muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/32, Karar No: 2007/264, Tarih: 25.01.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/32 E.  ,  2007/264 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Gn.Md. ile davalı ... ... ... vd. aralarındaki kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili davasına dair İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 13/2/2006 günlü ve 2005/442-2006/42 sayılı hükmün bozulması hakkında Dairece verilen 10/10/2006 günlü ve 2006/4898-7580 sayılı ilama karşı davalılar vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında açıklanan gerekçelere göre düzeltme dileğinde ... sürülen sebepler HUMK.nun 440. maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymadığından vaki düzeltme isteğinin REDDİNE, takdiren 160,00 YTL para cezasının düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydettirilmesine, 25.1.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18911, Karar No: 2009/4896, Tarih: 28.04.2009

**11. Ceza Dairesi         2008/18911 E.  ,  2009/4896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 2000, 2001 ve 2002 yılları için üç kez 213 sayılı yasanın 359/b-1, 765 sayılı TCK 80, 59. maddelerine göre 17 ay 15 gün hapis cezası, TCK 72. maddesi uyarınca içtimaen 52 ay 15 gün hapis cezası, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına

I-Sanık müdafiinin sanık hakkında "2000 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan verilen "mahkumiyet" hükmüne yönelen temyiz itirazının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK.nun 7 ve 5252 sayılı Yasanın 9.madde hükümleri karşısında; sanığa yüklenen "2000 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun kanunda gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322.maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında "2000 yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan açılan kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2.maddeleri uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

II-Sanık müdafiinin sanık hakkında "2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan verilen "mahkumiyet" kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeblerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin suçun faili olmadığına, mahkumiyete yeterli delil olmadığına, teselsül uygulamasının yanlış olduğuna, eksik soruşturma ve araştırma yapıldığına ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

III-Sanık müdafiinin sanık hakkında "2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan verilen "mahkumiyet" hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesinde ise;

III-Sanık müdafiinin sanık hakkında "2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan verilen "mahkumiyet" hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesinde ise;

15.6.2005 tarih ve 17, 18 sayılı Vergi Tekniği Raporu ile Vergi Suçu Raporları kapsamında 2002 yılında sahte fatura düzenlendiğinden bahsedilmiş ise de; dosya içeriğinde söz konusu takvim yılında düzenlenmiş herhangi bir faturaya rastlanılamadığından, anılan Vergi Tekniği Raporunda belirtilen mükelleflerin sanıktan fatura alıp almadıkları araştırılarak, kuşkuya yer bırakmayacak şekilde 2002 takvim yılında fatura tanzim edilip edilmediğinin belirlenmesi, toplanan deliller birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5040, Karar No: 2014/2891, Tarih: 18.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/5040 E.  ,  2014/2891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2013

NUMARASI : 2011/1219-2013/57

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin ETİB mesul teknisyeni olarak davalı işverenin Baykan İlçe İşletme Başmühendisliğinde çalışmakta iken, geçici görevlendirme ile işverenin değişik işyerlerinde çalıştığını, toplu iş sözleşmesi uyarınca müvekkiline geçici görev harcırahı ödenmesi gerekirken işverence ödeme yapılmadığını ileri sürerek, geçici görev harcırahı alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının görevinin niteliği gereği kendisine seyyar görev tazminatı ödendiğini, dava konusu alacağa hak kazanılmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, davacının toplu iş sözleşmesi uyarınca geçici görev harcırahı alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, davacının davalı işverenin Siirt İl Müdürlüğü Baykan İşletme Şefliği işyerinde ETİB teknisyeni olarak çalışmakta iken, 12.12.2007-19.09.2008 tarihleri arasında Siirt İl Müdürlüğü Kayabağlar İşletme Şefliği emrine; 19.09.2008-22.12.2008 tarihleri arasında Siirt İl Müdürlüğü Kurtalan İşletme Başmühendisliği emrine; 22.12.2008-15.12.2009 tarihleri arasında Siirt İl Müdürlüğü Sistem İşletme Müdürlüğü emrine geçici suretle görevlendirilmiştir.

Dosyada bulunan, 01.03.2009-28.02.2011 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde yürürlükteki 13. dönem toplu iş sözleşmesinin incelenmesinden, 105. maddesinde, işçilere geçici ve sürekli görev yolluklarının Bütçe Kanunu ve Harcırah Kanunu hükümleri uyarınca ödeneceği; 104. maddesinde de seyyar görev tazminatı konusunda ilgili Kanun hükümlerinin uygulanacağı kabul edilmiştir.

6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun 14. maddesinde, "Birinci maddede yazılı kurumlara ait bir vazifenin ifası maksadıyla muvakkaten yurt içinde veya dışında başka bir yere görevlendirilenlere" geçici görev harcırahı ödeneceği belirtilmiştir.

6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun 14. maddesinde, "Birinci maddede yazılı kurumlara ait bir vazifenin ifası maksadıyla muvakkaten yurt içinde veya dışında başka bir yere görevlendirilenlere" geçici görev harcırahı ödeneceği belirtilmiştir.

Aynı Kanun'un, "tarifler" başlıklı 3. maddesinin (g) bendinde "Memuriyet mahali: Memur ve hizmetlinin asil görevli olduğu veya ikametgahının bulunduğu şehir ve kasabaların belediye sınırları içinde bulunan mahaller ile bu mahallerin dışında kalmakla birlikte yerleşim özellikleri bakımından bu şehir ve kasabaların devamı niteliğinde bulunup belediye hizmetlerinin götürüldüğü veya kurumlarınca sağlanan taşıt araçları ile gidilip gelinebilen yerleri", ( h) bendinde "Başka yer: Yukarda (g) fıkrasında yazılı memuriyet mahalli dışındaki yerleri" şeklinde tanımlamalar yer verilmiş; memuriyet mahalli dışına gönderilenlerin gündeliği başlıklı 39. maddesinde ise "Resmi bir görevle memuriyet mahalli içinde bir yere gönderilenlere gündelik verilmez. Geçici bir görevle memuriyet mahalli dışındaki bir yere gönderilenlerden, buralarda ve yolda öğle (saat 13.00) ve akşam (saat 19.00) yemeği zamanlarından birini geçirenlere 1/3, ikisini geçirenlere 2/3 oranında ve geceyi de geçirenlere tam gündelik verilir." hükmü düzenlenmiştir. Kanunun 7., 14., 42. maddelerinde de, geçici görev harcırahının hangi ödemeleri kapsadığı ve hesaplama esasları düzenlenmiştir.

6245 sayılı Kanun'un "Seyyar olarak vazife gören memur ve hizmetliler" başlıklı 45. maddesinin ilk fıkrasında ise, "Asli görevleri gereği memuriyet mahalli dışında ve belirli bir görev bölgesi (Merkez veya il kuruluşuna dahil birimlerde il sınırı, bölge şeklinde çalışan birimlerde bölge sınırı) içinde fiilen gezici olarak görev yapan memur ve hizmetlilere gündelik ve (aşağıda unvanları sayılanlar hariç) yol masrafı ödenmez." hükmü düzenlenmiş; maddenin üçüncü fıkrasında ise "Takip memuru, gezici sağlık memuru, ebe, orman muhafaza memuru, koruyucu, koruma memuru, posta dağıtıcısı, hat bakıcısı, tahsildar, gezici başöğretmen ve görev niteliklerinin bunlara benzerliği Maliye Bakanlığınca onaylanacak diğer memur ve hizmetlerin yol masrafları mûtat taşıt araçlarına fiilen ödedikleri miktarlar üzerinden karşılanır." kabul edilmiştir.

Öncelikle, mahkemece, uyuşmazlık dönemini kapsar şekilde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmelerinin eksiksiz şekilde celp edilerek olaya uygulanacak hükümlerinin belirlenmesi gerekirken, 13. dönem toplu iş sözleşmesinin yürürlükte bulunmadığı dönemler hakkında da uyuşmazlığın çözümünde 13. dönem toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümlerinin nazara alınması hatalı olmuştur. Bu halde, 12.12.2007-01.03.2009 tarihleri arasında yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmeleri celp edilerek, bu sözleşmelerde de yukarıda açıklanan 13. dönem toplu iş sözleşmesinin 104. ve 105. maddelerinde kabul edilen hükümlerin veya uyuşmazlığın çözümünde uygulanacak başkaca hükümlerin bulunup bulunmadığı değerlendirilmelidir.

Diğer taraftan, bahsi geçen dönem toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca da, uyuşmazlığın çözümünde yapılan araştırma ve inceleme yetersizdir. Şöyle ki:

İlgili toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, davacının geçici görev harcırahına hak kazanıp kazanmadığının yukarıda belirtilen Kanun hükümleri nazara alınarak belirlenmesi gereklidir. Mahkemece ise, hak kazanma koşulları araştırılmadan sadece hesap yöntemi bakımından kanun hükümlerinin nazara alınmasıyla yetinilmiş, hesaplanan geçici görev harcırahından davacıya ödenen bir kısım seyyar görev tazminatı ödemelerinin mahsubuyla alacak hüküm altına alınmıştır. Davalı işverenin, görevlendirme yazılarında "geçici görevlendirme" ifadesine yer verilmiş olması, görevlendirmenin başkaca şartlara bakılmaksızın geçici görev harcırahına hak kazandırdığı şeklinde yorumlanamaz. Keza, davalı işverence de, davacının görevi gereği sadece seyyar görev tazminatı ödemesine hak kazandığı bu ödemenin de yapılmış olduğu savunulmuştur.

Bu halde, davalı işverenden davacının şahsi sicil dosyası, özlük belgeleri, ETİB teknisyenliği görev tanım belgeleri, dosyada bulunmayan 15.08.2008 tarihinden önceki çalışma dönemine ilişkin ücret bordroları, Siirt İl Müdürlüğünün bağlı birimleriyle birlikte yer aldığı teşkilat şeması bilgi ve belgeleri istenilmeli, dava konusu görevlendirmelerde davacının talebi bulunup bulunmadığı, davacının asli görevi gereği belirli bir bölge içinde fiilen gezici olarak görev yapıp yapmadığı, yapıyorsa görev bölgesi sınırları sorulmalıdır. Davacının, 12.12.2007-15.12.2009 tarihleri arasındaki ikametgahı araştırılmalıdır. Yapılacak araştırmalar sonucu tüm dosya kapsamı bir değerlendirmeye tabi tutularak, yukarıda açıklanan kanun hükümlerinin somut uyuşmazlığa tatbikiyle davacının dava konusu görevlendirmeler bakımından geçici görev harcırahına hak kazanıp kazanmadığı hususunda bir sonuca gidilmelidir.

Yukarıda yazılı sebeplerden eksik araştırma ve incelemeyle hüküm verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17781, Karar No: 2014/17083, Tarih: 01.07.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/17781 E.  ,  2014/17083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, mükerrer cezalandırmaya yönelik ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Temel ceza tayin olunurken hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

2- 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi uygulanmasında sanığın maddenin 1. fıkrasında sayılan hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına, bu yoksunluğun kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesine kadar, diğer hakları yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar sürmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden TCK.nun 245/1. maddesi uyarınca hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan 30 günün 5 güne indirilmesi ve devamında gelmek üzere 5 gün karşılığı adli para cezasıyla cezalandırılmasına ibaresinin yazılmasına, hükmün 1. maddesinde yer alan ''Günlüğü 20 TL'den 600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına'' şeklindeki bölümün çıkarılması, hükmün 2. maddesinden ''750 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına'' ibarelerinin çıkarılarak yerine ''6 gün karşılığı adli para cezasıyla cezalandırılmasına'' ibaresinin yazılmasına, ''TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 liradan 120 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına'' ibarelerinin hükme ilavesi ve 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümler çıkarılarak yerine "TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 01.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12906, Karar No: 2016/1099, Tarih: 28.01.2016

**5. Ceza Dairesi         2015/12906 E.  ,  2016/1099 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/03/2015 tarihli ve 2014/580 esas, 2015/121 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 25/04/2015 tarihli ve 2015/241-147 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 3. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 13/05/2015 tarihli ve 2015/429 Değişik İş sayılı Kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 23/10/2015 gün ve 94660652-105-34-10557-2015-21899/69213 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 13/05/2015 tarihli ve 2015/429 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5558, Karar No: 2014/17005, Tarih: 12.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/5558 E.  ,  2014/17005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/10/2013

NUMARASI : 2012/355-2013/477

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesi doğru olduğu gibi, el atılan taşınmaz, yol durumuna dönüştürüldüğünden, 4721 sayılı T.M.K’nun 999.maddesi uyarınca tapudan terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 17.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.