muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/25619, Karar No: 2020/17587, Tarih: 07.12.2020

Ancak, sadece davalı temyizi olup, bozma sadece davalı lehine yapıldığı için oluşan davalının usuli müktesep hakkı nedeni ile 01/10/2012-04/09/2014 tarih aralığı için kabul edilebilecek fazla mesai ücretinin parasal miktar olarak, eldeki bozma konusu 2014/511 Esas sayılı Mahkeme kararına esas bilirkişi raporu ile aynı dönem için hesaplanan fazla mesai ücreti parasal miktarından fazla olamayacağı göz önüne alınmalıdır.

4- 19:00-09:00, 18:00-08:00 saatleri arasındaki gece vardiyalarındaki ara dinlenmeleri bakımından;

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta; hükme esas bilirkişi raporunda gece vardiyalarından hiç ara dinlenme düşülmemiştir.

BÇM raporundaki “09:00-19:00, 19:00-09:00 vardiyalı çalışanlar bakımından, işçilerin 19:00-09:00 arası gece vardiyasında ara dinlenme kulnamadıklarını belirtmeleri, gece vardiyasında işçilerin görev yerini terkedemediklerini, yemeklerini görev yerinde yediklerini belirttikleri, 4857 sayılı İş Kanunu’na uygun ara dinleme kullanamadıkları … gündüz vardiyasında ise 1 saat ara dinlenmesi verdikleri kanaatine varıldığı...” yönündeki açıklamanın hükme esas bilirkişi raporunda benimsenmiştir.

Ancak, davacı tanıklarından H.Ö. “Yemek molası dönüşümlü idi.” , davalı tanığı H.Y. “Yemekler sırayla yemekhaneye gidilip yenilir”, davalı tanığı A.U. “çalışma saatlerinde yemek yenip işe devam edilir idi” yönünde beyanlarda bulunmuşlardır.

Ancak, davacı tanıklarından H.Ö. “Yemek molası dönüşümlü idi.” , davalı tanığı H.Y. “Yemekler sırayla yemekhaneye gidilip yenilir”, davalı tanığı A.U. “çalışma saatlerinde yemek yenip işe devam edilir idi” yönünde beyanlarda bulunmuşlardır.

Davacının beliritlen saatler arasındaki gece çalışmalarında hiç ara dinlenme vermeden çalışması hayatın olağan akışına, insan takatine, ihtiyaçlarına ve doğasına aykırı olduğundan, gece çalışmalarından 1,5 saat ara dinlenmesi düşülmesi gerektiğinin üşünülmemesi hatalıdır.

5-Mezuniyet törenleri için hesaplanan fazla mesai süresi bakımından;

Davacı tanıklarından H.Ö.ye göre bu günlerde, yılda 5 gün normal mesaiye ilaveten 12 saat daha çalıştığı kabulü ile 5 gün x12 saat = 60 saat fazla mesai her yıl için ilaveten hesaplanmıştır. Ancak, davacı tanığı H.Ö. 12 saatlik ilave mesainin “5 gün boyunca her gün” yapıldığı şeklinde açık bir beyanda bulunmuş değildir. Davacı tanığı H.Ö. “Kep ve yıl sonu törenleri dediğimiz törenlerde de normal çalışmaya ilaveten 12 saat daha çaıştığımı oluyor idi.” yönünde beyanda bulunmuştur. Davalı tanıklarının beyanları da gözetilerek davacının her yıl mezuniyet töreni için günde 12’şer saatten yılda 60 saat fazla mesai yaptığı değil, her yıl mezuniyet töreni için toplamda 12 saat fazla mesai yaptığı kabulü ile sonuca gidilmelidir.

Ayrıca, davacı tanıklarından D.G.nin beyanına göre davacı hastanede çalıştığı dönemde mezuniyet törenine katılmamıştır. Davacı tanığı D.G.nin davalı ile davalı olması nedeni ile destekleyen deliller olmadığı sürece tek başına beyanı davalı aleyhine sonuç doğurmaz ise de davacı tanığı olduğu için davacı aleyhine sonuç doğurur. Bu nedenle davacının İnpa işyerinde yani hastanede çalıştığı dönemde mezuniyet törenlerinde fazla mesai yapmadığının kabulü gerekeceğinden mezuniyet törenleri için her yıl toplamda 12’şer saatlik ilave fazla mesailer sadece 2010, 2011 ve 2012 yılları için hesaplanmalıdır.

6-Hafta tatili ücreti bakımından;

BÇM raporunda yıllık izne çıkan personel nedeni ile o esnada çalışmaya devam eden personelin ya 24 saat kesintisiz çalışma ya da hafta tatili kullanmaksızın 12’şer saatlik günlük çalışma yaptığı belirtilmiştir.

Buna göre yıllık izin kullanan personel nedeni ile yapılan fazla mesai ya 24 saat kesintisiz çalışma kabul edilerek ya da hafta tatili kullanmaksızın 12 saat günlük çalışma yaptığı kabul edilerek hükmedilecek alacağa yansıtılacaktır. Yani bu iki seçenekten biri tercih edilerek yıllık izin kullanan personel nedeni ile oluşan fazla mesai hesaplanmalıdır.

Davacı tanıklarından H.Ö.ye göre yıllık izin kullanan olsa da hafta tatili kullanıldığı anlaşılmaktadır.

Hükme esas bilirkişi raporunda yıllık izin kullanan personeller nedeni ile ilave fazla mesai, 24 saat kesintisiz çalışmanın bir hafta 4 gün diğer hafta 3 gün yapıldığı kabulü ile hesaplanmıştır.

Davacı tanıklarından H.Ö.ye göre yıllık izin kullanan olsa da hafta tatili kullanıldığı anlaşılmaktadır.

Hükme esas bilirkişi raporunda yıllık izin kullanan personeller nedeni ile ilave fazla mesai, 24 saat kesintisiz çalışmanın bir hafta 4 gün diğer hafta 3 gün yapıldığı kabulü ile hesaplanmıştır.

Bu durumda hafta tatili ücretinin de hesaplanması hem aynı çalışma için mükerrer hesaplama ve hüküm kurmak anlamına gelmektedir hem de davacı tanığı H.Ö.nün beyanı ile de bağdaşmamaktadır.

Açıklanan nedenler ile hafta tatili ücreti talebinin tamamen reddedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

7-Eldeki bozma sadece davalı temyizi üzerine ve sadece davalı lehine yapıldığından, davalı lehine neticeten hükmedilecek parasal miktarlar bakımından oluşan usuli müktesep haklar korunmalıdır.

Ayrıca, yeniden bozmaya mahal verilmemesi bakımından, eldeki 2014/511 Esas sayılı hükme dayanak hesaplamada esas alınıp da bozma kapsamı dışında kalan tüm hesaplama unsurları tarafların usuli müktesep hakları nedeni ile aynen uygulanması gerektiği de göz önüne alınmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4148, Karar No: 2007/3704, Tarih: 12.03.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/4148 E.  ,  2007/3704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ ...A.H.

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Mahkeme kararı 19.02.2003 tarihinde verilmiş ancak davalıya mahkeme kararı 23.02.2002 tarihinde kalemde bizzat tebliğ edilmiştir. Mahkeme kararının davalıya tebliğ tarihinin yeninden araştırılarak bildirilmesi için dosyanın mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen eksiklik giderildikten sonra Dairemiz’e geri çevrilmesi amacıyla dosyanın mahal mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 12.03.2007
Yargıtay — Esas No: 2015/3078, Karar No: 2015/13270, Tarih: 09.03.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/3078 E.  ,  2015/13270 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizin 03.11.2014 gün ve 2014/5681 esas, 2014/24438 sayılı kararı kaldırılarak yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafıinin, bir sebebe dayan- mayan, katılan ....'in sanık hakkında eksik cezaya hükmolunduğuna yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Temel hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, aynı gerekçelerle adli para cezasına esas birim gün sayısının alt sınırın üstünde belirlenmesi suretiyle hükümde çelişkiye neden olunması,

2- Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkum olan sanık hakkında TCK.nun 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluğuna karar verilmemesi,

3- Hükmün gerekçesinde sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmaması, sanığın kişisel özellikleri ile yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması sebebiyle 5271 sayılı CMK.nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesine karşın, hüküm fıkrasında sanığın katılanlar ... ve...yönelik eylemleri nedeniyle kurulan hükümlerde hükmün açıklanmasının geri bırakılması hususunda karar verilmeyerek gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye neden olunması,

Yasaya aykırı, sanık müdafii ve katılan ...’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca katılan....'a yönelik hüküm yönünden kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. jnaddesi uyarınca (BOZULMASINA), 09.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4834, Karar No: 2006/7328, Tarih: 29.05.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/4834 E.  ,  2006/7328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 116 ada 9 parsel sayılı 10934.17 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın orman sayılan yer olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parsellerin davalı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

Hükmü temyiz eden davacı ..., temyiz dilekçesinde dava konusu yerin bilirkişice evveliyatının incelenmediğini, bu yerlerin memleket haritasında ormanlık alanda kaldığını, yetiştirilmiş olan fıstık ağaçlarının ekim-dikim yoluyla değil, Sakız (Menengiç) ağaçlarının aşılanması yoluyla tesis edildiğini, kararın eksik ve yerinde olmadığını ileri sürerek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor taşınmazın orman niteliğinde olup olmadığı yönünden hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

Kural olarak; orman sınırlandırılması yapılmayan yerlerde, bir yerin orman niteliğinin ve hukuki durumunun 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasa hükümlerine göre çözümlenir. 3116 Sayılı Yasa ile sadece Devlet Ormanları belirlenmiştir. 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasanın 1. maddesi gereğince 2. maddesinde sayılan istisnalar dışında bütün ormanlar hiç bir işleme lüzum olmaksızın devletleştirilmiş, devletleştirilen ormanlardan bazıları sonradan yürürlüğe giren 5658 Sayılı Yasa ile iadeye tabi tutulmuştur. İadenin koşulları yasada gösterilmiştir.

Dairemizde değişik tarihlerde incelenen ... Köyünde bulunan taşınmaz veya taşınmazlara ait dava dosyalarında hükme esas alınan bilirkişi raporunda, bitki örtüsü itibariyle Antep fıstığı bulunduğu açıklanmış, bu ağaçların ne şekilde elde edildiği, sayısı, aşılama yoluyla elde edilmişse, aşı yaşları konusunda herhangi bir araştırma yapılmamıştır.

Bu anlatımla; ..., ladin, gürgen, meşe, kayın gibi ağaçlar asıl orman ağacı olmakla birlikte, meyveli-meyvesiz fıstık çamı, palamut meşesi, aşısız kestane, ..., ..., ..., akasya, okalüptüs ağaçları ile aşılı ve aşısız zeytinliklerle, yabani veya aşılanmış fıstık, sakız ve sakız nevileri olan menengiç, buttun, yabani sakız, (mezdeki sakız) adi sakız, filistin sakızı ve harnup ağaçları da orman örtüsüdür.

Bu anlatımla; ..., ladin, gürgen, meşe, kayın gibi ağaçlar asıl orman ağacı olmakla birlikte, meyveli-meyvesiz fıstık çamı, palamut meşesi, aşısız kestane, ..., ..., ..., akasya, okalüptüs ağaçları ile aşılı ve aşısız zeytinliklerle, yabani veya aşılanmış fıstık, sakız ve sakız nevileri olan menengiç, buttun, yabani sakız, (mezdeki sakız) adi sakız, filistin sakızı ve harnup ağaçları da orman örtüsüdür.

Bu gibi yerler 6831 Sayılı Yasanın 1/I maddesi gereğince toprağıyla birlikte orman sayılır hükmü karşısında, 09.07.1956 gün ve 6777 Sayılı Yasada sayılan yabani veya aşılanmış fıstıklık, sakızlık ve harnupluklar 6831 Sayılı Yasanın 1/I madde kapsamı dışındaysa da, bu ayrıcalığın ana koşulu (sahipli arazi) kavramı olup, bu da cinsi yasada yazılı ağaç nitelikli tapuda kayıtlı taşınamzı ifade eder. Vergi kaydının bulunması, yasada öngörülen sahiplik belgesi (tapu olmayıp) zilyetliği doğrulayan ve kanıtlayan bir belgedir. 6777 Sayılı Yasayla Antep fıstığı ve harnupluk tesisi için sakız ve nevileri olan menengiç, buttun, yabani sakız, adi sakız, filistin sakızı ağaçlarını aşılamak suretiyle istifade etmek isteyenler hakkında, Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerin Aşılattırılmasına dair 26.01.1939 gün, 3573 Sayılı Yasa ve yönetmeliklerin aynen uygulanacağı kabul edilmişse de, sözü edilen yasalardaki koşulların oluşup oluşmadığının da araştırılıp incelenmesi gerekir. Bu nedenlerle;

Mahkemece, eski tarihli memleket haritası, ... fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman yüksek mühendisi ve bir ... elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte ... araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan ... kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; ... yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler ... ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu ... parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 29/05/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14954, Karar No: 2013/3103, Tarih: 01.03.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/14954 E.  ,  2013/3103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/06/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü; Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay ornında iptal ve tescil isteğine ilişkindir. Mahkemece, davacı S..'ın davasının HMK'nın 150. maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına diğer davacıların davasının kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan A..A..'nın 17.11.1986 tarihinde öldüğü, mirasçıları olarak davanın tarafları ile dava dışı kişileri bıraktığı murisin çekişme konusu 3786 sayılı parseli 5.12.1983 tarihinde satış suretiyle davalıya temlik ettiği, miras bırakanın satıma ihtiyacının bulunmadığı, temlik sırasında gösterilen satış bedeli ile o tarihteki gerçek değer arasında açık ve aşırı fark bulunduğu; dolayısıyla aslında bağış olmasına rağmen satış şeklinde işlem yapılmasının mirastan mal kaçırma ve muvazaa amacına yönelik olduğu iddiasıyla eldeki davanın açıldığı, davalının, miras bırakanın mal kaçırma amacıyla değil paylaştırma ve denkleştirme amacıyla haraket ettiği ve tüm mirasçılarına kazandırmalarda bulunduğunu savunduğu anlaşılmaktadır. Gerçekten bu savunmanın kanıtlanması halinde mal kaçırma amacından söz edilemeyeceği açıktır.

Ne varki, mahkemece bu bu doğrultuda herhangi bir inceleme ve değerlendirme yapılmamıştır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26.maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı, böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kastının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda araştırma ve değerlendirme yapılması hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken anılan hususlar gözardı edilerek yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 01.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.