muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/29879, Karar No: 2023/15685, Tarih: 06.03.2023

4. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddenin ikinci fıkrası, 50 nci maddesi uyarınca 4.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan sanığın temyiz isteğinin, hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden delillerin takdirinde hataya düşüldüğüne, suçları işlemediğine, oğluna yönelik kurulan beraat hükmü yönünden güvenlik görevlisinin oğlunu dövmesine rağmen ceza almadığına hükümlerin bozulması vesaire talebine yönelik olduğu anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'ın okulda müdür yardımcısı ve sanık ...'in de okulda özel güvenlik görevlisi olarak çalıştığı, olay günü ders saati arasında top ile oynayan çocuklar arasında bir anlaşmazlık yaşandığı ve okul binasının bahçe kısmında bulunan sanık ...'in bu anlaşmazlığa müdahale ettiği, mağdur ...'yi yaraladığı, mağdur ...'nin olayı annesi sanık ...'e anlatmasının ardından okula gelen sanık ...'in sanık ...'e “...seni yırtarım..suratını dağıtırım...seni buradan attırırım, kovdurmasını da bilirim...sen kim oluyorsun da çocuğuma vuruyorsun...adam nasıl dövülürmüş ben sana gösteririm...” dediği, sanık ...'ın geldiği, sanık ...'in sanık ...'a “...hadi lan oradan... geri zekalı..." dediği, dışarı çıkmasının istendiği bu defa ... ve ...'e hitaben "..benim savcı tanıdığım var...bana kimse bir şey yapamaz...dışarı çıkmıyorum...hadi bakalım dokun dokunabilir isen...sizi süründürürüm..." dediği, böylece sanık ...'in üzerine atılı kasten yaralama suçunu, sanık ...'in hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarını işledikleri kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Mağdur ...'a Yönelik Kasten Yaralama, Hakaret ve Tehdit Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Kendisine karşı işlenen suçlar bakımından şikayetçi olmadığını ve davaya katılmak istemediğini belirten şikayetçi ...'un katılan sıfatını kazanmadığı ve bu nedenle sanık hakkında kasten yaralama, hakaret ve tehdit suçlarından verilen beraat hükümlerini temyiz hakkı bulunmadığı, hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği resen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, şikayetçi ...'un temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık ... Hakkında Katılan ...'a Yönelik Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Beraat Hükmü ile Sanık ... Hakkında Hakaret ve Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçlarından Kurulan Mahkumiyet Hükümleri Yönünden

Katılan sanığın bozma sebebi dışındaki temyiz istemleri ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak,

1. Mağdur ...'un sanık ...'ın kendisini darp ettiğine ilişkin anlatımlarının mağdura ait 24.03.2015 tarihli adli rapor içeriği ile doğrulanması karşısında, sanığın üzerine atılı kasten yaralama suçundan cezalandırılması gerekirken beraatine karar verilmesi,

Katılan sanığın bozma sebebi dışındaki temyiz istemleri ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak,

1. Mağdur ...'un sanık ...'ın kendisini darp ettiğine ilişkin anlatımlarının mağdura ait 24.03.2015 tarihli adli rapor içeriği ile doğrulanması karşısında, sanığın üzerine atılı kasten yaralama suçundan cezalandırılması gerekirken beraatine karar verilmesi,

2. Sanık ...'in oğlunun darp edildiğini öğrenmesi üzerine konuşmak için gittiği okulda güvenlik görevlisi olan ...'i tehdit ettiğinin anlaşılması karşısında; eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 106/1 inci maddesinde düzenlenen tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıyla görevi yaptırmamak için direnme suçundan hüküm kurulması,

3. Sanık ...'in, katılanlara hitaben söylediği kabul edilen "Benim savcı tanıdığım var, bana kimse bir şey yapamaz, dışarı çıkmıyorum, hadi bakalım dokun dokunabilir isen, sizi süründürürüm." şeklindeki sözlerin tartışmanın bütünü ve söylendiği bağlam içinde değerlendirildiğinde, tehdit niteliğinde olmadığı, şikâyet hakkı kapsamında kaldığı ve görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturmadığı gözetilmeden, kanuni olmayan gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

4. Kabule göre de; sanığın aşamalarda, oğlunun katılan ... tarafından darp edilmesi üzerine olay yerine gittiği şeklindeki savunması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişimi dikkatte alınarak hakaret suçu yönünden 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesi, görevi yaptırmamak için direnme suçu yönünden aynı Kanun'un 29 uncu maddesindeki haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

V. KARAR

A. Sanık ... Hakkında Mağdur ...'a Yönelik Kasten Yaralama, Hakaret ve Tehdit Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle, Yerel Mahkeme kararına yönelik şikayetçi ...'un temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık ... Hakkında Katılan ...'a Yönelik Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Beraat Hükmü ile Sanık ... Hakkında Hakaret ve Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçlarından Kurulan Mahkumiyet Hükümleri Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan sanık ...'un temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/90, Karar No: 2011/2933, Tarih: 16.05.2011

15. Hukuk Dairesi 2011/90 E., 2011/2933 K.

**15. Hukuk Dairesi 2011/90 E., 2011/2933 K.**

**- AYIPLI MAL

- KUSUR HALİNDE İŞ SAHİBİNİ HAKKI

- KUSUR TESPİTİ**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 355 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 359 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 360 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 362 ]

**"İçtihat Metni"**

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından duruşma istenmiş ise de davetiye masrafı bulunmadığından duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, maddi tazminatın tahsili istemiyle açılmış, mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, 26.325,56 GBP'nin davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, ihracaatını amaçladığı kısa kollu çocuk tişörtlerinin kesim, dikim, kontrol, ütü ve paketlenmesi işinin, davalı şirket tarafından yapılarak, davacı müvekkiline teslimi hususunda anlaştıklarını; davacının yüklendiği edimini ifa ettiğini; ancak, davalı tarafından ayıplı yapılan 19.288 adet ürünün 7.012 adedinin ihracatçı firmaca reddedilmesi sebebiyle düşük bedelle ve toplam olarak 9.268,00 İngiliz paunduna ve geriye kalan 12.276 adet ürünü ise 4.910,00 İngiliz paunduna sattığını ve bu ürünlerin ayıplı olması sebebiyle 31.232,00 İngiliz paundu tutarında zarara uğradığını ileri sürerek, davalıdan tahsili ile davacıya verilmesini talep etmiştir.

Yanlar arasında kısa kollu çocuk tişörtlerinin fason üretiminin davalı şirket tarafından yapılması hususunda "sözlü sözleşme" yapıldığı çekişmesizdir. Davacı iş sahibi; davalı şirket ise yüklenicidir. Yanlar arasındaki akdî ilişki, Borçlar Kanunu'nun 355. maddesi hükmünde tanımlandığı üzere, niteliğince bir eser sözleşmesidir.

Ayıp, bir malda sözleşme ve Yasa hükümlerine göre normal olarak bulunması gereken niteliklerin bulunmaması; ya da bulunmaması gereken bozuklukların bulunmasıdır.

Yanlar arasında kısa kollu çocuk tişörtlerinin fason üretiminin davalı şirket tarafından yapılması hususunda "sözlü sözleşme" yapıldığı çekişmesizdir. Davacı iş sahibi; davalı şirket ise yüklenicidir. Yanlar arasındaki akdî ilişki, Borçlar Kanunu'nun 355. maddesi hükmünde tanımlandığı üzere, niteliğince bir eser sözleşmesidir.

Ayıp, bir malda sözleşme ve Yasa hükümlerine göre normal olarak bulunması gereken niteliklerin bulunmaması; ya da bulunmaması gereken bozuklukların bulunmasıdır.

Yüklenicinin, iş sahibine olan borçlarına aykırı olarak, imalini üstlendiği eserin ayıplı olması durumunda; açık ayıplarda Borçlar Kanunu'nun 359., gizli ayıplarda ise 362. maddesi hükümlerine uygun olarak ihbarda bulunduğu takdirde, Borçlar Kanunu'nun 360. maddesinde tanınan hakları eser-iş sahibi kullanabilir. Davacı iş sahibi, toplam 19.288 adet kısa kollu çocuk tişörtlerinin ayıplı olduğunu ileri sürmüş ise de; ayıbın varlığı ve derecesinin belirlenebilmesi için bilirkişi incelemesi yapılarak ayıp belirlenmemiştir. Ayıbın gizli ya da açık ayıp niteliğinde olması durumuna göre ihbar süreleri farklı olduğu gibi; Borçlar Kanunu'nun 360. maddesi gereğince, somut olayda, ayıpların giderilmesi bedelinin mi yoksa iş bedelinde indirim yapılmasının mı gerektiğini, bilirkişi incelemesi yaptırılarak mahkeme takdir edebilir. Ayıbın varlığının saptanmasından sonra da, uyuşmazlık konusu ise, ayıp sonucu oluşan maddi zararın gerçekleşip, gerçekleşmediğinin incelenmesi gerekir. Ayıplı olduğu ileri sürülen ürünler üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmamış ve ürünlerin satılmış olması sebebiyle de, inceleme yaptırılması da olanaksız olmuştur. Tüm bu sebeplerle davanın tümden reddi yerine; varlığı ileri sürülen ayıplı ürünlerin gerçekten ayıplı olup, olmadıkları saptanmadan mahkemece, hukuksal olmayan gerekçelerle, ayıp sonucu oluştuğu ileri sürülen maddi zararın tahsiline karar verilmesi doğru olmamıştır.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davalı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek hA..nde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 16.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5803, Karar No: 2019/3232, Tarih: 13.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/5803 E.  ,  2019/3232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Onama

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkim’in takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocukların, mağdurun yetkilisi olduğu firma tarafından depo olarak kullanılan, içinde oturulmayan, salt eşyaların muhafazası için kullanılan, herhangi bir ticari faaliyetin yürütülmediği ve/veya bir iş yerinin eklentisi niteliğinde olmayan depo içerisinden hırsızlık yapmaları şeklinde gerçekleşen eylemde, unsurları itibarıyla oluşmayan iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan dolayı suça sürüklenen çocuklar hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 13/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11683, Karar No: 2012/10152, Tarih: 26.09.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/11683 E.  ,  2012/10152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayına TMK 404 anlamında vasi atanmasına ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.

... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2. celsesinde vasi adayı ...'ın kısıtlı adayı ...'nin kardeşi Mediha'nın yanında kaldığını, Mediha'nın Kilis'te oturduğunu bayan ettiği, ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2012/1 talimat 1. celsesinde vasi adayı ...'ın kardeşi Sabriye'nin kendisi ile birlikte kaldığını ve ikamet adresinin ... ... Mah. ... ... Sok. No:17-A İçkapı No:... olduğunu beyan ettiği, kısıtlı adayının halen kardeşi ... ile birlikte... Mah. ... ... Sok. No:17-A İçkapı No:... adresinde ikamet ettiği anlaşılmakla, uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 26.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4376, Karar No: 2013/7568, Tarih: 05.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/4376 E.  ,  2013/7568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/09/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı mahallinden Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay Hukuk ve Ceza Dairelerinin görevleri 09.02.2011 tarihli 6110 Sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değiştirilen 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi gereğince 21.01.2013 tarihinde 2013/1 sayılı kararla Yargıtay Büyük Genel Kurulu tarafından kabul edilen Yargıtay İş Bölümünde gösterilmiştir.

İnceleme konusu karar, ilamlı takipte şikayet talebine ilişkin olup, yukarıda sözü edilen Yargıtay Büyük Genel Kurulu İş Bölümü kararına göre,  belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 8. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 05/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5504, Karar No: 2020/4917, Tarih: 07.09.2020

**8. Hukuk Dairesi         2019/5504 E.  ,  2020/4917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kıyı Kenar Çizgisi İçinde Kalan Kısmın Tapusunun İptali İle Tescil Harici Bırakılması Ve Bu Kısımdaki Yapının Yıkımı

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı Hazine vekili, davalı adına tapuda kayıtlı bulunan 84 ada 12 parsel sayılı taşınmazın ekli krokide kırmızı kalemle işaretli bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını belirterek, kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısmın tapusunun iptali ile tescil harici bırakılmasına ve mevcut taşınmaz üzerinde bulunan yapının yıkılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ilk olarak dava hakem sıfatıyla görülmüş ve devamında görevsizlik kararı verilmiş olup, görevli asliye hukuk mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda hak düşürücü süre geçtiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, Dairemizin 04.02.2014 tarihli ve 2013/12842 Esas, 2014/1701 Karar sayılı kararı ile Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp işin esası ile ilgili oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulü ile taşınmazın 43 m2’lik kısmının davalı adına olan tapu kaydının iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava, 3621 sayılı Kanun hükümleri uyarınca nizalı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısmının tapu kaydının iptali ile bu bölümün tapudan terkinine ve kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan bölüm üzerinde bulunan yapının yıkılması istemine ilişkindir.

Dava, 3621 sayılı Kanun hükümleri uyarınca nizalı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısmının tapu kaydının iptali ile bu bölümün tapudan terkinine ve kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan bölüm üzerinde bulunan yapının yıkılması istemine ilişkindir.

Bilindiği üzere, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun "kıyı kenar çizgisini" belirleme yöntemine ilişkin 5 ve 9. maddelerinin uygulanmasına yorum getiren ve görülmekte olan davalarda dikkate alınması zorunlu bulunan 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında "kural olarak, mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisi belirlenmesi görevinin idari yargıya ait olduğuna; ancak 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 9. maddesi uyarınca idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve yazılı bildirime rağmen yasal süresinde idari yargıya başvurulmaması nedeniyle yargı yolunun kapanmış olması veya idare tarafından verilip kesinleşmiş karar bulunması durumlarında, bunlara uygun şekilde kıyı kenar çizgisinin adli yargı tarafından saptanması gerektiğine" işaret edilmiştir. 3621 sayılı Kanun'un 5 ve 9. maddelerine göre de kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi zorunludur. Uzman bilirkişilerin, Yasanın ve İçtihadı Birleştirme Kararlarının emredici hükümleri dışında, hiçbir bilimsel incelemeye, araştırmaya ve verilere dayanmaksızın belirlenen kıyı kenar çizgisine itibar etmek doğru değildir. Değinilen İçtihadı Birleştirme Kararı kapsamı ve 3621 sayılı Kanun'un 5. ve 9. maddelerinde öngörüldüğü biçimde üç jeolog ya da jeoloji mühendisinden oluşturulacak uzman bilirkişi kurulu ve tapu fen memuru aracılığıyla yerinde keşif yapılması, 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararı doğrultusunda bilimsel verilerden de yararlanılarak kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi zorunludur.

Somut olayda, hükme esas alınan raporu hazırlayan bilirkişi kurulunca araştırma çukurları açıldığına ilişkin tutanaklarda bir ibare olmadığı gibi bilirkişilerce tespit edilen kıyı kenar çizgisi ile idare tarafından onaylanan kıyı kenar çizgisi arasındaki farkın neyden kaynaklandığı tatmin edici şekilde açıklanmamıştır. Ayrıca komşu parsellerin kıyı kenar çizgisine ilişkin durumu araştırılıp değerlendirilmemiş ve davalı tarafın dava konusu taşınmazın farklı bir parselle tevhit edildiğine ilişkin iddiası üzerinde durulmamıştır.

Hal böyle olunca, Mahkemece yapılması gereken iş; üç kişilik jeolog ya da jeomorfolog ile bir harita mühendisinden oluşacak bilirkişi kurulu aracılığıyla, dava konusu taşınmazda yeniden keşif yapılması, taşınmazın farklı noktalarında gözlem çukurları açılarak bu çukurlardan alınan verilerin incelenmesi, açılan gözlem çukurlarının harita üzerinde işaretlenerek gösterilmesi ve kıyı kenar çizgisinin tespit edilmesi, keşfen tespit edilen kıyı kenar çizgisi ile Bakanlık tarafından onaylanan kıyı kenar çizgisinin ve dosyada daha önce oluşturulan kıyı kenar çizgisinin fen bilirkişisi tarafından kroki üzerinde gösterilmesi, farklılık olursa sebebinin açıklattırılması, varsa komşu parseller ile ilgili oluşturulan kıyı kenar çizgisinin araştırılması, bitişik veya yakın parsellere ilişkin varsa kesinleşmiş veya derdest dosyalardaki uzman bilirkişi raporları nazara alınarak ve gerektiğinde karşılaştırılarak inceleme yapılması, davalı tarafın dava konusu taşınmazın başka bir taşınmazla tevhit edilerek yeni bir parsel oluştuğuna ilişkin iddiası üzerinde durulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesidir. Anılan hususlar gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Taraf vekillerinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla ve HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

07.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1704, Karar No: 2006/3788, Tarih: 27.04.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/1704 E.  ,  2006/3788 K.**

**"İçtihat Metni"**

-K A R A R-

Gerçeğe Aykırı Mal Beyanında bulunmak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda; 1 ay hafif hapis cezası ile cezalandırılmasına dair İnegöl İcra Ceza Mahkemesinden verilen 01/06/2005 gün ve 3497 esas 4060 karar sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/08/2005 gün ve 2005/02-835 müteferrik sayılı havi dosya tetkik olundu.

CMK’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 18.01.2006 gün ve 965 sayılı yazılı emirlerine müsteniden ihbar ve evrak Yargıtay C.Başsavcılığının 15.03.2006 gün ve 2006/16905 sayılı tebliğnamesi ile dairemize gönderilmekle incelendi ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Yazılı emre dayanan ihbarnamede; tüm dosya kapsamına göre, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun’la değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 338. maddesindeki yaptırım, disiplin hapsi olarak belirlenmiş ise de aynı tarihte yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5349 sayılı Kanun’la değişik 7. maddesi 1. fıkrasında, “Kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idari para cezasına dönüştürülmüştür” şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiş olması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7. maddesi nazara alındığında, 5252 sayılı kanunun 7. maddesi 1. fıkrasındaki hükmün sanık lehine olduğu cihetle, sanık hakkında idari para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği belirtilerek anılan hükmün 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumuna işaret edilmiştir.

Yazılı emre dayanan ihbarnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden Bursa 3. Ağır Ağır Ceza Mahkemesinin 04/08/2005 gün ve 2005/02-835 müteferrik sayılı kararının BOZULMASINA,

Bozma üzerine 5271 sayılı CMY 309/4-d maddesi gereğince yeniden uygulama yapılması gerektiğinden;

İnegöl İcra Ceza Mahkemesinin 01/06/2005 tarih ve 2004/3497 esas 2004/4060 karar sayılı kararındaki sanık hakkında verilen 1 Ay hafif hapis cezasının KALDIRILMASINA,

Sanık ...’in 5349 sayılı yasa ile değişik 5252 sayılı yasanın 7., 5237 sayılı TCK’nın 52/2 maddeleri dikkate alınarak 1 Ay karşılığı idari para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığa verilen cezanın günlüğü takdiren 20,00 YTL’den hesaplanarak, sonuç olarak sanığın 600,00 YTL idari para cezasıyla cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, 27.04.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.