muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/725, Karar No: 2023/3411, Tarih: 20.06.2023

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemece kusur belirlemesinin hatalı yapıldığını, evlilik birliğinin erkeğin kusurlu davranışları ile sarsıldığını, buna bağlı olarak nafaka ve tazminat isteklerinin reddinin de hatalı olduğu gerekçeleri ile kusur belirlemesi, nafaka ve tazminat isteklerinin reddi yönlerden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemece davacı erkeğin kusursuz olduğu kabul edilmiş ise de, erkeğin kadına karşı hakaret etmesi ve kocanın annesinin evliliğe müdahalesine ve müşterek konutun boşaltılması suretiyle müdahalesine de sessiz kalması kusurlarının erkeğe yüklenmesi gerektiği ayrıca Mahkemece kadına, kadının ailesinin davacıyı tehdit etmesine kadının bir müdahalesinin bulunmaması kusur olarak yüklenmiş ise de; dosya kapsamına göre kadının tehdit olayına sessiz kaldığı iddiasının ispatlanamadığı anlaşılmakla kadının kusurları arasından çıkarılması gerektiği, buna göre erkeğin annesine telefonda hakaret ve tehdit içeren söylemlerde bulunan, erkeğin annesine ...'a dönmemek üzere gittiğini söyleyen kadının ve davalı kadına hakaret eden, annesinin evliliğe müdahalesine ve müşterek konutun boşaltılması suretiyle müdahalesine sessiz kalan erkeğin eşit kusurlu oldukları, kadın yararına uygun miktarda tedbir ve yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğu, gerekçesi ile, davalı kadının istinaf isteminin kısmen kabulü ile kararın kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin düzeltilmesine, ilgili bentlerin kaldırılmasına, yerine gerekçeye uygun yeni bentler oluşturulmasına, kadın için aylık 500,00 TL tedbir, 15.000,00TL toptan yoksulluk nafakasının davacı erkekten alınarak davalı kadına verilmesine, davalı kadının diğer istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı erkek vekili; mahkemece kusur belirlemesinin hatalı yapıldığını, müvekkilinin kusurunun olmadığını, yoksulluk ve tedbir nafakası usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla;kusur belirlemesi, yoksulluk ve tedbir nafakası yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı kadın vekili kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ve nafakaların miktarı yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı erkek vekili; mahkemece kusur belirlemesinin hatalı yapıldığını, müvekkilinin kusurunun olmadığını, yoksulluk ve tedbir nafakası usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla;kusur belirlemesi, yoksulluk ve tedbir nafakası yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı kadın vekili kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ve nafakaların miktarı yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı erkek tarafından 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı olarak açılan boşanma ve fer'îleri istemine ilişkin davada taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadın yararına tedbir ve toptan yoksulluk nafakası şartlarının somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediği, nafaka miktarlarının fazla olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi,166 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 175 inci maddesi, 176 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1.Davalı kadın vekilinin temyiz dilekçesinin süreden REDDİNE,

2.Davacı erkek vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden Gökhan'a yükletilmesine

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/227, Karar No: 2006/265, Tarih: 03.05.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/5-227 E.  ,  2006/265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dicle Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/12/2005

Taraflar arasındaki “kamulaştırmasız el atılan kavak ağaçlarının bedelinin tahsili” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Dicle Asliye Hukuk Mahkemesi’nce davanın reddine dair verilen 21.12.2004 gün ve 2004/183-208 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 5.Hukuk Dairesi’nin 27.10.2005 gün ve 11491-11653 sayılı ilamıyla; (...Dava; kamulaştırmasız el atılan kavak ağaçlarının bedelinin tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece merada yetiştirilen mütemmim cüzlerin bedeline hükmedilemeyeceğinden davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin temyizi üzerine hüküm Dairemizce Onanmış, bu Onama kararına karşı davacı vekilince de karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyada yapılan incelemede;

Dava konusu taşınmazda davacı tarafından yetiştirilen kavak ağaçlarının 1997 tarihinde davalı idarece kamulaştırıldığı, kıymet takdir komisyonunca belirlenen kamulaştırma bedelinin bloke edildiği, ancak taşınmaz davalı olduğundan tebliğe çıkarılmadığı, taşınmaza 08.02.1998 günü el atıldığı anlaşılmıştır.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun değişik 19. maddesi uyarınca, kavak ağaçlarının el atma tarihindeki özelliklerine göre dava tarihindeki değeri belirlenip, bedelinin zilyedine ödenmesine karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hükmün bu nedenle Bozulması gerekirken Onandığı bu defa yapılan incelemede anlaşıldığından, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin 19.07.2005 gün ve 2005/6586 Esas, 2005/8901 Karar sayılı Onama ilamının kaldırılmasına ve hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava; kamulaştırmasız el atma nedeniyle, merada yetiştirilen ağaç bedellerinin tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekili; kadastro tespiti sırasında mer’a niteliği ile sınırlandırılan 104 ada 93 parsel sayılı taşınmazın müvekkili tarafından kapama kavak bahçesi olarak tasarruf edildiğini, taşınmazın baraj suları altında kalması nedeniyle Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü’nce müvekkiline ait kavak ağaçlarının bedelinin tespit edilmesine rağmen, ağaç bedellerinin müvekkiline ödenmediğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, zemin bedeli indirildikten sonra 10.000.000.000 TL kapama kavak bedelinin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü vekili; mer’a niteliğiyle sınırlandırılan taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın devlete ait olduğunu ve tescil harici bırakılan taşınmazda davacı tarafından muhtesat oluşturulmasının hukuken himaye edilemeyeceğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini cevaben bildirmiştir.

Mahkemenin “devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olan meraların özel mülkiyete konu olamayacakları, bu itibarla merada yetiştirilen ağaç bedellerinin davacıya ödenmesi olanağının bulunmadığı” gerekçesiyle “davanın reddine” dair verdiği karar, Özel Dairece yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuş; Yerel Mahkemece “mera niteliği ile sınırlandırılan taşınmazın 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16. maddesi kapsamında kamu mallarından olup, Mera Kanununun 4. maddesi uyarınca özel mülkiyete geçirilemeyeceği gibi, amacı dışında da kullanılamayacağı, diğer taraftan meradan özel tasarrufta bulunmanın suç teşkil ettiği” gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Dava konusu ağaçların üzerinde bulunduğu 104 ada 93 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespiti sırasında “mer’a” vasfı ile sınırlandırıldığı; davacının itirazı üzerine Kadastro Mahkemesince, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16. maddesi uyarınca mera olarak sınırlandırılmasına karar verildiği; baraj gölü suları altında kalan taşınmaz üzerinde bulunan ağaçlar için davalı idarece bedel takdir ettirilmesine karşın, kamulaştırma işleminin tamamlanmadığı, davacıya tebligat ve ödeme yapılmaması nedeniyle görülmekte olan davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Açıklanan maddi olgu, bozma ve direnme kararlarının kapsamları itibariyle uyuşmazlık, mer’a üzerinde meydana getirilen muhtesat bedelinin, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 19. maddesine 5177 sayılı Kanunla eklenen Ek Fıkra uyarınca, davacıya ödenip ödenemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Bilindiği üzere, 04.11.1983 tarihli ve 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun “Tapuda kayıtlı olmayan taşınmaz malların idare adına tescili ve zilyedin haklarına” ilişkin hükümler içeren 19. maddesi, 24.04.2001 gün ve 4650 sayılı Kanunun 11. maddesi ile değiştirilmiş; tapuda kayıtlı olmayan taşınmaz malların kamulaştırılmalarında, kamu malı olan ve kamulaştırma konusu olamayacak yerlerin kamulaştırılmasının önlenmesi amacıyla, bu tür taşınmaz malların 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 16 ncı maddesinde sayılan yerlerden olup olmadığının ilgili yerlerden sorularak tespit edilmesi külfeti idarelere yükletilmiş; kamu malı olmadıkları belirlendikten sonra, bedel tespiti ve tescil istemiyle Mahkemeye başvurulması ve taşınmaz malın idare adına tesciline karar verilebileceği belirtilmiştir.

Anılan değişiklikle, kamu malları dışında, kamulaştırma konusu olabilecek başkası adına tapulu, sahipsiz ve zilyedi tarafından iktisap edilmemiş yer üzerinde bulunan muhtesat bedelinin zilyedine ödenip ödenmeyeceğine ilişkin bir düzenleme getirilmemiş; uygulamada ortaya çıkan sorunlar da dikkate alınarak, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 4650 sayılı Kanunla değişik 19 uncu maddesine, 26.5.2004 gün ve 5177 sayılı Kanunun 35. maddesi ile; “Başkası adına tapulu, sahipsiz ve/veya zilyedi tarafından iktisap edilmemiş yerin kamulaştırmasında binaların asgarî levazım bedeli, ağaçların ise 11 inci madde çerçevesinde takdir olunan bedeli zilyedine ödenir.” Hükmü eklenmiştir.

Açıklanan yasal düzenleme karşısında, zemin malikinden başkası tarafından oluşturulan muhtesatın bedelinin ödenebilmesi için, zeminin başkası adına tapulu, sahipsiz ve/veya zilyedi tarafından iktisap edilmemiş bir yer olması; eş söyleyişle özel kişilerin mülkiyetine konu olabilecek yerlerden bulunması gerektiği kuşkusuzdur.

Bu noktada sorunun çözümü, somut olaydaki gibi; “mera’nın” 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 19. maddesinin Ek fıkrasında ayrık tutulup tutulmadığı; anılan fıkrada öngörülen “sahipsiz yer” kavramının mer’ayı kapsayıp kapsamadığı sorusuna doğru cevabın verilmesiyle mümkündür.

Bu sorunun cevaplanabilmesi ise, mer’ada, yasal anlamda muhtesat oluşturulup oluşturulamayacağı sorusunun cevaplanmasını gerektirir.

3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 16. maddesinde Kamu malları; hizmet malları, orta malları, sahipsiz mallar ile genel sular ve ormanlar olmak üzere dört gruba ayrılmış; anılan maddenin B bendinde, orta mallarından olan meraların özel mülkiyete konu teşkil etmeyecekleri belirtildikten sonra, C bendinde ayrıca açıklanan sahipsiz yerlere ilişkin bu şekilde bir düzenlemeye yer verilmemiştir.

Buna göre meralar, özel mülkiyete konu olamazken; sahipsiz yerlerin, devletin veya özel bir kişinin mülkü haline gelmesi imkan dahilindedir. Örneğin 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 17 nci maddesi, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen arazinin imar-ihya yoluyla özel kişiler adına tesciline imkan sağlamıştır.

Diğer taraftan, Arazi Kanunu’nun 97. maddesinde, mer’aların tarla haline getirilemeyeceği, alınıp satılamayacağı, üzerine bina yapılamayacağı ve ağaç dikilemeyeceği belirtilmiş; 78. ve 102. maddelerinde de zamanaşımı yoluyla kazanılamayacağına işaret edilmiştir.

Yine, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 18. maddesinde, orta mallarının, kazandırıcı zamanaşımı yolu ile iktisap edilemeyeceği öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere, kamu malı niteliğindeki mer’alar üzerinde, özel hukuk hükümlerine göre hak iktisabına yasal olanak bulunmamaktadır.

Yine, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 18. maddesinde, orta mallarının, kazandırıcı zamanaşımı yolu ile iktisap edilemeyeceği öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere, kamu malı niteliğindeki mer’alar üzerinde, özel hukuk hükümlerine göre hak iktisabına yasal olanak bulunmamaktadır.

İşte bu nedenledir ki, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 19. maddesinin ikinci fıkrasında öngörülen muhtesata ait hükümler, mer’alarda uygulanamaz. Bir başka ifadeyle mer’a, özel mülkiyete konu olamayacağından, mer’a üzerinde oluşturulan muhtesatın ve muhtesatı meydana getiren kimsenin, mer’a tutanağının beyanlar hanesinde gösterilmesi olanaklı değildir. Mer’ayı ek fıkradaki sahipsiz yer kapsamına dahil etmek mümkün değildir.

Bundan ayrı, Türk Ceza Kanunu’nun 513. maddesinin 2. fıkrası (5237 sayılı Kanunun 154/2), mer’adan tasarrufta bulunmayı yasaklamış ve müeyyideye bağlamıştır. Böyle bir fiil sonucu ortaya çıkan muhtesat suça konu şeylerden olup, hiç kuşkusuz suç teşkil eden fiilin hukuken himaye edilmesi düşünülemez.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, kamu malı olan mer’anın; 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19.maddesine 5177 sayılı Kanun ile eklenen Ek fıkrada açıkça ayrık tutulduğu, anılan hükümde sayılan ve farklı bir hukuki statüsü bulunan “sahipsiz yer” kavramının mer’ayı kapsamadığı; dolayısıyla mer’a üzerinde, Kanunun tarif ettiği biçimde muhtesat oluşturulması ve bedelinin ödenmesi olanağının bulunmadığı, duraksamaya yer olmaksızın görülmektedir.

Hal böyle olunca; Yerel Mahkemece, mer’a vasfı ile sınırlandırılan taşınmaz üzerinde davacı tarafından yetiştirilen kavak ağaçlarının kamulaştırmasız el koyma karşılığının talep edildiği davanın reddine dair verilen direnme kararı usul ve yasaya uygundur. Bu nedenle direnme kararı onanmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, gerekli temyiz ilam harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 03.05.2006 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4393, Karar No: 2010/5866, Tarih: 21.09.2010

**1. Ceza Dairesi         2010/4393 E.  ,  2010/5866 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'yı kasten bıçakla yaralamaktan sanık ...'in bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda: TCK.nun 102/4-104/2 maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına ilişkin (KONYA/EREĞLİ) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 29.12.2009 gün ve 168/201 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi müdahil vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın kasten bıçakla yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin edilerek 765 sayılı TCK.nun 102/4,104/2 maddeleri uyarınca kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına karar verilmiş, incelenen dosyaya göre bozmadan sonra kurulan hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan ... vekilinin suç vasfına, zamanaşımının oluşmadığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA) 21.09.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7811, Karar No: 2008/10215, Tarih: 15.10.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/7811 E.  ,  2008/10215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, tapuda davalılar adına kayıtlı 139 ada 10 sayılı parselin kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, tapunun iptalini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, taşınmazın bir bölümünün keşfen saptanan kıyı-kenar çizgisi kapsamında kaldığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle; çekişme konusu taşınmazın kabul kapsamında alınmayan bölümünün 28.11.1997 tarih, 5/3 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince belirlenen kıyı-kenar çizgisine göre 3621 Sayılı Yasanın 4.maddesinde tanımı yapılan kıyıda kalmadığı saptanmak suretiyle bu bölüm hakkındaki davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre; Hazinenin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 15.10.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19033, Karar No: 2016/26995, Tarih: 13.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/19033 E.  ,  2016/26995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

İncelenmesine ihtiyaç duyulan:

1-... İkmal Merkezi Komutanlığı ile ... Elektronik San. ve Tic. A.Ş. arasında imzalanan, 17.12.2008 tarihli ve 582 sayılı, “22 Kalem ...Bölge Komutanlıkları ve Bağlı İl Komutanlıklarına kurulacak ... Telsiz Sistemi Malzemelerine ait mal ve hizmet işi tedariki” konulu sözleşme ve eki şartnameleri ile,

2-Yukarıdaki bentte belirtilen sözleşme konusu işle ilgili olarak, Aselsan Elektronik San. ve Tic. A.Ş. ile ... Elektronik ve Haberleşme Sistemleri San. Tic. İnş. ve Taah. Ltd. Şti. arasında imzalanan sözleşmenin ve eki şartnamelerinin, ilgilisinden temin edilerek dosyaya eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5671, Karar No: 2017/7100, Tarih: 11.12.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/5671 E.  ,  2017/7100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/01/2016 tarih ve 2015/869-2016/49 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 01.06.2012 tarihinde acentalık sözleşmesi imzalandığını, müvekkiline ait ... plakalı aracını davalıya rehin verildiğini, ancak müvekkilinin davalıya herhangi bir borcu olmadığı halde araç üzerindeki rehinin kaldırılmadığını ileri sürerek müvekkilinin uğradığı zarar için 4.000,00 TL maddi 4.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsili ile müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, aradaki sözleşme gereğince sözleşmenin feshinden itibaren 1 yıl sonra rehnin kaldırılacağının kararlaştırıldığı, sözleşmeye göre doğmuş ve doğacak tüm resmi borçlar ile zararların davacı tarafça karşılanacağı, bu hususun teminat altına alındığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında 01.06.2012 tarihli acentalık sözleşmesinin yapıldığı, sözleşmesinin 38.maddesinde "...Acente, ... Kargonun tercihine göre nakdi teminat, banka teminat mektubu, araç rehni veya taşınmaz ipoteği olarak vermeyi kabul etmiştir... Sözleşmenin herhangi bir sebeple feshi halinde Acentenin vermiş olduğu teminatlar, ilgili mevzuat gereği fesih tarihinden itibaren 1 (bir) yıl sonra, sözleşmenin yürürlükte olduğu faaliyet dönemi ile ilgili herhangi bir borcu (resmi kurum, personel, müşteri vb.) kalmadığını usulüne uygun şekilde yazılı olarak teyidini mütakip Acente'ye iade edilecektir." hükmünü içerdiği, tarafların özgür iradeleri ile akdetmiş oldukları sözleşme gereği belirlenen 1 yıllık sürenin henüz geçmediği, davacı sözleşme akdederken ve uygulaması esnasında basiretli tacir gibi davranmak zorunda olduğu, araç üzerindeki rehnin kaldırılmamış olmasının sözleşmeye aykırılık teşkil etmediği, tarafların tacir sıfatları gereği sözleşmenin haksız şart niteliğinde değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle erken açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.