muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10935, Karar No: 2011/12499, Tarih: 08.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/10935 E.  ,  2011/12499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERZİNCAN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/04/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 393 ve 394 parsel sayılı taşınmazları içerisinde bulunan su arkına komşu 392 ve 395 sayılı parseller malikleri olan davalıların muhtelif cins ve miktarlarda meyve ağacı dikmek suretiyle müdahale ettiklerini ve bu ağaçlar nedeniyle taşınmazlarıyla su arkının zarar zarar gördüklerini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve meyve ağaçlarının kaldırılmasını istemiştir.

Davalı Nevzat, iddaların doğru olmadığını, dikmiş olduğu meyve ve fidanlarının kendisine ait 392 sayılı parsel sınırları içerisinde kaldığı gibi, davacının su arkını kullanımına mani teşkil etmediğini ve taşınmazların güneşini de engellemediğini belirterek davanın reddini savunmuş; diğer davalı ise, davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, keşfen belirlenen değerin mahkemenin görev sınırının altında kaldığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, mülkiyet hakkına ve komşuluk hukukuna dayalı elatmanın önlenmesi ile meyve ağalarının kaldırılması isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, dava değeri itibariyle davaya bakma görevinin Sulh Hukuk Mahkemesi’ne ait olduğu gerekçesiyle, görevsizlik kararı verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 393 ve 394 parsel sayılı taşınmazların kayden davacıya ait olduğu, komşu 392 sayılı parselin davalı N. ve komşu 395 sayılı parselin ise diğer davalı D. adlarına kayıtlı bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davacı, maliki olduğu taşınmazlar içerisindeki su arkına davalılar tarafından meyve ağaçları dikilmek suretiyle müdahale edildiğini ve bu ağaçlar nedeniyle taşınmazlarının ve su arkının zarar gördüğünü ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere, yasada açıkça belirtilen haller dışında kalan ve mamelek hukukundan kaynaklanan, konusu para veya para ile ölçülebilen çekişmelerde dava konusunun değerine göre mahkemelerin görevinin tayin edileceği (6100 Sayılı HMK.nun geçici 1. maddesi yollamasıyla 1086 Sayılı HUMK.nun 1. maddesi) tartışmasızdır.Dava değerinin ise, keşfen belirlenen dava tarihindeki değer olduğu ve harcın da bu değer üzerinden tahsil edileceği kuşkusuzdur.

Bunun yanında 21.7.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Yasa ile 1086 Sayılı HUMK.nun 8.maddesi değiştirilerek Sulh Hukuk Mahkemelerinin görev sınırı 5000-YTL.ye yükseltilmiş, 1.6.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5236 Sayılı Yasa ile HUMK.nun eklenen ek 4.maddesi göre de her takvim yılı başından itibaren geçerli olmak üzere parasal sınırların bir önceki yıl belirlenen yeniden değerleme oranında artırılacağına hükmedilmiş olup, anılan yasal düzenlemeler ve yürürlük tarihleri dikkate alındığında, 01.01.2010 tarihinden itibaren Sulh Hukuk Mahkemesinin görev sınırının 7.230 TL.olacağı açıktır.

Öte yandan; davanın taşınmaz malın aynına ilişkin olduğu ve konusunu oluşturan hakkın para ile değerlendirilmesinin mümkün bulunduğu açık olup, bu tür bir davada dava değerinin, elatıldığı ileri sürülen yerin değeri ile kaldırılması istenilen meyve ağaçlarının değerinin ve uğranılan zarar miktarının toplamından ibaret olacağı kuşkusuzdur.

Somut olayda; dava, 29.03.2010 tarihinde ve 8000 TL değer gösterilerek açılmış olup mahkemece yapılan uygulama sonucu elatıldığı ileri sürülen yerlerin değeri tespit edilmeksizin, sadece saptanan ağaç değerleri ve söküm bedelleri gözetilmek suretiyle neticeye gidilmiştir. O halde, gerçek dava değerinin belirlendiğinden söz edilemez.

Hal böyle olunca, dava değerinin usulü dairesinde belirlenmesi ve soncuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 08.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/863, Karar No: 2021/1453, Tarih: 15.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/863 E.  ,  2021/1453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat, Düşme

I- Sanık hakkında “2006 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçundan verilen zamanaşımı nedeniyle düşme kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanığa yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanun'daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan hükmün ONANMASINA,

II- Sanık hakkında "2007 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanığa yüklenen "2007 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçunun Kanun‘daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, dosya kapsamına göre "25/12/2007" olarak belirlenen suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun‘un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 15.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9857, Karar No: 2014/14634, Tarih: 22.09.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/9857 E.  ,  2014/14634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 20. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2013/237-2013/324

Yanlar arasında görülen tapu iptal ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı O.. E.. tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, hükmüne uyulan bozma kararı gereğince taraf teşkili sağlanmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu .. ada .. parsel sayılı taşınmazdaki .. numaralı bağımsız bölümün 1/2 payının çıplak mülkiyetinin muris O.. E.. tarafından davalı oğlu Osman'a 08.01.1997 tarihinde satış suretiyle devredildiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, miras bırakan tarafından davalı oğluna yapılan temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; tüm dosya kapsamı ve tanık anlatımlarından, murisin davalı oğlu ile birlikte yaşadığı, davalının murisin bakım ve gözetimi ile ilgilendiği, davalıya temliki yapılan taşınmazın geri kalan 1/2 payının da muris adına kayıtlı olduğu, tarafların kardeşi olan L.. E..'nın beyanlarında da murise davalının baktığını, taşınmazın devrinin tüm kardeşler tarafından bilindiğini ve temlike bir itirazı olmadığını beyan ettiği, murisin geride başka taşınmazının da bulunduğu dosya kapsamı ile sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki; satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet ya da emek de olabileceği kabul edilmelidir. (HGK.'nun 29.4.2009 gün 2009/1-130 S.K.) Esasen, yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 1.4.1974 gün 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Başka bir ifade ile murisin iradesi önem taşır.

Yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde miras bırakanın gerçek irade ve amacının diğer mirasçılardan mal kaçırma olmadığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü ( 6100 Sayılı HMK'nun geçici 3.maddesi yollamasıyla ) 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 22.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2604, Karar No: 2013/5456, Tarih: 14.05.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/2604 E.  ,  2013/5456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen gün ve saatte temyiz eden ... vekili Avukat ... geldi. Aleyhine temyiz istenilen taraftan gelen olmadı. Gelen tarafın yüzüne karşı duruşmaya başlandı. Sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında Kızık Köyü 124 ada 18 parsel sayılı 13388.60 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle Hamdi oğlu ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde hibe ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne ve çekişmeli parselin davacı Hamdi oğlu ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiş; mahkemenin 24.12.2012 tarihli kararı ile temyiz isteminin reddine karar verilmekle ek karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1 - Mahkemenin 24.12.2012 tarihli ek kararını temyizine ilişkin temyiz dilekçesinin ekinde sunulmuş vekaletname örneğine göre, davalı ... tarafından Kayseri 4. Noterliğinin 06.01.2006 tarihli onayı ile Avukat ... ve Avukat ...'a vekalet verdiği anlaşılmaktadır. Dosya içinde bu avukatlar tarafından imzalanmış 14.09.2009, 23.06.2008, 27.03.2006 ve 01.10.2007 tarihli mazeret dilekçeleri bulunmaktadır. İncelenen oturum tutanaklarından davalı vekilinin 26.10.2009 tarihli oturuma katıldığı ve yukarda belirtilen bazı oturumlara mazeret dilekçesi gönderdiği görülmektedir. Yargılama boyunca, mahkemece Avukat ... ve Avukat ...'un vekaletnameleri istenilip dosyasına konularak vekilliklerine karar verildiği oturum tutanaklarına geçmemiş olsa da, adı geçen avukatlar vekil olarak kabul edilip huzurları ile işlemler yapıldığı ve sonradan sunulan vekaletname örneğinden, belirtilen tarihlerde adlarına düzenlenmiş vekaletname bulunduğu yargılama sırasında dosyaya sunulmuş olan mazeret dilekçelerinde de açık adresleri ile diğer iletişim bilgilerinin yer aldığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca; mahkemece Avukat ... ve Avukat ...'tan vekaletnamelerini ibraz etmeleri istenmeden ve vekillik talepleri açıkça red kararı verilmediği halde, gerekçeli karar asile tebliğ edilerek ve usulsüz olan bu tebligat esas alınmak suretiyle de temyiz süresinin geçtiğinden bahisle temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır.

Davalı ... ... ve Avukat ...'ın mahkemenin 24.12.2012 tarihli ek kararına yönelik temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile mahkemenin 24.12.2012 tarihli ek kararının bozularak ORTADAN KALDIRILMASINA,

Davalı ... ... ve Avukat ...'ın mahkemenin 24.12.2012 tarihli ek kararına yönelik temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile mahkemenin 24.12.2012 tarihli ek kararının bozularak ORTADAN KALDIRILMASINA,

2 - Mahkemenin 24.12.2012 tarihli ek kararı kaldırıldıktan sonra, davalı ... ve vekili Avukat ...'ın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek davanın esası yönünden yapılan temyiz incelemesinde; Mahkemenin sondan bir önceki 25.06.2012 tarihli oturumunda sonraki duruşmanın 09.07.2012 tarihinde yapılmasına karar verilmiştir. Duruşma tutanaklarının ıslak imzalı aslı ile UYAP'tan çıkarılan 25.06.2012 tarihli oturum tutanağından da sonraki duruşma gününün 09.07.2012 günü olarak belirlendiği görülmektedir. Mahkemece davalı ve vekilinin yokluğunda ve bilgisi dışında, davacı vekilinin talebi doğrultusunda UYAP kayıtlarına duruşma gününün 02.07.2012 tarihi geçirildiği kabul edilerek duruşma açılıp karar verilmiştir. Bu husus davalının savunma hakkını ihlal eder mahiyette olup bozma nedenidir. Davalı ... ve vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz nedenlerinin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, Yargıtay duruşması için belirlenen 990.00 TL vekalet ücretinin davacı taraftan alınarak duruşmada kendisini vekille temsil ettiren davalı tarafa verilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 14.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7635, Karar No: 2015/15756, Tarih: 14.10.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/7635 E.  ,  2015/15756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ELBİSTAN 3. ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/01/2015

NUMARASI : 2014/340-2015/37

Taraflar arasındaki yoksulluk ve iştirak nafakasının artırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; aradan geçen süre, paranın alım gücünde azalma, davacının işi bırakmak zorunda kalması, çocukların eğitim masraflarının artması, değişen koşullar ve ihtiyaçlar nazara alınarak Elbistan 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/270 Esas 2008/543 Karar sayılı boşanma ilamıyla müşterek çocuklar Melisa ve Furkan adına hükmedilen ayrı ayrı 75,00 TL iştirak nafakasının ayrı ayrı aylık 250,00 TL'ye; davacı adına hükmedilen 100,00 TL yoksulluk nafakasının aylık 500,00 TL'ye çıkartılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; talep edilen nafaka miktarının fahiş olduğunu, pazarcılık yaptığını, geçimin zor karşıladığını, yeniden evlendiğini, davacının talebini ödeyecek gücünün olmadığını, dava tarihinden itibaren tefe-tüfe artışına itiraz etmeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; tarafların ekonomik ve sosyal durumları dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne, 100,00 TL olan yoksulluk nafakasının 150,00 TL'ye, müşterek çocuklar Melisa ve Furkan adına hükmedilen ayrı ayrı 75,00 TL iştirak nafakasının ayrı ayrı aylık 121,00 TL'ye çıkartılmasına, bakiye talebin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin yoksulluk nafakasının artırılmasına yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

İştirak nafakasının artırılmasına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Türk Medeni Kanunu'nun 182/2 maddesi gereğince; velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür.

İştirak nafakası takdir edilirken; çocuğun yaşı, ihtiyaçları, okul seviyesi, sosyal çevreye göre yaşam seviyesi, velayet tevdi edilen tarafın ekonomik durumu ile nafaka yükümlüsünün mali gücü birlikte değerlendirilip, hakkaniyete uygun bir nafakaya karar verilmelidir.

Dosya içeriğinden; velayet hakkı annede olan müşterek çocuk Melisa'nın 2002 doğumlu olup ve 6. sınıf öğrencisi, müşterek çocuk Furkan'ın 1996 doğumlu olup 11. sınıf öğrencisi olduğu; davalının ise, pazarcılık yaptığı, ortalama aylık 1.200,00 TL gelirinin bulunduğu, bir evinin ve pazar arabasının olduğu tespit edilmiştir.

Dosya içeriğinden; velayet hakkı annede olan müşterek çocuk Melisa'nın 2002 doğumlu olup ve 6. sınıf öğrencisi, müşterek çocuk Furkan'ın 1996 doğumlu olup 11. sınıf öğrencisi olduğu; davalının ise, pazarcılık yaptığı, ortalama aylık 1.200,00 TL gelirinin bulunduğu, bir evinin ve pazar arabasının olduğu tespit edilmiştir.

Nafaka artırım davasının açılması belli bir zaman geçmesine bağlı tutulmadığı gibi, her dava açıldığı tarihe göre değerlendirilmelidir. Önceki dava tarihi ile bu davanın açıldığı tarih arasında 6 yıldan fazla süre geçmiştir. Bu süre içinde tarafların sosyal ve ekonomik durumları değiştiği gibi, çocukların yaşı ve ihtiyaçları da doğal olarak artmıştır.

Tarafların gerçekleşen sosyo-ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve müşterek çocukların yaşı, eğitim durumu ve ihtiyaçları gözetildiğinde; yerel mahkemece takdir edilen iştirak nafakası miktarları az olup, hakkaniyete uygun bulunmamıştır.

O halde, mahkemece yapılacak iş; müşterek çocukların yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, davacı anne ile nafaka yükümlüsü babanın ekonomik durumu gözetilerek, TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun bir nafakaya hükmetmek olmalıdır. Yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde, ayrı ayrı aylık 121,00 TL iştirak nafakasına hükmedilmiş olması, doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/764, Karar No: 2024/4876, Tarih: 01.07.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/764 E.  ,  2024/4876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1404 E., 2021/1842 K.

SUÇ : Kardeşi kasten öldürmek

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286. maddesinin 1. fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260. maddesinin 1. fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291. maddesinin 1. fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294. maddesinin 1. fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298. maddesinin 1. fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.03.2021 tarihli ve 2020/436 Esas, 2021/144 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kardeşi kasten öldürme suçundan açılan kamu davasında 5271 sayılı Kanun 'un 223. maddesinin 2. fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 24.12.2021 tarihli ve 2021/1404 Esas, 2021/1842 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan kurum vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan kurum vekilinin temyiz istemi özetle; suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE