muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/287, Karar No: 2014/14767, Tarih: 08.05.2014

Davacı ödenecek vekalet ücretinin % 25 oranında olduğunu isbatlayamadığına göre, Avukatlık Kanununun 164/4 maddesine göre , değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde asgari ücret tarifelerinin altında olmamak koşulu ile davanın kazanılan bölümü üzerinden yüzde on ile yüzde yirmi arasında belirlenecek miktarı ücret olarak talep etmek hakkına sahip olduğu gibi, ayrıca yargılama sonunda haklı çıkılan kısım üzerinden hasma yüklenen vekalet ücretini de talep etmek hakkına sahiptir. Vekil eden , avukatına belirlenen bu iki kalem ücreti ödemekle yükümlüdür.

Avukatlık Kanunun 165. maddesi “… Sulh veya her ne suretle olursa olsun taraflar arasında anlaşmayla sonuçlanan ve takipsiz bırakılan işlerde her iki taraf avukat ücretinin ödenmesi hususunda müteselsil borçlu sayılırlar. .” hükmünü getirmiştir.

Açıklanan yasal kurallar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı avukatın sözleşme vekalet ücretinin avukatlık kanununun 164/4 maddesi gereğince % 10-20 oranı gözetilerek hesaplanması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekir. Mahkemece, yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde % 25 oranı üzerinden hesap yapılması usul ve yasaya aykırı olup davacı yararına bozmayı gerektirir.

3-Yukarıda açıklanan şekilde , karşı yan vekalet ücretinin avukata ait olduğu ve davacı avukatın karşı yan vekalet ücretini de icra dosyasından tahsil ettiği gözetilerek, sözleşme vekalet ücretinden karşı yan vekalet ücretinin ayrıca mahsup edilmesi de usul ve yasaya aykırı olup, davacı yararına bozmayı gerektirir.

3-Bozma nedenine göre, davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. Bentte açıklanan nedenlerle , davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açılanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalı 3. Bent gereğince davacı yararına BOZULMASINA, 3. bent gereğince davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 08.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5973, Karar No: 2015/24304, Tarih: 10.11.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/5973 E.  ,  2015/24304 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/346203

6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanık S.. K.. hakkında 25.01.2010 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırı- larak hükmün açıklanmasına ve 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne ve müsadereye dair; İNEGÖL 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.06.2014 gün ve 2014/87 esas, 2014/464 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğ- name ile daireye gönderilmekle incelendi:

5271 sayılı CMK.nun 231/7, 11. madde ve fıkralarındaki düzenleme kar- şısında, denetim süresi içinde suç işlemesi sebebiyle hükmün açıklanması halinde hapis cezasının seçenek yaptırıma çevrilmesi mümkün olmadığı halde, yazılı şekilde hapis cezasının paraya çevrilmesine karar verilmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçların oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA), 10.11.2015 gü- nünde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31438, Karar No: 2017/11259, Tarih: 18.12.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/31438 E.  ,  2017/11259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Gerekçeli kararın sanık müdafiine 06/02/2015 tarihinde tebliğ edilmiş olması, UYAP ortamında yapılan incelemede sanık müdafiince UYAP üzerinden gönderilen dilekçenin havale tarihinin 13/02/2015 olduğunun anlaşılması karşısında gerekçeli karara yönelik temyizin süresinde olduğu anlaşıldığından temyiz talebinin reddine yönelik ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca temyiz itirazlarının reddi;

Ancak;

1- Dosya kapsamında bu yönde bir belge bulunmamasına karşın sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK’nın 50 ve 51. maddelerine göre ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine kanun gereği yer olmadığına karar verilmesi,

2- Sanık hakkında verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Hakkında mahkumiyet hükmü verilen sanığa, İİK’nın 354. maddesi gereği şikayetçinin şikayetten vazgeçmesi veya borcun ödenmesi halinde cezanın bütün neticeleri ile beraber düşeceğinin hatırlatılmaması,

4- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6537, Karar No: 2012/8534, Tarih: 10.04.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/6537 E.  ,  2012/8534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kayıp eşyayı sahiplenmek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığa atılı kaybolmuş eşya üzerinde tasarruf suçunun gerektirdiği cezanın miktar ve nev'i itibariyle tabi olduğu 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerine göre hesaplanan 7 yıl 6 aylık zamanaşımının suç tarihi olan 24.06.2002 ve inceleme tarihleri arasında gerçekleştiği anlaşılmakla, hükmün BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 10.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7998, Karar No: 2017/6039, Tarih: 25.09.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/7998 E.  ,  2017/6039 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 22.05.2008 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu yaralanan işçiye ödenen geçici iş göremezlik ödeneği ve tedavi masrafı nedeniyle Kurum zararının rücûan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı işverene ait, yer altı kömür ocağı işyerinde, kazazade usta işçi 00-08 vardiyasında kesmeli bacada yedek olarak tertip edilmiş ve tertip edildiği bacaya malzeme taşırken taşıdığı maden direğinin demir bağlara çarpması sonucu dengesi bozularak dizlerini demiryolu raylarına çarpması sonucu yaralamıştır.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucu alınan her iki tekli bilirkişi raporunda da, kazanın gerçekleşmesinde % 50 oranında işçinin kusurunun, % 50 oranında kaçınılmazlık olgusunun olduğu kabul edilmiş ve Mahkemece hükme esas alınan bu raporlar dogrultusunda olayın tamamen kaçınılmazlık olgusu sonucunda meydana geldiği ve işverene atfedilebilecek bir kusurun bulunmadığının kabulüyle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, kaçınılmazlık olgusunun raporlarda yanılgılı olarak değerlendirildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26.maddesi olup,davalı işverenin, kurumun rücu alacağından sorumluluğu ancak kusurunun varlığı halinde mümkündür.

İş kazalarında ilgililerin kusur durumları belirlenirken kaçınılmazlığın da göz önünde bulundurulması ve belirlenen kaçınılmazlık payından işverenin sorumlu tutulmaması gerekmektedir. Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Ayrıca, “kaçınılmazlık, sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram …” (Prof. Dr. A.Can Tuncay, Kurumun işverene Rücuu - Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup, bu olgunun kabulünün koşulu, “ … vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.” (Prof. Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139).

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş

kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir.

İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma olasılığının tamamen ortadan kaldırılabileceği de yadsınamaz bir gerçektir.

Meydana gelen iş kazasında; şayet, işveren, tüm önlemleri almış bulunmasına karşın, zararlandırıcı sigorta olayı ortaya çıkmışsa kaçınılmazlıktan söz edilebilir. Bu açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; somut olayda artık, kaçınılmazlıktan bahsedilemez. Kazanın sebebi kaçınılmazlık olgusu değil, dikkatsiz ve tedbirsiz çalışma yapılmasıdır. Yani somut olayda alınması gereken tüm tedbirler alınmış değildir. Kaçınılmazlık olgusunun var olabilmesi için öncelikle tüm tedbirler alınmalı, buna rağmen beklenmedik olaylar nedeniyle kaza meydana gelmelidir. Yanılgıya dayalı, yargısal denetime elverişli olmayan raporların hükme dayanak alınması yerinde değildir. Mahkemece, kusur oran ve aidiyetinin belirlenmesi için yeniden alanında uzman bilirkişilerden oluşan heyet raporu alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 25.09.2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1842, Karar No: 2021/648, Tarih: 01.06.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1842 E.  ,  2021/648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki "temerrüt nedeniyle tahliye” isteminden dolayı yapılan inceleme sonunda, Bursa 3. İcra (Hukuk) Mahkemesince verilen istemin kabulüne ilişkin karar borçlu tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 6. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonucunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına direnilmiştir.

2. Direnme kararı borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. İNCELEME SÜRECİ

Alacaklı İstemi:

4. Alacaklı vekili istem dilekçesinde; borçlunun ödemediği aylara ait kira bedelleri için aleyhine başlattıkları Bursa 18. İcra Dairesinin 2013/1924 E. sayılı icra dosyasında borçluya gönderilen örnek 13 nolu ihtarlı ödeme emrinin 15.03.2013 tarihinde tebliğ edildiğini, takibin (itiraz edilmeyerek) kesinleştiğini, borçlunun süresinde borcunu ödemediğini ileri sürerek kira sözleşmesinin bozulmasına ve davalının (borçlunun) kiralananı boşaltmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Borçlu Cevabı:

5. Borçlu cevap dilekçesi sunmamış, duruşmadaki beyanında; “Ben bu davada gerçek anlamda davalı değilim zira taşınmazı kiralayan Huzel Elektrik Ltd Şti.’dir. Ayrıca kira sözleşmesi gereği ödenmesi gereken 1.100TL de davalıya (davacıya) ödenmiştir. Buna ilişkin dekontları sunuyorum. Mart ayının ödemesi daha sonra yapılmış olabilir” şeklinde beyanda bulunmuştur.

Mahkeme Kararı:

6. Bursa 3. İcra (Hukuk) Mahkemesinin 29.07.2013 tarihli ve 2013/359 E., 2013/475 K. sayılı kararı ile; icra dosyası incelendiğinde davacı kiralayanın, davalı borçlu kiracıya ödenmediğini iddia ettiği kira bedelleri için adi kiraya ilişkin takipte bulunduğu ve örnek 13 ödeme emrinin borçlu...'a 15.03.2013 tarihinde tebliğ edildiği, kiracı borçlu tarafından 7 gün içinde yapılmış bir itiraz olmadığı gibi, 30 gün içinde bir ödeme de olmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davalı borçlu kiracının dava konusu Gazcılar Caddesi No:167 Osmangazi Bursa adresindeki mecurdan temerrüt sebebiyle tahliyesine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Bursa 3. İcra (Hukuk) Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde borçlu temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay (Kapatılan) 6. Hukuk Dairesince 25.12.2013 tarihli ve 2013/16425 E., 2013/17292 K. sayılı kararı ile;

"...Dava, kesinleşen icra takibi nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Bursa 3. İcra (Hukuk) Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde borçlu temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay (Kapatılan) 6. Hukuk Dairesince 25.12.2013 tarihli ve 2013/16425 E., 2013/17292 K. sayılı kararı ile;

"...Dava, kesinleşen icra takibi nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı tarafından, davalı kiracının ödemediği iddia olunan kira borçlarının tahsili için 14.03.2013 tarihinde başlatılan ilamsız adi ve hasılat kiralarına ait takip talepnamesinde, tahliye isteği bulunmamaktadır. Tahliye isteği bulunmadığı halde icra müdürlüğünce 30 gün ödeme süreli ve tahliye ihtarını taşıyan 13 örnek nolu ödeme emri düzenlenerek davalı borçluya gönderilmiş olması davacıya tahliye isteme hakkı vermez. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile tahliyeye karar verilmesi doğru değildir…" gerekçesi ile karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

9. Bursa 3. İcra (Hukuk) Mahkemesinin 14.04.2014 tarihli ve 2014/129 E., 2014/257 K. sayılı kararı ile; Özel Dairenin de istikrar kazanan içtihatlarına göre takip talebinde alacaklının seçilen takip yolu ile ilgili kısım dışında da olsa tahliye isteğinin olmasının yeterli olduğu, takip talebi incelendiğinde 7. madde karşısında dava konusu taşınmazın adresi belirtildikten sonra "tahliye adresindeki taşınmazdan kaynaklanan" ibaresinin yer aldığı gerekçeleri ile direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; takip talebinde tahliye isteğinin bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; takip talebinde tahliye isteğinin bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

12. Kira akdinin sona erme sebeplerinden biri de kiracının temerrüdü olup kira parasının ödenmemesi veya geç ödenmesi durumunda akdin feshinin biçim ve koşulları 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu (TBK)’nun 315 veya 362 (818 sayılı Borçlar Kanunu m. 260 veya 288.) maddelerinde düzenlenmiştir. Buna göre kiraya verenin kira sözleşmesini fesh edebilmesi için öncelikle kiracıya fesih ihtarnamesi göndermesi gerekir. Bu ihtarnamede muaccel kira borcunu ödemeyen kiracıya borcunu ödemesi için TBK’nın 315 veya 362. (818 sayılı BK’nın 260 veya 288.) maddelerinde öngörülen bir mehil verilir. İhtarda bu mehil içerisinde miktar ve tutarı belirtilen kira borcu ödenmediği takdirde kira sözleşmesinin feshedileceği ve tahliye davası açılacağının yazılması zorunludur. Kiracı mehil süresi içinde kira borcunu ödemez ise kiraya veren tahliye davası açabilir. Kiraya veren genel mahkemede tahliye davası açmadan icra takibi ile tahliyeyi gerçekleştirmek isterse İcra ve İflas Kanunu (İİK)’nun 269-269/d maddeleri arasında düzenlenen kira bedelinin ödenmemesi nedeniyle ilamsız tahliye takibi yoluna başvurabilir. Bunun için de İİK’nın 269. maddesinin 1. fıkrası gereğince bu ihtarın ödeme emrine yazılarak kiracıya gönderilmesi gerekir.

13. Kiraya veren, kira alacağını tahsil edebilmek ve kiracıyı kiralanandan tahliye ettirebilmek için yetkili icra dairesinde takip talebinde bulunmalıdır. İlamsız tahliye takip talebinin yapılması ve içeriği kural olarak genel haciz yolu ile takipteki (İİK m. 42, 58) gibidir. İİK’nın 269. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen “alacaklı da talep ederse” hükmü uyarınca kiraya veren alacaklı (ödeme emri ile) TBK’nın 315 veya 362. (818 sayılı BK’nın 260 veya 288.) maddelerinde yazılı ihtarın yapılmasını da talep etmesi gerekir. Takip talebi yazılı, sözlü veya elektronik ortamda yapılabilir. Takip talebi olmadan icra dairesinin kendiliğinden icra takibine girişmesi mümkün değildir.