muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3570, Karar No: 2024/4995, Tarih: 21.05.2024

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54 üncü maddesi, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 89, 90, 91 inci maddeleri, 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30 uncu maddesi, Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın mahkemesine gönderilmesine,

21.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/54652, Karar No: 2011/15323, Tarih: 04.07.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/54652 E.  ,  2011/15323 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/81313

MAHKEMESİ : Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2007

NUMARASI : 2007/1183

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın evinde üç ayrı tarihte yapılan kontrolde, abone olmadan sayaçtan geçirmek suretiyle kaçak elektrik kullandığının iddia edildiği ve sanığın savunmalarında, suçlamayı kabul etmediğini, tapu işlemleri tamamlanmadığı için abonelik işlemleri bitmeden eve girdiğini belirttiği olayda, sanığın suç tarihi öncesinde katılan kuruma abone olmak için başvuruda bulunup bulunmadığı araştırılarak tutanaktaki sayacın hangi tarihte takıldığı, zabıta araştırması, sanık ve gerekirse tanıklardan da sorulup saptanarak, olay mahallinde bilirkişi aracılığıyla keşif yapılıp, evdeki kurulu güç ile kaçak tespit tutanağında belirtilen sayaçtaki tüketim miktarının, sayacın takıldığı tarihe göre karşılaştırılması yapılıp bu konuda bilirkişiden rapor alınarak sanığın faydalanma kastı ile hareket edip etmediği tartışılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, elektriğin sayaçtan geçtiği ve eylemin hukuki mahiyette olduğu şeklindeki gerekçelerle eksik kovuşturma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 04.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10247, Karar No: 2015/403, Tarih: 16.01.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/10247 E.  ,  2015/403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal-tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı .... vekili Avukat ... ile davacı vekili Avukat ...'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 11.03.2010 tarihinde davalının ... Şubesinden ... marka araç satın aldığını, aracın teslim alındıktan kısa süre sonra kısa sürelerde 17 kez fren ve balata ve disklerin bedeli mukabilinde değiştirilmek zorunda kaldığını ve arızanın tespit edilemediğini nihayetinde 26.03.2012 tarihinde davalının İstinye şubesi servisine aracın teslim edildiğini, aracın 30 iş gününden fazla sürede onarımının yapılmadığını, bu nedenle seçimlik hakkını bedel iadesi yönünde kullanarak davalıya ihtar çekildiğini, aracın daha sonra 11.05.2012 günü teslim edildiğini ileri sürerek aracın sıfır kilometre anahtar teslim değerinin aracın alım tarihi olan 11.03.2010 tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline yine 2.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, yasal koşulların oluşmadığını, garanti süresi dolduktan sonra davanın açıldığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile dava konusu aracın davalıya iadesine ve davacının araç için ödemiş olduğu 282.541,35 TL’den araç davacı elinde iken meydana gelen hasarlar nedeni ile oluşan değer kaybı olan 2.000,00 TL’nin bu bedelden mahsubu ile 280.541,35 TL’nin aracın davalıya teslim tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, şartları oluşmayan manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı eldeki dava ile davalıdan satın almış olduğu aracın ayıplı olduğunu, sık sık arıza yaptığını, en son servis işleminde ise azami tamir süresinin aşıldığını, Tüketici Yasasından kaynaklanan seçimlik hakkını bedel iadesi yönünde kullandığını ileri sürerek, aracın sıfır kilometre anahtar teslim değerinin

2014/10247-2015/403

aracın alım tarihi olan 11.03.2010 tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece aracın sık sık arızalandığı, arızaların üretim kaynaklı bulunduğu yine son servis işleminde azami tamir süresinin aşıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmış ise de; İncelenen dosya kapsamına göre;

2014/10247-2015/403

aracın alım tarihi olan 11.03.2010 tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece aracın sık sık arızalandığı, arızaların üretim kaynaklı bulunduğu yine son servis işleminde azami tamir süresinin aşıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmış ise de; İncelenen dosya kapsamına göre;

Mahkemece hükme esas olarak alınan azami tamir süresi kavramı, karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK kanunun 13/3 maddesinde ve bu madde kapsamında çıkartılan Garanti Belgesi Uygulama Esaslarına Dair Yönetmeliğin 4/a maddesinde ifade edilmekte olup, anılan kanun ve yönetmelik hükümlerinde de ifade edildiği üzere, garanti süresinin dolmasından sonra meydana gelen arızalarda Garanti Belgesi Uygulama Esaslarına Dair Yönetmelik hükümlerinin uygulanma imkanı bulunmamaktadır. Davacının, davaya konu aracı 11.03.2010 tarihinde satın almış olup 2 yıllık garanti süresinin ise 11.03.2012 tarihinde dolmuş olduğu, buna göre 26.03.2012 tarihinde meydana gelen Turbochange ve Egzost sistemine ilişkin arızanın garanti süresinden sonra meydana geldiği anlaşılmaktadır.

Yine mahkemece davaya konu aracın garanti süresi içinde sık sık arızalandığı, meydana gelen bu arızaların üretim kaynaklı olduğu ifade edilerek davanın kabulüne karar verildiği belirtilmiş ise de, yargılama esnasında aldırılan ve hükmü dayanak yapıldığı anlaşılan bilirkişi heyet raporu içeriğinde de ifade edildiği üzere, davaya konu araçta garanti süresi içinde meydana gelen fren, balata sistemine ilişkin arızaların üretimden değil kullanımdan kaynaklandığı, davacının bu arızalar nedeni ile seçimlik hakkını “tamir” yönünde kullandığı, hali hazırda aracın sorunsuz olarak kullanıldığı buna göre TKHK’da tanımlanan seçimlik hakların ileri sürülme şartlarının da somut olayda bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen nedenlerle davacının davasının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenle hükmün davalı yararına bozulmasına, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 1100,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin alınan 19.164,00 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 16.1.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28242, Karar No: 2015/8259, Tarih: 04.05.2015

**13. Ceza Dairesi         2013/28242 E.  ,  2015/8259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1- Suça konu 03/12/2007 tarihli kaçak elektrik tespit tutanağı kapsamından sayacın üst kısmında delik olduğunun ve çalışmadığının anlaşılması ile kovuşturma aşamasının 19/06/2009 tarihli celsesinde suça konu evde 2 yıldır oturduğunu, öncesinde kiracının oturduğunu belirten sanığın aşamalardaki beyanları ile babası tanık Halis Arslan' ın kovuşturma aşamasında alınan beyanından sanığın sayacın arızalı olduğunu farketmesi üzerine kontrolü için kuruma kendisinin başvurduğunun anlaşılması karşısında; katılan kurumdan sanığın sayacın kontrol edilmesi için müracaatının bulunup bulunmadığının sorulması ile suça konu yerde sanığın hangi tarihten itibaren ikamet ettiğinin ilgili kurumlardan su, telefon aboneliklerine ilişkin belgeler getirtilip incelenerek ve gerektiğinde kolluk görevlileri vasıtasıyla araştırma yapılarak eğer varsa sanıktan önce suça konu evde ikamet eden kiracının tesipiti ile beyanına başvurulup kira sözleşmesinin de temini suretiyle kesin bir biçimde tespitinin ardından sonuca göre sanığın ikamet ettiği belirlenen bu süre zarfındaki kaçak kullanımın varlığı halinde zarar miktarının hesaplanması konusunda bilirkişiden ek rapor alınarak hukuki durumunun tayin ve tespiti yerine eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2- 02.07.2012 tarihinde kabul edilip 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı “Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkındaki” Kanun’un geçici 2. maddesinin 1. ve 2. fıkrası hükümleri birlikte ele alınıp değerlendirildiğinde yapılan değişiklikle amaçlananın bu kapsam dahilindeki suçlar bakımından kurum zararının ödenmesi halinde, olayın sanığı hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilerek işin esasına girilmesinin önlenmesi olduğu gözetilerek, bilirkişi tarafından belirlenen 19.97 TL'yi ödeyerek şikayetçi kurumun zararını gidermesi halinde 6352 sayılı Yasanın Geçici 2/2 maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine dair bildirimde bulunularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

Sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezasının ertelenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK' nın 53/1. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi suretiyle aynı yasanın 53/4. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 04.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11147, Karar No: 2017/4415, Tarih: 20.03.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/11147 E.  ,  2017/4415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde 01.06.1991 tarihinden 13.03.2011 tarihine kadar satış ve montaj sorumlusu olarak çalıştığını, çalışmalarının aralıksız devam ettiğini, davalı şirket tarafından ücret düşük gösterilerek sigorta primlerinin eksik ödendiğini, bu nedenle iş akdini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, gerçek ücretinin tespiti ile kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının tüm taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının davalı şirket işçisi iken rakip firmada çalışmaya başladığını, iş akdini haksız fesheden davacının kıdem tazminatı alamayacağını, davalı şirketten hiçbir alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece dava kısmen kabul edilmiş, kararın davalı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 2014/1037 E. 2015/8418 K. ve 16/04/2014 tarihli ilamı ile özetle ;

"... Taraflar arasında davacının aldığı ücretin miktarı ile davacının sigorta primlerinin tam olarak yatırılıp yatırılmadığı ve buna bağlı olarakta davacı feshinin haklı olup olmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Davacı son ücretinin net 1.287,00 TL olduğunu iddia etmiş, davalı davacının kayıtlarda gösterilen kadar ücret aldığını savunmuştur. Taraflar arasında davacının gerçek ücretinin ne olduğu ve buna bağlı olarak primlerin ne olması gerektiği konusundaki dava ile ilgili tefrik kararı verilerek 2011/933 Esasa kaydedilmiştir. O dava kesinleşmeden ve sonucu beklenmeden o dosyada belirlenen ücrete göre tazminat ve alacaklar hesaplanmıştır. Taraflar arasında ücretin ihtilaflı bulunması ve bu konuda açılmış bulunan bir dava bulunmasına göre o davanın sonucu beklenmeden dava konusu alacakların ihtilaflı ücrete göre hüküm altına alınması bozmayı gerektirmiştir. " gerekçesiyle karar bozulmuş ve bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığı belirtilmiştir.

Bozma kararı sonrası mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai ve dini ve milli bayram çalışma ücretlerinin davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Bozma kararı sonrası mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai ve dini ve milli bayram çalışma ücretlerinin davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Gerekçeli karar başlığında dava tarihinin 19/04/2011 yerine, işçilik alacaklarının tefriki tarihi olan 03/12/2013 tarihinin yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilerek bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya kapsamından fazla çalışma süresinin tanık beyanlarına itibarla belirlendiği görülmektedir.

Somut uyuşmazlıkta, iddia ve tanık beyanlarından davalı işyerindeki çalışma saatlerinin yaz ve kış aylarında farklı olduğu sabit olup, hükme esas alınan bilirkişi raporunda da bu tespite yer verilmesine rağmen, rapordaki hesabın yaz ve kış ayları ayrımı yapılıp yapılmadığına yönelik olarak denetime olanak vermeyecek şekilde olduğu anlaşılmıştır. Buna göre bilirkişiden denetime elverişli rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken denetime elverişli bulunmayan hesaba göre hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 20/03/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/40472, Karar No: 2017/3536, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/40472 E.  ,  2017/3536 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/848, Karar No: 2018/5176, Tarih: 26.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/848 E.  ,  2018/5176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre;

1-Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik incelemede;

Davanın dayanağını oluşturan icra emrinin borçlunun vekiline tebliğ edildiği anlaşılmakla, ilamlı icra takibinde hukuki sonuç doğurması bakımından ilamda yazan borçlu vekiline tebligat yapılması yasal ise de ceza hukuku bakımından cezaların şahsiliği prensibinin bir gereği olarak, şikayet olunan asıl borçluya değil de borçlu vekiline icra emri tebligatının, cezai sorumluluk bakımından hukuki sonuç doğurmayacağı gerekçesiyle beraat kararı verilmesi gerekmesine rağmen yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8756, Karar No: 2011/18966, Tarih: 19.10.2011

**7. Ceza Dairesi         2008/8756 E.  ,  2011/18966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kumar oynanması için yer ve imkan temini suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 228/1, 52/1. maddeleri uyarınca iki ay hapis ve 600,00 Yeni Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezasının paraya çevrilerek 1.200,00 Yeni Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair, Ankara 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 20/06/2007 tarihli ve 2006/1122 esas, 2007/474 sayılı kararının infazı sırasında, sanığın ödeme emrinin tebliği üzerine süresi içinde 600,00 ve 1.200,00 Yeni Türk lirası adli para cezalarının ödememesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 50/6. maddesi uyarınca 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 600,00 Yeni Türk lirası adli para cezasının ayrı infazına ilişkin, aynı mahkemenin 23/10/2007 tarihli ve 2006/1122 esas, 2007/474 sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine dair, Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/12/2007 tarihli ve 2006/240 müteferrik sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 29.02.2008 gün ve 13345 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 02.04.2008 gün ve KYB. 2008-62117 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Mezkür ihbarnamede;

Tüm dosya kapsamına göre, sanığın yapılan yargılaması sonunda mahkeme tarafından verilen, kısa süreli hapis cezası niteliğinde olan 2 ay hapis cezasının seçenekli yaptırımları düzenleyen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca anılan maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde yer alan adli para cezasına çevrildiği, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 109. maddesine dayanılarak Bakanlar Kurulunun 20/03/2006 tarihli ve 2006/10218 sayılı kararı ile çıkarılan Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük'ün 51. maddesinde kısa süreli hapis cezası yerine hükmedilen adli para cezasının infazının ne şekilde yerine getirileceğinin gösterildiği, anılan maddenin 1. fıkrasının (b) bendinde yer alan "Kesinleşen adli para cezasını içeren ilam, Cumhuriyet Başsavcılığına verilir. Cumhuriyet Savcısı hapis cezasından çevrilen adli para cezasının otuz gün içinde ödenmesi için hükümlüye bir ödeme emri tebliğ eder," şeklindeki düzenleme ile aynı fıkranın (d) bendinde yer alan "Hükümde adli para cezası takside bağlanmış ise kararda belirtilen süreye göre infaz edilir. Otuz gün içinde ilk taksidin ödenmemiş olması halinde, durum mahkemeye bildirilir, kararda yer almamış olsa bile Cumhuriyet Savcısının talebi üzerine hükmü veren mahkemece kısa süreli hapis cezasının tamamen infazına, sonraki bir taksitin ödenmemiş olması halinde ise kısmen infazına karar verilir ve bu karar derhal infaz edilir." şeklindeki düzenleme karşısında, hiç ödemede bulunmayan sanık hakkında kısmen infaz kararı verilmiş olduğu gözetilmeden itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.12.2007 gün ve 2006/240 müteferrik sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 2 ay hapis cezasından çevrili olup, ödenmeyen 1200 lira adli para cezasının 2 ay hapse çevrilerek infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, 19.10.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.