muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/21665, Karar No: 2019/10760, Tarih: 15.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/21665 E.  ,  2019/10760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı-karşı davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı-Karşı Davalı İsteminin Özeti:

Davacı-karşı davalı, fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı-Karşı Davacı Cevabının Özeti:

Davalı-karşı davacı, davanın reddini, avans yıllık izinden doğan 14 günlük maaş ile ihbar tazminatının davacı-karşı davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı-karşı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı-karşı davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma ücreti alacakğının olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı tanıkları ve davalı tanıklarının anlatımlarına göre yaz dönemi için haftalık 39 saat, kış dönemi için 29 saat fazla mesai ücreti alacağı hesaplanmıştır. Ancak, Dairemizin temyiz incelemesinden geçen emsal 2017/15986 esas sayılı dosyada davacı ile aynı görevi yapan işçinin fazla mesai ücreti alacağına ilişkin olarak aynı davacı tanıklarının dinlendiği ancak fazla mesainin farklı olarak hesaplandığı görülmekle kış ayları için emsaldeki çalışma süreleri dikkate alınarak yapılan hesaplamaya (haftalık 9 saat fazla mesaiye) göre fazla mesai alacağı hesaplanması dosya içeriğine daha uygun düşecektir.

Açıklanan nedenlerle yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5620, Karar No: 2016/7070, Tarih: 16.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/5620 E.  ,  2016/7070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın kaldırılması davasında ... İcra ve ... Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, sözleşmeden kaynaklanan alacağın tahsili için yapılan icra takibine itirazın kaldırılması istemine ilişkindir.

... İcra Mahkemesince, takip dayanağı olan sözleşmenin İİK'nın 168. maddesinde belirtilen ve itirazın kesin olarak kaldırılmasını sağlayan belgelerden olmadığı ve mahkemenin dar yetkili olup takibe konu alacağın tahsilinin genel mahkemelerde yargılama gerektirdiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiştir.

... Asliye Hukuk Mahkemesi ise, davacının itirazın kesin kaldırılmasını talep ettiği, uyuşmazlığın İcra Mahkemesince görülüp sonuçlandırılması gerektiği ve itirazın kaldırılması yolunu seçmiş davacının itirazın iptali davası açması yönünde zorlanmasının yasal dayanaktan yoksun olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

İİK’nın 68. maddesi “Talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senet yahut resmî dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz ya da belgeye müstenitse alacaklı itirazın kendisine tebliğinden itibaren altı ay içinde itirazın kaldırılmasını isteyebilir. Bu süre içinde itirazın kaldırılması istenilmediği takdirde yeniden ilâmsız takip yapılamaz. Borçlu, itirazını varit gösterecek hiçbir belge ibraz edemezse tetkik mercii itirazın kaldırılmasına karar verir.” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olayda davacı vekili, .... İcra Müdürlüğünün 2015/10090 Esas sayılı dosyası ile davalı borçlu aleyhine icra takibi başlattıklarını, borçlunun takibe itiraz ettiğini, itirazın haksız olduğunu belirterek itirazın kaldırılmasına karar verilmesini talep ettiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın ... İcra Mahkemesince görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... İcra Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 16/06/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22, Karar No: 2022/16507, Tarih: 19.10.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/22 E.  ,  2022/16507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenleme

...

...

...

2009 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte belge düzenleme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafisinin temyizlerinin incelenmesinde;

1-"2009 takvim yılında sahte belge düzenleme" suçu yönünden; Sanığın savunmasında ; "suça konu ...isimli şirketin eşi, kızı ve yeğeninin ortak olduğu bir aile şirketi olduğunu, kendisinin şirketin ortağı olmadığını ancak imzaya yetkili 3 kişinin kendisine verdikleri vekaletname gereğince vekaleten şirketin bütün işlerini kendisinin yürüttüğünü , şirketin 2008 yılında kurulmasına rağmen faaliyete 2009 yılında başladığını, yapılan bütün alışverişlerin gerçeğe dayanan alışverişler olduğunu, faturalarında muhasebe elemanları tarafından düzenlendiğini" şeklindeki savunması, vergi raporlarında mükellef şirketin sermayesi, varlıkları, iş yerinin konumu, işçi durumu gibi hususlar dikkate alındığında düzenlediği faturaların sahte olduğunun ticari bir faaliyetinin olmadığının belirtilmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

d)Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, mükellef ile faturaları kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükmü kurulması,

2- 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun sübutu halinde ve "2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte belge düzenleme" suçları yönünden,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükmü kurulması,

2- 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun sübutu halinde ve "2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte belge düzenleme" suçları yönünden,

Hükümlerden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359 maddesinin 3,4,5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ile sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçu yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin BOZULMASINA, 19.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26135, Karar No: 2013/33176, Tarih: 30.12.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/26135 E.  ,  2013/33176 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-..., 2-..., 3-... ile 1-... Turz. Tic. Ltd. Şti vekili avukat ..., 2-... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 13.12.2012 tarih ve 131-527 sayılı hükmün Dairenin 6.6.2013 tarih ve 15003-15428 sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı ... Beld. Başkanlığı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacılar vekili, 1996 yılında ulusal televizyonlardan davalıların ...’nın ... ilçesinde devre mülk inşa ederek satışa sunduklarını öğrendiğini, 15.06.1997 ve 17.06.1997 tarihli sözleşmelerle 4 adet devre mülk satın aldıklarını,sözleşmedeki edimlerini yerine getirmesine rağmen davalıların satış sözleşmesinde yazılı bulunan yükümlülükleri yerine getirmediklerini ileri sürerek, şimdilik kullanım bedeli olarak 1.000,00 TL, devremülk hakkı için ödenen 1.559,60 TL, cezai şart bedeli olarak 1.559,60 TL ve devremülklerin değeri için 1.650,00 TL olmak üzere toplam 6.369,20 TL.nin tahsiline karar verilmesini istemiş, 23.07.2012 tarihli ıslah dilekçesiyle devremülklerin değeri yönünden talebini ıslah ederek 1.650,00 TL devremülk bedelinin tahsili talebini 29.400,00 TL.ne yükseltmiştir.

Davalı, zamanaşımı definde bulunarak yapı ruhsatının 1997 de iptal edildiğini devre mülk inşaatlarına çivi çakmanın imkansız hale geldiğini, inşaatlara mühür vurulduğunu, edimin ifasının imkansızlığının bu tarih olduğunu, devre mülkle ilgili ihalenin feshedildiğini, 1998/179 Esas sayılı dosyası ile belediyenin %20 ortağı olduğu şirketin feshi için dava açıldığını, edimin ifa edilemeyeceğinin hem yerel hem de genel basında defalarca yer aldığını ayıplı ifa kapsamında değerlendirilerek zamanaşımının 5 yıl olduğunu, aradan 15 sene geçtikten sonra davalı şirket tarafından sahte sözleşmeler hazırlandığını, şirketin dava dosyasına her hangi bir belge, bilgi ibraz etmediğini, bugüne kadar sayısı 300'ü geçen ve sadece bir kişinin 238 adet devre mülk aldığının iddia edildiğinin, zamanaşımı olmadığı takdirde davanın belediye başkanlığı açısından husumetten reddi gerektiğini, YHGK'nun 2010/13-516 Esas 2011/6 Karar Nolu ilamının naylon sözleşmelere dayanarak açılan davalar sonucu davalı şirketin sevindirildiğini, 20.000 nüfuslu küçük bir ilçe olan ... Belediye başkanının yetkisiz temsili sonucu büyük oranda zarara uğratıldığını, dönemin belediye başkanının meclis üyelerinin bu faaliyetleri nedeniyle cezalandırıldığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacı ... için 2 adet C gurubu devremülkün değeri olan 14.400 TL, davacı ... için 1 adet C grubu devremülk değeri olan 7.200 TL, davacı ... için 1 adet C grubu devremülk değeri olan 7.200 TL alacağın dava tarihinden itibaren en yüksek avans faiziyle birlikte davalılardandan mütesilsilen alınarak davacılaraverilmesine, diğer taleplerinin reddine karar verilmiş olup hüküm Dairemizin 06.06.2013 gün ve 15003-15428 sayılı kararı ile davalıların sair temyiz itirazlarının reddi ile hükmü vekalet ücreti yönünden düzelterek onamış, bu kez davalı ... karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1- Davacılardan İhsan ve Tahir yönünden yapılan inceleme sonucunda; 14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK nun 440/III-1 maddesindeki karar düzeltme ile ilgili parasal sınır 6.000.000.000 TL’ye 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2013 tarihinden itibaren 11.100,00 TL’ye çıkarılmıştır. Anılan yasalarda derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay Daireleri tarafından verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Bu durumda 1.1.2013 tarihinden sonra verilen ve 11.100,00 TL den az olan hükümlerin onanması veya bozulmasına ilişkin Yargıtay kararları hakkında karar düzeltme yoluna başvurulamaz. Karar düzeltme isteği Dairemizin 06.06.2013 günlü kararına ilişkin olduğuna göre davalı tarafın ayrı ayrı 7200 TL alacağa yönelik karar düzeltme dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2- Davacılardan kadir yönelik karar düzeltme isteğine gelince davacı delil olarak 15.06.1997 tarihli bilgisayar yazıcısında düzenlenmiş devre mülk satış sözleşmelerinin fotokopisine dayanmıştır. Davalı ise YHGK'nun 2010/13-516 E. 2011/6 K. nolu ilamının naylon sözleşmeler düzenlenmesine aracı kılınarak dava kazanılmasının kötüye kullanıldığını, satış tarihinden sonra düzenlenmiş sözleşmeler olabileceğini, ödemelerin belediye kasasına girmemesi nedeniyle tüm belgeler üzerindeki imza, yazı ve rakamların mürekkep yaş (yazı yaşı tespiti) yöntemiyle düzenleniş tarihinin belirlenmesi gerektiğini talep etmiştir. Mahkemece dava kısmen kabul edilmiş ise de davacının satış parasını satıcıya ödediğini yasal delillerle ispat etmesi halinde talep hakkı kazanabilir. Davacının ibraz ettiği sözleşmede belediye adına atılan imzanın temsilci sıfatıyla şirket yetkilisi tarafından atılmasının hukuken bağlayıcılığı yoktur. Sözleşmenin bu haliyle her zaman düzenlenmesi imkan dahilindedir. Çünkü sözleşme ve ödeme belgeleri davalı şirketin ticari defter ve belgeleri ile de doğrulanmamıştır. Bu nedenle davacının sözleşme ve ödeme belgelerinin asıllarını ibraz etmesi sağlandıktan sonra davalı belediyenin sahtecilik savunması doğrultusunda bir araştırma yapılması gerekir. İbraz edilmediğinde ise davanın reddine karar verilmelidir. Fotokopi belgelere dayanılarak hüküm verilemez. Öyleyse belgeler ibraz edildiğinde savunma doğrultusunda sözleşmede kullanılan bilgisayar yazı stili ve kullanılan fontun sözleşme tarihinde kullanımda olup olmadığı, belgelerdeki kaşe, mühür, pul gibi ilişik materyallerin içeriğine ve bilgisayar yazı teknolojisine varıncaya kadar bir bilgisayar mühendisine inceleme yaptırılarak karar verilmelidir. Bunun için gerektiğinde dosyanın diğer seri dosyalarla birlikte ... Üniversitesi Adli Tıp Enstitüsü’ne gönderilip uzman bilirkişiden taraf ve yargı denetimine uygun rapor alınmalıdır. Hal böyle olunca mahkeme kararının bu nedenlerle bozulması gerekirken, yanılma sonucu yazılı şekilde düzeltilerek onandığı, bu kez yapılan inceleme ile anlaşıldığından, davalının karar düzeltme isteğinin kabulü ile, Dairemizin onama kararının davacı ... yönünden kaldırılmasına ve yukarıda açıklandığı şekilde hükmün bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle Davacılardan ... ve ... yönünden karar düzeltme dilekçesinin reddine 2. bentte izah edilen sebeplerle davalının karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin yukarıda yazılı onama kararının kaldırılmasına ve mahkeme kararının davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 546.40 TL harcın davalı ... Beld. Başkanlığına iadesine, 30.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17254, Karar No: 2010/1034, Tarih: 28.01.2010

**3. Hukuk Dairesi         2009/17254 E.  ,  2010/1034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KÜÇÜKÇEKMECE 1. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/05/2009

NUMARASI : 2008/223-2009/840

Dava dilekçesinde 4.262,00 lira aidat ve faizi nedeniyle borçlu bulunmadığının tesbiti istenilmiştir. Mahkemece davanın davalı TOKİ yönünden husumetten reddi, diğer davalılar yönünden kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı, aleyhine yapılan takipteki 4.262,00 TL aidat ve faizi nedeniyle borçlu bulunmadığının tespitini talep ve dava etmiş, mahkemece davanın davalı TOKİ yönünden husumetten reddine, diğer davalılar yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının tüm, davalının ısair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, mahkemece alınan 30.5.2008 tarihli bilirkişi raporunda davacının 4.114,58 TL borçlu olduğu belirtilmiş, davacının itirazı üzerine aynı bilirkişiden alınan 19.12.2008 tarihli ek rapor da ise, davacı borcunun 126,88 TL asıl, 100,64 TL faiz olmak üzere toplam 227,52 TL olduğu hesaplanmıştır. İki rapor arasındaki farkın (çelişkinin) sebebi ise, ilk raporun otomatik programdan kaynaklanan bir hata sonucu olduğu, ek raporun ise manuel olarak yapılan hesaplamalara dayandığı bildirilerek açıklamaya çalışılmıştır.

Mahkemece ek rapora dayanarak hüküm kurulmuştur. Aynı kişi tarafından verilen ana ve ek bilirkişi raporları arasında fahiş bir farklılık olup ana rapora davacı, ek rapora ise hem davacı hem davalılar itiraz etmiştir. Bilirkişinin aykırılığın sebebini belirttiği açıklamaları yetersiz ve denetime elverişsizdir.

O halde, yeniden ve farklı bir bilirkişiden alınacak rapor ile çelişki giderilerek varılacak sonuç çerçevesinde bir karar vermek gerekirken, yazılı şekilde birbiriyle çelişen raporlardan sonuncusuna (ek) itibar edilerek eksik inceleme ile hükmün tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7451, Karar No: 2017/8577, Tarih: 24.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/7451 E.  ,  2017/8577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yüze karşı verilen hükümde CMK'nın 232/6. maddesine aykırı olarak "tefhim ve tebliğden" itibaren denilerek tarafların yanıltılması nedeniyle sanık müdafinin 02/01/2015 tarihli temyizinin süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçunun oluşabilmesi için öncelikle ortada kesinleşmiş bir icra takibinin varlığı gerekir. Diğer yandan ilama dayanan alacaklarda icra emrinin borçluya tebliği zorunlu olup, temyiz davasına konu olayda icra emrinin vekile tebliğ olunması nedeniyle suçun oluşmadığı gözetilmeden mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.