muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1382, Karar No: 2020/5089, Tarih: 24.06.2020

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2017/1382 E.  ,  2020/5089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, işletmekte olduğu okulda davalıların öğrenci olan Mina Şeker ve Murat Kaan Şeker'in anne ve babası olduğunu, küçüklerin 2010-2011 dönemine ait toplam 12.040,00 TL masrafın ödenmediğini ileri sürerek; bu alacağın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 3.717,99 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan, 4822 sayılı Yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1. maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı Yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir. Somut uyuşmazlıkta, davacının sahibi olduğu okulda öğrenim gören davalıların çocuklarının eğitim masrafları talep edilmiş olup, davalılar tüketici konumundadır.

4077 sayılı Yasanın 23. maddesi bu kanunu uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak söz konusu olmaz. O halde mahkemece, uyuşmazlığın tüketici mahkemesi sıfatı ile görülmesi gerekirken, asliye hukuk mahkemesi sıfatı ile görülüp sonuçlandırılarak işin esası hakkında karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle kararın BOZULMASINA, 2. bentte gösterilen nedenlerle davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 24/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17419, Karar No: 2023/4357, Tarih: 13.09.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/17419 E.  ,  2023/4357 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

...

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :2023/785 E., 2023/1073 K.

...

SUÇLAR : Hırsızlık, kamu malına zarar verme, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER :İstinaf başvurusunun esastan reddi, düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddi

...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Temyiz isteminin esastan reddine dair ek kararın onanması,

temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sanık hakkında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.01.2022 tarihli ve 2022/2224 Esas No.lu iddianamesi ile, Ankara Büyükşehir Belediyesine ait olan ve Ulus Meydanında bulunan Spor Müdürlüğünün camı kırılarak yaklaşık 30-35 kg ağırlında bakır parçalarından oluşan plakaları çaldığı, sanığın görevlileri görünce kaçtığı, sanığın 01.11.2021 tarihinde yakalandığı, şikâyetçi ...'ın ... Çarşı Yönetiminde idarî amir olarak çalıştığı, şikâyetçi olduğu, sanığın 02.11.2021 tarihinde Ulus İşhanı döner kapısının camını kırdığı, içeriye girdiği ancak hırsızlığı gerçekleştiremeden yakalandığı, şikâyetçi ...'nin Ulus İşhahı ve Anafartalar çarşısı isimli iş hanında işletme müdürü olduğu ve şikâyetçi olduğu, sanığın bakır levhaları kendisinin çaldığını söylediği, ancak 2. kez hırsızlık için tekrar gitmediğini, unuttuğu eşyaları almak için gittiğini ifade ettiği iddiasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 116/2-4, 152/1-a, 53, 58 (...'a yönelik) ve aynı Kanun'un 35. maddesi delaletiyle 142/2-h, 143, 151/1, 116/2-4, 53, 58 (...'ye yönelik) maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2-Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.02.2023 tarihli ve 2022/149 Esas, 2023/59 karar sayılı kararı ile, sanığın iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan beraatine, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 43, 53. 58. maddeleri gereğince hırsızlık suçundan 9 yıl 4 ay 15 gün hapis cezası, aynı Kanun'un 152/1-a, 53, 58. maddeleri gereğince kamu malına zarar verme suçundan 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına, cezaların 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Kararın sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 27.03.2023 tarihli ve 2023/785 Esas, 2023/1073 Karar sayılı kararı ile, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan "Beraat" ve kamu malına zarar verme suçundan kurulan "Mahkûmiyet" hükümleri yönünden sanık müdafiinin ve katılan vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine, hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 43/1. maddeleri gereğince 8 yıl 16 ay 15 gün hapis cezasına hükmolunmak suretiyle hükmün düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

4.Kararın sanık müdafiii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 12.04.2023 tarihli ek kararı ile, kamu malına zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin 5271 sayılı Kanun'un 286. maddesinin 2/a ve aynı Kanun'un 296. maddesi gereğince reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın suçu aşamalarda samimi olarak ikrar ettiği, sanığın binaya 2. kez gitmesinin nedeninin cüzdanını düşürmesi olduğu, sanığın ikrarını kabul edip, bu beyanını kabul etmemenin ise usûl ve yasaya aykırılık oluşturduğu, dolayısıyla 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin uygulanamayacağı, sanığın elinde bulunan bakır levhaları polisin dur ihtarından sonra bırakarak kaçmış olması karşısında suçun teşebbüs aşamasında kaldığına,

Katılan vekilinin temyiz istemi, yeterli inceleme yapılmadan hükümler kurulduğunu, bu nedenle kararın lehe bozulmasına, re'sen karşılaşılacak nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Katılan vekilinin temyiz istemi, yeterli inceleme yapılmadan hükümler kurulduğunu, bu nedenle kararın lehe bozulmasına, re'sen karşılaşılacak nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın 30.10.2021 günü geceden sayılan bir zaman diliminde mülkiyeti Ankara Büyükşehir Belediyesi'ne ait metruk binaya girerek bu binanın çatı katındaki bakırdan yapılmış plakaları çalıp olay yerinden ayrıldığı, yine sanığın 01.11.2021 günü geceden sayılan bir zaman diliminde mülkiyeti Ankara Büyükşehir Belediyesine ait olan metruk binaya geldiği, metruk binanın köşesinden tırmandığı, kamera açısından çıktıktan sonra ikinci katta gözlenen sanığın balkondan sarkarak birinci kata indiği, bina köşesinden sarkarak ineceği sırada polislerin gelmesiyle klima motorunun yanına uzandığı daha sonra kendisini bulan görevlilerce metruk binanın kapısından çıkartıldığı, 02.11.2021 günü tekrar geceden sayılan bir zaman diliminde mülkiyeti Ankara Büyükşehir Belediyesine ait kullanılmayan metruk binaya gelen sanığın binanın döner giriş kapı camını kırmak suretiyle içeri girdiği, sanığı fark eden güvenlik görevlilerince durumun yoldan geçmekte olan ekip otosunun durdurulmak suretiyle polislere haber verildiği, sanığın iş hanının giriş koridorunda zor kullanılmadan yakalandığının sanık savunması, tanık beyanı, tutanaklar, görüntü kaydı çözümleme tutanakları ve tüm dosya kapsamından anlaşıldığı, bu suretle aynı katılana karşı ikisi teşebbüs diğeri tamamlanmış olan üç ayrı hırsızlık suçunu işlediği, diğer yandan ikinci olayda metruk binaya girmek için kapı camını kırmak suretiyle mala zarar verme suçunu işlediği bu nedenlerle her iki suçtan mahkûmiyetine, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan beraatine karar verilmesi gerektiği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan "Beraat" hükmüne yönelen katılan vekilinin istinaf başvurusu ile kamu malına zarar verme suçundan kurulan "Mahkumiyet" hükmüne yönelen sanık müdafiinin ve katılan vekilinin istinaf başvurularının incelenmesinde, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, ilk derece Mahkemesi beraat hükümlerinde usul ve esasa ilişkin herhangi bir aykırılık bulunmadığından, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin kararların usûl ve yasaya uygun olmadığına yönelik istinaf kanun yolu başvuruları yerinde görülmemiş olmakla, CMK'nın 280/1-a maddesinin ilk cümlesi ve 286. maddeleri uyarınca istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, hırsızlık suçundan kurulan "Mahkûmiyet" hükmü ile ilgili olarak ise, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143. maddeleri gereğince belirlenen "7 yıl 6 ay" hapis cezasından aynı Kanun'un 43/1. maddesi gereğince 1/4 oranında artırım yapıldığında "8 yıl 16 ay 15 gün" olması gereken sonuç cezanın, hesap hatası yapılarak "9 yıl 4 ay 15 gün" olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini, 5271 sayılı Kanun'un 280. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi ve 303. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendi uyarınca düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, hükmün, 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafında yer alan "9 yıl 4 ay 15 gün" ibaresi çıkartılıp yerine " 8 yıl 16 ay 15 gün " yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafiinin temyiz dilekçesinin içeriğine göre sadece hırsızlık suçundan kurulan hükmü temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

A.Katılan vekilinin sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen beraat kararı ile kamu malına zarar verme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne ilişkin temyiz istemi yönünden;

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın ve aynı Kanun'un 286/2-g maddesinde yer verilen "On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf bşvurusunun esastan reddine dair kararları"nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenlemeler ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

B. Katılan vekili ve sanık müdafiinin, sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne ilişkin temyiz istemleri yönünden;

30.10.2021 tarihinde saat 01.40 sıralarında tutulan tutanağa göre Hacıbayram Mahallesi Kevgirli Sokak üzerinde rutin devriye görevi yapan görevliler Tabakhane Camii civarında bağırma sesi duymaları üzerine intikal ettiklerinde, sanığı el arabası ile gördükleri, sanığın dur ikazına rağmen arabayı ve üzerindeki suça konu plakaları bırakarak kaçtığı, sanığın soruşturma aşamasındaki müdafii huzurunda alınan beyanında bu olaydan sonra el arabasına malzemeleri yükleyerek oradan uzaklaştığını söylediğinin anlaşılması karşısında, görevlilerin sanığı olay yerinden ayrılıp, suça konu malzemeleri hakimiyet alanına geçirdikten sonra kesintisiz takip olmaksızın gördükleri ve sanığın bu nedenle malzemeleri bırakarak kaçmak zorunda kaldığının anlaşılması karşısında suçun tamamlanmış olması nedeniyle sanık müdafiinin suçun teşebbüs aşamasında kaldığına dair temyiz sebebi yerinde görülmemiş, 01.11.2021 tarihinde saat 02.15 de tutulan tutanağa göre Gençlik ve Spor Müdürlüğünün kapısının camlarının kırık olduğunun görülmesi üzerine içeriye girildiğinde sanık klima fanının arkasında yerde yatar vaziyette görülmüş, bir gün önce çatı katında bulunan demir parçalarını çalması nedeniyle soruşturma aşamasında müdafii huzurunda alınan 01.11.2021 tarihli beyanında binaya tekrar gidiş amacının cüzdanını aramak olduğunu söylediği, ancak dosya kapsamında kayıp cüzdana ilişkin herhangi bir bilgi ve tespit ve sanık iddiasının bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın kovuşturma aşamasında suçtan kurtulmaya yönelik savunmasına itibar edilmeyerek 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin uygulanmasında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin bu yöndeki temyiz talebi de yerinde görülmemiştir

V. KARAR

1.Katılan vekilinin sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen beraat kararı ile kamu malına zarar verme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne ilişkin temyiz istemi yönünden;

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 12.04.2023 tarihli ve 2023/785 Esas, 2023/1073 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE DAİR EK KARARIN ONANMASINA,

2. Katılan vekili ve sanık müdafiinin, sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne ilişkin temyiz istemleri yönünden;

2. Katılan vekili ve sanık müdafiinin, sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne ilişkin temyiz istemleri yönünden;

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 27.03.2023 tarihli ve 2023/785 Esas, 2023/1073 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6273, Karar No: 2018/1718, Tarih: 12.03.2018

**20. Hukuk Dairesi         2016/6273 E.  ,  2018/1718 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı gerçek kişi 22.12.2004 tarihli dilekçesiyle, ....... köyünde bulunan, dava dışı 857, 1334 ve 477 sayılı parseller arasında kalan taşınmazın genel kadastroda tapulama dışı bırakıldığını, 30 yılı aşkın süredir malik sıfatıyla zilyet ettiğini, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Davalı Hazine ise davanın reddi ile taşınmazın Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece gerçek kişinin davasının reddine, Hazinenin tescil isteminin kabulüyle ekli bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen 1118.29 m² yüzölçümündeki taşınmazın Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi tarafından temyiz edilmesi üzerinde Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 17/04/2008 gün ve 2008/2024 E. - 5999 K. sayılı kararı ile onanmış, tashihi karar yoluna başvurulmadığından 09/09/2014 günü kesinleşmiştir.

Hazine vekili 16/04/2015 tarihli tavzih talepli dilekçesi ile daha önce kesinleşen kararının infazı için idareye başvurduklarında dava konusu taşınmaza komşu parsellerin 3402 sayılı Kanunun 22/2-a uygulamasına tabi olması nedeniyle çaplarında ve yüzölçümlerinde farklılık meydana geldiğini ayrıca bilirkişi raporunda koordinat bulunmaması nedeni ile mahkeme kararının uygulanamadığı gibi taşınmazın vasfının kararda belirtilmediğini tüm bu nedenlerle tavzih kararı alınması gerektiğinin taraflarına bildirildiğini belirterek hükmün tavzihine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tavzih talebine göre bilirkişiden rapor istendiği, kadastro teknisyeni bilirkişinin 30/10/2015 tarihli raporunda, söz konusu (A) harfli alanın yüzölçümünün 1118,29 m² olduğunu, hükümden sonra kesinleşmiş 22/2-a çalışmalarından sonra tescili istenen yerdeki boşluğun 1285,19 m² olarak hesaplandığını, tescili istenen alanın net yüzölçümü ve koordinatları için tarafların yer gösterimi ile yeniden ölçüm gerektiğini, raporunda ve krokisinde tescile konu yerin koordinatlarının bulunduğunu bildirdiği, HMK'nın 305. maddesine göre kararda taraflara tanınan hakların ve yüklenen borçların tavzih yoluyla sınırlandırılamayacağı, genişletilemeyeceği ve değiştirilemeyeceği, hükümde tavzihi gerektiren bir husus bulunmadığı, hükümden sonra meydana gelen yüzölçümü değişikliğinin ve buna göre tavzih talebinin yargılamanın iadesi yoluyla yeniden yargılamayı gerektirdiği anlaşıldığından tavzih talebinin reddine karar verilmiş, ek karar tavzih talep eden Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

......

......

Dava dilekçesindeki açıklamaya ve dosya kapsamına göre dava, kesinleşen mahkeme kararının tavzih yoluyla düzeltilmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, tavzih yoluyla mahkeme kararını değiştirir şekilde çekişmeli taşınmazın, hüküm altına alınan kadastral haritalarında düzeltme yazılamayacağına ve HMK'nın 305. maddesinde yazılı koşulların bulunmadığının anlaşılmasına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan ek kararın ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına

12/03/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3089, Karar No: 2016/6552, Tarih: 13.04.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/3089 E.  ,  2016/6552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Hakkında kayıtsız olan sayaçtan elektrik kullandığına dair tutanak düzenlenen sanığın suça konu yerde ne kadar süredir ikamet ettiğinin ve dava konusu tutanak itibariyle suça konu sayacı kullanım süresinin belirlenmesinin ardından, evde kullanılan sayacın tüketimi eksik gösterip göstermediği veya tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde sayaca müdahale edilip edilmediğinin tespit edilebilmesi için; sanığın suça konu evde halen ikamet ediyor olması durumunda; keşif yapılıp, söz konusu evdeki elektrikli aletlerin durumu itibariyle kurulu güç ve mümkün olduğu taktirde de faaliyet durumuna göre bu aletlerin çalışma süreleri belirlenip böylece söz konusu dönemde normal kullanıma göre tüketilebilinecek ortalama elektrik miktarı bilirkişiye hesaplattırıldıktan sonra bulunacak değerin suça konu sayaçtan geçirilen tüketim miktarıyla uyumlu olup olmadığı ve tutanak öncesi tüketimlerle tutanak sonrası tüketimler arasında fark oluşup oluşmadığı; sanığın suça konu evde halen ikamet ediyor olmaması durumunda ise; tespit tutanağında belirtilen devreden geçen akım miktarına göre yine tespit tutanağında belirtilen endeks değerinin uyumlu olup olmadığı ve usulsüz kullanım bedeli konusunda teknik bilirkişiden rapor alınıp sanığın karşılıksız yararlanma kastıyla hareket edip etmediği bu suretle tespit edildikten sonra hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Alınan bilirkişi raporu sonucunda, sanığın karşılıksız yararlanma kastıyla hareket ettiğinin tespiti halinde, 02.07.2012 tarihinde kabul edilip 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı “Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkındaki” Kanun’un geçici 2. maddesinin 1. ve 2. fıkrası hükümleri birlikte ele alınıp değerlendirildiğinde yapılan değişiklikle amaçlananın bu kapsam dâhilindeki suçlar bakımından kurum zararının ödenmesi halinde, olayın sanığı hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilerek işin esasına girilmesinin önlenmesi olduğu gözetilerek, sanığa bilirkişi tarafından normal tarifeye göre hesaplanacak olan cezasız kaçak kullanım bedelini ödeyerek şikayetçi kurumun zararını gidermesi halinde 6352 sayılı Yasanın Geçici 2/2. maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine dair bildirimde bulunularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz talebi yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13/04/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.