muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6675, Karar No: 2012/12193, Tarih: 04.06.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/6675 E.  ,  2012/12193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2012

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait ..... Şeker Fabrikasında çalıştığını,  müvekkilinin alt işverenin işçisi olarak gözükmekle birlikte yaptığı işin davalıya ait asıl işlerden olduğunu ve alt işverene gördürülmesinin mümkün olmadığından davalıyla alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, müvekkilinin davalıya ait işyerlerinde 2009-2011 döneminde geçerli olmak üzere imzalanan 23. Dönem Toplu İş Sözleşmesinin tarafı olan Şeker İş Sendikasına 29/11/2010 tarihinde üye olduğunu, 30/11/2010 tarihinde de üyeliğinin davalı işverene bildirildiğini, davalı işverenin 10/12/2010 tarihli yazıyla üyelik formlarının kendileriyle ilgisinin olmadığı gerekçesiyle iade ettiğini, davalıyla alt işverenin ilişkisinin muvazaalı olması sebebiyle müvekkilinin baştan itibaren davalının işçisi olarak kabul edilmesi gerektiğini, bu durumda da sendika üyeliğinin davalı işverene bildirildiği tarihten itibaren TİS'ten yararlandırılması gerektiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları  saklı kalmak kaydıyla; ücret farkı, ilave tediye, kıdem zammı, yemek yardımı, giyim yardımı, sosyal yardım, şeker ikramiyesi, aile yardımı alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının davalı ... ihaleyle iş alan müteahhit firmanın işçisi olduğunu, aralarında işçi işveren ilişkisi bulunmadığını, ihaleyle verilen işlerin davalının asli işlerinden olmadığını, müvekkiliyle davacının işvereni olan şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu iddiasıyla açılan davanın mahkemece reddedildiğini ve  Yargıtay'ca da onandığını, davanın husumet yönünden reddinin gerektiğini, 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu'nun 9. maddesi, 23. Dönem TİS'in 5. maddesi gereğince davacı TİS kapsamına giren işyerinin işçisi olmadığı için TİS'ten yararlanamayacağını,  davacının çalıştığı işverenin farklı bir işkolunda faaliyet gösterdiğini, davacı işçinin de  alt işverenin kendi iş kolunda kurulmuş bir işçi sendikasıyla imzaladığı TİS                                                                      varsa ondan yararlanabileceğini, bu durumda müvekkilinin de 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi kapsamında alt işverenle birlikte sorumluluğunun söz konusu olabileceğini, alt işverene ihaleyle verilen işin yardımcı işlerden olduğunu, müvekkilinin yetkisinin sadece işin kontrolü ve işin sözleşme ve şartnamelere uygun yapılmasının denetimiyle sınırlı olduğunu  savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece asıl işveren ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun kanıtlanamadığı, bu sebeple alt işveren işçilerinin asıl işverenin işyerinde uygulanan TİS'den yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece asıl işveren ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun kanıtlanamadığı, bu sebeple alt işveren işçilerinin asıl işverenin işyerinde uygulanan TİS'den yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Kanun'un 2. maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11. maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka 4857 sayılı  Kanun'un 2. maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Kanun ile 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Kanuni olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından  farklı bir uygulamaya  gidilmesi   hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, 4857 sayılı Kanun'un 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine şartların oluşmasına rağmen işçinin yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur.

Somut olayda; davacının davalı işyerinde ihaleyle iş alan ..... Tic. Ltd. Şti.'nin işçisi olarak çalışmakta olduğu, mahkemece getirtilen asıl işveren-alt işveren arasındaki hizmet alım sözleşmeleri ve teknik şartnamelerin incelenmesinde ihaleyle alınan işin “meydan hizmetleri, fabrika atölyelerinde ve malzeme ambarlarında yükleme, boşaltma, istif ve tanzim işlerinin yürütülmesi” olarak belirtildiği görülmektedir. Talimatla dinlenen, davalı işyerinin kadrolu işçilerinden olan davacı tanıkları; davacının alt işverenin işçisi olduğunu, montaj atölyesinde kaynak işlerinde çalıştığını söylemişlerdir.

Mahkemece sendika üye kayıt fişiyle davacının sendika üyeliğini davalıya bildirmesine ilişkin bilgi ve belgeler getirtilmeden, davalıdan ya da ihbar olunandan davacının işyeri şahsi sicil dosyası istenmeden, mahallinde davacının yaptığı işin ihaleyle alınan işin kapsamında olup olmadığının tespiti bakımından uzman bilirkişi refakatiyle keşif  yapılmadan davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı ve arkadaşları, davalı işverenle dava dışı  ...... Ltd. Şti. arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığını ileri sürerek baştan itibaren asıl işverenin işçisi sayılmalarının tespitiyle dava konusu yaptığı alacaklaların hüküm altına alınması istemişlerdir.

Davada alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu iddia edildiğine göre, dava dışı olup davanın ihbar edildiği  alt işveren  ...... Ltd. Şti.'nin de davalı safında yer alması gerektiğinden dava alt işverene de yöneltilerek alt işverenin davada taraf olarak yer alması sağlanmalıdır.

Davada alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu iddia edildiğine göre, dava dışı olup davanın ihbar edildiği  alt işveren  ...... Ltd. Şti.'nin de davalı safında yer alması gerektiğinden dava alt işverene de yöneltilerek alt işverenin davada taraf olarak yer alması sağlanmalıdır.

Açıklanan biçimde taraf teşkili sağlandıktan ve sendika üye kayıt fişiyle davacının sendika üyeliğini davalıya bildirmesine ilişkin bilgi ve belgeler, davacının işyeri şahsi sicil dosyası dosya arasına getirtildikten sonra; ihale yoluyla alt işverenle kurulan ilişkinin gerçek bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi mi, yoksa muvazaaya dayanan bir ilişki mi olduğunun belirlenebilmesi bakımından davacıların çalıştıkları işyerinde yapılan işin niteliğine göre üçlü uzman bilirkişi kurulu oluşturularak bilirkişiler eşliğinde işyerinde keşif yapılıp ihale konusu işin asıl işe yardımcı iş niteliğinde olup olmadığı belirlenmeli, asıl işe yardımcı iş değilse "işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren" işlerden olup olmadığı, alt işverene verilmesi için kanunda öngörülen şartların mevcut olup olmadığı saptanmalı ve alt işveren işçileriyle davacıların aynı ortamda birlikte aynı işi yapıp yapmadıkları, davacının fiilen yaptığı işin ihaleyle verilen işin kapsamında kalıp kalmadığı  belirlenerek buna göre ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9669, Karar No: 2012/23318, Tarih: 04.12.2012

**6. Ceza Dairesi         2012/9669 E.  ,  2012/23318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, Kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma, hakaret ve tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar savunmanları

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar hakkında yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, hakaret suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanık ... ve savunmanı, sanık ... ve savunmanı ile sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince:

Sanık ...'in diğer sanıklarla beraber yakınan ...'u araçlarına aldıktan sonra bıçakla tehdit etmek suretiyle cebindeki parasını aldıkları, araçtan indirip metruk bir binaya götürürken " kaçarsan senin ananı sk... , burada seni doğrarız..." şeklinde tehdit ve hakaret içerir sözler söyledikleri, yakınanı serbest bırakmadan önce, serbest bıraktıkları mağdur ...'yi kasdederek '' onun cezasını kestik,yarına kadar parayı bul,seninde erkekliğini görelim,ister malınla ister canınla ödersin'' şeklinde sözler söyledikleri, yakınanın serbest kalıp kolluğa şikayeti üzerine durumu öğrenen sanık ...'nın 28/03/20011 tarihinde cep telefonu ile yakınanı arayarak " şikayetçi olmuşsun, şikayetini geri al, yoksa ben yapacağımı bilirim, kestiğim cezanın zamanı dolmadan hazırla, ya malınla ya canınla ödeyeceksin, ananı avradını soyunu sopunu sinkaf ederim... " şeklinde tehdit ve hakaret içerir sözler söylediği, sanınığın yakınana karşı eylemin başından beri özgülediği yağma kastı

doğrultusunda tehdit içeren sözlerin bir bütün halinde daha önce dile getirilen paranın hazırlanmasını sağlamaya dönük ve yağma suçunun unsuru olan tehdit kapsamında kaldığı gözetilmeyerek, ayrıca tehdit suçundan da mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 04.12.2012 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

doğrultusunda tehdit içeren sözlerin bir bütün halinde daha önce dile getirilen paranın hazırlanmasını sağlamaya dönük ve yağma suçunun unsuru olan tehdit kapsamında kaldığı gözetilmeyerek, ayrıca tehdit suçundan da mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 04.12.2012 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

Mağdurlar ... ile ...'nin polisteki ve teşhis tutanağındaki ifadelerinin çeliştiği; şöyleki, mağdur ...'in “solumdaki şahıs bıçak çıkardı, küfür etti, para ver bira alalım dedi, benim 20 TL param var onu da ...'ye vereceğim, deyince aramızda arbede oldu, solumdaki kişi bıçağı döşüme dayadı, sağımdaki kişi cebimdeki parayı aldı ve ...'ye vererek, git bira al dedi ve ... bira aldı geldi.” şeklindeki beyanına rağmen mağdur ...'nin “arkada oturan şahıs ...'e bira verdi, ... içmem deyince tokat attı, elinde bıçak vardı, arkamdaki şahıs bana 20 TL verdi ve bira al dedi.” şeklinde beyanında bulunduğu ve yine ...'nin “...'in parasının alındığını görmedim.” dediği; oysa mağdur ...'nin teşhis tutanağına göre, kendisine tokat atan ve ...'in parasını alan ve bıçak çeken şahıs olarak Ferit'i teşhis ettiği ve yine teşhis tutanağına göre mağdur ...'in kafasına bira kutusu ile vuran kişinin Ferit olduğunu söylediği ancak mağdur ...'in hiçbir ifadesinde bira kutusuyla kafasına vurulduğunu beyan etmediği;

Ayrıca mağdurlardan ..., tekme tokat dövüldüğünü, sırtına bıçakla vurduklarını, kafasına bira kutusu ile vurulduğunu söylediği halde 27.03.2011 tarih ve saat 21:14'te alınan rapora göre “sol omuzda sıyrık, sağ kaşta kesi, sol el üstü ve sol ön kolda sıyrık” teşhisinin bulunduğu, yani anlatımlarıyla rapor içeriğinin örtüşmediği; mağdur ... ek ifadesinde sanık ...'nın 28.03.2011 günü saat 20:00'de kendisini aradığını ve tehdit ettiğini söylediği halde telefon tutanak içeriğine göre “554 584 22 52 nolu telefonun gelen aramalar menüsünde 535 914 09 26 28.03.2011 günü saat 21:34 sıralarında bakıldığında bir saat önce ibaresi yazmaktadır.” şeklinde ne olduğu, aralarında konuşma geçip geçmediği belli olmayan bir tutanak düzenlendiği ve sanık ...'nın savunmasında olaydan bir gün sonra mağduru cepten aradığını ve ancak telefonu açmadığını söylediği gözönüne alındığında mağdur ... beyanı, sanık savunması ve telefon tutanak içeriği birlikte değerlendirildiğinde tehdit konuşmasının yapılıp yapılmadığının belirlenemediği; keza mağdurların ifadelerine göre saat 17:00 den yaklaşık 20:00 ye kadar olayların olduğu anlatıldığı halde mağdur ...'nin cep telefonu görüşme detaylarına bakıldığında aynı gün saat 17:47, 17:53, 18:08, 18:44, 20:22, 20:40 da başka kişilerle telefon görüşmelerinin olduğu anlaşılmakla mağdurların doğruları

söylemedikleri; mağdurların ilk ifadelerinde, doktor raporlarında, polis kayıtlarında ve olay yeri tutanağında olayın “yaralama vakası” olarak kayıtlara girdiği halde sonradan yağmaya dönüştürüldüğü; sanıklar mağdurları iddia edilen metruk yere götürmediklerini ısrarla savundukları ve 27.03.2011 tarihli olay yeri tutanağında “metruk yerde ele geçen delil olarak mağdura ait kan lekeleri denildiği halde” söz konusu kanın mağdura ait olup olmadığının tahlilinin yapılmadığı ve olayın şüpheli kaldığı anlaşılmakla sanıkların mağdurlara yönelik yağma suçunu işledikleri ve yine sanık ...'nın 29.03.2011'de telefonla mağdur ...'i tehdit ettiği konusunda yeterli delil bulunmadığı düşüncesiyle sayın çoğunluğun onama düşüncesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/4673, Karar No: 2024/1783, Tarih: 19.02.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/4673 E.  ,  2024/1783 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/156 E., 2023/596 K

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, sahte fatura kullanma, defter kayıt ve belgeleri gizleme

SUÇ TARİHLERİ : 2006, 2007, 2008, 2009, 2010 takvim yılları ve 02.09.2010

HÜKÜMLER : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gebze 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.05.2014 tarihli ve 2012/35 Esas, 2014/569 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında, defter kayıt ve belgeleri gizleme suçundan beraat, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan neticeten 2 kez ayrı ayrı 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; sanık ... hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan beraat, 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan neticeten 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Sanıklar ... ve ... ile katılan vekilinin temyizleri üzerine, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 21.05.2018 tarihli ve 2017/10100 Esas, 2018/4755 Karar sayılı kararı ile hükümlerin, eksik araştırma gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Gebze 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.05.2023 tarihli ve 2020/156 Esas, 2023/596 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme ile 2009, 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından, sanık ... hakkında 2006, 2007, 2008, 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından olağanüstü zamanaşımının dolduğundan bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi, 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davalarının düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; atılı suçlardan dava zamanaşımı dolmadığı halde, hatalı değerlendirme sonucu düşme hükümleri kurulduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; atılı suçlardan dava zamanaşımı dolmadığı halde, hatalı değerlendirme sonucu düşme hükümleri kurulduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Temyiz dışı sanık Muhammet Aldemir hakkında, 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan da kamu davası açıldığı ve bu sanığın kimlik bilgilerine gerekçeli karar başlığında yer verildiği halde, hakkında herhangi bir hüküm kurulmadığı anlaşılmakla; zamanaşımı hususu da gözetilerek, mahallinde her zaman hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Sanıkların yargılama konusu eylemleri için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin (b) fıkrası ve 359 uncu maddesinin (a) fıkrasının ikinci bendi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü; dosya kapsamına göre, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gebze 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.05.2023 tarihli ve 2020/156 Esas, 2023/596 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2022, Karar No: 2019/6041, Tarih: 25.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2022 E.  ,  2019/6041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan dolayı tayin edilen 2.000 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 25/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34354, Karar No: 2017/15845, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/34354 E.  ,  2017/15845 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.