muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/4143, Karar No: 2007/7037, Tarih: 07.11.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/4143 E.  ,  2007/7037 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

Dava, İcra İflas Kanunu’nun 67.maddesi hükmüne dayalı olarak açılmış olup, icra takibine borçlu davalının vaki itirazının iptâli istemine ilişkindir.

İstanbul 13.İcra Müdürlüğü’nün 2004/14205 takip sayılı dosyası kapsamından, davacının adi takip yoluyla davalı hakkında başlamış olduğu icra takibinde, 26.06.2004 tarih ve 043375 numaralı faturasını dayanak alarak 3.031.538.000 TL asıl alacak ve 282.555.952 TL işlemiş temerrüt faizi olmak üzere toplam 3.314.093.952 TL alacağın tahsilini istediği ve borçlu davalının yasal süresindeki itirazı sonucu takibin durduğu anlaşıldığı gibi; itirazın iptâli davasının da İcra İflas Kanunu’nun 67.maddesinde öngörülen ve hakdüşürücü nitelikte olan bir yıllık süresi içinde açılmış olduğu saptanmıştır.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ve verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

(2151) adet çeşitli renk ve bedenlerde balıkçı yaka ve uzun kollu tişort olarak isimlendirilen model bluzlar üzerine fason olarak flok ve plastik baskı işinin davacı tarafından yapılarak davalıya teslim edilmesine dair taraflar arasında “sözlü sözleşme” yapıldığı, tarafların da kabulündedir. Ancak, dava dilekçesinde 2000 adet model bluzlar üzerine iş yapıldığı açıklandığı halde, icra takibine dayanak alınan faturada baskı yapılan bluzların sayısının 1702 adet olduğu açıklanmış ve yapılan bu işin bedelinin ödetilmesi istenmiştir. O halde, bedeli takip ve dava konusu yapılan iş miktarına göre davacının iş bedeli hakedip etmediğinin ve tutarının belirlenmesi gerekmektedir. Dava ve takip konusu 3.031.538.000 TL tutarındaki iş bedeli hakkında yanlar arasında uyuşmazlık yoktur. Uyuşmazlık, yüklenici davacı tarafından yapılan işlerin ayıplı olup olmadığı ve dolayısıyla iş bedelinin istenip istenemeyeceği hususlarından kaynaklanmaktadır.

Ayıp, bir malda, sözleşme ve yasa hükümlerine göre normal olarak bulunması gereken niteliklerin bulunmaması yada bulunmaması gereken bozuklukların bulunmasıdır. Kısaca ayıp, eşyanın normal niteliklerinden ayrılmasıdır. Yüklenicinin iş sahibine olan borçlarına aykırı olarak imâlini yüklendiği eserin ayıplı olması durumunda, açık ayıplarda Borçlar Kanunu’nun 359; gizli ayıplarda ise 362.maddeleri hükümlerine uygun olarak ihbarda bulunduğu takdirde aynı Kanunun 360.maddesinde tanınan hakları iş sahibi kullanabilir. Somut olayda, ayıp ihbarının süresinde yapılmadığına yönelik olarak davacı tarafından bir itiraz ileri sürülmemiştir. O halde, Borçlar Kanunu’nun 360.maddesi gereğince, yapılan işlerin öncelikle ayıplı olup olmadığının ve ayıplı ise derecesinin belirlenmesi gerekir. Bu Yasa hükmüne göre, imâl olunan iş, iş sahiplerinin kullanamayacağı ve nısfet kurallarına göre kabule zorlanamayacağı ölçüde kusurlu veya önemli ölçüde sözleşmeye aykırı olursa, iş sahibi o eseri kabulden kaçınabilir; bunda yüklenicinin kusuru varsa zarar ve ziyan da isteyebilir. Eserdeki kusur veya sözleşmeye aykırılık az yukarıdaki ölçüde önemli değilse, işsahibi eserin değerindeki eksiklik oranında, ücreti indirebilir, eğer kusurları giderilmesi büyük harcamaları gerektirmiyorsa yükleniciyi onarıma zorlayabilir; bunda yüklenicinin kusuru varsa işsahibi tazminat da isteyebilir. Bu yasal nedenle, öncelikle davalı işsahibine yüklenici davacı tarafından teslim edildiği sabit olan işlerin ayıplı olduğunun davalı tarafından yasal delillerle kanıtlanmış olması gerekmektedir. Eserin ayıplı olduğunun kanıtlanması durumunda ise; uzman bilirkişi veya bilirkişi kuruluna eser incelettirilerek ayıbın derecesinin mahkemece belirlenmesi zorunludur. Eserdeki ayıp derecesine göre ise; işsahibi Borçlar Kanunu’nun 360.maddesi hükmünde öngörülen haklarını kullanabilir. Buna göre, eser kabul edilemeyecek derecede ayıplı ise veya önemli ölçüde sözleşmeye aykırı olarak imâl edilmiş ise iş sahibi eseri kabulden kaçınabileceği gibi başkaca zararı oluşmuş ise o zararının da giderimini isteyebilir. Eserdeki ayıp, az yukarıda açıklanan derecede değil ise, ayıbın giderilmesi için gerekli giderlerin ödetilmesini veya bedelin indirilmesini talep edebilir. Somut olayda hükme dayanak alınan 27.06.2006 günlü bilirkişi raporundan 2 adet T-Shirt üzerinde inceleme yapıldığı açıklanmıştır. Bu haliyle bilirkişi raporu, bedeli uyuşmazlık konusu olan tüm işin ayıplı olduğunu kanıtlar nitelikte yasal delil olarak kabul edilemez. Öte yandan, davalı vekili, 28.11.2006 havale tarihli dilekçesinde sadece (66) adet T-Shirtün ellerinde bulunduğunu (236) adedinin düşük bedelle piyasada satıldığını ve geriye kalanın ihraç edildiğini bildirdiğine göre imalâtın kabul edilemeyecek derecede ayıplı olmadığının kabulü gerekir. Kaldı ki, ihraç olunan malların da ayıplı olduğu davacı tarafından yasal delillerle kanıtlanmamıştır. Reklamasyon faturası, malın yada eserin ayıplı olduğunu kanıtlar yeterlilikte yasal delil sayılamaz

. Öte yandan, davalı vekili, 28.11.2006 havale tarihli dilekçesinde sadece (66) adet T-Shirtün ellerinde bulunduğunu (236) adedinin düşük bedelle piyasada satıldığını ve geriye kalanın ihraç edildiğini bildirdiğine göre imalâtın kabul edilemeyecek derecede ayıplı olmadığının kabulü gerekir. Kaldı ki, ihraç olunan malların da ayıplı olduğu davacı tarafından yasal delillerle kanıtlanmamıştır. Reklamasyon faturası, malın yada eserin ayıplı olduğunu kanıtlar yeterlilikte yasal delil sayılamaz. Tüm bu sebeplerle, eksik araştırma ve soruşturma sonucu alınan yetersiz bilirkişi raporu hükme dayanak alınarak mahkemece yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

Mahkemece yapılacak iş; davalı tarafça elinde olduğu bildirilen malların üzerinde uzman bilirkişi aracılığıyla inceleme yaptırılarak ayıbın derecesini belirlemek ve Borçlar Kanunu’nun 360.maddesi hükmünde öngörülen haklardan davalı iş sahibinin kullanabileceği hakkın ne olduğunu saptayıp dava konusu iş bedelinden mahsubu gereken miktar sözkonusu olduğu takdirde mahsubu yapılmak suretiyle kalan dava ve takip konusu işbedeline yönelik davalı itirazının iptâline karar vermekten ibaret olmalıdır.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 07.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10020, Karar No: 2013/9037, Tarih: 12.06.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/10020 E.  ,  2013/9037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

1)İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HMK'nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

2)Şikayet eden borçlu ... İl Özel İdaresi vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, 03.04.2013 tarihli yazı ile borçlunun ... Bankası nezdindeki hesaplarına haciz konulmasına karar verildiğini ve bu kapsamda ilgili Banka'ya haciz yazısı yazıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesine göre bu madde uyarınca ödenecek tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan anılan banka hesabına kamu hizmetlerine tahsisli (projeli işlerde kullanılmak üzere) ödenekler ve personele ait maaşlar ile diğer kurum ve kuruluşların yatırım vs. hizmetlerinde kullanılmak üzere bütçelerinden gönderilen ödeneklerin yatırıldığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenlemenin yürürlük tarihinden sonra, hüküm altına alınan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddenin son fıkrası gereği haciz yapılamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne, şikayet eden borçlu İl Özel İdaresi'nin ... Bankası ... Şube Müdürlüğü'ndeki hesabına konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1.

fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 13.02.2011 tarih ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir.

Ne var ki; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, iptal hükmü 22.02.2013 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak kamuoyunun bilgisine sunulmuştur.

Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır.

Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26)

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

Somut olayda; borçlunun hesabına 03.04.2013 tarihinde haciz konulmuştur. Haciz tarihi itibariyle 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiğinden ve o tarih itibariyle yürürlükte olan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6.maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, haciz tarihindeki uygulamaya göre, borçlu İdare'nin haczi kabil malvarlığı üzerine haciz konulması mümkündür. Bu nedenlerle, Mahkemenin yazılı gerekçesi isabetli olmamıştır.

Bu kapsamda; haciz yazısında belirtilen hesap numarasına uygun hesabın ekstrelerinin getirtilerek, mahiyeti ve kaynağı belirlenerek, diğer şikayet sebepleri kapsamında değerlendirilme yapılması gerekirken, borçlu vekilinin ibraz ettiği ve haciz müzekkeresine uygun olmayan hesap bilgileri üzerinden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 12.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2018/5571, Karar No: 2018/16203, Tarih: 13.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/5571 E.  ,  2018/16203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında katılanlar ... ve mağdur ...’ye karşı mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçlarından doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktarları ve türlerine göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk Ümit Polat müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında katılan ... ve mağdur ...’ye yönelik hırsızlık suçundan ve 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Katılan ...’ün iş yerinin dışında bulunan kameranın yerinden sökülerek çalınması şeklinde gerçekleşen eylemin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-e maddesinde düzenlenen suça uyduğu gözetilmeden, aynı Yasa'nın 142/1-b maddesi ile hüküm kurulması, sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk hakkında katılan ... ve mağdur ...’ye yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan ve katılan ...’e yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

III-Suça sürüklenen çocuk hakkında katılan ... ve mağdur ...’ye yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan ve katılan ...’e yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

1-Suça sürüklenen çocuk ... ve hakkında ayrıca yargılama yapılan yaşı büyük Şevket’in katılan ...’e ait iş yerine girdikleri saate yönelik olarak Şevket’in ifadesinde saat 06.00 sıralarında girdiklerini ve havanın aydınlanmaya başlamış olduğunu belirttiği, suça sürüklenen çocuk ... ise ifadesinde bahse konu yere saat 05.00 sıralarında girdiğini ifade ettiği, bunun dışında suçun saatine dair dosyada bir bilgi ve belge bulunamadığı, suç tarihinde güneş doğuş saatinin 05:46 olduğu ve gece sayılan zaman diliminin 04.46'da sona erdiği, dosya dışı Şevket Kamacı hakkında aynı eyleme ilişkin kurulan hükümde TCK’nın 143 ve 116/4. maddelerinin sanığın ifadesinin aksine delil bulunmadığından bahisle uygulanmadığı dikkate alındığında, suçun gece vakti işlendiğine ilişkin delillerin neler olduğu karar yerinde ele alınıp denetime olanak verecek şekilde tartışılmadan yetersiz gerekçe ile suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nın 143 ve 116/4. maddeleri uyarınca hüküm kurulması, suretiyle fazla ceza tayini,

2-Suça sürüklenen çocuk ... ve dava dışı Şevket mağdur ...’nin iş yerine girmek için kepenk kilidini kırdıkları esnada güvenlik alarmının çalması üzerine iş yerine giremeden olay yerinde ayrıldıkları ve böylelikle suçun teşebbüs aşamasında kaldığı anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nın 116/4 ve 119/1-c maddesi uyarınca hükmolunan cezadan aynı Yasa’nın 35. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde fazla cezaya hükmedilmesi,

3-Suça sürüklenen çocuk ... ve dava dışı Şevket’in, mağdur ...’nin iş yerine girmek istedikleri esnada görüntülerinin kaydedilmesini engellemek maksadıyla katılan ...’ün iş yerinin dışında bulunan güvenlik kamerasını yerinden sökerek aldıklarını belirttiği, katlan Mustafa’nın da mahkeme huzurundaki şikayetinde bu hususu doğruladığı, Umit ve Şevket’in katılanın iş yerine girmek istediklerine ve dolayısıyla iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunu işlediklerine yönelik dosyada herhangi bir bilgi, belge ve anlatım bulunmadığı anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuğun atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerinn açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 13.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13448, Karar No: 2013/6028, Tarih: 10.04.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/13448 E.  ,  2013/6028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : 5728 sayılı Yasa ile değişik 213 sayılı VUK'nun 359/a-2, TCK'nun 50, 52. maddeleri uyarınca 7.300 TL Adli Para Cezası, CMK'nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına

1) 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesinde incelemenin dairede yapılmasına imkan veren istisnalardan birinin varlığı önceden belirlenmeden, faaliyetini sürdürdüğü anlaşılan sanığa defter ve belgelerin ibrazı için 26.10.2006 tarihinde işyeri adresinde yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığı ve atılı suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine hükmolunması,

2- Kabule göre de;

2005 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin gelir ve katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sabıkası da bulunmayan sanık hakkında "defter ve belgeleri gizlemek" eylemi nedeniyle CMK.nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 08.02.2008 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesiyle değişik CMK.nun 231. maddesinin "şartları oluşmadığından" bahisle yasal olmayan gerekçeyle uygulanmaması,

Yasaya aykırı, katılan vekili ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/906, Karar No: 2016/974, Tarih: 26.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/906 E.  ,  2016/974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 404. maddesi uyarınca küçüğe vasi atanmasına ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, UYAP sisteminden yapılan araştırmaya göre küçüğün adres kayıt sisteminde kayıtlı adresinin “...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince ise, yapılan kolluk araştırmasına göre küçüğün, “...” ilinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... İl ... Müdürlüğünün 22.06.2015 tarihli cevabî yazısına göre küçüğün , anne ve babası ile birlikte “...” ilinde ikamet ettiği ve vasi adayı babanın adres kayıt sisteminde kayıtlı adresinin “.../...” olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 26/01/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.