muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/16544, Karar No: 2019/4144, Tarih: 06.05.2019

Yapılan bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık değerlendirildiğinde; yargılama sırasında yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliklerinin, dava konusu hakkın özünü ortadan kaldırdığı açıktır. Diğer bir anlatımla, geçmişe etkili yeni yasa nedeniyle dava konusuz kalmıştır.

Bu noktada, mahkemece; HMK'nun 331/1. maddesi uyarınca, konusuz kalan dava hakkında yargılamaya devam edilerek, dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğu tesbit edilmeli ve o tarafın yargılama giderlerine (bu bağlamda vekalet ücretine de) mahkum edilmesi gerekir.

Eldeki davada; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuat ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir.

Hal böyle olunca; ilk derece mahkemesince, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişiklikleri nedeniyle konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacı tarafça yapılan yargılama giderlerinin ve bu giderlere dahil olan maktu vekalet ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesinde bir sakınca görülmemiştir.

Ancak, somut uyuşmazlıkta davacı davasını fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak, 100,00 TL üzerinden açmış olup, yargılama sırasında mahkemece alınan bilirkişi raporu sonrasında 17/03/2017 tarihli duruşma sırasında davacıya ıslah dilekçesi sunmak üzere 1 haftalık kesin süre verilmiştir. Davacının ıslah dilekçesi sunmadığı anlaşılmıştır. Bu haliyle dava değerinin 100,00 TL olarak değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu açıktır.

İlk derece mahkemesinin hüküm tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT ‘nin 13. maddesi uyarınca,Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (7 nci maddenin ikinci fıkrası, 9 uncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile 10 uncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir.

Ancak, hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez.

Somut uyuşmazlıkta; yukarıda belirtilen düzenleme çerçevesinde mahkemece, davacı lehine hükmedilecek vekalet ücreti yönünden dava değerinin 100,00 TL olduğu gözetilerek, bu miktarı geçmeyecek tutarda vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, tarifede yazılı maktu vekalet ücreti tutarının tamamına hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; yukarıda belirtilen düzenleme çerçevesinde mahkemece, davacı lehine hükmedilecek vekalet ücreti yönünden dava değerinin 100,00 TL olduğu gözetilerek, bu miktarı geçmeyecek tutarda vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, tarifede yazılı maktu vekalet ücreti tutarının tamamına hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin kararı kaldırılarak, yerel mahkeme kararının hüküm fıkrasının 4. bendinde yer alan "990 TL " ibaresi çıkarılarak yerine “ 100,00 TL " ibaresinin yazılmasına, hükmün bu suretle düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle 6100 sayılı HMK’nun 370/2. maddesi uyarınca ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 06/05/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20735, Karar No: 2015/35677, Tarih: 14.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/20735 E.  ,  2015/35677 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/218752

MAHKEMESİ : Bandırma 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2014

NUMARASI : 2013/320 (E) ve 2014/184 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılanın beyanının alındığı esnada 18 yaşından küçük olmasına rağmen 5271 sayılı CMK 234/2 maddesi gereğince zorunlu vekil bulundurulmadan, beyan alınsada kovuşturma bitmeden vekil atanmış olmakla ve CMK 236/3 maddesi gereğince uzman kişi bulundurulmadan dinleme yapılmışsa da inceleme tarihi itibariyle 18 yaşını doldurması nedeniyle telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin isteme uygun ONANMASINA, 14.12.2015 oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20624, Karar No: 2013/24180, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/20624 E.  ,  2013/24180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 6111 sayılı Yasa'dan yararlanma hakkının saklı tutulmasını ve davalı Kurumca iptal edilen hizmetinin tesptiyle geçerliliğine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, ... Şoförler ve Otomobilciler Odasındaki kaydının geçersizliğine karar veren ve Bağ-Kur sigortalılık süresini iptal eden Kurum işleminin iptali ile 6111 Sayılı Yasadan yararlanma hakkının saklı tutulmasını istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmişse de varılan sonuç doğru olmamıştır.

Dava konusu uyuşmazlık, davacının ... Şoförler ve Otomobilciler Odası kaydının geçerli olup olmadığına ilişkindir. Davalı Kurum, teftiş raporlarına istinaden davacının oda kaydının usulsüz olduğu gerekçesiyle davacının oda kaydına karşılık gelen sigortalılığını iptal etmiştir.

Her uyuşmazlığın, dayandığı işlem veya olayların meydana geldiği tarihte yürürlükte olan yasal kurallara göre çözümlenmesi gerekeceği ilkesinden hareketle yasal koşulların ayrı ayrı ele alınarak Bağ Kur'luluk statüsünün ortaya konması gerekir. 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulu kaldırılmış sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulu getirilmiş, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 04.09.1985 tarihinde Bağ-Kur’a tescilinin vergi kaydına istinaden res’en yapıldığı, 20.03.1980-18.11.1980, 15.01.1981-28.09.1981, 04.09.1985-15.09.1986 tarihleri arasında vergi kaydının bulunduğu, 24.03.1978-09.05.2011 tarihleri arasında Şoförler ve Otomobilciler Odası kaydının bulunduğu, davacının 09.05.2011 tarihinde Kurum'dan 6111 sayılı yasadan faydalanma talebinde bulunduğu, Kurumca incelenen oda kaydının 31.05.2011 tarihli Kurum kontol memur raporu ile; davacının üyelik kaydının 1978 yılı olması karşısında kayıt defterinin 1988 tarihinde noterce onaylandığı,üyelik kaydında ve terkinde alınmış Yönetim Kurul kararlarının bulunmadığı, üyeliği destekler vergi kayıtlarının ve hazirun cetvelinin bulunmadığı bildirilerek oda kaydının geçersizliğine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Sigortalının 1479 sayılı Yasa kapsamındaki kayıt ve tescil işlemi 04.09.1985 tarihi itibariyle vergi kaydına dayalı olarak yapılmış olup sigortalılığın başladığı 04.09.1985 tarihinde yürürlükte bulunan 1479 sayılı yasanın 24.maddesi 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüştür. Kurumun ilk kayıt ve tescil işlemini vergi kaydına dayalı olarak yapması sigortalının anılan tarihte oda kaydına göre de tescil edilebileceğine dair yasal gerçekliği ortadan kaldırmayacağı için oda kaydının devamı süresince sigortalılık koşullarının da devam ettiği kabul edilmelidir.

Somut olayda, davacının oda kaydının 1978 yılına ait olup da üye kayıt defterinin bu tarih veya öncesine dayalı bir tarihte noterce onaylanmaması oda kaydını geçersiz kılmaz.Kaldı ki Kurum kontol memur raporunda oda kaydının sahteliğine değinilmemiştir. O halde oda kaydının sahteliği saptanmadığından Kurum kontol memurunun soyut raporuna itibar olunarak yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; yukarıdaki açıklamalar ışığı altında davacının 6111 sayılı yasadan faydalanma talebi de gözetilerek, oda kaydına itibar edilerek sigortalığının tespitine karar vermekten ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 17/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1076, Karar No: 2013/1249, Tarih: 25.02.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/1076 E.  ,  2013/1249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında Necip Fazıl Mahallesi çalışma alanında bulunan 149 ada 8 parsel sayılı 258,03 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı ve bahçe olarak kullanıcısı tespit edilemediği belirtilerek davalı Hazine adına  tespit edilmiştir. Davacılar ... ve ..., taşınmazın beyanlar hanesinde  adlarına zilyetlik şerhi verilmesi istemi ile dava açmışlardır.  Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne,  çekişmeli taşınmazın beyanlar hanesine, taşınmazın 01.01.1995 yılından beri eşit hisseler halinde davacılar ... ve ...'ın fiili kullanımında olduğunun şerhedilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın 01.01.1995 yılından beri eşit hisseler halinde davacıların fiili kullanımında olduğu gerekçesi ile yazılı şekilde karar verilmiş ise de yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır. Davacılar ... ve ..., taşınmazın eşit paylarla fiili kullanımlarında olduğunu ileri sürerek dava açmışlar ve iddialarını ispata yönelik olarak satış senedine dayanmışlardır. Mahkemece taşınmaz başında keşif yapılmış ise de davacıların dayandıkları satış senedi taşınmaza uygulanmamış, fiili kullanım konusunda mahalli bilirkişi ve tanık dinlenilmemiş, taşınmazın niteliği itibariyle fiili kullanım konusunda ziraat bilirkişinden rapor alınmamış olduğu gibi dayanılan 17.07.1996 tarihli satış senedinde davacılar yanında dava dışı dört farklı kişinin daha ismi yer aldığı halde bu husus üzerinde de durulmamış olması isabetsiz olup temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 25.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7557, Karar No: 2010/1117, Tarih: 15.02.2010

**17. Hukuk Dairesi         2009/7557 E.  ,  2010/1117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait, davalıya kasko sigortalı aracın, dava dışı ...’ın kullanımında iken meydana gelen tek taraflı trafik kazası sonucu hasara uğradığını, başvuruya rağmen davalı ... şirketince ödeme yapılmadığını belirterek, 14.277.00 YTL’nın temerrüt tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, sürücü değişikliği yapıldığını, alkollü olan davacı tarafından aracın kullanımı sırasında ve alkolün etkisiyle kazanın meydana geldiğini, Kasko Sigortası Genel Şartları A.5.5. maddesi uyarınca hasarın teminat dışı kaldığını, tazminat miktarının fahiş olduğunu bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, sigortalı aracı kaza sırasında davacının kullandığı ve aldığı alkolün etkisi altında direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu kazanın meydana geldiği, Kasko Sigortası Genel Şartları A.5.5. maddesi uyarınca, rizikonun sigorta teminatı dışında kaldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dava, kasko sigorta sözleşmesinden doğan tazminat istemine ilişkindir.

Mal sigortaları türünden olan kasko sigortası poliçesinin teminat kapsamını belirleyen Genel Şartlar’ın A.1. maddesine göre; gerek hareket, gerekse durma halinde iken sigortalının veya aracı kullananın iradesi dışında araca ani ve harici etkiler neticesinde sabit veya hareketle bir

cismin çarpması veya aracın böyle bir cisme çarpması, müsademesi, devrilmesi, düşmesi, yuvarlanması gibi kazalar ile üçüncü kişilerin kötü niyet ve muziplikle yaptıkları hareketler, aracın yanması, çalınması veya çalınmaya teşebbüs sonucu oluşan maddi zararların bu tür sigortanın teminat kapsamında olduğu anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, TTK.’nun 1282. maddesi uyarınca sigortacı, geçerli bir sigorta ilişkisi kurulduktan sonra oluşan rizikolardan sorumlu olduğu gibi, aynı yasanın 1281. maddesi hükmüne göre, kural olarak rizikonun teminat dışında kaldığına ilişkin iddianın sigortacı tarafından kanıtlanması gerekmektedir. Olayın, sigortalının ihbar ettiği şekilde değil de sigortacının iddia ettiği şekilde gerçekleşmesi halinde ise, bu oluş şeklinin Kasko Sigortası Genel Şartları’nın A.5. maddesinde sayılan teminat dışında kalan hallerden olması gerekmektedir.

İlkeler yukarıda anlatılan şekilde olmakla birlikte, sigortalı, Kasko Poliçesi Genel Şartları’nın B.1.5. maddesi ve TTK.nun 1292/3. maddesi uyarınca rizikonun gerçekleştiğine dair doğru ihbar mükellefiyetini kasten yerine getirmez veya iyi niyet kurallarına açıkça aykırı şekilde sigorta teminatı dışında kalan bir hususu, sanki bu oluşan rizikonun teminat içinde imiş gibi ihbar ederse ispat külfeti yer değiştirip, oluşan rizikonun teminat içinde kaldığını ispat külfeti sigortalıya geçer.

Bu ilkeler doğrultusunda somut olaya bakıldığında, olayın 21.12.2007 tarihinde sigorta poliçesinin yürürlükte olduğu sırada meydana geldiği ihtilaf konusu değildir. Davalı vekili, davacının iddia ettiği gibi sürücünün ... değil, olay anında 1.32 promil alkollü olan davacı olduğunu savunmuştur.

Mahkemede dinlenen zabıt mümzii tanık ... kaza ihbarı geldikten sonra olay yerine gittiklerinde, aracın yakınında bir erkek şahıs ile bir bayanın bulunduğunu, aracı kimin kullandığını sorduklarında, bayanın aracı kendisinin kullandığını söylediğini, ancak kazanın oluş şekli ve çarpma yeri ile ilgili çelişkili beyanlar verdiğini, kaza yapan aracın yakınında başka şahıslar ve bir aracın daha bulunduğunu, bayanın bu aracın da kendilerine ait olduğunu söylediğini, şüphe üzerine bayanın yanında bulunan ...’ın da alkol testi yapılarak 1.32 promil alkollü olduğunun tespit edildiğini bildirmiştir. Davacı tanığı ... ve ..., kaza sırasında aracı ...’ın kullandığını beyan etmişlerdir.

Bu durumda mahkemece, sürücü değişikliği yapıldığı ve aracı alkollü sürücü davacının kullandığı somut delillerle ispatlanamadığından, alkolsüz ve yeterli ehliyetnameye sahip sürücü ... tarafından kullanılırken kazanın meydana geldiği kabul edilerek, işin esası incelenip bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Kabule göre de, mahkemece, sürücünün alkollü davacı olduğunu kabul ettiği halde, nöroloji uzmanı doktor ve kusur uzmanından oluşan bilirkişi kurulundan olayın meydana geliş şekli itibariyle, bu kaza ve hasarın münhasıran sürücünün aldığı alkolün tesiri altında ileri gelip gelmediği hususunda ayrıntılı, gerekçeli rapor alınarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi de isabetli değildir.

SONUÇ:Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 15.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25795, Karar No: 2013/14479, Tarih: 04.06.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/25795 E.  ,  2013/14479 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/248522

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/09/2009

NUMARASI : 2008/700 (E) ve 2009/689 (K)

SUÇ : Hırsızlık, İşyeri dokunulmazlığını ihlal

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun 35.maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 15 yaşından küçük sanıkların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu, aynı maddenin 3.fıkrasında ise mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği taktirde ise, gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Adli Emanetin 2008/74 sırasındaki eşyalar hakkında bir karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 04/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17867, Karar No: 2022/8086, Tarih: 20.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/17867 E.  ,  2022/8086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Davanın dayanağını oluşturan suç tutağına göre sanığın orman sınırları içinde 12.545 m2 lik alanda açma yaparak 160 adet meyve ağacı diktiğinin tespit edilmesi, sanık hakkında ormanda açma yaparak meyve ağaçları diktiğinden bahisle 6831 sayılı Kanunun 93. maddesine aykırılık iddiası ile cezalandırılması istemiyle kamu davası açılması, mahallinde yapılan keşif sonucu fen bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda dava konusu alanda (A) harfi ile gösterilen 13.469 m2 lik yerin devlet ormanı sınırları içinde kaldığının ve sahada 20 m2lik havuz bulunduğunun, (B) ile gösterilen 4824 m2lik alanın da devlet ormanı sınırları içinde yer aldığının ancak orman bilirkişisi raporunda orman sayılmayan, tapuda tescil harici bırakılan yer olarak gösterildiğinin tespiti, orman bilirkişi tarafından düzenlenen raporlarda suç tutanağında belirtilen ve meyve ağaçlarının bulunduğu sahanın haritada (A) harfi ile gösterildiğinin ve kadastro komisyonu tarafından yapılan çalışmanın geçersiz olduğunun, tapulama çalışmalarında tespit dışı bırakıldığının, haritada (B) harfi ile gösterilen, içinde havuz bulunan ve iki adet meyve ağacı dikili sahanın kesinleşmiş devlet ormanı sınırları içinde kaldığının belirtilmesi, ziraat bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda ise davaya konu 316 ada 10-11 nolu parsellerin incelenmesinde suça konu yerde zeytin, nar ve harnup ağaçları bulunduğunun tespiti karşısında; dava konusu yere ilişkin harita, kadastro ve tapulama tutanaklarının temini ile mahallinde tutanak tanıklarının yer göstermesi ile farklı orman, harita ve ziraat mühendisi bilirkişiler ile yeniden keşif yapılarak, suça konu yerin kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içinde kalıp kalmadığının, kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içinde yer almamakta ise hangi vasıfla tapuda tescil dışı bırakıldığının, amenajman planı, memleket haritası ve hava fotoğraflarına göre orman sayılan yerlerden olup olmadığının net olarak tespiti ile sanığın dava konusu edilen fiil bakımından hukuki durumunun tayini gerekirken, yetersiz bilirkişi raporları hükme esas alınarak hatalı gerekçe ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.