muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5876, Karar No: 2019/3061, Tarih: 12.02.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/5876 E.  ,  2019/3061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalının 2008-2012 yılları arasında hemşirelik yüksek okulunda eğitim aldığı, 05/09/2008 tarihili taahhütle burslu okuduğu, eğitim süresinin iki katı kadar mecburi hizmetinin bulunduğu, mecburi hizmetini tamamlamadan 697 gün çalışarak istifa ettiği iddiası ile davalıya verilen eğitim ücretinin çalıştığı süre dışlanarak davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama ve toplanan delillere davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe :

Davacı Üniversite tarafından davalıya yapılan eğitim masraflarının geri istenip istenemeyeceği hususundu uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davalı 05.09.2008 tarihli yüklenme senedi ile burslu eğitim alması nedeni ile bu eğitim karşılığında eğitim süresinin 1,5 katı olarak mecburi hizmette bulunmayı, mecburi hizmeti bitmeden istifa ederek ayrılması, çekilmiş sayılması veya bir ceza nedeniyle meslekten çıkarılması halinde kendisine yapılan ödemelerin ve eğitim masraflarını geriye kalan mecburi hizmet süresi ile orantılı olarak yasal faizi ile birlikte ödemeyi taahhüt etmiş ve davacı üniversitenin hemşirelik yüksek okulunda 05.09.2008 - 22.06.2012 tarihleri arasında eğitim görmüştür. Davalı 09.07.2012 tarihinde davacı üniversite hastanesinde hemşire olarak çalışmaya başladıktan sonra 20.06.2013 tarihinde evlenmiş, 06.06.2014 tarihli dilekçesi ile evlilik sebebiyle iş akdini feshetmiştir. Mahkemece, 05/09/2008 tarihli yüklenme senedinin 7.maddesinde mecburi hizmet bitmeden istifa ederek ayrılma, çekilmiş sayılma veya bir ceza nedeniyle meslekten çıkarılması olarak belirlendiği, haklı nedenle iş akdinin feshinin tazminatı gerektiren bir durum olarak düzenlenmediği, evlilik sebebiyle feshin 1475 sayılı yasanın 14.maddesi gereğince haklı fesih sebebi olarak kabul edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davalı iş sözleşmesini evlilik sebebiyle istifa etmek suretiyle feshetmiştir. Davalının istifa sebebi 1475 sayılı yasanın 14.maddesinde yer verilen kadın işçinin evliliği sebebi olduğundan bu sebeple yapılan fesih davalıya kıdem tazminatı hakkı kazandırır ise de 4857 sayılı Yasanın 24. maddesi kapsamında haklı fesih sebebi değildir.

Davacı tarafından harcanan eğitim masraflarının, davalının çalıştığı süreye orantılanarak belirlenecek bakiye süreye göre hesaplanacak tutar üzerinden davanın kabulü gerekir iken reddi hatalı olup bozma nedenidir.

Davacı tarafından harcanan eğitim masraflarının, davalının çalıştığı süreye orantılanarak belirlenecek bakiye süreye göre hesaplanacak tutar üzerinden davanın kabulü gerekir iken reddi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 12/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5030, Karar No: 2021/2812, Tarih: 24.03.2021

**11. Hukuk Dairesi         2019/5030 E.  ,  2021/2812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Çorum 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 29/03/2019 tarih ve 2010/412 E.- 2019/308 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce verilen 18/10/2019 tarih ve 2019/1427 E. - 2019/1349 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, muris ... tarafından hazırlanmış olan "Çorum Binevler Uydu Kent Projesinin" Çorum Binevler bölgesinden Çorum eski yerleşkesine ve Çorum Çimento Fabrikasına kadar olan alanın tip konut alanı işaretli parseller üzerine yapılması öngörülen konut mimari projeleri ile merkez çarşı işaretli parsel üzerine yapılması öngörülen merkez çarşı projesini kapsadığını, bu projenin hızlı nüfus artışının ve köyden kente göçün neden olduğu kentleşme ihtiyacını karşılayarak gecekondulaşma ve çarpık yapılaşmayı ortadan kaldırmayı amaçlayan aynı zamanda Anadolu kültür ve yaşam tarzına uygun ve bölgenin ekonomik ve sosyal kalkınmasını da hedef alan ilim ve güzel sanat eseri olduğunu, davalının mülkiyetindeki arsa üzerinde bulunan villasında projeye aykırı değişiklik ve eklentilerin yapıldığının tespit edildiğini, yapılan değişikliklerin murisin hakkına tecavüz oluşturduğunu ileri sürerek, esere tecavüzün ref’ine, projeye aykırı olarak yapılmış eklenti ve değişikliklerin kal’ine, projeye uygun hale getirilmesine, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 9.000,00 TL maddi ve 1.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def’inde bulunmuş, davalının davaya konu taşınmazı 2009 yılında arsa olarak aldığını, belediyenin kontrolünde inşaatını yaptığını, davacıların murisine ait projenin Belediye tarafından değiştirildiğini, bu nedenle davacıların muhatabının ancak Belediye olabileceğini, bir bütün halindeki proje ve binaların iddia edildiği gibi FSEK maddesi 2/3 ve 4/3 anlamında bir proje ve mimari eser olmadığını, davaya konu projenin tamamlanmadığını, dava konusu edilen projenin sadece bir binanın planından ibaret olmayıp davacının da iddia ettiği gibi bir yaşam alanı oluşturmak amacı ile düşünüldüğünü, bu proje ve uygulamasının nasıl yapılacağına, hangi kriterlerin uygulanacağına, sorumluluğun kimde olacağına ilişkin olarak yapılan sözleşmelerin bulunmasının zorunlu olduğunu, işlevsellik özelliklerinden dolayı mimari eserde değişiklik yapılabileceğini, değişen teknoloji ve yasal düzenlemeler nedeniyle bu değişikliklerin yapılmasının zaruret haline geldiğini, davalının hak ihlalinde bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacıların murisinin çizdiği mimari projeye davalı tarafından yapılan bir tecavüzün söz konusu olmadığı, keşif sonrası düzenlenen teknik bilirkişi raporunda davaya konu binanın mimari projeye aykırı yapıldığı belirtilmiş olmakla birlikte bu değişikliklerin davacıların murisinin mimari projesine değil ruhsata konu başka bir mimari projeye aykırı olduklarının belirlendiği, davacıların murisinin mimari projesine aykırı bir durum değil binanın yapılmasına dayanak mimari projeye aykırı bir husus olduğundan tespit edilen aykırılığın davanın konusunu oluşturmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK’nın 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının ve dava konusu alanı da içine alan bölgede şehir plancısı ...’a yeni bir imar planı yaptırıldığı ve söz konusu imar planının Çorum Belediye Meclisi’nin 30.10.1990 tarihli kararı ile kabul edildiği, dolayısıyla dava konusu alanı da kapsayan davacı ... tarafından yapılan planların yeni planla yürürlükten kaldırıldığı, davacıların daha sonra Belediyece yapılan imar planlarının iptali için Çorum İdare Mahkemesinde açtığı davanın reddedildiğinin anlaşılmasına, Belediye nazım ve uygulama imar planı değişikliği ile davalıya isnat olunan eylem arasında illiyet bağının bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2- Dava, davacıların murisinin Çorum Belediyesi için “Binevler Uydu Kent Projesi” adı ile 1974 yılında hazırladığı nazım ve uygulama imar planlarında, çeşitli tiplerde konut yapılması için, L, K, T, V ve Y tipi mimari projeler öngörüldüğünü, ancak işaretli parseller üzerinde yapılması öngörülen tip projelere aykırı olarak davalı tarafından inşa olunan konutun tip projesinde, önemli değişiklikler yapılması nedeniyle eserden doğan haklarının ihlal edildiği iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

FSEK'in 22/2. maddesi uyarınca, mimarlık eserlerine ait plan, proje ve krokilerin uygulanması da eserin çoğaltılması sayılır. Kanun'un 16. maddesi uyarınca, kural olarak eserde ve eser sahibinin adında değiştirme yapılamaz. Keza Kanun'un 21. maddesi uyarınca, bir eserden "işlenme" suretiyle yararlanma hakkı da münhasıran eser sahibine aittir. Eser sahibi FSEK hükümleri gereğince mali ve manevi haklarının ihlali halinde esere tecavüzün men ve ref’i ile maddi ve manevi tazminat talep edebilecektir. Dava konusu mimari projenin 5846 sayılı FSEK'in 2. maddesi çerçevesinde eser vasfına haiz olduğu, proje üzerinde projeyi çizen mimar olarak mali ve manevi hak sahibinin davacıların murisi olduğu hususunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının Çorum Belediyesi için “Binevler Uydu Kent Projesi” adı ile 1974 yılında hazırladığı nazım imar planı ve uygulama imar planı ile bu planlar üzerinde tip konut alanı işaretli parsellerde yapılması öngörülen konutlar için çizilen mimari projelere aykırı olarak davalı tarafından izinsiz değişiklik ve eklentiler yapılıp yapılmadığı, davalı tarafından inşaa ettirilen yapının mimari projesinin, davacılar murisine ait projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı ve önceki projede izinsiz değişiklik yapılıp yapılmadığı hususlarında toplanmaktadır.

İlk Derece Mahkemesince Çorum Belediyesine yazılan 09.08.2010 tarihli müzekkere ile “dava konusu taşınmazın Çorum Binevler Uydu Kent Projesine ilişkin imar planları, tip projelerinin gönderilmesi” istenilmiş olup, Belediyenin 27.08.2010 tarihli cevabi yazısı ile 1932 ada 6 parsele ait imar plan örneği ve tip projesinin onaylı suretinin ekte gönderildiği belirtilerek davacı ...’ye ait olan, 16.01.1980 tarihinde Belediyece onaylandığı anlaşılan T Tipi proje fotokopisi mahkemeye gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince Çorum Belediyesine yazılan 09.08.2010 tarihli müzekkere ile “dava konusu taşınmazın Çorum Binevler Uydu Kent Projesine ilişkin imar planları, tip projelerinin gönderilmesi” istenilmiş olup, Belediyenin 27.08.2010 tarihli cevabi yazısı ile 1932 ada 6 parsele ait imar plan örneği ve tip projesinin onaylı suretinin ekte gönderildiği belirtilerek davacı ...’ye ait olan, 16.01.1980 tarihinde Belediyece onaylandığı anlaşılan T Tipi proje fotokopisi mahkemeye gönderilmiştir.

Davalının, taşınmazını 2009 yılında arsa olarak satın almasından ve belediye imar planı değişikliğinden sonra 12/03/2009 tarihinde kendisine yapı inşaat ruhsatı verildiği, ancak bu ruhsata ekli proje ile zemine inşa edilen binanın oturum alanı ile kat sayısında da farklılık bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, benimsenen bilirkişi tespitlerine göre; davalıya ait yapının, davacıların murisine ait mimari projeye göre değil, birbaşka mimara ait mimari projeye ve yapı inşaat ruhsatına aykırı yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak dosyanın incelenmesinde, ruhsatta belirtilen 126 m2'lik alana sahip projenin dosyada bulunmadığı ve bu nedenle bilirkişilerin bu hususta herhangi bir inceleme yapmadığı anlaşılmaktadır. O halde Mahkemece, yapı inşaat ruhsatında adı geçen uygulamaya esas mimari projenin dosyasına kazandırılarak, gerektiğinde mahallinde keşif yapılarak ve bilirkişilerden ek rapor alınarak söz konusu projenin, davacılar murisine ait mimari projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı, Belediye kayıtlarında uygulamaya esas mimari projede davacıların murisinin adının gözüküp gözükmediği ve bu suretle mali ve manevi haklarının ihlal edilip edilmediği hususunda değerlendirme yapılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacılara iadesine, 24/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13388, Karar No: 2018/22746, Tarih: 29.11.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/13388 E.  ,  2018/22746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Davacı idarece düzenlenen 13.11.2014 tarihli kıymet takdir raporu ve 09.10.2012 tarihli tespit formunda dava konusu ağaçların sayısı 79 olduğu halde, mahkemece 69 adet ağaç üzerinden hesap yapan 01.12.2015 tarihli bilirkişi kurulu raporu doğrultusunda hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

Bu itibarla dava konusu ağaçların sayısı bakımından raporlar arasındaki çelişki giderilmeden ve dava konusu olan meyveli ve meyvesiz ağaçların değerlendirme tarihi olan 2015 yılı itibariyle yaş, cins ve verim durumlarına göre maktu değerlerine ilişkin resmi veriler İlçe Tarım ve ... Müdürlüğünden getirtilip bilirkişi raporu denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmadığı gibi;

2-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz istemlerinin kabulü ile BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 29/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7922, Karar No: 2023/671, Tarih: 16.02.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/7922 E.  ,  2023/671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesinin gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.01.2016 tarihli ve 2015/13243 soruşturma numaralı iddianamesi ile sanık hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e, 53 ve 58. maddeleri kapsamında, hırsızlık suçundan kamu dava açılmıştır.

2.... (Kapatılan) ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.06.2016 tarihli ve 2016/56 Esas, 2016/313 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 62 ve 53/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, uzlaşmadan ve yeni çıkan infaz yasasında lehine olan hükümlerden yararlanmayı talep etmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan ...'ın ... Taşıyıcılar Kooperatifine bağlı çalışan ... plakalı şehir içi minibüsünün şoförlüğünü yaptığı, katılanın 21.12.2015 tarihinde öğle saatlerinde minibüsün seferi olmadığı için kooperatif binasına gitmek üzere aracını cadde üzerine park ettiği, kumanda ile minibüsün kapılarını kapayarak ayrıldığı, katılanın bir süre sonra tekrar aracına geldiğinde araç içerisindeki bozuk para kutusunun koparıldığının ve içindeki 100,00 TL. civarındaki bozuk para, bozuk para kutusu ve bu kutuyu tutan metal pimin çalındığını fark ettiği, şikâyet üzerine yapılan araştırmada, araç içerisindeki güvenlik kamerasının incelendiği, sanık ...'nın saat 13.10 sıralarında minibüsün dışında kaldırımda durmakta iken minibüse yaklaşarak aracın kapı havasının boşaltılmasını sağlayan düğmeye basarak kapıyı açtığı ve araç içerisine girdikten sonra para kutusunu yerinden sökerek içerisindeki bozuk paralarla birlikte aldığı, araçtan inerek kapıyı kapattığı para kutusunu duvarın üzerine koyup minibüsün tekrar kapısını açıp para kutusunu tutan metal pimi de alarak aracın kapılarını kapatıp olay yerinden ayrıldığının tespit edildiği, yakalanan sanığın suçunu ikrar ettiği, katılanın zararını karşılamadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1.Sanığın uzlaşmadan ve yeni çıkan infaz yasasında lehine olan hükümlerden yararlanmayı talep etmesine ilişkin temyiz isteği yönünden yapılan incelemede, sanığın üzerine atılı suç uzlaşmaya tabi olmadığından ve infaz yasasında sanığın lehine uygulanabilecek herhangi bir hüküm olmadığından, mahkeme kararında bu sebeplere ilişkin herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Temyiz istekleri dışında dikkate alınan sair hususlar yönünden yapılan incelemede,

Adli sicil kaydında tekerrüre esas hükümlülüğü olan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58/6-7. maddesi ile uygulama yapılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın, katılanın ... Taşıyıcılar Kooperatifine bağlı olarak şoförlüğünü yaptığı, minibüsün kumanda ile kapatılan kapısını üzerindeki kapının havasının boşaltılmasını sağlayan düğmeye basarak açması ve minibüsteki 100,00 TL. bozuk para, bozuk para kutu ve bu kutuyu tutan metal pimi çalması şeklinde gerçekleşen eylemine uyan, TCK’nun 142/2-h maddesine göre sanık hakkında uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle .... (Kapatılan) ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.06.2016 tarihli ve 2016/56 Esas, 2016/313 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının gözetilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4757, Karar No: 2015/5977, Tarih: 07.12.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/4757 E.  ,  2015/5977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/283350

MAHKEMESİ : İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 15/05/2014, 2013/426 (E) ve 2014/127 (K)

SUÇ : Kasten yaralama sonucu ölüme neden olmak

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Sanık Dursun ile maktul Muharrem'in yakın arkadaş oldukları, olaydan önce sanığın kredi çekerek iş kurmak amacıyla maktule verdiği ancak iş kuramadıkları ve parasını geri alamadığı, olay günü birlikte piknik yapıp alkol alırken aralarında kredi konusu nedeniyle tartışma çıktığı, sanığın maktulün kredi konusu parayı vermemesi ve tartışma esnasındaki küfürlü konuşması üzerine masada bulunan bıçağı maktulün sağ uyluk ön üst yüzeyine 1 kez vurmak suretiyle femoral arter kesisi oluşturarak maktulü öldürdüğü olayda 12 yıldan 16 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nun 87/4. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca yapılan uygulama sırasında, zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirilerek üst sınıra yakın bir ceza yerine alt sınırdan ceza tayini, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Dursun'un maktul Muharrem'e yönelik kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, kusurluluğu etkileyen nedenlerden tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin derecesi ve niteliği takdir kılınmış, savunması değerlendirilip inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin tahrik indiriminin yetersiz olduğuna, alt sınırdan ceza tayin edilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında bu madde ile yapılan uygulama kanuna aykırı ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasının TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerinin "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3 maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmesi suretiyle DÜZELTİLEN, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 07/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.