muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9955, Karar No: 2023/7011, Tarih: 11.10.2023

**11. Ceza Dairesi         2022/9955 E.  ,  2023/7011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/655 E., 2015/695 K.

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜMLER : Beraat, mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmi Onama, kısmi düşme

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Adıyaman 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.09.2015 tarihli ve 2014/655 Esas, 2015/695 Karar sayılı kararı ile

1. Sanık ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'un (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; 2010 ve 2011 takvim yıllarına Vergi Usul Kanuuna muhalefet suçundan, 5271 sayılı Ceza Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Sanık ... hakkında 2009 ve 2011 takvim yıllarında Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; hazırlanan vergi raporlarının yanlı ve usulsüz olması ve mahkeme kararının bu raporlar nazara alınarak verilmesi nedeniyle hükümlerin bozulması talebine ilişkindir.

2. Katılan vekilinin temyiz istemi; eksik inceleme ile verilen beraat kararlarının bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme, sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılmasına karşın hüküm kurulmadığı anlaşılmakla mahallinde her zaman hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

2. Katılan vekilinin temyiz istemi; eksik inceleme ile verilen beraat kararlarının bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme, sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılmasına karşın hüküm kurulmadığı anlaşılmakla mahallinde her zaman hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

1. Sanıkların yargılama konusu olan 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma, sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma eylemleri için, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü; sahte fatura düzenleme suçları yönünden suç tarihlerinin en aleyhe kabulle 31.12.2009 ve 31.12.2010 olduğu; sahte fatura kullanma suçları yönünden suç tarihlerinin en aleyhe kabulle 26.04.2010 ve 26.04.2011 olduğu gözetilerek, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar bu sürelerin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

2. Sanıkların yargılama konusu 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma eylemleri için, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre, 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanıkların sorgularının yapıldığı 02.04.2015 ve 20.08.2015 tarihleri olduğu ve bu tarihlerden temyiz inceleme tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adıyaman 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.09.2015 tarihli ve 2014/655 Esas, 2015/695 Karar sayılı kararına yönelik sanık ... müdafii ve katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12240, Karar No: 2016/6994, Tarih: 28.11.2016

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2015/12240 E.  ,  2016/6994 K.**

**"İçtihat Metni"**

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı 01.11.2010 başlangıç tarihli yazılı kira akdine dayanarak 28.02.2012 tarihinde tahliye talepli olarak başlattığı icra takibi ile aylık 5.400,00 TL’den 2012 yılı Ocak ve Şubat ayları kira bedeli ile aylık 400,00 TL’den 2011 yılı Kasım ve Aralık ayları bakiye kira bedeli toplamı 11.600,00 TL’nin işlemiş faiziyle tahsilini istemiş, ödeme emri davalı kiracı ve kefile 29.02.2012 tarihinde tebliğ edilmiş, kiracı şirket yetkilisi 06.03.2012 tarihli itiraz dilekçesinde, söz konusu takipte belirtilen aylara ait firmalarının herhangi bir borcu bulunmadığını bildirmiş, davalı kefil ise yine 06.03.2012 tarihli dilekçesi ile, kendisinin böyle bir kefaletinin olmadığını, kira sözleşmesindeki imzanın da kendisine ait olmadığını bildirerek takibe itiraz etmişlerdir. Davalı borçlular dosyaya adi yazılı ödeme belgesini sunmuş olup, buna göre; “Belgedir” başlıklı, 20.02.2012 tarihli davacı kiraya veren ... ismi altında imza altına alınan belge ile; “Gençlik caddesi no:123 nolu adresteki dükkanımın Ocak 2012 – Şubat 2012 kiralarını tam olarak elden aldım” ibaresine yer verilmiştir. Mahkemece yapılan imza incelemesi neticesinde, Ankara Kriminal Polis Laboratuarı Grafoloji ve Sahtecilik uzamanı tarafından hazırlanan rapor ve dosya kapsamında alınan diğer raporlar ile; "tetkike konu 20/02/2012 tanzim tarihli belge üzerinde ... adına bulunan imzanın davacı ... elinden çıkmış olduğu" kanaati bildirilmiştir.

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre temyiz eden davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin takibe konu 2011 yılı Kasım ve Aralık ayları bakiye kira alacağı ve tahliyeye ilişkin temyizine gelince;

Taraflar arasında davaya dayanak 01.11.2010 başlangıç tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesi hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kiralanan dükkan olup, lokanta olarak kullanılmak üzere aylık net 5.000,00 TL bedelle kiraya verilmiştir. Kira sözleşmesinin hususi şartlar 6.maddesi ile; “kiracı kontrat bitiminde kira rayiç bedelini yıllık ortalaması oranında artışını şimdiden kabul ve taahhüt eder” düzenlenmesine yer verilmiştir. Davacı alacaklı davaya dayanak takip ile 2012 yılının ayları kira bedelleri

./..

./..

yanında aylık 400,00 TL’den 2011 yılı Kasım ve Aralık ayları bakiye kira bedelinin de tahsilini istemiştir. Alacaklıya takipte belirtilen aylara ilişkin borcu bulunmadığını ileri süren davalılar, dosyaya 2011 yılı Kasım ve Aralık ayları bakiye kira bedeline ilişkin herhangi bir ödeme belgesi sunmamışlardır. Bu durumda mahkemece, her iki davalı yönünden takibe konu 800,00 TL üzerinden itirazın kaldırılması ile davalı kiracının temerrüt nedeniyle kiralanandan tahliyesine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın tümden reddine karar verilmesi doğru değildir.

Kararın bu nedenle bozulması gerekir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8597, Karar No: 2023/2707, Tarih: 04.05.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/8597 E.  ,  2023/2707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/415 Esas, 2021/1689 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/114 E., 2020/475 K.

Taraflar arasındaki tenfiz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davalı vekili tashih isteminde bulunmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince 19.10.2021 tarihli ek karar ile tashih başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddi halinde nisbi harca hükmedilmemesi gerektiğine ilişkin tashih talebinin Bölge Adliye Mahkemesinin 19.10.2021 tarihli ek kararıyla reddedilmesine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen ek karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR:

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9143, Karar No: 2023/524, Tarih: 16.01.2023

**7. Ceza Dairesi         2019/9143 E.  ,  2023/524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul Anadolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.11.2015 tarihli ve 2015/494 Esas, 2015/720 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin on sekizinci fıkrasının son cümlesi delaletiyle aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası ve 3 üncü maddesinin onuncu fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza

Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 5 gün karşılığı 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve kaçak eşyanın müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, atılı suçu bilmeden işlediğine, pişman olduğuna, lehine olan 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmadığına, aynı Kanun'un 50 nci ve 51 inci maddelerinin ayrı ayrı değerlendirilip uygulanmayacağı belirtilmeden ve gerekçesi açıklanmadan hüküm kurulduğuna, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanmadığına, bu hususların yasaya aykırı olduğuna, verilen hapis ve adli para cezasının yüksek olduğuna, usul ve yasaya aykırı mahkeme kararının sair hususlar da değerlendirilerek bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, suç tarihinde saat 13.30 sıralarında kolluk kuvvetlerinin sokak üzerinde yaptığı devriye görevi sırasında, üzerinde "Tütüncü" yazan iş yerinin kaçak sigara sattığından şüphe duyulması üzerine iş yerine girildiği, kaçak sigara olup olmadığı sorulduğunda iş yerinde bulunan sanığın görünür vaziyette olan toplam 733 paket gümrük kaçağı ve bandrolsüz sigarayı görevlilere kendi rızasıyla teslim ettiği anlaşılmıştır. Sanık aşamalarda, suça konu sigaraları satmak için bulundurduğunu beyan ederek atılı suçu ikrar etmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hüküm,

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hüküm,

1. Sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin on sekizinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açıldığı halde, 5271 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesi gereğince ek savunma hakkı tanınmadan, sanığın 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin on sekizinci fıkrasının son cümlesi yollaması ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin beşinci ve onuncu fıkraları uyarınca mahkumiyetine karar verilmesi,

2. 10.12.2022 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmi ikinci fıkrasının "23 üncü" fıkra olarak değiştirildiği gözetilerek, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmi ikinci fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrasına eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği ve anılan madde uyarınca suça konu kaçak eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı tutarındaki miktarın hüküm verilinceye kadar Devlet Hazinesine ödenmesi halinde verilecek cezada indirim

uygulanacağının hüküm altına alındığı dikkate alınarak, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 12 nci maddenin ikinci fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

3. 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4. İddianamede suça konu kaçak sigaraların müsaderesi talep edilmediği halde, ek savunma hakkı tanınmadan müsadere kararı verilmesi, nedenleriyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.11.2015 tarihli ve 2015/494 Esas, 2015/720 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14304, Karar No: 2014/28637, Tarih: 30.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/14304 E.  ,  2014/28637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 16. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/03/2014

NUMARASI : 2012/244-2014/98

DAVA :Davacı, fark aylık ücret alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, fark ikramiye alacağı, ilave tediye alacağı, iş riski tazminatı, bakım tazminatı ile vardiya tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işveren yanında 2003 de teknisyen olarak çalışmaya başladığını, 2004 yılında TİS tarafı olan Tes-İş Sendikasına üye olarak TİS’ten yararlanmaya başladığını, sendika üyesi olmadan önce günlük aldığı yevmiyenin TİS’ten yararlanmaya başlamasını takiben, davalı ile Tes-İş Sendikası arasındaki protokol gereğince düştüğünü, yapılan bu indirimin İş Kanunu m.38’e aykırı olduğunu, ücrette indirimin ücret baz alınarak hesaplanan fazla mesai, hafta ve genel tatil ücretleri, ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı gibi ödemelerin de eksik ödenmesi sonucunu beraberinde getirdiğini, İş Kanunu m.62, 2822 sayılı TİSGLK. m.5, 6 uyarınca ücrette bu surette bir indirime gidilemeyeceğini, sendika üyeliği nedeniyle ücretin indirilmesinin 2821 sayılı Kanunun 32. maddesine ve İş Kanunun 5. maddesine aykırı olduğunu, birbirini takip eden TİS’ler uyarınca öngörülen artışların yapılmakla birlikte, ilk hareket noktası ücretin eksik olması nedeniyle hukuka aykırılığın devam ettiğini, bu hukuka aykırı işlemi olmasaydı aldığı ücret ve eklerinin daha farklı olacağını, TİS yapım aşamasında baskı sonucu sendika üyesi olduğunu ileri sürerek, fark aylık ücret, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ve yine fark ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı alacaklarının alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının Tes-İş Sendikasına üyelik başvurusunda bulunduğunu sendika yönetim kurulu kararı ile üye olduğunu, üyelik ile birlikte yürürlükteki TİS’ten yararlanmaya başladığını, işçilerle kayıp kaçak kontrol işlerinde çalıştırılmak üzere İTİS öncesi işe alınan tekniker ve teknisyenlere, Tedaş ile Tes-İş Sendikası arasındaki 31.05.2004 tarihli Protokol m.2 uyarınca, 01.03.2003-28.02.2005 süreli 10. dönem İTİS’in Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı olan unvan ile İTİS’in uygulama esasları başlıklı 6.maddesinin c fıkrası uyarınca sendika üyeliklerinin işverene bildirildiği tarihten itibaren Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı yevmiyenin verilmesine, yine işbu bildirim tarihinden itibaren sözleşmenin tüm hükümlerinden 25.06.2004 tarihinden geçerli olmak üzere yararlandırılmalarının kararlaştırıldığını, Protokolün bu hükmü ve TİS Ek 2 cetvel uyarınca söz konusu tekniker ve teknisyenlerin ücretlerinin günlük 24,44 TL olarak uygulandığını, davacının taleplerinin taraflar arasındaki iş sözleşmesi m.6’daki, “İşçinin esaslı bir nedene dayalı fasılalı veya teselsül eden iş sözleşmesinden mütevellit bir hak iddia edemez” kuralına aykırı olduğunu, dava konusu olayın İş Kanunu m.22,62 ve 2821 sayılı K. m.31 ile bir ilgisinin olmadığını, sendikaya üye olmaya zorlandığı iddiasının ciddi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sendika üyesi olduktan sonra Tes-İş Sendikası ile davalı işveren arasında yapılan protokol uyarınca İTİS Ek-II cetvelinde 4. derecinin karşılığı olan ücretin ödendiğini, toplu iş sözlşemesi ile işçinin başka haklara da kavuştuğunu, yevmiyesinin indirilmesinde hukuka aykırı bir durum bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı, davalı B..’ da 2003 yılında çalışmaya başladığını, 2004-Nisan ayında sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. Maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almaktadır.