muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6096, Karar No: 2022/1455, Tarih: 14.02.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/6096 E.  ,  2022/1455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuklar müdafiileri

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuklar hakkında tayin edilen adli para cezasına ilişkin hükümlerin, cezaların türü ve miktarları itibariyle temyizleri mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazlarının tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde:

UYAP' tan alınan nüfus kaydına göre, sanık ...’ın 20.01.2017 tarihinde öldüğünün belirtilmiş olması karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 223/8 ve TCK'nın 64/1. maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocuğun öldüğünün anlaşılması hâlinde kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 14/02/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6030, Karar No: 2022/12526, Tarih: 29.11.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/6030 E.  ,  2022/12526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı ...'ın temyizine ilişkin yapılan incelemede;

Dosya incelendiğinde, İlk Derece Mahkemesi' nin "Davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine" ilişkin kararına karşı davacı ... 'ın istinaf başvurusunda bulunmadığı anlaşılmıştır.

Öncelikli sorun İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan tarafın, somut olayda davacı ...'ın, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından diğer davacının istinaf başvurusunu yeni bir karar verilmeden reddetmesi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararını müstakilen ya da katılma yolu ile temyiz etme hakkının olup, olmadığıdır.

Hukuk Mahkemelerinin kesin olduğu yasalarla belirtilenler dışındaki kararlarının kanun yolu denetimi 5235 sayılı Yasa ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihine kadar sadece Yargıtay tarafından " Temyiz yolu ile " yapılmakta iken 5235 sayılı Yasa ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinde faaliyete geçirilmesi üzerine kanun yolu denetimi iki kademeli hale gelmiştir. Başka bir deyişle İlk Derece Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinden sonra verdiği kararlara karşı doğrudan temyiz yolu kapatılmıştır.

6100 sayılı HMK. daki yeni düzenleme ile getirilen istinaf kanun yolu, ilk derece mahkemesi ile temyiz incelemesi arasında, ikinci derece bir denetim mekanizması ve kanun yoludur.

İstinaf kanun yolu uygulamasında, ilk derece mahkemesi kararından sonra, karar önce istinaf denetimine tâbi tutulmakta, istinaf denetiminden sonra temyiz yolu açıksa temyize başvurulmaktadır. Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle yargılama üç aşamalı hale gelmiştir. Önce İlk Derece Mahkemesinde ilk derece yargılaması yapılarak karar verilmekte, ardından Bölge Adliye Mahkemesinde istinaf incelemesi ile vakıa ve hukukilik denetimi yapılmakta, son olarak da Yargıtay’da temyiz incelemesine gidilmektedir.

Yeni sistemde temyiz edilen karar İlk Derece Mahkemesinin kararı değil, Bölge Adliye Mahkemesinin kararıdır. Artık İlk Derece Mahkemesi kararının doğrudan temyiz edilmesi mümkün değildir.

İlk Derece Mahkemesi'nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunulmaması halinde karar kesinleşmektedir.

6100 sayılı HMK'nın yargılama sistemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı öncelikle istinaf yoluna başvurulmalıdır.

Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf başvurusu üzerine tarafın istinaf başvurusunun usulden/esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak yeniden hüküm kurulabilir.

İlk Derece Mahkemesi'nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunulmaması halinde karar kesinleşmektedir.

6100 sayılı HMK'nın yargılama sistemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı öncelikle istinaf yoluna başvurulmalıdır.

Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf başvurusu üzerine tarafın istinaf başvurusunun usulden/esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak yeniden hüküm kurulabilir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeni karar verilmesi halinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır.

Taraflardan birisinin İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmaması halinde kamu düzenine aykırılık yok ise diğer taraf lehine usuli kazanılmış hak oluşacaktır. Karşı tarafın istinafı üzerine de Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesince değiştirilmemesi halinde, istinaf etmeyenin temyize başvurması usulü müktesep hak ilkesine takılacaktır.Zira istinaf mahkemesinin elinin değmediği bir kararın temyiz incelemesi söz konusu olmaz ve olmamalıdır. Dolayısıyla tarafların istinaf incelemesinin kapsamı dışında bıraktığı hususlar kendiliğinden temyiz incelemesinin de kapsamı dışında bırakılmış sayılır.

Kural olarak İlk Derece Mahkemesi'nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmayan tarafın Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı bulunmamaktadır. Ancak ilk kararı istinaf etmeyen taraf Bölge Adliye Mahkemesi tarafından İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak yeni bir karar verilmesi halinde bu yeni kararı temyiz edebilecektir. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup, İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı ..., İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmemiş, ancak Bölge Adliye Mahkemesinin kararını temyiz etmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere davacı ..., İlk Derece Mahkemesi'nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmadığından ve aleyhine yeni bir karar verilmediğinden Bölge Adliye Mahkemesi kararını müstakilen ya da “katılma yoluyla" temyiz hakkı bulunmamaktadır.Aksi düşüncede istinaf başvurusunda bulunmayan tarafa ilk derece mahkemesi kararını istinaf kanun yolunu atlayarak temyiz etme hakkı tanınmış olur ki, bu durum 6100 sayılı HMK ile hayata geçirilen üç kademeli yargılama sistemini iki kademeli yargılama sistemine dönüştürür ve istinafın devre dışı bırakılmasına yol açar.

Bu açıklamalar karşısında İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen davacı ...’ın Bölge Adliye Mahkemesinin kararını temyiz hakkı bulunmadığından, temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2- Davacı ...Ş. yönünden;

Bu açıklamalar karşısında İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen davacı ...’ın Bölge Adliye Mahkemesinin kararını temyiz hakkı bulunmadığından, temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2- Davacı ...Ş. yönünden;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nin 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 80,70 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 29/11/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2966, Karar No: 2012/9753, Tarih: 22.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/2966 E.  ,  2012/9753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında Çat Köyü çalışma alanında bulunan 102 ada 125 parsel sayılı 3.358,21 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., tapu kaydına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişmeli taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı 28.11.1937 tarih 880 sıra numaralı tapu kaydına dayanarak dava açmış, davalı da yargılama aşamasında 23.11.1937 tarih 700 sıra numaralı tapu kaydına dayanmıştır. Yapılan yargılama ile çekişmeli taşınmazın taraf tapuları kapsamında kaldığı kanıtlanamamıştır. Dosyadaki kayıt ve belgeler itibari ile her iki taraf yararına, dayandıkları tapu kaydı miktarından fazla zilyetlikten yer verildiği sabit olmuştur. Bu durumda ihtilafın zilyetlik hükümlerine göre çözümlenmesi gerekirken mahkemece bu hususta yeterli araştırma yapılmamıştır. Doğru sonuca varılabilmesi için tarafların zilyetliğe ilişkin tüm delilleri toplanmalı ve mahallinde yeniden keşif yapılarak taraf tanıkları, yerel bilirkişiler ve tespit bilirkişilerinden, taşınmazın öncesinin kime ait olduğu, kimden kime ne şekilde intikal ettiği, kim tarafından ne şekilde zilyet ve tasarruf edildiği sorularak çekişmeli taşınmazın tamamı ya da bir bölümü üzerinde kadastro tespit tarihine kadar davacı ve davalı tarafın iktisaba yeterli zilyetliklerinin bulunup bulunmadığı hususlarında ayrıntılı bilgi alınmalı, fen bilirkişisine keşfi takibe imkan verir kroki düzenlettirilmeli, ispat külfetinin davacı tarafa ait bulunduğu hususu göz önünde tutularak toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Mahkemece yetersiz araştırma ve uygulama ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 22.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8732, Karar No: 2019/7588, Tarih: 05.11.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/8732 E.  ,  2019/7588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan yargılamaya, gerekçeli kararda gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-... Elektrik Elektronik İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şirketi yetkilisi olan sanık hakkında 2010 takvim yılında .. San. Tic. Ltd. Şti. tarafından düzenlenen faturaları kullanmak suretiyle müsnet suçu işlediğinin iddia ve kabul edildiği, dosyaya sunulan temyiz dilekçesinde; sanık hakkında aynı takvim yılı içerisinde sahte fatura kullanma suçundan Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/509 Esas ve 2014/633 Karar numaralı dosyasında yargılama yapılıp mahkumiyet hükmü verildiği anlaşılmış olmakla; aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda sahte fatura kullanma eylemlerinin zincirleme şekilde tek bir sahte fatura kullanma suçunu oluşturacağı dikkate alınarak; sanık hakkındaki Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesine ait 2012/509 esas, 2014/633 karar nolu mahkumiyet kararına konu eylem ile varsa aynı mükellefiyet ve aynı takvim yılına ilişkin başkaca eylemler nedeniyle yapılan bir kovuşturma var ise akıbetleri araştırılıp eğer mümkün ise birleştirilmeleri aksi halde ilgili dosyaların onaylı suretleri usulünce dosya arasına alınıp sanığın yukarıda belirtilen gerekçelerle zincirleme suç hükümleri uyarınca cezalandırılması ihtimali gözetilip sonucuna göre hukuki durumunun takdiri gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.11.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4588, Karar No: 2018/18035, Tarih: 18.10.2018

**5. Hukuk Dairesi         2018/4588 E.  ,  2018/18035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili, birleşen dava ise mahrum kalınan kira geliri ve diğer kayıpların tazmini ile manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili, birleşen dava ise mahrum kalınan kira geliri ve diğer kayıpların tazmini ile manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1)Yargıtay (Kapatılan) 18. Hukuk Dairesinin 2015/20657E.-8404K. sayılı bozma ilamından sonra yapılan yargılama sonucunda asıl davada mahkemece hüküm altına alınan 1.118.594,52-TL tazminat bedelinin nasıl belirlendiği, hangi bilirkişi raporunun hükme esas alındığı açıklanmadan mahkemece denetime elverişli olmayacak şekilde karar verilmesi,

2)Birleşen davada talep edilen ecrimisil talebi yönünden bozma öncesi verilen kararda taleple bağlı kalınarak tam kabul kararı verildiği ve bu husus bozma konusu yapılmadığından hüküm altına alınan bedel kesinleştiği halde, bozma sonrası verilen kararda ecrimisil talebinin reddedilen kısmı olduğundan bahisle davalı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmek suretiyle davacı tarafın usuli kazanılmış hakkının ihlal edilmesi,

3)Dava tarihi 11.12.2001 olduğu halde gerekçeli karar başlığına 31.10.2017 yazılmak suretiyle infazda tereddüte yol açılması,

Kabule göre de;

4)Asıl davada hüküm altına alınan bedele göre davanın kısmen kabulüne karar verilmesi gerektiği halde, tam kabul gibi hüküm kurulması ve davalının yargılama giderlerinin tamamından sorumlu tutulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16802, Karar No: 2015/20317, Tarih: 11.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/16802 E.  ,  2015/20317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

.DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait iş yerinde 07.03.2011 tarihinde finans müdürü olarak çalışmaya başladığını, 13.01.2012 tarihinde iş sözleşmesinin gerekçe gösterilmeden haksız ve geçersiz olarak feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesine ve buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin hüküm altına alınması isteğinde bulunmuştur.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, feshin işyeri gereklerinden ve ekonomik nedenlerden kaynaklandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, iş sözleşmesinin feshinden sonra işe alınan işçilerin nitelikleri hakkında araştırılma yapılması, davacının söz konusu işlerde değerlendirilip değerlendirilemeceği noktasında yapılan bozma kararı üzerine aldırılan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararları, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere İşverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. ./..

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan sebeplerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan sebeplerden dolayı da alınabilir.

Somut olayda, davacının iş sözleşmesinin işverence alınan işletmesel karar sonucunda feshedildiği, fesihten sonra işe alımlar olduğu ve söz konusu işe alımların değerlendirilerek, davacının bu işlerde çalıştırılıp çalıştırılamayacağının belirlenmesi noktasında bozma kararı verildiği anlaşılmaktadır. Her ne kadar bozmadan sonra mahkemece davacının öğrenim durumu ve deneyimine tam olarak uygun pozisyonlarda işe alım yapılmadığı için davacıya fesihten önce ve sonra bir öneride bulunmamasının ölçülülük ilkesine aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmişse de, davacının finans müdürü olduğu ve fesihten sonra işe alınanların işçi, teknisyen ve mühendis pozisyonlarında olduğu, işverence ekonomik kriz sebebiyle finans müdürlüğü kadrosunun kaldırıldığı, işverence tutarlı davranıldığı, işyerinin devamı için gerekli olan kadrolarda işe alımların normal olduğu dikkate alınarak işverence yapılan feshin geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 1.750,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 11.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4687, Karar No: 2007/5309, Tarih: 08.05.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/4687 E.  ,  2007/5309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 7.4.2006 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 8.12.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747.maddesine dayalı geçit hakkı kurulması istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü 1 parsel sayılı taşınmaz maliki davalı ... temyiz etmiştir.

Geçit hakkı kurulması davalarında mahkemenin görevini geçit güzergahı olarak saptanan yerin değeri belirler. Somut olayda, geçit güzergahından 40-50 yaşlarında 10 adet mahsül veren zeytin ağacı bulunduğu bilirkişice saptandığından eldeki davada değer zemin değeri ile kesilmesi zorunlu görülen zeytin ağaçlarının değeri toplamıdır. Ne var ki, bilirkişi zemin için ayrı kesilmesi zorunlu zeytin ağaçları için ayrı bir değer takdir etmemiş, soyut “zeytin ağaçlı tarım taşınmazlarının dekar değerine göre” geçit bedeli takdir etmiştir. Kaldi ki, hükmü temyiz eden davalı bilirkişi raporunun değer biçme yöntemine itiraz etmiş, bu itiraz ek rapor alınarak karşılanmadığı gibi hangi nedenle yerinde görülmediği de karar gerekçesinde açıklanmamıştır.

Mahkemece üzerinde öncelikle durulması gereken husus kamu düzeninden olan görev konusu olacağından davacının bilirkişi raporuna itiraz ettiği de gözetilerek bilirkişiden ek rapor alınmalı veya yeniden keşif suretiyle bilirkişi incelemesi yaptırılarak geçit güzergahının zeminine ayrı kesilmesi

zorunlu zeytin ağaçlarına ayrı değer biçilmesi suretiyle müddeabih saptanmalı, dava 7.4.2006 tarihinde açıldığından dava konusunu 5.490.00 YTL.yi geçmesi halinde dava dilekçesi görev noktasından reddolunmalıdır. Açıklanan bu husus üzerinde durulmaksızın çekişmenin esası hakkında hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek bulunmadığına, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 8.5.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.