muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/29087, Karar No: 2014/25872, Tarih: 17.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/29087 E.  ,  2014/25872 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/308549

Mahkemesi : Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 04/06/2013

Numarası : 2012/266 Esas, 2013/257 Karar

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan katılan-sanık E.. D..'nın mahkumiyetine ilişkin hüküm ile katılan-sanık Y.. K.. hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin karar ve taksirle yaralama suçundan, sanık Y.. K..'nun mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan-sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan-sanıklar müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Olay günü, saat 17.20 sularında sanık sürücü Y.. K.. sevk ve idaresindeki otomobil ile, Kestel-Eski İnegöl yolu üzerinden İnegöl yönüne seyir halinde iken olay yerine geldiğinde aracının ön kısmı ile karşı yönden gelmekte olan ve olay anında 0,90 promil alkollü olan sanık sürücü E.. D.. idaresindeki otomobilin ön kısmı ile Kestel gidiş şeridi üzerinde çarpışmaları sonucu yolculardan M.. K..'nun ölümü ve birden çok kişinin yaralanması şeklinde gelişen olayda; zeminin karlı ve buzlu, dar eğimli ve virajlı olmasına karşın araçlarda meydana gelen hasar da dikkate alındığında her iki sanığın da mevcut şartlara göre hızlı seyrettikleri, sanık Y.. K..'nun şeridine giren diğer aracı farkettiğinde gidiş yönünün sağ kenarına yaklaşmak yerine sola manevra yapmakla tali kusurlu sanık E.. D.. ise seyri sırasında aracını karşı şeride geçirmiş ve tekrar şeridine dönmeye çalışmışsa da hareketinde geç kalmış ve diğer sanığın seyir durumunu bozarak şerit ihlali ile olaya sebebiyet vermiş olmakla asli kusurlu olduğunun ve olay anında 0,90 promil alkollü olması nedeniyle eyleminde bilinçli taksir koşullarının oluştuğunun kabulü gerekeceği bu itibarla Adli Tıp Kurumunun kusura ilişkin raporundaki 1. durumun olaya uygunluk arzettiği ve sanıkların hukuki durumlarının buna göre tayini gerekirken hatalı kabulle yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Sanık Y.. K.. hakkında, TCK'nın 22/6. maddesinin uygulanabilmesi için, fiilden dolayı münhasıran failin kişisel ve ailevi durumu itibariyle zararlı neticenin meydana gelmiş olması gerektiği, böyle bir netice ile birlikte söz konusu duruma ilişkin bulunmayan başka bir neticenin de meydana gelmiş olması halinde anılan fıkra ile uygulama yapılamayacağı, bu nedenle taksirli eylemden doğan netice bölünerek bir kısmı bakımından ceza verilmesine yer olmadığına, bir kısmı bakımından ise mahkumiyete karar verilemeyeceği dikkate alınmadan, babasının ölümünün yanında 3. bir kişinin de yaralanmasına neden olan sanık Y.. K.. hakkında babasının ölümünden dolayıTCK'nın 22/6. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına, aynı kazada mağdur N.. D..'nın yaralanmasından dolayı TCK'nın 89/1-2-b. maddesi gereği mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 17.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3656, Karar No: 2017/5858, Tarih: 15.02.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/3656 E.  ,  2017/5858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Arsa niteliğindeki dava konusu ada 47 parsel sayılı taşınmaz ile emsal olarak mukayeseye esas alınan taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2015 yılında Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri karşılaştırıldığında, emsalin rayiç değeri 57,78-TL dava konusu taşınmazın rayiç değeri 47,27-TL oldukları anlaşılmakla dava konusu taşınmazın vergi değeri daha düşük, olmasına rağmen emsalden 1,5 kat daha değerli kabul edilmesi ve değer biçilmesi nedeniyle raporlar inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve

--/--

--2--

emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının irad kaydedilmesine, 15/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/42475, Karar No: 2012/4498, Tarih: 20.02.2012

**9. Hukuk Dairesi         2009/42475 E.  ,  2012/4498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin, ikramiye, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi kıdem, ihbar. kötüniyet tazminatı ve bir kısım işçilik alacak isteklerinde bulunmuştur.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece istek gibi hüküm kurulmuştur.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

Borçlar Kanununun 338 inci maddesinde, “Hizmet akdi, muayyen bir müddet için yapılmış yahut böyle bir müddet işin maksut olan gayesinden anlaşılmakta bulunmuş ise, hilafı mukavele edilmiş olmadıkça feshi ihbara hacet olmaksızın bu müddetin müruriyle, akit nihayet bulur” kuralı mevcuttur. Anılan hükme göre tarafların belirli süreli iş sözleşmesi yapma konusunda iradelerinin birleşmesi yeterli görüldüğü halde, 1475 sayılı Yasa uygulamasında, Yargıtay kararları doğrultusunda belirli süreli iş sözleşmelerine sınırlama getirilmiş ve sürekli yenilenen sözleşmeler bakımından ikiden fazla yenilenme halinde, sözleşmenin belirsiz süreli hale dönüşeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9. HD. 7.12.2005 gün 2005/12625 E, 2005/38754 K).

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır. (Yargıtay 9. HD. 13.6.2008 gün 2007/19368 E, 2008/15558 K.).

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde ESAS NO : 2009/42475

Düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır.

Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır.

Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır.

Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır.

1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlanmıştır. Başka bir anlatımla esnek, çalışma modellerin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Yasada belirli süreli işlerle, belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir.

Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır.

Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş, aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir.

Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda; davacı davalı fabrikada basın, yayın, halkla ilişkiler ve protokol müdürü olarak üç yıl süreli iş sözleşmesiyle çalışmıştır. Hizmet aktinde görev, yetki ve sorumluluklarının el kitabında yazılı olduğu belirtilmiştir. Bu el kitabı dosyada olmadığı gibi yaptığı işle ilgili olarak tanık da dinlenmemiştir. Davacı dava dilekçesiyle ihbar tazminatı da talep etmiştir.

Böyle olunca öncelikle davacının yaptığı iş net olarak tespit edilmeli ve İş Yasasının 11.maddesi gereğince, aktin belirli süreli mi yoksa, belirsiz süreli bir akit mi olduğu açıklığa kavuşturulmalıdır.

2-Davacı dava dilekçesinde hangi yıllara ait olduğunu açıklamadan ikramiye talep etmiştir.

İlk bilirkişi raporunda 2006-2007 yıllarına ait ikramiye alacağı hesaplanmış ve davacı bu rapora itiraz yöneltmeden bu rapora göre davasını ıslah etmiştir.

Bankadan bu iki yıla ait ödeme kayıtları getirtildikten sonra hükme esas alınan ikinci bilirkişi raporunda, bu kez tüm süreye ait ikramiye banka kayıtlarında görünen ödemeler düşülerek hesaplanmıştır. Bu durum usuli kazanılmış hak ilkesine aykırıdır. Davacının ilk bilirkişi raporunda hesaplanan ikramiye alacağından, banka kayıtlarında görünen ödemeler indirilerek, varsa kalanının kabulüne karar verilmelidir.

3- Bu davanın açılmasından sonra ancak hükümden önce davacı adına toplam 50.000.00 TL nın İş Mahkemesindeki dava kaydıyla ödeme emri ibraz edildiğinden, bu ödemelerin davacıya yapılıp yapılmadığı ve bu davaya ilişkin olup olmadığının da belirlenmesi ve davanın konusuz kalıp kalmadığının değerlendirilmesi gerektiğinin düşülmemesi ayrı bir bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6461, Karar No: 2012/12822, Tarih: 14.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/6461 E.  ,  2012/12822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Ağaç bedeline ilişkin olarak düzenlenen 16.12.2010 günlü bilirkişi kurulu raporunda iki seçenekli hesaplama yapılmıştır.

Raporda; ağaçlara, taşınmaz üzerinde bulunan ağaç sayısına göre; kapama bağ geliri esas alınarak bulunan bedelden zemine ekilebilecek münavebe ürünlerinin net gelirine göre biçilen değer düşülerek ve yaş, cins ve sayılarına göre ayrı ayrı maktuen değer biçilmiştir.

Mahkemece; raporun ağaçlara yaş, cins ve sayılarına göre maktuen değer belirleyen bölümüne göre hüküm kurulması yanlıştır. Kapama bağ gelirine göre biçilen bedelden zemin değerinin indirilmesi suretiyle hesaplama yapan bölüm esas alınarak karar verilmeli ise de; raporun bu kısmında yapılan inceleme de yeterli değildir. Şöyle ki;

Taşınmazın kapama bağ olarak net gelirinin; Dairemize aynı bölgeden intikal eden dosyalardaki resmi verilere göre; yaş üzümün bir dekardaki veriminin 1000 kg.; toptan kg. satış fiyatının 0,85-TL; dekara üretim masrafının 300,00-TL olarak hesaplanması için bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11554, Karar No: 2013/7604, Tarih: 12.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/11554 E.  ,  2013/7604 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Başkanlığı adına Av. ... ile ... Genel Müdürlüğü adını Av. ... arasındaki dava hakkında ... 3. İş Mahkemesinden verilen 04.04.2012 günlü ve 2010/471 E. 2012/155 K. sayılı hükmün, davacı kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı Kurumun temyiz talebinin, ek karar ile kesinlikten rededildiği anlaşılmakla; temyizin süresinde yapılıp yapılmadığının tespiti bakımından, ek kararın temyiz eden davacı ... Başkanlığı vekiline nezaman tebliğ edildiğinin belirlenerek, ek kararın tebliğine ilişkin tebliğat parçasının eklenerek gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33505, Karar No: 2013/28132, Tarih: 28.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/33505 E.  ,  2013/28132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, 6136 sayılı yasaya muhalefet, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yoklukta verilen 02.11.2011 tarihli hükmün, 06.03.2012 günü sanığın birlikte oturduğu kardeşine usulüne uygun olarak tebliğ edildiğinin ve sanığın, temyiz dilekçesine eklediği rapor içeriğinden de 08.03.2012 günü hastaneden taburcu olduğunun anlaşılması karşısında,mazeretin sona ermesinden itibaren yasal süre içerisinde temyiz isteminde bulunmayan sanığın, eski hale getirme istemi ile 02.11.2011 tarihli hükme yönelik süresinde olmayan temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 28.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19113, Karar No: 2017/2833, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/19113 E.  ,  2017/2833 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.