muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19898, Karar No: 2014/9499, Tarih: 13.05.2014

niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; 11.12.2012 Karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden ve olayda uygulanması gerekli 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesinin iptal edildiği, ilam tarihinin 11.06.2013'den öncesine ait olduğu da nazara alınarak, borçlu aleyhine haciz uygulanmasında anılan yasal çerçevede hukuka aykırı bir yön bulunmadığı kabul edilmelidir. Mahkemenin yazılı gerekçesi isabetli olmamıştır.

Bu kapsamda; haciz ihbarı gönderilen bankanın hesap numarasına uygun hesap ekstreleri getirtilerek, hesaptaki paraların mahiyeti ve kaynağı belirlenerek, diğer şikayet nedenleri kapsamında değerlendirme yapılarak sonuca gidilmesi yerine, yazılı gerekçeyle hüküm tesisi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 13.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2009/3306, Karar No: 2010/1490, Tarih: 19.03.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/3306 E.  ,  2010/1490 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 212 ada 39 (215 ada 6) parsel sayılı 88,83 m² yüzölçümündeki taşınmaz tapu kaydına ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak Mahmut Karadağ adına tespit, satış sonucu davalı .... adına tescil edilmiştir. Davacı hazine tapu kaydına dayanarak 212 ada 39 parsel sayılı taşınmazın kadastroca davalı adına oluşturulan tapu kaydının iptali ile hazine adına tapuya tescili istemi ile dava açmıştır. Davalı, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı taraf kesin hükme dayanmıştır. Mahkemece dava konusu taşınmazın dayanılan Göle Asliye Hukuk mahkemesinin 15.7.1943 tarih, 1943/30-81 E.K. sayılı kesin hükmünün kapsamında kaldığı gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuştur. Dava konusu taşınmazın dayanılan kesin hükmün ve davacı hazinenin dayandığı tapu kaydının kapsamında kaldığı hususunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kural olarak kesin hüküm kamu düzenine ilişkin, istek olmasa bile yargılamanın her aşamasında mahkemece resen gözetilmesi gerekli olumsuz dava koşullarındandır. Öte yandan aynı taşınmaz yada taşınmazlarla ilgili olarak kesin hükmün varlığı halinde sonraki günlü uyuşmazlıkların önceki günlü kesin hükme göre çözümlenmesi zorunludur. Gerçekten bu hukuksal olgu sağlıklı sonuca varmanın temel koşullarındandır. Mahkemece bu hukuksal olgular dikkate alınarak yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığından davacı hazinenin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 19.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4105, Karar No: 2020/8515, Tarih: 09.09.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/4105 E.  ,  2020/8515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmün açıklanmasına karar verilmeden önce “mazereti olmadan duruşmaya gelmediği takdirde sanığın yokluğunda duruşma yapılıp karar verilebileceği” ihtarını içeren duruşma davetiyesi çıkarılarak sanığın duruşmaya çağrılması gerekirken, anılan ihtarı içermeyen davetiye ile duruşmadan haberdar edilen sanığın yokluğunda, aynı Kanun’un 231/11 maddesi gereği hükmün açıklanmasına karar verilerek savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 09/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4253, Karar No: 2007/6526, Tarih: 05.06.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/4253 E.  ,  2007/6526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/02/2007
Yargıtay — Esas No: 2011/13890, Karar No: 2011/12654, Tarih: 14.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/13890 E.  ,  2011/12654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ, YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmaz ve ...... yüzeyini davalının çeşitli muhdesatlar yapmak ve kullanmak suretiyle işgal ettiğini ileri sürüp, kıyı vasfındaki alana ve ...... yüzeyine yönelik elatmasının önlenmesi ve üzerindeki muhdesatların yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, bir savunma getirmemiştir.

Mahkemece, davalıya ait muhdesatların kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının keşfen belirlendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün (6100 sayılı HMK'nın geçici 3.maddesi yollamasıyla) HUMK'nın 436.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı 2.423,60.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 14.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19176, Karar No: 2013/16083, Tarih: 16.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/19176 E.  ,  2013/16083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Kamu davasının düşürülmesine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Eylem nedeniyle mağdurda meydana gelen baş sağ üst kısmındaki 3 cm kesinin yüzde sabit iz niteliğinde olup olmadığı ve silah sayılan alet kullanılmadan meydana getirilmesinin mümkün olup olmadığı hususunda Adli Tıp Kurumundan rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun ve görev konusunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7043, Karar No: 2014/9399, Tarih: 12.11.2014

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2014/7043 E.  ,  2014/9399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Karabayır Köyü 107 ada 1 parsel sayılı taşınmaz, orman; 107 ada 111 parsel sayılı taşınmaz ise 35754,43 m2 yüzölçümü ve ham toprak niteliğiyle Hazine adına tesbit edilmiştir.

Davacı, taşınmazların kendi zilyetliğinde olduğu iddiasıyla dava açmıştır.

Mahkemece, 107 ada 1 sayılı parsel başka dosyada da davalı olduğundan bu parsele yönelik dava tefrik edilmiş; 111 parsel yönünden davanın kabulüne ve dava konusu parselin (B) ile gösterilen (5435 m2) bölümünün davacı adına tapuya tesciline, (D) ve (E) ile gösterilen bölümlerine ilişkin davanın reddine, tesbit gibi tesciline karar verilmiş; hükmün davalı ... tarafından taşınmazın (B) ile gösterilen bölümüne yönelik olarak temyizi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 29.04.2013 tarih ve 2013/753E. - 2013/4768 K sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Mahkemece (B) ile işaretli taşınmaz bölümü yönünden orman sayılan yerlerden olmadığı ve davacı yararına kazanma koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle hüküm kurulmuşsa da yapılan araştırma ve inceleme  hükme  yeterli değildir. Şöyle  ki; 25.04.2012 tarihli keşif sırasında dinlenen yerel bilirkişiler, yaklaşık 50 yıldır taşınmazın düzlük yerlerinin ekilmek, eğimli yerlerinin ise ağaç kesmek suretiyle kullanıldığını bildirmişler; uzman orman bilirkişi raporunda (B) harfli bölümün eğiminin % 10 - 15, üzerinde 15 - 20 yaşlarında meşe ağaç ve çalıları olduğu, 1951 tarihli memleket haritasında açık alanda yer aldığı; ziraat bilirkişi raporunda ise yine (B) harfli bölümünde 8 - 10 yaşlarında palamut ağaçları olduğu, eğimden dolayı makinalı tarım yapılmasının mümkün olmadığı açıklanmıştır. Mahkemece iki rapor arasındaki ağaç yaşlarına ilişkin çelişki üzerinde durulmadığı gibi, kadastro tespitinden 20 yıl önceki tarihlerdeki kullanım durumunu ve tasarruf sınırlarını göstermek üzere 1980'li yıllara ait memleket haritaları ve hava fotoğrafları üzerinden araştırma yapılmamış, buna göre zilyedlikle kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği tartışılmamış, zilyedlik tanıkları da dinlenmemiştir.

3402 sayılı Kadastro Kanununun 17. maddesi gereğince orman sayılmayan, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen ve il, ilçe ve kasabaların imar planları kapsamında kalmayan araziden masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilip tarıma elverişli hale getirilen (ev ve benzeri tesisler yapmak, dışarıdan toprak getirilerek tarıma elverişli hale getirmek, hayvan otlatmak, ağaç kesmek imar ve ihya olarak kabul edilemez) ve imar - ihyanın tamamlandığı tarihten, tesbit tutanağının düzenlendiği güne kadar 20 yıl süreyle zilyet edildiği ileri sürülen taşınmazların, Kadastro Kanunun 14. maddesinde yazılı diğer koşulların yanında niteliğinin, imar ve ihya edildiğinin ve üzerinde sürdürülen zilyetliğin, başlangıç ve süresinin, kullanılıp kullanılmadığının ve tasarruf sınırlarının ne olduğunun takdiri delil olan yerel bilirkişi ve tanık sözleri yanında, gerçeğin bir resmi olan en eski tarihli hava fotoğrafı ile gerçeğin modeli olan memleket haritaları ile dava tarihinden 15 - 20 yıl önce çekilen çiftli hava fotoğrafları ve bu fotoğrafların yorumlanması ile üretilen orijinal renkli memleket haritaları ve standart topografik fotogrametri yöntemi ile düzenlenen kadastro haritalarının, stereoskopik hava fotoğraflarının stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelenip taşınmazların niteliğinin, konumunun ve kullanım durumunun anlatılan bilimsel yöntemle kesin olarak belirlenmesi zorunludur.

O  halde;  mahkemece yeniden yapılacak keşifte, taşınmazları geniş çevresiyle birarada gösteren kadastro paftası ile 1980' li yıllara ait memleket haritası ve hava fotoğrafları bulunduğu yerlerden istenerek, bu belgeler dava konusu taşınmazlar ile çevresine uygulanıp, hava fotoğrafları ve dayanağı haritalar stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelettirilip taşınmazların niteliğinin bu belgelerde ne şekilde görüldüğü, bu belgelere göre orman ya da 6831 sayılı Kanunun 17/2. maddesinde ifade edilen orman içi açıklık olup olmadığı belirlenmeli, ziraat uzmanından taşınmazdaki ağaçların sayısı, yaşı, konumu, kapalılık oranı, hakim ağaç türünün ne olduğu, tarım yapılan düzlük alanların nereler olduğu sorup saptanmalı, zilyedlik tanıkları dinlenmeli, ağaç kesmek suretiyle sürdürülen zilyedliğin kazanmayı sağlamayacağı düşünülmeli, bundan sonra toplanacak deliller çerçevesinde karar verilmelidir." denilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine, 107 ada 111 parsel numaralı taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından vekâlet ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu, 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine, 107 ada 111 parsel numaralı taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından vekâlet ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu, 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Mahkemece Hazineye yönelik davanın reddedilmiş olmasına rağmen Hazine yararına vekâlet ücreti takdir edilmemiş olması doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; hüküm fıkrasına “Davalı ... davada kendisini bir vekil ile temsil ettirdiğinden 3402 sayılı Kanunun 31/3 maddesi uyarınca davanın önemi, vekilin sarf ettiği emek, tarafların davada iyi niyetle hareket edip etmediği, hak ve eşitlik kuralları gözönünde tutularak 300.-TL maktu vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı Hazineye verilmesine” ibarelerinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.’nun 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA 12/11/2014 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4658, Karar No: 2020/16899, Tarih: 13.10.2020

**8. Ceza Dairesi         2020/4658 E.  ,  2020/16899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Sanık ... yönünden yapılan incelemede;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanununu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, mercii tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-89 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerekir. Somut olayda, sanığın bilinen son adresine Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılmadan doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebligat çıkartıldığı ve tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin reddine dair Düzce 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.05.2015 tarihli ek kararı incelemeye yetkili olmadığı halde itiraz hakkında karar veren Düzce 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.06.2015 tarihli ek kararı hukuki değerden yoksun olup,sanık müdafinin Düzce 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.05.2015 tarihli ek kararına yönelik itirazının temyiz mahiyetinde olduğunun kabulü ile inceleme yapılarak, hükmolunan cezanın türü ve süresine göre sanık ... müdafinin duruşmalı inceleme isteğinin CMK.nın 318. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilerek inceleme yapılmıştır.

2)Sanık ... yönünden ise,

2)Sanık ... yönünden ise,

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre yapılacak tebligatın geçerlilik koşulları Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 30. maddesinde gösterilmiş olup, anılan maddeye göre "adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması" gerekmekte olup; sanığın bilinen son adresine gönderilen 30.03.2015 tarihinde anılan Kanun'un 21. maddesine göre düzenlenen tebligat mazbatasında, adreste bulunmama sebebine dair beyanda bulunan ve 2 nolu haber kağıdının kapıya yapıştırıldığına dair bilgi verilen komşu, yönetici veya kapıcının isminin belirtilmediği, imzasının alınmadığı, imzadan imtina var ise bu durumun da belirtilmediği ve tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin reddine dair 17.04.2019 tarihli ek karara yönelik itirazı incelemeye yetkili olmadığı halde, itirazı değerlendiren Düzce 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.05.2019 tarihli ek kararı hukuki değerden yoksun olup, sanığın ek karara itiraz dilekçesininin temyiz mahiyetinde olduğu kabul edilerek inceleme yapılmıştır.

Düzce Pusulası isimli yerel gazetede ''Akçeli işlere bulaşan İGM üyeleri varmış'' başlıklı bir yazıda, bir kısım il genel meclis üyelerinin ihalelerde bazı firmalara ayrıcalık tanıdıkları ve köylerdeki su kaynaklarının ticari işletmeye dönüştürülmesi için ruhsat karşılığında rüşvet isteyen bir il genel meclis üyesi olduğu,olayın kolluğa intikal ettiği, bir siyasi parti il başkanının olayı örtbas ettiğine dair haber yapılması üzerine resen soruşturma başlatıldığı, sanık ... ...'nun gazete ve bahse konu köşe yazısı sahibi olduğu, sanığın bu haberi MHP il başkanı olan sanık ...'ın basın toplantısında yaptığı açıklamalardan duyduğunu beyan ettiği,sanık ...'ın ise bu iddiaları öğrenmesi üzerine il genel meclis başkan ve üyesiyle görüştüğünü, AKP il genel meclis üyesi olan katılan ...'nun bir köy muhtarından rüşvet istediği hususunun kendisine iletildiğini beyan ettiği, tanık olarak beyanı alınan il genel meclis başkanı ...'ün ise bahsi geçen köy muhtarının sanık ... olduğunu beyan etmesi üzerine sanık ... ...'un beyanlarının alındığı ve sanık ...'un köyden çıkarılan suyu belediyeden kiraladıklarını, kira bedelinin yüksek istenmesi üzerine katılan ... ile görüştüğünü, başka firmaların da ihaleye girdiklerini,belediyeye 50.000 TL lik araç hibesi istediğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında,tüm dosya kapsamı ve sanıkların eylemleri değerlendirildiğinde,

Basın hürrriyeti Anayasamızın 28. maddesinde; "Basın hürdür, sansür edilemez. Basımevi kurmak izin alma ve mali teminat yatırma şartına bağlanamaz. Devlet, basın ve haber alma hürriyetlerini sağlayacak tedbirleri alır. Basın hürriyetinin sınırlanmasında, Anayasanın 26 ve 27'nci maddeleri hükümleri uygulanır..." şeklinde düzenlenmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin "İfade özgürlüğü" başlıklı 10. maddesinin 1. fıkrasında ifade özgürlüğünün korunmasını, 2. fıkrası ise ifade özgürlüünün kullanılması üzerindeki kısıtlama sistemini düzenlemektedir. Her ne kadar 10. madde basın özgürlüğünden açıkça sözünü etmiyorsa da, AİHM, bu maddede ele alınan özgürlüklerin kullanılması bakımından basına özel statü tanıyan bir dizi ilke ve kuralı ortaya çıkaran kapsamlı bir içtihat hukuku geliştirmiştir.

Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaat açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli ve etkin yollarından birisi basındır. Basın özgürlüğü; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarını içerir. Düşünceyi açıklama ve basın özgürlüğü, onu kullananlar açısından olduğu kadar gerçekleri öğrenmek özgürlüğüne sahip kişi ve kitleler açısından da temel hak niteliğindedir. (Centro Europa 7 S.R.L. ve Di Stefano, § 131)

Bir gazetecinin, bir başkasının ileri sürdüğü bir iddianın yayılmasına yardım ettiği için cezalandırılması basının kamu yararına ilişkin konuların tartışılmasına katkısını ciddi biçimde engeller; özel olarak güçlü nedenler olmadığı sürece, bu tür bir cezalandırma düşünülmemelidir. Gazetecilerin, başkalarına karşı hakaret veya provokasyon gibi görülebilecek ya da başkalarının şöhretlerine halel getirebilecek bir alıntıyı yaparken söylenenle aralarına sistematik ve formel biçimde mesafe koyması gerektiği yolunda genel bir talep, basının güncel olay, fikir ve kanaatler konusunda bilgi vermeye ilişkin rolü ile bağdaştırılamaz (Jersild-Danimarka, 1994; Thoma-Lüksemburg, 2001)

İfade özgürlüğü kapsamının sadece hoş karşılanan görüşlerin değil rahatsız edici görüşlerin açıklanmasını da kapsadığı ve basının kamu denetçisi rolünü gerçekleştirirken abartıcı hatta provoke edici olabileceği, basın mensuplarının tekrar ettikleri iddialarından kendilerini ayrık tutma konusunda genel bir yükümlülük yüklenemeyeceği gözetilmelidir. (AİHM- THOMA/LÜKSENBURG- 29.03.2001)

Soruşturmanın gizliliğini basının ihlal edebileceğine dair başvuru konusu olayda ise; devam etmekte olan bir tazminat davasının soruşturmasının gizliliğini bir basın toplantısı sırasında ihlal eden gazetecinin mahkum edilmesinin ifade özgürlüğünün ihlal edildiğine karar verilmiştir. (AİHM-WEBER/ İSVİÇRE- 22.05.1990 )