muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10143, Karar No: 2013/7251, Tarih: 22.04.2013

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır. 4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan

istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir.

Somut olayda davacı davalı Üniversite’de 2008 yılından beri öğretim görevlisi olarak çalıştığı, her ne kadar mahkemece davacının iş sözleşmesinin belirli süreli olduğu kabulüyle davanın reddine karar verilmişse de,dosya içerisindeki şahsi sicil dosyasında görüldüğü üzere davacı ile davalı arasında 15 Eylül 2008 başlangıç ve 31Ağustos 2009 Bitiş tarihli ve yine 1Eylül 2009 başlangıç ve 31 Ağustos 2010 bitiş tarihli iki belirli süreli iş sözleşmesinin imzalandığı 3. bir sözleşme olmadan davacının fesih tarihi olan 28.6.2012 tarihine kadar fiilen çalıştığı görülmekle yukarıda açıklandığı şekilde davacının belirli süreli iş sözleşmesiyle çalışmasını gerektirir objektif esaslı koşullar bulunmadığından iş sözleşmesi belirsiz süreli olarak kabul edilmelidir. Buna göre davanın esasına girilerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 22.04.2013 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6546, Karar No: 2018/550, Tarih: 23.01.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/6546 E.  ,  2018/550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21/01/2016 tarih ve 2014/1332-2016/15 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı AOÇ vekili ve Atasu A.Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından dava dışı Ankara Teknoloji Geliştirme A.Ş.'ye ait asansörlerin kırılma ve arızalarına yönelik rizikolarının makine kırılması sigorta poliçesi ile güvence altına alındığını, sigortalının asansöründe davalılar tarafından su taşındığı sırada damacanın patlaması neticesinde hasar meydana geldiğini, 6.768,00-TL'lik hasarın sigortalıya ödendiğini, her iki davalının meydana gelen zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğunu, hasarın tahsili için icra takibi yapıldığını, davalılar tarafından takibe itiraz edildiğini, davalının yapmış olduğu itirazın haksız ve yersiz olduğunu ileri sürerek itirazın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı AOÇ Müdürlüğü vekili, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkiline ait markanın kâr karşılığı diğer davalıya kullandırıldığını, illiyet bağının bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Atasu A.Ş. vekili, müvekkili şirket ile Trenk Valder Vanlıoğlu A.Ş. ile arasında sözleşme imzalandığını, bu sözleşme ile dava dışı şirketin müvekkilinin taşeronu olduğunu, hasara bu şirketin çalışanı olan Ömer Özdemir'in yol açtığını, müvekkilinin meydana gelen hasardan sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirket ile dava dışı şirket arasında makine kırılması sigorta poliçesi imzalandığı, dava dışı şirkete ait C Blok asansöründe Elmacık Su firması çalışanı Ömer Özdemir'in su taşıdığı esnada damacananın patlaması ile asansörün elektrik aksamının hasar gördüğü, meydana gelen arıza bedelinin 6.850,00 TL olduğu, davacının ödemiş olduğu 6.768,67 TL'yi talep ettiği, davalılarının kendi aralarında kâr payı ortaklık sözleşmesi imzaladığı, imzalanan sözleşme kapsamında işin

davalı Atasu A.Ş'ye verildiği, davalı Atasu A.Ş'nin de dava dışı Trank Valder Vanlıoğlu A.Ş. ile sözleşme imzaladığı, Trank Valder Vanlıoğlu A.Ş. çalışanı olan....'in tedbirsiz ve dikkatsiz davranışı sonucu asansörün hasarlanmasına neden olduğu, çalışanın kusurundan dolayı oluşan zarardan istihdam edenin sorumluluğu söz konusu olduğundan davaya konu hasar bedelinden imzalanan sözleşmeler kapsamında her iki davalı şirketin kusursuz sorumluluk ilkesi gereği sorumluluklarının bulunduğu, gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı AOÇ vekili ve Atasu A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı Atasu Su Ürünleri A.Ş. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- AOÇ Müdürlüğü'nün temyizine gelince, uyuşmazlık konusu hasarın meydana gelmesine neden olan su şişesinde davalıya ait AOÇ markası yer almakta ise de, davalı AOÇ tarafından marka kullanım hakkının devrine ilişkin lisans sözleşmesi hükümlerine göre “AOÇ” markasının su şişesinde yer alması dışında, diğer davalı tarafından üretilip şişelemesi yapılarak piyasaya sürülen damacananın taşıma sırasında patlayarak içindeki suyun meydana getirdiği zarar ile adı geçen davalı eylemi arasında uygun illiyet bulunmadığı gibi bahsi geçen sözleşmede marka kullanımı nedeniyle alınacak bedel dışında zarara katılma payı, ortaklık kararları ve yönetimi vb. hususlar da yer almadığından sözleşme başlığında belirtilen "kâr payı ortaklığı" ibaresinin TBK 620 vd. maddelerinde düzenlenen adi ortaklık sözleşmesi olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığı dikkate alınarak davalı AOÇ hakkında davanın husumetten reddedilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulü doğru görülmemiş hükmün temyiz eden davalı AOÇ Müdürlüğü yararına bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı Atasu Su Ürünleri AŞ. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı AOÇ Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazının kabulüyle hükmün davalı AOÇ Müdürlüğü yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 358,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...den alınmasına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalı ... Müdürlüğüne iadesine, 23/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/34, Karar No: 2024/1227, Tarih: 14.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/34 E.  ,  2024/1227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1100 E., 2023/2098 K.

KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 5. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/434 E., 2022/166 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı apartmanda kesintisiz olarak 1998 yılının Ekim ayından itibaren apartman görevlisi olarak çalışmalarının tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı davaya cevap vermemiş, vekili duruşmalarda davanın reddini istemiştir.

Feri müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; Kurumun söz konusu davanın açılmasına sebebiyet vermediğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı tarafından 1998 yılının Ekim ayından itibaren davalı iş yerinde çalıştığının tespiti talebiyle işbu dava açılmış ise de SGK kayıtları incelendiğinde davacının davalı iş veren yanında sigorta giriş bildiriminin yapılmamış olduğu, dava konusu edilen dönem içerisinde 16.07.2009 - 17.07.2009 tarihleri arasında isteğe bağlı sigortalılığının 15.11.2011 - 20.11.2012 tarihleri arasında ... Ltd. Şti. bünyesinde çalışmasının olduğu yine 08.01.2013 - 31.12.2016 tarihleri arasında isteğe bağlı sigortalılığının olduğu, dinlenen tanıklardan ...'nin ... Apartmanında görüştüğü kimsenin olmadığının, apartman görevlisi var mı bilmediğini ifade ettiği, yine tanık ... ve tanık ...'un davacının ... Apartmanının kapıcısı olduğunu ifade ettikleri, tanık ...'ın beyanında davacının ... Apartmanında oturduğunu, eşinin mermer ustası olduğunu, hangisinin apartman görevlisi olduğunu bilemediğini, davacıyı bahçe bakımı yaparken ve bakkala alışveriş için gidip gelirken gördüğünü, tanık ...'nin beyanında ise davacının ... Apartmanında kapıcı dairesinde oturduğunu bildiğini, zaman zaman davacıyı apartmanın bahçesini temizlerken ve çöp dökerken gördüğünü, davacının eşini de çöp dökerken gördüğünü, ifade ettiğini, davalı vekili tarafından dosyaya sunulan 01.11.1998 tarihli ... tarafından imzalandığı anlaşılan belge incelendiğinde ...'ın kapıcı dairesinde oturmasına karşılık olarak apartmanın genel temizlik işini bahçe temizliğini, dış kapı önü temizliğinin yapacağını beyan ve taahhüt ettiğinin anlaşıldığı, yine davalı vekili tarafından sunulan 20.02.2010 tarihli apartman genel kurul kararı incelendiğinde maliklerine karşı aykırı davranışlarda bulunduğu ve kapıcı dairesinde oturması karşılığı istenen hizmetleri (ekmek, çöp, merdiven temizliği ve genel bakım) yapmadığı veya aksatarak yaptığı söylenerek tartışılmış olup adı geçenin yeni yönetici tarafından kesin bir dille uyarılmasına ve Temmuz ayına kadar süre verilmesine, bir düzeltme olmaması halinde ise, günün rayiçlerine uygun olarak tespit edilecek bir rakamla (yaklaşık 300-400 TL gibi) oturduğu konutun kiraya verilerek kira sözleşmesi karşılığı kiracı olmasının istenilmesine, aksi takdirde konutu boşaltmasının talep edilmesine, apartman hizmetleri için ise bir başkasının bulunmasına karar verilmiştir” denildiği şeklinde tespit edildiğini, her ne kadar davacı tarafından davalı iş yerinde çalışmasının tespiti amacıyla işbu dava açılmış ise de davalı apartman yönetimi ile ..... Apartmanının kapıcılık hizmetlerinin yapılmasına yönelik sözleşmenin davacının eşi ... arasında yapıldığı, dosyada dinlenen. tanıkların davacıyı ... Apartmanında kapıcılık hizmeti ifa ederken gördüklerini beyan etmiş iseler de kapıcılık hizmetinin doğası gereği, aile bireyleri tarafından yardımlaşarak yerine getirilen bir hizmet olduğu ve davacının dava açmakla haklı olmadığı kanaatine varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı müvekkilinin çalışmasının tüm delillerle sabit olduğunu, eşine yardım ediyordu şeklinde gerekçeyle davanın reddedilmesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının ... 7. İş Mahkemesinin 2018/535 Esas sayılı dosyasında davalı iş yerinde 1998 yılı Ekim ayından itibaren apartman görevlisi olarak çalıştığını iddia ederek davacının iş akdinin fesh edilmesi üzerine işçilik alacaklarının ödenmesi amacıyla dava açtığı, Mahkeme tarafından davanın reddine karar verildiği, kararın Yargıtay 22. Hukuk Dairesi tarafından onanarak kesinleştiği, davacının davalı işveren yanında sigorta giriş bildiriminin yapılmamış olduğu, dava konusu edilen dönem içerisinde 16.07.2009 - 17.07.2009 tarihleri arasında isteğe bağlı sigortalılığının 15.11.2011 - 20.11.2012 tarihleri arasında da ... Ltd. Şti. bünyesinde çalışmasının olduğu, 01.11.1998 tarihli belgenin davacının eşi ... tarafından imzalandığı ...'ın kapıcı dairesinde oturmasına karşılık olarak apartmanın genel temizlik işini bahçe temizliğini, dış kapı önü temizliğinin yapacağını beyan ve taahhüt ettiği, dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler, tanık beyanları, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacınınn davalı apartmanda kesintisiz olarak 1998 yılının Ekim ayından itibaren geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile

2.506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin 10 uncu fıkrası ve 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin 9 uncu fıkrası hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6161, Karar No: 2018/10062, Tarih: 10.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/6161 E.  ,  2018/10062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan; Hükmün açıklanmasının geri bırakılması

2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından; Mahkumiyet

1-Sanık hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında verilen "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" dair karara yönelik katılan vekilinin 08.07.2014 tarihli dilekçesi sonucu, mercii Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.08.2014 ve 2014/993 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildiği ve bu karara karşı herhangi bir yasa yoluna başvurulmadığı anlaşılmakla dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2-Sanık hakkında “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Sanık hakında tayin olunan 3 yıl 9 ay hapis cezasından, TCK'nin 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken “3 yıl 1 ay 15 gün“ yerine, “2 yıl 13 ay 15 gün“ hapis cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Toplanan deliller karar yerinde incelenip yüklenen suçların sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 10.12.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.