muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/593, Karar No: 2020/514, Tarih: 10.12.2020

Olayın özelliğine göre yasal gerekçelerle TCK'nın 150/2. maddesindeki indirim hükümlerini uygulamama imkanı bulunan Yerel Mahkemenin, 'mağdurların üzerlerindeki tüm paraların alındığı' şeklinde Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesinin yukarıda açıklanan ancak Yargıtay Ceza Genel kurulu ve diğer daireler tarafından benimsenmeyen anılan maddenin konuluş amacına aykırı içtihatlarına uygun yasal olmayan gerekçesine istinaden verilen mahkûmiyet kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu tarafından, TCK’nın 150/2. maddesindeki indirim hükümlerinin mahkemenin takdirine dayalı olarak uygulanmayabileceği, Yerel Mahkemenin de uygulamama nedenini gösterdiğinden bahisle TCK'nın 150/2. maddesinin uygulanmamasında isabetsizlik görülmeyerek Yerel Mahkemenin yasal olmayan gerekçesinin yerinde olduğu dolaylı bir şekilde kabul edilerek ceza hukukunun olmazsa olması olan, kanunilik, hakkaniyet ve hukuki güvenlik ilkelerine aykırı davranıldığı gibi gerek Yargıtay Ceza Genel Kurulunun gerekse özel dairelerin, benzer olaylardaki yerleşik uygulamalarına da aykırı davranılmıştır. Örneğin, temel cezanın belirlenmesi, ağırlatıcı, hafifletici sebeplerlerdeki artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, takdiri hafifletici sebeplerin uygulanması, cezanın ertelenmesi, hükmün açıklanmasının geri bırakılması, tedbire çevrilmesi gibi cezaların bireyselleştirilmesi anlamına gelebilecek bütün konularda takdir hakkı yerel mahkemelerce kullanılırken, gösterilen gerekçenin yasal olup olmadığının ve dosya içeriğine uygun olup olmadığının Yargıtay tarafından denetlendiği hususunda hiçbir duraksama yaşanmazken, ihtilafa konu somut olayımızda, gösterilen gerekçenin yasal olmadığı gibi dosya içeriğine de uygun olmadığı dahi dikkate alınmamıştır. Zira, mağdurların üzerinde 10 lira paranın dışında alınabilecek olan cep telefonu veya ekonomik değeri bulunan başka eşyalarının da alınma imkanı varken alınmadığı ve bu hususun mahkemenin dayandığı gerekçeyle çeliştiği tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, yargılamaya konu edilen eylemde manevi cebirle alınan 10 TL paranın değerinin az olması ve Yerel Mahkemenin takdir hakkını kullanırken yasal ve yeterli gerekçe göstermemesi karşısında; yasal olmayan gerekçeye dayanarak TCK'nın 150/2. maddesinin uygulanmayan Yerel Mahkeme kararının isabetli olduğuna yönelik Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne iştirak edilmemiştir." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 10.11.2020 tarihinde yapılan ilk müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 10.12.2020 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25246, Karar No: 2014/13671, Tarih: 02.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/25246 E.  ,  2014/13671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında yaşamı tehlikeye sokan yaralama nedeniyle dayanılan kanun maddesinin 5237 sayılı TCK'nin 87/1-d maddesi yerine aynı kanunun 87/3-d maddesi olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır .

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 02.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8035, Karar No: 2025/2552, Tarih: 10.03.2025

**2. Hukuk Dairesi         2023/8035 E.  ,  2025/2552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/345 E., 2023/811 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 16. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2016/675 E., 2020/596 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden; davacı-davalı kadın tarafından ise 162'ye dayalı davanın kabul edilmemesi, nafaka miktarı ve nafakanın başlangıç tarihi yönünden duruşma istemli olarak temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 03.03.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde duruşmalı temyiz eden davacı-davalı ... ... vekili Avukat ... geldi. Karşı taraf temyiz eden davalı-davacı ... ve vekilleri gelmedi. Davalı vekili Avukat ...'nin mazeret bildirmiş olduğu görüldü. Usul ve yasaya uygun bulunmayan mazeretin reddine karar verildi. Gelenin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2009/2619, Karar No: 2012/630, Tarih: 11.01.2012

**3. Ceza Dairesi         2009/2619 E.  ,  2012/630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

1-Katılanın yaralanma neticesinde kafatası sol frontol pariatal bölgede fraktür meydana geldiği, basit tıbbi müdahale ile giderilemez olduğu ve kemik kırığının ... fonksiyonlarına etkisinin ... (2) derecede olduğu, katılanın tüm aşamalardaki sözlü ve yazılı beyanlarında sanığın kendisine cep telefonu ile vurduğunu beyan ettiği nazara alındığında sanığın kasten yaralama eyleminin silahla işlendiğinin kabul edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanığın silahla işlediğinin kabul edilmesi gereken kasten yaralama eylemi nedeniyle katılanda hem kemik kırığı, hem de ... tehlike meydana gelmiş olduğunun Üsküdar Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 23/05/2006 tarihli raporu ile belirlenmesi karşısında, sanık hakkında, daha ağır neticesi olan silahla ... tehlike geçirecek şekilde yaralama nedeniyle ceza tayini gerekirken, yaralanma sırasında kemik kırığının meydana geldiğinden bahisle TCK.nun 87/3 maddesi gereğince cezaya hükmedilmesi,

3- 5237 sayılı Yasa'nın 53/1-a, b, d, e bentlerinde yazılı hakları kullanmaktan mahkum oldukları hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, 53/1-c maddesinde yazılı kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait yetkileri kullanmaktan 53/3. maddesi hükmü gereğince şartla tahliye tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20157, Karar No: 2016/715, Tarih: 21.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/20157 E.  ,  2016/715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2013/990-2014/301

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların dosya içerisindeki fotoğraflarına göre, dava tarihi itibari ile 3-5 yaşında olmadığı izlenimi edinildiğinden, ağaçların yaşı yönünden yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılıp gerektiğinde tanık da dinlenmek suretiyle ağaçların gerçek yaşı belirlenerek tespit edilen yaşlarına göre dava tarihi itibari ile adet olarak maktu bedelleri İl, Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden sorulup, bilirkişi raporu denetlendikten sonra ağaç bedellerine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11916, Karar No: 2014/13349, Tarih: 28.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/11916 E.  ,  2014/13349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 15. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/07/2013

NUMARASI : 2012/245-2013/261

DAVA :Davacı, ücret farkı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, ikramiye farkı, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı ile vardiya tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işveren yanında 2003/2004’de teknisyen olarak çalışmaya başladığını, 2004/2005 yılında TİS tarafı olan T. Sendikasına üye olarak TİS’ten yararlanmaya başladığını, sendika üyesi olmadan önce günlük aldığı yevmiyenin TİS’ten yararlanmaya başlamasını takiben, davalı ile T. Sendikası arasındaki protokol gereğince düştüğünü, yapılan bu indirimin İş Kanunu m.38’e aykırı olduğunu, ücrette indirimin ücret baz alınarak hesaplanan fazla mesai, hafta ve genel tatil ücretleri, ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı gibi ödemelerin de eksik ödenmesi sonucunu beraberinde getirdiğini, İş Kanunu m.62, 2822 sayılı TİSGLK. m.5, 6 uyarınca ücrette bu surette bir indirime gidilemeyeceğini, sendika üyeliği nedeniyle ücretin indirilmesinin 2821 sayılı K. m.32 ve İş K. m.5’e aykırı olduğunu, birbirini takip eden TİS’ler uyarınca öngörülen artışların yapılmakla birlikte, ilk hareket noktası ücretin eksik olması nedeniyle hukuka aykırılığın devam ettiğini, bu hukuka aykırı işlemi olmasaydı aldığı ücret ve eklerinin daha farklı olacağını, TİS yapım aşamasında baskı sonucu sendika üyesi olduğunu ileri sürerek, fark aylık ücret, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ve yine fark ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı alacaklarının alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının T. Sendikasına üyelik başvurusunda bulunduğunu sendika yönetim kurulu kararı ile üye olduğunu, üyelik ile birlikte yürürlükteki TİS’ten yararlanmaya başladığını, işçilerle kayıp kaçak kontrol işlerinde çalıştırılmak üzere İTİS öncesi işe alınan tekniker ve teknisyenlere, T. ile T.Sendikası arasındaki 31.05.2004 tarihli Protokol m.2 uyarınca, 01.03.2003-28.02.2005 süreli 10. dönem İTİS’in Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı olan unvan ile İTİS’in uygulama esasları başlıklı 6.maddesinin c fıkrası uyarınca sendika üyeliklerinin işverene bildirildiği tarihten itibaren Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı yevmiyenin verilmesine, yine işbu bildirim tarihinden itibaren sözleşmenin tüm hükümlerinden 25.06.2004 tarihinden geçerli olmak üzere yararlandırılmalarının kararlaştırıldığını, Protokolün bu hükmü ve TİS Ek 2 cetvel uyarınca söz konusu tekniker ve teknisyenlerin ücretlerinin günlük 24,44 TL olarak uygulandığını, davacının taleplerinin taraflar arasındaki iş sözleşmesi m.6’daki, “İşçinin esaslı bir nedene dayalı fasılalı veya teselsül eden iş sözleşmesinden mütevellit bir hak iddia edemez” kuralına

aykırı olduğunu, dava konusu olayın İş Kanunu m.22,62 ve 2821 sayılı K. m.31 ile bir ilgisinin olmadığını, sendikaya üye olmaya zorlandığı iddiasının ciddi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sendika üyesi olduktan sonra T. Sendikası ile davalı işveren arasında yapılan protokol uyarınca İTİS Ek-II cetvelinde 4. derecinin karşılığı olan ücretin ödendiğini, toplu iş sözlşemesi ile işçinin başka haklara da kavuştuğunu, yevmiyesinin indirilmesinde hukuka aykırı bir durum bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı, davalı B.’ da 2003/2004 yılında çalışmaya başladığını, 2004-Nisan/2005-Şubat ayında sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. Maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almaktadır.

Yukarıdaki hüküm “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü daha işçi lehine olmak koşuluyla somut olaya tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece TİS’in 72. Maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yaralanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK'nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordroları dosyaya getirtilmek suretiyle gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin yeniden bir karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.04.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum. 28.04.2014
Yargıtay — Esas No: 2011/12213, Karar No: 2012/19129, Tarih: 26.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/12213 E.  ,  2012/19129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/05/2011 tarih ve 2010/35-2011/169 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2009/00048 sayılı "Ambalaj Kutu" isimli 1.1, 2.1, 3.1 sıra numaralı tasarım başvurusunda bulunduğunu, müvekkilinin itirazının reddedildiğini oysa, söz konusu tasarımların yeni ve ayırt edicilik vasfını haiz olmadığını, müvekkiline ait "FORM" ibaresinin aynısını birebir kullandığını, bunun müvekkiline ait "FORM" ibareli markalarla karışıklık yaratacağını ve müvekkili markası ile iltibas yaratacağı için haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürerek, TPE YİDK'nun 17.11.2009 tarih ve 2009-T-725 sayılı kararının iptali ile davalı şirket adına tescilli endüstriyel tasarımların hükümsüzlüğünün tespiti ile sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davalının “DOĞADAN FORM” ibaresini içeren tescilli markasının zaten mevcut olduğunu, karşılaştırma konusu tasarımların genel izlenim ve kullanılan renkler, desenler ile ibarelerin farklı olduğunu, 554 sayılı KHK’nin uygulama yönetmeliğinin 9. maddesi gereği, tasarımlarda yer alan ibareler üzerinde tasarım sahibine inhisari hak sağlamayacağını, müvekkili Enstitüce yapılan işlemlerin usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davanın, süresi içerisinde ikame edilmediğini, "DOĞADANFORM" markasının 98/016556 sayı ile müvekkili adına tescilli olduğunu, markanın malları arasında; “çaylar, meyve ve bitki çayları, kahve, kakao, bal, arı sütü, un, irmik, nişasta, toz şeker, kesme şekeri pudra şekeri”nin de bulunduğunu, davacı yanın, müvekkilinin markasının hükümsüzlüğü için dava açtığını, ancak Ankara 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nin 2006/437 E. sayılı davasında sadece birkaç ürünün emtia listesinden çıkarılmasına karar verildiğini, kararın Yargıtay incelemesinde olduğunu, davacının markası ve ürünleri ile müvekkilinin tasarımının farklı olup yeni ve ayırt edici nitelik sahibi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi heyet raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu tasarımın davacının dayanak gösterdiği tasarımlardan farklı olduğu, davaya konu tasarımların "yenilik" ve "ayırt edicilik" niteliği taşıdığı kanaatine varıldığından davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi heyet raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu tasarımın davacının dayanak gösterdiği tasarımlardan farklı olduğu, davaya konu tasarımların "yenilik" ve "ayırt edicilik" niteliği taşıdığı kanaatine varıldığından davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve uyuşmazlık konusu ambalaj tasarımlarının yeni ve ayırdedici olduklarının belirlenmiş bulunmasına, işbu tasarımlar üzerindeki ''Doğadanform'' ibarelerinden oluşan markasal unsurların 554 sayılı KHK'nin 3. maddesi uyarınca tasarım kapsamına dahil edilemeyeceğinden sözkonusu markasal unsurların 554 sayılı KHK hükümlerine dayalı olarak korunmasının da mümkün bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 26/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23888, Karar No: 2014/3179, Tarih: 24.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/23888 E.  ,  2014/3179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura basmak veya kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Katılan Hazine vekilinin sanık hakkında “2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura basmak veya kullanmak” suçlarından açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına, sanık müdafii ile katılan vekilinin “2005 takvim yılında sahte fatura basmak veya kullanmak” suçundan sanığın mahkumiyetine dair kararlara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında uygulanan sevk maddesinin 213 sayılı Yasanın 359/b-2 maddesi yerine anılan Yasanın 359/a-2. maddesi olarak gösterilmesi sonuca etkisi görülmeyen maddi hata olarak kabul edilmiş, uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası gereğince aynı maddenin 1. fıkrasının a, b, c ve d bentlerinde yazılı hak yoksunluklarının aynı Yasanın 53/3. maddesi de nazara alınarak infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, 2005 takvim yılında birden fazla fatura düzenlenmesine rağmen sanık hakkında TCK'nun 43. maddesinin uygulanmaması isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre katılan hazine vekili ile sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.02.2010 gün 2009/6-230 Esas ve 2010/32 sayılı kararında da açıklandığı üzere; kazanılmış hakka konu olmayacağı cihetle; uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK.nun 51/3. maddesi uyarınca belirlenecek denetim süresinin hükmolunan hapis cezası süresinden az olamayacağı gözetilmeden hüküm kurulması,

2-Kendisini vekille temsil ettiren katılan hazine lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-“2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura basmak veya kullanmak” suçlarından açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK 223/8. maddesi gereğince düşürülmesi yerine yazılı şekilde ortadan kaldırılmasına karar verilmesi,