muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/273, Karar No: 2006/766, Tarih: 10.02.2006

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2006/273 E.  ,  2006/766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

MÜDAHİL : HAZİNE

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "Kadastro sırasında 102 ada 90 parsel sayılı taşınmaz vergi kaydı miktar fazlası olarak mer'a niteliği ile sınırlandırılmak suretiyle tesbit edilmiş, davacı irsen intikal, taksim, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabul ile B=6.013.59 metrekarelik kısmın zilyetlikle davacı adına tesciline, kalan kısmın mer'a olarak sınırlandırılmasına karar verilmiştir. Taşınmaza komşu 19 ve 85 parseller ile daha sonra gelen 59 ve 86 parselin mer'a olarak tesbitleri kesinleşmiş, 24 nolu parsel 161, 162, 163 ve 164 vergi kayıtlarına dayalı olarak miktarlarıyla davacı adına tesbit edilip kesinleşmiş, 161 ve 162 vergi kayıtları taşınmaz yönünü Kuzey sınırı orman okumakta, 23 parsel vergi kaydı 158 numaralı parsel kayıt batısının orman okumaktadır. Resmi kayıt ve belgelerle eylemli duruma aykırı bilirkişi ve tanık sözlerine değer verilemiyeceğinden davanın reddine, taşınmazın mer'a olarak sınırlandırılması" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda; çekişmeli parselin tesbit gibi tesciline, mer'a olarak sınırlandırılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA 10.2.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2017/20071, Karar No: 2019/4646, Tarih: 28.02.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/20071 E.  ,  2019/4646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 20/07/1998-02/09/2014 tarihleri arası garson olarak çalıştığını, iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini beyanla kıdem tazminatı, ücret, genel tatil, fazla mesai ile yıllık ücretli izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının önceki dönemlerde bir müddet çalışması bulunmakla beraber, 07/08/2009-30/08/2014 tarihleri arasında çalıştığını, kendi rızası ile işten ayrıldığını, taleplerinin zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Kararın asli unsurlarından olan gerekçenin de hüküm fıkrasına uygun biçimde kararda yer alması gerekir. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 1991/7 esas; ve 1992/4 karar sayılı ve 10.04.1992 günlü kararı)

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar ve hükmün hedefine ulaşması engellenir. Kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

Davanın reddine veya kabulüne dair karar tefhim edildikten sonra bundan dönülerek yeni ve bundan farklı bir hüküm kurulamayacağı gibi, gerekçeli kararın kısa karara uygun yazılması ve kısa kararla çelişik olmaması da gerekir. Aksinin kabulü mahkemelere güveni sarsacağı gibi Anayasa ve kanunlarda yer alan açık kurallara aykırılık oluşturur.

Somut olayda, Mahkemece hükmün gerekçesinde 31/03/2015 tarihli hesap raporu esas alınarak; davacının net 1.600,00 TL ücret aldığı ve yaz döneminde haftada 7 saat, kış döneminde ise haftada 10 saat fazla çalıştığı kabul edildiği halde gerekçede belirtilenden farklı olarak, dava konusu alacaklara 03/11/2015 tarihli hesap raporuna göre; davacının yaz döneminde net 2.500,00 TL kış döneminde net 1.600,00 TL ücret aldığı ve yaz döneminde haftada 13 saat, kış döneminde haftada 10 saat fazla çalıştığı kabulü ile hükmedilmiştir.

Bu durumda, kararın açıklanan gerekçesi ile kurulan hüküm sonucu arasında çelişki bulunduğu belirgindir.

Hal böyle olunca, Mahkemece HMK'nın 297 ve 298. maddelerinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

Öte yandan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 31. maddesinde, hakimin davayı aydınlatma ödevi düzenlenmiş olup, madde uyarınca, hakim uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabileceği, soru sorabileceği ve delil gösterilmesini isteyebileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde yıllık ücretli izin kullanmadığını iddia etmiş, davalı ise davacının yıllık ücretli izinlerini eksiksiz kullandırıldığını savunmuştur. Davacı tanık ... işyerinde son iki yıl yıllık izinlerin kullandırıldığını ifade etmiştir. Mahkeme tarafından hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının on dört yıldan fazla olan hizmet süresi boyunca yıllık ücretli izin kullanmadığı varsayılarak, yıllık ücretli izin hesabı yapılmıştır.

Davacı tanık beyanları da dikkate alındığında davacının, işyerinde çalıştığı on dört yıllık hizmet süresince hiç yıllık izin kullanmadığı iddiası hayatın olağan akışına aykırıdır. Mahkemece davanın aydınlatılması ödevi çerçevesinde davacının bu konudaki beyanları alındıktan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilip, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, belirtilen hususlar yerine getirilmeden karar verilmesi isabetli olmamıştır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28/02/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35420, Karar No: 2017/16022, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/35420 E.  ,  2017/16022 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7112, Karar No: 2022/5344, Tarih: 30.03.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/7112 E.  ,  2022/5344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya kapsamına göre, sanığın zihinsel engelli olan mağdur çocuğa para vermek suretiyle kale içi bölgesinde ıssız bir yere götürdüğü olayda; eyleminin TCK.nın 109/2. maddesinde düzenlenen hile kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde TCK.nın 109/1. maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 30.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8651, Karar No: 2015/13670, Tarih: 14.07.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/8651 E.  ,  2015/13670 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : YY - 2015/155671

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 75723908-106-02-1073-2014-1810/25242 sayılı yazısıyla;

Müşteki Nesim Taşkın'ın Bulgaristan ülkesine ait telefon hattını kullanan şüpheli tarafından dolandırılması iddiasıyla ilgili olarak yapılan soruşturma kapsamında Ceza Muhakemesi Kanununun 14/3. maddesi gereğince yetkili Cumhuriyet Başsavcılığının tayini talebinde bulunulması üzerine dosya Yargıtay C.Başsavcılığının 26/06/2015 gün ve 2015/155671 sayılı yazısı ekinde Dairemize gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Soruşturma evrakının içeriğine, Bornova-İzmir adresinde ikamet eden müştekinin Yunanistan'da ikamet eden ve Bulgaristan'a ait telefon hattı kullanan şüphelinin hileli davranışları nedeniyle İzmir'deki banka şubeleri aracılığıyla A.. S.. adına para havale etmesinin sağlandığı ve paraların Yunanistan'dan çekilerek dolandırıldığının iddia edilmesine göre; TCK'nın 8. maddesinin 1. fıkrasının 2. cümlesinde yer alan "Fiilin kısmen veya tamamen Türkiye'de işlenmesi veya neticenin Türkiye'de gerçekleşmesi halinde suç, Türkiye'de işlenmiş sayılır" şeklindeki düzenleme karşısında; dolandırıcılık suçunun icrai hareketlerinden olan hilenin Türkiye'de İzmir ilinde gerçekleşmesi nedeniyle suçun Türkiye'de işlenmiş sayılacağı, dolayısıyla yabancı ülkede işlenen bir suçtan bahsedilemeyeceği, CMK'nın 14/3. maddesi kapsamında Dairemizce yargı yerinin belirlenmesine konu olabilecek bir durumun söz konusu olmadığı anlaşılmakla, müteakip işlemlerin buna göre yerine getirilmesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 14/07/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20087, Karar No: 2014/10373, Tarih: 22.05.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/20087 E.  ,  2014/10373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 13. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2013

NUMARASI : 2013/214-2013/369

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Şikayet eden borçlu vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; Kamulaştırmasız elatma tazminat alacağı ilamına dayalı olarak vekil edeni aleyhine başlatılan takipte, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddenin son fıkrası ve 6111 Sayılı yasa Geçici 2. maddeleri gereğince, idarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinden bahisle Halk Bankası E. Şubesi'nde bulunan hesapları üzerine konan haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na 5999 sayılı yasa ile eklenen Geçici 6. maddenin son fıkrasında kamulaştırma ve kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan alacakların tahsilinde idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin belirtildiği, aynı maddenin 8. fıkrasının 2. cümlesinde bu madde hükümlerinin evvelce açılmış davalar hakkında uygulanmayacağının öngörüldüğü, 25.02.2011 günü yürürlüğe giren 6111 Sayılı Yasanın Geçici 6. maddesinin yürürlük tarihi 04.11.1983 olarak belirtilmiş ise de, Geçici 6. maddenin 8. fıkrasının 2. cümlesini yürürlükten kaldırmadığı gibi Yasanın bu düzenlemesi kamulaştırmasız el koymaya yönelik olduğundan icra takip işlemlerine uygulanamayacağı, haciz yasağının 5999 Sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 30.06.2010 gününden önce açılan davalar sonunda verilen kararların infazını kapsamadığı, takip dayanağı Ümraniye 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 31.12.2012 kararının, dava tarihi 03.05.2012 olup, 2942 Sayılı Kanun'a eklenen Geçici 6. madde uyarınca borçlu idarenin mal ve haklarının haczinin mümkün olmadığı gerekçesiyle hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesi üzerine; hüküm alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise Hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, Hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden İdarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez. Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; 31.12.2012 tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden ve olayda uygulanması gerekli 6111 sayılı Yasanın Geçici 2. maddesinin iptal edildiği, ilam tarihinin 11.06.2013'den öncesine ait olduğu da nazara alınarak, borçlu aleyhine haciz uygulanmasında anılan yasal çerçevede hukuka aykırı bir yön bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu durumda, Mahkemece anılan nedenlerle şikayetin reddine karar verilmesi yerine, kabulü ile hacizlerin kaldırılması yönünde hüküm tesise isabetsizdir.

Bu durumda, Mahkemece anılan nedenlerle şikayetin reddine karar verilmesi yerine, kabulü ile hacizlerin kaldırılması yönünde hüküm tesise isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 22.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2007/39, Karar No: 2010/807, Tarih: 12.02.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/39 E.  ,  2010/807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahtecilik-Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

I-Sanıklar ...,M...,...,... hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan beraat hükmüne yönelen katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanıklara yüklenen dolandırıcılık suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırları itibariyle tabi olduğu; olay tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 Sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının kesici son usuli işlem olan sanıkların sorgularının yapıldığı 7.6.2002,25.10.2002 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış,katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 Sayılı TCK.nun 102/4.maddesi uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

II- Sanıklar ...,M...,...,... hakkında memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği,sanık ... hakkında görevi kötüye kullanmak suçlarından kurulan hükme yönelen temyiz itirazlarına gelince;