muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5463, Karar No: 2023/7852, Tarih: 24.10.2023

2. Suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz isteği, suçun unsurlarının oluşmadığına, suça sürüklenen çocuk hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

3. Suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz isteği ise, suçun unsurlarının oluşmadığına, suça sürüklenen çocuk hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, 16 yaşındaki mağdur çocuğun okulda bulunduğu sırada yanına giden 16 yaşındaki suça sürüklenen çocuk ...'in iş merkezine gideceklerini söyleyerek mağdur çocuğu iş merkezine götürdüğü, boş bir dükkana girdikten sonra içeride bekleyen 16 yaşındaki suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'un mağdur çocuğa saldırarak ele geçirilemeyen demir sopa ile darp ettikleri, bir süre sonra içeriye başka kişilerin gelmesi üzerine mağdur çocuğun dışarı çıktığı idddiasına ilişkindir.

2. Nevşehir Devlet Hastanesince düzenlenen 00212.2014 tarihli adli muayene raporunda, mağdur çocuğun mevcut yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilir olduğu ve hayati tehlikesinin bulunmadığı belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

Suça sürüklenen çocuklar hakkında hükmolunan cezaların 2 yıl 9 ay 10 gün yerine 1 yıl 21 ay 10 gün olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1-Suça sürüklenen çocuk ...'in hükmün verildiği 08.03.2022 tarihli oturumda hazır bulunmadığı anlaşıldığından 5271 sayılı Kanunun 216 ncı maddesinin üçüncü fıkrasına aykırılık görülmemiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin son sözün sorulmayarak savunma hakkının kısıtlandığına ilişkin temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Olaylar ve olgular bölümünde belirtilen adli muayene raporu, suça sürüklenen çocukların savunmaları, mağdur beyanları ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; suça sürüklenen çocukların üzerlerine atılı suçu işlediklerine yönelik Mahkemenin suçun sübutu ve kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımların eleştiri hususu dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafii, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

3. Ancak, suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerde 1412 sayılı Kanunun 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezanın 1 yıl 15 ay 23 gün hapis cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken sonuç ceza olarak hükmedilmesi hususunun 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 322 nci maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.03.2022 tarihli kararına yönelik suça sürüklenen çocuk ... müdafii, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükümlerin beşinci fıkrasında yer alan kazanılmış hak uygulamasının yapıldığı bölümün çıkarılarak yerine "1412 sayılı Kanunun 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca kazanılmış hak nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında cezanın 1 yıl 15 ay 23 gün hapis cezası üzerinden infaz edilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükümlerin Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/109, Karar No: 2019/1479, Tarih: 21.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/109 E.  ,  2019/1479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davanın belirsiz alacak davası olduğunu, davacının işçilik alacaklarının ödenmemesi sebebiyle iş sözleşmesini feshettiğini beyan ederek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücret alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, talep edilen alacaklar bakımından davanın belirsiz alacak davası olarak açılması sebebiyle hukuki yarar yokluğu sebebiyle davanın usûlden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı tarafından temyizi üzerine Dairemizce sair temyiz itirazları reddedilerek;

"Davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı şüphesizdir. Fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacakları yönünden, davacı haftada kaç saat fazla çalışma yaptığını, hangi genel tatil ve hafta tatillerinde çalıştığını belirleyebilmekte ise de hakimin hesaplanan miktardan hangi oranda takdiri indirim yapacağını bilebilecek durumda değildir. Bu sebeple; fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacakları belirsiz alacak davasına konu edilebilir. Uyuşmazlık konusu kıdem tazminatı ve ücret alacağı bakımından, talep içeriğinden açıkça anlaşıldığı üzere, davacı çalışma süresini, en son ödenen ücreti, alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarını belirleyebilmektedir. Tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri de belirleyebilecek durumdadır. Bu halde kıdem tazminatı ve yıllık izin alacağı belirsiz alacak değildir. Saptanan bu durum karşısında bu alacaklar yönünden belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığından Mahkemece bu yönde yapılan tespit ile ilgili olarak verilen usulden ret kararında isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak dava konusu edilen alacakların gerçekte belirlenebilir olmaları ve belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceklerinin anlaşılmasına göre kıdem tazminatı ve yıllık izin alacağı yönünden hukuki yarar yokluğundan doğru bulunmuştur.

3-Dava açılırken işverenin kayıtları ile şahit anlatımlarına delil olarak dayanılarak fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsili talep edilmiştir. Yargılama sürecinde bu alacak kalemleri açısından da hukuki yarar yokluğundan usulden red kararı verilmiştir. Anılan alacak kalemlerinin miktarının belirlenmesi dinlenecek tanıkların beyanları ve yapılacak yargılama neticesinde toplanacak delillerle mümkün hale geldiği gibi söz konusu alacak bakımından hakimin takdiri indirim yapabileceği ve bunun önceden bilinmesi mümkün olmadığından bu alacaklar belirsiz kabul edilmelidir. Bu sebeple fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel ücreti bakımında belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunduğu kabul edilerek işin esasına girilip oluşacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken davanın yazılı gerekçe ile fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücret alacakları bakımından hukuki yarar yokluğundan reddedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir." gerekçesi ile bozma kararı verilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, yapılan araştırma ve inceleme sonucunda aldırılan bilirkişi raporuna itibarla asıl davanın ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasında toplanmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda ; fazla mesai açısından, davacı dava dilekçesi ile yaz mevsiminde haftanın 7 günü 07:00 - 22:00 saatleri arasında çalıştığını, yine haftanın 5 günü çalışmasının 24:00'a kadar sürdüğünü; kış mevsiminde ise 07:00 - 18:00 saatleri arasında çalıştığını, bu dönemde de haftanın 5 günü 22:00'a kadar çalışmasının uzadığını belirtmiştir. Dinlenen her iki davacı tanığı da yaz mevsiminde haftanın 7 günü 07:00 - 23:00/24:00 saatleri arasında çalıştıklarını onbeş günde bir hafta tatili yaptıklarını, kış mevsiminde ise ortalama üç ay 07:00 - 18:00 saatleri arasında çalıştıklarını ifade etmişlerdir.

Mahkemece fazla mesai talebinin reddine karar verilmiş ise de bu konuda mahkeme kararında herhangi bir gerekçe gösterilmemiştir. Davacı, tanık beyanları ile fazla çalışma saatlerini ispat etmiş olup davalı bu konuda herhangi bir yazılı belge sunmamıştır. Bu nedenlerle; davacı tanıklarının çalıştıkları dönemle sınırlı olmak üzere ortalama beyanları ve davacının talebi de gözetilerek davacının yaz mevsiminde haftanın 7 günü 07:00 da iş başı yapıp haftanın 5 günü ortalama 23:00' a kadar diğer 2 gün ise 22:00' a kadar çalıştığının , on beş günde bir hafta tatili yaptığının; kış mevsiminde ise yani yılın üç ayı 07:00 - 18:00 saatleri arasında çalıştığının ispat edildiği göz önüne alındığında ara dinlenme süreleri de düşülmek suretiyle hesaplama yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12290, Karar No: 2024/1428, Tarih: 19.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/12290 E.  ,  2024/1428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2041 E., 2023/962 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adana 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/233 E., 2022/329 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali ile ilaç bedelinin kurumca karşılanması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının kanser hastası olduğunu, "..." ticari isimli ilacı kullanmak zorunda olduğunu, kullanılan ilacın pahalı olduğunu, alım gücünü aştığını, ilaç bedelinin davalı Kurumca ödenmesi için davalı kuruma başvurulduğunu, davalı Kurumun ilacın ödeme listesinde yer almadığından ilacın bedelinin ödenemeyeceğine ilişkin cevap verdiğini, davaya konu ilacı karşılayacak ekonomik durumunun olmadığını belirterek "..." ticari isimli ilacın davalı Kurumda tedbiren karşılanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı 29.9.2022 tarihli duruşmada davadan feragat etmiştir.

II. CEVAP

Davalıya usulüne uygun olarak davetiye tebliğine rağmen cevap lahiyası sunmadığı, vekilinin duruşmadaki beyanında davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle;vekaletname ve cevap dilekçesini hüküm tarihinden önce sunduğunu, kalem çalışanları tarafından işleme alınmadığını, feragat nedeniyle reddine karar verilen davada, lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinin yerinde olmadığını savunmuş, Mahkeme hükmünün kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle;vekaletname ve cevap dilekçesini hüküm tarihinden önce sunduğunu, kalem çalışanları tarafından işleme alınmadığını, feragat nedeniyle reddine karar verilen davada, lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinin yerinde olmadığını savunmuş, Mahkeme hükmünün kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava dilekçesi ve duruşma günü davalı Kuruma 02.07.2022 tarihinde elektronik tebligat yolu ile tebliğ edildiği, davalı vekilinin vekaletnamesini ve cevap dilekçesini 30.09.2022 tarihinde fiziki olarak sunduğu Adana Adliyesi Ön Bürosunun kaşesinden anlaşıldığı, Uyap kayıtlarından dilekçenin aynı tarihte taranarak dosyaya eklendiği verilen dilekçenin verildiği tarihte dosya arasına konulup konulmadığının takibi ve sorumluluğu dilekçe sahibinde olduğu, dilekçenin daha önceki bir tarihte verildiği ile ilgili istinaf tarihine kadar davacı vekilinin bir itirazı söz konusu olmadığı, kurumca gönderilen listelerden ve davacı vekilinin sunduğu vekaletname içeriğinden, davacı vekilinin kurumun kadrolu avukatı olmadığı, serbest avukat olarak çalıştığı, hal böyle olunca, hüküm tarihine kadar dosyaya vekaletname sunmadığı anlaşılan davalı vekili lehine vekalet ücretine hükmedilmesine yer olmadığı, mahkeme hükmünün kanuna ve olaya uygun olduğu gerekçesiyle istinaf taleplerinin, HMK 353/1 –b1 Maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle;vekaletname ve cevap dilekçesini hüküm tarihinden önce sunduğunu, kalem çalışanları tarafından işleme alınmadığını, feragat nedeniyle reddine karar verilen davada, lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinin yerinde olmadığını belirterek Bölge Adliye Mahkemesi Dairesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Kurum işlemi iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile HMK 307 ve devamı maddeleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28230, Karar No: 2016/14387, Tarih: 20.10.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/28230 E.  ,  2016/14387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Arsa niteliğindeki dava konusu taşınmaz ile emsal olarak mukayeseye esas alınan taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2015 yılında Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri karşılaştırıldığında, dava konusu taşınmazın vergi değeri 36,77-TL/m² olup emsal taşınmazdan daha değersiz olduğu anlaşıldığı halde, hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan iki kat değerli olduğu belirtildiğinden rapor inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve belediye, adliye, hükümet konağı, okul, hastane gibi yerlere olan mesafesini de gösterir krokisi fen bilirkişisine işaretlettirilip, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların re'sen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14121, Karar No: 2024/2368, Tarih: 06.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/14121 E.  ,  2024/2368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 29.05.2023

SAYISI : 2020/185 E., 2021/190 K.

KARAR : Red

Taraflar arasındaki sigortalılık başlangıç tarihinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine dair karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Anılan karara karşı taraf vekillerince temyiz isteminde bulunulmadığı belirtilerek kesinleşme işlemlerinin yapılması amacıyla dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince ek karar ile davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süreden reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik İlk Derece Mahkemesinin ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar davacı vekiline 21.02.2023 tarihinde tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 08.05.2023 tarihinde verilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İlk Derece Mahkemesince verilen 29.05.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine,

06.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11465, Karar No: 2009/11255, Tarih: 16.07.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/11465 E.  ,  2009/11255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde 3.8.2004- l.3.2006 tarihleri arası çalıştığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 16.7.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.