muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1350, Karar No: 2023/2441, Tarih: 14.03.2023

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 12 ve 13 üncü maddeleri.

3.Değerlendirme

1)Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2) 5510 sayılı Kanunun 12/1 maddesi uyarınca "4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentlerine göre sigortalı sayılan kişileri çalıştıran gerçek veya tüzel kişiler ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar işverendir". Kanunun 4 ncü maddesinin "(a) bendinde Hizmet akdi ile bir veya birden fazla işveren tarafından çalıştırılanlar, (c) bendinde ise kamu idarelerinde çalıştırılanlar" yer almaktadır. Somut uyuşmazlıkta davacının 4 (a) kapsamında işveren olup olmadığı uyuşmazlık konusu olup, ölen sigortalı ile davacı arasında işçi-işveren ilişkisi olup olmadığı, aradaki hukuki ilişkinin iş sözleşmesi mi? Eser sözleşmesi mi? olduğu önem kazanmaktadır.

3) 4857 sayılı İş Kanunu’na göre “iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenme-sinden oluşan sözleşmedir”. 6098 sayılı TBK.’ya göre ise “Hizmet sözleşmesi, işçinin işverene bağımlı olarak belirli veya belirli olmayan süreyle iş görmeyi ve işverenin de ona zamana veya yapılan işe göre ücret ödemeyi üstlendiği sözleşmedir”. O halde; Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

4) İş sözleşmesini diğer iş görme edimlerini içeren eser, vekalet veya ortaklık sözleşmelerinden ayıran, belirleyen en önemli ölçüt hukuki-kişisel bağımlılıktır. Gerçek anlamda hukuki bağımlılık işçinin işin yürütümüne ve işyerindeki talimatlara uyma yükümlülüğünü içerir. İş sözleşmesinde bağımlılık unsurunun içeriğini işverenin talimatlarına göre hareket etmek ve iş sürecinin ve sonuçlarının işveren tarafından denetlenmesi oluşturmaktadır. Bağımlılık iş sözleşmesini karakterize eden unsur olup, genel anlamıyla bağımlılık, hukuki bağımlılık olarak anlaşılmakta olup, işçinin belirli veya belirsiz bir süre için işverenin talimatına göre ve onun denetimine bağlı olarak çalışmasını ifade eder.

5) Eser sözleşmesinde işi yapmayı üstlenen, eser meydana getirmekten ibaret bir iş görme edimini borçlanmaktadır. Eser sözleşmesi, bir iş görme borcu doğuran sözleşme olmakla beraber burada önemli olan çalışmanın kendisinden ziyade bu çalışma neticesi ortaya çıkan ve objektif olarak göz-lemlenen sonuçtur. İşi yapmayı üstlenen, iş sahibi ile akdi ilişkiye girerken bir sonuç (eser) meydana getirmeyi taahhüt etmektedir. Bu anlamda eser, bir iş görme faaliyetinin maddi veya maddi olmayan sonucudur. Kuşkusuz bağımsız bir varlığı değiştirmeye, işlemeye veya biçimlendirmeye yönelik edimler de eser kavramına dahil sayılır ve istisna sözleşmesinin konusunu oluştururlar. Eser sözleşmesinde ücret belli bir süre çalışıldığı için değil, netice için ödenmektedir. İşi yapmayı üstlenenin, kararlaştırılan zamandan önce taahhüdünü yerine getirmesi, ücret üzerinde herhangi bir etki meydana getirmeyecektir. İş ilişkisinde olduğu gibi kişisel ve hukuki bir bağımlılık yoktur.

6) Özellikle bir hizmetin tamamlanması için işi üstlenen ile bu işin belirli bir bölümünü tamamlaması için üçüncü kişiye devredenler arasında imzalanan sözleşmenin eser veya iş sözleşmesi olup olmadığı tartışma konusu olabilir. Bu tür bir ilişkide tarafların meslekleri ve nitelikleri, işin niteliği, tarafların anlaşma şartları dikkate alınarak yorum yapılmalı ve iradeleri ortaya konmalıdır. İş sözleşmesinde işçi, belirli veya belirsiz süreli olarak işveren için çalışır. Eser sahibi kural olarak uzmanlığı bakımından iş sahibinin talimatla-rı ile bağlı değildir. Sadece sözleşme ile üstlendiği eseri meydana getirmekle yükümlüdür. İş sözleşmesinin varlığı, ücretin ödenmesini gerektirir. Eser (telif) sözleşmesine ilişkin hükümlerde, iş sözleşmesinin aksine sosyal nitelikte edimlere ve koruma yükümlülüklerine rastlanmaz.

7) Hizmet akdinin bulunup bulunmadığının tespitinde görünürdeki işlemler değil, fiili durum önemli olup fiili (gerçek) durum tespit edilerek karar verilmesi gerekir. Davalı bakımından yazılı bir kira sözleşmesi sunulmuş olsa bile, taraflar arasında iş görme, ücret ve bağımlılık unsurlarını içeren bir hizmet akdinin varlığının tespiti hâlinde gerçek fiili ilişkinin hiz-met akdi olduğunun kabulü gerekecektir.

7) Hizmet akdinin bulunup bulunmadığının tespitinde görünürdeki işlemler değil, fiili durum önemli olup fiili (gerçek) durum tespit edilerek karar verilmesi gerekir. Davalı bakımından yazılı bir kira sözleşmesi sunulmuş olsa bile, taraflar arasında iş görme, ücret ve bağımlılık unsurlarını içeren bir hizmet akdinin varlığının tespiti hâlinde gerçek fiili ilişkinin hiz-met akdi olduğunun kabulü gerekecektir.

8) Yukarıda da açıklandığı üzere, bir kişinin işveren olması için hukuki ve ekonomik bağımsızlık ile ayrı bir iş organizasyonuna sahip olması yanında, işe uygun yeterli ekipman ile tecrübeye sahip olması gerekir. İşveren konumunda olan bir işverene, kendi hizmeti yanında getirdiği işçilerle birlikte çalışması, onlar adına hareket etmesi, ücretlerini alıp dağıtması, işveren sıfatı kazandırmaz. Bunun tipik örneği 4857 sayılı İş Kanunu’nun takım sözleşmesi ile oluşturulan iş sözleşmeleridir. Bu tür sözleşmede “İşçilerden biri, birden çok işçinin meydana getirdiği bir takımı temsilen, takım kılavuzu sıfatıyla işverenle sözleşme yapmaktadır” ve “işe başlamasıyla iş sözleşmesi kurulan işçilere ücretlerini işveren veya işveren vekili her birine ayrı ayrı ödemek zorundadır.”. Takım kılavuzu ile sözleşme yapan kişinin işverenle aradaki ilişkisi iş ilişkisidir.

9) 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinde iş kazasını oluşturan haller sayılmış ve 13/1.b maddesi uyarınca da "İşveren tarafından yürütülmekte olan iş nedeniyle sigortalı kendi adına ve hesabına bağımsız çalışıyorsa yürütmekte olduğu iş nedeniyle ... meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedenen ya da ruhen engelli hâle getiren olay" iş kazası olarak tanımlanmıştır.

Bu hüküm uyarınca iş ilişkisi kapsamında çalışan, kısaca 4 (a) kapsamında olan işçi işveren tarafından yürütülmekte olan iş nedeni ile iş ilişkisi kapsamında çalışmayan ise kendi nam ve hesabına yürütmekte olduğu iş nedeni ile meydana gelen ve engelli hale getiren olay iş kazası sayılacaktır. Somut uyuşmazlıkta işin yürütümünün kimde olduğu önemlidir. Zira işin yürütümü iş sözleşmesinin önemli unsuru olan bağımlılık unsurunu etkileyecektir. İşin yürütümü iş sahibinde ise işveren olup aradaki ilişki iş ilişkisi olacaktır. Başka bir anlatımla, işi yürüten davacı iş sahibi ise işveren sıfatı ve dolayısı ile iş ilişkisi öne çıkacak, işi yürüten ölen kişi ise o zaman kendi nam ve hesabına çalıştığı kabul edilecektir. Ancak her iki durumda iş kazası olgusunu ortadan kaldırmayacaktır. Kendi nam ve hesabına çalıştığı kabul edildiğinde, aleyhine iş ilişkisi nedeni ile iş kazası tespit edilen davacının işveren sıfatı ortadan kalkacak ve 5510 sayılı Kanunun işverene yüklediği sorumluluklardan kurtulacaktır.

10) Dosya içeriğine ve özellikle 28.09.2010 tarih ve 111 sayılı İş Teftiş Kurulu Başkanlığı İnceleme Raporundaki tespitler ile C. Başsavcılığı Soruşturma belgeleri ve anlatımlara göre davacı kazanı olduğu bina inşaatı için 02.12.1994 tarihinde kendi adına ... numarasında işyeri sicil kaydı oluşturmuştur. İşçilik bildirimleri de davacı tarafından yapılmış, 05.09.2007 tarihinde de kapsamdan çıkarılmıştır. Binanın 1 nci ve 2 nci katlarına da davacı 1999 yılında iki işçi ile başladığını, kaba inşaat halinde bırakıldığını, inşaatın 2010 yılına kadar bu halde kaldığını, Mart 2010 ayı içinde mahalleden tanıdığı ... ve ... ustalar ile... adlı kalfa ile 2 nci katın üstüna çatı yapılması konusunda sözlü anlaştığını beyan etmiştir. İnceleme raporunda binanın bodrum ve zemin katlarının mesken olarak olarak kullanıldığı, 1 nci ve 2 nci katlarının ise kaba inşaat halinde olduğu, daha önce işyeri tescilini kendi adına tescil ettiren davacının tekrar işyeri tescil dosyası açtırmadığı anlaşılmaktadır.

11) Somut bu maddi ve hukuki olgulara göre davacı 1994 tarihli inşaat ruhsatına istinaden kendi adına işyeri tescil ettirerek ve işçileri bildirerek inşaat işine başlamış ve inşaatı bölerek ve zaman dilimine yayarak kendisi yürüterek yapmaktadır. İnşaatın bodrum ve zemin katı daha önce bitirilmiş, 1 nci ve 2 nci kat kaba halinde iken üst çatısının tamamlanması için davacıların murisinin de bulunduğu üç kişilik bir ekiple (takım sözleşmesi kapsamında değerlendirilmelidir) sözlü olarak anlaşılmıştır. Bina inşaatında çalışan davacılar murisinin esnaf kaydı, dolayısı ile kendi nam ve hesabına çalıştığına dair kaydı bulunmamaktadır. İnşaat bölüm bölüm yaptıran ve işyeri tescili yaptıran davacı olup, davacılar murisinin işin bir bölümü olan çatı işinin yapılması için davacı tarafından işe alındığı anlaşılmaktadır. Tüm bu açıklamalara göre işin yürütümü tamamen davacıda olup, davacı bu yönü ile 5510 sayılı Kanunu'nun 12 ve 13 üncü maddeleri kapsamında işverendir. Davacıların murisi takım sözleşmesi kapsamında çalışmakta olduğundan aradaki ilişki iş ilişkisidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1-Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.03.2023 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2009/13402, Karar No: 2010/301, Tarih: 20.01.2010

**1. Hukuk Dairesi         2009/13402 E.  ,  2010/301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DATÇA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/05/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanın maliki olduğu 2 ve 16 parsel sayılı taşınmazlarını satış suretiyle davalılara temlik ettiğini, yapılan işlemlerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payı oranında tapu iptal ve tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, satışın gerçek olup emekli ikramiyesi ile murise ödendiğini, murise sağlığında kendilerinin baktığını belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, miras bırakanın paylaştırma amacıyla davacıya da taşınmaz verdiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi .. .. raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakanın maliki olduğu 2 parselin tamamı ile 16 parseldeki payının çıplak mülkiyetihi 16.12.1991 tarihli akit ile davalı Mustafa'ya satış suretiyle temlik ettiği, ondan da 2 parsel sayılı taşınmazın diğer davalı Nurten'e 14.7.1998 tarihinde geçtiği anlaşılmaktadır.

Davacı, anılan temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmış; mahkemece, murisin mirasçılar arasında paylaştırma amacıyla temlikte bulunduğu gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26.maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler. Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince; mahkemece murisin iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olmayıp paylaştırma yönünde bulunduğu benimsenerek davanın reddine karar verilmiş ise de, tüm mirasçıları kapsayacak şekilde bir kazandırma olup olmadığı resmi olarak belgelendirilmek suretiyle açıklığa kavuşturulmamıştır. Kaldı ki dinlenen diğer mirasçı İbrahim, murisin kendisine herhangi bir temlikinin bulunmadığını ifade etmiştir.

Öyleyse, mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm kurmaya elverişli olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca; miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgeler mercilerinden getirtilmeli, her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı, böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kastının bulunup bulunmadığı, duraksamaya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmalı, hasıl sonuca göre bir karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yetinilerek hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.1.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21757, Karar No: 2013/48850, Tarih: 26.12.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/21757 E.  ,  2013/48850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Sanık ... müdafii tarafından yapılan temyiz isteminin incelemesinde;

CMK'nin 231/12. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına karşı itiraz yolu açık olup, temyizi mümkün bulunmadığından, mahkemece verilen 12.12.2012 tarihli temyiz isteminin reddine ilişkin karar usul ve yasaya uygun olduğundan yerinde görülmeyen itirazlarının reddi ile redde ilişkin hükmün ONANMASINA,

2) Sanıklar ..., ..., ... ve ... ... bakımından yapılan incelemede;

Dosya içinde bulunan ağaçların kesildiği yerlere ait fotoğraflar incelendiğinde, suça konu yerin orman alanı olduğunun sanıklarca bilinmemesinin mümkün olmadığı, kaldı ki ifadelerinde emir verildiğinde de ormandan ağaç kesilmesinin kendilerine söylendiğini belirttikleri, bu halde kanunda tanımlanan orman alanından ağacı kesme suçunun işlenmesinden sonra sanıkların fiilini hukuka uygun hale getirebilecek yasalar ile korunan bir durum sözkonusu olmadığından sanıkların mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3078, Karar No: 2019/14894, Tarih: 07.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/3078 E.  ,  2019/14894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuklar için 5271 sayılı CMK'nın 150/2. maddesi uyarınca zorunlu olarak görevlendirilen müdafii, 14.04.2015 tarihli mazeret dilekçesinde duruşmaya saat 14.00'te katılabileceğini belirtmesine rağmen, hükmün açıklandığı 14/04/2015 tarihli son oturumda hazır bulundurulmadan hüküm kurularak aynı Kanun'un 188/1. maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 07/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/592, Karar No: 2020/4655, Tarih: 03.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/592 E.  ,  2020/4655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Adana 3. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 01/06/2017 tarih ve 2017/704 E- 2017/151 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine-kabulüne dair Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 12/12/2019 tarih ve 2018/1342 E- 2019/1596 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin toptan kontör ticareti ile meşgul olduğunu, 03.07.2010 tarihinde 80.085,80 TL değerinde kontörleri İstanbul ilinde bulunan alıcı firmaya göndermek için Yurtiçi Kargo Adana Bölge Müdürlüğüne bağlı Saydam Şubesini aradığını, kargo şirketinden gelen personel ...'nun gönderilecek kontörleri bizzat sayıp irsaliye faturası ile bire bir karşılaştırma yaptığını, orjinal vodafone kutusu ile ambalajlayıp kontör içeren koliyi ve irsaliye faturasını diğer arkadaşı ile birlikte teslim alarak işyerinden ayrıldığını, teslimattan iki gün sonra alıcı firma yetkilisinin, kontörlerin koliden çıkmadığını, kontörlerin yerine, kargo içerisinde Adana menşeli gazetelerin bulunduğunu ve kolinin orijinal vodafone kutusu yerine şeftali kutusu olduğunu bildirdiğini, bunun üzerine müvekkilinin Adana Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunduğunu, yapılan soruşturma sonunda kargoyu teslim alan yurtiçi kargo çalışanları ... ve Mehmet Hırlak hakkında hizmet nedeni ile emniyeti suistimal suçundan mahkumiyet kararı verildiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile davalı ... şirketine teslim edilip şirket çalışanları tarafından zayi edilen kontörlerin değeri olan 80.085,80 TL tazminatın 03.07.2010'dan itibaren mevduata fiilen uygulanan en yüksek faizi ile birlikte tazminine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, şube personeli hakkında açılan davanın bekletici mesele yapılması gerektiğini, kolinin paketlendikten sonra personellerin koli içinde yüksek miktarlı kontör olduğunun belirtilmesi nedeniyle koliyi yanlarına almaktan çekindiklerini, kolinin bir süre göndericiye ait işyerinde kaldığını, daha sonra teslim alındığını, taşımaya konu kolinin alıcı tarafından ihtirazi kayıt ileri sürülmeden teslim alındığını, koli içeriğinin göndericinin işyerinde bulunduğu sırada, ya da alıcı teslim aldıktan sonraki aşamada değiştirilmesinin ihtimal dahilinde olduğunu, kargo teslim edilmekle müvekkilinin sorumluluğunun sona erdiğini, gönderici ile alıcı arasında kargo şirketinden tazminat talep edilmesi amacıyla danışıklı işlem yapılması mümkün olduğundan gönderici ve alıcının ticari defterlerinin incelenmesi gerektiğini, TTK'nın 882. maddesi gereğince taşıyıcının sorumluluğunun gönderinin net olmayan ağırlığının her bir kilogramı için 8,33 özel çekme hakkını karşılayan tutar ile sınırlı olduğunu, göndericinin böyle bir dava açma hakkı olmadığını, davacının koli içeriğini ispatlaması gerektiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafından 03.07.2010 tarihinde 80.085,80 TL değerindeki kontörlerin İstanbul ilinde bulunan dava dışı alıcı firmaya göndermek üzere Yurtiçi Kargo Adana Bölge Müdürlüğüne teslim edildiği, söz konusu 80.085,80 TL değerindeki kontörlerin alıcı firmaya davalı ... Şirketi tarafından teslim edilmediği, onun yerine Adana menşeili gazetelerin farklı kutu içerisinde teslim edildiği, davacı tarafça Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulduğu, yargılama neticesinde Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/613 esas ve 2012/948 karar sayılı ilamı ile davalı şirket çalışanları ... ve Mehmet Hırlak'ın teslim edilmeyen dava konusu kontörleri alıcısına ulaştırmayıp mal edindikleri gerekçesiyle güveni kötüye kullanma suçundan 1 yıl 8 ay hapis ve 20.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği, verilen bu kararın Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 11.10.2016 tarih, 2014/3871 Esas, 2016/7539 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği, dosyaya sunulan ve hükme esas almaya elverişli bilirkişi raporlarında taşımaya konu kontörlerin bedellerinin 80.085,80 TL olduğunun belirtildiği, davalı ... şirketinin taşınmak üzere kendisine teslim edilen toplam 80.085,80 TL değerindeki kontörü alıcıya firmaya teslim edilmemesinden sorumlu olduğu, davalı şirketin davadan önce usulüne uygun olarak ihtarname ile temerrüde düşürülmediği gerekçesiyle davanın kabulü ile 80.085,80 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili ve davacı vekili tarafından ayrı ayrı istinaf edilmiştir.