bulunmaya veya bu yolla delil göstermeye zorlanamayacağına ilişkin Anayasa'nın 38/5. maddesine göre sanıktan üzerinde uyuşturucu madde bulunduğunu bilse dahi bu durumu anlatarak suçunu ikrar etmesinin beklenemeyeceği dikkate alındığında, cezaevine rızası haricinde ve görevlilerin gözetim ve denetiminde alınan sanığın üzerinde bulunan uyuşturucu maddeyi bilinçli olarak ve cezaevine sokma saikiyle görevlilere teslim etmediği şeklinde bir sonuca varılamayacağı; ceza hukukunun temel prensiplerinden olan şüpheden sanık yararlanır ilkesi de nazara alındığında eyleminin TCK.nın 191. maddesinde tanımlanan, kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçunu oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,...BOZULMASINA" şeklinde belirtildiği üzere 06/11/2018 tarihinde infaz kurumuna giriş işlemleri sırasında üzerinde uyuşturucu madde ele geçirilen sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 191. maddesinde düzenlenen kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 16.02.2021 gün ve 2020-11695 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.03.2021 gün ve KYB-2021/30371 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-) Dosya kapsamına göre, hükümlü ...'nin Antalya E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna tesliminin yapıldığı esnada üzerinde uyuşturucu ve uyarı madde bulunması şeklinde gerçekleşen olaya ilişkin Antalya Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma sonunda ayırma kararı verilerek, Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 08.12.2017 tarihli ve 2017/81788 soruşturma, 2017/20079 Esas, 2017/15813 sayılı iddianamesi ile infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan ve Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 04.01.2019 tarihli ve 2017/91587 soruşturma, 2019/491 Esas, 2019/430 sayılı iddianamesi ile kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak veya kullanmak suçundan olmak üzere ayrı ayrı kamu davası açıldığı, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı bulundurmak suçundan yapılan yargılama sonucunda Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.05.2019 tarihli ve 2019/20 Esas, 2019/393 sayılı kararıyla 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesini müteakip, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 17.06.2020 tarihli 2019/1757 Esas, 2020/709 sayılı kararı ile "TCK'nın 297/1. maddesinde düzenlenen ceza evine uyuşturucu madde sokmaya teşebbüs etmek suçu ile TCK'nın 191/1. maddesinde düzenlenen kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçlarını oluşturup TCK'nın 44/1. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı gereğince her iki suçtan dolayı uygulama yapılarak sonuç olarak daha ağır olan suçun cezasına göre cezalandırılmasına ve cezasından TCK'nın 297/1-son maddesi uyarınca artırım yapılması gerekirken her iki suçtan dolayı ayrı ayrı yargılamasının yapılarak ayrı ayrı mahkumiyetine karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu" sebebi ile bozulmasını takiben davanın Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/272 Esasına kaydedildiği ve halen derdest bulunduğu, infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan açılan kamu davası sonucunda ise kanun yararına bozma incelemesine konu edilen Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.01.2019 tarihli ve 2017/972 Esas, 2019/34 sayılı kararıyla hükümlünün mahkumiyetine karar verildiği ve kararın istinaf edilmeden kesinleştiği anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesi ve 297/1-son maddeleri birlikte gözetildiğinde her iki davanın birleştirilerek hükümlünün hukuki durumunun tayin ve tespiti gerekirken ayrı ayrı yargılama yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-) Başka suçtan tutuklanarak cezaevine getirilen hükümlünün, cezaevine tesliminde yapılan üst aramasında uyuşturucu ihtiva ettiği anlaşılan toz halindeki maddenin ele geçirilmesi şeklindeki olayda; hiç kimsenin kendisini suçlayan bir beyanda bulunmaya veya bu yolda delil göstermeye zorlanamayacağına ilişkin Anayasanın 38/5. maddesine göre hükümlüden, üzerinde uyuşturucu bulunduğunu söyleyerek suçunu ikrar etmesinin beklenemeyeceği dikkate alındığında tutuklama sırasında üzerinde bulunan uyuşturucuyu bilinçli olarak ve cezaevine sokma saikiyle görevlilere teslim etmediği şeklinde bir sonuca varılamayacağı; ceza hukukunun temel prensiplerinden olan "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi de nazara alındığında, hükümlünün eyleminin TCK.nın 191. maddesinde tanımlanan kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçunu oluşturacağı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.01.2019 tarihli ve 2017/97 Esas, 2019/34 sayılı kararının CMK.nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahkemesince yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.09.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi