muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/20163, Karar No: 2014/1647, Tarih: 23.01.2014

Mahkemece davanın kısmen kabulüne, 2.933,32-TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacılara ödenmesine, fazlaya ilişkin istemlerinin reddine karar verilmiş, hüküm; davacılar ve davalı Erdem-Namık İnş…Ltd.Şti tarafından temyiz edilmiştir.

1-Yargıtay Hukuk Genel Kurulu' nun 2009/19-109 Esas ve 2009/123 Karar sayılı ilamında değinildiği üzere, 10.04.1992 tarih, 1991-7 Esas 1992-4 Karar Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı, hâkimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olması gerektiğini öngörmektedir. Yargı erkinin görev ve yetkisi, Anayasa ile yasaları amaçlarına uygun olarak yorumlayıp uygulamak, keza İçtihadı Birleştirme Kararlarının bağlayıcılığını gözetmekten ibarettir. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiye cevaz verilmemesinin amacı, kamunun mahkemelere olan güveninin sarsılmamasına yöneliktir. Tefhim edilen hüküm başka, gerekçeli karardaki hüküm başka ise bu durumun mahkemelere olan güveni sarsacağı tartışmasızdır.

Öyle ki, İçtihadı Birleştirme Kararında bu konuya çok büyük bir önem verilmiş, çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir. Ayrıca 6100 sayılı HMK'nın 297. maddesinde; hükmün, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kapsayacağı, hükmün sonuç kısmında ise, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesinin gerektiği düzenlenmiştir. Yine HMK’nun 298/2. maddesi gereğince de, gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. Kararın gerekçesi ile hükmün de birbirine uyumlu olması gerekir.

Somut olayda; mahkemece gerekçeli kararda tüm ayıp ihbarlarının süresinde yapıldığı kabul edilmesine rağmen, açık ve gizli ayıplar yönünden süresinde ayıp ihbarının bulunmadığı belirtilerek düzenlenen bilirkişi raporu hükme esas alınarak yazılı şekilde karar verilmiş olması, az yukarda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olup, kararın bozulmasını gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacıların ve davalı E..-N.. İnş…Ltd.Şti’nin temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davacıların ve davalı E..-N.. İnş…Ltd.Şti’nin temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacıların ve davalı E..-N.. İnş…Ltd.Şti’nin temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 23.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17646, Karar No: 2017/26827, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/17646 E.  ,  2017/26827 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8942, Karar No: 2013/18316, Tarih: 18.06.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/8942 E.  ,  2013/18316 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan sanık ..... hakkında 31.07.2009 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı TCK.nun 154/2. madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne dair; (KARAYAZI) Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2012 gün, 2012/163 esas, 2012/125 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulama- sına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçun sabit olmadığına, cezanın ertelenmediğine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmadığına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine ancak:

Sanığın TCK.nun 50/1-f maddesi uyarınca kamuya yararlı bir işte çalış- tırılmaya karar verilmesi gerekirken, infazı kısıtlar şekilde "ikamet ettiği köyün cami- sinde çalışmasına" karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün hapis cezasının seçenek yaptırıma çevrildiği 8. fıkrasından "ikamet ettiği köyün camisinde" ibaresinin çıkarılarak yerine "kamuya yararlı bir işte" ibaresinin yazılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 18.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5344, Karar No: 2018/2550, Tarih: 08.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/5344 E.  ,  2018/2550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-) 5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesinin, "Hapis cezası ertelenen hükümlü hakkında bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı mahkum olunan ceza süresinden az olamaz." şeklindeki emredici hükmüyle mahkemeye denetim süresi belirlemesinin emredilmesi, sadece bu denetim süresinin miktarına dair bir takdir yetkisi verilmesi karşısında, mahkemece sanık hakkında denetim süresi belirlenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/37201, Karar No: 2015/36370, Tarih: 11.12.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/37201 E.  ,  2015/36370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, maliki bulunduğu binayı ... Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ve belediye meclis kararına dayanarak davalıya devrettiğini, 137 analiz numaralı kıymet taktir komisyonu raporunda bina, müştemilat ve ağaç bedelinin 20.230 TL olarak belirlenmesine rağmen davalının tüm yapı bedelini değil sadece enkaz bedelini ödediğini, oysa tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiğini ileri sürerek 16.163,10 TL bakiye bedelin tahsili için yaptığı icra takibine vaki itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne 16.163,10 TL'ye yönelik itirazın iptaline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacıya ait belgesiz ve tapusuz gecekondunun kentsel dönüşüm projesi kapsamında davalı belediyeye devri hususunda taraflar arasında sözleşme akdedildiği, davalı belediyenin elemanlarınca 137 analiz numaralı kıymet takdir raporu düzenlenerek davacının gecekondusu, müştemilat ve ağaçları için toplam 20.230 TL yapı bedeli ile 4.066,90 TL enkaz bedelinin belirlendiği, belirlenen bu bedellerden sadece enkaz bedelinin davacıya ödendiği, davacının kendisine enkaz bedeli değil tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiği iddiasıyla eldeki davayı açtığı, mahkemece de davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmakta olup, çözülmesi gereken sorun davacıya yapı bedelinin tamamının mı yoksa sadece enkaz bedelinin mi ödenmesi gerektiği hususudur.

5104 sayılı ....Kentsel Dönüşüm Projesi Kanununun 5. maddesinin 2. fıkrasında "Gerçek kişilerin ve özel hukuk tüzel kişilerinin mülkiyetinde bulunan gayrimenkuller ile 24.02.1984 tarihli ve 2981 sayılı imar ve Gecekondu mevzuatına aykırı yapılara uygulanacak bazı işlemler ve 6785 sayılı imar Kanununun bir maddesinin değiştirilmesi hakkında kanuna göre hak sahibi olan kişilerin haklarına konu gayrimenkuller, malikler ve hak sahipleri ile yapılacak anlaşmalar çerçevesinde projede kullanılır. Bu anlaşmaların usul ve esasları yönetmelikle belirlenir" hükmü ile ... Kentsel Dönüşüm Projesi Yönetmeliğinin Belgesiz ve Kaçak Gecekondulara Uygulanacak Esaslar başlıklı 18. maddesinde; "Hak sahiplerine ait gecekondu, tesis, müştemilat ve ağaçlar için Belediyece oluşturulacak kıymet takdir komisyonunca belirlenecek kıymet takdir bedelinin %10'u enkaz bedeli olarak hesaplanır. Bu bedel, yapılacak sözleşme ile hak sahiplerine verilecek konuta ait inşaat maliyetinden düşülüp kalan bedel hak sahibi tarafından ödenir." hükmü yer almaktadır.

Öte yandan tarafların anılan mevzuat hükümleri çerçevesinde imzaladıkları taahhütnamede hak sahibinin alacağı belirlenirken arsa üzerindeki tesis ve müştemilata ait enkaz bedeli esas alınarak bakiye alacağın belirleneceğinin kararlaştırılmış olup, taraflar arasında düzenlenen bu taahhütname özel hukuk hükümlerine tabi ve geçerli olduğundan taraflar yönünden bağlayıcıdır.

Yukarıda belirtilen açıklamalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının sözleşme kapsamında davalıya devrettiği gecekondusu için sadece enkaz bedeli isteyebileceği, enkaz bedelinin de davacıya ödenmiş olması karşısında davacının başka bir şey talep edemeyeceği anlaşıldığından davanın tümüyle reddine karar verilmesi gerekir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, İkinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 228,00 TL harcın istek halinde iadesine, 11/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32171, Karar No: 2015/32554, Tarih: 17.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/32171 E.  ,  2015/32554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : LÜLEBURGAZ İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/09/2015

NUMARASI : 2015/283-2015/277

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin ödenmeyen ücret alacağını işverenden talep etmesi üzerine iş akdine haksız olarak son verildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret alacağı, yıllık izin, fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının ücretinin bordrolarda tam olarak gösterildiğini, bordroların davacı tarafından ihtirazı kayıt konmadan imzalandığını, ücretlerin son birkaç yıldır banka hesabına yatırılarak ödendiğini, bordrolarda gösterilen ücretlerin gerçek ücret olduğunu, davacının 4-5-6-7-8-9 Nisan 2011 ve devam eden günlerde izinsiz olarak işe gelmediğini, hakkında tutanaklar tutulduğunu, devamsızlık sebebiyle Lüleburgaz 3.Noterliğinin 13.04.2011 tarih ve 3284 yevmiye nolu ihtarnamesinin gönderildiğini, ihtarnamede işe gelmediği günler ile ilgili mazeretini 3 gün içerisinde bildirmesinin istendiğini, ihtarnamenin 22.04.2011 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen davacının mazeret bildirmediğini, davacının işyerini terk etmek sureti ile iş akdini kendisinin feshettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, Dairemizin 11.06.2015 tarih ve 2014/9565 – 2015/21434 sayılı BOZMA ilamına uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının ve davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dairemizin 11.06.2015 tarih ve 2014/9565 – 2015/21434 sayılı BOZMA ilamına uyulmasına karar verildiği halde Mahkemece fesih tarihinin 13.04.2011 kabul edilerek kıdem tazminatının fazla olarak hüküm altına alınması hatalıdır.

3- Karar başlığında dava tarihinin 25/01/2013 yerine 20/07/2015 olarak olarak yazılması da hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/884, Karar No: 2016/8978, Tarih: 11.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/884 E.  ,  2016/8978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı ile davalılardan ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 18.40.2006 tarihinden itibaren ikinci davalı asıl işveren ...' a ait hazır beton imalatı ile iştigal eden İkitellimde kain beton santralinde pompa operatörü olarak çalışmaya başladığını, bu çalışmasının aralıksız 16.05.2013 tarihine kadar devam ettiğini, davalılardan .... kendi tesislerinde ürettiği hazır betonu taşeron sıfatıyla diğer davalıya taşıttırdığından, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişki mevcut olduğundan, karşı müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarını, iş sözleşmesinin son bulduğu tarihte aylık net 2.100 TL. ücret aldığını, iş yerinde verilen iki öğün yemek ve servis hizmetinden yararlandığını, davalı para olmadığını belirterek tüm diğer işyeri çalışanları gibi davacının son 3 aya ait ücretinin elden ödenen 1000 TL.’lik kısımların ödemediğini, iş akdinin işverenlikçe haksız ve bildirim öneline uyulmaksızın feshedildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram-genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti, ücret alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı .... davaya cevap vermemiştir.

Davalı .... vekili cevap dilekçesi ve diğer beyanlarında özetle; davacının, çalışanı olmadığını, diğer davalının çalışanı olduğunu, diğer davalı gibi başka taşeron firmalarla da anlaşmasının olduğunu, davacının işçilik alacaktan işvereni olan diğer davalı tarafından ödenmiş olduğundan davacının işçilik alacaklarının olmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanacağı şekilde davalı işverenlikçe feshedilmiş olduğu gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, genel tatil ücreti, fazla mesai ücreti, ücret alacaklarının kabulüne, hafta tatili ücret talebinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ve davalı .... vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dava tarihinin 20.05.2013 olmasına rağmen gerekçeli kararda 26.06.2013 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ve davalı .... vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dava tarihinin 20.05.2013 olmasına rağmen gerekçeli kararda 26.06.2013 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2- Dosyadaki bilgi, belgeler ve delillerin takdirinde isabetsizlik görülmemesine göre, özellikle davalı işverenliğin davacının sabit ücretle çalışmayıp ayrıca prim aldığını ispata yönelik delil sunmamasına göre davacı ile davalı ...nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı tarafın fazla mesai ücreti talebine ilişkin olarak, bir hafta 12 saat, sonraki hafta 9 saat üzerinden her hafta için ayrı hesaplama yapılması gerekirken 2 haftanın ortalaması üzerinden haftalık fazla mesai hesaplaması yapılması hatalıdır.

Ayrıca bilirkişi tarafından, kış aylarına denk gelen 4 aylık çalışma dönemi açısından fazla mesai çalışması yapılmadığı yönündeki değerlendirmeye ilişkin olarak ise, davalı işverenlik tarafından çalışmanın kış aylarında azaldığına yönelik delil sunulmadığı ve tanıkların da bu konuda beyanı bulunmadığı gözetildiğinde fazla mesai hesaplamasında kış aylarına denk gelen 4 aylık çalışma döneminin dışlanması yerinde değildir. Fazla mesai çalışmasının açıklanan şekilde hesaplatılarak hüküm altına alınması gerekmektedir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 11.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6145, Karar No: 2010/16742, Tarih: 13.12.2010

**7. Ceza Dairesi         2008/6145 E.  ,  2010/16742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaçakçılık

HÜKÜM : Mahkemenin görevsizliğine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın dava konusu eşyayı gümrük işlemlerine tabi tutmadan yurda getirdiği gerekçesiyle kamu davası açılmış olup, tüm dosya içeriğine göre sanığın belirlenen gümrük kapısından yolcu olarak yurda giriş yaptığı, ele geçen ve yolcu beraberi statüsünde getirilen eşyanın ticari mahiyette bulunmadığı ve ithalinin yasak olmadığı saptanmıştır.

Fiil ve kara tarihlerinde yürürlükte bulunan 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununun 13.maddesi;

"Yolcuların, gümrük mevzuatına göre zati ve hediyelik eşya kapsamı dışında olup beyanlarına aykırı olarak üzerlerinde veya eşyası arasında çıkan ya da başkasına ait olduğu halde kendi zati eşyasıymış gibi gösterdikleri eşyanın vergisine ek olarak bir kat para cezası uygulanır ve eşya sahibine teslim edilir.

Yolcuların yanlarında veya kaplarında bulunan ve yukarıdaki fıkra dışında kalan mahiyet ve miktarda olan eşya ile gümrükten kaçırılmak amacına yönelik olarak saklanmış veya gizlenmiş halde bulunan eşyaya ilişkin vergiler tahsil olunmakla birlikte eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı kadar da para cezası alınarak eşya, sahibine teslim edilir.

Yolcuların beraberinde getirilen ticari mahiyet ve miktarda olan eşya için ithali lisansa, şarta ve izne, kısıntıya, standardizasyon kontrolüne veyahut belli kuruluşların vereceği uygunluk ve yeterlilik belgesine tabi olan eşya hakkında 4 üncü maddenin (d) bendi hükümleri uygulanır.

Türkiye'ye giren veya Türkiye'den çıkan yolcuların üzerlerinde veya eşyaları arasında yasak eşya bulunması halinde 4 üncü maddenin (b) bendinde belirtilen cezalar uygulanır."

Hükümden sonra yürürlüğe giren 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununun 6.maddesi;

"Yolcuların, gümrük mevzuatına göre zati ve hediyelik eşya kapsamı dışında olup beyanlarına aykırı olarak üzerlerinde, eşyası arasında veya taşıma araçlarında çıkan ya da başkasına ait olduğu halde kendi zati eşyasıymış gibi gösterdikleri eşyanın gümrük vergileri, gümrük idarelerince iki kat olarak alınır ve eşya sahibine teslim edilir.

Söz konusu eşyanın gümrükten kaçırılmak amacına yönelik olarak saklanmış veya gizlenmiş olarak bulunması durumunda gümrük idarelerince eşyanın gümrük vergileri üç kat olarak alınır ve eşya sahibine teslim edilir.

Birinci ve ikinci fıkralarda belirtilen eşya, gümrük vergileri ödenmediği takdirde, gümrüğe terkedilmiş sayılır.

Yolcuların, beyanlarına aykırı olarak üzerlerinde, eşyası arasında veya taşıma araçlarında çıkan eşyanın ticari mahiyette veya ithali veya ihracının yasak olması halinde 3 üncü madde hükümleri uygulanır."

Hükümlerini içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler karşısında somut olay irdelendiğinde;

Birinci ve ikinci fıkralarda belirtilen eşya, gümrük vergileri ödenmediği takdirde, gümrüğe terkedilmiş sayılır.

Yolcuların, beyanlarına aykırı olarak üzerlerinde, eşyası arasında veya taşıma araçlarında çıkan eşyanın ticari mahiyette veya ithali veya ihracının yasak olması halinde 3 üncü madde hükümleri uygulanır."

Hükümlerini içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler karşısında somut olay irdelendiğinde;

Fiil tarihi itibariyle eylemin, 4926 sayılı yasanın 13.maddesi uyarınca eşyanın vergisine ek olarak para cezasını gerektirmesine karşın, ele geçen eşyanın ticari mahiyette bulunmadığı ve ithalinin yasak olmadığı gözetildiğinde, 5607 sayılı yasanın 6.maddesi gereğince gümrük idarelerince gümrük vergilerinin alınmasını gerektirir yaptırıma dönüştüğü sonucuna varılmaktadır.

Bu açıklamaların ışığı altında 5607 sayılı yasadaki düzenlemenin sanık yararına bulunması nedeniyle, 5237 sayılı TCK.nun 7.maddesi gözetilerek, bir karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekiliin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bi sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanığın BERAATİNE, dava konusu eşya yönüyle 5607 sayılı yasanın 6.maddesi ve gümrük mevzuatı çerçevesinde işlemlerin gümrük idaresince yerine getirilmesine, 13.12.2010 günü oybirliğiyle karar verildi.