muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13022, Karar No: 2016/4547, Tarih: 23.05.2016

...'ın .... İdare Mahkemesinin..... E.-...... K. sayılı dosyasında açtığı dava sonucunda işlemin hukuka uygun bulunmasına rağmen söz konusu dosyanın mahkeme tarafından getirtilip incelenmemesi, mahkeme tarafından görevlendirilen bilirkişi heyetince dosyaya ibraz edilen 13.08.2013 havale tarihli bilirkişi raporu ve.... Asliye Hukuk Mahkemesin ... d.iş esaslı dosyasında delil tespiti için yapılan başvuru sonucunda 28.08.2012 havale tarihli bilirkişi raporunda suça konu parselleri kapsayan alana ait 1/100000 ölçekli çevre düzeni planı ve 1/5000 ölçekli nazım imar planının mevcut olduğu, arsa niteliğinde değerlendirilmesi ve 5403 sayılı Yasa gereği olan hisse satışı kısıtlamalarından da muaf tutulması gerektiği tespit edilerek, ayrıca dosyaya sunulan13.08.2013 havale tarihli bilirkişi raporunda, dava konusu parselleri de kapsayan 1/5000 ölçekli nazım imar planının .... Belediyesince 05.12.1990 tarih ve 13 sayılı meclis kararıyla onaylandığı ve suç tarihlerinde halen yürürlükte olduğu, İdare Mahkemesince iptal ve yürütmeyi durdurma kararları verilen işlemlerin 1/5000 ölçekli nazım imar planı değil, buna ilave olarak getirilen 1/1000 ölçekli ilave uygulama planları olduğunun da belirlenmesi, sanık ...'ın dosyaya sunduğu, bilgi almak amacıyla....İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğüne yazdığı yazıya binaen kurum tarafından verilen 24.12.2013 tarihli cevabi yazıdan, 1/5000 nazım imar planının bulunduğu taşınmazların 5403 sayılı Kanun kapsamı dışında kalacağı ve üçüncü şahıslara hisseli satışların yapılabileceğinin anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, öncelikle .....İdare Mahkemesinin ..... E.-..... K. Sayılı dosyası celp edilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi ve bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya arasına konularak, anılan dosya ve belirtilen bilirkişi raporları ile dosya içerisinde bulunan ilgili kurum yazılarının da tüm delillerle birlikte mahkemece değerlendirilip, gerekmesi halinde yeniden bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, sanıklara yüklenen suçun ne şekilde oluştuğuna dair sübut delillerinin nelerden ibaret olduğu karar yerinde yeteri derecede tartışılıp açıklanmadan, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

a) Sanıkların, iştirak halinde Belediye Başkanlığından alınan sahte belge ile üçüncü şahıslara hisse satışı mümkün olmayan taşınmazların tapu müdürlüğünde satışını sağlamaları şeklindeki eylemlerinin, bütün halinde “zincirleme biçimde işlenen kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği” suçunu oluşturduğu ve bu sebeple temel cezanın 5237 sayılı TCK.nın 43. maddesi ile artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, sanıklar hakkında aynı yasanın 326/son maddesinin gözetilmesine, 23.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17326, Karar No: 2014/19748, Tarih: 25.11.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/17326 E.  ,  2014/19748 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2014/154492

4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu’nun 26/A. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı İ.. Tekstil İnş. Oto. Gıda San. Tic. Ltd Şti hakkında 2.615,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı 4. Bölge Müdürlüğünce 10/05/2013 tarihli, 513175 sayılı trafik idari para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine dair İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 03/10/2013 tarihli ve 2013/293 değişik iş sayılı sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 16.04.2014 gün ve 26759 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.05.2014 gün ve KYB. 2014-154492 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu’nun 26/1-a maddesine göre, Bu Kanunun 5 inci maddesine göre yetki belgesi almadan taşıma işinde faaliyette bulunanlara ikibin Türk Lirası” idari para cezası verilir”, hükmünün karar tarihinden önce, 02/08/2013 tarihli ve 28726 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğü giren 6495 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 31. Maddesi ile değişik 26/a maddesinde, 5 inci maddesine göre yetki belgesi almadan veya yetki belgesi aldığı halde yetki belgesi kapsamına uygun olmayan faaliyetlerde bulunanlara bin Türk Lirası, yetki belgesi olduğu halde taşıtını yetki belgesine kaydettirmeden kullananlara beş yüz Türk Lirası idari para cezası verilir ve aynı kabahat için 48 saat geçmeden ikinci bir ceza verilmez.” hükmüne göre başvuranının talebinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7/2, 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9/3. maddesindeki "Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir." şeklindeki düzenleme karşısında itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 03.10.2013 gün ve 2013/293 değişik iş sayılı kararının CMK.nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, idari para cezasının 1000, 00 TL'sına indirilmesine ve infazın bu miktar idari para cezası üzerinden yapılmasına, 25.11.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3687, Karar No: 2017/3578, Tarih: 23.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/3687 E.  ,  2017/3578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının parke döşeme işinde 08:00-17:00 saatleri arasında haftada 3 saat, dağılacak tesisleri isimli yerde yaz döneminde 09:00-21:00 saatleri arasında haftada 18 saat, kışın ise emsal dosyalara atıf yapılarak haftada 09:00-20:00 arası haftada 15 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek alacak hüküm altına alınmıştır. Ancak bilirkişi raporunda emsal olarak belirtilen (Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi 2017/17214 esas) dosyada dağlıcak tesislerindeki çalışma düzenine ilişkin o dosyada dinlenen davacı tanık beyanlarının dikkate alındığı ve kış dönemi çalışma saatlerinin 09:00-18:00 arası olduğunun kabul edildiği görülmektedir. Yapılan işin niteliği dikkate alındığında bu kabul dosya içeriğine uygun düşecektir. Yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22604, Karar No: 2018/1561, Tarih: 13.02.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/22604 E.  ,  2018/1561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dav konusu Ortayol Köyü 589 parsel sayılı taşınmaz, ... Belediye Başkanlığı'nın 15/12/2015 tarih 306 sayılı yazısı gereğince arsa niteliğindedir.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmaz tarım arazi olarak kabul edilerek değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün olmadığı gibi emsal karşılaştırması yapılmadan genel ifadelerle üç kişilik bilirkişi kurulu yerine tek bilirkişinin hazırlandığı taşınmaza arsa niteliğine göre değer biçen rapor da geçersizdir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın

değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6171, Karar No: 2019/2709, Tarih: 21.03.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/6171 E.  ,  2019/2709 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, taraflar arasındaki sözleşmeye aykırılık nedeniyle davalı Kurum tarafından uygulanan cezai şart uygulanması ve yazılı olarak uyarılmasına ilişkin Kurum işleminin iptali ile reçete bedelinin yasal faiziyle iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle, mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Anayasa'nın 37. maddesine göre, "Hiç kimse kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz". 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 1. maddesine göre, "Mahkemelerin görevi, ancak kanunla düzenlenir. Göreve ilişkin kurallar, kamu düzenindendir." 114/c maddesine göre, mahkemenin görevli olması dava şartıdır. 115. maddesine göre, "Mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler. Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir." Bu yasal çerçevede, görev konusunun, mahkemelerce her aşamada resen gözetilmesi gerekir.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş istisnai nitelikte, esas olarak iş ve sosyal güvenlik hukuku uygulamasından kaynaklanan bireysel ve toplu hak uyuşmazlıklarını çözen özel mahkemeler olup, bu kapsamda Sosyal Güvenlik Kurumu'nun prim ve diğer alacaklarının hesaplanması, sigortalı olma hakkının kazanılması ya da kaybedilmesi, gelir/aylık bağlanması, işçilik alacaklarının belirlenmesi gibi kendi içinde bütünlük ve uzmanlık gerektiren konular görev alanına girmektedir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 106. maddesi ile mülga 1479 sayılı Kanunun 70. maddesinde ve 506 sayılı Kanunun 134. maddesinde, bu Kanunların uygulamasından doğan uyuşmazlıkların yetkili iş mahkemelerinde görüleceği, 5510 sayılı Kanun’un 101. maddesinde de, aksine hüküm bulunmayan hallerde, 5510 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceği düzenlenmiştir.

Davaya konu somut olayda; taraflar arasında, prim ve diğer alacaklarının hesaplanması, sigortalı olma hakkının kazanılması ya da kaybedilmesi, gelir/aylık bağlanması veya işçilik alacaklarının belirlenmesinden kaynaklanan türden bir uyuşmazlığın çözülmesi olgusu sözkonusu olmayıp; ne 506 sayılı Kanun, ne 1479 sayılı Kanun ne de 5510 sayılı Kanun’un uygulama yeri, yani, uyuşmazlığın sosyal güvenlik mevzuatının uygulanmasıyla çözümlenmesi imkanı bulunmamaktadır.

Davaya konu somut olayda; taraflar arasında, prim ve diğer alacaklarının hesaplanması, sigortalı olma hakkının kazanılması ya da kaybedilmesi, gelir/aylık bağlanması veya işçilik alacaklarının belirlenmesinden kaynaklanan türden bir uyuşmazlığın çözülmesi olgusu sözkonusu olmayıp; ne 506 sayılı Kanun, ne 1479 sayılı Kanun ne de 5510 sayılı Kanun’un uygulama yeri, yani, uyuşmazlığın sosyal güvenlik mevzuatının uygulanmasıyla çözümlenmesi imkanı bulunmamaktadır.

Somut olayda, davacı eczacı ile davalı Kurum arasında yapılan hizmet alım sözleşmesine aykırılık nedeniyle uygulanan cezai şart uygulanması ve yazılı olarak uyarılmasına ilişkin Kurum işleminin iptali ile reçete bedelinin yasal faiziyle iadesi talepli eldeki davaya konu uyuşmazlığın çözümünde; 818 sayılı Borçlar Kanununun 1. ve devamı (6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 1. ve devamı) maddelerinde düzenlenen sözleşme hükümlerinin gözetilmesi gerekmektedir. Bu durumda yukarıda sözü edilen kanun maddeleri hükümlerine göre sınırlı yetki ile donatılmış iş mahkemesi görevli değildir.

Bu yasal çerçevede; açık kanun hükmü ile iş mahkemesinde görüleceği belirtilmemiş olan sözleşme hükümlerine aykırılıktan kaynaklanan alacak davasının, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 2. maddesi gereğince asliye hukuk mahkemesinde sonuçlandırılması gerektiği gözetilmeksizin, işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 21.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13263, Karar No: 2019/213, Tarih: 10.01.2019

**20. Ceza Dairesi         2015/13263 E.  ,  2019/213 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma veya sağlama

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenin dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmesi ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince sanığa 5271 sayılı CMK'nın 150. maddesi uyarınca baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafi ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu müdafi ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; yargılama için soruşturma aşamasında atanan mecburi müdafii giderinin sanıktan alınarak hazineye gelir kaydına bölümü hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine "sanığa 5271 sayılı CMK'nın 150. maddesi uyarınca baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafi ücretinin kamu üzerinde bırakılmasına" ibareleri yazılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.01.2019 tarihinde üye ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

KARŞI OY

11.07.2012 tarihinde, Yüreğir İlçe Emniyet Müdürlüğü görevlilerinin, suç ve suçluların araştırılması faili firar şahısların yaklanması, faili meçhul olayların aydınlatılması kapsamında çalışmaları esnasında, Ulubatlı Hasan Mahallesinde devriye görevi ifa ederken bir erkek şahsın görevlilerin yanınan gelerek adı ... olan 160 cm boylarında, kot pantolonlu, kısa kollu mavi beyaz çizgili tişörtlü bir şahsın Mutlu Mezarlığı yanında, yanına gelen kişilere Extacy hap ve esrar sattığını bildirmesi üzerine, ekiplerin mezarlık yanına gittiklerinde eşgale uygun şahsın bulunduğu, şahsın üst aramasında kot pantolon cebinden 14 adet Extacy hap elde edilmiş yapılan kimlik tespitinde de şahsın 13.09.1995 doğumlu, yaşı küçük sanık ... olduğu anlaşılması üzerine Polis Merkezine götürüldüğü, Polis Merkezinde yapılan üst aramasında kot pantolonunun arka cebinde de 3 adet rulo halde net 1,2 gram gelen esrar ele geçirildiği, yaşı küçük olan ...'un görevlilerce düzenlenen tutanağı imzadan imtina ettiği ve ...'un Çocuk Şube Müdürlüğü'ne teslim edilmek üzere işlem yapıldığı anlaşılmıştır.

Somut olayda; 11.07.2012 olan suç tarihinde 16 yaşında bulunan yaşı küçük ...'un uyuşturucu madde sattığı konusunda ihbar üzerine görevlilerde şüphe oluştuğu, belirtilen yerde sanığın yakalandığı, isnad edilen suçun belli olduğu ve görevlilerce Çocuk Koruma Kanunu'nun 15. maddesine aykırı davranılarak Cumhuriyet savcısına haber verilmeden soruşturmaya başlanıp bir koruma tedbiri olan ARAMA işlemi yapıldığı sabittir.

Dosya içerisinde 2559 sayılı PVSK'nın 9. maddesine göre suç işlenmesinin veya bir tehlikenin önlenmesi için yapılacak aramaya ilişkin bir "önleme araması" kararı yoktur. Olup olmadığı da araştırılmamıştır.

Hakkında soruşturma yapılan sanık ...'un yaşı küçük olması nedeniyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 15. maddesi, CMK'nın 2/e ve 161. maddesinin 2. fıkrası ile PVSK'nın Ek 6. maddeleri uyarınca, (edinilen bilgi veya alınan ihbar veya şikâyet üzerine veya kendiliğinden bir suçla karşılaşan kolluğun) olay yerinde kişilerin ve toplumun sağlığına, vücut bütünlüğüne veya malvarlığına zarar gelmemesi ve suçun delillerinin kaybolmaması ya da bozulmaması için gerekli acele tedbirleri aldıktan sonra durumu derhal Cumhuriyet savcısına bildirmesi ve Cumhuriyet savcısının talimatı doğrultusunda gerekli soruşturma işlemlerini yapması gereklidir.

1) CMK'nın 90 maddesi hükümlerinden ortaya çıkan sonuç, ihbar alınmaksızın aniden ortaya çıkan durumlarda kişilerin ve kolluğun yakalama yetkisinin olduğudur. Bu düzenlemelerde kolluğun açıkça üst araması yapabileceği yönünde açık bir düzenleme bulunmamaktadır.