muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3989, Karar No: 2022/7527, Tarih: 15.11.2022

20. Usulî kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilmesi gerekir.

21. Öte yandan, 17.04.2013 tarihli ve 6460 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 1. maddesiyle 18.06.1927 tarihli 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 439. maddesinin beşinci fıkrasından ve 1086 sayılı Kanun’un 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanun'un 16. maddesi ile değiştirilmeden önceki 429. maddesinin üçüncü fıkrasından sonra gelmek üzere eklenen fıkra; “Davanın esastan reddi veya kabulünü içeren bozmaya uyularak tesis olunan kararın önceki bozmayı ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulması üzerine alt mahkemece verilen kararın temyiz incelemesi, her hâlde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılır” hükmünü taşımaktadır.

22. Anılan hüküm ile Yargıtay Dairesinin iki bozma kararı arasındaki çelişkinin giderilmesi için temyiz inceleme yetkisi Hukuk Genel Kuruluna verilmiştir. Böylelikle aynı Yargıtay Dairesinin birbiriyle çelişen kararlarının Hukuk Genel Kurulunda incelenerek giderilmesi amaçlanmıştır. Bu düzenleme birinci veya ikinci bozma kararı lehine bir doğruluk veya kesinlik karinesi ihdas etmemekte olup, düzenleme nedeniyle somut olay ekseninde iki zıt bozma kararından hangisinin uygun olduğuna yahut bunların dışında başka bir çözüm seçeneğinin bulunup bulunmadığına üçüncü defa Özel Daire değil de Yargıtay Hukuk Genel Kurulu karar verebilecektir. Bu düzenleme, üçüncü kararların türlerine bakılmaksızın temyizen incelenmesi yönünden direnme kararlarındaki rejimi bu kararlara da bir tür teşmil etmektedir. Bu itibarla, HUMK’nın 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun ile değiştirilmeden önceki 429. maddesine dördüncü fıkra olarak eklenen hükmün de esasında usulü müktesep hakkın istisnalarından birini oluşturduğu sonucuna varılmıştır.

23. Nitekim aynı hususlar Hukuk Genel Kurulunun 13.10.2020 tarihli ve 2017/11-2474 E., 2020/944 K. sayılı kararında da vurgulanmıştır.” denilmek suretiyle usulü kazanılmış hak olmayacağı kabul edilmiştir.

Ayrıca 6100 sayılı HMK’nın 373/6.madesi de bu amaçla düzenlenmiştir.

İşin esasına gelince;

Davacı Belediyenin yaptığı taşınmaz satış ihalesinin dayanağı olan meclis kararının, mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle tescilin yolsuz hale geldiği konusunda herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır. Ancak, sayın çoğunluk ile aramızda, ikinci el olan davalı kayıt maliklerinin TMK'nın 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanmalarının mümkün olup olmadığı konusunda görüş aykırılığı vardır.

Ayrıca 6100 sayılı HMK’nın 373/6.madesi de bu amaçla düzenlenmiştir.

İşin esasına gelince;

Davacı Belediyenin yaptığı taşınmaz satış ihalesinin dayanağı olan meclis kararının, mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle tescilin yolsuz hale geldiği konusunda herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır. Ancak, sayın çoğunluk ile aramızda, ikinci el olan davalı kayıt maliklerinin TMK'nın 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanmalarının mümkün olup olmadığı konusunda görüş aykırılığı vardır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; Silivri Belediyesi tarafından 94 adet taşınmazın ihale yolu ile satışının yapıldığı, dayanak meclis kararının mahkemece iptali üzerine anılan belediyenin tapu iptali tescil davaları açtığı, kayıt maliki davalıların taşınmazın bulunduğu Silivri'de ikamet etmedikleri, temlik tarihlerinde ergin olmadıkları için velayeten adlarına temlikin sağlandığı, taşınmazın keşfen belirlenen bedeli ile tapu senedindeki bedelin uyumlu olduğu ve emlakçı aracılığı ile satın alındığı, yolsuz tescili oluşturan olguların temlik tarihinden önce basına yansıdığına dair delil bulunmadığı, 14.02.1951 tarihli 17/1 sayılı İBK kapsamında davalıların aleyhine iyi niyetli olmadıkları yönünde vakıa ve karine de bulunmadığı gözetildiğinde, davalıların TMK'nın 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanmaları gerekmektedir.

Açıklanan bu nedenlerle davanın reddi gerektiği düşüncesiyle kararın bozulması gerekirken onanması yönündeki çoğunluk kararına katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2016/34476, Karar No: 2018/9435, Tarih: 26.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2016/34476 E.  ,  2018/9435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : İŞÇİ İLE İŞVEREN İLİŞKİSİNDEN KAYNAKLANAN ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; müvekkilinin davalı işyerinde makine operatörü olarak çalıştığını ve 2005 yılında işe başladığını 01/03/2015 tarihinde iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, bu tarihler arasında kesintisiz çalıştığını, işyerinin taşınacağı bildirilerek işten çıkarıldığını, 17.000 TL ödeme yapıldığını, en son ücretinin 1.600 TL olduğunu, yemek ve yol ücretlerinin işverence karşılandığını, bir hafta saat 08,00’den 20.00’ye kadar, bir hafta saat 20.00’den 08.00’e kadar vardiyalı şekilde ve haftalık iznini kullanmadan çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, dini ve milli bayramlarda çalıştığını, hak ettiği yıllık izin haklarını kullanmadığını, asgari geçim indirimlerinin de hak ettiği şekilde ücretlerine yansıtılmadığını iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle ; müvekkile ait işyerinin ...'ya taşınması nedeniyle davacının ve bir kısım işçinin iş akdini zorunlu bir şekilde feshettiğini,iş sözleşmeleri feshedilen işçilere kıdem tazminatının ödendiğini, en son aldığı ücretin 1.956,00 TL/brüt olduğunu, iş akdinin sona ereceğine dair 16.01.2015 tarihinde bildirim yapılıp 8 haftalık ihbar süresinin kullandırıldığını,davacının iş arama iznini toplu olarak kullanma isteği üzerine 02.02.2015-18,02.2015 tarihleri arasında davacıya toplu olarak iş arama izni kullandırıldığını davalı şirkette yasal süreyi aşan çalışmanın olmadığını, dini ve milli bayramlarda çalışma olmadığını,davacı tarafından imzalanan fazla çalışma muvafakatnamesinin işyeri dosyasında mevcut olduğunu,zorunlu hallerde yapılan fazla çalışmaların ücretlerinin ödendiğini.yıllık izinlerini tam olarak kullandığını, 15.04.2015 tarihli ibranamede belirtildiği üzere davacının bir alacağının bulunmadığını ve davalı şirketi ibra ettiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı işyerinde fazla mesai yaparak çalıştığını iddia etmiş ve iddiasını ispat amacıyla tanık deliline dayanmıştır.

Dosyada mübrez ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda bilirkişi doğru bir şekilde gece çalışmasını da hesaplamış ancak devamında ”... Bu süre yasal çalışma süresinden 19,5 saat fazladır. Yargıtay,bir kişinin sürekli biçimde günde 3 saatten çok, fazla mesai yapmasının insan takatine ve çalışma hayatının olağan akışına uygun olmadığı şeklindeki...” açıklamasıyla, tanık beyanına göre hesaplamanın haftalık 18 saat sınırı üzerinden yapılması gerektiğini belirterek, davacının haftalık 18 saat fazla çalışma yaptığı kabulüyle fazla mesai ücretini hesaplamıştır. Oysa Dairemizin haftalık çalışmanın en fazla 18 saat olacağına dair bir içtihadı bulunmamaktadır.

Bu nedenle ispatlanan gece çalışması ile birlikte davacının haftalık 19.5 saat fazla mesai yaptığının kabulüyle, fazla mesai ücretinin yeniden hesaplanması için hükmün bozulması gerekmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 26.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/48958, Karar No: 2013/34075, Tarih: 19.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/48958 E.  ,  2013/34075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ (... 3.İŞ)

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 2007 yılının Ağustos ayından itibaren davalı Belediyeye ait nikah salonunda davalı şirket işçisi olarak nikah muameleleri işinde çalışırken 30.09.2009 tarihinde hizmet akdinin haklı bir neden olmaksızın feshedildiğini, davalı Belediyenin asıl işveren diğer davalı şirketin ise alt işveren olarak davacının işçilik hak ve alacaklarının ödenmemesinden müştereken ve müteselsilen sorumlu bulunduklarını iddia ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla; 500 TL kıdem tazminatı, 500 TL ihbar tazminatı ve Eylül 2009 ayına ait 1,000 TL ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davacının Belediyenin açtığı ihaleyi alan diğer davalı ... Org. Ltd. Şti.nin işçisi olduğunu, 30/09/2009 tarihinde sona eren sözleşme süresi sonunda ihaleyi bir başka firmanın kazandığını, davacının Belediyenin ihale yoluyla hizmet aldığı firmanın uhdesinde çalıştığını, davanın husumet nedeniyle reddi gerektiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Org. İnşaat Tem. Ve Sosyal Hizm. San. Tic. Ltd. Şti., davacının davalı işyerinde belirli süreli hizmet akdi ile çalıştığını, belirli süreli hizmet akdi ile çalışan işçinin kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı ... Belediyesinin nikah salonunda büro memuru olarak çalıştırılmasına rağmen ... Organizasyon İnş. Tem.. San. ve Tic. Ltd Şti tarafından temizlik işçisi alımına ilişkin ihale kapsamında işe alındığı, davacının temizlik işlerinde çalıştırılmadığı, davalı ... nikah dairesinde, nikah işlerinde çalıştırıldığından başlangıçtan itibaren ... Belediye Başkanlığının işçisi olduğu,her iki davalı şirket arasında yapılan sözleşmenin muvazzalı olduğu kanaatine ulaşıldığı,davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunmadığından ... Organizasyon İnş. Tem.. San. Ve Tic. Ltd Şti.'ne açılmış olan davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmiş, dava konusu kıdem, ihbar tazminatları ile ücret alacağının davalı Belediyeden tahsiline karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ... temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ...'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ... temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ...'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı İş Kanununun 2 nci maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Yasanın 2 nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11 inci maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla İş Kanununun 2 nci maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka İş Kanununun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Yasa ile İş Kanununun 2 nci maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Yasal olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanunun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, İş Kanununun 5 inci maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur. Dairemizin kararları da bu doğrultudadır (Yargıtay 9.HD. 24.10.2008 gün 2008/ 33977 E, 2008/ 28424 K.).

5393 sayılı Belediye Kanunu’nun “Belediyenin Görev ve Sorumlulukları” başlığını taşıyan 14.maddesinin a bendinde “imar, su ve kanalizasyon, ulaşım gibi kentsel alt yapı; coğrafî ve kent bilgi sistemleri; çevre ve çevre sağlığı, temizlik ve katı atık; zabıta, itfaiye, acil yardım, kurtarma ve ambulans; şehir içi trafik; defin ve mezarlıklar; ağaçlandırma, park ve yeşil alanlar; konut; kültür ve sanat, turizm ve tanıtım, gençlik ve spor; sosyal hizmet ve yardım, nikâh, meslek ve beceri kazandırma; ekonomi ve ticaretin geliştirilmesi hizmetlerini yapar veya yaptırır” kuralına yer verilmiştir.

5393 sayılı Belediyeler Kanunu’nun 67. maddesi ile Belediyelerin asıl işlerini de 6.fıkradaki sınırlamalar olmaksızın alt işverenlere verebileceği düzenlenmiştir. Anılan hükme göre “belediyede belediye meclisinin, belediyeye bağlı kuruluşlarda yetkili organın kararı ile park, bahçe, sera, refüj, kaldırım ve havuz bakımı ve tamiri; araç kiralama, kontrollük, temizlik, güvenlik ve yemek hizmetleri; makine-teçhizat bakım ve onarım işleri; bilgisayar sistem ve santralleri ile elektronik bilgi erişim hizmetleri; sağlıkla ilgili destek hizmetleri; fuar, panayır ve sergi hizmetleri; baraj, arıtma ve katı atık tesislerine ilişkin hizmetler; kanal bakım ve temizleme, alt yapı ve asfalt yapım ve onarımı, trafik sinyalizasyon ve aydınlatma bakımı, sayaç okuma ve sayaç sökme-takma işleri ile ilgili hizmetler; toplu ulaşım ve taşıma hizmetleri; sosyal tesislerin işletilmesi ile ilgili işler, süresi ilk mahallî idareler genel seçimlerini izleyen altıncı ayın sonunu geçmemek üzere ihale yoluyla üçüncü şahıslara gördürülebilir”. Böylece 67. maddedeki hüküm uyarınca temizlik işleri, park bahçe işleri, bakım ve onarım işleri belediyenin asli işlerinden olmasına rağmen, işletmenin veya işin gereği teknolojik nedenlerle uzmanlık gerek­tiren iş olup olmadığına bakılmaksızın üçüncü kişilere gördürülmesi mümkün kılınarak İş Kanunu’nun 2’nci maddesine istisna getirilmiştir.

Somut olayda davalı Belediyece yapılan ihale sonucunda ... Belediyesinin bina temizlik ve yardımcı hizmet alım işi ihale ile davalı ... Organizasyon İnş. Tem.. San. ve Tic. Ltd Şti'ne verilmiştir.

Yukarıda belirtilen kanuni düzenlemeler gereği belediyenin kültür ve sanat, turizm ve tanıtım, gençlik ve spor; sosyal hizmet ve yardım, meslek ve beceri kazandırma görev ve sorumlulukları kapsamında bu tür hizmetleri üçüncü şahıslara yaptırması mümkündür. Davacının Belediyeye ait nikah salonunda nikah işlemlerinin hazırlanmasında çalışması tek başına muvaza olgusunun varlığını göstermez. Davalılar arasında kurulan asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanmadığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Geçerli bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi söz konusu olduğundan dava konusu hak ve alacaklardan her iki davalının da müşterek müteselsilen sorumluluğu kabul edilmesi gerekirken davalı şirket yönünden davanın husumetten reddine karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.12.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1030, Karar No: 2020/1416, Tarih: 12.02.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/1030 E.  ,  2020/1416 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hükümler : Sanıklar hakkında CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince ayrı ayrı beraat

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kayden 15.06.1991 doğumlu olan mağdur ...’nun annesi ile babasının boşanmasından dolayı öz halaları olan sanık ... ve onun ablası olan diğer sanık ... ile beraber yaşadığı ve bebekliğinden itibaren bakımını öz halası olan sanık ...’nin üstlendiği; ancak, sanıkların, mağdurla mağdurun %90 görme engelli erkek arkadaşı olan Mehmet İlhan arasındaki ilişkiyi onaylamadıkları ve bu süreçte mağdurun geç saatlerde eve gelmesinden rahatsızlık duyup, mağduru uyardıkları ve mağdurdan erkek arkadaşı ile olan ilişkisini sona erdirmesini istedikleri, mağdurun ise ilişkisini devam ettirmesi nedeniyle mağdurla erkek arkadaşının cinsel olarak birlikte olduğu şüphesine de kapılan sanıkların, 15.06.2014 günü saat 08.30 sularında mağdurun kullanımındaki cep telefonunda kayıtlı mesajların içeriğini öğrenmek istedikleri, bu amaçla sanık ...’ın, mağdurun yatak odasına girerek onun başucunda bulunan ve kullanımında olan cep telefonunu aldığı, bu esnada uyanan mağdurun, adı geçen sanığın peşinden gidip, telefonu istemesi, sanık ...’ın da telefonu satın alırken parasını kendisinin ödediğini ve geri vermeyeceğini söylemesi nedeniyle taraflar arasında ağız münakaşasıyla başlayan tartışmanın kavgaya dönüştüğü sırada, %100 görme engelli olan sanık ...’ın, mağdurun kullanımındaki cep telefonunu, mağdurun mesajlarını okuması için, kardeşi olan diğer sanık ...’ye verdiği, sanık ... tarafından mağdurun erkek arkadaşı ile mağdurun birbirlerine gönderdikleri “İyi ki doğmuşsun”, “Hayatımda tanıyabileceğim en merhametli, dürüsüt, adam gibi adam diyecek çocuğumuz, ben de bu mükemmel adamla evli olduğum için mutluluğunu her geçen gün daha da yaşayan kadın olacağım, ilk babalar gününü kutlarım, sevdiğim, seni o kadar mesut edeceğim ki nice günlerimiz olacak inşallah” biçimindeki ve benzeri mesajların okunması suretiyle her iki sanığın mesaj içeriklerini öğrendikleri, yaşanan bu kavgadan dolayı hakkında basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı ve “hymen intakt izlendiği” tespitlerinin yer aldığı doktor raporu düzenlenen ve babasının yanında yaşama kararı alan mağdurun, aşamalarda sanıklardan şikayetçi olup, uzlaşmak istemediğini beyan ettiği olayda;

Sanıkların, mağdurun cinsel dokunulmazlığına yönelik gerçekleştiğini düşündükleri bir saldırı nedeniyle ve kendileri ile evlatları olarak gördükleri mağdurun can güvenliğinden endişe etmelerinden dolayı kaybolma olasılığı bulunan mesaj şeklindeki kanıtların kaybolmasını engelleyip, yetkili makamlara sunarak, güvence altına alma amacını taşıdıklarına ve bahse konu mesajları üçüncü kişi ya da kişilerle paylaştıklarına ilişkin haklarında bir iddia ileri sürülmeyen sanıkların hukuka aykırı hareket ettikleri bilinciyle davranmadıklarına dair yerel mahkemenin kabulünde dosya kapsamına göre bir isabetsizlik görülmemiş; iddianamede özel hayatın gizliliğini ihlal suçu olarak nitelendirilen eylemlerin, iddianame anlatımı gözetilerek haberleşmenin gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilmesi gerekmekte ise de, hukuki nitelendirmenin sonuca etkili olmadığı anlaşıldığından, bu husus bozma nedeni olarak kabul edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, sanıklara yüklenen fiillerin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 12.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.