muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7097, Karar No: 2011/15327, Tarih: 03.10.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/7097 E.  ,  2011/15327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan yapı ve ağaçların davacı idareye aidiyetinin tesbiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan yapı ve ağaçların davacı idareye aidiyetinin tesbiti istemine ilişkindir.

Taşınmaz üzerinde bulunan yapıya resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülerek ve ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23905, Karar No: 2015/34529, Tarih: 15.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/23905 E.  ,  2015/34529 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/06/2014

NUMARASI : 2012/925-2014/451

DAVA : Davacı, şua izin ücreti ile fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı hastanenin anjiyo laboratuvarında röntgen teknisyeni olarak 20.04.2006-13.07.2010 tarihleri arasında çalıştığını, çalışma döneminde şua iznin kullandırılmadığını, fazla mesai ücretinin ödenmediğini belirterek şua izni, fazla mesai ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının 3153 sayılı Radiyoloji, Radiyom ve Elektrikle Tedavi ve Diğer Fizyoterapi Müesseseleri Hakkında Kanun ile 06.05.1939 tarih 42013 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Radyoloji, Radyom ve Elektrikle Tedavi Müesseseleri Hakkında Tüzük uyarınca fazla çalışma ücretinin hesaplanması noktasında toplanmaktadır.

3153 sayılı Kanuna dayanılarak, Bakanlar Kurulunun 2/10857 sayı 27.04.1939 tarihli Kararnamesiyle yürürlüğe konulan, 06.05.1939 tarih 42013 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Radyoloji, Radyom ve Elektrikle Tedavi Müesseseleri Hakkında Tüzük 21. maddesinde "Röntgen ve radyom ile daimi olarak günde beş saatten fazla çalışılamaz. Röntgen muayenehanelerinde pazardan maada ayrıca bir gün daha öğleden sonra tatil yapılmalıdır." hükmü düzenlenmiştir.

30.01.2010 tarih ve 27478 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 5947 sayılı Üniversite ve Sağlık Personelinin Tam Gün Çalışmasına ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 9. maddesiyle, 3153 sayılı Kanuna eklenen, ek madde 1 hükmünde "İyonlaştırıcı radyasyonla teşhis, tedavi veya araştırmanın yapıldığı yerler ile bu iş veya işlemlerde çalışan personelin haftalık çalışma süresi 35 saattir." şeklinde düzenleme yapılmıştır.

30.01.2010 tarih ve 27478 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 5947 sayılı Üniversite ve Sağlık Personelinin Tam Gün Çalışmasına ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 9. maddesiyle, 3153 sayılı Kanuna eklenen, ek madde 1 hükmünde "İyonlaştırıcı radyasyonla teşhis, tedavi veya araştırmanın yapıldığı yerler ile bu iş veya işlemlerde çalışan personelin haftalık çalışma süresi 35 saattir." şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının fazla mesai alacağı hesaplanırken 3153 sayılı Kanun'da 30.1.2010 tarihinde yapılan yasal değişiklik dikkate alınmamıştır. Bu kapsamda yeniden ek bilirkişi raporu alınmalı ve taraflardan rapora karşı diyecekleri sorularak bu yönde usulü işlemler tamamlandıktan sonra bir karar verilmelidir. Eksik incelemeyle hüküm kurulması hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

3-Davalı Üniversitenin 2547 sayılı Kanun'un 56/b maddesi delaletiyle Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu düşünülmeden davalı Üniversite aleyhine harca hükmedilmesi hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11422, Karar No: 2011/961, Tarih: 31.01.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/11422 E.  ,  2011/961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderinden kaynaklanan 40.687,18 TL alacağın sarf tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalılardan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalılardan ...’in Kara Harp Okulu öğrencisi iken kendi isteğiyle 21.08.2008 tarihinde okuldan ayrıldığını, davalıya eğitimi boyunca 40.687,18 TL masraf yapıldığını, yapılan bu masrafın sarf tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Askeri Okullara Alınan Öğrenciler İle Silahlı Kuvvetler Hesabına Fakülte Ve Yüksek Okullarda Okuyan Öğrenciler İçin Yüklenme Senedi Düzenlenmesine Ve Bu Okullardan Çeşitli Sebeplerle Ayrılacak Öğrencilere Veya Kefillerine Ödettirilecek Tazminata Dair Yönetmelik hükümlerine uygun olarak düzenlenen ve dosya içerisinde bulunan Anamur Noterliğince düzenlenmiş 03.08.2004 gün ve 06816 yevmiye numaralı yüklenme senedinde, yükümlünün okulla ilişiğinin kesilmesi halinde ödeyeceği masraf kalemleri arasında personel ve amortisman giderleri de sayılmış ise de; 30.06.2010 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6000 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu Ve Yargılama Usulü Kanunu İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 18. maddesiyle 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu'nun 115. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde yapılan değişiklikle personel ve amortisman giderlerinin bundan böyle yükümlünün tazminat hesabında dikkate alınmayacağı öngörülmüştür. Bu durum karşısında mahkemece; yükümlüye eğitimi sırasında yapılan masraflar içerisinde yer alan personel ve amortisman giderinden sorumlu tutulmaması gerekirken bu kalem masraflardan da davalıları sorumlu tutan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINAtemyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 31.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/726, Karar No: 2017/3285, Tarih: 25.05.2017

**4. Hukuk Dairesi         2017/726 E.  ,  2017/3285 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... ve tarafından, davalı aleyhine 12/11/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19/07/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. maddesinin birinci fıkrası hükmünce temyiz süresi onbeş gündür. Dosya içeriğinden ilamın temyiz eden davalıya 18/08/2016'da tebliğ edilmiş olduğu ve temyiz dilekçesinin 05/09/2016'da kaydedildiği görülmektedir. Her ne kadar tebliğ adli ara vermede yapılmışsa da temyiz süresinin bitmesinin adli ara vermeye rastlamaması karşısında burada aynı kanunun 177. maddesi hükmü uygulanmaz. O nedenle süre geçirilmiş bulunduğundan temyiz isteminin REDDİNE ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4560, Karar No: 2017/7120, Tarih: 23.10.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/4560 E.  ,  2017/7120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacıya bağlanan ölüm aylığının kesilmesine ilişkin işlemin iptali ile yeniden bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacıya, yaşamını yitiren sigortalı üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla aylık bağlandığı, ancak boşandığı eşiyle aylıklarının kesildiği dönemde fiilen birlikte yaşadığının belirlenmesi üzerine, davalı Kurumca yersiz olarak ödenen aylıkların ödenmesi için davacıya tebligat yapılmıştır. Davacı tarafından eldeki dava açılmıştır.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 56 'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96 'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasa'nın 56. maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvuru, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanun'un 96 'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56 'ncı maddede, “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle”

ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Bu tür davalarda davacının boşandığı eşi ile eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle, Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'nun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, medula sisteminde kayıtlarda görülen adresler ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmalı, eşlerin boşanma sebebi, boşanma ilamında velayet, çocukla kişisel ilişki, nafaka, tazminat hükümleri varsa nasıl yerine getirildikleri belirlenmeli, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise ödeme için adına açılan banka hesabında kayıtlı yerleşim yeri saptanmalı, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden geniş kapsamlı Kolluk araştırması yapılmalı, anılan mahallelerde görev yapmış/yapmakta olan muhtar ve azalardan istem hakkında düşünce edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, Kurum işlemine dayanak tutanakları tutan görevliler dinlenilmeli, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden; Kurum denetmeni tarafından bilgilerine başvurulan, aynı bina daire 3, daire 10, daire 8'de oturan kişilerin tespit edilmek suretiyle beyanlarının alınmadığı anlaşılmaktadır. Davacı ve boşanmış olduğu eşi, kızları ...'un, babada kaldığı yönünde beyanda bulundukları halde, davacının yanında kaldığını beyan ettiği kızları ...’in, kız kardeşi ...’un annesi ile birlikte kendi evlerinde kaldıkları yönünde beyanda bulunmuşlardır. Beyanlar arasında çelişki oluşmuştur.

Mahkemece, Kurum denetmeni tarafından bilgilerine başvurulan ve dinlenilmeyen kişiler tespit edilerek, yersiz aylık ödemesi yapılan uyuşmazlık konusu dönem itibariyle davacı ve boşanmış olduğu eşinin birlikte yaşayıp yaşamadıkları hususunda dinlenilmeli, yukarıda belirtilen beyanlar arasındaki çelişkiler giderilerek tüm dosya kapsamı değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları nazara alınmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1452, Karar No: 2010/3653, Tarih: 31.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/1452 E.  ,  2010/3653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MARMARİS 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/11/2009

Taraflar arasında görülen davada;   Davacı, davalı adına tapuda kayıtlı 130 ada 2 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının idarece belirlenen kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürüp, tapunun iptali ve varsa üzerindeki muhdesatın yıkımını istemiştir.

Davalı, kayden maliki olduğu çekişmeli taşınmazın kıyı kenar çizgisi ile ilgisinin olmadığını ve kıyı kenar çizgisinin iptali yönünde Muğla İdare Mahkemesine açmış olduğu davanın sonucunun beklenmesi gerektiğini belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 5841 Sayılı Yasanın 2. ve 3.maddeleri  ile 3402 Sayılı Yasaya eklenen hükümler gereğince çekişmeli taşınmazın kadastro tespitinin kesinleştiği tarihten itibaren davanın açıldığı tarihe kadar 10 yıllık hak düşürücü sürenin dolduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine vekili tarafından süresinde duruşmalı temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .....raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma isteği değerden reddedilerek, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve sicil kaydının kütükten terkini ile varsa muhdesatın yıkımı isteklerine ilişkin olup, mahkemece 3402 Sayılı Yasanın 12/3.maddesine bir takım ilaveler getiren ve 14.03.2009 tarihinde  yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa hükümleri gözetilerek davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, her dava açıldığı tarihteki koşullara tabidir. İdare tarafından belirlenen kıyı kenar çizgisinin iptali konusunda açılıp retle sonuçlanan idari yargı kararı ile idarece çizilen kıyı kenar çizgisi 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince tarafları bağlayacağından, görevli mahkemede fen memuru veya harita mühendisi sıfatını haiz bilirkişi veya bilirkişiler aracılığıyla yapılacak keşifle kesinleşen kıyı kenar çizgisinin saptanması ve böylece çekişmeli  taşınmazın veya bir bölümünün tanımı 3621 Sayılı Yasanın 4.maddesinde  yapılan kıyıda kalıp kalmadığının belirlenmesi davada yargılama giderleri ve bu giderlerden sayılan avukatlık ücretinden davacı veya davalı  tarafın hangisinin sorumlu tutulacağı yönünden önem arzetmektedir.

Bilindiği üzere; dava tarihi itibarı ile davasında haklı olduğu halde dava sırasında yürürlüğe giren bir yasa hükmü veya çıkan bir İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince haksız duruma düşen tarafın davasının reddi gerektiğinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulmasına olanak yoktur.

Hal böyle olunca, tarafları bağlayıcı nitelikteki idari kıyı kenar çizgisinin mahallinde yapılacak keşifle saptanması, çekişmeli yerin kıyıda kalıp kalmadığının duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi ve ondan sonra yargılama giderleri  ve avukatlık ücretinin hüküm altına alınması gerekirken anılan husus gözardı edilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Hal böyle olunca, tarafları bağlayıcı nitelikteki idari kıyı kenar çizgisinin mahallinde yapılacak keşifle saptanması, çekişmeli yerin kıyıda kalıp kalmadığının duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi ve ondan sonra yargılama giderleri  ve avukatlık ücretinin hüküm altına alınması gerekirken anılan husus gözardı edilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davacı Hazinenin, temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedene hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 31.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1198, Karar No: 2019/5734, Tarih: 24.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1198 E.  ,  2019/5734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 08/12/2015 gün ve 2014/473 - 2015/354 sayılı kararı onayan Daire'nin 20/12/2017 gün ve 2016/5410 - 2017/7444 sayılı kararı aleyhinde davalı şirket vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin TPMK nezdinde “candiani denim made in italy 1938 şekil” ibaresinin 24 ve 25. sınıflarda tescilini istediğini, davalı şirketin itirazı üzerine 24. sınıftaki emtiaların davalı şirket adına 21, 24, 29 ve 35. sınıflarda tescilli “candia” markası sebebi ile başvurudan çıkarıldığını, itirazlarının da YİDK tarafından reddedildiğini, markalar arasında benzerlik ve bağlantı kurulmasının mümkün olmadığını, üstelik “trc candiani” ibaresinin müvekkili adına 2003 yılından beri 24 ve 25. sınıflarda tescilli olduğunu, taraf markalarının birbirinden açıkça farklı olduğunu, karıştırılmaya elverişli olmadığını, görsel, işitsel ve anlamsal olarak benzemediklerini, müvekkilinin davalının markasından istifade etme niyetinde olmadığını ve yeni başvurunun müvekkiline haksız yarar sağlamasının mümkün olmadığını, müvekkilinin “candiani” markasının gerçek hak sahibi olduğunu, TPMK işlem dosyasına sundukları faturalarla ispatladıkları üzere bu marka ile 1998 yılından bu yana süreklilik arz eder şekilde ülkemize ihracat yapıldığını, “trc candiani” markası 2003 yılından beri 24 ve 25. sınıf mallarda tescilli iken dava konusu başvurunun 25. sınıfta korunmasına devam edilmesinin ancak hiçbir mantıklı sebep yok iken 24. sınıfta reddedilmesinin hukuki gerekçesinin olmadığını, başvurunun tesciline gerek 24. sınıf gerekse 25. sınıf bakımından devam edilmesi gerektiğini iddia ederek YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili ve davalı şirket vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, idida, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraf markaları arasında 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas tehlikesi bulunduğu, ancak davacının önceki tarihli markası nedeniyle dava konusu başvuru açısından kazanılmış hakkının olduğu, bu sebeple YİDK kararının isabetli olmadığı ve iptal koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar davalılar vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davalı şirket vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.