muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6614, Karar No: 2022/4315, Tarih: 01.06.2022

.C. kimlik numarasını kullanarak TAKBİS portal üzerinde kullanılan kimlik paylaşım sisteminde 16.04.2014 tarihinde 4 kez sorgulama yaptığının, T.C. kimlik numarası ile Nüfus Kayıt Örneği, Nüfus Cüzdanı Doğrulama ve Açık Adres Getir sorgulama metotlarını kullandığının, yine herhangi bir tapu ve kadastro hizmeti ile bağlantısı olmaksızın mağdura ait kimlik numarası ile ilgili olarak Karabük Tapu Müdürlüğünde adı ve soyadı sorgu paremetlerini kullanarak 16.04.2014 tarihinde TAKBİS arayüzünde kişi kimlik bilgileri ile 1 kez sorgulama yaptığının tespit edildiği, Takbis arayüzünden kişi kimlik bilgileri ile yapılan sorgulama LOG kayıtlarına göre sorgulama yapan personelin mağdura ait kişisel verileri ele geçirebileceği, yine Çevre ve Şehircilik Bakanlığı Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Bilgi Teknolojileri Daire Başkanlığı 27.06.2016 tarihli inceleme raporunda; sorgulamanın yapıldığı Karabük Tapu Müdürlüğündeki LOG kayıtlarında kullanıcı adının tutulduğu, sistemde aynı anda aynı IP ile başka şehirlerden işlem yapılmasının ise mümkün olmadığı, dışarıdan bağlantı yapılamadığı belirlenmekle tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi…” nedenine dayalı olarak beraat kararının bozulmasını öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Ayrıca, Karabük Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 22.12.2015 tarihli iddianamede, görevinin verdiği yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunu işlediği iddia edilen ve TCK'nın 136/1, 137/1-a, 53. maddeleri gereğince cezalandırılması talep edilen sanık hakkında, 4483 sayılı “Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkındaki Kanun” hükümlerine göre soruşturma izni alınması için CMK'nın 223/8. maddesi gereğince durma kararı verilmemiş ise de, durma ve düşme nedenleri aleyhe sonucu engellemek için kabul edilmiş olup, bu hükümlerin beraati değil, mahkumiyeti engelleyici nitelikte olmaları ve sanığın beraatine ilişkin kararda bir isabetsizlik bulunmaması nedeniyle bu eksiklik sonuca etkili görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı bölge adliye mahkemesince kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sübuta, delillerin takdirinde yanılgıya düşüldüğüne ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 04.12.2018 tarihli, 2018/1191 - 2018/2429 sayılı “istinaf talebinin kabulüyle ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılmasından sonra yeniden kurulan beraat hükmüne” dair kararına karşı yapılan temyiz isteminin isteme uygun olarak CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 304/1. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için Karabük 2. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 01.06.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2936, Karar No: 2015/11598, Tarih: 05.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2936 E.  ,  2015/11598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEBZE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/02/2013

NUMARASI : 2009/110-2013/105

Taraflar arasında görülen davada Gebze 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 19/02/2013 gün ve 2009/110 - 2013/105 sayılı kararı bozan Daire'nin 11/09/2014 gün ve 2013/9956 - 2014/13625 sayılı kararı aleyhinde taraf vekilleri tarafından karar düzeltmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, 13/10/2008 tarihli konşimento kapsamında M/V O. F. gemisiyle Ç.'den D. İ.G.ye sac yükü taşındığını, 13/10/2008 tarihinde gemiye yüklenen malların teslimi gereken süreden çok sonra 29/01/2009 tarihinde varma limanına getirildiğini, malın teslimi için mutat sürenin aşıldığını, çelik fiyatlarındaki düşme nedeniyle müvekkilinin 1.515.173,40 USD zarara uğradığını, diğer yandan 2009 yılında sac ithalatı için alınan gümrük vergisinin arttırılması nedeniyle de müvekkilinin ödemek zorunda olduğu gümrük vergisi farkının 204.237,08 USD olduğunu, malın geç teslimi nedeniyle müvekkilinin uğradığı zararın 1.719.410,48 USD ve taşınan malda meydana gelen hasar nedeniyle 50.000 USD olduğunu, meydana gelen hasarla ilgili olarak Gebze Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/17 D.İş dosyasıyla tespit yaptırdıklarını, karşı tarafın yüke karşı özen borcunu ihlal ettiğini ileri sürerek, malların hasarlı olması ve müvekkiline geç teslim edilmesine bağlı olarak şimdilik 1.769.410,48 USD'nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini, alacağın gemi alacaklısı hakkını vermesi nedeniyle rehinin paraya çevrilmesi suretiyle elde edilecek bölümün rehinli maldan tahsil edilebileceğinin tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, somut olayda Türk Hukuku'nun uygulanması gerektiğinden davalı tarafın tahkim itirazının reddedildiği, yükün taşınması esnasında sızdırmazlığın tam olmadığı, sac ruloların gemiyle taşınma işleminin yaklaşık 3,5 ay kadar sürdüğü, rulolardaki değer kaybının %20 oranında olduğu, bu şekli ile maldaki zarar miktarının 277.584,80 USD olduğu, ticari piyasalardaki dalgalanmalar nedeniyle emtianın değerinde meydana gelen düşüklükten ve vergi oranlarında meydana gelen artıştan dolayı davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı, yük zararına ilişkin talebin 50.000 USD ile sınırlandırıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 50.000 USD'nin temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, yükte meydana gelen hasara ilişkin hakların saklı tutulmasına, fazlaya ilişkin istemin reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemiz'in 11.09.2014 tarihli kararı ile bozulmuştur.

Davacı vekili ve davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davacı vekili ve davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 57,60 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalıdan alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 05/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11490, Karar No: 2015/12883, Tarih: 12.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/11490 E.  ,  2015/12883 K.**

* TAŞINMAZA VERİLEN ZARARIN TESBİTİ

* ZİRAİ GELİR METODU

* ALEYHE BOZMA YASAĞI

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 50

* TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 49

**"İçtihat Metni"**

Davacılar E.. K.. ve diğerleri vekili Avukat H.. A.. tarafından, davalı M...Ş.. aleyhine 16/04/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16/06/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkeme tarafından verilen davanın kabulüne dair 03/11/2009 tarihli ilk karar, Dairemizin 17/01/2013 gün 2012/11082 esas, 2013/456 karar sayılı ilamı ile bozulmuştur. Bozma ilamında; mahallinde yeniden keşif yapılarak; çevre taşınmazlar ve dava konusu taşınmazın konumu vb. hususlar da değerlendirilmek sureti ile zararın gerçek miktarının tespit ettirilmesi gerektiği, bu esaslara aykırı olarak zirai gelir metoduna (ağaçların getirebileceği ürün esasına) göre düzenlenen bilirkişi raporuna dayanılıp karar verilmiş olmasının doğru olmadığı belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak verilen 09/05/2014 tarihli ikinci karar ise; Dairemizin 27/11/2014 gün 2014/12042 esas, 2014/16204 karar sayılı ilamı ile bozulmuştur. İkinci bozma ilamında; ilk bozma ilamı sonrasında keşif yapılarak alınan rapor ve ek raporun, bozma ilamında belirtilen esaslara uygun olmadığı, raporlarda; yine zirai gelir metoduna göre hesaplama yapıldığı belirtilmiş ve Dairemizin 17/01/2013 gün 2012/11082 esas, 2013/456 karar sayılı ilk bozma ilamında belirtilen esasları karşılar şekilde, yöntemine uygun ve denetime elverişli bilirkişi raporu alınmak üzere karar bozulmuştur.

Mahkemece, ikinci bozma ilamı doğrultusunda bilirkişilerden yeniden rapor alınmıştır. 02/04/2015 tarihli bu son raporda zirai gelir metodu kullanılmamış olmakla birlikte; Dairemizin bozma ilamlarında belirtilen esaslara yine uyulmamış, hayatiyetini kaybeden incir, badem ve mahlep gibi meyveli ağaçlar yönünden ağaçlara değer biçilmek, alıç ağacı yönünden ise odun bedeli değerlendirilmek suretiyle hesaplama yapılmıştır. Bozmaya uyulmasına rağmen, yine bozmaya uygun olmayan bilirkişi raporu hükme esas alınarak karar verilmiştir. Ne var ki; bozma ilamımızda belirtilen esaslara uygun şekilde hazırlanacak rapor, hükme esas alınan ve ağaçlara ortalama bir değer vermek sureti ile hazırlanan son rapora göre; temyize gelen davalı aleyhine sonuç doğuracağından bozma sebebi yapılmamış, kararın onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 12/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7976, Karar No: 2017/10443, Tarih: 04.12.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/7976 E.  ,  2017/10443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6222 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- 6222 sayılı Kanun'un 18. maddesinin dokuzuncu fıkrasında düzenlenen suçun maddi unsuru, güvenlik ya da koruma veya önleyici idari tedbir gereği spor müsabakalarını seyirden yasaklanan kişinin, yasaklama kararının sebebini oluşturan fiilin işlendiği müsabakanın tarafı olan ve taraftarı olduğu takımın katıldığı spor müsabakalarının yapılacağı gün, yurt içinde bulunduğu takdirde, müsabakanın başlangıç saatinde ve bundan bir saat sonra bulunduğu yere en yakın genel kolluk birimine başvurma yükümlülüğüne aykırı davranmasıdır. Manevi unsuru ise, genel kast olup, fail, müsabaka günü bulunduğu yere en yakın genel kolluğa iki kez başvurma yükümlülüğünün olduğunu bilerek bu yükümlülüğünü yerine getirmeme halidir.

Güvenlik tedbirleri, kanunda öngörülen toplumsal savunma vasıtaları olup, toplum için tehlike oluşturan suçun işlenmesinden sonra tehlikeli failler hakkında ceza yerine veya ceza ile birlikte hakim tarafından hükmedilen yaptırımlardır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun genel hükümler bölümünde 53. ve 60. maddeleri arasında güvenlik tedbirleri sayılmıştır. Bu tedbirler arasında "seyirden yasaklanma" tedbirine yer verilmemiştir. Spor müsabakalarını seyirden yasaklanma güvenlik tedbirinin kanuni dayanağını ise, 6222 sayılı Kanun'un 18. maddesinin birinci fıkrası oluşturmaktadır. Bu hükme göre, 6222 sayılı Kanun'da tanımlanan veya bu Kanun'un yollama yaptığı diğer suçlar için uygulanabilen, bir hakkın yasaklanması sonucunu doğuran, kanun ile öngörülmüş ve yasaklanma kararının sebebini oluşturan fiili kovuşturan hakim tarafından ceza yerine veya ceza ile birlikte hükmedilen yaptırım niteliğindeki bir güvenlik tedbiridir. Bu tedbir ile faildeki tehlikelilik halinin ortadan kaldırılması, onun tedavi ve ıslah edilmesi amaçlanmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde ise,

10/03/2013 tarihinde Adanaspor A.Ş. – Göztepe futbol takımları arasında yapılan spor müsabakası sırasında sanığın stadyum içerisinde 6222 sayılı Kanun'un 14/1. maddesi kapsamında hakaret içeren tezahürat eylemi sonrası başlatılan ceza muhakemesi neticesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve güvenlik tedbirine karar verildiği, bu kararın da 30.09.2013 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. Böylelikle, anılan kararın kesinleşme tarihinden itibaren bir yıl süre ile spor müsabakalarını seyirden yasaklama tedbirinin uygulanmasına devam edilir.

Yukarıda belirtilen suçun maddi ve manevi unsuru ile güvenlik tedbiri olarak spor müsabakalarını seyirden yasaklama kararının hukuki niteliği karşısında, sanığın haklı ve kabul edilebilir bir mazeret sunmaksızın yasaklama kararının sebebini oluşturan fiilin işlendiği müsabakanın tarafı olan ve taraftarı olduğu Adanaspor A.Ş. takımının 15.02.2014 tarihinde oynanan futbol müsabakasının başlangıç saatinde ve bundan bir saat sonra bulunduğu yere en yakın genel kolluk birimine başvurmadığı cihetle, güvenlik tedbirinin gereklerine uymayan sanığın eyleminin 6222 sayılı Kanun'un 18. maddesinin 9. fıkrasında tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden; sanığın mahkumiyeti yerine yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kabule göre de;

2- 6222 sayılı Kanun'un 18/3. maddesinin ikinci cümlesinde yer alan ".... kovuşturma evresinde mahkeme tarafından bu tedbirin kaldırılmasına karar verilmediği takdirde ..." hükmü karşısında, 6222 sayılı Kanun'da yer alan suçlar ile bu kanunla yollamada bulunulan diğer kanunlardaki suçlar hakkında soruşturma başlamasıyla verilecek seyirden yasaklama koruma tedbirinin kaldırılması hususunda, kovuşturma evresinde yasaklama kararının sebebini oluşturan eylemin görüldüğü mahkemece karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın koruma tedbirinin gereği olan kolluğa müracaat etme yükümlülüğünün ihlalini kovuşturan mahkemece beraat kararı ile birlikte yasaklama kararının kaldırılmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7163, Karar No: 2019/1980, Tarih: 21.03.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/7163 E.  ,  2019/1980 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyete ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın çocuğunu örgütle iltisaklı okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 17. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/598, Karar No: 2014/2123, Tarih: 20.03.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/598 E.  ,  2014/2123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Marmaris 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2013

NUMARASI : 2009/28-2013/22

Taraflar arasındaki asıl elatmanın önlenmesi ve ecrimisil, birleşen tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davadaki elatmanın önlenmesi talebinin usülden, asıl davadaki ecrimisil talebi ile birleşen davanın esastan reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl davada davacı arsa maliki vekili, müvekkili ile davalı arasında arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi düzenlendiğini, binanın 30.04.2003 tarihinde teslim edilmesinin kararlaştırıldığını, işin ancak % 81'nin tamamlandığını, yüklenicinin kaçak çatı katı inşa ettiğini, kaçak yapı için yıkım ve para cezası verildiğini, davalının işi terk ettiğini ancak 2 adet dükkanı kiraya verdiğini, yine 5 no'lu bağımsız bölümü ve bunun üzerine bulunan çatı katını işgal ettiğini, yüklenicinin sözleşmede kendisine vaadedilen bağımsız bölümlere hak kazanabilmesi için işin imar planına, teknik projeye, sözleşme hükümlerine ve sözleşme eklerine uygun olarak imal edilmesi gerektiğini ileri sürerek, davalının, 1 ve 2 no'lu dükkanlar ile 5 no'lu meskene ve çatı katındaki daireye vaki müdahalesinin önlenmesine, 10.000,00 TL ecrimisil bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalı yüklenici vekili, sözleşmeye göre müvekkilinin, üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirerek arsa malikine verilmesi kararlaştırılan daireyi teslim ettiğini, binada çatı katı yapılmasını arsa malikinin bizzat istediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davacı yüklenici vekili, inşaatın % 90 'nından fazlasının bitirilmiş olduğunu ileri sürerek, 3, 4 ve 6 numaralı dairelerin eklentileri ile birlikte yüklenici adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davalı arsa maliki vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında 09.01.2002 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiği, işin en geç 30.04.2003 tarihinde iskân ruhsatının alınmasıyla teslim edilmesi gerektiği, eksik işler bedelinin

Birleşen davada davalı arsa maliki vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında 09.01.2002 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiği, işin en geç 30.04.2003 tarihinde iskân ruhsatının alınmasıyla teslim edilmesi gerektiği, eksik işler bedelinin

26.750,00 TL olduğu, 08.06.2009 tarihinde mahallinde yapılan keşif sonucu inşaatın bitme oranının % 81 olduğunun tespit edildiği, dükkan ve dairelerin kullanılmakta olduğu, yapı kullanma izin belgesinin alınamamış olduğu, iskân ruhsatı alınması için projeye aykırı olan çatı katının yıkılarak plana uygun hale getirilmesi gerektiği, 19.09.2011 tarihli raporda belirtilen % 89 bitme oranı ise keşif tarihi olan 11.04.2011 tarihine göre belirlendiğinden hükme esas alınamayacağı, yüklenicinin edimlerini yerine getirmediği anlaşıldığından bağımsız bölümlere hak kazanamayacağı, yüklenici, davaya konu edilen bağımsız bölümlerde taraflar arasında düzenlenen 09.01.2002 tarihli sözleşme uyarınca oturduğundan, taşınmaza haksız bir elatma bulunmadığı, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili feshi halinde ancak haksız müdahale bulunabileceği, somut olayda da bu şekilde bir feshin bulunmadığı, müdahalenin önlenmesine yönelik davalarda harcın, müdahaleye konu olan taşınmazın değerine göre belirlendiği, keşif sonrası belirlenen değer üzerinden harcın ikmali için davacı arsa malikine süre verilmesine rağmen harcın yatırılmadığı gerekçesiyle, asıl davadaki müdahalenin önlenmesi talebinin usulden, ecrimisil talebi ile birleşen davanın ise esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, asıl davada davalı-birleşen davada davacı yüklenici vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle temyiz edenin sıfatına göre, asıl davada davalı-birleşen davada davacı yüklenici vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davalı-birleşen davada davacı yüklenici vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6715, Karar No: 2011/6914, Tarih: 30.05.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/6715 E.  ,  2011/6914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, tapu kaydında yer alan "kıyı kenar çizgisine tecavüz etmiştir" belirtmesinin terkini istemine ilişkin olup, uyuşmazlığın çözümünde taşınmazın kıyı kenar çizgisi kapsamında kalıp kalmadığının tespiti gerektiğinden, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 1.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 30.05.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.