muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3512, Karar No: 2022/11956, Tarih: 14.09.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/3512 E.  ,  2022/11956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Bursa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince uyulan bozma kararı gereğince yapılan inceleme ve işlem sonucunda yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kapama zeytin bahçesi niteliğindeki ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, 2026 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

1-26.12.2016 tarihli ilk karar ile 36.608,64-TL’ye hükmedildiği, Bölge Adliye Mahkemesinin iade kararı sonrası verilen 31.05.2018 tarihli ikinci karar ile 55.702,08-TL’ye hükmedildiği, ilk karar ile ikinci karar arasında oluşan fark bedel 19.093,44-TL olduğu, bu bedelin 05.02.2017 tarihinden depo tarihi olan 05.04.2018 tarihine kadar hesaplanan 1.883,19-TL yasal faizi ile birlikte toplam 20.976,63-TL olarak depo edildiği ve fark bedelin yasal faiziyle birlikte depo edildiği gerekçesiyle faiz hükmü kurulmamış ise de; ilk karar ile ikinci karar arasında oluşan fark bedel 19.093,44-TL’ye 05.02.2017 tarihinden ikinci karar tarihi olan 31.05.2018 gününe kadar yasal faiz işletilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Bölge Adliye Mahkemesinin 09/07/2020 tarihli kararı ile kamulaştırma bedelinin 72.490,07-TL olarak tespit edildiği, ikinci karar ile aralarında oluşan fark bedel 16.788,00-TL’nin depo ettirilerek üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına ve karar kesinleşince ödenmesine hükmedildiği, Dairemiz bozma ilamı sonrası ise Bölge Adliye Mahkemesinin 16.12.2021 tarihli kararı ile 61.282,28-TL’ye hükmedildiği, 31.05.2018 tarihli ikinci karar ile temyize konu son karar arasında oluşan fark bedel 5.570,20-TL olup bu fark bedelin Bölge Adliye Mahkemesinin 16.12.2021 tarihli kararı ile derhal ödenmesine karar verildiğinden, fark bedel 5.570,20-TL’ye 05.02.2017 tarihinden 16.12.2021 tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken, yazılı şekilde kesinleşinceye kadar yasal faize karar verilmesi,

3-Dosya kapsamından toplam 74.373,27-TL’nin depo edildiği anlaşılmakla fazla depo edilen 13.100,99-TL’nin işlemiş nemalarıyla birlikte iadesine karar verilmesi gerekirken, iade edilecek bedelin hükümde hatalı gösterilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 2021/1848 E. - 2021/1909 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının;

a-(B-2) numaralı bendinin hükümden tümüyle çıkartılmasına, yerine (26.12.2016 tarihli ilk karar ile 31.05.2018 tarihli ikinci karar arasında oluşan fark bedel 19.093,44-TL’ye 05.02.2017 tarihinden 31.05.2018 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine,) cümlesinin yazılmasına,

b-(B-3) numaralı bendinin birinci paragrafındaki (karar kesinleşinceye kadar) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi olan 16.12.2021 tarihine kadar) ibaresinin yazılmasına,

c-(B-3) numaralı bendinin ikinci paragrafının hükümden tümüyle çıkartılmasına, yerine (Dosya kapsamından toplam 74.373,27-TL’nin depo edildiği anlaşılmakla fazla depo edilen 13.100,99-TL’nin işlemiş nemalarıyla birlikte davacı idareye iadesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 14/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9404, Karar No: 2018/6242, Tarih: 16.10.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/9404 E.  ,  2018/6242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... Yapım Filmcilik Ltd. Şti. ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Medya Yapım Prodüksiyon Elektronik Tic. Ltd. Şti. aleyhine 23/07/2014 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeni ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/02/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava; basın ve yayın yolu ile kişilik haklarının ihlalinden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir; mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekkilinin ''Joker'' adlı yarışma programının yapımcısı olduğunu, davalı şirketin ise www.flasflas.com internet sitesinin sahibi olduğunu, davalının bu site üzerinden müvekkili aleyhine gerçek dışı haberler yaptığını, anılan yarışma programına katılan yarışmacıların ödüllerinin verilmediğini ve bu nedenle programın yayından kaldırıldığının ifade edildiğini ve bu şekilde gerçeği yansıtmayan iddialar nedeni ile müvekkilinin kişilik haklarına zarar verildiğini belirterek manevi zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; dava konusu haberin gerçek dışı olması ve davacının kişilik haklarına saldırı oluşturması gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu’nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu edilen internet ortamında yapılan haber bir bütün olarak incelendiğinde, yayınlandığı tarih nazara alındığında güncel olduğu, kamu yararı üstün tutulmak suretiyle kaleme alındığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmadığı anlaşılmaktadır. Bu haliyle haberin görünür gerçeğe uygun olduğu anlaşılmakla, basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerekir. Bu nedenle davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken, kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA 16/10/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10486, Karar No: 2019/3519, Tarih: 04.03.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/10486 E.  ,  2019/3519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma kararı gereğince inceleme yapılmış ise de, gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Aynı kamulaştırma kapsamında aynı değerlendirme tarihi itibariyle dava konusu taşınmaza bitişik konumda olan 994 ada 53 parsel sayılı taşınmazın metrekaresine 162,98 TL değer biçilip Dairemiz denetiminden geçerek kesinleştiği gözetilerek, dava konusu taşınmazın metrekaresine 238,52 TL değer biçilmesi nedeniyle bilirkişi raporu inandırıcı bulunmadığından bozma yapılmış olup, mahkemece bozma ilamına uyulduğu belirtilmiş ise de, bozma sonrası hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmazın metrekaresine yine aynı değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili ...... Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 04/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7843, Karar No: 2016/5821, Tarih: 06.04.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/7843 E.  ,  2016/5821 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3. maddesi yollamasıyla aynı Kanun'un 179/2, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın takdiri indirim maddesinin uygulanmamasına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmamasına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, sanığa hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2- Sanığa hükmedilen adli para cezası taksitlendirildikten sonra, TCK'nın 52/4. maddesi gereğince, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin kararda belirtilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususlarda aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 3. paragrafının, “Sanığa hükmedilen 4 ay hapis cezasının, sanığın sosyal ve ekonomik durumu ile suçun işlenmesindeki özelliklere göre, TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilerek, aynı Kanun'un 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik durumu ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurulup, 1 gün karşılığı takdiren 20,00 TL olarak belirlenerek, sanığın neticeten 120 gün karşılığı 2.400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,” hükmün taksitlendirmeye ilişkin 4. paragrafının, “Sanığın ekonomik ve şahsi halleri nazara alınarak, hükmedilen adli para cezasının TCK'nın 52/4. maddesi gereğince birer ay ara ile 15 eşit taksitte ödenmesine, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa bildirilmesine,” şeklinde değiştirilmeleri suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9935, Karar No: 2019/12165, Tarih: 01.07.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/9935 E.  ,  2019/12165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca o yer Cumhuriyet savcısı ve sanık ...’in, TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,

B-Tehdit suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

1-Sanığın, temyiz dilekçesi ekinde sunduğu Rize 82. Yıl Devlet Hastanesi'nin 22/07/2010 tarihli özürlü sağlık kurulu raporlarında ''Şizofreni'' hastalığı olduğunun belirtilmesi karşısında, suç tarihi itibariyle TCK'nın 32. maddesi uyarınca “akıl hastalığı veya zayıflığı nedeniyle, işlediği fiillerin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış veya önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda usulünce sağlık kurulu raporu alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu,

2- Sanığın aşamalarda pazarda satış yaptığı tezgahta bıçak ile marul doğradığı, elindeki bıçağı gören mağdur ve katılanın karakola kaçtıkları yönündeki savunması, sanığın savunmasını destekleyen sanığın eşi tanık Binnaz’ın benzer anlatımları ve tanık Muammer’in kolluk beyanında sanığın bıçağı alarak marul temizlemeye başladığını, tarafalar arasında ağız dalaşı olduğunu, ancak duruşmadaki beyanında ise sanığın bıçak ile müştekilerden birisinin üzerine yürüdüğüne ilişkin çelişkili ifadeleri karşısında, sanık, katılan, mağdur ve tanıkların anlatımlarının yöntemince irdelenmesi ve tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek, hangi anlatıma hangi nedenle üstünlük tanındığı açıklanıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yetersiz gerekçe ile sanık hakkında silahla tehdit eyleminden mahkumiyet hükmü kurulması,

3-Bozmaya uyularak, sanığın eyleminin TCK'nın 106/1-1. cümle kapsamındaki tehdit suçlarını oluşturduğunun kabul edilmesi durumunda; 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçlarının uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ile sanık ...’in temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20942, Karar No: 2017/36480, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/20942 E.  ,  2017/36480 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8879, Karar No: 2021/3023, Tarih: 01.03.2021

**7. Ceza Dairesi         2018/8879 E.  ,  2021/3023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, sanıkların içinde bulunduğu İran'dan Türkiye'ye ... Gümrük Kapısından giriş yaparak ülkeye giren ... civarında uygulama noktasında durdurulan yolcu otobüsünde yapılan aramada 72 koli muz, 275 kg toz şeker, 16 koli porselen tabak, 4 koli el kremi, 234 kg et, 40 adet ampul, 50 metre sofra bezi, 8 koli akide şekeri, 50 kg ... şekerleme, 24 kutu bal, 10 kg küp şeker, 385 kg iç badem, 200 kg fıstık, 5 çuval eldiven, 9 koli oyuncak tabanca ve 1 çuval oyuncak tabanca mermisinin ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda, aynı otobüste yolcu olarak bulunmaları dışında birlikte hareket ettiklerine dair yeterli delil bulunmayan sanıkların beraberlerinde getirmiş oldukları eşyaların nelerden ibaret olduğu tespit edilip, her bir sanığa ait olan eşyanın ticari mahiyet ve miktarda olup olmadığı değerlendirildikten sonra sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini yerine, eksik inceleme ve araştırmaya dayalı yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre;

1-Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanıklar lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

2-Sanıklar hakkında, aralarında iştirak halinde kaçakçılık suçunun oluşmadığı, her bir sanığın diğerinden bağımsız olarak kaçakçılık suçunu işlediğinden bahisle 5607 sayılı Kanunun 4/2. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiş olması karşısında; CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesine engel hali bulunmayan ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesini kabul ettiğini beyan eden sanıklara, kendilerinden ele geçen dava konusu eşyanın gümrük idaresince ayrı ayrı hesaplanacak "eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler toplam tutarı” olan miktarın kamu zararı olduğunun bildirilmesi ve sonucuna göre, gerektiğinde Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/9. fıkrası da gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, tamamı kendilerine ait olarak kabul edilmeyen davaya konu bütün eşya nedeniyle oluşan zararı gidermediklerinden bahisle ve başkaca bir gerekçe göstermeden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

. 3-24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, mahkum olduğu kısa süreli olmayan hapis cezası ertelenen sanık hakkında anılan maddenin l. fıkrasının (c) bendinde yazılı hak yoksunluğunun, sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkileri açısından uygulanmasına yer olmadığına, altsoyu dışında kalanlarla ilgili bu hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve sanık ... ile katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi