muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5864, Karar No: 2018/4060, Tarih: 02.05.2018

a -2010 takvim yılına ait suça konu fatura asıl yada onaylı suretlerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesi,

b- Faturaların kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıdığının anlaşılması halinde ise;

ba- Suça konu faturaları düzenlediği iddia edilen şirket yetkilileri hakkında bu faturalardan dolayı kamu davaları açılıp açılmadığı sorulup varsa getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin bu dosyaya aktarılması, şirket yetkililerinin tanık sıfatıyla dinlenilerek sanığı tanıyıp tanımadıklarının, şirket adına yapılan işlemlerde sanıkla muhatap olup olmadıklarının sorulması,

bb- Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler araştırılarak satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti de yapılıp, gerektiğinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

c- Kabule göre de;

ca- 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesine göre “bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi” halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği cihetle, aynı takvim yılı içinde farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura kullandığı belirtilen sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması,cb- 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sanık ... hakkında sair yönleri incelenmeyen hüküm ile sanık ... hakkında hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanıklar hakkında ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakların saklı tutulmasına, 02.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20846, Karar No: 2015/22977, Tarih: 23.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/20846 E.  ,  2015/22977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, davalı işyerinde Eylül 2003-15/07/2013 tarihleri arasında kalıp demir ustası olarak çalıştığını, fazla mesai, genel tatil ve hafta tatili ücretlerinin ödenmemesi, ücretinin asgari ücret üzerinden gösterilmesi nedenleriyle iş akdini tek taraflı olarak feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının 16/09/2005-24/07/2013 tarihleri arasında inşaat işçisi olarak çalıştığını, davacının çalışmalarının kesintisiz olmadığını, inşaat işi oldukça çalıştığını, davacının 15/07/2013-17/07/2013 tarihleri arasında mazeretsiz işe gelmemesi nedeniyle çekilen ihtarnameye rağmen işe gelmemesi üzerine iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının hafta tatili alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece bozma ilamı sonrası davacının pazar günleri çalışıp çalışmadığının tespiti açısından davacı tanıklarının beyanlarına tekrar başvurulmuş, davacı tanıkları daha önceki beyanlarını tekrar ettiklerini, beyanlarının doğru olduğunu, davacının çalıştığı bölgede eğer pazar günü çalışması yasak ise işverence başka bölgelerde görevlendirildiklerini, ancak özel nedenleri olduğunda özel izin alarak çalışmadıklarını ancak nadiren izin aldıklarını, davacının araç kullandığı için çağrıldıkça başka taşeronların yürüttüğü işlere pazar günleri de gittiğini çağrıldıkça çalıştıklarını beyan etmişler ise de, Dairemizce verilen bozma ilamları da dikkate alınarak (Yargıtay 7 HD; 10.01.2014 tarih ve 2013/13949 E-2014/5 K sayılı kararı) davacının ... Belediyesinin 14/11/2003 günlü, 2003/158 sayılı Meclis Kararı ile meskun alanlarda kaba inşaat kısımların pazar günleri çalışma yapılmaması, ancak sıva-boya gibi işlerin pazar günleri yapılabileceğinin uygun olduğuna dair kararı da göz önüne alınarak, davacının bu dönemde anılan Belediye sınırlarındaki inşaat işyerlerinde çalışmadığı, davacı tanıklarının başka inşaatlara götürüldükleri şeklindeki beyanlarının bu dönemde çalışmayı ispata yeterli olmadığı anlaşılmakla anılan dönemde hafta tatilinde çalışma yapıldığı ispatlanamadığından bu dönemin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 23/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12944, Karar No: 2016/1604, Tarih: 11.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2015/12944 E.  ,  2016/1604 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/03/2015 tarihli ve 2015/32 esas, 2015/150 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 17/05/2015 tarihli ve 2015/328-195 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 3. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 27/05/2015 tarihli ve 2015/568 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 23/10/2015 gün ve 94660652-105-34-10497-2015-21885/69169 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 27/05/2015 tarihli ve 2015/568 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 11/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/423, Karar No: 2022/11693, Tarih: 15.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/423 E.  ,  2022/11693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANTALYA Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1-) Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.11.2020 tarih,

2020/197 esas ve 2020/331 karar sayılı mahkûmiyet hükmü

2-) Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.11.2020 tarih, 2020/197 esas ve 2020/331 sayılı ek kararı

3-) Ek karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen hüküm temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 04.11.2020 tarih, 2020/197 esas ve 2020/331 sayılı kararıyla sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verildiği, hükmün sanık müdafii tarafından 05.11.2020 tarihinde istinaf edilmesine karşın sanığın tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu aracılığıyla gönderdiği 09.11.2020 tarihli dilekçesiyle istinaf talebinden vazgeçmesi nedeniyle Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.11.2020 tarihli ek kararıyla sanık müdafiinin istinaf talebinin reddine karar verildiği, ancak sanık müdafiinin ek karara yönelik istinaf talebinde bulunması üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesince yapılan inceleme sonucu "ilk derece mahkemesinin istinaf talebinin reddine dair ek kararında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı" gerekçesiyle 12.11.2020 tarihli ek karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği ve bölge adliye mahkemesi kararının sanık ve müdafiince temyiz edildiği anlaşılmakla yapılan incelemede; Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin CMK'nın 302/1 maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, 15.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1201, Karar No: 2019/9374, Tarih: 02.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/1201 E.  ,  2019/9374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Eşine karşı silahtan sayılan keser ile kasten yaralama eylemini gerçekleştiren sanık hakkında hüküm kurulurken, TCK'nin 86/3. maddesi kapsamında birden fazla nitelikli halin birlikte bulunması durumunda sanığa verilen cezanın TCK'nin 86/3-a ve e maddesine göre ancak bir kez artırılabileceği, bu durumun temel cezanın belirlenmesi sırasında alt sınırdan ayrılma nedeni yapılabileceği gözetilmeden, TCK'nin 86/2. maddesi uyarınca belirlenen cezanın TCK'nin 86/3-e maddesine göre artırılmasından sonra ayrıca TCK'nin 86/3-a maddesine göre yeniden artırım yapılması,

2) Tarafların aşamalardaki beyanları ve alınan doktor raporlarına göre evli olan sanık ile mağdurun karşılıklı birbirlerini yaralamaları şeklinde gerçekleşen olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli 2002/4-238 Esas - 2002/367 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Kabule göre de;

3) Sanık hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-e maddeleri gereğince belirlenen "180 gün adli para cezası" üzerinden, TCK'nin 86/3-a maddesi gereğince (1/2) oranında artırım yapılırken "270 gün adli para cezası" yerine "240 gün adli para cezası", devamla TCK'nin 62. maddesi üzerinden (1/6) oranında indirim yapılırken "225 gün adli para cezası" yerine "200 gün adli para cezası" olarak hatalı hesaplanması suretiyle sonuç olarak "4500TL adli para cezası" yerine "4000TL adli para cezasına" hükmolunarak sanık hakkında eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 02.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1399, Karar No: 2013/5704, Tarih: 18.04.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/1399 E.  ,  2013/5704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminatı davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili süresi dışında davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili müvekkiline ait aracın davalı nezdinde kasko sigortalı olduğunu, meydana gelen kazada aracın tam hasar gördüğünü ileri sürerek 38.500,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü ile 30.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili ve katılma yolu ile davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalı vekilinin temyiz dilekçesi davacı vekiline 04.12.2012 tarihinde tebliğ edilmiş, hüküm davacı vekilince HUMK.nun 433.maddesinde öngörülen 10 günlük yasal temyiz süresi geçirildikten sonra 17.12.2012 tarihinde katılma yolu ile temyiz edilmiştir. 1.3.1990 gün ve 3/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında, süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında Yargıtay tarafından da bir karar verilebileceği öngörüldüğünden, HMK'nın geçici 3/2 maddesi delaletiyle HUMK.nun 432/4.maddesi uyarınca davacı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delilerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve davacının dava açarken aracın tam hasarı nedeniyle sigorta değerinin tamamını istemiş olmasına göre sovtajın sigorta şirketine ait olduğunun kabulünde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir

3-Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan sigorta tazminatı istemine ilişkindir. Davalı sigorta şirketi sigortalı aracın davacı sigorta ettiren tarafından başka bir kişiye kiralandığını savunmaktadır. Poliçe içeriğinde aracın kiralanması hali için oluşan rizikonun teminat dışında kalacağına yönelik bir düzenleme bulunmamaktadır. Ancak 6762 sayılı TTK'nin 1290. maddesi ve Kasko Sigortası Genel Şartlarının c.2.2. maddesi uyarınca, sigorta ettiren kimse sigortacının sözleşme yapılırken gerçek durumu bildiği takdirde sözleşmeyi yapmamasını veya daha ağır koşullarda yapmasını gerektirecek bütün hususları sigortacıya bildirmekle yükümlüdür. Bu yükümlülüğü yerine getirmemiş olması her ne kadar sigortacıya gerçeği öğrendiği tarihten itibaren bir ay içerisinde sigortalının kastı varsa akitten cayma hakkı verirse de, sigortalının kastı yoksa, yani ihlal kusura dayanıyorsa bu hak rizikonun gerçekleşmesinden sonra kullanılamaz, sigortacının orantılı tazminat ödemesi gerekir.

Buna göre davalının sigortalı aracı kiraladığını ileri sürdüğü Hakkari İl Gençlik Müdürlüğü'nden de sorulmak sureti ile aracın kiralanıp kiralanmadığı belirlenmeli, kiralandığının belirlenmesi halinde; sigortalanan araç için tahakkuk ettirilen prim ile aracın kiralanarak kullanılacağının bilinmesi durumunda ödenmesi gereken prim miktarı belirlenerek, arasındaki orana göre sigorta değerinden proporsiyon indirimi yapılarak sonucuna göre karar vermek gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 3 numaralı

bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı sigorta şirketine geri verilmesine 18.4.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6978, Karar No: 2016/11218, Tarih: 21.04.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/6978 E.  ,  2016/11218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar davalı Toplu Konut İdaresi Başkanlığı tarafından yaptırılan ... Toki Konutları'ndan daire satın alındığını, dairenin teslimatının yapılmasına rağmen teslimin birçok eksik ile yapıldığını ve taşındıktan sonra birçok ayıplı iş belirlediğini, bunun yanında apartmanın ortak kullanım alanlarında da eksik imalat bulunduğunu ileri sürerek, yapılacak keşif neticesinde daire içerisinde ve ortak kullanım alanlarında belirlenecek eksik ve ayıplı işlerin belirlenerek fazlaya ilişkin haklarının saklı tutarak her bir davacı için 500,00 TL'nin yasal faiziyle tahsilini, bilahare vermiş olduğu dilekçesi ile de talebini artırarak 61,907 TL'nin faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dairede ayıp ve eksik bulunmadığını sorumluluğun yüklenici firmaya ait olduğunu, ayıp ihbar mükellefiyetinin yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.