muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/6636, Karar No: 2006/9099, Tarih: 13.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/6636 E.  ,  2006/9099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın (4650 Sayılı Yasayla değişik) 11.maddesinin (f) bendi uyarınca arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma (değerlendirme) tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle kamulaştırma bedeli tespit edilir.

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde sağlayacağı net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmesinde, taşınmazın kuru ya da sulanabilir niteliği de gözetilerek dekar başına elde edilebilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğünün değerlendirme yılına ait verilerinin esas alınması gerekirken bilirkişi raporunda 2004 yılı verilerine göre belirlenen değere Toptan Eşya Fiyat Endeksi uygulanmak suretiyle 2005 yılı değere ulaşıldığı anlaşılmaktadır. Bu bakımdan karar tarihi itibariyle 2005 yılı verilerinin oluştuğu da gözetilerek Mihalıççık İlçe

Tarım Müdürlüğünden 2005 yılı resmi verileri getirtilip buna göre ek rapor alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, iklim koşulları, arazinin toprak ve topoğrafik yapısı ile bölgesindeki konumu (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı vb) gözetildiğinde, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan ülkemizin değişik yörelerindeki sulu tarım arazilerinin değerlendirilmesinde, (değeri önemli biçimde etkileyen kanıtlanmış, farklı ve özel bir etkinin bulunması durumu dışında) kapitalizasyon faiz oranı %5 olarak alınmaktadır. Hal böyle iken, bilirkişi kurulu raporunda taşınmazın değerinin belirlenmesinde kapitalizasyon faizi oranının %5 yerine %4 olarak kabulü,

3-Dava konusu taşınmazın tamamı 5600 m2 olup bunun 1620,65 m2'si kamulaştırılarak geriye iki ayrı parça kalmıştır. Bu durumda kadastro teknisyeni tarafından düzenlenen krokiye göre her bir parçanın yüzölçümü, konumu ve geometrik durumu ile kullanım amacı (tarım arazisi oluşu) gözönünde tutulduğunda küçük parçada belli bir değer kaybı olabilir ise de büyük parçada herhangi bir değer kaybının olmayacağı gözetilerek bilirkişiden bu konuda ek rapor alınması gerekirken arta kalan kısımların tamamı üzerinden değer kaybı veren bilirkişi raporuna itibar edilerek fazla bedele hükmedilmesi,
Yargıtay — Esas No: 2008/9540, Karar No: 2010/747, Tarih: 10.02.2010

**1. Ceza Dairesi         2008/9540 E.  ,  2010/747 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'ı kasten öldürmekten, ...'ı da öldürmeye teşebbüsten ve izinsiz silah taşımaktan sanık ...'nun yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (HAKKARİ) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 10.06.2008 gün ve 220/204 sayılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: duruşmalı olarak incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- 10.06.2008 tarihinde sanık ... ve vekilinin yüzüne karşı verilen karar sanık müdafiince aynı gün temyiz edildiğinden tebliğnamedeki temyizin süresinde olmadığına ilişkin görüş benimsenmemiştir.

2- Sanık ...’nin, tabanca ile hedef gözeterek mağdur Bedriye ateş ettiği, mağdurun batın ve toraxa nafiz kurşun yarası aldığı olayda; meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak, teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 35. madde ile yapılan uygulama sırasında, alt sınırdan uzaklaşarak makul bir ceza tayin edilmesi gerekirken, mağdurda hiç isabet yokmuş gibi alt sınırdan ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3- 765 sayılı TCK’nun 81. maddesinin 59. maddeden sonra uygulanması yerine 59. maddeden önce uygulanması sonucu eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

4- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’nin suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, cezayı azaltıcı taktiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri sebebi dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı anlatımında sübuta, delillerin mahkumiyeti yeterli olmadığına, gerekçenin yanlış ve yetersiz olduğuna, sanığın beraat

etmesi gerektiğine, eksik incelemeye, mağdura karşı suç vasfına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, kısmen resen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 10.02.2010 günü oybirliği ile karar verildi.

10.02.2010 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... Öcalan'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukatlar ... Kenan Doğan ile ... Özgür Piroğlu’nun yokluklarında 11.02.2010 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2012/8531, Karar No: 2012/10650, Tarih: 25.09.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/8531 E.  ,  2012/10650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesiyle; kadastro sırasında Yukarı ... Mahallesi, 106 ada 1 ve 4 sayılı parsellerin 6831 sayılı Yasanın 2/B maddesi gereği Hazine adına tespit edildiklerini, oysa taşınmazları 1994 yılından beri fiilen kullandığını iddia ederek, tapu kayıtlarının iptali ile adına tescillerini istemiştir. Mahkemece; davanın reddine, her ne kadar kadastro tutanakları istenmiş ve dosya arasına gönderilmemişse de tereddüte mahal vermemesi açısından dava konusu taşınmazların tespit gibi tescillerine karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Dosyanın yapılan incelenmesinde; mahkemece dava konusu olan Yukarı ... Mahallesi, 106 ada 1 ve 4 sayılı parsellerin tutanak asılları getirtilmeden, varsa tutanak iktisabında zilyet olanlar davaya dahil edilip taraf oluşturulmadan, davacı vekiline dava dilekçesini açıklaması yönünden 30 gün süre verilerek 30 günün sonunda davacı vekilinin dilekçesini açıklamadığı gibi mazeret de bildirmeden duruşmaya katılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Kadastro tesbitine itiraz davalarında; tesbitine itiraz edilen tutanak aslı dosyaya getirtilip, davalı olup olmadığı ve kesinleşme durumu ile tesbit maliki ve varsa şerh sahibine husumetin yöneltilip taraf teşkilinin sağlanmış olduğu belirlenmeden hüküm kurulamaz. Davada taraf teşkili, davanın görülebilirlik koşuludur. Mahkemce bu hususun gözardı edilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Bu nedenle; mahkemece öncelikle dava konusu Yukarı ... Mahallesi, 106 ada 1 ve 4 sayılı parsellere ait tutanak asılları getirtilmeli, varsa tutanak iktisabında zilyet olanlar davaya dahil edilmeli, sunacağı deliller varsa toplanmalı ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir.

Kabule göre de; mahkemece verilen kesin süreye uymayan davacı vekilinin mazeret bildirmeden duruşmaya katılmadığı gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 25.09.2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18835, Karar No: 2013/5390, Tarih: 21.03.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/18835 E.  ,  2013/5390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dava, iş kazası sonucu 26.08.2000 tarihinde iş kazası sonucu sürekli işgöremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, 54.690,59.-TL maddi, 30.000,00.- TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Zararlandırıcı olaya maruz kalan işçinin, olay günü davalıya ait otelde çalışırken akşam yemeği servisinde, şiddetli yağmur ve rüzgar başladığı sırada dışarıdaki masalardan tabak ve bardak toplarken, düşmesi sonucu elindeki bardakla, sağ el bileğinde kesi oluşması sonucu meslekte kazanma gücünü yitirdiği anlaşılmaktadır.

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve işgüvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanununun 77.maddesinin açık buyruğudur.

Olayla ilgili olarak düzenlenen 29.03.2006 tarihli bilirkişi raporunda kazalının % 20, işverenliğin % 40 oranında kusurlu olduğu, olaydaki kaçınılmazlığın ise % 40 oranında olduğu belirtilmiştir. Oysa hükme esas alınan 19.12.2006 tarihli kusur raporunda davalı işverenin % 100 oranında kusurlu olduğu belirtilmiş ve bu iki rapor arasındaki çelişki giderilmeden işverenin % 100 oranında kusurlu bulunduğu 2.rapor hükme esas alınmıştır. Mahkemece kusur raporları arasındaki çelişki giderilmeden 19.12.2006 tarihli kusur raporu esas alınarak ... şekilde hüküm kurulması usul ve Yasa'ya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Sigortalıya bağlanacak gelir ve hükmedilecek tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

2-Sigortalıya bağlanacak gelir ve hükmedilecek tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

Somut olayda; zararlandırıcı olay SGK'ca iş kazası olarak kabul edilmiş, SGK Yüksek Sağlık Kurulu'nun 22.08.2008 tarihli raporuyla maluliyet oranı % 28 olarak belirlenmiş, yapılan itiraz üzerine alınan Akdeniz Üniversitesi Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlığı'nın 04.09.2006 tarihli raporuyla maluliyet oranı % 33 olarak belirlenmiş, maluliyet oranları arasındaki çelişkinin giderilmesi için tekrar Akdeniz Üniversitesi Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlığı'ndan alınan 04.02.2009 tarihli raporda davacının % 44,2 oranında malul olduğunun belirlenmesi üzerine, Istanbul Adli Tıp Kurumu'ndan alınan 29.09.2010 tarihli raporda ise davacının % 44 oranında malul olduğunun belirlendiği görülmüş; mahkemece hükme esas alınan 28.05.2009 tarihli hesap raporunda, 26.08.2000-03.02.2009 tarihleri arasında % 33; 04.02.2009 ila rapor tarihi arasındaki dönem için ise % 44,2 maluliyet oranı esas alınarak maddi zarar hesabı yapılmıştır. Oysa davacı vekili, 11.10.2006 tarihli celsede Akdeniz Üniversitesi Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlığı'nın 04.09.2006 tarihli raporuyla belirlenen % 33 maluliyet oranına bir diyeceğinin olmadığını beyan etmekle, % 33 maluliyet oranını kabul etmiş olduğundan, mahkemece davacı açısından kesinleşen % 33 maluliyet oranınının esas alınması gerektiği açıktır.

Yapılacak iş, kusur raporları arasındaki çelişkiyi gidermek üzere işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman farklı bilirkişi kuruluna konuyu İş Kanunu'nun 77.maddesindeki hususları içerecek şekilde inceleterek iş kazasındaki kusur dağılımını yeniden belirlemek, % 33 maluliyet oranı esas alınarak, kesinleşen dosyadaki hesap raporunda belirlenen miktarı geçmemek üzere karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın ... şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine 21/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14158, Karar No: 2010/22345, Tarih: 23.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/14158 E.  ,  2010/22345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan değer biçilmiştir.Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Boru hattı nedeniyle kamulaştırılan 736,36 m²'lik kısım ile kamulaştırmadan arta kalan ve ekonomik olarak yararlanma olanağı kalmayan 385,83 m²'lik bölümün tüm bedeline hükmedildiğine göre, Hazine adına tescili yerine, sadece boru hattı geçen bölüm üzerinde irtifak hakkı tesis ve tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9284, Karar No: 2021/4957, Tarih: 08.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9284 E.  ,  2021/4957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz nedenlerinin reddine, ancak;

1-Sahte fatura düzenleme suçunda her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda düzenlenen sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı cihetle, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı ayrı zincirleme biçimde işlenmiş suçları oluşturacağı gözetilmeden, TCK'nin 43. maddesi de uygulanmadan tek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini yasaya aykırı,

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 08/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18954, Karar No: 2018/27906, Tarih: 20.12.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/18954 E.  ,  2018/27906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının iş yerinde 15.10.2006 tarihinden 30.06.2014 tarihine kadar atletizm antrenörü olarak görev yaptığını, 30.06.2014 tarihinde davalı tarafça davacıya gerekçe göstermeksizin sözlü olarak sözleşmesinin yenilenmeyeceğinin bildirildiğini, fesih bildiriminin yazılı olarak yapılmadığını, yasal haklarının da kendisine ödenmediğini, davacının Karşıyaka 1. Noterliğinin, 18.07.2014 tarih ve 7990 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile alacaklarının ödenmesini talep etmesine rağmen alacaklarının ödenmediğini öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının 01.03.2007 tarihinden itibaren belirli süreli iş akdi ile çalıştığını, kararlaştırılan sürenin sona ermesi ile iş akdinin kendiliğinden sona erdiğini, 30.06.2014 tarihine kadar antrenör olarak görev yaptığını, davacının çalışma şeklinin belirli ve kısmi süreli çalışma olduğunu, 30.06.2014 tarihinde iş sözleşmesinin süresinin sona ermesi nedeni ile iş akdinin sona erdiğini, iş akdinin daha önce yenilenmeyeceğinin bildirilmesinin fesih olarak değerlendirilemeyeceğini, müvekkili tarafından davacıya hak etmediği halde kıdem tazminatı ödendiğini ve davacının yıllık ücretli izinlerini kullandığı savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının işyerinde 01.03.2007 tarihinden itibaren çalışmakta iken davacı ile 07.03.2012 tarihinden itibaren belirli süreli iş akdi imzalanmaya başlandığı, 4857 sayılı Yasa'nın 11. maddesine göre belirli süreli işlerde veya belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işçi ve işveren arasındaki yazılı olarak yapılan iş sözleşmesinin belirli süreli iş sözleşmesi olarak belirtildiği, belirli süreli iş sözleşmesinin esaslı bir neden olmadıkça üst üste zincirleme olarak yapılamayacağı aksi takdirde iş sözleşmesinin başlangıçtan itibaren belirsiz süreli iş sözleşmesi olarak kabul edileceğinin yasal olarak düzenlendiği, davacının işyerinde 07.03.2012 tarihinden önce belirli süreli iş sözleşmesi ile çalıştığına dair davalı tarafça yazılı bir belge ibraz edilmediği ve bu tarihten önce davacının farklı bir görevde çalıştığının da davalı tarafça iddia edilmediği dolayısıyla davacının aynı şekilde çalışmasına devam etmesine rağmen 03.07.2012 tarihinden sonra davacı ile belirli süreli iş sözleşmesi yapılması için davalı tarafça objektif esaslı koşulların meydana geldiği yönünde bir delil ibraz edilmediği gibi yine bu yönde esaslı bir neden ileri sürülmeden iş sözleşmesinin zincirleme olarak yenilendiği tüm bu nedenlerle başlangıçta belirsiz süreli iş akdi ile başlayan çalışmasının belirli süreli iş sözleşmesine dönüştürülmesi için davalı tarafça objektif esaslı koşulların varlığı ispatlanamadığından davacının işyerinde belirli süreli iş akdi ile çalıştığı yönündeki davalı savunmasına itibar edilmeyerek davacının işyerinde belirsiz süreli iş akdi çalıştığının kabul edilmesi gerektiği, iş akdinin feshinin haklı bir nedeni olmadığı ve fesih için davalı tarafça davacıya 4857 sayılı Yasa'nın 17. maddesine uygun olarak bildirimde yapılmadığından davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, kullanılmayan yıllık izinler bulunduğu ancak davacının hak ettiği kıdem tazminatının dava açılmadan davalı tarafça ödendiği, ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağının ödendiğine dair ise herhangi bir yazılı belge ibraz edilmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışıp çalışmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 11. maddesinde, “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir.” denilmiştir.