muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3549, Karar No: 2017/7477, Tarih: 15.06.2017

Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’ da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nun 198.maddesine göre, alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya uygun süre içinde ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra hemen (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında;

Davacının ... Konut ... A.Ş’ye vekâleten satıcı ... ... Gm.Ltd.Şti’den ..., ..., 106 parselde inşa edilen “İdealistkent” adlı projeden 29.9.2009 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 15.10.2009 tarihli tutanakla da fiilen teslim edildiği ve davacının satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, 06.01.2012 tarihli noterden düzenlenen ihtarname ile davalılara bildirdiği ve 24.02.2012 tarihinde de eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacının satın aldığı bağımsız bölümün bulunduğu blokta ve site ortak alanlarında eksikler bulunduğu gerekçesiyle bilirkişi raporu esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, davacının satın aldığı bağımsız bölümün bulunduğu blokta ve site ortak alanlarında eksikler bulunduğu gerekçesiyle bilirkişi raporu esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalıların, mahkemece eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili temyiz itirazı yönünden yapılan incelemede ise; hükme esas alınan bilirkişi raporunda tespit edilen; proje alanının ve mevcut yeşil alanın taahhüt edilenden küçük olması, basketbol, voleybol ve futbol sahaları, tenis kortu gibi sportif tesislerin, misafir otoparkı ve göletin konut maliklerinin mülkiyet hakkının bulunmadığı parseller/yeşil alanlar üzerine yapılması, sosyal kültürel tesisler için ayrılan parsellerin özel şahısların mülkiyetinde olması, ağaçlandırmanın vaat edilen kadar olmaması, kapalı yüzme havuzunun ve kreşin yapılmamış olması hususları eksik ifa olarak değerlendirileceği açıklanmış ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalıların bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalılara ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yönde olduğu gibi, aynı görüşte olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 4.12.2015 gün ve 2015/13-1581 esas ve 2015/2792 kararı da bulunmaktadır. Hal böyle olunca bu kalemler yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile bu talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Mahkemece “gizli ayıp”lı olarak belirtilen imalatlar ile ilgili olarak; aynı projeden konut alan bir kısım bağımsız bölüm maliklerinin davacının ileri sürdüğü hususlarda ayıp ihbarını 24.8.2009 tarihinde yaptığı gözetildiğinde, davacının aynı tür ayıpları süresinde ihbar edilmediği gerekçesi ile gizli ayıplar yönünden taleplerin reddine karar verilmiştir. Ancak, ileri sürülen bu ayıplar nedeni ile “gizli ayıp” olarak nitelendirilen; bina ve daire iç duvarındaki rutubetlenme ve ısı izolasyonu, bina zeminleri, kapalı otopark ve makine dairesindeki alt yapıya bağlı su izolasyonu, dairelerdeki ses izolasyonu problemleri gibi ayıplar yönünden kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi göz önünde bulundurularak yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. Yine BK'nun 198. maddesi hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “hemen ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin veya diğer tüketicilerin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi heyetinden “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatlara ilişkin ayıpların tek tek neler olduğunun belirlenerek , ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi ve tarafların delilleri dikkate alınarak taraf ve yargı denetimine esas gerekçeli ek rapor tanzimi sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Bozma nedenlerine göre, tarafların sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle davalılar yararına, 2. bent gereğince davacı yararına hükmün BOZULMASINA, 3. bent gereğince tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, 1480,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin alınan 1.002,00 TL harcın istek halinde iadesine, 1.001,60 TL harcında istek halinde davalıya iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13392, Karar No: 2008/14210, Tarih: 19.11.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/13392 E.  ,  2008/14210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, Hazine tarafından 3621 sayılı Kıyı Kanunu uyarınca Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kıyı kenar çizgisi içinde kalan yerin kıyı olarak terkini istemine ilişkin olup, hüküm Asliye Hukuk Mahkemesince verildiğinden, 2797 sayılı Yargıtay K.nun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 1.Hukuk Dairesine ait olduğundan dosyanın anılan Daire Başkanlığına gönderilmesine, 19.11.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2053, Karar No: 2022/6116, Tarih: 11.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2053 E.  ,  2022/6116 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 26.01.2022 tarih ve 2021/27048 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 09.02.2022 tarih ve KYB-2022/14748 sayılı ihbarname ile;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, Karabük Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 30/06/2021 tarihli ve 2017/8852 soruşturma, 2021/1323 esas, 2021/890 sayılı iddianamenin iadesine dair Karabük 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/07/2021 tarihli ve 2021/273 iddianame değerlendirme sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin merci Karabük Ağır Ceza Mahkemesinin 30/09/2021 tarihli ve 2021/675 değişik iş sayılı kararının "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 170/3. maddesinde iddianamede nelerin gösterileceği, aynı Kanun’un 174/1. maddesinde iddianamenin hangi hallerde iadesine karar verileceğinin belirtildiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesinde yer alan “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler.” hükmü uyarınca Cumhuriyet savcısının dava açmasının zorunlu olduğu ve suçun hukuki nitelendirilmesinin de Cumhuriyet savcısına ait olduğu, bu durumda mahkemece, iddianamede gösterilen olaylarla ilgili olarak ibraz edilen deliller ve yargılama sırasında ibraz edilebilecek deliller birlikte değerlendirilerek yargılama sonucuna göre bir karar verilmesi gerekeceği,

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 15/01/2019 tarihli ve 2018/3659 esas, 2019/1297 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, bilirkişi raporu alınmasının mahkemenin takdirinde olduğu, bu hususun iddianamenin iadesi sebebi yapılamayacağı, gerek görüldüğünde mahkemesince bilirkişi incelemesi yaptırılabileceği gibi Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2018/427 esas, 2018/517 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, vergi suçlarında fatura asıllarına ulaşarak duruşmada incelenmesi zorunluluğundan vazgeçilmiş olduğu nazara alındığında, somut olayda iddianameye konu eylemin 5237 sayılı Kanun'un 204. maddesinde düzenlenen sahtecilik suçunu değil, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b maddesinde düzenlenen vergi suçunu teşkil ettiği, faturaların sahte olduğuna ilişkin vergi tekniği raporu, vergi suçu raporu ve vergi inceleme raporunun dosya arasında bulunduğu, mahkemenin gerek gördüğü takdirde bu hususta tekrar rapor alabileceği cihetle iade gerekçelerinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 174. maddesinde sayılan iade sebepleri kapsamında da bulunmadığı gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Zonguldak Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı tarafından düzenlenen 25.12.2017 tarih ve 2017-A-5669/25 sayılı vergi suçu raporunda, ... ve ...’ün, “2016 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma” suçlarını işledikleri iddia olunmasına karşın, yalnızca ... hakkında “sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı anlaşılmakla; belirtilen diğer hususlarla ilgili olarak Cumhuriyet Başsavcılığınca ayrıca işlem yapılabileceği gözetilerek yapılan incelemede;

Karabük Cumhuriyet Başsavcılığının 30.06.2021 tarih ve 2021/1323 Esas sayılı iddianamesinde, müşteki kurum olarak Zonguldak Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının gösterilmemesi suretiyle CMK’nin 174/1-a maddesi atfıyla aynı Kanun’un 170/3-c,d maddeleri ile vergi suçu raporunda bahsi geçen ve 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan rapor değerlendirme komisyonu mütalaası dosya içerisinde bulundurulmadan şüpheli hakkında iddianame düzenlenmesi suretiyle CMK’nin 174/1-d maddesine aykırı davranılmış ise de, Mahkemenin iade gerekçeleri arasında belirtilen hususların yer almadığı, CMK’nin 174/4. maddesi de gözetilerek eksikliklerin Mahkemesince giderilebileceği, iddianamenin iadesi kararında belirtilen gerekçelerin ise CMK’nin 174/1-b maddesi uyarınca suçun sübûtuna doğrudan etki edecek nitelikte olmadığı, bu nedenle kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden; Karabük Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 30.06.2021 tarihli, 2017/8852 Soruşturma ve 2021/1323 Esas sayılı iddianamenin iadesine ilişkin Karabük 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2021 tarih ve 2021/273 iddianame değerlendirme sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair Karabük Ağır Ceza Mahkemesinin 30.09.2021 tarih ve 2021/675 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 11.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12767, Karar No: 2015/15948, Tarih: 28.09.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/12767 E.  ,  2015/15948 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/325473

MAHKEMESİ : İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2014

NUMARASI : 2013/441 (E) ve 2014/375 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan kurumun 24.03.2014 havale tarihli yazısına göre, sanığın katılan kurum zararını karşıladığının anlaşılması karşısında katılan kurum zararını tazmin etmiş olan sanık hakkında, 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 6352 sayılı Kanun'un geçici 2/2 maddesi uyarınca sanık hakkında CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 28.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/32290, Karar No: 2020/12072, Tarih: 14.12.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/32290 E.  ,  2020/12072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : CMK'nın 223/2-a maddesi gereği beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yıllardan beri... ilçesinde zahirecilik işiyle uğraştığı, katılanın ise büyükbaş hayvan besiciliği yaptığı, katılanın daha önce de hayvanlarına yedirecek arpasını sanığa emanet bıraktığı ve kışın geri aldığı, katılanın sanığın emin ve güvenilir bir kişi olduğuna inandığı için yine kışın geri almak şartıyla 140 ton arpasını sanığa adli emanetin 2014/4 sırasına kayıtlı 11/07/2013 tarihli anlaşma ile emaneten bıraktığı, ancak sanığın kendisine bırakılan arpayı ve karşılığını ödemeden işyerini kapatıp ilçeden kaçıp gittiği, bu suretle sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda, sanık savunması, katılan beyanı, tanık anlatımları, taraflar arasındaki sözleşme, hukuk dava dosyası ile tüm dosya kapsamına göre; sanığın kendisine emanet olarak bırakılan arpayı mal edinmesi şeklinde sübut bulan eyleminin, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma kapsamında kalan ve TCK'nın 155/1 maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanığın mahkumiyeti yerine delillerin takdirinde hataya düşülmek suretiyle yazılı şekilde beraatine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17894, Karar No: 2018/2536, Tarih: 08.05.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/17894 E.  ,  2018/2536 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacı şirket ile davadışı...... dikili ağaç kesimi işinin ihalesini kazanan davalı kooperatif arasında kereste alımı için anlaşma yapıldığını, bu anlaşma kapsamında davalı adına davadışı..... hesabına 168.931,00 TL ödendiğini, davalı tarafından ise 12.12.2012 tarihli 131.614,37 TL bedelli fatura ile ağaç teslimi yapıldığını, eksik olan 37.316,37 TL'lik ağaç tesliminin çekilen ihtarnameye rağmen yapılmadığını, bu bedelin tahsili için başlatılan icra takibine ise davalı tarafından haksız olarak itiraz edildiğini belirterek itirazın iptali ile %20 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından yapılan ödemelerin davadışı...... yapıldığını,fazla ödeme var ise buradan istenilmesi gerektiğini, husumet itirazında bulunduklarını, taraflar arasında yazılı ve sözlü bir anlaşma olmadığını, davacıya dikili ağaç kesim hakkının devredildiğini, eksik ağaç teslimi olmadığını, düzenlenen faturanın ise yasal kesinti nedeniyle eksik kesildiğini, kooperatife verilen 15.000 TL'lik çekin de işçilik ve nakliye bedeli olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı ve davalı arasında tomruk satımına ilişkin anlaşmaya varıldığı, ticari ilişki neticesinde mal bedeli davalı tarafa ödenmesine rağmen davalı tarafından teslim edilmesi gereken ürünlerin davacıya teslim edilmediği,davacının davalıdan 30.602,15 TL alacağı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, takibin 30.625,15 TL asıl alacak üzerinden devamına, icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1 - Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı tarafından dava dışı Orman İşletme Müdürlüğü’ne verilen teminat mektubu bedeline ilişkin faiz ve giderler toplamı olan 8.229,99 TL’nin davacı tarafından davalı kooperatiften talep edilebilmesi mümkün değildir.Bu durumda davacının talep edebileceği alacak miktarının 22.372,16 TL olduğu gözetilerek bu miktar üzerinden karar verilmesi gerekirken bu husus gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmediği gibi kabule göre de davalı vekille temsil edildiği halde reddedilen kısım yönünden davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi de doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının redddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, 08/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9540, Karar No: 2018/4198, Tarih: 10.04.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/9540 E.  ,  2018/4198 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanık ... hakkında TCK'nın 85/1, 62, 50/4-1a, 52/4, 53/6,

Sanık ... hakkında TCK'nın 85/1, 62, 50/4-1-a, 52/4.

maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan, sanıklar ... ve ...'ın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafiileri tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıklar müdafiilerinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıklar hakkında, tayin edilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi ve hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. ve CMK'nın 232/6. maddelerine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün A-4. bendinin çıkarılarak yerine "Sanığa verilen hapis cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesi göz önüne alınarak TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 910 gün adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 50/1-a ve 52/2. maddesi gereğince bir günlüğü taktiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek 18.200 TL adli para cezasına çevrilmesine," ve hükmün B-3. bendinin çıkarılarak yerine "Sanığa verilen hapis cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesi göz önüne alınarak TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 605 gün adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 50/1-a ve 52/2. maddesi gereğince bir günlüğü taktiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek 12.100 TL adli para cezasına çevrilmesine” ibarelerinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1951, Karar No: 2019/6109, Tarih: 18.12.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/1951 E.  ,  2019/6109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve Türkiye Vakıflar Bankası TAO aleyhine 10/04/2015 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu ölümden kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/12/2016 günlü karara karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/06/2017 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle davacılardan ... ve ...'in temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1) Davacılardan ...’in temyiz itirazlarının incelenmesinde;

HMK’nın 362/1-a ve 362/2. maddeleri gereğince temyiz edenin sıfatına göre, hükmedilen ya da mahkemece kabul edilmeyen bölümünün miktar veya değeri bölge adliye mahkemesinin 41.530,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi kabil değildir.

Bu nedenle, davacılardan ...’in temyiz dilekçesinin miktar nedeniyle karar tarihi itibariyle reddi gerekmiştir.

2) Davacılardan ... ve ...’in temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davacılar vekili, davalılardan Türkiye Vakıflar Bankası TAO adına kayıtlı olan ve diğer davalı ... tarafından sevk ve idare edilen aracın karıştığı trafik kazasında, araçta bulunan ...’in vefat ettiğini, müteveffanın davacılardan ... ve ...’in oğlu, diğer davacı ...’in kardeşi olduğunu, meydana gelen kazada davalı sürücünün kusurlu olduğunu, meydana gelen kaza nedeniyle davalı ... hakkında ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinde kamu davası açıldığını ve anılan davalının tam ve asli kusurlu olduğunun tespit edildiğini, ...’in ölümü nedeniyle davacıların uğradığı manevi zararın telafisinin mümkün olmadığını, ömür boyu bu acıyı yaşayacaklarını belirterek oluşan manevi zararın tazminini talep etmişlerdir.

Davalılar vekilleri, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.