muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/183, Karar No: 2023/675, Tarih: 20.12.2023

CMK'nın 5560 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile değiştirilen 253. maddesinde uzlaşmanın kapsamı;

"(1) Aşağıdaki suçlarda, şüpheli ile mağdur veya suçtan zarar gören gerçek veya özel hukuk tüzel kişisinin uzlaştırılması girişiminde bulunulur:

a) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı suçlar.

b) Şikâyete bağlı olup olmadığına bakılmaksızın, Türk Ceza Kanununda yer alan;

1. Kasten yaralama (üçüncü fıkra hariç, madde 86; madde 88),

2. Taksirle yaralama (madde 89),

3. Konut dokunulmazlığının ihlali (madde 116),

4. Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması (madde 234),

5. Ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması (dördüncü fıkra hariç, madde 239)

Suçları.

(2) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olanlar hariç olmak üzere; diğer kanunlarda yer alan suçlarla ilgili olarak uzlaştırma yoluna gidilebilmesi için, kanunda açık hüküm bulunması gerekir.

(3) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olsa bile, etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda, uzlaştırma yoluna gidilemez." şeklinde belirlenmiş iken, 09.07.2009 tarihli ve 27283 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5918 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 8. maddesiyle CMK'nın 253. maddesinin üçüncü fıkrasına; "Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz." cümlesi eklenmiştir.

Diğer taraftan 02.12.2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile yapılan değişiklikle madde başlığı "Uzlaştırma" olarak değiştirilmiş ve;

"(1) Aşağıdaki suçlarda, şüpheli ile mağdur veya suçtan zarar gören gerçek veya özel hukuk tüzel kişisinin uzlaştırılması girişiminde bulunulur:

a) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı suçlar.

b) Şikâyete bağlı olup olmadığına bakılmaksızın, Türk Ceza Kanununda yer alan;

1. Kasten yaralama (üçüncü fıkra hariç, madde 86; madde 88),

2. Taksirle yaralama (madde 89),

3. Tehdit (madde 106, birinci fıkra),

4. Konut dokunulmazlığının ihlali (madde 116),

5. Hırsızlık (madde 141),

6. Dolandırıcılık (madde 157),

7. Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması (madde 234),

8. Ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması (dördüncü fıkra hariç, madde 239),

suçları.

c) Mağdurun veya suçtan zarar görenin gerçek veya özel hukuk tüzel kişisi olması koşuluyla, suça sürüklenen çocuklar bakımından ayrıca, üst sınırı üç yılı geçmeyen hapis veya adli para cezasını gerektiren suçlar.

(2) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olanlar hariç olmak üzere; diğer kanunlarda yer alan suçlarla ilgili olarak uzlaştırma yoluna gidilebilmesi için, kanunda açık hüküm bulunması gerekir.

suçları.

c) Mağdurun veya suçtan zarar görenin gerçek veya özel hukuk tüzel kişisi olması koşuluyla, suça sürüklenen çocuklar bakımından ayrıca, üst sınırı üç yılı geçmeyen hapis veya adli para cezasını gerektiren suçlar.

(2) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olanlar hariç olmak üzere; diğer kanunlarda yer alan suçlarla ilgili olarak uzlaştırma yoluna gidilebilmesi için, kanunda açık hüküm bulunması gerekir.

(3) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olsa bile, cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda, uzlaştırma yoluna gidilemez. Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz." şeklinde kapsamı genişletilmiştir.

Görüldüğü gibi, 6763 sayılı Kanun ile uzlaştırma kapsamındaki suçların sayıları artırılmış, TCK'nın 106. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen tehdit, aynı Kanun’un 141. maddesinde düzenlenen hırsızlık ve 157. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçları uzlaştırma kapsamına alınmış, etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlara ilişkin sınırlama kaldırılmıştır. Mağdurun veya suçtan zarar görenin, gerçek kişi veya özel hukuk tüzel kişisi olması koşuluyla, suça sürüklenen çocuklar yönünden ayrıca, üst sınırı üç yılı geçmeyen hapis veya adli para cezasını gerektiren suçlar da uzlaştırma kapsamına dahil edilmiştir.

Uyuşmazlığa konu iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu ise TCK'nın 116. maddesinde;

"(1) Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Birinci fıkra kapsamına giren fiillerin, açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan iş yerleri ve eklentileri hakkında işlenmesi hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine altı aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.

(3) Evlilik birliğinde aile bireylerinden ya da konutun veya işyerinin birden fazla kişi tarafından ortak kullanılması durumunda, bu kişilerden birinin rızası varsa, yukarıdaki fıkralar hükümleri uygulanmaz. Ancak bunun için rıza açıklamasının meşru bir amaca yönelik olması gerekir.

(4) Fiilin, cebir veya tehdit kullanılmak suretiyle ya da gece vakti işlenmesi halinde, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur." şeklinde düzenlenmiş, aynı Kanun'un "Ortak hüküm" başlıklı 119. maddesinde;

"(1) Eğitim ve öğretimin engellenmesi, kamu kurumu veya kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarının faaliyetlerinin engellenmesi, siyasi hakların kullanılmasının engellenmesi, inanç, düşünce ve kanaat hürriyetinin kullanılmasını engelleme, konut dokunulmazlığının ihlali ile iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçlarının;

a) Silahla,

b) Kişinin kendisini tanınmayacak bir hale koyması suretiyle, imzasız mektupla veya özel işaretlerle,

c) Birden fazla kişi tarafından birlikte,

"(1) Eğitim ve öğretimin engellenmesi, kamu kurumu veya kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarının faaliyetlerinin engellenmesi, siyasi hakların kullanılmasının engellenmesi, inanç, düşünce ve kanaat hürriyetinin kullanılmasını engelleme, konut dokunulmazlığının ihlali ile iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçlarının;

a) Silahla,

b) Kişinin kendisini tanınmayacak bir hale koyması suretiyle, imzasız mektupla veya özel işaretlerle,

c) Birden fazla kişi tarafından birlikte,

D) Var olan veya var sayılan suç örgütlerinin oluşturdukları korkutucu güçten yararlanılarak,

e) Kamu görevinin sağladığı nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle,

İşlenmesi halinde, verilecek ceza bir kat artırılır.

(2) Bu suçların işlenmesi sırasında kasten yaralama suçunun neticesi sebebiyle ağırlaşmış hallerinin gerçekleşmesi durumunda, ayrıca kasten yaralama suçuna ilişkin hükümler uygulanır." hükmü ile de diğer bazı suçlarla birlikte konut ya da iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçuna ilişkin nitelikli hâller öngörülmüştür.

Görüldüğü gibi, gece veya gündüz bir vakitte birden fazla kişiyle birlikte konut veyahut iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu şikâyete tabi olmadığından, CMK'nın 253. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamına girmemektedir. Nitekim, kanun koyucu, CMK'nın 253. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde, şikâyete bağlı olup olmadığına bakılmaksızın, TCK'da yer alan bazı suçları tek tek saymak suretiyle uzlaşma kapsamına almış, bununla da yetinmeyerek ilgili kanun maddesini de parantez içinde madde metnine eklemiştir. Bu kapsamda, konut ya da iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunu da uzlaşma kapsamına alan kanun koyucu CMK'nın 253. maddesinin birinci fıkrasının (b-4) bendinde açıkça TCK'nın 116. maddesini göstermiş, buna karşın 119. maddesini ise göstermemiştir. Bunun kanun koyucunun bilinçli bir tercihi olduğu, aynı bendin 1 numaralı alt bendindeki kasten yaralamaya ilişkin "Kasten yaralama (üçüncü fıkra hariç, madde 86; madde 88)," şeklindeki düzenlemeden de anlaşılmakta olup bu düzenleme ile TCK'nın 86. maddesinin 3. fıkrası ile "neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama" başlıklı 87. maddesi uzlaşma kapsamına alınmamıştır. Tercih edilen bu düzenleme şekli ile TCK'nın 119. maddesindeki hâllerin gerçekleşmesi durumunda konut veya iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun uzlaşma kapsamında olmadığı sonucuna ulaşılmaktadır. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 22.01.2013 tarihli ve 1142-17 sayılı kararı da bu yöndedir.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Sanık ve inceleme dışı sanığın, 17.05.2006 tarihinde tespit edilemeyen bir vakitte şikâyetçinin iş yerine, boş durumda bulunan komşu iş yerinin duvarını delmek suretiyle girerek 55.000 TL değerindeki iş makinelerini çaldığının iddia ve kabul edildiği olayda;

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Sanık ve inceleme dışı sanığın, 17.05.2006 tarihinde tespit edilemeyen bir vakitte şikâyetçinin iş yerine, boş durumda bulunan komşu iş yerinin duvarını delmek suretiyle girerek 55.000 TL değerindeki iş makinelerini çaldığının iddia ve kabul edildiği olayda;

Suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5918 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde uzlaşma hükümlerinin uygulanmayacağı hüküm altına alınmış ise de sanığa atılı birden fazla kişi ile birlikte iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun kanuni değişiklik öncesinde dahi uzlaştırma kapsamında olmadığı anlaşılmakla Özel Dairenin onama kararında bir isabetsizlik bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.12.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12198, Karar No: 2024/3519, Tarih: 15.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/12198 E.  ,  2024/3519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/189 E., 2021/302 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık hakkında tayin olunan ceza miktarı itibariyle sanık müdafiinin duruşma talebinin 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi gereğince reddine karar verilerek, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Söke 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.2016 tarihli ve 2014/132 Esas, 2016/15 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 02.04.2021 tarihli ve 2020/1197 Esas, 2021/5895 Karar sayılı ilâmı ile sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğundan bahisle suç vasfının hatalı olarak belirlenmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Söke 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.07.2021 tarihli ve 2021/189 Esas, 2021/302 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1-3-c-e, 62, 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik araştırma ile mahkûmiyet kararı verildiğine, delillerin hatalı değerlendirildiğine, sanığın atılı suçu işlemediğinden bahisle beraatine kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Katılanın Davutlar Belediyesi'nin eski belediye meclis üyesi olduğu, sanığın ise ... Beldesi'nde meyve-sebze tezgahının olduğu, sanığa ait tezgahın Belediye kararıyla kaldırılması nedeniyle, sanığın katılana husumet beslediği, olay günü katılanın işlettiği markete gitmek üzere evinden çıktığı, sanığın da katılanın ikametinin önünde beklediği, katılanın arabasına doğru yürüdüğü sırada sanığın katılana aralarında 5-6 metre mesafe kalacak kadar yaklaşıp tabancasını çıkartarak ayaklarına doğru 4 el ateş ettiği, sol bacağından vurulan katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilmeyecek, hayati tehlike geçirmeyecek şekilde yaralandığı, sanığın olay yerinden uzaklaştığı anlaşılan olayda;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, elde edilen delillerin yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eksik inceleme bulunmadığı, bozma ilamının içeriği de dikkate alınarak sanığın iletişim bilgilerinin tespitine ilişkin HTS kayıtları, görüntü inceleme tutanağı ve katılanın aşamalardaki istikrarlı beyanları birlikte değerlendirildiğinde sanığın inkara yönelik savunmasına itibar edilmeyerek eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Söke 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.07.2021 tarihli ve 2021/189 Esas, 2021/302 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5360, Karar No: 2021/3964, Tarih: 16.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/5360 E.  ,  2021/3964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İTİRAZIN İPTALİ

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Batı 2. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin Türk Hava Kurumu bünyesinde 15/06/1988 tarihine simülatör öğretmeni olarak çalışmaya başladığını, akabinde iş sözleşmesinin 01/08/2013 tarihinde tüm özlük hakları ile birlikte Türk Hava Kurumu Uçuş Akademisi A.Ş.'ye devredildiğini, davalı işyerinde 16/11/2016 tarihine kadar kesintisiz çalıştığını, davalılar arasında organik bağ bulunduğunu, davacının son aylık brüt ücretinin 3.181,28 TL olmasına rağmen 2016 Eylül, Ekim ayları ile Kasım ayından 16 günlük ücretleri ve asgari geçim indirimi alacaklarının ödenmediğini, ayrıca yemek parası, bakım primi, yol parası, fazla mesai ücretleri, ders saati ücretleri de ödenmediğinden iş akdinin müvekkili tarafından 16/11/2016 tarihli ihtarname ile haklı nedenle feshedildiğini, ihtarnamenin davalılara tebliğine rağmen alacaklarının ödenmediğini, alacaklarının tahsili için ... Batı İcra Müdürlüğü'nün 2016/25331 esas sayılı dosyasında başlattıkları icra takibine karşı davalıların haksız ve kötü niyetli olarak itiraz ettiklerini iddia ederek itirazın iptaline ve takibin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davalıların tüzel kişiliklerinin birbirinden bağımsız olduğunu, işçilik alacaklarından müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını, müvekkili ... ile diğer davalı arasında organik bağ bulunmadığını, davalılar arasında birlikte istihdamın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini, %20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Uçuş Akademisi A.Ş. vekili; zamanaşımı itirazında bulunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Davalı ... Uçuş Akademisi A.Ş. vekili; zamanaşımı itirazında bulunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, incelenen ücret bordroları ve banka kayıtlarına göre, bordroda tahakkuk edilen Temmuz 2015 döneminden itibaren davacıya sadece aylık net ücretinin ödendiği, bordroda tahakkuk edilen ilave ücret ve primlerin, ders saati ücretinin, fazla mesai ücretinin, yol ve yemek ücreti ile yıllık izin ücretlerinin, yine 2016 Eylül-Ekim ayı ve Kasım ayından 16 günlük ücretin ödenmediği anlaşıldığından davacının iş sözleşmesini ihtarname çekmek suretiyle kendisinin fesih ettiği ve davacının anılan işçilik alacaklarının İş Kanunu'nun 34/1 maddesi gereğince süresinde ödenmediği anlaşıldığından iş sözleşmesini kendisinin fesih etmesi İş Kanunu'nun 24/II-e maddesi uyarınca haklı olduğu, bu sebeple 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi gereğince kıdem tazminatına hak kazandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı ... Uçuş Akademisi A.Ş.'nin istinaf başvurusu talebinin feragat nedeniyle reddine, davacının katılma yoluyla istinaf başvuru talebinin reddine, davalı ...'nın istinaf başvurusunun ise harç yönünden kabulüyle, İlk Derece Mahkemesi kararının Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b 2 maddesi gereğince kaldırılmasına karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; davalıların arasındaki ilişki ile buna bağlı olarak talep konusu işçilik alacaklarından sorumluluklarının kapsamı belirlenmelidir.

İlk Derece Mahkemesince, takibe konu işçilik alacaklarının davalılardan birlikte tahsili şeklinde hüküm kurulmuş, bu kararın istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince “davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğu, böylelikle işçilik alacaklarından birlikte sorumlu oldukları” yönünde değerlendirilme yapılmıştır. Derece Mahkemelerinin davalılar arasındaki ilişkiye ilişkin gerekçesi yetersiz olduğu gibi dosya içeriğine göre de yerinde değildir.

Davacının davalılar arasındaki hizmet alımı kapsamında çalışması bulunmadığından, eldeki uyuşmazlıkta asıl alt işveren ilişkisinin unsurlarının bulunmadığı açıktır.

Davacının davalılar arasındaki hizmet alımı kapsamında çalışması bulunmadığından, eldeki uyuşmazlıkta asıl alt işveren ilişkisinin unsurlarının bulunmadığı açıktır.

Diğer taraftan dosya içeriğinden; davacının, ...'nın 14/06/1988 tarihinde uçak bakım teknisyeni olarak atamasının yapıldığı, davalı ... Türk Kuşu Genel Müdürlüğü bünyesinde 15/06/1988 tarihinde sigortalı giriş bildiriminin yapıldığı, ...'nın 31/07/2013 tarihli yazısı ile de davacının tüm hakları ve kıdemi ile birlikte 01/08/2013 tarihinden itibaren iş akdinin Türk Hava Kurumu Uçuş Akademisi A.Ş.'ye devredildiği ve davacının bu devre ilişkin 25.07.2013 tarihli yazılı muvafakatinin olduğu görülmüştür.

Yapılan bu tespitler bağlamında; davalılar ile davacı arasındaki üçlü ilişkinin hizmet akdinin devri olarak kabulü ile davalıların sorumluluğunun buna göre belirlenmesi gereklidir.

Netice itibariyle; davalılar arasındaki ilişkinin hukuksal nitelendirmesindeki yanılgıya dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 16.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/2145, Karar No: 2018/7706, Tarih: 06.12.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/2145 E.  ,  2018/7706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 16/11/2016 tarih ve 2015/38 E. - 2016/345 K. sayılı kararın davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 08/03/2017 tarih ve 2017/229-2017/215 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2014/30105 sayılı "...! + Şekil" ibareli marka başvurusunun 556 sayılı KHK'nın 7/1-a maddesi kapsamında, davalı ... YİDK tarafından reddedildiğini, müvekkilinin 2007 yılından beri "...!" ibaresini kullandığını, bu sloganın ... ile özdeşleştiğini, "...'a gidiyorum ..." reklam cıngılının bilinirliğinin ortada olduğunu, KHK'nın 7/1-a maddesinin 7/son maddesi ile birlikte dikkate alınmasının gerektiğini, bağımsız araştırma şirketi GFK tarafından yapılan "... slogan hatırlatma" ile ilgili araştırmalarda en çok hatırlanan sloganlarının, "..." olduğunu ileri sürerek, davalı ... YİDK'in anılan kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; başvuru markasında göze çarpan unsur olarak kutu şeklinde ev sembolü yanında "...!" ibaresinin 556 sayılı KHK’nın 5. maddesi anlamında marka olma vasfına sahip bulunduğu, bir bütün halinde değerlendirildiğinde, başvurunun tescili talep edilen 19, 20 ve 35. sınıftaki mal veya hizmetler bakımından soyut ayırt edici niteliğinin olduğu davacı tarafın yoğun reklam çalışmaları ile slogan hale getirdiği "...!" ibaresinin de 556 sayılı KHK'nın 7/2. maddesi anlamında kullanım sonucu ayırt edicilik kazandığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı ... YİDK kararının iptaline karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı ... vekili istinaf isteminde bulunmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davacının marka olarak tescil ettirmek istediği "...!" ibaresinin bir slogan markası olarak tescili mümkün ifadelerden olduğu, davacı tarafından kullanım sonucu ayırt edici hale getirildiğinin de ispatlandığı gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.