muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16503, Karar No: 2013/23103, Tarih: 17.12.2013

Yargıtay HGK’nun 15.12.2010 gün ve 2010/5-662-651 sayılı kararında açıklandığı üzere uzun yıllar kamu hizmetine tahsis edilen ancak amacın fiilen hayata geçirilmemesi nedeniyle kamulaştırma ya da takas cihetine gitmeyen davalı idarenin, malikin taşınmaz üzerindeki tasarruf hakkını belirsiz bir süre için kullanılamaz hale getirdiği, dolayısıyla malikin taşınmazdan mülkiyet hakkının özüne uygun şekilde yararlanma olanağı kalmadığı, taşınmaz malikinin mülkiyet hakkının hukuksal bir nedene dayanılmadan idarece engellendiği kuşkusuzdur.

.

Malikin taşınmaz üzerindeki egemenliği hukuk düzeninin sınırları içinde üçüncü kişilere karşı korunmuş ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 683. maddesinde malike, hukuka aykırı olarak müdahalenin önlenmesini isteme hakkı tanınmıştır. Bir kişinin taşınmazına eylemli olarak el atıp tamamen veya kısmen kullanılmasına engel olunması ile imar uygulaması sonucu o kişinin mülkiyetinde olan taşınmaza hukuken kullanmaya engel sınırlamalar getirilmesi arasında sonucu itibari ile bir fark bulunmamakta her ikisi de kişinin mülkiyet hakkının sınırlandırılması anlamında aynı sonucu doğurmaktadır.

Bundan da öte; programa alınmayarak amacın fiilen hayata geçirilmemesi nedeniyle kamulaştırma ya da takas cihetine gitmeyen davalı İdarece, pasif ve suskun kalınmak ve işlem tesis etmemek suretiyle taşınmaza müdahale edildiği; bu haliyle idarenin eyleminin, mülkiyet hakkının özüne dokunan ve onu ortadan kaldıran bir niteliğe sahip bulunan kamulaştırmasız el koyma olgusunun varlığı için yeterli bulunduğu muhakkaktır.

11.02.1959 gün ve 1958/17-1959/15 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre de; idarenin kamulaştırma yapmaksızın mülkiyet hakkına müdahale ederek taşınmazın aynına el atması durumunda uyuşmazlıkların adli yargıda görülmesi gerekir.

5999 ve 6487 sayılı Yasalarda düzenlenen ve Kamulaştırma Kanununa eklenen geçici 6. madde bir tasfiye yasasıdır. 1956-1983 tarihleri arasındaki uyuşmazlıkları düzenlemektedir.

6487 sayılı Yasanın metni 5999 sayılı Yasa ile aynıdır. Aynı olan metne eklemeler vardır. Her iki metinde de fiilen el atılan taşınmazlara ilişkin düzenleme getirilmektedir.

5999 ve 6487 sayılı Yasalar ile geçici 6. madde olarak yapılan ekleme Kamulaştırma Kanununa girdiğine göre 2942 sayılı Yasanın yetkili ve görevli mahkeme ve yargılama usulü başlığını taşıyan 37. maddesi “Bu Kanundan doğan tüm anlaşmazlıkların adli yargıda çözümlenmesi gerekenleri, taşınmaz malın bulunduğu yer asliye hukuk mahkemelerinde basit yargılama usulü ile görülür.” demektedir. O zaman bu Yasada açıkça “idari yargıda görülür” şeklinde düzenlenmeyen uyuşmazlıklar, Adli Yargıda taşınmazın bulunduğu yer Asliye Hukuk Mahkemesinde görülecektir.

4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun, 09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihleri arasında, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar ile ilgili olarak açılacak davalarda uygulanacak usul ve esaslara ilişkin tasfiye hükümlerini içeren geçici 6. maddesinde, 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa ile yapılan değişiklik ile “… uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmi kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 03.05.1985 tarih ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra, idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalarda uygulanır.” Hükmü

.

getirilmiş ise de sözü edilen geçici yasa hükmü, 09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihleri arasındaki kamulaştırmasız el atmalarla ilgili olup, idari yargıda görülebilecek işleri de, 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemlerle sınırlamıştır.

Taşınmaz maliki, 3194 sayılı İmar Kanununa göre, idarenin yaptığı eylem ve işleme karşı idari yargılama usulü çerçevesinde, işlemin iptali için bir dava açabilecektir. Bu düzenleme taşınmaz bedelinin tahsiline dönük olarak açılacak davaların, idari yargıda görüleceği şeklinde bir hüküm içermemektedir.

Bundan ayrı Anayasa Mahkemesinin 25.09.2013 gün ve 2013/93 esas, 2013/101 sayılı ilamı, Anayasanın 153. maddesi kapsamında bir iptal kararı olmayıp, kurumları bağlayıcı nitelikte değildir.

Bu durumda, kamulaştırma yapmaksızın suskun ve pasif kalmak ve işlem tesis etmemek veya eylemli olarak el atmak arasında, kullanmaya engel sınırlamalar açısından bir fark yoktur. Mülkiyet hakkının sınırlandırılması anlamında aynı sonuç doğmaktadır.

Sonuç olarak;

1)6487 sayılı Yasanın 6. maddesi, 09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihleri arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlarla ilgili olarak açılacak davalarda uygulanacak usul ve esaslara ilişkin tasfiye hükümlerini içerdiğinden, daha sonraki uyuşmazlıklara uygulanamıyacağı;

2)6487 sayılı Yasa ile Kamulaştırma Kanununa eklenen geçici 6. maddesinin 10. fıkrasındaki açıklamada; taşınmaz bedelinin tahsili davalarının da İdari Yargıda görüleceğine dair hüküm bulunmaması nedeniyle, bu davalarda da Kamulaştırma Kanununun 37. maddesi uyarınca adli yargının görevli ve yetkili olacağı;

3)16.05.1956 gün 1-6 sayılı; 11.02.1959 gün 1958/17 – 1959/15 sayılı; İçtihadı Birleştirme ve HGK'nun 15.12.2010 gün ve 2010/662-651 sayılı kararları gözönüne alındığında da, Adli Yargının görevli olacağı gerekçesiyle, çoğunluk kararına katılmıyor ve Adli Yargının görevli olduğunu bu nedenle işin esası incelenerek karar verilmesi gerektiğini düşünüyorum.17.12.2013

.
Yargıtay — Esas No: 2020/17734, Karar No: 2020/14622, Tarih: 08.12.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/17734 E.  ,  2020/14622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz incelemesinin kapsamının hırsızlık suçu yönünden temyiz isteminin reddine dair ....Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi'nin 04.06.2020 tarihli ek kararına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın hırsızlık suçu yönünden temyiz isteminin reddine dair mahkemece verilen 04.06.2020 tarihli ve 2019/278 E., 2019/299 K. sayılı ek kararda herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, 08.12.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7829, Karar No: 2010/8947, Tarih: 23.03.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/7829 E.  ,  2010/8947 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/7607

MAHKEMESİ : Gaziantep 4. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2008

NUMARASI : 2008/798

SUÇ : Kasten Yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kurulan hükümde sanığın kişiliği irdelenerek, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemekle tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık soruşturma aşamasında ve mahkemede yaptığı savunmasında kendisinden para isteyen mağdura para vermemesi üzerine mağdurun küfür edip bıçak çektiğini, mağdurun elinden aldığı bıçakla eylemi gerçekleştirdiğini ileri sürmesi karşısında, bu hususun sanık lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının gerekip gerekmediğinin karar yerinde tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 23/03/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22627, Karar No: 2017/36284, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/22627 E.  ,  2017/36284 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5483, Karar No: 2018/6800, Tarih: 12.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5483 E.  ,  2018/6800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yasal defterlere kaydı gereken işlemleri başka defterlere kaydetmek

HÜKÜM : Mahkumiyet

2008 ve 2010 takvim yıllarında yasal defterlere kaydı gereken işlemleri matrahın azalması sonucunu doğuracak şekilde başka deftere kaydetmek suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafilerinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Her bir takvim yılı itibarıyla eylemlerin ayrı suçları oluşturması, ancak aynı takvim yılı içinde değişik zamanlarda gerçekleştirilecek eylemlerin ise (iddianame ile hukuki kesinti oluşmadığı sürece) zincirleme biçimde işlenmiş bir suçu oluşturacağından zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi; 2010 yılı için, 5904 sayılı Kanunla değişik 213 sayılı VUK'nin 359/a-1. maddesindeki cezanın alt sınırının 18 ay olduğu dikkate alınmadan temel hapis cezasının 1 yıl 3 ay olarak eksik belirlenmesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2010 yılına ilişkin olarak, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip yüklenen suçların sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafilerinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2006 ve 2007 takvim yıllarında yasal defterlere kaydı gereken işlemleri matrahın azalması sonucunu doğuracak şekilde başka deftere kaydetmek suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafilerinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre; sanık müdafilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 08.02.2008 tarihinden önce işlenen suçlarda, cezanın altı aydan üç yıla kadar hapis cezası olduğu, ancak "... alt sınırdan uzaklaşmayı gerektirir bir neden görülmediğinden" dendikten sonra alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin olunması suretiyle çelişkiye neden olunması,

2- Her bir takvim yılı itibarıyla, sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 12.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11412, Karar No: 2024/6498, Tarih: 20.11.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/11412 E.  ,  2024/6498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/186 E., 2016/103 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 63. Maddeleri uyarınca 12.100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; mahkemenin iki rapor arasındaki çelişkiye rağmen yeni rapor alma gereği duymadan aleyhe olan raporu üstün tuttuğuna ve sanığı mahkum ettiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 14/06/2015 günü saat 20.05 sıralarında meskun mahalde, gündüz vakti, bölünmüş düz ve eğimsiz karayolunda, sanık ... idaresindeki çekici ve bağlı yarı römork ile Aydın istikametinden Denizli istikametine doğru seyir halindeyken olay mahalline geldiğinde yolun sağına çekerek dörtlü ikaz lambalarını yaktığı , yaklaşık 8 dakika sonra belediyeye ait bir çöp kamyonunun sanığın aracının hizasına gelmeden evvel arkasından gelen başka bir aracın çöp kamyonunu solladığı, çöp kamyonunun kendi şeridinde çekici ve bağlı yarı römorku geçtiği esnada arkasından gelen mağdurun, idaresindeki motosiklet ile çöp kamyonunu sağından geçmeye çalıştığı sırada sanığın idaresinde olan yarı römork cinsi aracın sol arka kapak açma-kapama kısmına çarptığı, olay nedeniyle motosiklet sürücüsü ...'nın olay yerinde öldüğü, motosiklette yolcu olan ...'ın ise yaralandığı, teknik bilirkişi tarafından düzenlenen 16/06/2015 tarihli raporda, çekici ve bağlı yarı römork aracın yürür aksamında herhangi bir sıkıntının olmadığı, arızanın anlık bir arıza olabileceği, bunun tespitinin arıza sırasında yapılabileceği, daha sonra arızanın tespitinin yapılmasının mümkün olmadığının belirlendiği, kaza tespit tutanağı ile trafik bilirkişi raporunda sanık sürücünün Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 124. maddesinde belirtilen ‘’Bir trafik işareti ile izin verilmiş olması, duraklama ve arızalanma halleri dışında, yerleşim birimleri içindeki karayollarında; kamyon, çekici, otobüs veya bunların römorkları, lastik tekerlekli traktörler ile her türlü iş makinelerinin bulundurulmaları ve parkedilmeleri yasaktır.‘’ kuralını ihlâl etmesi nedeni ile ikinci derece kusurlu olduğunun tespit edildiği, İstanbul Trafik İhtisas Dairesi tarafından düzenlenen 20/10/2015 tarihli raporda ise sanığın idaresindeki çekici ve ona bağlı yarı römork ile en sağ şeritte dörtlü ikaz lambaları açık vaziyette durduğu esnada aynı istikamette gerisinden kontrolsüz biçimde yaklaşan motosikletin çarpmasına maruz kaldığı olayda atfı kabil bir kusurunun bulunmadığının belirlenmesi üzerine mahkemece trafik bilirkişi raporu ile İstanbul Trafik İhtisas Dairesi raporu arasındaki çelişkinin giderilmesi amacıyla İstanbul Teknik Üniversitesi öğretim görevlilerinden oluşan üç kişilik bilirkişi heyeti tarafından düzenlen raporda, ölen motosiklet sürücüsünün hızının yüksek olduğu ve önündeki taşıtları geçme manevrasını nizami olmayan şekilde yapmaya çalıştığı, Karayolları Trafik Kanunu'nun 52/a maddesinde yer alan "Sürücüler hızlarını, kullandıkları aracın yük ve teknik Özelliğine, görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmak zorundadırlar" hükmü uyarınca gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek olayın meydana gelmesinde asli kusurlu olduğu, sanığın ise; Karayolları Trafik Kanunu 62. maddesi ile Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 124

. maddesi ile Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 124. maddeleri uyarınca kamyon, çekici gibi taşıtlar ile bunların römorklarının yerleşim yerleri içindeki karayollarında yükleme, boşaltma arızalanma gibi zorunlu haller dışında park edemeyeceklerinin hüküm altına alındığı ancak sanığın idaresindeki tırın arızalanması nedeniyle durmasının zorunlu haller çerçevesinde değerlendirmenin mümkün olduğunu ancak Yönetmeliğin 135. maddesinde arıza vb nedenlerle duran taşıtların alması gereken önlemlerin belirtildiğini, sanığın aracını sağa yanaştırdıktan sonra aracından inerek alması gereken önlemleri almaması nedeniyle tali kusurlu olduğunun belirlendiği anlaşılmış olup anılan bu rapor oluşa uygun bulunarak sanığın olay günü idaresindeki aracın arızalanması nedeniyle yerleşim yeri içerisinde park edebilmesine imkanı bulunsa dahi bunu Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 135. maddesinde belirtilen tedbirlere uymak kaydıyla yapabileceği, fakat tanıklar ... ve ...'ın beyanlarından anlaşılacağı üzere sanığın yeteri kadar zamanı olmasına rağmen gerekli ikaz ve önlemleri almadan aracını park etmek suretiyle kazanın oluşumunda tali derecede kusurlu olduğu vicdani kanaatine varılarak olay nedeniyle yaralanan ...'ın sanıktan şikayetçi olmaması ve olayda bilinçli taksirin bulunmaması gözetilerek sanığın TCK'nın 85/1 maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin eksik gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Nazilli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasının "5" nolu bendine "TCK'nın 50/4 maddesi" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/239, Karar No: 2009/2069, Tarih: 19.02.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/239 E.  ,  2009/2069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SEFERİHİSAR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/06/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılar adına kayıtlı olan 64 ada 57 parsel sayılı taşınmazın 2580 m2 lik kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürüp, anılan bölümün tapusunun iptali ile tescil harici bırakılması isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, çekişme konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi dışında kaldığını belirtip, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne dair önceden verilen kararın, Dairece; “… hükümden sonra tespit edilen kıyı kenar çizgisinin kesinleşip kesinleşmediği üzerinde durulması, kesinleşmiş ise buna itibar edilmesi, aksi halde mahkemece belirlenen çizgi ile idarenin saptadığı çizgi arasındaki farklılığın sebebinin araştırılması, sonucuna göre karar verilmesi…” gereğine değinilerek bozulması üzerine bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; “… idarece, tespit edilip onanan kıyı kenar çizgisinin bizzat ve ilanen bildirime karşı idari yargı yoluna başvurulması sebebiyle kesinleştiği ve bu çizgiye itibar edilmesi gerektiği, buna göre de dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi dışında kaldığı, davacının davasının sübut bulmadığı…” gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmüne uyulan bozma ilamında uyuşmazlığın niteliği vurgulanmak suretiyle izlenmesi gereken yol açıkça belli edilmiştir.

Bilindiği ve bozma ilamında da vurgulandığı üzere, idarece belirlenen kıyı kenar çizgisi sadece davalılardan M.E.e tebliğ edilmiş olup, diğer davalılara tebliğ yapılmamıştır. Bu durumda, idarece belirlenen kıyı kenar çizgisinin tüm davalılar yönünden kesinleştiğini, buna bağlı olarak da davacı Hazine’yi bağlayıcı olduğunu söyleyebilme  olanağı yoktur.

Hal böyle olunca, hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda gerekli araştırma ve soruşturmanın yapılması, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.  Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.2.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13027, Karar No: 2016/3564, Tarih: 25.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/13027 E.  ,  2016/3564 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 11/12/2014

NUMARASI : 2013/253-2014/682

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü: - K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmişse de alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılırken mümkün olduğu kadar benzer nitelikteki taşınmazların emsal alınarak değerlendirme yapılması gerekir.

Bilirkişi kurulu raporunda emsal olarak incelenen taşınmazın, dava konusu taşınmazdan 20 kat değersiz olduğu kabul edildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi fen bilirkişisine işarettirilip, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak, alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irat kaydedilmesine, 25/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.