muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3198, Karar No: 2018/3996, Tarih: 26.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3198 E.  ,  2018/3996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Sanık hakkında 2006 takvim yılında işlenen suç hakkında; mahkumiyet

Sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında işlenen suç hakkında; beraat

A)Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafii tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanığa yüklenen "2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre; suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE,

B)Sanık hakkında 2009-2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekili tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1- Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanığın 2009 ve 2010 takvim yıllarında düzenlendiği iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını, söylemesi halinde;

b)Yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını, söylemesi halinde;

b)Yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığını araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

cc) Faturaları kullanan mükellef yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

e) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

aa) Faturayı düzenleyen sanığın işyeri potansiyelinin, fatura içerikleri ile uyumlu olup olmadığı araştırılarak mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin olup olmadığının araştırılması,

bb) Daha sonra, faturaları düzenleyen ile kullanan mükelleflerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 26.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2321, Karar No: 2018/8587, Tarih: 04.12.2018

**14. Hukuk Dairesi         2016/2321 E.  ,  2018/8587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı- karşı davalı vekili tarafından, davalı- karşı davacı aleyhine 16.02.2015 ve 09.03.2015 günlerinde verilen dilekçelerle asıl ve karşı davada komşuluk hukukuna dayalı tazminat talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; asıl ve karşı davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen 26.11.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı- karşı davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Asıl dava ve karşı dava, komşuluk hukukuna dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Asıl davada davacı-karşı davalı vekili, müvekkiline ait 4689 parsel sayılı taşınmazla davalıya ait 3357 parsel sayılı taşınmazın birbirine komşu olduklarını, iki taşımaz arasında 5 metrelik kot farkı bulunduğunu, bu kot farkı nedeniyle davalıya ait taşınmazdan müvekkiline ait taşınmaza yağmur sularının aktığını, göçük ve taşkın riski oluşturduğunu, müvekkilinin davalıya yaptığı ihtara rağmen bir sonuç alamaması nedeniyle iki taşınmazın sınırına istinat duvarı yaptırdığını ve istinat duvarı maliyetinin 2014/55 Değişik İş sayılı tespit dosyasında belirlendiğini buna göre davalının payının 48.617TL olduğunu belirterek, 48.617TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı-karşı davacıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Karşı davada davalı-karşı davacı vekili, öncelikle 4689 parsel sayılı taşınmazla 3357 parsel sayılı taşınmaz arasındaki kot farkının davacı-karşı davalının inşai faaliyetleri sonucu oluştuğunu, önceden kot farkı olmadığını ve belirlenen duvar maliyetinin fahiş olduğunu beyan ederek davanın reddini savunmuş; davacı-karşı davalının her iki taşınmazın ortak sınırında yer alan tel örgü, beton direkleri ve toprağı kaldırdığını ileri sürerek, tel örgü ve beton direkler için 746,67TL’nin, kaldırılan toprak için fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere şimdilik 100,00TL’nin davacı-karşı davalıdan alınarak müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, asıl ve karşı davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı- karşı davacı vekili temyiz etmiştir.

TMK m. 683 deki "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının nasıl korunacağı hükme bağlanmış, 730 ve 737. maddeleriyle de taşınmaz malikinin başkalarına zarar vermesinin önlenmesi hedeflenmiştir.

Yapma, kaçınma, katlanma olarak özetlenebilecek bu sınırlamaların önemli bir bölümü TMK’nin "komşu hakkı" başlığı altında, 737 ile 750. maddelerinde düzenlenmiş, 751 ile 761. maddelerinde de yine malikin yapması ve katlanması gereken hususlar belirtilmiştir.

Komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat davalarında öncelikle davacının uğramış olduğu zararın miktarının bilirkişi aracılığı ile tespit edilmesi, tazminatın bu zarara göre tayin ve takdir edilmesi gerekir. Hemen belirtmek gerekir ki, tazminat miktarı hiçbir zaman zararı aşamaz. Ancak, davacının zararın artmasında kusuru varsa, tazminat miktarı 6098 sayılı Borçlar Kanununun 52. maddesine göre indirilmeli veya tamamen ortadan kaldırılmalıdır. TMK’nin 737 ve 730. maddelerinden doğan sorumluluk kusura bağlı bir sorumluluk olmadığından, davalının kusursuz olması tazminat miktarının düşürülmesinde etkili olamaz.

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Davacı- karşı davalı vekili, müvekkiline ait 4689 parsel sayılı taşınmazla davalı-karşı davacıya ait 3357 parsel sayılı taşınmaz arasında bulunan 5 metrelik kot farkı nedeniyle taşınmazının zarar gördüğünü belirterek ortak sınıra yaptırdığı istinat duvarı masraflarına davalının da katılması gerektiğini ileri sürmüş, davalı- karşı davacı vekili ise söz konusu taşınmazlar arasındaki kot farkının davacı-karşı davalının inşai faaliyetleri sonucu oluştuğunu ayrıca istinat duvarı için yapıldığı iddia edilen masrafın çok yüksek olduğunu savunmuştur.

Mahallinde yapılan keşifte dinlenen davacı tanıkları kot farkının öncesinde de var olduğunu, davalı tanıkları kot farkının daha önce bir taşınmazdan diğerine geçilebilecek yükseklikte olduğunu, mevcut kot farkının davacı tarafından yaptırılan hangarların yapımı sırasında oluştuğunu beyan etmiş, bilirkişiler ise kot farkının eskiden beri var olduğunu bildirmiş olup; mahkemece iki taşınmaz arasındaki kot farkının önceki durumunun yeterince araştırılmadığı görülmüştür.

O halde mahkemece, tarafların delil listesinde bildirdikleri delilleri toplanıp, mahallinde yeniden keşif yapılarak dava konusu taşınmazlar arasındaki kot farkının önceki durumunun tespit edilmesi, bu hususta tanıkların mahallinde dinlenmesi ve tanık beyanları arasındaki çelişkilerin giderilmesi, istinat duvarının zorunlu olup olmadığının bilirkişi vasıtasıyla saptanması, istinat duvarının yapılmasının zorunlu olduğu sonucuna varılırsa dava tarihi itibariyle davacı-karşı davalının zararını önleyecek duvarın maliyetinin bilimsel verilere dayalı olarak tespitiyle işin esasına yönelik bir karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, değinilen hususlar gözardı edilerek eksik araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Mahkemece, değinilen hususlar gözardı edilerek eksik araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı- karşı davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3478, Karar No: 2015/6302, Tarih: 20.04.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/3478 E.  ,  2015/6302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca,. .. Mahallesi 3962 ada 67 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece hükme dayanak yapılan bilirkişi kurulu raporu yeterli değildir.

Şöyle ki;

Bilirkişi kurulunca somut emsal alınan Güllük Mahallesi 1024 ada 27 parselin dava konusu taşınmazla karşılaştırılması sonucunda; dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha az değerli olduğu kabul edilmek suretiyle değerlendirme yapılmış ve mahkemece de bu rapora dayalı olarak hüküm kurulmuştur.

2942 Sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyaya getirtilen kayıtlara göre; dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas asgari m² değeri 175,41 TL (164,20 TL+186,62 TL / 2) , emsal alınan taşınmazın asgari m² değeri ise 134,36 TL dir. Emlak vergi değerleri bakımından dava konusu taşınmazın değeri, emsal olarak alınan taşınmazdan daha fazla olduğunu göstermektedir. Buna göre dava konusu taşınmazdan emsal taşınmazın %50-65' i kadar değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere de dayandırılmayan rapora dayanılarak hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yeniden araştırma yapılarak dava konusu taşınmaz ile karşılaştırmaya uygun farklı bir emsal tespit edilip tapu kayıtları, imar durumları ve emlak vergisi yönünden yukarıdaki açıklanan ilkeye uygun olarak bilirkişi kurulundan ek rapor alınıp oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 20.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5064, Karar No: 2011/6557, Tarih: 07.06.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/5064 E.  ,  2011/6557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı TRT Genel Müdürlüğü vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Kahramanmaraş Elektrik Üretim Otoprodüktör Grubu AŞ aleyhine 14/05/2007 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 10/12/2009 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili, duruşmasız olarak incelenmesi de davacı vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 07/06/2011 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı adına gelen olmadı, karşı taraftan davacı kurum vekili Avukat ... geldi, davacı şirket vekili Avukat ...'ün mazeret dilekçesi gönderdiği görüldü, okundu başka duruşması olduğundan, mazeretinin kabulünü talep ettiği görüldü. Mazeret yerinde görülmedi. Açık duruşmaya devam olundu. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, katılım payının ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Davacı, 3093 sayılı Yasa'nın 4/c maddesi uyarınca elektrik üretimi yapmaya yetkili kılınan davalı kuruluşun ürettiği enerjiden elde ettiği gayri safi satış hasılatının %2 tutarındaki payın TRT'ye intikal ettirilmesi gerektiğini, ödemelerin gecikmesi halinde 6183 sayılı Yasa uyarınca gecikme zammı uygulanacağını ileri sürerek kurumca belirlenen alacağın gecikme zammı ile birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı otoprodüktör grup lisansı ile elektrik ürettiğini yalnızca grup şirketlerine elektrik sattığını, nihai tüketiciye elektrik satmadığını, katkı payı ödemek ile yükümlü bulunmadığını ileri sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece görüşüne başvurulan ikinci bilirkişi heyeti raporu uyarınca istemin kabulü ile alacağın dava tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte ödetilmesine karar verilmiştir.

Yerel mahkemece ödetilmesine karar verilen katkı payı alacağına istem gibi, alacağın yasal dayanağı bulunan 3093 sayılı yasanın 4/c maddesi uyarınca 6183 sayılı yasada öngörülen gecikme zammı oranında gecikme faizi uygulanacağı düşünülmeden ticari faizi ile birlikte ödetilmesine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Yerel mahkemece ödetilmesine karar verilen katkı payı alacağına istem gibi, alacağın yasal dayanağı bulunan 3093 sayılı yasanın 4/c maddesi uyarınca 6183 sayılı yasada öngörülen gecikme zammı oranında gecikme faizi uygulanacağı düşünülmeden ticari faizi ile birlikte ödetilmesine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; Davacının, davalının elektrik enerjisi ürettiği 2003-2004-2005-2006 yıllarına ilişkin katkı payı alacağı bulunup bulunmadığı yönünde dosyada iki kez bilirkişi görüşüne başvurulmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi heyeti raporlarında, davalının katkı payı ödemekle yükümlü olduğunu ancak miktarı belirleyen maliye denetmeni raporu dışında dosyada alacağın belirlenebilmesi için fatura, evrak belge bulunmaması nedeni ile alacak tutarı yönünden hesap yapamadıklarını belirtmişlerdir. Diğer bilirkişi heyeti ise raporlarında, davalının katkı payı ödeme yükümlülüğünün bulunmadığı, aksinin kabulü halinde dahi katkı payı alacağı istenen dönemlerde davalının dışarıdan elektrik enerjisi satın aldığının anlaşıldığı, dışarıdan satın alınan enerji için katkı payı ödenmeyeceği açıklanmıştır.

Şu durumda, yerel mahkemece alacak tutarının belirlenmesi için bilirkişilerce eksik görülen hususlar tamamlattırılmalı, davalının kendi ürettiği elektrik enerjisi dışında, dışarıdan satın aldığı bölüm için katkı payı ödeme yükümlülüğü bulunmadığı gözetilerek belirlenecek zarar tutarının ödetilmesine karar verilmelidir. Açıklanan yön gözetilmeden istemin tümünün hüküm altına alınması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına, (3) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA; tarafların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve temyiz eden davacı kurum yararına takdir olunan 825.00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalıya yükletilmesine ve taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 07/06/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11850, Karar No: 2013/15390, Tarih: 11.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/11850 E.  ,  2013/15390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın usulden reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı, davalıya ait aracın sebebiyet verdiği trafik kazasında aracının hasarlanması nedeniyle değer kaybı zararı meydana geldiğini ileri sürerek 4.000,00 TL. nın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın husumet ve dava şartı yokluğundan reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının aktif husumet ehliyeti bulunmadığından davanın HMK'nun 114/d ve 115/2. maddeleri uyarınca dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Tazminat davasında davacı olma ehliyeti (aktif husumet) kural olarak mal varlığında doğrudan doğruya zarar gören kişiye ait olmakla birlikte, bir şeyi sözleşmeyle (kira, ariyet vs.) elinde bulunduran kişiler ve zilyet, onu (malı) aldığı gibi malikine aynen iade (teslim) etmekle yükümlüdür.

Somut olayda, davacı olay tarihinde eşi adına kayıtlı olan ...plakalı aracın sürücüsü ve zilyedi olduğuna göre, meydana gelen trafik kazasında bu araçta meydana gelen zarar bedelini haksız fiilin sorumlusundan isteyebilecektir. Buna göre, olayda davacının dava açmakta hukuki yararının bulunduğu ve aktif dava ehliyetinin olduğu kabul edilmelidir.

O halde, mahkemece, işin esasına girilip taraf delilleri toplandıktan sonra varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ;Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 11.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/802, Karar No: 2016/4018, Tarih: 12.04.2016

**16. Hukuk Dairesi         2016/802 E.  ,  2016/4018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun Geçici 8. maddesine istinaden yapılan tescil harici yerlerin kadastrosu sırasında ..... Mahallesi çalışma alanında bulunan 1014 ada 3 parsel sayılı 1.099,35 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kadastro tutanağının beyanlar hanesinde taşınmaz üzerindeki zeytin ağaçlarının ve 2 adet tek katlı yığma meskenin ...'e ait olduğu ve haritada (B) harfiyle gösterilen 58,38 metrekare yüzölçümündeki bölümün 5159 parsel sayılı taşınmaza tecavüzlü olduğu belirtilmek suretiyle arsa vasfıyla Hazine adına tespit edilmiş, daha sonra Hazine'nin itirazı üzerine kadastro komisyonunca taşınmazın kullanılmayan bölümü ifraz edilerek 1014 ada 4 parsel ve 647,22 metrekare yüzölçümü ve çalılık vasfıyla Hazine adına tespitine karar verilmiştir. Davacı ..., kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak 1014 ada 4 parsel sayılı taşınmaza yönelik dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacı ... davasının kısmen kabulüne; çekişmeli 1014 ada 4 ile 1014 ada 3 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi Hazine adına tapuya tesciline, 1014 ada 4 parsel sayılı taşınmazın tutanağının beyanlar hanesine taşınmaz üzerinde bulunan 6 adet badem, 12 adet zeytin, 1 adet kayısı, 2 adet nar, 2 adet yenidünya, 2 adet incir ağacının ...'e ait olduğu şerhinin yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili ile davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.