muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19185, Karar No: 2014/10070, Tarih: 21.05.2014

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; 03.05.2012 karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden ve olayda uygulanması gerekli 6111 sayılı Yasanın Geçici 2. maddesinin iptal edildiği, ilam tarihinin 11.06.2013'den öncesine ait olduğu da nazara alınarak, borçlu aleyhine haciz uygulanmasında anılan yasal çerçevede hukuka aykırı bir yön bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu kapsamda; haciz yazısında belirtilen hesap numarasına uygun hesap ekstreleri getirtilerek, hesaptaki paraların mahiyeti ve kaynağı belirlenerek, diğer şikayet nedenleri kapsamında değerlendirme yapılarak sonuca gidilmesi yerine, yazılı gerekçeyle hüküm tesisi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 21.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/14230, Karar No: 2017/12219, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/14230 E.  ,  2017/12219 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4382, Karar No: 2012/24755, Tarih: 09.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/4382 E.  ,  2012/24755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai alacağı, kullanılmayan izin, resmi ve genel tatil alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı işverenin müvekkilinin iş sözleşmesini haklı sebep göstermeksizin son verdiğini, davacıya toplam 12.287,51 TL ödeme yaptığını, yapılan ödemelerin eksik olduğunu, müvekkilinin davalı işyerinde 2009 yılı Cumhuriyet Bayramı dışındaki tüm resmi, genel ve yılbaşı tatillerinde çalışmasını sürdürdüğünü, dini bayramlarda ise bayramın birinci günü hariç tüm bayramlarda çalıştığını, arife günü dahil mesaisine devam ettiğini ancak ücretlerinin zamlı olarak ödenmediğini, işyerinde günlük çalışma süresinin rutin olarak yaz aylarında 08.00-19.30, kış aylarında 08.00-19.00 saatleri arası olmak üzere uygulandığını, iş yoğunluğu olan bazı dönemlerde çalışma saatlerinin dışına çıkalarak mesai süresinin 23.00-24.00'e kadar uzadığını, cumartesi günleri ise işyerinde tam gün mesai yapıldığını ancak yapılan fazla çalışma genel tatil ve yıllık izin ücretlerinin zamlı olarak ödenmediğini, müvekkilinin iş akdinin fesih edildiğinde ikinci yılının dolmasına beş gün kaldığını, yıllık izin hakkını kullandırmamak ve bu konuda ödeme yapmamak için işverenin kötü niyetli hareket ettiğini, haksız ve yasal dayanaktan yoksun fesih nedeni ile ihbar önelleri içerisinde davacının hak edeceği alacaklarının da ödemesinin gerekeceğini, haksız ve dayanaksız fesih nedeni ile müvekkilinin yıllık izin ücretinin tamamını hak ettiğini, bu nedenle alacakların tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple fesh edildiğini ve işçilikten doğan tüm haklarının kendisine ödendiğini, davacının iş akdinin fesh edilmeden önce müvekkili şirket tarafından kendi hareket ve sözlerinden çıkan huzursuzluklar nedeni ile bir çok kez sözlü olarak uyarıldığını, ancak bu durumun devam etmesi üzerine tüm yasal hakları ödenerek iş sözleşmesinin fesh edildiğini, davacının müvekkili işyerinde muhasebe müdürü olarak üst düzey bir görev yaptığını ve diğer çalışanlardan yüksek ücret aldığını, davacının fazla mesai yapacağı göz önüne alınarak iş sözleşmesi yapıldığından bu sebeple dolgun ücret aldığı düşünüldüğünde ayrıca fazla mesai istemesinin objektif iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu, müvekkili ile davacı arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinin 3. bendinde fazla mesai sayılmayan hallerin belirlendiğini, beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının davalı işyerinde kış ayları olan ekim-mart aylarına ait altı aylık dönemde haftanın dört günü 08:00-19:00 saatleri arasında günde 11 saat, haftanın iki günü ise 08:00-20:00 saatleri arasında günde 12 saat çalıştığı, Yargıtay'ın 10 saati aşan çalışmalarda en az 1.5 saat ara dinlenmesi yapıldığının kabülüne dair ilke kararları ile işin niteliğinden günde 1,5 saat ara dinlenmesi vererek haftanın dört günü 9,5 saat, haftanın iki günü ise 10,5 saat fiilen çalıştığı, yaz ayları olan nisan-eylül aylarına ait altı aylık dönemde ise haftanın dört günü 08:00-19:30 saatleri arasında 11,5 saat, haftanın iki günü ise 08:00-20:00 saatleri arasında günde 12 saat çalıştığı, Yargıtay'ın ilke kararları doğrultusunda günde 1,5 saat ara dinlenmesi vererek haftanın dört günü 10 saat, haftanın iki günü ise 10,5 saat fiilen çalıştığının kabulü ile davacının kış döneminde haftada 59 saat, yaz döneminde ise haftada 61 saat çalıştığı, normal çalışma sürelerinin mahsubundan sonra fazla çalışma yaptığı ve fazla çalışma ücret alacaklısı olduğu; 29 Ekim 2009 Cumhuriyet Bayramı ve dini bayramların birinci günü hariç olmak üzere tüm resmi ve dini bayram tatillerinde çalıştığı ve genel tatil ücreti alacaklısı olduğunun tespit edildiği, davalı tarafça sunulan banka dekontlarından davacı banka hesabına izin parası adı altında 1.158,47 TL net ödeme yapıldığı, davacının kıdemi itibari ile on dört iş günü ücret alacaklısı olup, yapılan ödemenin mahsubundan sonra izin ücreti alacaklısı olduğu, davacının davalı işyerinde yasal sürelerin üzerinde, Cumhuriyet Bayramı ve dini bayramların birinci günü dışındaki diğer tüm resmi tatillerde çalıştığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davacı ve davalı vekili temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.Davacı işçinin fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanamayacağı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 41 inci maddesine göre haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılır. Anılan Kanun'un 63 üncü maddesinde ise, “Aksi kararlaştırılmamışsa bu süre, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanır. Tarafların anlaşması ile haftalık normal çalışma süresi, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine, günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabilir. Bu halde, iki aylık süre içinde işçinin haftalık ortalama çalışma süresi, normal haftalık çalışma süresini aşamaz. Denkleştirme süresi toplu iş sözleşmeleri ile dört aya kadar artırılabilir” şeklinde kurala yer verilmiştir.

Dosyadaki tüm deliller ve tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde davacının kış mevsiminde günlük 08.00-18.30 saatleri arasında, yaz mevsiminde ise 08.30-19.00 saatleri arasında çalıştığı anlaşılmaktadır. Buna göre davacının günlük 10,5 saat çalıştığı, ara dinlenmenin mahsubu ile haftalık 57 saat (9,5 saat x 6) çalıştığı kabul edilmelidir. Bu durumda davacının haftada 12 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde fazla mesai alacağının kabulü hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26216, Karar No: 2019/24383, Tarih: 24.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/26216 E.  ,  2019/24383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş akdinin davalılar tarafından feshedildiğini, alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin alacağının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, adi ortaklığa yöneltilen davada, taraf teşkilinin nasıl sağlanacağı konusundadır.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Hukuk Genel Kurulunun 08/10/2003 tarih, 2003/12-574-564 sayılı kararında vurgulandığı üzere ortak girişim iki veya daha fazla gerçek veya tüzel kişinin belli bir amaca ulaşmak için katkılarını birleştirdikleri bir ortaklık türü olup, bu ortaklığın tek başına tüzel kişiliği bulunmamaktadır.

Dosya içeriğine göre dava, ... Temizlik Hizmetleri .... Ltd. Şti. - ... Müt. İnş. Ltd. Şti.’ye yöneltilmiş, dava dilekçesi ortaklık adına tebliğ edilerek yargılama yapılmıştır. Ortaklığa karşı açılmış olan dava, diğer ortakların tümüne karşı yöneltilmiş demektir. Bu durumda, adi ortaklığı oluşturan tüzel kişilerin ayrı ayrı davalı olarak gösterilmesi ve taraf teşkilinin sağlanması gereklidir. Eldeki davada, davalı tarafın yanlış gösterilmesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 124/5. maddesi uyarınca, kabul edilebilir bir yanılgıya dayanmaktadır. Bu sebeple davacı vekiline, adi ortaklığı oluşturan tüm davalılara tebligat yapılması için süre verilmeli ve taraf teşkili sağlanarak yargılamaya devam edilmelidir. Tüzel kişiliği olmadığı halde, adi ortaklık adına davetiye çıkartılması, dosyada taraf teşkili sağlanamadan işin esasına girilerek adi ortaklık aleyhine hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24/12/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25214, Karar No: 2015/1364, Tarih: 09.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/25214 E.  ,  2015/1364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/03/2010

NUMARASI : 2003/50-2010/180

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı T.. M.. vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş, davacı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 18.02.2014 günü aleyhine temyiz olunan dahili davalı H.. H.. vekili Av. D..G...’in yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden temyiz eden davacı ve davalı idare vekillerinin yokluklarında duruşmaya başlanarak, dahili davalı H.. H.. vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve Dairemizin 2. kez geri çevirme kararı üzerine gelen dosyadaki kâğıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dairemizin 15.09.2014 tarihli geri çevirme kararında, dava konusu edilen Kayapınar Köyü 6553 ve 645 parsel sayılı taşınmazların değerlendirme tarihi olan 01.01.2003 gününde belediye imar planında dahilinde olup olmadığı, değil ise belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorulması istenilmiş ise de; belirtilen noksanlıklar giderilmeden dosyanın Dairemize gönderilmiş olduğu anlaşıldığından,

Dava konusu edilen Kayapınar Köyü 6553 ve 645 parsel sayılı taşınmazların değerlendirme tarihi olan 01.01.2003 gününde belediye imar planı dahilinde olup olmadığı, değil ise belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususları ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2076, Karar No: 2007/3537, Tarih: 02.04.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/2076 E.  ,  2007/3537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇORLU 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/05/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı H..nin mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla ..ada .. ada ..ada .. ada .. ada .. sayılı parsellerin tamamını, ..ada ..ada..ada..ada ..ada .ada .sayılı parsellerdeki paylarını oğlu olan davalı M...ın bacanağı olan davalı S..'a, anılan taşınmazlarda padaş olan davalı V...'nin de paylarını davalı M..ya miras bırakanın da ..parseldeki payını V...'ye satış şeklinde temlik ettiğini, .ada ..parsel sayılı taşınmazın bedeli de miras bırakan E... tarafından ödenmek suretiyle M....adına tescil edildiğini, temliklerin muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu iptal ve miras payı oranında tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir. Karar, davacı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma isteği değer yönünden reddedilip gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacının miras bırakanı Hafize tarafından vekil aracılığıyla ..ada ,,..ada ...ada ..ada .sayılı parsellerin tamamını, ,,ada .. ada ...ada ..ada ..ada ..ada ..sayılı parsellerdeki paylarını 2.4.1996 tarihli akit ile oğlu olan davalı M...nın bacanağı olan davalı S...a anılan parsellerde paydaş olan kardeşi davalı V..'nin de paylarını davalı M..ya keza miras bırakan tarafından ..parsel sayılı taşınmazdaki payını da V..'ye satış suretiyle temlik edildiği ..ada ..sayılı parselin de M.... tarafından 10.5.1968 tarihli akit ile 3.kişiden satın alındığı anlaşılmaktadır.

Davacı, miras bırakanı Hafize tarafından yapılan temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu diğer miras bırakan E.. tarafından da satış bedelini kendisi ödeyerek taşınmazın sicil kaydını M... adına tescil ettirdiğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir. Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekirki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; çekişme konusu ..parsel sayılı taşınmazın bedeli miras bırakan tarafından ödenip üçüncü kişiden satın alınmak suretiyle davalıya temlikinin sağlandığı görülmektedir.Gizli bağış olarak nitelendirilen bu gibi temliklerde 1.4.1974 tarih 1/2 Sayılı İnançları Birleştirme Kararının uygulama olanağı yoktur.Bu bakımdan davanın anılan parsel yönünden reddedilmiş olması doğrudur.Davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.Reddine

Ancak, çekişmeli diğer parsellerde yönünden mahkemece hükme yeterli olacak şekilde bir araştırma yapıldığı söylenemez.

Ancak, çekişmeli diğer parsellerde yönünden mahkemece hükme yeterli olacak şekilde bir araştırma yapıldığı söylenemez.

Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen ilkelerde gözetilmek suretiyle gerekli araştırma ve incelemenin yapılması tarafların tüm delillerinin toplanması, ondan sonra bir karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları bu nedenle yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 2.4.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.