muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/389, Karar No: 2017/4095, Tarih: 04.07.2017

c)Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA,

5-Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde:

Dosya kapsamından, sanık ...'in, hakkında resmi makamlarca uyuşturucu madde ticareti yaptığına ilişkin bir bilgi bulunmadığı aşamada, 11/06/2013 tarihinde kolluğa başvurusu sonucu düzenlenen ihbar tutanağı ve kollukta bilgi sahibi sıfatı ile alınan 18/06/2013 tarihli beyanı ile, "kendisinin ve ...'nin 2013 yılı Nisan ayında sanık ...'tan kullanma amacı dışında eroin maddesi satın aldıklarını, uyuşturucu maddenin parasını ...'nin ödediğini" beyan ettiği, 18/06/2013 tarihinde ise, morfin, kodein ve eser miktarda eroin içerdiği uzmanlık raporu ile tespit edilen 173 gram ağırlığındaki uyuşturucu maddeyi kolluğa teslim ettiği; dolayısı ile resmî makamlar tarafından haber alınmadan önce kullanma amacı dışında uyuşturucu madde bulundurduğu beyan edip, uyuşturucu maddeyi teslim etmek suretiyle kendi suçunun ortaya çıkmasını sağladığı anlaşıldığı halde, hakkında TCK'nın 192/1. maddesi uyarınca "ceza verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA,

22/06/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI: 22.06.2017 tarihinde verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...'ün katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Av. ... ...'ın yokluğunda 06.07.2017 tarihinde, açık olarak okundu.
Yargıtay — Esas No: 2017/16054, Karar No: 2020/3620, Tarih: 17.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2017/16054 E.  ,  2020/3620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kıyı Kenar Çizgisinin İptali

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın görev yönünden reddine karar verilmiş olup hükmün davacılar vekili ve davalı Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacılar vekili; müvekkillerinin kadastro mahkemesinde yargılaması devam eden ... Köyünde kain 7, 77 ve 101 ada 1 parsel sayılı taşınmazların malikleri olduğunu, taşınmazların bulunduğu beldeye ilişkin olarak Kıyı Kanun'un 9. maddesi uyarınca davalı Bakanlık tarafından 19.12.2011 tarihinde onaylanan ve belirlenen kıyı kenar çizgisinin usul ve yasaya, hakkaniyete, yörenin özelliklerine, bitki örtüsüne, toprak yapısına, oluşum biçimine, tarımsal karakterine, geleriç özel orman statüsüne, kadastro tespitlerine, nazım ve uygulama imar planı statüsüne tümüyle aykırı biçimde tespit edildiğini, mülkiyet hukukundan kaynaklanan tüm yuşmazlıkları çözümlemek görevinin adli yargıya ait olduğunu, 3621 sayılı Yasa'nın kenar çizgisi yönünden adli yargı yerinin görevini kısıtlamadığını, daraltmadığını ve ortadan kaldırmadığını öne sürerek davalı Bakanlık tarafından 19.12.2011 tarihinde onaylanan kıyı kenar çizgisinin yeniden tespiti ile önceki kıyı kenar çizgisinin iptaline ve yeni kıyı kenar çizgisinin paftalarına işlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Bakanlık vekili; davanın görev, derdestlik ve zamanaşımı yönünden reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalı Samsun Valiliği, usulüne uygun tebligata rağmen yasal süresi içerisinde cevaplarını bildirmediği gibi duruşmalara da katılmamıştır.

Mahkemece, İdari Yargılama Usulu Kanunu'nun 2. maddesi uyarınca idari işlemleri karşı açılacak davada görevli mahkemenin idare mahkemesi olduğu, davacıların talep sonucunun idari işlemin iptali niteliğinde olması ve anılan talebin adli mahkemelerin görev dışında kalması, mahkememizin görevsiz olması nedeni ile reddine, dosyanın görevli ve yetkili Samsun İdare Mahkemesine gönderilmesine, HMK'nin 20. madde gereğince tarafların kararın kesinleşmesinden itibaren iki hafta içinde başvuru yaparak dosyanın görevli ve yetkili mahkemeye gönderilmesini talep etmeleri halinde dosyanın Samsun İdare Mahkemesine gönderilmesine, alınması gerekli 27,70 TL harçtan dava dilekçesi ile peşin alınan 341,55 TL harcın mahsubu ile arta kalan 313,85 TL harcın karar kesinleşmesi ve talep halinde davacıya iadesine, davacı tarafından yapılan yargılama giderleri konusunda görevli ve yetkili mahkeme tarafından karar verilmesine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, idarece oluşturulan kıyı-kenar çizgisinin iptali istemine ilişkindir.

Dava, idarece oluşturulan kıyı-kenar çizgisinin iptali istemine ilişkindir.

1.Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yazılı şekilde hüküm verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığından davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

6100 sayılı HMK'nin 114/1-b maddesine göre "yargı yolunun caiz olması" dava şartı olup mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler. Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir.

Mahkemece, 6100 sayılı HMK'nin 114/1-b maddesine göre dava şartı olan "yargı yolunun caiz olmaması" nedeniyle davanın usulden reddine karar verilip yargılama giderlerine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde HMK'nin 20. madde kapsamında gönderme kararı verilmesi doğru olmamış ise de, yapılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca hüküm fıkrasının aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilmesine karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hüküm fıkrasının silinerek, yerine;

“1.Davaya bakmaya idari yargının görevli olması sebebiyle 6100 sayılı Yasa'nın 114/1-b maddesine göre dava şartı olan yargı yolunun caiz olmaması nedeniyle davanın usulden reddine,

2.Karar tarihi itibarıyla alınması gereken 27,70 TL karar ve ilam harcının dava açılırken peşin olarak yatırılan 341,55 TL harçtan mahsubu ile bakiye 313,85 TL harcın kararın kesinleşmesini müteakip isteği halinde davacı tarafa iadesine,

3.Davalı Bakanlık kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7/2. maddesi uyarınca 1.500,00TL maktu vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalı Bakanlığa verilmesine,

4.Davacılar tarafından yapılan yargılama giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına,

5.Karar kesinleştikten sonra bakiye gider avansının davacı tarafa iadesine,” paragrafının yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının yukarıda (1) nolu bentte yazılı nedenlerle reddine, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,17.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9341, Karar No: 2024/2642, Tarih: 23.05.2024

**12. Ceza Dairesi         2022/9341 E.  ,  2024/2642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1378 E., 2022/1355 K.

SUÇ : Taksirle yaralama

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 22/3, 62, 53/6. maddeleri uyarınca 1 yıl 21 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 1 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince katılan ... vekilinin ve sanığın istinaf başvuruları üzerine hesap hatası düzeltilerek hüküm fıkrasının 3 numaralı bendindeki sonuç ceza olan "1 yıl 21 ay 10 gün hapis cezası" ibaresinin "2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası" olarak değiştirilmiş ve istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanığın temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istekleri; eksik inceleme yapıldığına, kusur durumuna, sübuta, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesine, güvenlik tedbirinin uygulanmasına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istekleri; eksik inceleme yapıldığına, kusur durumuna, sübuta, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesine, güvenlik tedbirinin uygulanmasına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü saat 10.00 sıralarında havanın yağmur ve yoğun sisli olduğu, geçmenin yasak olduğuna ilişkin trafik levhaları ve yol işaretmelerinin bulunduğu yolda, sanık ...'ın sevk ve idaresindeki...plakalı aracı ile (yolcu otobüsü) ... istikametinden Tokat istikametine gittiği sırada, önünde bulunan ...'ın sevk ve idaresindeki ...plakalı çekici ve buna bağlı ... plakalı yarı römorku sollama yasağı işaret çizgisi bulanan yerde sollamaya çıktığı esnada, karşı şeritten gelen ve ...'ın sevk ve idaresinde bulunan...plakalı araca (ford transit marka) çarpması sonucunda gerçekleşen kazada, otobüste yolcu olarak bulunan mağdur ...'in yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olmadığı, yaşamını tehlikeye sokan bir durum oluşturduğu, mevcut kırıkların hayat fonksiyonlarını orta (3.) derecede etkileyecek nitelikte olduğu, araç sürücüsü müşteki ...'ın yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olmadığı, vücutta kemik kırılmasına neden olduğu ve hayati fonksiyonlarına etkisi bulunduğu, otobüste yolcu olarak bulunan mağdur ...'in yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olmadığı, otobüste yolcu olarak bulunan mağdur ...'nın yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olmadığı, yaşamını tehlikeye sokan bir durum oluşturduğu belirlenerek, keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporuna ve ... İlçe Jandarma Komutanlığınca tanzim olunan 14.04.2017 tarihli kaza tespit tutanağına göre, ...plaka sayılı römorklu çekici sürücüsü ...ve ... plaka sayılı araç sürücüsü ...'ın ise bu kazanın oluşumunda kural ihlallerinin bulunmadığı, kazanının oluşumunda...plaka sayılı araç sürücüsü sanık ...'ın 2918 sayılı KTK'nın 56/1-A maddesinde belirtilen sürücülere ait kusurlardan şerit izleme ve değiştirme kurallarına uymamak kuralını ihlal ettiğinden bahisle asli kusurlu olduğu anlaşılan sanığın; bilirkişi raporları, kaza tespit tutanağı, tanık beyanları ve kaza sonrası çekilen fotoğraflardan geçmenin yasak olduğu trafik levhaları ve yer işaretlemeleri ile belirlenen yolda sollama yaparak bilinçli taksirle hareket ettiği kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/4. maddesindeki taksirle yaralma suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği, ancak bilinçli taksir nedeniyle temel ceza üzerinden yapılan artırım sonucu belirlenen hapis cezası üzerinden TCK'nin 62. maddesi gereğince 1/6 oranında takdiri indirim yapıldığı sırada oluşan sonuç cezadaki hesap hatasının düzeltildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, yüklenen fiil açısından, sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca, ... Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11191, Karar No: 2019/9993, Tarih: 24.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/11191 E.  ,  2019/9993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

MAHKUMİYET : Mahkumiyet

Sanık hakkında 07.09.2012 tarihli 2012-A-2751/25 sayılı vergi suçu (kaçakçılık) raporunun “2010 takvim yılında sahte belge kullanma” suçuna ilişkin olmasına karşın sanık hakkında “sahte fatura düzenleme” suçundan dava açıldığı, iddianameye konu edilen “2010 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan usulüne uygun olarak verilmiş dava şartı olan mütalaa bulunmadığı görülmekle, mahkeme tarafından 213 sayılı VUK'un 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1443, Karar No: 2019/7184, Tarih: 26.09.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/1443 E.  ,  2019/7184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasında verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davacı tarafın istinaf isteminin reddine dair 08/06/2017 tarihli ek kararın kaldırılarak, esas yönünden davacı tarafın istinaf isteminin esastan reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz, davalı vekili tarafından katılma yoluyla temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında ve bunların %2 TRT payı ve %18 KDV'si olarak fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 100 TL bedelin işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, görev, zamanaşımı ve husumet itirazında bulunarak, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davanın reddine, yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, davalı lehine vekalet ücreti verilmesine yer olmadığına kesin olarak karar verilmiş, 08/06/2017 tarihli ek kararla kararın kesin olarak verilmiş olduğu görülmekle, HUMK 432-426/F maddelerine göre davacı vekilinin istinaf talebinin reddine karar verilmiştir.

Mahkemece verilen ek karara karşı davacı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince; Batman 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla) istinaf istemine ilişkin olarak, davacı tarafın istinaf isteminin reddine dair 08/06/2017 tarihli ek karar usul ve yasaya uygun olmadığından kaldırılarak, esas yönünden yapılan inceleme sonucunda; mahkemece verilen davanın reddi yönündeki 30/03/2017 tarih 2016/271 Esas ve 2017/218 Karar sayılı ilam usul ve yasaya uygun olduğundan HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince davacı tarafın istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz, davalı vekili tarafından katılma yoluyla temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı tarafın tüm, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı talebine ilişkindir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı tarafın tüm, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı talebine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup, eldeki davada dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki sebeplere ilişkin koşullara göre hükme bağlanır. Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir olay nedeniyle dava konusunun ortadan kalkması ve tarafların, davanın esası hakkında karar verilmesinde hukuki yararının kalmaması gibi hallerde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Yukarıda açıklanan bu yasa değişiklikleri birlikte değerlendirildiğinde; Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan (ve halen derdest olan) davalar, (açıklanan yasa değişikliklerinin yürürlüğe girmesiyle birlikte) konusuz kalmıştır.

3-) Bu noktada bir diğer uyuşmazlık konusu ise, davalının, davanın açılmasına sebebiyet verip vermediği, bu bağlamda davacı yararına vekalet ücreti hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Esastan Sonuçlanmayan Davada Yargılama Gideri” başlıklı 331.maddesinin 1.fıkrasında; davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkimin, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini

takdir ve hükmedeceği düzenlenmiştir. Bu durumda mahkemenin yargılamaya devam ederek dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğunu tespit etmesi ve tutumuyla dava açılmasına sebep olan tarafı yargılama gideri ile mahkum etmesi gerekmektedir.

Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkum edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Burada önemle vurgulanmalıdır ki, bir kimseye diğer tarafın dava giderlerinin yükletilmesinin nedeni, o kimsenin diğer tarafın gider yapmasına haksız olarak sebebiyet vermiş olmasıdır. İşte bu nedenledir ki, dava açıldığı anda haklı durumda bulunan tarafın, yargılama sırasında meydana gelen mevzuat değişikliği sonucu haksız duruma düşmesi halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulması olanaklı değildir(Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18.11.2009 günlü ve 2009/18-421 E.-2009/526 K. sayılı ilamında da aynı ilkeye yer verilmiştir.).