muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5615, Karar No: 2013/12285, Tarih: 17.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/5615 E.  ,  2013/12285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ücret, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalıya ait iş yerinde 01.03.2000 tarihinde işe başladığını, denetçi ve muhasebe sorumlusu olarak, 24.12.2008 tarihine kadar çalıştığını, son aldığı brüt ücretinin 3.279,00TL olduğunu, ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle davalıya ihtarname gönderdiğini, beyanla fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak kıdem tazminatının, ücret alacağının, fazla çalışma ücretinin, milli ve dini bayram alacağının, hafta tatili alacağının en yüksek banka mevduat faizi ile yıllık izin ücreti alacağının en yüksek reeskont faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesi ile, davacının ücret alacaklarına yönelik 5 yıllık zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının iş yerinde hem denetçi hem de muhasebe sorumlusu olarak çalıştığını beyanla davanın reddini talep etmiştir .

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne kısmen reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 23.6.2009 gün 2007/40862 E, 2009/17766 K).

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir (Yargıtay 9.HD. 18.11.2008 gün 2007/32717 E, 2008/31210 K.).

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Somut olayda; davacı tanık beyanlarına itibarla fazla çalışma hesaplanmış ise de öncelikle dava konusu işyerinin otel olması nedeniyle sezonluk çalışma düzeninin bulunduğu hususunun gözetilmemesi doğru görülmemiştir.

Ayrıca, tanıkların sadece kendi çalıştıkları dönemle ilgili bilgi sahibi olabilecekleri gözetilmeksizin, tanığın çalışma süresini aşar şekilde beyanlarının hükme esas alınması isabetli görülmemiştir.

Diğer taraftan insan takatini aşar şekilde fazla çalışmanın kabulü hayatın olağan akışına aykırı olup, bu husustaki taraf tanıklarının beyanlarındaki çelişkiler de giderilmeden eksik incelemeye dayalı karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2298, Karar No: 2017/5048, Tarih: 03.07.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/2298 E.  ,  2017/5048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık müdafiinin, UYAP üzerinden karar oturumundan önce mazeret dilekçesi göndermesine karşın, bu hususta bir karar verilmeden yokluğunda hüküm kurularak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.07.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5479, Karar No: 2024/3306, Tarih: 17.04.2024

**9. Ceza Dairesi         2022/5479 E.  ,  2024/3306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/42 E., 2022/8 K.

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı, sanık ... hakkında ise çocuğun cinsel istismarı suçlarını işledikleri iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.12.2013 tarihli ve 2013/69 Esas, 2013/401 Karar sayılı kararı ile mevcut

delillerin değerlendirilmesi ile, sanık ... hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ile üçüncü fıkrası ve 43 üncü maddesi uyarınca 8 yıl, sanık ... hakkında ise çocuğun cinsel istismarı suçundan aynı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına dair kararının sanıklar müdafileri ile katılan mağdure vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 21.01.2020 tarihli ve 2016/6627 Esas, 2020/597 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.

2. Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.2022 tarihli ve 2020/42 Esas, 2022/8 Karar sayılı kararı ile, sanık ... hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (c) bendi ve 43 üncü maddesi uyarınca 15 yıl, sanık ... hakkında ise çocuğun cinsel istismarı suçundan aynı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanığın atılı suçu işlediğine dair mağdure ve annesinin soyut ve çelişkili beyanları dışında delil bulunmadığına, mağdurenin doktor raporunda bulgu olmadığına, mağdurenin sanığa iftira attığına, tanık ...'nın beyanlarının bu durumu doğruladığına, mağdurenin ruh sağlığı rapor içeriğinin hayatın olağan akışına uymadığına ve mahkumiyet hükmünün bozulması gerektiğine ilişkindir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanığın atılı suçu işlediğine dair mağdure ve annesinin soyut ve çelişkili beyanları dışında delil bulunmadığına, mağdurenin doktor raporunda bulgu olmadığına, mağdurenin sanığa iftira attığına, tanık ...'nın beyanlarının bu durumu doğruladığına, mağdurenin ruh sağlığı rapor içeriğinin hayatın olağan akışına uymadığına ve mahkumiyet hükmünün bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Sanık ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanığın atılı suçu işlediğine dair mağdurenin soyut ve çelişkili beyanları dışında delil bulunmadığına, sanığın telefonunda mağdureye ait görüntü tespit edilemediğine, mağdurenin ruh sağlığı rapor içeriğinin hayatın olağan akışına uymadığına ve mahkumiyet hükmünün bozulması gerektiğine ilişkindir.

C. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği

Sanıklar hakkında üst sınırdan ceza verilmesi ve bakanlık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve zamanı, suç tarihinde on bir yaşı içerisinde bulunan mağdurenin aşamalardaki tutarsız beyanları, mağdurede vajinal ve anal bulgu olmadığına dair 14.11.2012 tarihli doktor raporu içeriği, tanık ifadeleri, sanıkların savunmaları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanıkların üzerlerine atılı suçu işlediklerine dair cezalandırılmalarına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. Bu nedenle Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.2022 tarihli ve 2020/42 Esar, 2022/8 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar müdafileri ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye farklı gerekçeyle uygun olarak, sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden Başkan ... ile Üye ...'ın karşı oyları, sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden ise Üye ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.04.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sanıkların mahkûmiyeti ile ilgili beraat yönündeki sayın çoğunluğun bozma kararına iştirak etmiyorum.

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.04.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sanıkların mahkûmiyeti ile ilgili beraat yönündeki sayın çoğunluğun bozma kararına iştirak etmiyorum.

Olayla ilgili olarak Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.12.2013 tarihli ve 2013/69 Esas, 2013/401 Karar sayılı mahkûmiyet kararı Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 2016/6627 Esas, 2020/597 Karar sayılı kararı ile yapılan yargılama, toplanıp karar yerinde gösterilen deliller, Mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak mağdure hakkında ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin rapor içeriğinin yetersizliği ve kanun değişikliği nedeniyle uygulamanın denetimine imkan verecek şekilde kararda gösterilmemesi gerekçesiyle bozulmuştur, anlaşılacağı üzere sübutta bir sorun bulunmamıştır.

Olayın intikalinin doğal oluşu, beyanlar, alınan rapor içerikleri gözetildiğinde sanıkların mahkûmiyeti yönünde verilen karara ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanması gerektiği görüşüyle sayın çoğunluğun görüşüne muhalifim.

KARŞI OY

Dairemiz Sayın Heyetinin çoğunluk görüşü olan, “Sanık ...’in Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, sanık ...’in çocuğun basit cinsel istismarı” suçlarından sanıklar hakkında ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet kararının “olayın intikal şekli ve zamanı, suç tarihinde on bir yaşı içerisinde bulunan mağdurenin aşamalardaki tutarsız beyanları, mağdurede vajinal ve anal bulgu olmadığına dair 14.11.2012 tarihli doktor raporu içeriği, tanık ifadeleri, sanıkların savunmaları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanıkların üzerlerine atılı suçu işlediklerine dair cezalandırılmalarına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi hukuka aykırı bulunduğundan” kararın bozulmasına ilişkin Dairemiz Sayın Heyetinin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Mağdurun anne babasının boşandığı, mağdurun annesinin sanık ... ile evlendiği, diğer sanık ...’in de sanık ...’ın ağbisi olduğu, mağdur, annesi, sanık ..., mağdurun annesinin sanık ...’dan olan 5 yaşındaki oğlunun aynı evde yaşadığı, annesi mağduru 14/11/2012 tarihinde sabah 07.00 sıralarında okula gönderdiği, 11.00 sıralarında mağdurun öğretmenleri ile birlikte eve geldiği, Rehber öğretmeni ...’nın mağdurun okulda ağladığını, sanık ...’ın mağduru istismar ettiğini anlattığını söylemesi üzerine karakola gittikleri,

Mağdurun yargılamanın tüm aşamalarında üvey babası olan sanığın kendisine yönelik olarak bütün ayrıntılarıyla yaptığı eylemleri anlattığı, mağdurun sanık ...’e iftira atmasını gerektirecek somut bir gerekçenin bulunmaması, mağdurenin iddia edilen eyleme ilişkin ayrıntı vermesi, sanığın yaşı itibari ile sanığın kendisine yönelik cinsel organını sürtmesini duhul gerçekleştiği şeklinde anlayabileceği, çünkü mağdura ait alınan doktor raporunda mağdurun bakire olduğu, fiili livata bulgusunun tespit edilemediği, anal muayene de ekimoz ve fiksür tespit edilemediği, sifinkter dokunun tonunun normal olduğu ve Adli Tıp Kurumu 6.ihtisas kurulu raporunda kişinin fiili livata eylemine maruz kalıp kalmadığı hususunda tıbben tespit edilemeyeceği yönündeki rapor, 21/06/2021 tarihli ATK raporunda, mağduru bulunduğu olaydan kaynaklanmış ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan (Travma sonrası stres bozukluğu) denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edildiği, bu duruma göre Sevgi Gül’ün 2012 yılında mağduru bulunduğu olay nedeni ile ruh sağlığının her iki sanığın eylemine bağlı bozulduğuna ilişkin rapor, mağdurun annesinin sanık ...’ı baksır ile gece 4.30 sıralarında mağdurun yanında uyanık olduklarını şakalaştıklarını görmesi, mağdurun arkadaşlarına ve rehber öğretmenine olay sonrasında üvey babasının ona yaptıklarını anlatması, tanıklar okul müdürü İbrahim ve mağdurun öğretmeni ...’nin sanık ...’ın beyanlarını doğrulamamaları,

Mağdurun üvey babası Hasan’ın ağbisi Hikmetin yaptıklarını hemen gidip annesine anlatması, annesinin bunu doğrulaması, annesinin de düzeni bozulmasından korktuğu için kimseye bir şey diyemediğini, kızı olan mağdura bunları babana anlatma iki kardeşin arasını açmayalım dediğini ve bir daha sanık ...’in evine gitmediklerini beyan etmesi, mağdurun detaylı olarak sanık Hikmetin yaptıklarını anlatması, mağdur ve annesinin sanıklarla arasında sanıklara iftira atmasını gerektirecek somut ispatlanmış gerekçenin olmaması, 21/06/2021 tarihli ATK raporu dikkate alındığında sanıklar hakkında ilk derece mahkemesi tarafından verilen mahkumiyet kararlarının onanması kanaati ile sanıkların beraatlerine yönelik Dairemiz Sayın heyetinin çoğunluk görüşü olan bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/4946, Karar No: 2015/7263, Tarih: 12.10.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/4946 E.  ,  2015/7263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Birden fazla kişi ile birlikte konut dokunulmazlığını ihlal eden sanıklar hakkında TCK'nın 119/1-c maddesinden artırım yapılmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıkların kasten işlemiş olduğu suçlar dolayısıyla hapis cezalarıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezaların infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezalarından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Özgür Taştan ve ... müdafiilerinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle teblignameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ” ilişkin bölümün çıkartılarak, yerine “Kasten işlemiş olduğu suçlar için hapis cezalarıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanıkların, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmalarına” cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.