muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/30277, Karar No: 2023/16634, Tarih: 29.03.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/30277 E.  ,  2023/16634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.03.2016 tarihli ve 2016/2 Esas, 2016/341 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında

1. Tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve 43 üncü maddesi uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 53 üncü maddesi gereğince hak yoksunluklarına,

2. Hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi ve 125 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 1 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 53 üncü maddesi gereğince hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin, eylemlerin gerçekleşmediğine, tanıkların tarafsız olmadığına, tanıklarının dinlenmediğine, haksız tahrikin uygulanması gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanmadığına, ek savunma verilmeden 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca hüküm kurulduğuna, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdurun ... Belediyesi'nde zabıta müdür vekili olarak görev yaptığı, seyyar satıcılık yaparak geçimini sağlayan sanığın tezgahının zabıta görevlileri tarafından kaldırılması üzerine mağdura husumet beslemeye başladığı, 02.10.2015 günü, belediye meclisi toplantısı yapılan kültür merkezi önünde görevli olarak bekleyen mağdura yönelik "Memur arkadaşlara saygım var ancak seni vurmaya öldürmeye geldim, siz kendinizi Allah zannediyorsunuz, sizin Allah'ınızı sinkaf ederim." şeklinde tehdit ve alenen hakarette bulunduğu, 05.10.2015 günü ise, mağdurun belediye binasındaki odasına giden sanığın "Ölmeye, öldürmeye geldim, öldüreceğim." demek suretiyle mağduru tekrar tehdit ettiği Mahkemece kabul olunmuştur.

2. Sanık savunmasında atılı suçlamaları kabul etmemiştir.

3. Mağdurun aşamalardaki beyanları istikrarlıdır.

4. Tanıklar ..., ... ve ...'nin beyanları, mağdurun anlatımını doğrular niteliktedir.

5. Sanığa ait adli sicil kaydı ve güncel nüfus kayıt örneği dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

2. Sanık savunmasında atılı suçlamaları kabul etmemiştir.

3. Mağdurun aşamalardaki beyanları istikrarlıdır.

4. Tanıklar ..., ... ve ...'nin beyanları, mağdurun anlatımını doğrular niteliktedir.

5. Sanığa ait adli sicil kaydı ve güncel nüfus kayıt örneği dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. Mağdurun aşamalardaki anlatımlarının, tanıklar ..., ... ve ...'nün beyanlarıyla desteklenmesi ve tüm dosya kapsamıyla, hakaret ve tehdit suçlarının unsurları itibarıyla oluştuğuna dair, aşağıda belirtilen eleştiri dışında Mahkemenin takdir ve gerekçesi hukuka uygun bulunmakla birlikte, yeminli beyanda bulunan tanıkların mağdurla aynı iş yerinde çalışıyor olmasının tek başına tarafsız olamayacakları anlamına gelmeyeceği, yargılama sırasında 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendinin uygulanması ihtimaline binaen sanığa ek savunma hakkı verildiği, lehe hükümlere ilişkin yöntemince değerlendirme yapıldığı ve haksız tahrikte aranan koşulların somut olayda gerçekleşmediği anlaşılmakla, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Sanığa yükletilen hakaret ve tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Sanığın hakaret eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (c) bentleri kapsamında kaldığı dikkate alınıp, temel cezanın teşdiden tayin edilmesi gerektiği gözetilmemiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Eleştiri dışında hakaret ve tehdit suçlarına ilişkin cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Mahkemenin kararında, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKÜMLERİN, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21146, Karar No: 2017/12490, Tarih: 14.12.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/21146 E.  ,  2017/12490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının 4739 ada 1 nolu parselde inşaa ettiği " Derince İnci evleri " projesinden B-12 blok 1 nolu daireyi satın aldığını, konutun 2013 tarihinde de teslim edildiğini, dairesinde ve blok ile siteye ait ortak alanlarda pek çok ayıplı ve kusurlu imalatlar ile eksikliklerin bulunduğunu, bu hususun yönetim tarafından yaptırılan 2013/39 D.iş sayılı dosyası ile tesbit edildiğini, öyle ki, kombi odalarında havalandırma deliklerinin yapılmadığını, çatıda yetersiz izalasyona bağlı olarak tavanlardan su sızıntısının bulunduğunu, ortak merdiven basamaklarının kırık olduğunu, sığınıkların eksik ve bodrumlarda su birikintisi bulunduğunu, dış cephelerden su sızıntısının olduğunu, dairede, balkon giderlerinden su taştığını, mutfak dolaplarında renk değişikliği olduğunu, kapılarda çatlakların bulunduğunu, parkelerde oynamaların olduğunu vs.gibi imalat hatalarının bulunduğunu reklam ve ilanlarla projeye uygun imalat yapılmadığını, gerek kendi konutu gerekse blok ve site ortak yerleri ile ilgili ayıp ve eksikliklerin davalıya bildirildiğini ileri sürerek eksik ve ayıplı işlerden dolayı ortaya çıkan maddi zararından fazla hakları saklı kalarak 500,00 TL.nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah ile talebini artırmıştır.

Davalı, davacıya tam ve eksiksiz olarak dairesinin teslim edildiğini, ayıp ve eksik bulunmadığını, kaldı ki ayıp ihbar mükellefiyetinin de süresinde yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile; 3.685,30 TL'nin 500,00 TL'sinin dava tarihinden, 3.185,30 TL 'sinin ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm; davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, satış esnasında sunulan projede ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı konutta oluşan değer kaybının ödetilmesi talebine ilişkindir.

Davalılar, ayıp ve eksik bulunmadığını, ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını bildirerek, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Davalılar, ayıp ve eksik bulunmadığını, ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını bildirerek, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp; yasa yada sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği yada olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Maddeye göre, tüketici kendisine sağlanan mal ve hizmetle ilgili ayıplı olup olmama konusunda gerekli muayeneyi (denetimi) yapacak ve bu muayene sonucu, mal yada hizmetle ilgili saptadığı ayıpları, mal veya hizmetin sağlanmasından itibaren ihbar süreleri içinde, kendisine mal yada hizmet sağlayan sözleşmenin tarafına bildirecektir; bu bildirim (ayıp ihbarı) ödevi ihmal edildiğinde, tüketici, ayıba dayalı yasal haklarını kaybedecektir. 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. ( 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198/2’de) maddesinde ifade edildiği gibi, ayıp ihbarının yapılmaması, tüketicinin ifa konusu mal ya da hizmeti, bulunduğu hal üzere kabul ettiği sonucunu doğuracak ve bu yönde gerçekleşen varsayımın aksi, hiçbir suretle kanıtlanamayacaktır.

Satış tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Satış tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’ da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. maddeye göre, (818 sayılı BK'nun 198.maddesi), alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya uygun süre içinde ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra hemen (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 2013 tarihinde teslim edildiği ve 21.8.2014 tarihinde de eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 2013 tarihinde teslim edildiği ve 21.8.2014 tarihinde de eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, talep edilen hususlarla ilgili “açık ayıp”, “gizli ayıp” ve “eksik ifa” ayrımının ayrıntılı ve açık bir şekilde yapılmadan genellikle gizli ayıplı olduğu değerlendirmesi yapılmış ve yazılı şekilde karar verilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi heyet raporunda ve mahkemece “gizli ayıp”lı olarak belirtilen imalatlar ile ilgili olarak; “gizli ayıp” olarak nitelendirilen (mesela izolasyona bağlı su sızıntı izleri, boya kabarma ve rutubetlenme olması gibi...) ayıplar yönünden kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve tespit tarihi de göz önünde bulundurularak yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. Yine TBK'nun 223 (BK'nun 198. maddesi) hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “hemen ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin veya diğer tüketicilerin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi heyetinden “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatlara ilişkin ayıpların tek tek neler olduğunun belirlenerek, ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi ve tarafların delilleri dikkate alınarak taraf ve yargı denetimine esas gerekçeli ek rapor tanzimi sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Yine eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili olarak da; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yönde olduğu gibi, aynı görüşte olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 4.12.2015 gün ve 2015/13-1581 esas ve 2015/2792 kararı da bulunmaktadır. Hal böyle olunca bu kalemler yönünden açık ayıp olarak değerlendirme yapılarak sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece anılan hususlarda ayrıntılı inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenlerine göre, davacı ve davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1.bent gereğince temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 29,20 TL harcın davalıya iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 14/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10504, Karar No: 2023/991, Tarih: 14.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10504 E.  ,  2023/991 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/318 E., 2022/1359 K.

DAVA TARİHİ : 24.07.2020

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/265 E., 2021/899 K.

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun ( 6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraflarca temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 02.05.2002 doğumlu olduğunu, 03.05.2020 tarihi itibariyle ... hale geldiğini, davalı babasının kendisini istememesi nedeniyle bir yıldan fazla bir süredir evli ablasının yanında kaldığını, davalının elektronik üzerine şirketi olduğunu ve mal varlığının büyük bir kısmını muvazalı işlemlerle gizlediğini, davacının ... Yeditepe Üniversitesi Tıp Fakültesini kazandığını, geçen dönem devam ettiği okul ödemelerinin annesi tarafından bankadan çekilen krediler ve etraftan bulunan borçlarla karşılayabildiğini, annesi Jale'nin ise çalışmadığını, cüzi bir emekli aylığı olduğunu, dolayısıyla geçen dönemdeki okul borçlarını ödeyemediğini, bundan dolayı icra işlemlerinin başladığını, hiç hak etmedikleri halde babalarının kendi ifadeleri ile cezalar verdiğini, zaman zaman kendilerine tahsis ettiği araçları kullanımlarından aldığını, ayrıca maddî imkanlarını da çok düşük seviyelere indirdiğini, cezalı olduğu dönemlerde 2.000,00 TL limit verirken, cezalarının kalktığı dönemlerde 15.000,00 TL aylık harçlık verdiğini, öğrenimi için okulun istediği 4.000,00 USD depozitonun borç bulunarak yatırıldığını, bunun harici olarak bu yıl eğitim gideri olarak 27.500,00 USD ve %8 KDV olduğunu, yurt için talep edilen rakamın 30.000,00 TL olduğunu, tüm bu nedenlerle açılan davalarının kabulüne, eğitim gideri temel rakamı 27.500 USD+%8 KDV = 29.700 USD'nin 23.07.2020 tarihli Merkez Bankası efektif kuru karşılığı olan 202.851,00 TL nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, yurt için talep edilen 30.000,00 TL nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, eğitim ve bakım gideri olarak aylık 15.000,00 TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bu nafaka oranlarının her yıl TÜFE oranına göre arttırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; dava dilekçesindeki iddialarının asılsız olduğunu, ... 3. Aile Mahkemesinin 2020/412 esas sayılı dosyasında davacının annesi Jale tarafından açılan boşanma ve mal paylaşımı konulu davada anne Jale lehine de 5.000,00 TL tedbir nafakasına hükmedildiğini, aylık sabit gelirinin 12.000,00 TL olduğunu, davacının anneannesinden daha bu yılın başında miras kalan evinde annesi ile birlikte yaşayabileceğini, anneannesinden ve dededen kalan çokça gayrimenkulün de göz ardı edilmeye çalışıldığını, yine davacının babasından gizlice dilekçede belirttiği ablası üzerine alının ve yakın zaman içinde teyzeye devredilen 3.000.000,00 TL den fazla değerde iki villanın kira geliri ve varlığının göz ardı edilmeye çalışıldığını, kızının üniversite seçiminde dahi aranmadığını, gereksiz yere yüksek bedelli ama kalitesi tartışılır bir okul seçimi yapıldığını, haksız menfaat edinme niyetinde olduklarını, bu nedenlerle açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların baba kız olduklarını, davacının babası ve annesi arasındaki boşanma davasının derdest olduğunu, davacının reşit olduğunu ve Yeditepe Üniversitesi Tıp Fakültesi öğrencisi olduğunu, davacının okuduğu okulun yüksek bir ücretinin olduğunu, davacının okuduğu okul için davalının rızasının bulunmadığını, okul ücretinin yaklaşık yıllık 30.000,00 USD ve 30.000,00 TL yurt ücreti olduğunu, davacının davalının haberi dahi olmadan ve davalıdan bu miktarları alma garantisi bulunmadan mevcut okula yazıldığını, bu nedenle davacının da davalı kadar olmasa da ekonomik durumunun iyi olduğunu, davalının takbis kayıtları incelendiğinde üzerine 32 adet villa, arsa, tarla, fabrika binası vs taşınmazın bulunduğunu, davacı adına takbis kaydına rastlanmadığını, davacının okul peşinatı olan 4.000,00 doları davalıdan destek almadan ödeyebildiğini, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 364 üncü maddesi gereğince davalı babanın yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek eğitim gören kızına yardım etmekle yükümlü olduğunu, davacının öğrenci olduğunu ve annesi ile birlikte yaşadıklarını, tarafların ekonomik ve sosyal durumlarına göre davanın kısmen kabulü ile dava tarihinden başlamak kaydıyla davacı için aylık okul ücreti, eğitim, yurt, sağlık, barınma ve tüm giderlerini de kapsayacak şekilde 15.000,00 TL yardım nafakasının davacı mezun olana kadar davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, bu nafaka miktarının her yıl açıklanan ÜFE oranında arttırılmasına, karar verilmiştir

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri