muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7615, Karar No: 2019/2201, Tarih: 19.02.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/7615 E.  ,  2019/2201 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3, 2, 50/1, 52/4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirlenmemesi suretiyle TCK‘nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 1. fıkrasının c numaralı bendinin çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 4 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK‘nın 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK‘nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 120 tam gün olarak belirlenmesine, TCK‘nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 2.400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29619, Karar No: 2019/11638, Tarih: 27.11.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/29619 E.  ,  2019/11638 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... Anadolu 17. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 24/03/2016 tarih ve 2015/320-2016/126 sayılı hükmün davacı ve davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

İlk Derece Mahkemesi kararı HUMK’nin 432.maddesine göre 15 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir. Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak harç yatırılmamış ise, harç ve temyiz giderlerinin yatırılması için ilgili tarafa HMK’nin 366/1 maddesi yollaması ile 344/1 maddesi gereği temyiz harç ve masraflarının tamamlanması için muhtıra ile 1 haftalık kesin süre verilmesi gerekir. Mahkemece ilgili tarafa gönderilen temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanmasına dair iş bu muhtıranın mutlaka müzekkere şeklinde yazılması ve muhtırada verilen kesin süre içinde temyiz harç ve giderlerinin yatırılmaması ya da tamamlanmaması halinde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılacağına karar verileceğinin açıkça yazılması gerekir. Yine bu muhtırada yatırılması veya tamamlanması istenen temyiz harç ve giderleri kalem kalem ve miktar olarak belirtilmeli, temyiz harç ve giderlerinin nereye yatırılacağı açıkça yazılmalıdır.

Usulüne uygun muhtıraya rağmen, muhtırada belirtilen temyiz harç ve giderlerinin tamamlanmaması halinde mahkemece, temyiz talebinde bulunan tarafın temyiz talebi ile ilgili olarak temyiz talebinin reddine karar verilmelidir.

Somut olay açısından, harç ve temyiz giderlerinin yatırılması için davalı vekiline 16.05.2016 tarihli muhtıra çıkartılmış, davalı vekiline 20.05.2016 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı tarafından nispi harç gideri süresinden sonra 01.06.2016 tarihinde tamamlanmıştır.

Bu durumda mahkemece, davalıya çıkarttığı muhtırada süresinde harç yatırılmadığı takdirde başvurunun yapılmamış sayılmasına ilişkin ihtarı düştüğüne göre öncelikle muhtıranın usulüne uygun düzenlenip düzenlenmediğini incelemeli,muhtıra usulüne uygun düzenlenmiş ise, temyiz talebinde bulunan tarafın temyiz talebi ile ilgili olarak bir karar verilerek tarafların temyiz talebinin incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1753, Karar No: 2015/5837, Tarih: 23.03.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/1753 E.  ,  2015/5837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ...'da 18 yaşını ikmal ettiği 26/09/1983 tarihinin 5510 sayılı Yasa'nın 4/1-a bendi gereğince ... başlangıcı olduğunun ve yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine, ödenmeyen aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı vekili, 15.12.2014 havale tarihli dilekçesi ile yargılama giderlerinin hüküm fıkrasında yazılmasının ihmal edildiğini beyanla masrafların yeniden hesaplanarak maddi hatanın giderilmesini, kararın düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece, 22.12.2014 tarihli ek karar ile hükmün 9.bendinin düzeltilmesine karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 305. maddesinde hükmün tavzihi düzenlenmiştir. Buna göre hükmün tavzihi yoluna, bir hükmün yeterince açık olmaması, birbirine aykırı fıkralar içermesi yahut icrasında tereddütler uyandırması halinde, icrası tamamlanıncaya kadar, hükümdeki gerçek anlamın ortaya çıkarılması amacıyla başvurulur. Mahkeme tavzih adı ile hükmü değiştiremez.

Somut olayda, yerel mahkemenin 22.12.2014 tarihli ek karar ile düzeltilmesine karar verdiği 2013/571E, 1928K sayılı, 25.12.2013 tarihli hükmün, davalı Kurum vekilinin temyiz talebi üzerine Dairemizin 20.11.2014 tarihli, 2014/3760E, 24641K sayılı ilamı ile onandığı, davacının süresinde temyiz etmediği karara karşı sonradan verdiği maddi hata dilekçesinin tavzih niteliğinde de olmadığı, mahkemece onama ilamımız üzerine kesinleşmiş kararın ek karar ile değiştilemeyeceği göz önünde bulundurulmayarak, davacı vekilinin talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde ek karar tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve 22.12.2014 tarihli ek karar bozulmalıdır.

SONUÇ: 22.12.2014 tarihli Ek Kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1113, Karar No: 2021/2444, Tarih: 09.03.2021

**17. Hukuk Dairesi         2021/1113 E.  ,  2021/2444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 13. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı, davanın kabulüne dair verilen hükmün, davalı ... genel Müdürlüğü ve davacılar vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın süresi içinde davacılar ve davalı ... Genel Müdürlüğü vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü

-K A R A R-

Davacılar vekili 26/07/2014 tarihinde, davacı ...'nun maliki olduğu aracı ile seyir halinde iken, davalı ... yönetimindeki aracın karşı şeritten gelerek kendisine çarpması sonucu meydana gelen trafik kazasında davacının kusursuz, davalının ise tam kusurlu olduğunu, davalı aracın malikinin ... Genel Müdürlüğü, zorunlu mali mesuliyet sigortacısının ise davalı ... olduğunu, davacı ...'nin kaza sebebiyle kazanç kaybı ve çalışma gücünün azalmasından kaynaklı 1.000,00 TL maddi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen, yaşanan manevi zarar nedeni ile davacı ... için 150.000,00 TL, davacı eş ... için 100.000,00 TL ve davacı çocuk ... için 50.000,00 TL manevi tazminatın

davalılar ... ve ... İşletme Müessesesinden müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Bedel artırım dilekçesi ile dava değerini 412.855,59 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı ... Genel Müdürlüğü vekili davaya konu olayda kuruluşlarının herhangi bir kusur ve sorumluğunun bulunmadığını, davalı ...'ın üstüne düşen özen ve dikkat yükümlülüğünü yerine getirdiğini, manevi tazminatın sebepsiz zenginleşme sebebi olmaması gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili 06 DZ 2491 plakalı aracın Zorunlu Mali Mesuliyet Sigorta poliçesinin davalı şirket tarafından yapıldığını, davacının uğradığını iddia ettiği zararların ispat edilmesi gerektiğini, kaza ile illiyeti bulunan maluliyete dair rapor alınmasını, sigortalı araç sürücüsünün kaza nedeni ile kusurunun olup olmadığının tespitini ve sigortalı araç sürücüsünün kaza nedeni ile kusurunun bulunmaması ve davacının kaza ile illiyeti bulunan maluliyeti olmaması nedeni ile davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili davalının 26 km hız ile tüm tedbirleri almış şekilde ilerlerken aniden şiddetli yağmura maruz kalması dolayısı ile frenlerin tutmadığını ve aracın yağmur nedeni ile kaymaya başlaması ile öndeki araç ile kazanın gerçekleştiğini, kazanın gerçekleşmesinde davalıya hiç bir kusur isnat edilemeyeceğini, araçtaki teknik arızanın yanı sıra yolun yapısının da bozuk olması dolayısı ile meydana gelen kazadan kaynaklanan tazminat istemlerinin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili davalının 26 km hız ile tüm tedbirleri almış şekilde ilerlerken aniden şiddetli yağmura maruz kalması dolayısı ile frenlerin tutmadığını ve aracın yağmur nedeni ile kaymaya başlaması ile öndeki araç ile kazanın gerçekleştiğini, kazanın gerçekleşmesinde davalıya hiç bir kusur isnat edilemeyeceğini, araçtaki teknik arızanın yanı sıra yolun yapısının da bozuk olması dolayısı ile meydana gelen kazadan kaynaklanan tazminat istemlerinin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince ıslah dilekçesi doğrultusunda maddi tazminat isteminin kabulüne, davacı ... yönünden 412.855,59 TL maddi tazminatın ve kazadaki kusur durumu, yaralanmanın boyutu ile tarafların mali sosyal durumlarına göre, davacı ... için 40.000,00 TL, davacı ... için 10.000,00 TL, davacı ... için 5.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili ve davacılar vekili tarafından istinaf edilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile Ankara 13. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 21/09/2017 tarihli 2015/493-2017/612 sayılı kararının kaldırılmasına, esas hakkında yeniden karar verilmesine, buna göre davacı ...'nun maddi tazminat talebinin kabulü ile davalı ...

Sigorta Şirketinin 268.000,00 TL poliçe limiti ile sınırlı sorumlu olması ve davalı ... Genel Müdürlüğünün de belirlenen tazminatın 293.201,16 TL'sinden sorumlu olması kaydı ile 412.805,59 TL maddi tazminatın davalı ... şirketinden 05/05/2015 dava tarihinden itibaren, diğer davalılar yönünden 26/07/2014 kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tüm davalılardan müteselsilen tahsili ile davacı ...'ya ödenmesine, davalı ... Genel Müdürlüğü yönünden fazlaya ilişkin maddi tazminat talebinin reddine, davacıların manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile davacı ... için takdiren 40.000,00 TL, davacı ... için takdiren 10.000,00 TL, davacı ... için takdiren 5.000,00 TL manevi tazminatın davalılar ... ve ... Genel Müdürlüğünden müteselsilen talsili ile davacılara ödenmesine, fazlaya ilişkin manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş; hükme karşı davacılar vekili ve davalı ... Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz yoluna başvurulmuştıur.

1-6100 Sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 362/1.a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 Sayılı Kanunun 44. maddesiyle HMK'ya eklenen EK-Madde 1'de öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2019 yılı için 58.800,00 TL'dir.

1-6100 Sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 362/1.a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 Sayılı Kanunun 44. maddesiyle HMK'ya eklenen EK-Madde 1'de öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2019 yılı için 58.800,00 TL'dir.

Temyiz eden davacı ... yönünden temyize konu edilen tazminat miktarı kesin niteliktedir.Yine davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin davacılar yararına hükmedilen manevi tazminata ilişkin temyizi yönünden de karar kesin nitelikte olup, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1/6/1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davacı ... vekilinin temyiz dilekçesinin ve davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin davacılar yararına hükmedilen manevi tazminata ilişkin temyiz isteminin hükmün miktar itibariyle kesin olması nedeni ile reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin maddi tazminata ilişkin tüm temyiz itirazlarının, davacılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

3-Dava trafik kazasından kaynaklı cismani zarara dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi (TBK 56. mad) hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde, takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması ve buna göre manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. (HGK 23/06/2004, 13/291-370)

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması ve buna göre manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. (HGK 23/06/2004, 13/291-370)

Yukarıda belirtilen hususlar, davacı ...'nun kazanın meydana gelmesinde kusurunun bulunmadığı gözönüne alındığında, davacılar ... ve ... için takdir olunan manevi tazminatın az olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı ... vekili ve davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin manevi tazminata ilişkin temyiz dilekçesinin kararın kesin olması nedeni ile REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... genel Müdürlüğü vekilinin maddi tazminata ilişkin tüm, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (3) numaralı bentte açıklanan nedenler ile davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 26. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi gereğince istinaf mahkemesinin esastan red kararının kaldırılarak dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, karardan bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 26. Hukuk Dairesine gönderilmesine, aşağıda dökümü yazılı 23.956,79 TL kalan onama harcının davalı ... Genel

Müdürlüğünden alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 09/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3740, Karar No: 2019/9406, Tarih: 03.12.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/3740 E.  ,  2019/9406 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Çatalca 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davada borcun tahsil edilmesi ile dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 03/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8045, Karar No: 2006/10332, Tarih: 10.07.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/8045 E.  ,  2006/10332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 116 37 parsel sayılı 15809,63 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla ve fıstıklık niteliği ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın orman sayılan yer olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parselin davalı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

Hükmü temyiz eden davacı ..., temyiz dilekçesinde dava konusu yerin bilirkişice evveliyatının incelenmediğini, bu yerlerin memleket haritasında ormanlık alanda kaldığını, yetiştirilmiş olan fıstık ağaçlarının ekim-dikim yoluyla değil, Sakız (Menengiç) ağaçlarının aşılanması yoluyla tesis edildiğini, kararın eksik ve yerinde olmadığını ileri sürerek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor taşınmazın orman niteliğinde olup olmadığı yönünden hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

Kural olarak; orman sınırlandırılması yapılmayan yerlerde, bir yerin orman niteliğinin ve hukuki durumunun 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasa hükümlerine göre çözümlenir. 3116 Sayılı Yasa ile sadece Devlet Ormanları belirlenmiştir. 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasanın 1. maddesi gereğince 2. maddesinde sayılan istisnalar dışında bütün ormanlar hiç bir işleme lüzum olmaksızın devletleştirilmiş, devletleştirilen ormanlardan bazıları sonradan yürürlüğe giren 5658 Sayılı Yasa ile iadeye tabi tutulmuştur. İadenin koşulları yasada gösterilmiştir.

Dairemizde değişik tarihlerde incelenen ... Köyünde bulunan taşınmaz veya taşınmazlara ait dava dosyalarında hükme esas alınan bilirkişi raporunda, bitki örtüsü itibariyle Antep fıstığı bulunduğu açıklanmış, bu ağaçların ne şekilde elde edildiği, sayısı, aşılama yoluyla elde edilmişse, aşı yaşları konusunda herhangi bir araştırma yapılmamıştır.

Bu anlatımla; ..., ladin, gürgen, meşe, kayın gibi ağaçlar asıl orman ağacı olmakla birlikte, meyveli-meyvesiz fıstık çamı, palamut meşesi, aşısız kestane, ..., ..., ..., akasya, okalüptüs ağaçları ile aşılı ve aşısız zeytinliklerle, yabani veya aşılanmış fıstık, sakız ve sakız nevileri olan menengiç, buttun, yabani sakız, (mezdeki sakız) adi sakız, filistin sakızı ve harnup ağaçları da orman örtüsüdür.

Bu anlatımla; ..., ladin, gürgen, meşe, kayın gibi ağaçlar asıl orman ağacı olmakla birlikte, meyveli-meyvesiz fıstık çamı, palamut meşesi, aşısız kestane, ..., ..., ..., akasya, okalüptüs ağaçları ile aşılı ve aşısız zeytinliklerle, yabani veya aşılanmış fıstık, sakız ve sakız nevileri olan menengiç, buttun, yabani sakız, (mezdeki sakız) adi sakız, filistin sakızı ve harnup ağaçları da orman örtüsüdür.

Bu gibi yerler 6831 Sayılı Yasanın 1/I maddesi gereğince toprağıyla birlikte orman sayılır hükmü karşısında, 09.07.1956 gün ve 6777 Sayılı Yasada sayılan yabani veya aşılanmış fıstıklık, sakızlık ve harnupluklar 6831 Sayılı Yasanın 1/I madde kapsamı dışındaysa da, bu ayrıcalığın ana koşulu (sahipli arazi) kavramı olup, bu da cinsi yasada yazılı ağaç nitelikli tapuda kayıtlı taşınamzı ifade eder. Vergi kaydının bulunması, yasada öngörülen sahiplik belgesi (tapu olmayıp) zilyetliği doğrulayan ve kanıtlayan bir belgedir. 6777 Sayılı Yasayla Antep fıstığı ve harnupluk tesisi için sakız ve nevileri olan menengiç, buttun, yabani sakız, adi sakız, filistin sakızı ağaçlarını aşılamak suretiyle istifade etmek isteyenler hakkında, Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerin Aşılattırılmasına dair 26.01.1939 gün, 3573 Sayılı Yasa ve yönetmeliklerin aynen uygulanacağı kabul edilmişse de, sözü edilen yasalardaki koşulların oluşup oluşmadığının da araştırılıp incelenmesi gerekir. Bu nedenlerle;