muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9593, Karar No: 2022/5011, Tarih: 05.04.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/9593 E.  ,  2022/5011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı CMK.nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine göre; mahkeme kararlarında ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını, sürelerini ve şeklini kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir şeklindeki açık ve buyurucu hükümleri karşısında; sanık ...'in yokluğunda verilen kararda, bu hususlar belirtilmeyerek “Yasa yolu başlangıcı, mercii, temyiz yolu” bakımından yanıltılan sanığın temyiz istemi geçerli kabul edilerek temyiz isteminin reddine dair 05.05.2016 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

I- Sanık ... hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ... 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/238 Esas-2012/45 Karar sayılı ilamındaki mahkumiyeti TCK'nın 141/1 maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilip hakkında bahsedilen ilamların esas alınarak TCK'nın 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilerek bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II- Sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II- Sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan ... 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/238 Esas-2012/45 Karar sayılı ilamındaki mahkumiyeti TCK'nın 141/1 maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilip hakkında bahsedilen ilamların esas alınarak TCK'nın 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu ve sanık ... hakkında ilgili hükümde tekerrür hükümlerinin uygulanmamış olması sebebiyle 2. kez mükerrirlik hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi hususu infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilerek bozma sebebi yapılmamıştır.

Müştekinin çalıştığı işyerinde gerçekleşen hırsızlık olayıyla ilgili olarak düzenlenen 26.05.2014 tarihli Görüntü İzleme ve Tespit Tutanağı içeriğine göre; cep telefonu kolisini ayağıyla sürükleyip aldığı kutunun içerisine koyan şahsın ..., çalışanları oyalayan şüphelilerin ise ... ve ... olabileceği değerlendirildiğinden, bu şahıslara ait Olay Yeri İnceleme ve Kimlik Tespit Şube Müdürülüğü'nden temin edilen teşhise elverişli fotoğrafları ile görüntüler karşılaştırıldığında aynı şahsılar olduklarının değerlendirildiğinin bildirildiği, 27.05.2014 tarihli Fotoğraf Teşhis Tutanağına göre ise müşteki ...'ın Olay Yeri İnceleme ve Kimlik Tespit Şube Müdürülüğü'nden temin edilen sanıklara ait fotoğraflar ile benzer eşkaldeki diğer şahıslara ait fotoğraflarla arasında gösterilen sanıklara ait fotoğrafları teşhis ettiği bildirilmesine karşın, sanıkların aşamalarda suçlamayı kabul etmedikleri gibi altında ... yazan fotoğraftaki şahsın sanık ...'in abisi olan ... olduğunu beyan ettikleri, tanık olarak beyanına başvurulan ...'in ise fotoğrafın kendisine ait olduğunu beyan ettiği ancak ...'in suç tarihinde cezaevinde olduğu; kovuşturma aşamasında sanık ...'in fotoğrafları temin edilerek görüntülerde görülen şahsın ... olup olmadığının tespitinin istendiği, 15.02.2016 tarihli bilirkişi raporunda" Güvenlik kamerası görüntüleri üzerinde, fotoğraflama, görüntü büyütme, renk ve ışık değerlerinin düzenlenmesi, görüntü iyileştirme/onarma filtreleri uygulanmış olup buna göre yukarıda da fotoğraflanmış, görüntünün kayıt kalitesinin yetersiz olması, şahsın yüzüne ait yüz ve kafa anatomisi ile alın, kaş , göz, burun, kulak, dudak, çene gibi anatomik yapıların net olarak görülemediği, şahsın kameraya uzak mesafede olduğu, bu nedenle teşhise elverişli net bir görüntü elde edilememiş olmasına rağmen görüntülerde geçen şahıs ile teşhis için dosyada fotoğrafları bulunan ...'in anatomik yapı itibariyle benzerlik gösterdiği tespit edilmiştir." denildiği, sanık ...'in teşhise elverişli fotoğrafları temin edildiği halde müşteki ve tanık ...'a gösterilip herhangi bir teşhis işlemi yaptırılmadığı, Mahkemece 1. celse tanık ...'a sanık ...'e ait olan cezaevinde çekilmiş iki adet resim gösterilerek teşhis işlemi yaptırılmaya çalışılmasına rağmen aynı işlemin müşteki yönünden yapılmadığı anlaşılmakla tüm bu husular birlikte değerlendirildiğinde;

1-Öncelikle sanıklar ... ve ...'tan parmak izi alınarak teşhise esasa alınan Olay Yeri İnceleme ve Kimlik Tespit Şube Müdürülüğü'ndeki kayıtları ile karşılaştırılarak kimliklerinin kesin ve net olarak tespit edilmesi,

2- Müşteki ve tanık ile sanıklar aynı oturumda hazır edilerek, mümkün ise canlı teşhis yaptırılması, eğer bu mümkün değil ise sanıkların yeniden çekilen teşhise elverişli fotoğraflarının tanık ile müştekiye gösterilmesi,

3-Sanıklara ait olay tarihi itibarıyla kullanımlarında bulunan telefonlar belirlenip saat ve yer itibarıyla olay yeri civarında olup olmadıkları tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Müşteki ve tanık ile sanıklar aynı oturumda hazır edilerek, mümkün ise canlı teşhis yaptırılması, eğer bu mümkün değil ise sanıkların yeniden çekilen teşhise elverişli fotoğraflarının tanık ile müştekiye gösterilmesi,

3-Sanıklara ait olay tarihi itibarıyla kullanımlarında bulunan telefonlar belirlenip saat ve yer itibarıyla olay yeri civarında olup olmadıkları tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 05.04.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8007, Karar No: 2018/900, Tarih: 06.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/8007 E.  ,  2018/900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında, sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın şirketle bir ilgisi olmadığını, çocukluk arkadaşı olan ... isimli kişinin ricası üzerine şirkette ortak olmayı kabul ettiğini,şirketin işlerini kendisinin idare etmediği ve fatura düzenlemediğini savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için; sanığın işletmenin faaliyetleriyle ilgili beyanname, işletmeye ait bir belge düzenleyip düzenlemediğinin, müdür veya ortak sıfatıyla şirketten bir maaş ya da pay alıp almadığının araştırılması, vergi dairesi ve ilgili kurumlara sunulan tüm belge asılları ile faturalardaki imza ve yazıların sanığa aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, 2006 ve 2007 yılına ait fatura ayrıntılarının Vergi Dairesi'nden sorularak kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin istenerek dosya arasında bulundurulması gerektiği de göz önüne alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Kabule göre ise;

a) Sanık hakkında "2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçundan kamu davası açılmasına, her bir takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçlarının birbirinden bağımsız ve kendi içerisinde teselsül eden ayrı suçlar olmasına göre, 2006 ve 2007 yıllarında işlediği ve her biri kendi içinde zincirleme suç oluşturan iki ayrı suçtan cezalandırılması gerekirken hangi yıl için olduğu belirtilmeden tek suçtan hüküm kurulması

b)Hüküm fıkrasında 359/b-1 maddesi gereğince temel ceza tayin edilirken alt sınırdan cezalandırıldığı belirtilmiş olmasına rağmen, suç tarihi itibari ile atılı suçun cezasının alt sınırının hükmedilen 3 yıl değil, 18 ay hapis cezası olduğunun gözetilmemesi yasaya aykırı,

c) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

d) Sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesine rağmen katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi

c) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

d) Sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesine rağmen katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ile sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, katılan vekilinin temyizinin ücreti vekaletle sınırlı olduğu anlaşıldığından sonuç ceza miktarı itibari ile kazanılmış haklarının saklı tutulmasına 06.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5140, Karar No: 2015/7003, Tarih: 11.05.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/5140 E.  ,  2015/7003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAZAN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/11/2013

NUMARASI : 2011/15-2013/377

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ’ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal sebebine dayalı tapu iptal tescil istemine ilişkindir.

Davacılar, ortak mirasbırakan N.. Ö..'nün malik olduğu 2038 ada 18 parsel (eski 2038 ada 7 parsel) sayılı taşınmazı arsa vasfında iken eşi Esma, oğlu Yüksel ve gelini Nuriye’ye devrettiğini, devir sonrası taşınmaz üzerinde kat mülkiyetinin kurulduğunu, 3 numaralı bağımsız bölümün davalı oğlu Yüksel adına kayıtlı bulunduğunu, yapılan işlemin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu iptali ile miras payları oranında tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, dava konusu taşınmazların 24/06/1999 tarihli protokolde belirtilen şartlar doğrultusunda bedeli ödenerek satın alındığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan belgelerden, çekişme konusu 2038 ada 18 parsel (eski 2038 ada 7 parsel) sayılı taşınmaz mirasbırakan Niyazi adına kayıtlı iken, 25/06/1999 tarihinde, 50/478 payını eşi Esme’ye, 245/478 payını gelini dava dışı Nuriye’ye, 183/478 payını davalı oğlu Yüksel’e satış suretiyle temlik ettiği, mirasbırakanın 04/02/2007 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak davacı çocukları Alpaslan, Oğuzhan, Gülçiçek ile dava dışı kızı Gülşen ve davalı oğlu Yüksel’i bıraktığı anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, mahkeme red gerekçesini davalının kredi kullandığı ve ödeme gücü olduğu hususuna dayandırmış olup, yukarıda belirlenen ilkeler çerçevesinde inceleme ve araştırma yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Şöyle ki; dava konusu taşınmaz üzerindeki binanın mirasbırakan tarafından yapıldığı ve kat irtifakı ile oluşan bölümlerden 1 nolu bölümün eş Esme’ye, 2 ve 4 nolu bölümlerin gelin Nuriye’ye, 3 nolu bölümün davalı Yüksel’e temlik edilmesinin makul ve açıklanabilir bir nedeni dosyaya yansımamıştır. Mirasbırakanın taşınmazı temlik etmesine rağmen bağımsız bölümlerden birinde oturmaya devam ettiği, diğer bağımsız bölümleri tanık Sevda’nın beyanına göre kiraya verdiği, ölünceye kadar tüm bağımsız bölümlerin tasarrufunun mirasbırakanda olduğu, davalı tarafından taşınmazları satın alındığı savunması ile birlikte ibraz edilen senedin de muvazaayı gizlemeye yönelik olarak mirasbırakanla davalı arasında görünür işlemi desteklemek için yapıldığı görülmektedir.

Hâl böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davacıların bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3946, Karar No: 2017/7353, Tarih: 05.10.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/3946 E.  ,  2017/7353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işyerinde teknisyen olarak 18/02/1992-18/06/1995 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak sürekli çalıştığının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemenin davanın kısmen kabulüne ilişkin önceki kararı davalılar tarafından temyiz edilmiş ve dava dilekçesindeki istem ve mevcut delil durumuna göre yapılan inceleme ile Dairemizce, “Davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri bir kamu kurumuna aittir. Kamu kurumlarında çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıldır. Somut olayda; kamu kurumu niteliği taşıyan ve bu nedenle çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıl olan davalı işyerinde ihtilaflı dönemde çalıştığı iddia olunan davacının adına yazılı ücret belgesi olmayan dönemler için kabul kararı hatalıdır. Yapılacak iş; davalı işyeri kamu kurumu olduğundan, davacının, anılan çalışmalarının, gerçekten olup olmadığını davalı kamu kurumunun kayıt ve ücret bordrolarından saptamak, işyeri şahsi sicil dosyasını getirtmek, bu tür belgelerde noksanlık varsa, bunun açıklanabilir nedeni bulunup bulunmadığını, ücretin nasıl ödendiğini araştırmak ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde 506 sayılı Yasanın 2, 6, 9 ve 79/10. maddeleri gereğince ortaya koyduktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.” denilerek bozulmuştur.

Mahkemece Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulü ile davacının 18/02/1992-30/09/1994 tarihleri arasında kuruma bildirilen süreler dışlanmak suretiyle davalı kurumda çalıştığının tespitine, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; Yargıtay Bozma ilamına uyulmasına karar verildiği, davacının ücretlerinin ödenmesine ilişkin bilgi ve belge bulunamadığı ancak ücret ödemesinin kayıtlara geçmemesinin nedeninin araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece bozma kararına uyulduğu halde, bozma kararı gerekleri yerine getirilmemiştir. 9.5.1960 gün ve 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bozma kararına uyan mahkeme artık bozma kararı gereğince işlem yapmak ve hüküm vermek zorundadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; Yargıtay Bozma ilamına uyulmasına karar verildiği, davacının ücretlerinin ödenmesine ilişkin bilgi ve belge bulunamadığı ancak ücret ödemesinin kayıtlara geçmemesinin nedeninin araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece bozma kararına uyulduğu halde, bozma kararı gerekleri yerine getirilmemiştir. 9.5.1960 gün ve 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bozma kararına uyan mahkeme artık bozma kararı gereğince işlem yapmak ve hüküm vermek zorundadır.

Yapılacak iş, Kamu kurumlarında çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıl olduğundan ücret ödemesinin kayıtlara geçmemesinin nedenini araştırmak, davalı işyerinin muhasebecisinin tanık olarak beyanını almak, dava konusu dönemde Valilikte çalışan kişilerin kimler olduğunu belirleyip çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra davacının çalışmasının sürekli çalışma olduğu anlaşılırsa sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara ve özellikle, anılan içtihadı birleştirme kararına aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan ...'na iadesine, 05/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9860, Karar No: 2014/9881, Tarih: 06.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/9860 E.  ,  2014/9881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2013

NUMARASI : 2008/421-2013/278

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı, davalılardan Kurum ve B.. S.. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava; davacının davalı tuğla fabrikası işyerinde 1993 – 2006 yılları arasında geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının davalı B.. S.. şirketinde 15.07.1993 – 25.08.1993 tarihleri arasında 32 gün, 01.04.1994 – 05.10.1994 tarihleri arası 56 gün, 01.04.1995 – 31.10.1995 tarihleri arası 70 gün, 01.04.1996 – 10.10.1996 tarihleri arası 84 gün, 01.04.1998 – 10.09.1998 tarihleri arası 84 gün, 21.05.2003 – 20.12.2003 tarihleri arası 99 gün, 11.05.2004 – 10.11.2004 tarihleri arası 46 gün, 12.02.2005 – 01.04.2006 tarihleri arası 311 gün işçi olarak hizmetinin bulunduğunun tespitine, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.