muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/21951, Karar No: 2024/2992, Tarih: 07.03.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/21951 E.  ,  2024/2992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/386 E., 2016/562 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, sanığın temyiz başvurusunun hakaret suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olduğu, Mahkemece kasten yaralama suçundan verilen adli para cezaları yönünden temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik herhangi bir başvurunun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca taksitler halinde 8.840,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteminin özetle; atılı suçu işlemediğine, hastalığı nedeniyle olayı tam olarak hatırlamadığına, psikiyatrik tedavi görmesi nedeniyle bu husus araştırılmaksızın verilen kararın usul ve yasaya aykırı bulunduğuna, beraatine karar verilmesine yönelik olduğu görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Yaralanan bir arkadaşını hastaneye getiren sanığın, hastanede güvenlik görevlisi ve acil tıp teknisyeni olarak görev yapan katılan ve şikayetçiye yönelik hakaret suçunu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemece verilen hükümde sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKMÜN, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemece verilen hükümde sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKMÜN, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5021, Karar No: 2018/1125, Tarih: 20.02.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/5021 E.  ,  2018/1125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ :Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM :TCK'nın 155/2, 168/1, 62, 52/2, 51/1-3 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm katılan vekili ile sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, ...'ne bağlı olarak faaliyet gösteren Toplumsal Dayanışma Merkezi (...) yetkilisi olduğu, ... bünyesinde çeşitli ücretsiz kurslar düzenlendiği ancak sanık tarafından bilgisayar kurslarına katılan kursiyerlerden kurs ücreti olarak 50 TL para toplandığı, bu paralar karşılığında kursiyerlere herhangi bir belge verilmediği, kurs ücreti olarak toplanan 57.900 TL paranın 38.225 TL kısmının ... merkezinde kasada bulunmasına rağmen 18.850,02 TL kısmının harcanarak mal edinildiği, bu suretle sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Sanığın ifadesinde, ... bünyesinde ihtiyaç duyulan masrafların tamamının belediye tarafından karşılanamadığını, bu nedenle kursiyerlerin teklifiyle bağış olarak kurs ücreti adı altında para topladığını, kasada bulunmayan 18.850 TL ile kurs ihtiyaçlarını karşıladığını beyan ettiği ve yapılan harcamalara dair çeşitli ödeme belgeleri sunduğu anlaşılmakla, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde orataya çıkarılması amacına yönelik olarak, sanığın ... yetkilisi olarak görev yaptığı tarihlere ilişkin olarak kurs listelerinin asıllarının temin edilmesi, kursiyerlerin tanık sıfatıyla beyanları alınarak, kendilerinden toplanan paraların kurs ücreti olarak mı bağış adı altında gönüllü olarak mı alındığının sorulması, Çankaya Belediye Başkanlığından Toplumsal Dayanışma Merkezleri için 2004-2008 yılları arasında alınan meclis kararları ile buraya ilişkin yapılan harcama belgelerinin temin edilmesi ile dosyanın ve sanığın sunduğu çeşitli harcama belgelerinin bilirkişi heyetine tevdi edilerek, sanığın görevli olduğu süre boyunca yetkisi olmaksızın topladığı para miktarı ile sanığın uhdesinde kalan para olup olmadığının belirlenmesi, olması halinde miktarının kesin olarak tespit edilmesinden sonra, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

a) 5271 sayılı CMK'nın 231/11. fıkrasında yer alan "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar. Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkumiyet hükmü kurabilir" şeklindeki düzenleme nazara alındığında, mahkemece sanığın çağrılarak ve gerektiğinde zorla getirtilerek, varsa diyecekleri sorulup, anılan fıkra uyarınca değerlendirme yapıldıktan sonra sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden sanığa savunma hakkı tanınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Sanık hakkında denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle, daha önce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılarak hükmün açıklanması durumunda, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 11. fıkrası uyarınca önceki hükmün aynen açıklanmasının gerektiği, aynı fıkranın ikinci cümlesi uyarınca cezanın kısmen infazı, ertelenmesi veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vermenin ancak yükümlülüklerini yerine getiremeyen sanıklar yönünden mümkün bulunduğu, açıklanması geri bırakılan hükümde değişiklik yapılmamasının gerektiği gözetilmeksizin, sanığın cezasının seçenek yaptırıma çevrilmesine karar verilmesi,

c) 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi gereğince, sadece hapis cezalarının ertelenebilmesinin mümkün olması karşısında, sanık hakkında hapis cezasının yanında tayin edilen adli para cezasının ertelenemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde cezanın ertelenmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekili ile sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükmün BOZULMASINA, 20/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10642, Karar No: 2011/11353, Tarih: 14.11.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/10642 E.  ,  2011/11353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderinden kaynaklanan 19.710 TL alacağın sarf tarihinden itibaren faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalılardan ...’ın Kara Harp Okulu öğrencisi iken kendi isteğiyle 22.07.2004 tarihinde okuldan ayrıldığını, davalıya eğitimi boyunca 30.210 TL masraf yapıldığını ve davalıların bu borcun bir kısmını ödediklerini ileri sürerek, ödenmeyen 19.710 TL alacağın sarf tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiş, mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Askeri Okullara Alınan Öğrenciler İle Silahlı Kuvvetler Hesabına Fakülte Ve Yüksek Okullarda Okuyan Öğrenciler İçin Yüklenme Senedi Düzenlenmesine Ve Bu Okullardan Çeşitli Sebeplerle Ayrılacak Öğrencilere Veya Kefillerine Ödettirilecek Tazminata Dair Yönetmelik hükümlerine uygun olarak düzenlenen ve dosya içerisinde bulunan Ankara 17. Noterliğince düzenlenmiş 30.09.2003 gün ve 26116 yevmiye numaralı yüklenme senedinde, yükümlünün okulla ilişiğinin kesilmesi halinde Harp Okulu dönemine ilişkin ödeyeceği masraf kalemleri arasında personel ve amortisman giderleri de sayılmış ise de; 30.06.2010 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6000 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu Ve Yargılama Usulü Kanunu İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 18. maddesiyle 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu'nun 115. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde yapılan değişiklikle personel ve amortisman giderlerinin bundan böyle yükümlünün tazminat hesabında dikkate alınmayacağı öngörülmüştür. Bu durum karşısında mahkemece; davalıların yükümlüye eğitimi sırasında yapılan masraflar içerisinde yer alan personel ve amortisman giderinden sorumlu tutulmaması gerekirken bu kalem masraflardan da sorumlu tutan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30227, Karar No: 2016/3020, Tarih: 17.02.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/30227 E.  ,  2016/3020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ihbar tazminatı ile prim alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ücret alacağı, asgari geçim indirimi alacağı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, işveren tarafından hiçbir gerekçe gösterilmeden ve ihbar önellerine uyulmadan iş akdinin feshedildiği iddiasıyla ihbar tazminatı, prim, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil, asgari geçim indirimi ile ücret alacaklarına hükmedilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının devamsızlık yapması nedeniyle haklı olarak iş akdini feshettiklerini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak devamsızlık olgusunun işveren tarafından ispatlanamadığı, iş akdinin haklı bir neden olmaksızın ve bildirim önellerine uyulmaksızın feshedildiği gerekçesiyle ihbar tazminatı, ücret ile asgari geçim indirimi alacaklarının kabulüne, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti taleplerinin kısmen kabulüne, prim talebinin ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı avukatı tarafından temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece davacı tanıklarının beyanlarına itibar edilerek haftanın 6 günü 9.00-24.00 saatleri arasında çalışıldığının kabulü ile haftalık 33 saat üzerinden fazla çalışma ücreti hesabı yapan rapor hükme esas alınmıştır. Ancak davacı tanıklarından birinin işyeri çalışanı olmadığı, diğerinin ise; davacıyla yaklaşık 5 ay birlikte çalışan olup haftanın 6 günü bu şekilde çalışmanın olağan olmadığı gibi insan takatini de aştığı anlaşıldığından davacı tanıklarının beyanlarına itibar edilemez. Bu nedenle birlikte çalışan davalı tanık beyanı dikkate alınarak mesai bitiş saatinin 19.00 kabulü ile fazla çalışma ücretinin buna göre hesaplanması gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

3-Hükmedilen miktarların net mi, yoksa brüt mü olduğunun kararda belirtilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4882, Karar No: 2010/1035, Tarih: 04.02.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/4882 E.  ,  2010/1035 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkili şirketin bir alacağı nedeniyle davalılar aleyhinde başlatılan ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla icra takibine davalıların haksız olarak itiraz ederek durmasına sebebiyet verdiğini belirterek itirazın iptaline, takibin devamına ve icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davacı şirketin aynı alacak için ikinci kez takip yaptığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı şirket vekilince temyiz edilmiştir.

İİK.’nun 45/1. maddesinde “Rehinle temin edilmiş bir alacağın borçlusu iflasa tabi şahıslardan olsa bile alacaklı yalnız rehinin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapabilir. Ancak rehinin tutarı borcu ödemeğe yetmezse alacaklı kalan alacağını iflas veya haciz yoluyla takip edebilir.” hükmü düzenlenmiş, ancak maddenin 3. fıkrasında “Poliçe ve emre muharrer senetlerle çekler hakkındaki 167 nci madde hükmü mahfuzdur.” denilerek, bu kurala bir istisna getirilmiştir.

Aynı Kanunun 167/1. maddesinde “Alacağı çek, poliçe veya emre muharrer senete müstenit olan alacaklı, alacak rehinle temin edilmiş olsa bile, bu bölümdeki hususi usullere göre haciz yolu ile veya borçlu iflasa tabi şahıslardan ise iflas yolu ile takipte bulunabilir.” hükmü düzenlenmiştir.

Bu durumda mahkemece anılan yasa hükümleri gözetilmeden ve takiplerde tahsilde tekerrür olmamak kaydı da bulunduğu dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir .

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,peşin harcın istek halinde iadesine, 04.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9068, Karar No: 2008/11214, Tarih: 05.11.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/9068 E.  ,  2008/11214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARABURUN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/05/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan H. İb. K. maliki olduğu 43 ada 1 parsel sayılı taşınmazını davalı oğluna satış suretiyle devrettiğini, yapılan temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek davalı adına olan kaydın iptali ile miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, miras bırakan sağlığında taşınmazlarından bir bölümünü paylaştırdığını, çekişmeli taşınmazın da kendisine verildiğini belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, miras bırakanın sağlığında malvarlığını mirasçıları arasında paylaştırdığı, temlikin muvazaalı olmadığı gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekilleri tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, denkleştirmeden söz edilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 43 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 11.12.1998 tarihinde miras bırakan tarafından intifa hakkı üzerinde bırakılarak çıplak mülkiyetinin satış suretiyle davalıya devredildiği anlaşılmaktadır.

Davacı, anılan işlemin terekeden mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürmüştür.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekirki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olayda, yanlara ait diğer taşınmazların tapu kayıtları dosyaya getirtilmiş olmasına rağmen bu kayıtların, miras bırakanın temliki ile oluşup oluşmadığı anlaşılamamaktadır. Ayrıca dava dışı mirasçılara da taşınmaz ya da denkleştirmeye esas olabilecek mal ve hak verilip verilmediği de araştırılmış değildir..

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve hakların araştırılması,tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgelerin mercilerinden getirtilmesi her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınması, böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kastının bulunup bulunmadığının açıklığa kavuşturulması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru değildir.

Davacıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 5.11.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3329, Karar No: 2013/4241, Tarih: 14.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/3329 E.  ,  2013/4241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Değişen suç vasfına göre şahadetnamede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gerekçeli karar başlığında 17.06.2003-14.01.2004 şeklinde yanlış gösterilen suç tarihlerinin 28.01.2004 ve 12.03.2004 olarak mahkemesince düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

Vergi mükellefi olup, esasen vergi borcu da bulunan sanığın, suçların işlendiği 28.01.2004 ve 12.03.2004 tarihlerinde Marmaris İçmeler Belde Belediyesi ve Armutalan Belediyesinin ayrı ayrı açmış oldukları iki ihaleye katılabilmek için Yenimahalle Vergi Dairesi Müdürlüğünce düzenlenmiş gibi 14.01.2004 tanzim, 1680 sayılı ve 24.03.2004 tanzim ve 9674 sayılı "vergi borcu yoktur" yazılı belgeleri sahte olarak düzenleyip, kullandığının iddia ve kabul olunmasına karşın; sahteciliğe konu vergi borcunun olmadığına ilişkin belgelerin suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olduğu anlaşılan 765 sayılı TCK’nun 355. maddesinde öngörülen belge niteliğinde bulundukları ve eylemlerin aynı Yasanın 356. maddesinde yaptırıma bağlandığı kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; değişen suç vasfına göre, sanığa yüklenen “şahadetnamede sahtecilik” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımlarının, suç tarihlerinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 14/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16444, Karar No: 2012/3042, Tarih: 06.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/16444 E.  ,  2012/3042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi Hazine vekilinin usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruş- maya gelmediği, bir mazeret bildirmediği gibi usulüne uygun katılma talebinde de bulunmadığının anlaşılması karşısında, hükmü temyiz hakkı bulunmadığından temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 06.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.