muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2669, Karar No: 2023/2686, Tarih: 16.03.2023

Kararın davacı kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özet olarak; Kurum Sigortalılarından ... ,...'in 20.03.2017 tarihinde Balıkesir Edremit istikametine seyir halinde iken sevk ve idaresindeki ... plakalı çekici ve çekiciye bağlı ... plakalı yarı römork ile trafik iş kazası geçirerek vefat ettiğini, ...'in geçirdiği kazanın 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi uyarınca iş kazası olduğunu, davalı işveren davacı kurum müfettişinin 30.05.2018 tarih 400589/13/İR/13 sayılı inceleme raporuna göre %100 kusurlu bulunduğunu, raporda davalı işveren ...'nun iş sağlığı ve iş güvenliği açısından alınması gereken tedbirleri ihmal ettiği, iş sağlığı ve güvenliği mevzuatında belirlenen çalışma sürelerine riayet etmediği tespitinin yapıldığını, bu doğrultuda davalının 5510 sayılı Kanun'un "iş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu" başlıklı 21 inci maddesinin 1 inci fıkrası ve "İşverenin genel sağlık sigortalısının ve üçüncü kişilerin sorumluluğu "başlıklı 76 ıncı maddesinin 4 üncü fıkrası gereğince sorumlu olduğunu, trafik kazasının 20.03.2018 tarihi itibariyle davalının sürücü sevk ve idaresindeki ... plakalı aracın ... Sigorta A.Ş tarafından sigortalandığının tespit edildiğini, müteveffa sigortalının eşi ...'in 25/05/2017 tarihinde davacı kurumdan bu kaza nedeniyle gelir talebinde bulunduğunu, sigortalının iş kazası sonucu vefatı üzerine hak sahibi ...'e 213.789,82 TL hak sahibi ...'e 49.876,99 TL, 10.09.2018 onay tarihi ilk peşin sermaye değerli gelir bağlandığını, ayrıca sigortalı için 30.80 TL hastane masrafı ödendiğini, meydana gelen kurum zararının 263,697,61 TL'ye baliğ olduğunu, kusur ve miktar bakımından fazlaya ilişkin talep ve dava haklarının saklı kalması kaydı ile, şimdilik 263,697,61 TL kurum zararının davalı ... yönünden 10.09.2018 tahsis onay tarihinden itibaren, davalı ... bakımından poliçe limiti ile sınırlı olmak ve temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile sınırlı olmak üzere müştereken ve müteselsilen tahsiline, yargılama giderleri ile vekalet ücretinin davalılara yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı vekilinin dilekçesinde kurum sigortalısı ...'in davalıya ait araçta sürücüyken meydana gelen kazada vefat ettiğini, kazanın meydana gelmesinde davalının tamamen kusurlu bulunduğunu ileri sürerek kurumun hak sahiplerine bağladığı gelirin peşin değerinin davalıdan tahsil edilmesi için dava açtığını, kazanın meydana gelmesinde davalının "iş sağlığı ve güvenliği açısından alınması gereken tedbirleri ihmal ettiği, iş sağlığı ve güvenliği mevzuatında belirlenen çalışma sürelerine riayet etmediği" gerekçesi ile tamamen kusurlu bulunduğu ileri sürülmüş ise söz konusu iddiaların doğru olmadığını, sigortalının ölümü ile sonuçlanan kazanın meydana gelmesinde davalının kusurunun bulunmadığını, davalının iş sağlığı ve güvenliği açısından alınabilecek tüm tedbirleri aldığını, gerek iş mevzuatının ve gerekse Karayolları Trafik Yönetmeliğinin öngördüğü çalışma sürelerine uyulması için azimi özen ve çabayı gösterdiğini, kazanın meydana gelmesinde sigortalının tamamen kusurlu olduğunu, davalıya ait iş yerindeki işleyişe göre, şoför olan davalının yola çıkışından sonraki seyir programının bizzat kendisi tarafından yapıldığını, davalının iş veren sıfatıyla seyir halindeki şoföre müdahale etme imkanının bulunmadığını, seyir esnasındaki aracın kullanma, mola, uyuma ve dinlenme saat ve aralıklarını belirlemenin KTK ve sair mevzuatta yer alan bu yoldaki kural ve düzenlemelere uymanın profesyonel şoför olan davalının görev ve sorumluluğunda olduğunu, yük ve yolcu taşıyan tüm sürücülerin zamansal seyir özeti araçta bulunan takograf cihazı ile belirlendiği, belgeye bağlandığını, davalının sorumluluğu ve alabileceği tedbirlerin ehliyetli şoför çalıştırmak, çalıştırdığı şoförlerin iş güvenliği eğitimlerini vermek, araçların fenni muayene ve rutin bakımlarını yaptırmaktan ibaret olduğu bunları da eksiksiz olarak yaptığını, müteveffanın 10.03.2017 tarihinde ... seferinden döndüğünü, 15.03.2017 tarihine kadar 5 gün yola gitmediğini, istirahat ettiğini, bu süre içerisinde davalının kullandığı araçla ... adlı şoförün çalıştığını, beş günlük aradan sonra davalının 15.03.2017 tarihinde tekrar sefere çıktığını, kaza tarihinin 19.03.2017 olduğu nazara alındığı, davalının "6 gün araç kullanma süresinden sonra 1 günlük hafta tatili kullanmak zorunluluğu" henüz doğmadığını, 15.03.2017 günü yola çıkan davalının 3 günde ...- ...- ... seferini tamamladıktan sonra 18.03.2017 günü saat 17:00 sıralarında Göynük'teki aracı bıraktığını ve evine gittiğini, davalının 3 günlük seyir 72 saat araç kullanmak olmadığını, seyahat esnasında 9 saat araç kullanma süresinden geri kalan zamanlarda istirahat ettiğini, uyuduğunu hatta sonradan yapılan tespitte aracın yemek dolabının önündeki içki içmek fırsatı bile bulabildiğini, yasada belirlenen sürelere uygun kullanmanın sürücünün sorumluluğunda olduğunu, davalının işverenin kilometrelerce uzaktan müdahale etmesinin mümkün olmadığını, 18.03.2017 günü saat

.03.2017 günü saat. 17:00 sıralarında aracı Göynük'te bırakan davalının evine geldiğini, bundan 25 saat sonrada 19.03.2018 günü saat 18:30 sıralarında Göynük'ten yola çıktığını, 15.03.2017 tarihinden önce 5 gün dinlenmiş olduğunu, 24 saat hafta tatili süresinin dolmamış olmasına rağmen davalının kazadan önce de 24 saat dinlenmediğini, bu süre içerisinde Taşkesti Beldesi'nde arkadaşları ile içki içtiğini de müvekkiline söylediğini, kazanın meydana gelmesinde davalının kusur atfının kabil olmadığını, kusursuz olduğunu, kazanın meydana geldiği sefere çıkmadan 4 gün önce 24 saatli hafta izinin 5 gün olarak kullanan bu sefere çıkmadan önce 24 saat dinlenme süresi olan davalının, aralıksız ve günlük araç kullanma süresi dolmadan uykusu geldiği halde aracı kullanmaya devam ettiği, uyuyarak kusuruyla kazaya neden olduğunu, davalının şoför mahallinin sağ tarafında, araç ile ağaç arasına sıkışarak vefat ettiğini söylediğini, bu da kaza anında davalının emniyet kemerinin takılı bulunmadığını, emniyet kemerinin takılı olmaması nedeniyle aracın sağ tarafına kayarak sıkışıp vefat ettiğini, kazanın sigortalının tam tam kusuruyla meydana geldiğini bu nedenle davalının sorumluluğu yönünde nedensellik bağının kesildiğini, kurum zararının davalıdan tahsil edilmesinin hukuka aykırı olduğunu beyan etmiştir.

2.Davalı ... Sigorta A.Ş vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini, yargılama giderleri ile vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve beyan etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi kararında özetle; davalı işverenin, iş kazasının gerçekleşmesinde kusuru bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği görülmüştür.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kurum vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davacı kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu zararlandırıcı sigorta olayının meydana gelmesinde kusurun tamamının davalı işverende bulunmasına rağmen, eksik inceleme ve araştırmaya dayalı, hüküm kurmaya elverişsiz bilirkişi raporlarına itibar edilerek, davalı işverenin, iş kazasının meydana gelmesinde kusuru bulunmadığının tespitiyle hüküm tesis edildiğini, davalı işverenin müvekkili kurum müfettişinin 30.05.2018 tarih 400589/13/İR/13 sayılı inceleme raporuna göre %100 kusurlu bulunduğunu, raporda davalı işveren ...’nun iş sağlığı ve iş güvenliği açısından alınması gereken tedbirleri ihmal ettiğini; iş sağlığı ve güvenliği mevzuatında belirlenen çalışma sürelerine riayet etmediğinin tespiti yapıldığını, bu doğrultuda davalının, 5510 sayılı Kanun'un “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlıklı 21 inci maddesinin 1 inci fıkrası ve “İşverenin, genel sağlık sigortalısının ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlıklı 76 ıncı maddesinin 4 üncü fıkrası gereğince sorumlu olduğunu, davalı tanıklarının davalının işyerinde çalışan kişiler olduğunu, bir diğer tanığın davalının babası olduğunu, bu tanıkların beyanlarına itibar edilmemesi gerektiğini, olayın meydana gelmesindeki tüm kusurun müteveffa ...’e izafe edilmesinin hatalı olduğunu, bu nedenle, kusur yönü ile usul ve yasaya aykırı mahkeme kararının kaldırılarak davalı işverenin tüm kusurdan sorumlu tutulmasını talep ettiklerini belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kurum vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, rücuan tazminat talebine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 21 ve 76 ıncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, rücuan tazminat talebine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 21 ve 76 ıncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/12516, Karar No: 2012/14452, Tarih: 11.12.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/12516 E.  ,  2012/14452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dava konusu taşınmaz kısmen zeytin bahçesi olarak değerlendirilmiş ve zeytin ağaçlarından yıllık 650 kg/da ürün alınacağı esas alınarak hesaplama yapılmıştır. Ülkemizde zeytin üretiminin en çok yapıldığı Marmara, Ege ve Akdeniz bölgelerinde dekar başına zeytin veriminin genelde ortalama 400-500 kg civarında olduğu yıllardır Yargıtay’a gelen kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin dava dosyalarından bilinmektedir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda zeytinde verimin 650 kg üzerinden değerlendirme yapıldığı belirtilmiş ise de ülke genelinde geçerli olan ortalama miktarın dikkate alınması ve böylece en fazla 500 kg verim miktarına göre hesaplama yapılıp bedel tespit edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın köy merkezine, ...-Yalova-... anayoluna ve Orhangazi, ... ilçe merkezlerine yakın olması, sanayi yapıları vs. yapılabilme imkanı, bölgede ihracat yapan firmaların soğuk hava depolarının, imalathanelerin bulunması gibi hususların tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinde en fazla %20 oranında objektif değer artışına neden olabileceği düşünülmeden, %50 oranında objektif değer artışı uygulayan bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulmuş olması,

3-Kamulaştırma Yasasının kıymet takdir esaslarını düzenleyen 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca arazilerde olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelire göre değer biçilmesi gerekir. Dava konusu taşınmazın kamulaştırılan kısmının 684 m2'si üzerinde verim çağında 34 tane zeytin ağacı bulunduğuna göre kapama bahçe olarak değerlendirilmesi doğru olup, bu şekilde yapılan değerlendirme ile kamulaştırılan yerin tamamından uygun teknikle normal olarak sağlanabilecek gelir dikkate alınacağına göre taşınmaz üzerinde bulunan başka unsurların gelirinin artık zemin değerine bir katkısından söz edilemez. Başka bir deyişle kapama niteliği veren zeytin ağaçları dışındaki ağaçların değerinin de kapama bahçe olarak bulunan bedelin kapsamında kaldığı düşünülmeden hükme esas alınan raporda ceviz, hurma, dut, kavak, incir, nar, ayva ve erik ağaçlarının değerinin de kamulaştırma bedeline eklenmesi,

4-Kıymet takdir komisyonu raporuna göre taşınmazın üzerinde bulunan muhdesatın enkazı mal sahibine bırakılmıştır. Bu durum karşısında, dava konusu taşınmaz üzerindeki ağaçların enkaz bedelinin tespit edilen kamulaştırma bedelinden indirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

5-Kamulaştırma Kanununun 10. maddesinin 8. fıkrasının son cümlesi gereğince tescil hükmü kesin olup, tescil işleminin yapılabilmesi için tapu müdürlüğüne derhal yazı yazılmasına karar verilmesi gerekirken “Kararın kesinleşmesi halinde bir suretinin tapu sicil müdürlüğüne gönderilmesine” şeklinde karar verilmesi,

6-Gerekçeli karar başlığında davalı vekilinin isminin yazılmamış olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 11.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/38406, Karar No: 2017/3518, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/38406 E.  ,  2017/3518 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12967, Karar No: 2010/165, Tarih: 18.01.2010

**1. Hukuk Dairesi         2009/12967 E.  ,  2010/165 K.**

* 10 YILLIK HAK DÜŞÜRÜCÜ SÜRE

* ARAZININ KUMLUK VASFINDA OLMASI

* YOLSUZ TESCIL

* KIYILARIN ZAMANAŞIMI YOLU ILE KAZANILAMAYACAĞI

* KAMU YARARI IÇIN KIŞININ MÜLKIYET HAKKINDAN YOKSUN BIRAKILMASI

* KADASTRO KANUNU (3402) Madde 12

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 43

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 35

* KADASTRO KANUNU (3402) Madde 16

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada;
Yargıtay — Esas No: 2020/10924, Karar No: 2021/21886, Tarih: 16.09.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/10924 E.  ,  2021/21886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- TCK’nın 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasanın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak, uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

İncelenen somut olayda; sanığın, Hatay 2. Aile Mahkemesi’nin 2013/710 esas sayılı dosyasında davacı sıfatı bulunduğu, mağdurun bu dosya kapsamında davalı tanığı olarak dinlendiği ve beyanında, davacı ile arasında husumet bulunmadığını belirtmesinden sonra sanık tarafından söylenen “karım bir o... çocuğu ile kaçtığında ona sahip çıkmıştır” ifadesinde yer alan hakaret sözünün mağdura yönelik söylenmemesi ve diğer sözlerin de bir bütün halinde TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kalması nedeniyle hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

Sanığa ek savunma hakkı verilmeden, iddianamede talep olunmayan TCK'nın 125/4. maddesi uyarınca sanığın cezasında arttırım yapılmak suretiyle CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2233, Karar No: 2014/4017, Tarih: 22.09.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/2233 E.  ,  2014/4017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kan gütme saikiyle öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : ...'u öldürmeye teşebbüsten 5237 sayılı TCK.nun 82/1-j, 35/2, 62, 53. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın, mağdura tabanca ile bir kez ateş ederek dalakta kontüzyon ve laserasyona, sol böbrekte kontüzyona, akciğerde efüzyona, karaciğer ve dalakta sıvı birikimine, yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaralayarak öldürmeye teşebbüs ettiği olayda; teşebbüs nedeni ile 13 ila 20 yıl arasında hapis cezası öngören TCK’nun 35. maddesinin uygulanması sırasında üst sınıra yakın bir ceza yerine 15 yıl hapis cezası belirlenmek sureti ile eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Sanık Hamdi'nin babası ...'nın 30.12.2006 tarihinde öldürülmesi olayı ile ilgili olarak ... Ağır Ceza Mahkemesi’nin 03.04.2012 tarih 2003/148-2012/187 sayılı ilamı ile mahkumiyetine karar verilen ... ve hakkındaki yargılama devam ederken ölen ...'un mağdur ...'nin amcaları olduğu, ... hakkındaki hükmün Dairemizin 28.05.2014 tarih ve 2014/2528 Esas-2014/3307 Karar sayılı ilamı ile onandığı ve sanığın mağduru önceki öldürme suçunu işleyenlerin yakını olması nedeni ile öç alma duygusuyla öldürmeye teşebbüs ettiği anlaşıldığından, tebliğnamedeki önceki olayla ilgili dava dosyası ile birleştirilmek üzere bozma öneren düşünce benimsenmemiştir.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın kan gütme saiki ile öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede eksik incelemeye, suç vasfına, TCK'nun 36.maddesinin uygulanması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (ONANMASINA), 22/09/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.

22/09/2014 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı...'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukatlar ... ile ...'in yokluklarında 25/09/2014 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.