muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12959, Karar No: 2016/3736, Tarih: 29.03.2016

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; mirasbırakan ...'in 28.9.2005 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak davacı kızları ile davalı oğlunun kaldığı, tevhit öncesi 22 ada 2 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan iki katlı binanın üst katında murisin oturduğu, alt katındaki dükkanı ise kiraya vermek suretiyle kullandığı, taşınmazı satmasını gerektirir bir neden bulunmadığı, tevhit işlemlerinden sonra yeni parsel üzerine yapılan binanın bir dairesinde murisin ölünceye kadar yaşadığı, diğer dairelerin kira gelirinide aldığı tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Öyle ise, anılan bu olgular, yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde mirasbırakanın gerçek iradesinin davalı oğluna mal kaçırma amaçlı temlik olduğu kabul edilmelidir.

Hâl böyle olunca, davalının kendisine ait payları ile muristen gelen payların hesaplanması ve belirlenecek orana göre davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Öyle ise, anılan bu olgular, yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde mirasbırakanın gerçek iradesinin davalı oğluna mal kaçırma amaçlı temlik olduğu kabul edilmelidir.

Hâl böyle olunca, davalının kendisine ait payları ile muristen gelen payların hesaplanması ve belirlenecek orana göre davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davacılarn temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerdan ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2015 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 1.350.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, 29.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15828, Karar No: 2013/8470, Tarih: 29.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/15828 E.  ,  2013/8470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Düziçi Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29...2011 tarih ve 2011/...-2011/489 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 03/06/2010 günü sevkedildiği Nöbetçi Mahkemece tutuklanarak Osmaniye T tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna gönderildiğini, iki ay kadar sonra tahliye olduğunu, tutuklanmasının ertesinde 04/06/2010 günü davalı bankanın müvekkili ile arasınadaki genel nakdi ve gayrinakdi kredi sözleşmesine istinaden müvekkili hesaplarına bloke koyduğunu, bloke nedeniyle davacının hesabında bulunan paranın kullanılamadığını, müvekkilinin ilçede eczacılık yapıyor olması ilçenin küçük ve herkesin birbirini tanıması nedeniyle bloke işleminden dolayı ticari itibarinin zedelendiğini, bloke işleminin haksız ve keyfi olduğunu ileri sürerek ....000,00 TL manevi tazminatın yasal faizi ile birlikte davalı bankadan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının tutuklanmış olması ile müvekkili bankanın alacağının tahsilinin tehlikeye girdiğini, taraflar arasındaki sözleşme uyarınca yaklaşık 51.000,00 TL kredi borcu bulunan davacının Düziçi Şubesi nezdinde bulunan ... nolu hesabına 60.000,00 TL tutarında bloke konulduğunu, sözleşme hükümleri gereğince müvekkili bankanın davacının hesapları üzerine bloke tesis etmeye yetkisinin bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 62. ve 63 . maddeleri ve bankacılık hizmetleri sözleşmesinin 28 ve 29. sayfalarında yer alan borçların ödenmemesi, bankanın rehin, takas ve mahsup hakkı başlıklı ..., ..., ... ve .... maddeleri ile taşıt kredi ve rehin sözleşmesinin .... maddelerinin 4822 sayılı Yasa ile değişik 4077 sayılı Kanun'un .... maddesinde tanımlanan haksız şartı içerdiği, sözleşmenin banka tarafından daha önceden tek taraflı hazırlanmış matbu ve standart bir sözleşme olduğu, müzakere edilmediği, buna göre de sözleşmenin davacı tarafından bağlayıcı olmadığı, davacının banka tarafından hesabına konulan bloke nedeni ile mağdur olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

...-Dava, bankacılık işleminden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişikindir. Davacı eczacı olduğunu, davalı bankadan kredi kullandığını, üzerine atılı bir suç nedeniyle tutuklandığını, sırf bu nedenle davalı banka tarafından hesabına bloke konulduğunu ve bu işlem nedeniyle zarara uğradığını iddia ederek dava açmış, davalı ise taraflar arasında düzenlenen Genel Nakdi ve Gayri Nakdi Kredi Sözleşmesi hükümleri nedeniyle kullandırılan kredinin geri dönüşünün riske girmesi karşısında sözleşmeden kaynaklanan hakkını kullanarak ve sözleşme hükmüne dayalı olarak davacı hesabına bloke koyduğunu savunmuştur. Mahkemece somut uyuşmazlığa 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümleri uygulanmak suretiyle uyuşmazlığın çözümü yoluna gidilmiştir. Ancak, taraflar dahi kullanılan kredinin tüketici kredisi olduğunu ileri sürmemiş olup, dosya içindeki Bankacılık Hizmet Sözleşmesi ve Genel Nakdi ve Gayri Nakdi Kredi Sözleşmesi incelendiğinde de somut uyuşmazlığa Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümlerinin uygulanamayacağı anlaşılmaktadır. Mahkemece, söz konusu kredinin tüketici sözleşmesi olmaması nedeniyle bankacılık işleminden kaynaklandığı da göz önüne alınarak uyuşmazlığın genel hükümlere göre çözümlenmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, davalı banka vekilin bu yöndeki temyiz itirazların kabulü ile hükmün bozulması gerekmiştir.

...-Bozma sebep ve şekline göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (...) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı banka vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı banka yararına BOZULMASINA, (...) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 29.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8005, Karar No: 2015/170, Tarih: 21.01.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/8005 E.  ,  2015/170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Kale Köyü 231 ada 3 parsel sayılı 860,76 m² yüzölçümündeki taşınmaz, Nisan 1334 tarih 24 ve 25, Eylül 1336 tarih 25, K. Sani 336 tarih 33, Nisan 1929 tarih 196, Aralık 1955 tarih 17, Şubat 1972 tarih 85 ve Mart 1976 tarih 125 nolu tapu kayıtları uygulanarak bahçe niteliğiyle davalı adına tesbit edilmiştir.

Davacı Hazine, davalı yararına imar ve ihya ile kazandırıcı zamanaşımıyla taşınmaz edinme koşullarının oluşmadığı iddiasıyla dava açmıştır.

Mahkemece davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hükmün davacı Hazine tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 28/12/2011 gün ve 2011/15286 - 15999 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “Mahkemece çekişmeli taşınmaz üzerinde davalı yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğiyle taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de yapılan inceleme ve araştırma hükme yeterli değilir. Şöyle ki; Gölköy İlçesi, Kale köyünde bulunan kalenin, Taşınmaz Kültür ve Tabiat Varlıkları Yüksek Kurulunun 11/10/1984 gün ve 423 sayılı kararıyla korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olarak tescillendiği, ... Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma Bölge Kurulunun 25/02/2010 gün ve 2466 sayılı kararıyla da 1. derece Arkeolojik Sit alanı olarak tescil edildiği Ordu İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü tarafından bildirilmiştir. Bu nitelikteki taşınmazlar zilyetlik yoluyla iktisap edilemez. Ne var ki, çekişmeli taşınmazın tesbiti tapu kaydına istinaden yapılmıştır. Tapu kaydının mülkiyet belgesi olduğu gözönüne alındığında 2863 sayılı Kanunun 11. maddesinin somut olayda uygulama olanağının bulunmadığı kuşkusuzdur.

Bu nedenle mahkemece, çekişmeli taşınmaza uygulanan Nisan 1334 tarih 24 ve 25, Eylül 1336 tarih 25, K. Sani 336 tarih 33, Nisan 1929 tarih 196, Aralık 1955 tarih 17, Şubat 1972 tarih 85 ve Mart 1976 tarih 125 nolu tapuların tüm geldi ve gitti kayıtları ile birlikte getirtilerek, kadastro sırasında revizyon görüp görmediği araştırılmalı, revizyon görmüş ise revizyon gördüğü kadastro parsellerine ait kadastro tespit tutanakları getirtilmeli ve bu tapu kaydına dayanılan ve çekişmeli taşınmaza komşu olan taşınmazlara ilişkin açılmış bulunan başkaca dava bulunup bulunmadığı araştırılarak varsa bu dava dosyaları tespit edilmeli ve sonra önceki bilirkişiler dışında seçilecek bir fen elemanı yardımıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, tesbite dayanak tapu kaydı mahalli bilirkişi eliyle mahallinde uygulanmalı, 3402 sayılı Kanunun 20. maddesi uyarınca tapuların kapsamı belirlenmeli dayanak tapular mahalline uyuyor ise tapu kaydının kapsadığı taşınmazları gösterir fennî bilirkişi tarafından düzenlenecek

denetlemeye elverişli krokili rapor alınmalı, tapu kaydı kapsamında kalan bölüm yönünden davanın reddine, tapu kaydı kapsamı dışında kalan bölüm yönünden ise zilyetlikle kazanılamayacağından reddine karar verilmelidir.” denilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak çekişmeli taşınmazın davalının dayandığı tapu kaydı kapsamında kaldığı belirlendiğine göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 21/01/2015

gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5909, Karar No: 2018/10285, Tarih: 15.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/5909 E.  ,  2018/10285 K.**

**"İçtihat Metni"**

6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun’un 30. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında 1.166,25 Türk lirası geçiş ücreti, 11.662,50 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Ulaştırma Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı KGM 4. Bölge Müdürlüğünün 10/11/2015 tarihli ve ... sayılı idari para cezası kararına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin Tarsus Sulh Ceza Hakimliğinin 20/10/2016 tarihli ve 2016/6487 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 15/11/2017 gün ve 14323 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/11/2017 gün ve 2017/65836 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, kabahatli tarafından ... plaka sayılı araç ile HGS sisteminden birden çok geçiş ihlali yapması nedeniyle hakkında başvurusuna konu idari para cezaları ile geçiş ücretleri tahakkuk ettirildiği, kabahatlinin nöbetçi Adana Sulh Ceza Hakimliğine yazdığı 18/12/2015 tarihli başvuru dilekçesinde "mahkemeniz hudutları dahilindeki" ibaresini kullanmak suretiyle yalnızca Adana ili sınırları içerisinde bulunan geçiş ihlallerine yönelik müracatta bulunduğu, Adana 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 11/05/2016 (10/05/2016) tarihli ve 2015/5031 değişik iş sayılı yetkisizlik kararı ile eylemin mütemadi şekilde gerçekleştiği ve en son eylemin işlendiği yerin yetkili olacağından hareketle, en son ihlal eyleminin gerçekleştiği Adana Batı Alın gişelerinin Mersin ili Tarsus ilçesi yetki sınırları dahilinde olması nedeniyle yetkisizliklerine ve dosyanın incelemeye yetkili olan Tarsus Sulh Ceza Hakimliğine gönderilmesine karar verilmesini müteakip, anılan karar ile de kabahatlinin 2014 yılına ait cezaları 15/04/2015 tarihli ve 29327 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6639 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükümde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33. maddesi ile 6001 sayılı Kanun'un 30. maddesinin birinci ve beşinci fıkralarında yer alan "o güzergahın en uzun mesafesine" ibaresi "geçiş ücreti ödemeden giriş çıkış yaptığı mesafeye" olarak değiştirildiğinden bahse konu idari para cezalarının yeniden hesaplanarak geçiş ücreti 615,00 Türk lirası, idari para cezası 6.150,00 Türk lirası olmak üzere toplam 6.765,00 Türk lirası olarak yeniden belirlendiğinden usul ve yasaya aykırılık bulunmayan idari para cezasına yönelik kabahatlinin başvurusunun reddine karar verildiği anlaşılmakla birlikte,

5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun "içtima" başlıklı 15/2. maddesinde "(2)Aynı kabahatin birden fazla işlenmesi halinde her bir kabahatle ilgili olarak ayrı ayrı idarî para cezası verilir. Kesintisiz fiille işlenebilen kabahatlerde, bu nedenle idarî yaptırım kararı verilinceye kadar fiil tek sayılır." şeklinde bir hüküm yer almakla birlikte anılan hükmün somut dosya kapsamı itibariyle uygulama olanağının bulunmadığı, zira kabahatlinin başvurusuna konu her bir HGS geçiş ihlal eyleminin ayrı kabahat konusu olup eylemin temadi ettiğinden bahsedilemeyeceği, herhangi bir HGS gişesinden kaçak olarak giriş ve çıkış yapılmasının kabahat konusu eylemin gerçekleşmesine vücut vereceği ve devam eden eylemlerin ayrı bir kabahat konusunu oluşturacağından, kabahatlinin yalnızca Adana ili sınırları içerisinde bulunan geçiş ihlallerine yönelik müracatta bulunması, nitekim söz konusu idari para cezasına konu bir kısım eylemler yönünden kabahatlinin başvurularının kabulü ile idari para cezalarının iptaline karar verildiğinin anlaşılması ve Adana 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 11/05/2016 (10/05/2016) tarihli ve 2015/5031 değişik iş sayılı yetkisizlik kararının yerinde olmadığı gözetilmeksizin, karşı yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken dosyanın esasına girilmek suretiyle yazılı şekilde kabahatli hakkında tahakkuk ettirilen bütün idari para cezalarına şamil olacak şekilde başvurunun reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Somut olayda; kabahatli ... adına tescilli ... plaka sayılı araç ile 18.01.2014 tarihi ile 11.12.2014 tarihi arasında farklı mahallerde birden fazla ihlalli geçiş yapıldığının tespiti üzerine kabahatli hakkında Ulaştırma Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı KGM 4. Bölge Müdürlüğünün 10/11/2015 tarihli ve ... sayılı idari para cezası tutanağı ile 1.166,25 Türk lirası geçiş ücreti, 11.662,50 Türk lirası idari para cezası uygulandığı, belirtilen tarih aralığındaki ihlalli eylemlerin tamamının aynı ceza tutanağında ayrı ayrı belirtilmesi suretiyle eylemlerin tamamı hakkında düzenlenen tek bir idari para cezası tutanağının kabahatliye 15.12.2015 tarihinde tebliğ edildiği, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 22/4. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'nın yer bakımından yetki kurallarının kabahatler açısından da geçerli olması ve son ihlalli geçişin 11.12.2014 tarihinde "Adana Batı Alın" gişelerinde gerçekleşmesi karşısında, Tarsus Sulh Ceza Hakimliğinin itirazı değerlendirme ve uyuşmazlık hakkında karar verme hususunda yetkili olduğu anlaşıldığından; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği bu gerekçelerle yerinde görülmediğinden, kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 15/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7626, Karar No: 2014/11263, Tarih: 11.11.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/7626 E.  ,  2014/11263 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2014/351859

Mahkemesi : İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 13.09.2011

Numarası : 2011/7 - 2011/377

Suç : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanığın savunması, ev ve üst arama tutanakları ile tutanak tanıklarının anlatımı ve tüm dosya kapsamına göre; hakkındaki yakalama kararı nedeniyle annesine ait evde yapılan aramada yakalanan ve polis memurlarınca tanınıp bilinen sanığın kendisini gerçek kimlik bilgileri ile tanıtmasından sonra karakolda yapılan üst aramasında üzerinde kendisinin fotoğrafı yapıştırılmış katılana ait nüfus cüzdanı fotokopisi ile katılana ait yerleşim yeri belge fotokopisinin çıkmasından ibaret eyleminin TCK'nın 268/1. maddesinde tanımlanan başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçunun unsurlarını oluşturmayacağı gözetilmeden sanığın yüklenen suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule ve uygulamaya göre de;

Temel cezanın belirlenmesine ilişkin kanun maddesinin "TCK'nın 268/1. maddesi yollamasıyla 267/1. maddesi" yerine, doğrudan anılan Kanunun "TCK'nın 268/1. maddesi" olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 11.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1642, Karar No: 2022/3950, Tarih: 08.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/1642 E.  ,  2022/3950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I – Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuklar hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu ve temyizi mümkün olmadığı, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin dilekçeleri üzerine itiraz mercii olan Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 03/03/2016 tarihli, 2016/195 Değişik İş sayılı kararıyla incelenerek itirazların reddine karar verildiği anlaşıldığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline istem gibi İADESİNE,

II – Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince,

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1- Suça sürüklenen çocukların, soruşturma aşamasında, mağdurun iş yerinden çaldıkları eşyaların bir kısmının iadesini sağladığının ve mağdurun kısmi iadeye rıza gösterdiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesiyle yapılması gereken indirim oranının aynı maddenin 2. fıkrasındaki sınırlama nedeniyle 1/2 oranından fazla olması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocukların, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.