muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/22885, Karar No: 2014/19504, Tarih: 28.10.2014

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak elkonulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir.

Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayınlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri, doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez ve anılan son fıkra kapsamında düşünülemez .

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; Kamulaştırmasız Elatmadan Kaynaklanan Tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın tarihi 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda, İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; 20.09.2012 karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden ve olayda uygulanması gerekli 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesinin iptal edildiği, ilam tarihinin 11.06.2013'den öncesine ait olduğu da nazara alınarak, borçlu aleyhine haciz uygulanmasında anılan yasal çerçevede hukuka aykırı bir yön bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu durumda, Mahkemece anılan nedenlerle hacizlerin kaldırılması yönündeki şikayetin reddine karar verilmesi yerine, aksine düşüncelerle hacizlerin kaldırılması yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK.m. 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 28.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4007, Karar No: 2010/1431, Tarih: 16.03.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/4007 E.  ,  2010/1431 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar ..., ..., ... ve ... tarafından istenilmekle, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu, tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Dava taşınmaz üzerinde bulunan muhdesat nitelikli binanın 3. katının mülkiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanakların yansıyan bilgi ve belgelere, mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, hüküm yerinde gösterilen gerekçelere göre tarafların ortak miras bırakanı adına kayıtlı, ortaklığın giderilmesi davasına konu 301 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan davaya konu binanın 3. katının davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, davalı ..., ..., ... ve ...’in sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ne varki, gerek yürürlükten kaldırılan 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi ve gerekse halen yürürlükte bulunan 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre taşınmaz üzerinde bulunan bütünleyici parça niteliğindeki bina, ağaç gibi muhdesatların mülkiyeti arzın mülkiyetine tabidir. Kat Mülkiyeti Kanunu gibi özel bir kanunla imkan tanınmış olmadıkça muhdesatların üzerinde bulunduğu arzın mülkiyetinden ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Bu olgu ve çoğun içerisinde azı da vardır kuralı gözetildiğinde mahkemece davanın kısmen kabulü ile davaya konu muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine, mülkiyet tespitine ilişkin istemin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalı ..., ..., ... ve ...’in temyiz itirazları bu nedenle yerinde ise de; yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hüküm yerinin 1 numaralı bendindeki “...KABULÜ...” ve “...mülkiyetinin davacı ...’na ait olduğunun TESPİTİNE,” sözlerinin hüküm yerinden çıkarılmasına, yerine sırası ile “...KISMEN KABULÜ...” ve “...davacı ... tarafından meydana getirildiğinin TESPİTİNE,” sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından peşin ödenen 205,00 TL. temyiz harcının istek halinde hükmü temyiz eden davalılara iadesine, 16.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4344, Karar No: 2016/6634, Tarih: 07.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/4344 E.  ,  2016/6634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1) Sanık ... hakkında 2005 ve 2006 takvim yıllarına, sanık ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarına ilişkin olarak kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ... müdafiinin ve sanık ...’ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların hükümlerden çıkartılması ile yerlerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına” ibaresi eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin kısmen isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2) Sanıklar ... ve ... hakkında 2007 takvim yılına ilişkin olarak kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ... müdafiinin ve sanık ...’ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

a- Sanıklar hakkında “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçuna ilişkin olarak suç tarihlerinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesinde 18 aydan 3 yıla kadar hapis cezası öngörülmesine rağmen, hapis cezasının alt sınırının suç tarihi itibariyle uygulanma olanağı bulunmayan 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Yasanın 359/b maddesi uyarınca 3 yıl hapis olarak belirlenmek suretiyle fazla ceza tayini,

b- T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekilinin ve sanıklar müdafiisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA,

3) Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Sanık ...’nin yokluğunda verilen mahkeme kararının 18.01.2013 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine, 25.01.2013 tarihinde temyiz dilekçesi veren sanık müdafiinin temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki temyiz isteminin reddini içeren düşünceye iştirak edilmemiştir.

3) Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Sanık ...’nin yokluğunda verilen mahkeme kararının 18.01.2013 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine, 25.01.2013 tarihinde temyiz dilekçesi veren sanık müdafiinin temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki temyiz isteminin reddini içeren düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanıklardan...’nin 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında; sanık ...’nın ise 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; Sanık ...’ın şirketi abisi olan diğer sanık ...’in kurduğunu sadece şirket sözleşmesine imza attığını, şirkete sadece görünürde ortak olduğunu, şirketi kendisinin yönetmediğini ve şirketle ilgili hiçbir evrağa imza atmadığını, sadece sigortasız işçi olarak çalıştığını ve sahte fatura düzenlemediğini savunmuş olması, abisi olan sanık ...’in, şirkette faturaları kendisinin kestiğini ifade etmiş olması, Sanık ...’nın ismini hatırlayamadığı bir şirkette çaycılık yapmak üzere iş başvurusunda bulunduğunu, 1 ay kadar çalıştığını, sigorta yapmak için bir takım evraklar imzalattıklarını, Sanık ...’nin ise sanıkla...’in akrabası olduğunu, şirketin kurulabilmesi için bir takım belgelere imza attığını, şirketle hiç ilgilenmediğini savunarak her üç sanığın da suçlamaları kabul etmemeleri karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde tespiti, suç ile suçlu arasındaki illiyet bağının ve cezai sorumluluğun belirlenebilmesi açısından; suç tarihlerinde şirketin işleriyle fiilen kimin ilgilediği hususunun araştırılması, 2005, 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında düzenlenen faturaları kullandıkları belirtilen şahısların ve şirket yetkililerinin tespiti ile suça konu faturaları kimden ve hangi hukuki ilişki karşılığında aldıklarının, sanıkların hangisi ile muhatap olduklarının sorulması, gerektiğinde suça konu faturalar üzerinde sanıklara aidiyeti hususunda imza ve yazı incelemesi yaptırılması sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri yerine eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

a-) Sanıklar hakkında “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçuna ilişkin olarak suç tarihlerinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesinde 18 aydan 3 yıla kadar hapis cezası öngörülmesine rağmen, hapis cezasının alt sınırının suç tarihi itibariyle uygulanma olanağı bulunmayan 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Yasanın 359/b maddesi uyarınca 3 yıl hapis olarak belirlenmek suretiyle fazla ceza tayini,

b- T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk bulunması,

b- T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup sanıklar ... müdafiinin ve sanık ...’nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA 07.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4128, Karar No: 2015/2105, Tarih: 16.06.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/4128 E.  ,  2015/2105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık ...’ın soruşturma evresinde alınan ifadesinde suçlamayı kabul etmediği, yargılama aşamasında talimatla alınan savunmasında ise "...suçlamayı kabul ederim, ben o tarihte İnegöl'deydim zaten uzun süredir eşimle ayrı yaşıyoruz, bu olay eşimin boşanmak için uydurduğu bir senaryodur aslı yoktur, bir insan neden eşinin parasını çalsın, uzunca bir süredir zaten ailemle birlikteyim, evin anahtarından birisi benim yanımdaydı ancak sokak kapısının anahtarı bendedir başkaca anahtar yoktur, olay iftiradan ibarettir, beraatimi istiyorum" şeklinde beyanda bulunduğu , bu ifadenin kendisi içerisinde dahi çelişkili olduğu anlaşılmakla, öncelikle sanığın bir kez daha dinlenilmesi suretiyle ifadeleri arasındaki çelişkinin giderilmeye çalışılması, suç tarihinde babasının evinde olduğuna dair savunması karşısında babası ...’ın da tanık sıfatıyla duruşmalara katılması sağlanarak konuyla ilgili ayrıntılı beyanlarının alınmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş Katılan ... müdafii ile sanık ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 16.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6996, Karar No: 2020/7448, Tarih: 23.11.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/6996 E.  ,  2020/7448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Eski Hale Getirme

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili; müvekkilinin ... ilçesi, ... Köyü (eski 24) yeni 166 ada 15 parsel sayılı taşınmazın müşterek maliklerinden olduğunu, dava konusu taşınmaz üzerinde davalı idare tarafından haksız olarak yapılan eski ... Köyü İlköğretim okul binasının olduğunu, davalının hukuken geçerli üstün bir hakka dayanmaksızın taşınmaz üzerindeki müdahalesini sürdürdüğünü, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan okulun ve diğer bütün muhdesatların kal-ine, taşınmazın eski hale getirilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın zamanaşımına uğradığını, imar planı olmayan, okul alanı olarak yer almayan tarla vasfındaki dava konusu taşınmaz için idarelerine karşı açılmış olan davanın haksız olduğunu,davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne, fen bilirkişi rapor ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen kısma davalının elatmasının önlenmesine, yıkım ve eski hale getirme talebinin ise tüm müşterek maliklerin birlikte dava açmaları gerektiğinden davanın reddine, karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; elatmanın önlenmesi, kal, eski hale getirme talebine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

2.Davacı vekilinin kal ve eski hale getirme istemine yönelik temyiz itirazlarına gelince; dava konusu taşınmazın, davacı ve bir kısım dava dışı paydaşların mülkiyetinde olduğu anlaşılmaktadır. Dosya kapsamından davalı idare dava konusu taşınmaza okul binası yaparak müdahalesinin haklılığını, kamulaştırma ve benzeri aynı veya şahsi hakka dayalı olarak okul binasının yapıldığını ispatlayamamıştır. TMK'nin 689. maddesine göre paydaş, paylı mülkiyet konusu eşyanın kullanabilirliğinin ve değerinin korunması için zorunlu yönetim işlerini yapmak ve gerektiğinde mahkemeden buna ilişkin önlemlerin alınmasını isteme hakkına sahiptir. Bu durumda mahkemece dava konusu taşınmaz üzerindeki eski okul binasının kal’ine ve dava konusu taşınmazın eski hale getirilmesine kararı verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK'nın 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davalı vekilinin temyiz itirazlarının (1.) bentte yazılı nedenlerle reddine, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 23.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6335, Karar No: 2013/12979, Tarih: 28.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/6335 E.  ,  2013/12979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükme esas alınan orman mühendisi bilirkişisinin raporunda, kesilen ağaçların yakacak vasıflı olduğunun belirtildiği, ancak raporun devamında ağaçların yapacak nitelikte olduğu belirtilerek çelişki oluşturulduğu halde, bu çelişki giderilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 28.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.