muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21120, Karar No: 2014/27454, Tarih: 18.11.2014

Bu durumda alacaklının icra takibini başlattığı Kayseri, çeklerin keşide yeri, muhatap bankanın bulunduğu yer ya da borçlunun yerleşim yeri olmadığına göre yetkisizdir.

O halde mahkemece borçlunun yetki itirazının kabulü karar verilmesi gerekirken ihtiyati haciz kararını veren mahkemenin bulunduğu yer icra dairesinin yetkili olduğu gerekçesiyle reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6809, Karar No: 2016/7804, Tarih: 28.04.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/6809 E.  ,  2016/7804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Terkin

Hazine ile ... aralarındaki tapu iptali ve terkin davasının reddine dair ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 05.03.2015 gün ve 404/153 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı .. vekili, tapu sicilinde davalı adına kayıtlı 1170 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmının tapu kaydının iptaliyle tescil harici bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 06.01.2015 tarihli bilirkişi heyeti raporu esas alınarak, dava konusu 1170 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki; dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde İdare tarafından 19.12.2011 tarihinde oluşturulan kıyı kenar çizgisi haritası ve ekleri getirtildiği halde gereği gibi uygulanmamıştır. İdarenin önceden kıyı kenar çizgisi oluşturmak için yaptığı saptamalar ve bu konuda kurulan komisyonun çalışmalarının ortaya çıkardıkları bilimsel değerlerin bulunduğu gözardı edilmemelidir.

Somut olayda, jeolog, jeomorfolog, harita mühendisi ve ziraat mühendisi bilirkişiler tarafından düzenlenen 06.01.2015 tarihli raporda, İdare tarafından oluşturulan kıyı kenar çizgisine göre dava konusu parselin 54,99 m2'sinin kıyı kenar çizgisi içerisinde, 608,01 m2'sinin ise kıyı kenar çizgisi dışında kaldığı belirlendikten sonra bilirkişi heyetince oluşturulan kıyı kenar çizgisine göre anılan taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi dışında (kara tarafında) kaldığı bildirilmiş; ancak, İdare tarafından oluşturulan kıyı kenar çizgisi ile bilirkişi heyeti tarafından belirlenen kıyı kenar çizgisi arasındaki çelişkinin nedeni açıklanmamıştır. Bu nedenle, öncelikle dava konusu 1170 parsel sayılı taşınmazın ilk tesisinden itibaren tedavüllerine esas tüm belgeler getirtilip incelendikten sonra, İdarece oluşturulan kıyı kenar çizgisi ile 06.01.2015 tarihli rapor ile bilirkişi heyetince oluşturulan kıyı kenar çizgisi arasındaki çelişkinin nedenleri hakkında anılan raporu sunan bilirkişilerden bilimsel gerçeklere ve maddi bulgulara dayalı doyurucu, denetime açık ek rapor alınması,

başka bir anlatımla eldeki uyuşmazlıkta idari saptamalardan takdiri delil olarak yararlanılması gerekmektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.06.2003 gün 97/110 sayılı kararı da bu doğrultudadır.Yapılacak bu araştırmalarla, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisinin hangi tarafında kaldığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlendikten sonra oluşacak durum, dosya içeriği, iddia ve savunma doğrultusunda toplanan diğer tüm deliller birlikte tartışılıp değerlendirilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Anılan yön gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve Kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 28.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9540, Karar No: 2021/20763, Tarih: 07.12.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/9540 E.  ,  2021/20763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1. Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz istemlerinin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2. Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Suç tarihinde 12-15 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocukların, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan eylemlerine uyan, 5237 sayılı TCK'nın 116/2, 119/1-c ve 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde düzenlenen 4 yıllık zamanaşımının, 13.06.2016 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

3. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuk ...’in 27.05.2016 tarihli oturumda müdafiisi Av. ... ile birlikte savunmasının alındığı, adı geçen avukatın karar duruşması için sunmuş olduğu mazeret dilekçesinde, suça sürüklenen çocuğun savunmasının alınmış olması nedeniyle yokluğunda karar verilmesini kabul ederek beyanlarını sunduğu ve mahkemece mazeretin kabulüne karar verildiği anlaşıldığından tebliğnamedeki 2-B nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

4. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince,

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

4. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince,

Hüküm tarihinde ... ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğa, duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 13/06/2016 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 07.12.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6780, Karar No: 2017/2741, Tarih: 11.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/6780 E.  ,  2017/2741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Ortadan Kaldırma

1-Sanıklar hakkında "2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden, kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle düşürüldüğü gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanıklar hakkında " 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2-Sanıklar hakkında " 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, dosya içerisinde 2005 takvim yılına ait fatura aslı veya onaylı sureti bulunmadığının tespiti karşısında, anılan takvim yılı için suç tarihi ve uygulanacak kanun hükümleri ile dava zamanaşımının belirlenmesi bakımından, mükellef şirket tarafından düzenlenen 2005 takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı sureti temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, daha sonra ise faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı dikkate alınarak faturaları kullanan kişi ve şirketler ile sanıkların ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılarak, suça konu faturaları kullanan şirket yetkililerinin faturaları kimden, hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıklarının sorulması ve gerekirse faturalar üzerindeki yazı ve rakamların sanıklara ait olup olmadığına ilişkin bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10491, Karar No: 2015/4384, Tarih: 09.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/10491 E.  ,  2015/4384 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4,1-a, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; mahalli Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi ve adli para cezasının gün karşılığının tayin edildiği sırada uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6 ve TCK'nın 52/3. maddelerine aykırı davranılması,

2. Sanığın gözaltında kaldığı sürenin TCK'nın 63. maddesi gereğince cezasından mahsup edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususlarda aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 4. bendi çıkartılarak yerine “Sanığa verilen 1 yıl 8 hapis cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri ve paranın alım gücü göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 12100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” yazılması ve hükmün 5. bendinden sonra gelmek üzere "sanığın göz altında kaldığı sürenin TCK'nın 63. maddesi gereğince cezasından mahsubuna" ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9477, Karar No: 2023/3741, Tarih: 20.06.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/9477 E.  ,  2023/3741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/90 E., 2016/218 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kale Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17.02.2016 tarihli ve 2016/69 Esas No.lu iddianamesi ile sanık hakkında, katılanın evine kapı kırılarak girilip televizyon, tabletin çalınması şeklindeki eylemi nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'nun 142/2-h, 116/1, 151/1, 53/1, 58. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Kale (Denizli) Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.05.2016 tarihli ve 2016/90 esas, 2016/218 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Kanunu’nun 142/2-h, 168/2, 116/1, 151/1, 168/2. maddeleri uyarınca sırasıyla 3 yıl hapis, 1 yıl hapis ve 4 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, her üç hüküm yönünden aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; haksız yere ceza verildiğine, hükmün lehine bozulmasına ilişkindir,

Sanık müdafinin temyiz sebepleri; ceza verilmesi için yeterli delil bulunmadığına, parmak izinin araştırılmadığına ve re'sen göz önüne alınacak nedenlerle verilen kararın hukuk ve yasalara aykırı olduğundan bozulmasını talep ettiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın evine kapı kırılarak girilip televizyon ve tabletin çalındığı, sanığın evinde yapılan aramada bulunan tablet kılıfını katılanın teşhis ettiği, sanığın bu kılıfın kardeşine ait olduğunu iddia ettiği, araç arama tutanağında ele geçirilen eşyalara yönelik sanığın yaptığı açıklamanın hayatın olağan akışına aykırı olduğu, bu nedenle sanığın suçtan kurtulmaya yönelik beyanlarına itibar edilmeyerek sanığın hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarını işlediği tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Sanığın evinde yapılan aramada katılanın evinden çalınan tabletin kılıfının bulunduğu, katılanın söz konusu kılıfı markasından ve kenarındaki yırtıklarından kesin olarak teşhis etmesi karşısında, parmak izinin araştırılmasına gerek duyulmamıştır. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kale (Denizli) Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.05.2016 tarihli ve 2016/90 Esas, 2016/218 Karar sayılı kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ile müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, isteme uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8123, Karar No: 2013/371, Tarih: 09.01.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/8123 E.  ,  2013/371 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/3-a, 62/1, 51/1. maddeleri gereğincemahkumiyet, erteleme

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, 14/3/2008 günü gündüz saat 17:40 sırası, çift yönlü, 7,5 m. genişliğindeki, meskun mahal içi, düz ve görüşü açık caddede yönetimindeki otomobili ile seyir halindeyken, olay yeri olan dört kollu kontrolsüz kavşağa geldiğinde, seyir yönüne göre yolun solunda kalan caddeye kontrolsüz bir şekilde dönüşe geçtiği sırada, karşı yönden gelip düz şekilde yoluna devam etmek isteyen katılan ...' in yönetimindeki motosiklet ile kavşakta sol şeritte çarpışmaları sonucu, katılanın, Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Anestezi ve Reanimasyon Anabilim Dalınca düzenlenen 27/10/2008 tarihli rapora göre, hayati tehlike geçirecek, kafatasında multipl çökme kırıkları, sağ klavikula distal uç kırığı ve sağ distal femur medial kondil kırığı şeklinde hayat fonksiyonlarını ağır derecede etkileyen kemik kırıkları oluşturacak; yine aynı hastanenin Nöroşirürji Anabilim Dalınca düzenlenen 27/5/2009 tarihli kesin rapora göre de, kendisiyle yeterli sözel bağlantı kurulamayacak, yani konuşmasında sürekli zorluğa neden olacak, kalıcı şekilde kendi başına kişisel ihtiyaçlarını gideremeyecek, ağızdan beslenemeyecek, büyük abdest kontrolü sürekli şekilde kaybolacak ve sürekli yatağa bağımlı kalacak duyu ve organlarından birden çoğunun işlevinin yitirilmesine neden olacak ve bu kayıpları sekel yani kalıcı nitelikte olacak şekilde yaralanması şeklinde gerçekleşen olayda, asli kusurlu olduğu anlaşılan ve mahkemece de tam kusurlu kabul edilen sanık hakkında, sanığın taksire dayalı kusurunun ve eylemiyle neden olduğu zararın ağırlığı dikkate alınarak hak ve nasafet ilkeleri gereği temel cezanın tayininde alt sınırdan daha fazla uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09/01/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25565, Karar No: 2016/13475, Tarih: 29.09.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/25565 E.  ,  2016/13475 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 14/07/2015

NUMARASI : 2013/25-2015/551

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi ek raporunda, getirtilen emsallerin dava tarihinden sonraki satış oldukları açıklandıktan sonra, sonuçta piyasa rayicinden söz edilerek soyut ifadelerle taşınmaza değer biçildiğinden, bu raporlara göre hüküm kurulması mümkün değildir.

1-Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek,va konusu taşınmazın

ğerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Taşınmazın el atılan bölümlerinin yol olarak terkini yerine davalı idare adına tesciline hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 29/09/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.