muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3302, Karar No: 2025/2312, Tarih: 18.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/3302 E.  ,  2025/2312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2350 E., 2023/2640 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Düzce 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/351 E., 2023/270 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından maddi ve manevi tazminat istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kesinlikten reddine verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı işverene ait iş yerinde mobilya döşemecisi olarak çalışırken 16.12.2017 tarihinde iş kazası geçirdiğini, işverene ait iş yerinin arka tarafında yer alan ve kovalar içinde bulunan odunları (sunta vb.) işçiler kendi ihtiyaçları (yakacak) doğrultusunda çok uygun rakamlar karşılığın da (50 TL) aldıklarını, müvekkilinin işe ilk başladığı dönemlerde ücretsiz verilen odunlar (sunta v.b) sonraki dönemlerde ve kazanın olduğu tarihlerde 50 TL gibi çok cüzzi rakamlar karşılığında işçilere verildiğini, müvekkilinin forklift tarafından odunlar trakötörün kasasasına boşaltıldıktan sonra kovanın içinde kalan odunları kasaya atmak üzere forklift bıçaklarının üstünde duran kovanın içine girdiğini, ancak forklift bıçaklarının kovayı tam ortalamaması( dengeyi sağlamaması) nedeniyle kova ile birlikte yere düşmek suretiyle iş kazası geçirdiğini, kaza neticesinde müvekkilinin vücudunda çeşitli kırıklar meydana geldiğini, bu nedenle fazlaya dair haklarımız saklı kalmak kaydıyla şimdilik toplam 8.000,00 TL maddi tazminatın kaza tarihi olan 16.12.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, anılan iş kazası nedeniyle müvekkilin uğramış olduğu manevi zararın bir nebze olsun karşılanabilmesi için 40.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 16.12.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili tarafından verilen cevap dilekçesinde özetle; öncelikle zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacı ...'in 16.12.2017 tarihinde öğlen yemek molasında amirinden izin almadan işverenin bilgisi ve rızası olmaksızın mesai arkadaşı ...'i çağırarak suntaları traktöre yüklemek istediğini belirtip kendisine yardım etmesini isteyerek ...'in forklift ehliyeti olmadığını ve işveren tarafından da bu iş için görevlendirilmemiş olduğunu bilmesine rağmen mesai arkadaşına ısrar ederek forklifti kullanmasını istediğini ve işveren yetkilileri ve amirleri tarafından suntalar araca yüklenirken kovaların içerisine girilmemesi hususunda defaten uyarılmış olmalarına rağmen kovanın içerisine girerek sunta boşatmaya çalışarak kendi dikkatsizliği ve kusuruyla iş bu kazanın gerçekleştiğini, davacı taraf kendi kusuru ile söz konusu kazaya sebebiyet verdiğini, dava dilekçesinde maddi tazminat kalemi olarak maluliyetinden kaynaklı sürekli iş göremezlikten doğan zararlarının tazminatını talep ettiğini, müvekkili tarafından bahsedilen tüm alacak kalemlerinin kendisine ödendiğini, dava dilekçesinde maluliyete ilişkin herhangi bir beyanda bulunulmadığını, müvekkilinin öncelikli olarak herhangi bir kusurunun bulunmaması kazanın davacı işçinin kendi kusurundan gerçekleşmiş olması ve kazanın ardından davacıya ilişkin olarak maddi-manevi tüm sorumluluklarını fazlasıyla yerine getirmiş olması sebebi ile tüm maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararında özetle; "..Davanın kabulü ile

1-1.113.235,05 TL maddi tazminatın iş kazası tarihi olan 16.12.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

2-40.000,00 TL manevi tazminatın iş kazası tarihi olan 16.12.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,.." karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı "..1-Davalının istinaf başvurusunun HMK 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine,

2-Davacının istinaf dilekçesinin HMK'nun 346 ve 352/1-b maddesi uyarınca kesinlik nedeniyle reddine,.." karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; -Davacının kovanın içerisine girdiğini ve sunta boşaltmaya çalışarak bizzat kendi dikkatsizliği nedeniyle kazaya sebebiyet verdiğini,

-İlliyet bağı bulunmadığını ve bu durumun hükme esas alınmadığını,

-İlliyet bağının davacının kusuru ile kesildiğini,

-Müvekkilinin kazanın oluşumunda kusuru bulunmadığını,

-Müvekkilinin ...'e odun yardımı başlıklı sosyal yardım statüsünde bir yardımda bulunmadığını, evine taşımaya çalıştığı odunların belirli bir fiyat karşılığı kendisine satıldığını,

-İlliyet bağı bulunmadığını ve bu durumun hükme esas alınmadığını,

-İlliyet bağının davacının kusuru ile kesildiğini,

-Müvekkilinin kazanın oluşumunda kusuru bulunmadığını,

-Müvekkilinin ...'e odun yardımı başlıklı sosyal yardım statüsünde bir yardımda bulunmadığını, evine taşımaya çalıştığı odunların belirli bir fiyat karşılığı kendisine satıldığını,

-Zamanaşımı itirazlarının dikkate alınmadığını,

-Hüküm altına alınan tazminatın hukuka aykırı olduğunu,

-İlliyet bağının 3. kişinin kusuru nedeniyle de kesildiğini,

-Kusur oranlarını kabul etmediklerini, bilirkişi raporu içeriğini kabul etmediklerini,

-Davacı işçi asgari ücretle çalışıyor olmasına rağmen asgari ücretten fazla ücret aldığı yönünde değerlendirmelerde bulunulduğun ve 1,18 ücret dönüşüm katsayısı baz alınarak hesaplama yapıldığını, bu durumun hukuka aykırı olduğunu belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, meydana gelen iş kazası sonucu maddi ve manevi tazminatın davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

B. Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen kararın, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle davacının kusur oranı yerinde olup, forklifti kullanan 3. kişi ile işverenin kusur oranı kendi aralarında açılması mümkün rücu davasında tartışılabilme imkanının bulunmasına göre, bu hususa ilişkin temyiz itirazlarının iş bu dosya yönünden bozma sebebi olarak kabul edilemeyeceği gözetilerek, temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenlerin istinaf sebepleri olarak da dermeyan edildiği ve Bölge Adliye Mahkemesi kararında gerekçesi açıklanarak itirazların karşılanmış olmasına göre, davalı vekili tarafından ileri sürülen temyiz sebeplerinin kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiş olması karşısında temyiz edenlerin sıfatlarına, temyiz kapsam ve nedenlerine göre hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

1. Davalı vekilinin temyiz itirazlarının temyiz kapsam ve nedenleri gözetilerek reddiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

2. Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5934, Karar No: 2013/13677, Tarih: 07.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/5934 E.  ,  2013/13677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ (... 1.İŞ)

DAVA :Davacı, bakiye 9 aylık ücret alacağı manevi tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, 2006-2007 sezonunda davalı belediyenin hentbol bayan takımı antrenörü olarak çalıştığını, davalı idarenin sözleşmeyi 21.08.2007 tarihinde 1 yıl daha uzattıklarını ancak sözleşmeden çok kısa bir süre sonra sözleşmenin 27/08/2007 tarihinde iş akdinin haklı bir gerekçe gösterilmeden davalı idare tarafından feshedildiğini ileri sürerek bakiye ücret alacaklarının ve manevi tazminat ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, davacı ile Türkiye Hentbol Federasyonu tarafından belirlenmiş bulunan tek tip sözleşmeyi davacının imzadan imtina etmesinden dolayı sözleşme ilişkisi kurulmadan sona erdiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar,taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

Borçlar Kanununun 338 inci maddesinde, “Hizmet akdi, muayyen bir müddet için yapılmış yahut böyle bir müddet işin maksut olan gayesinden anlaşılmakta bulunmuş ise, hilafı mukavele edilmiş olmadıkça feshi ihbara hacet olmaksızın bu müddetin müruriyle, akit nihayet bulur” kuralı mevcuttur. Anılan hükme göre tarafların belirli süreli iş sözleşmesi yapma konusunda iradelerinin birleşmesi yeterli görüldüğü halde, 1475 sayılı Yasa uygulamasında, Yargıtay kararları doğrultusunda belirli süreli iş sözleşmelerine sınırlama getirilmiş ve sürekli yenilenen sözleşmeler bakımından ikiden fazla yenilenme halinde, sözleşmenin belirsiz süreli hale dönüşeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9. HD. 7.12.2005 gün 2005/12625 E, 2005/38754 K).

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve ... yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve ... yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır (Yargıtay 9. HD. 13.6.2008 gün 2007/19368 E, 2008/15558 K.). 4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütaala isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda, taraflar arasındaki sözleşme, belirli süreli olmayıp sezon ücretini belirlemeye yöneliktir. Taraflar arasında belirli süreli hizmet akdi olmadığından davanın reddi gerekirken bakiye ücret alacağının kısmen kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12370, Karar No: 2013/13837, Tarih: 16.09.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/12370 E.  ,  2013/13837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Mahkemece yapılan keşif sırasında dava konusu taşınmaz baraj suları altında kaldığından, bilirkişi kurulunca taşınmaz üzerindeki ağaçlarla ilgili olarak Kamulaştırma Kanununun 27. maddesi uyarınca taşınmaza acele el konulmasına ilişkin dosyadaki veriler esas alınmış olup;söz konusu tespit dosyasında, taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların sık dikildiği ve bu nedenle gelişme ve verim seviyelerinin düşük olduğu yönünde bir tespit bulunmadığı halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda,dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların sık dikim olduğu için normal taç genişliklerinin teşekkül edemeyeceği ve gelişme ve verim seviyelerinin düşeceği yönündeki yasal olmayan gerekçelerle ağaç bedellerinden %50 oranında indirim yapılması,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 16.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.