muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15033, Karar No: 2017/910, Tarih: 13.02.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/15033 E.  ,  2017/910 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yetim aylığının bağlanması talebinin reddine dair kurum işleminin iptali ile yetim aylığının yeniden bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davacı ... tarafından açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar Tetkik Hakimi ... tarafından okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 08.01.2004 tarihinde kesinleşen davalıya, hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla 506 sayılı Kanun kapsamında bağlanan ölüm aylığı davalının eski eşiyle fiilen birlikte yaşadığının 20.12.2012 tarihli, 203 sayılı ... Kurumu raporu ile tespit edilmesi üzerine kesilmiş olup, davalıya 24.09.2012 tarihi itibariyle yersiz ödenen 33.108,82 TL aylıklar nedeniyle borç tahakkuk ettirildiği, davacı tarafından açılan kurum işleminin iptali ile yetim aylığının yeniden bağlanması talepli davanın ise reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin ikinci fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir.

İnceleme konusu davada; adres bilgileri raporunda davacının boşandığı eşi İsmail Kocaman’ın 09.07.2007 ve 22.09.2010 tarihinde beyan ettiği adreslerinden yöntemince zabıta araştırması yapılmalı, davacının ve eski eşinin adresleri ile ilgili mahalle muhtar ve azaları tanık olarak dinlenilmeli, 2017 yılı TÜİK adreslerinin ayn olduğu ve 12.09.2010 tarihli 2010 halkoylamasında aynı adreste oy kullandıkları hususu da dikkate alınarak karar verilmeli “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirilerek elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.02.2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20785, Karar No: 2013/9185, Tarih: 16.04.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/20785 E.  ,  2013/9185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 3621 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

3621 sayılı Yasa'nın 4. Maddesine göre kıyı çizgisi ile kıyı kenar çizgisi arasındaki alana kıyı denilmesi, 9 maddesine göre kıyı kenar çizgisinin valiliklerce oluşturulacak bir komisyonca tespit edileceğinin ve 6. Maddesine göre imar planı haricinde kıyılara duvar örmenin yasaklanmış bulunması ve müeyyidesinin 15. Maddede yazılı olması karşısında,

Öncelikle valilikten belirlenen kıyı kenar çizgisine ait evrakın getirtilmesi, olay yerinde uzman kişilerle birlikte icra edilecek keşifle sanığın yaptığı yapının, kıyı olarak tanımlanan yerde bulunup bulunmadığının ve onaylı bir imar planına uygun olarak yapılıp yapılmadığının saptanması ile bu yapının 15/4. maddesinde suçun unsuru olarak belirtilen "kıyının doğal yapısını bozacak bir etki meydana getirip getirmediğinin" belirlenmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan idare vekilinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16.04.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5014, Karar No: 2021/4899, Tarih: 09.06.2021

**11. Hukuk Dairesi         2019/5014 E.  ,  2021/4899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 29.03.2019 tarih ve 2010/391 E- 2019/313 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine , istinaf isteminin esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce verilen 18.10.2019 tarih ve 2019/1421 E- 2019/1364 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, muris ... tarafından hazırlanmış olan "... Binevler Uydu Kent Projesinin" ... Binevler bölgesinden ... eski yerleşkesine ve ... Çimento Fabrikasına kadar olan alanın tip konut alanı işaretli parseller üzerine yapılması öngörülen konut mimari projeleri ile merkez çarşı işaretli parsel üzerine yapılması öngörülen merkez çarşı projesini kapsadığını, bu projenin hızlı nüfus artışının ve köyden kente göçün neden olduğu kentleşme ihtiyacını karşılayarak gecekondulaşma ve çarpık yapılaşmayı ortadan kaldırmayı amaçlayan aynı zamanda Anadolu kültür ve yaşam tarzına uygun ve bölgenin ekonomik ve sosyal kalkınmasını da hedef alan ilim ve güzel sanat eseri olduğunu, davalının mülkiyetindeki arsa üzerinde bulunan villasında projeye aykırı değişiklik ve eklentilerin yapıldığının tespit edildiğini, yapılan değişikliklerin murisin hakkına tecavüz oluşturduğunu ileri sürerek, esere tecavüzün ref’ine, projeye aykırı olarak yapılmış eklenti ve değişikliklerin kal’ine, projeye uygun hale getirilmesine, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 9.000,00 TL maddi ve 1.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def’inde bulunmuş, davalının davaya konu taşınmazı 1990 yılında arsa olarak aldığını, belediyenin kontrolünde inşaatını yaptığını, davacıların murisine ait projenin Belediye tarafından değiştirildiğini, bu nedenle davacıların muhatabının ancak Belediye olabileceğini, bir bütün halindeki proje ve binaların iddia edildiği gibi FSEK maddesi 2/3 ve 4/3 anlamında bir proje ve mimari eser olmadığını, davalının hak ihlalinde bulunmadığını ve davacının kötüniyetli olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davacıların murisinin çizdiği mimari projeye davalı tarafından yapılan bir tecavüzün söz konusu olmadığı, keşif sonrası düzenlenen teknik bilirkişi raporunda davaya konu binanın mimari projeye aykırı yapıldığı belirtilmiş olmakla birlikte bu değişikliklerin davacıların murisinin mimari projesine değil ruhsata konu başka bir mimari projeye aykırı olduklarının belirlendiği, davacıların murisinin mimari projesine aykırı bir durum değil binanın yapılmasına dayanak mimari projeye aykırı bir husus olduğundan tespit edilen aykırılığın davanın konusunu oluşturmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK’nın 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının ve dava konusu alanı da içine alan bölgede şehir plancısı ...’a yeni bir imar planı yaptırıldığı ve söz konusu imar planının ... Belediye Meclisi’nin 30.10.1990 tarihli kararı ile kabul edildiği, dolayısıyla dava konusu alanı da kapsayan bölgenin davacı ... tarafından yapılan planların yeni planla yürürlükten kaldırıldığı, davacıların daha sonra Belediyece yapılan imar planlarının iptali için ... İdare Mahkemesinde açtığı davanın reddedildiğinin anlaşılmasına, Belediye nazım ve uygulama imar planı değişikliği ile davalıya isnat olunan eylem arasında illiyet bağının bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2- Dava, davacıların murisinin ... Belediyesi için “Binevler Uydu Kent Projesi” adı ile 1974 yılında hazırladığı nazım ve uygulama imar planlarında, çeşitli tiplerde konut yapılması için, L, K, T, V ve Y tipi mimari projeler öngörüldüğünü, ancak işaretli parseller üzerinde yapılması öngörülen tip projelere aykırı olarak davalı tarafından inşa olunan konutun tip projesinde, önemli değişiklikler yapılması nedeniyle eserden doğan haklarının ihlal edildiği iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

FSEK'in 22/2. maddesi uyarınca, mimarlık eserlerine ait plan, proje ve krokilerin uygulanması da eserin çoğaltılması sayılır. Kanun'un 16. maddesi uyarınca, kural olarak eserde ve eser sahibinin adında değiştirme yapılamaz. Keza Kanun'un 21. maddesi uyarınca, bir eserden "işlenme" suretiyle yararlanma hakkı da münhasıran eser sahibine aittir. Eser sahibi FSEK hükümleri gereğince mali ve manevi haklarının ihlali halinde esere tecavüzün men ve ref’i ile maddi ve manevi tazminat talep edebilecektir. Dava konusu mimari projenin 5846 sayılı FSEK'in 2. maddesi çerçevesinde eser vasfına haiz olduğu, proje üzerinde projeyi çizen mimar olarak mali ve manevi hak sahibinin davacıların murisi olduğu hususunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının ... Belediyesi için “Binevler Uydu Kent Projesi” adı ile 1974 yılında hazırladığı nazım imar planı ve uygulama imar planı ile bu planlar üzerinde tip konut alanı işaretli parsellerde yapılması öngörülen konutlar için çizilen mimari projelere aykırı olarak davalı tarafından izinsiz değişiklik ve eklentiler yapılıp yapılmadığı, davalı tarafından inşaa ettirilen yapının mimari projesinin, davacılar murisine ait projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı ve önceki projede izinsiz değişiklik yapılıp yapılmadığı hususlarında toplanmaktadır.

İlk Derece Mahkemesince ... Belediyesine yazılan 09.08.2010 tarihli müzekkere ile “dava konusu taşınmazın ... Binevler Uydu Kent Projesine ilişkin imar planları, tip projelerinin gönderilmesi” istenilmiş olup, Belediyenin 27.08.2010 tarihli cevabi yazısı ile ... ada-4 parsele ait imar plan örneği ve tip projesinin onaylı suretinin ekte gönderildiği belirtilerek davacı ...’ye ait olan, 19.06.1991 tarihinde Belediyece onaylandığı anlaşılan V Tipi proje fotokopisi mahkemeye gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince ... Belediyesine yazılan 09.08.2010 tarihli müzekkere ile “dava konusu taşınmazın ... Binevler Uydu Kent Projesine ilişkin imar planları, tip projelerinin gönderilmesi” istenilmiş olup, Belediyenin 27.08.2010 tarihli cevabi yazısı ile ... ada-4 parsele ait imar plan örneği ve tip projesinin onaylı suretinin ekte gönderildiği belirtilerek davacı ...’ye ait olan, 19.06.1991 tarihinde Belediyece onaylandığı anlaşılan V Tipi proje fotokopisi mahkemeye gönderilmiştir.

Davalının, taşınmazını 1990 yılında arsa olarak satın almasından ve belediye imar planı değişikliğinden sonra 1992 tarihinde kendisine yapı inşaat ruhsatı verildiği, ancak bu ruhsata ekli proje ile zemine inşa edilen binanın oturum alanı ile kat sayısında da farklılık bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, benimsenen bilirkişi tespitlerine göre; davalıya ait yapının, davacılar murisine ait mimari projeye göre değil, birbaşka mimara ait mimari projeye ve yapı inşaat ruhsatına aykırı yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak dosyanın incelenmesinde, ruhsatta belirtilen 283 m2’lik alana sahip projenin dosyada bulunmadığı ve bu nedenle bilirkişilerin bu hususta herhangi bir inceleme yapmadığı anlaşılmaktadır. O halde Mahkemece, yapı inşaat ruhsatında adı geçen uygulamaya esas mimari projenin dosyasına kazandırılarak, gerektiğinde mahallinde keşif yapılarak ve bilirkişilerden ek rapor alınarak söz konusu projenin, davacılar murisine ait mimari projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı, Belediye kayıtlarında uygulamaya esas mimari projede davacıların murisinin adının gözüküp gözükmediği ve bu suretle mali ve manevi haklarının ihlal edilip edilmediği hususunda değerlendirme yapılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacılara iadesine, 09.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6329, Karar No: 2024/9308, Tarih: 09.07.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/6329 E.  ,  2024/9308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/499 E., 2023/439 K.

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziantep 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2016 tarihli ve 2014/65 Esas, 2016/235 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2011, 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca üç kez 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Gaziantep 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2016 tarihli ve 2014/65 Esas, 2016/235 Karar sayılı kararının sanık ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 21.03.2022 tarihli, 2017/12116 Esas, 2022/4726 Karar sayılı kararı ile ek savunma hakkı verilmemesi, eksik inceleme ve diğer nedenlerle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Gaziantep 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.07.2023 tarihli ve 2022/499 Esas, 2023/439 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Kanunu'nun 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Kanunu’nun 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 7 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan ise yeterli delil elde edilemediği gerekçesi ile beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan vekilinin temyiz isteği; beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna, kararın bozulmasına, her takvim yılı için ayrı ayrı cezalandırılması gerektiğine,

2.Sanığın temyiz isteği; kararın bozularak beraat kararı verilmesine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan vekilinin temyiz isteği; beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna, kararın bozulmasına, her takvim yılı için ayrı ayrı cezalandırılması gerektiğine,

2.Sanığın temyiz isteği; kararın bozularak beraat kararı verilmesine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Vergi mükellefi ... ... Ltd. Şti.nin yetkililerinden olan sanık ... hakkında 2011, 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasının yargılaması neticesinde, sanığın savunması, dosyada mevcut "11.05.2011 tarihi itibariyle sıvı yakıtlar ve bunlarla ilgili ürünlerin toptan ticareti faaliyetinde bulunmak üzere mükellefiyet tesis ettiren mükellef şirketin 06.06.20212 tarihinden itibaren yetkili müdürünün sanık ... olduğu, mükellefin defter tasdik bilgilerinin bulunmadığı, işçi çalıştırmadığı, tahakkuk eden vergilerinin tamamını ödemediği, KDV beyannameleri, Bs-Ba bildirimleri arasında tutarsızlıklar bulunduğu, mal aldığı mükellefler hakkında olumsuz tespitler ve sahte fatura düzenledikleri yönünde vergi tekniği raporlarının bulunduğuna" dair vergi suçu raporu ve ekleri ile toplanan deliller bir bütün değerlendirilip edilen kanaat ile mükellef şirketin gerçek bir ticari faaliyetinin bulunmadığı, düzenlenen faturaların sahte olduğu kabul edilerek sanığın üzerine atılı 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçunu zincirleme şekilde işlediği kabul edilerek mahkûmiyetine, 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan ise suç tarihi itibariyle şirkette ortaklık ve yöneticilik sıfatının bulunmaması nedeniyle beraatine dair hükümlerin kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Gerekçeli karar başlığında "01.01.2012" şeklinde yanlış yazılan suç tarihinin, "31.12.2011, 31.03.2013" şeklinde mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

A. 2011 Takvim Yılında Sahte Fatura Düzenleme Suçundan Kurulan Beraat Hükmü Yönünden

2011 yılında şirket sorumlusu olmayan sanığın yargılama konusu zincirleme suç içerisinde kalmayan eylemi için, 213 sayılı Vergi Usul Kanun’un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası uyarınca belirlenecek cezasının türü ve üst haddine göre; 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

B. 2012 ve 2013 Takvim Yıllarında Sahte Fatura Düzenleme Suçundan Kurulan Mahkûmiyet Hükmü Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

A. 2011 Takvim Yılında Sahte Fatura Düzenleme Suçundan Kurulan Beraat Hükmü Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle Gaziantep 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.07.2023 tarihli ve 2022/499 Esas, 2023/439 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

B. 2012 ve 2013 Takvim Yıllarında Sahte Fatura Düzenleme Suçundan Kurulan Mahkûmiyet Hükmü Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Gaziantep 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.07.2023 tarihli ve 2022/499 Esas, 2023/439 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekili ve sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10590, Karar No: 2013/9033, Tarih: 12.06.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/10590 E.  ,  2013/9033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

1)İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HMK'nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

2)Şikayet eden borçlu ... vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, 03.04.2013 tarihli yazı ile borçlunun ... Bankası nezdindeki hesaplarına haciz konulmasına karar verildiğini ve bu kapsamda ilgili Banka'ya haciz yazısı yazıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesine göre bu madde uyarınca ödenecek tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan anılan banka hesabına kamu hizmetlerine tahsisli (projeli işlerde kullanılmak üzere) ödenekler ve personele ait maaşlar ile diğer kurum ve kuruluşların yatırım vs. hizmetlerinde kullanılmak üzere bütçelerinden gönderilen ödeneklerin yatırıldığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenlemenin yürürlük tarihinden sonra, hüküm altına alınan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddenin son fıkrası gereği haciz yapılamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne, şikayet eden borçlu İl Özel İdaresi'nin ... Bankası ... Şube Müdürlüğü'ndeki hesabına konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.