muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15156, Karar No: 2017/13004, Tarih: 16.10.2017

O halde; mahkemece yapılacak iş, ..... 26.06.2003 gün 97/110 sayılı kararı doğrultusunda, idari saptamalardan takdiri delil olarak yararlanmak, bilirkişi kurulunca belirlenen kıyı kenar çizgisinin kroki üzerinde gösterildiği, İdarece oluşturulan kıyı kenar çizgisi ile örtüşüp örtüşmediği, örtüşmemekte ise kıyı kenar çizgisinin parselin neresinden geçtiği, idarece oluşturulan kıyı kenar çizgisi ile bilirkişiler tarafından tespit edilen kıyı kenar çizgisi arasındaki çelişkinin nedenleri hakkında bilimsel gerçeklere ve maddi bulgulara dayalı, denetime açık rapor almak, yapılacak bu araştırmalarla, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisinin hangi tarafında kaldığı hususu, duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlendikten sonra, oluşacak durum, dosya içeriği, iddia ve savunma doğrultusunda toplanan diğer tüm deliller birlikte tartışılıp değerlendirilerek, sonucuna göre karar vermek olmalıdır. Ayrıca; dava konusu taşınmazlara kadastro tespiti sırasında uygulanan tüm tapu kayıtları getirtilerek Hazinenin taraf olduğu dava sonucunda tescil görüp görmediğinin araştırılması, Hazinenin taraf olduğu bir dava sonucunda sicil oluştuğunun belirlenmesi halinde tarafı olan Hazineyi bağlayacağının gözetilmesi ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir. Bu hususlar gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

Anılan yönler gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 16.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23741, Karar No: 2015/37327, Tarih: 09.11.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/23741 E.  ,  2015/37327 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/72994

MAHKEMESİ : Kulu(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/12/2011

NUMARASI : 2009/70 (E) ve 2011/391 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığa yükletilen hakaret ve yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık S.. Y..’ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, elinde bıçak olduğu halde katılana “sen bittin, öldün” dedikten sonra elindeki bıçağı yüzüne doğru sallayarak kaşından yaraladığı olayda; sanığın tehdit etmek suretiyle katılana gelecekte bir zarar verme kastıyla değil, o anda bıçakla yaralama kastıyla hareket ettiği, tehdit içeren sözlerinin de yaralama kastını gösterdiği, eyleminin sadece yaralama suçunu oluşturduğu bu suçtan da mahkumiyet kararı verildiği gözetilmeden, ayrıca tehdit suçundan da mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık S.. Y..’ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/5493, Karar No: 2025/8148, Tarih: 14.05.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/5493 E.  ,  2025/8148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 07.02.2025

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 21. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/3 E., 2024/102 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 07.02.2025 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin süreden reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 07.02.2025 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361. maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar, davacı vekiline 22.01.2025 tarihinde tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 06.02.2025 tarihinde verilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddine dair söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 07.02.2025 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3795, Karar No: 2021/1037, Tarih: 27.01.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/3795 E.  ,  2021/1037 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 151/1, 62 ve 52. maddeleri gereğince 2.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına dair TÜRKELİ Asliye Ceza Mahkemesinin 04/06/2015 tarihli ve 2014/162 Esas, 2015/73 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığının 13.12.2019 gün ve 94660652-105-57-13355-2019-Kyb sayılı yazısı ile kanun yararına bozma ihbarında bulunulduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.12.2019 gün ve 2019/130527 sayılı kanun yararına bozma talebi ile Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya aslının, sanığın mahkûmiyetine karar verilen diğer suçlar yönünden Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 09/04/2019 tarihli ve 2018/11152 Esas, 2019/5852 Karar sayılı ilâmı ile bozulmasını müteakip, anılan Mahkemenin 2019/97 esasına kayden yargılamanın derdest olduğu anlaşılmakla, onaylı suret üzerinden yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, sanığın katılanın paydaşı olduğu tarladan iş makinası ile kazı yapmak suretiyle yol açması, tarlanın etrafındaki çitlere ve tarlada islifli halde bulunan çatı kiremitlerine zarar vermesi şeklinde meydana gelen olayda sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiş ise de, sanığın eylemlerinin hukuki anlamda tek olduğu ve 5237 sayılı Kanunun 44. maddesi delaletiyle 5237 sayılı Kanunun 154/1. maddesinde düzenlenen hakkı olmayan yere tecavüz suçunu oluşturduğu, sanığın ayrıca bahsedilen tarladan yol açarken dikili halde bulunan muhtelif ağacı kestikten sonra bu ağaçları çalması şeklindeki eylemlerinin de yine hırsızlık eyleminin, suça konu olan ağaçların mülkiyetine yönelik olduğu dikkate alındığında 5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu anlaşıldığından, sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Oluş ve dosya içeriğine göre, sanığın, katılanın paydaşı olduğu tarladan iş makinası ile kazı yapmak suretiyle yol açması, tarlanın etrafındaki çitlere ve tarlada islifli halde bulunan çatı kiremitlerine zarar vermesi şeklindeki hukuki anlamda tek olan eylemlerinin 5237 sayılı TCK’nın 44. maddesi delaletiyle TCK’nın 154/1. maddesindeki suçu oluşturduğu, sanığın ayrıca bahsedilen tarladan yol açarken dikili halde bulunan muhtelif ağacı kestikten sonra bu ağaçları çalması şeklindeki eylemlerinin de yine hırsızlık eyleminin, suça konu olan ağaçların mülkiyetine yönelik olduğu dikkate alındığında TCK’nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilerek sanık hakkında mala zarar verme suçundan beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden KABULÜ ile, Türkeli Asliye Ceza Mahkemesinin 04/06/2015 tarihli ve 2014/162 Esas, 2015/73 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle, unsurları oluşmayan mala zarar verme suçundan sanık ...'in BERAATİNE, tayin olunan cezanın çektirilmemesine, 27/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4854, Karar No: 2015/10444, Tarih: 01.06.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/4854 E.  ,  2015/10444 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Davacı, öncelikle malullük aylığı tahsisine, olmadığı takdirde 5510 sayılı Kanunun 28. maddesi kapsamında yaşlılık aylığı tahsisine ve aylıklarının ödeme tarihlerinden itibaren faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak hükümde belirtilen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı asil ile davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Kurum vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-5510 sayılı Yasanın 28. maddesinin 5. fıkrasında “Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmet sunucularının sağlık kurullarınca usûlüne uygun düzenlenecek raporlar ve dayanağı tıbbî belgelerin incelenmesi sonucu, Kurum Sağlık Kurulunca çalışma gücündeki kayıp oranının;

a) % 50 ilâ % 59 arasında olduğu anlaşılan sigortalılar, en az 16 yıldan beri sigortalı olmaları ve 4320 gün,

b) % 40 ilâ % 49 arasında olduğu anlaşılan sigortalılar, en az 18 yıldan beri sigortalı olmaları ve 4680 gün, malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş olmak şartıyla ikinci fıkranın (a) bendindeki yaş şartları aranmaksızın yaşlılık aylığına hak kazanırlar. Bunlar 94 üncü madde hükümlerine göre kontrol muayenesine tâbi tutulabilirler.” hükmü ile, sigortalı iken çalışma gücünü kaybeden, ancak kayıp oranı 25. madde çerçevesinde malullük aylığı bağlanmasını gerektirir seviyede olmayan sigortalıların yaşlılık aylığı şartları düzenlenmiş bulunmaktadır.

./..

./..

Hal böyle olunca, Kurumdan anılan yasal düzenleme çerçevesinde yaşlılık aylığı tahsis talebi bulunmayan davacının, dava dilekçesinin yaşlılık aylığı tahsis talep dilekçesi niteliğinde olduğu gözetilerek, dava tarihi ve sonrası itibari ile yaşlılık aylığı tahsisini gerektirecek düzeyde malul sayılmayı gerektirecek hastalık veya özrünün bulunup bulunmadığının tespiti için, öncelikle tüm tedavi evrakının davacıdan ve ilgili kurumlardan sorularak temini ile, 5510 sayılı Yasanın 95. maddesinde öngörülen prosedür çerçevesinde, ... Kurulundan çelişkileri giderecek şekilde rapor alınarak, davacının dava tarihi itibariyle ve sonrasında çalışma gücü kayıp oranı tereddüde yer vermeyecek şekilde belirlenerek, bu aşamadan sonra, davacının yukarıda zikredilen 28. maddenin 5. fıkrası çerçevesinde yaşlılık aylığı şartlarına haiz olup olmadığı ayrı irdelenmeli, anılan maddenin 10. fıkrasının “4 üncü maddenin birinci fıkrasının (b) bendinde belirtilen sigortalılara yaşlılık aylığı bağlanabilmesi için ayrıca, yazılı talepte bulunduğu tarih itibarıyla genel sağlık sigortası primi dahil kendi sigortalılığı nedeniyle prim ve prime ilişkin her türlü borcunun olmaması zorunludur.” hükmü gözetilerek varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 01.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7430, Karar No: 2006/10231, Tarih: 09.05.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/7430 E.  ,  2006/10231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Üsküdar 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 02/02/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takip dayanağı İstanbul 8.İş Mahkemesinin 2002/484 esas, 2004/425 karar sayılı 1.6.2004 tarihli ilamında alacağın 6.147.801.017 TL. olduğu ancak taleple bağlı olarak 1.000.000.000.TL. nin tahsiline karar verildiği , alacaklının ise tahsil hükmü dışında kalan 5.147.801.017.TL. nin tahsili talebi ile genel haciz yolu ile takip yaptığı anlaşılmaktadır.İlamda takip konusu yapılan 5.147.801.017.TL. için eda hükmü yoktur.Bu nedenle ilamlı icra takibine konu edilemeyeceği tartışmasızdır.

Öte yandan, İİK.nun 68/1.maddesi gereğince, talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar ve noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını mutazammın bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir. İİK.nun 68/1. maddesinde yer alan, yetkili makamların düzenledikleri belgelerin ise takip dayanağı yapılıp ilamsız takibe konulabilmesi için, kanunda bu belgelerin İİK.nun 68. maddesinde sayılanlardan olduğuna ilişkin özel hüküm gereklidir. (İİK.143/2, 105/1, 251/1, 634 SY.nın 37. maddesi gibi). Mahkemelerin hükümlerine esas aldıkları bilirkişi raporlarının İİK.nun 68. maddesinde sayılanlardan olduğuna ilişkin yukarıda sayılanlar gibi özel hüküm bulunmadığından yetkili makamların yetkileri dahilinde düzenledikleri ve dolayısı ile İİK.nun 68/1.maddesinde sayılan nitelikte bir belge olarak kabulü mümkün değildir.O halde alacaklının genel haciz yolu ile borçlu hakkında takip yapması mümkün olmayıp alacağın tahsil edilip edilmeyeceği yargılamayı gerektirmekte olup,Mahkemece itirazın kaldırılması isteminin reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulü isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09.05.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18229, Karar No: 2013/16355, Tarih: 23.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/18229 E.  ,  2013/16355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Samsun 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19/09/2012 tarih ve 2011/262-2012/349 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; 28/10/2010 tarihinde yağan yağmur sonucu yaşanan sel felaketinde, iş yeri sigortası ile sigortalı müvekkili Garip Zeycan Yıldırım Fen Lisesine ait pansiyon binasını su basarak zemin katın ve demirbaşların zarar gördüğünü, sel sonucunda binada, elektronik cihazlarda ve eşyalarda ciddi hasarların meydana geldiğini, zemin duvarlarının ıslandığını, okulun yatılı olmasından dolayı zemin kattaki hasara müdahale edilerek 5.663,90 TL tutarında harcama yapılarak hasarların kısmen giderilmeye çalışıldığını, kombi ve kalorifer pompalarındaki acil hasarların giderildiğini, zemin katın sıva ve badanasının yapıldığını, yangın alarm ve elektrik sistemlerinin bakımlarının yapıldığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 77.459,43 TL zararın 04/11/2010 ihbar tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının tazminat talebinin gerçek zararı yansıtmadığını, davacı ile müvekkili arasında yapılan poliçenin konusunun demirbaşlar olduğunu, demirbaşların neler olduğunun okul müdürlüğü kayıtlarında mevcut olduğunu, poliçe genel şartları gereğince zarara uğrayan demirbaş eşyalar dışındaki hasarın ve bina hasarlarının sigorta teminatı kapsamı dışında olduğunu, poliçede sel ve su baskını neticesi meydana gelecek zararlar için %2 oranında muafiyet hükmü bulunduğunu ve muafiyet miktarının gerçek zarardan tenzili gerektiğini, kesinleşmeyen zarar nedeniyle ihbar tarihinden itibaren faiz talep edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; meydana gelen sel olayı sonucu hasara uğrayan demirbaşlar nedeniyle hasar miktarının 28.466,00 TL olduğu, davacının her ne kadar rapora itiraz dilekçesinde boya-badana bedelinin 14.000,00 TL olup, eklenmesi gerektiğini savunmuş ise de poliçe kapsamında teminat altına alınan malların okul demirbaşları olduğu, dolaylı zararların teminat kapsamına alınmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, 28.466,22 TL'nin 31/12/2011 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Ancak, mahkemece hükmedilen tazminatın poliçe hükümleri gereğince ihbardan itibaren 1 aylık süre sonunda muaccel olduğu kabul edilerek 13.12.2010 tarihinden itibaren temerrüt faizine hükmedilmesi gerekirken, kararda bu miktarın 31.12.2011 tarihinden itibaren reeskont faiziyle tahsiline karar verilmesi doğru olmayıp, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiş ise de, anılan bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca kararın düzelterek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının hüküm fıkrasının 1 numaralı paragrafında yer alan "31.12.2011" ibaresinin karardan çıkartılıp yerine "13.12.2010" ibaresi yazılarak kararın düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.923,36 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 23.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11880, Karar No: 2015/7536, Tarih: 17.09.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/11880 E.  ,  2015/7536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayları hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, devam eden boşanma davası sırasında 4721 sayılı TMK'nın 404. maddesi uyarınca küçüklere vasi tayini ihbarına ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayı küçüklerin MERNİS adreslerinin “... Mah. ...Küme Evleri No:... .../...” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince küçüklerin babaanneleri ile birlikte “... Mah. ... Cad. No:... .../...” adresinde ikamet ettikleri gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

.... İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırmaya göre küçüklerin babaanneleri ile birlikte “... Mah. ... Cad. No:... .../...” adresinde ikamet ettikleri anlaşıldığından uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17/09/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.