muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/14068, Karar No: 2014/20077, Tarih: 20.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/14068 E.  ,  2014/20077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, 6136 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınanın yardım istemesi ile ona ait hesaptan para çekmesine yardımcı olan sanığın kartı yakınana vermeyerek kaçmaya başladığı, bu sırada kendisini takip edenlere bıçak çektiği ve “yaklaşmayın” diye bağırarak kaçmasına devam ettiği ve daha sonra önce kartı düşürdüğü sonra kendisinin de düşmesi sonucu yakalandığı olayda, suç konusu üzerindeyken kendisini yakalamaya çalışanlara bıçak çektiği anda hırsızlıktan dönüşen yağma suçunun tamamlandığı gözetilmeden, 5237 sayılı yasanın 35.maddesi ile uygulama yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, O yer Cumhuriyet savcısı ile sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 20.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3571, Karar No: 2023/13988, Tarih: 01.11.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/3571 E.  ,  2023/13988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1075 E. 2016/727 K.

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, basit yaralamaya teşebbüs

HÜKÜMLER : Beraat, Ceza Verilmesine Yer Olmadığına, Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi, Onama, Bozma

1. Katılan sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Ceza Verilmesine Yer Olmadığına Yönelik, Sanık ... hakkında Tehdit Ve Hakaret Suçlarından Kurulan Beraata Yönelik Hükümler Yönünden Şikayetçi Sanık ...'in Temyiz Talebi Nedeniyle Yapılan İncelemede;

Şikâyetçi sanık ...'in Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinde alınan 05.05.2016 tarihli beyanında "...olay nedeni ile ... ve ...'den şikayetçiyim, davaya katılma talebim yoktur " şeklinde beyanda bulunduğu, kamu davası açıldıktan sonra sanıklar hakkında şikâyetçi olduğunu, davaya katılma talebinin olmadığını beyan eden şikayetçinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 238. maddesi uyarınca davaya katılma talebinde bulunmadığı anlaşılmakla, katılan sıfatı bulunmayan şikayetçinin hükümleri temyiz yetkisi bulunmaması nedeniyle temyiz isteğinin, reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Sanık hakkında hakaret, tehdit ve yaralamaya teşebbüs suçlarından kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yalvaç Cumhuriyet Başsavcılığının 2015/1999 soruşturma numaralı iddianamesi ile sanık ... hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 125/1-4, 53/1. maddeleri uyarınca cezalandırılmaları talebiyle; sanık ... hakkında hakaret ve tehdit suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 125/1-4, 106/1-1.cümle, 53/1. maddeleri uyarınca cezalandırılmaları talebiyle; sanık ... hakkında hakaret tehdit ve yaralama suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 125/1-4, 106/1-1.cümle, 86/2, 35, 53/1.maddeleri uyarınca cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin 23.06.2016 tarihli ve 2015/1075 Esas, 2016/727 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında, katılan sanık ...'e yönelik eyleminden dolayı tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106/1-1,53/1, 58/7. maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, tekerrür hukümlerinin uygulanmasına; yaralama suçundan aynı kanunun 86/2, 35/2, 53/1 58/7. maddesi uyarınca 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, tekerrür hukümlerinin uygulanmasına; katılan sanık ... ile şikâyetçi sanık ... hakkında hakaret suçundan aynı kanunun 129/3. maddesi, 5271 sayılı Kanun'un 223/4-c maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına; sanık ... hakkında şikâyetçi sanık ...'ya yönelik tehdit ve hakaret suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Şikâyetçi Sanık ...'in Temyiz Sebepleri

1. Hakkında tehdit ve yaralama suçlarından mahkûmiyetine dair verilen karar yasalara aykırı olduğuna, olayın tanıklarının belediye başkanı tarafından baskı altına alınıp, tehdit edilerek ifade vermelerinin ve lehine ifade vermelerinin engellendiğine,

2. Olayın mağduru olduğuna hatta katılan sanık durumundaki ... ile oğlu ... tarafından küfürlerle tehdit edildiği hususunun apaçık ortada olduğuna,

3. Beyanların çelişkili olduğuna,

4. ... ve oğlu ... hakkında beraat ve ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmemesi gerektiğine, hükmün bozulmasına,

5. Vesaireye,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Şikâyetçi sanık ...'in, katılan sanık ...'nın kiracısı olduğu, katılan sanık ile şikâyetçi sanık arasında kiralama sırasında sözleşme yapıldığı, olay günü şikâyetçi sanık ...'nın evi boşaltmak istediği bu sebeple eşyalarını taşıtmak için içerisinde tanık D.B.'nin de bulunduğu hamalları tuttuğu, evi boşaltma işlemleri sırasında şikâyetçi sanık ile katılan sanık arasında şikâyetçi sanığın evi boşaltacağı sırada evi boyatma hususunda tartışma çıktığı, bunun üzerine katılan sanığın evde bulunan kira sözleşmesini şikâyetçi sanığa göstermek üzere getirdiği, ardından şikâyetçi sanık ...'nın, katılan sanığın üzerine yaralama amacıyla yürüdüğü, ancak orada bulunan hamalların araya girmesi üzerine şikâyetçi sanığın kasten yaralama eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı, ardından şikâyetçi sanığın, katılan sanığa yönelik olarak sinkaflı sözlerle hakaret ettiği, ayrıca bu sırada şikâyetçi sanık ...'nın katılan sanığa yönelik olarak "senin kelleni koparırım" diyerek tehditte bulunduğu, katılan sanık ...'nın, şikâyetçi sanık ...'in aşamalardaki beyanları, tanıklar A.T., E.Ö. ve D.B.'nin beyanı ile anlaşılmıştır.

2. Katılan sanık ...'nın şikâyetçi sanık ...'in aşamalardaki beyanları dosyada mevcuttur.

3. Tanıklar A.T., E.Ö., D.B.'nin beyanları dosyada mevcuttur.

4. Sanığın adli sicil kaydı dava dosyasına eklenmiştir.

GEREKÇE

2. Katılan sanık ...'nın şikâyetçi sanık ...'in aşamalardaki beyanları dosyada mevcuttur.

3. Tanıklar A.T., E.Ö., D.B.'nin beyanları dosyada mevcuttur.

4. Sanığın adli sicil kaydı dava dosyasına eklenmiştir.

GEREKÇE

A. Şikâyetçi Sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Ceza Verilmesine Yer Olmadığına Yönelik Hükme İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden Yapılan İncelemede;

Katılan sanık ... ile şikâyetçi sanık ...'in aşamalardaki beyanları, tanık A.T,, E.Ö., D.B.'nin beyanları karşısında katılan sanık ... ile şikâyetçi sanık ...'in üzerine atılı hakaret suçunu işlediği sabit olduğundan, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Şikayetçi Sanık ... Hakkında Tehdit ve Basit Yaralamaya Teşebbüs Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden Yapılan İncelemede;

Şikâyetçi sanık ...'in diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Olay günü, şikâyetçi sanık ...'nın, katılan sanığın üzerine yaralama amacıyla yürüdüğü, ancak orada bulunan hamalların araya girmesi üzerine şikâyetçi sanığın kasten yaralama eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı, ayrıca bu sırada şikayetçi sanık ...'nın katılan sanığa yönelik olarak "senin kelleni koparırım" diyerek tehdit etmesi şeklinde gerçekleşen olayda; tehdit içeren sözlerin yaralama eyleminin irade açıklaması şeklinde gerçekleştiği, tehdit kastının bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223/2-c maddesi gereğince atılı suçtan beraati, eylemin bir bütün halinde basit yaralamaya teşebbüs suçunu oluşturduğu ve olayın vahameti dikkate alınarak verilecek cezada alt sınırdan ayrılarak sadece yaralamaya teşebbüs suçundan hüküm kurulması yerine hem yaralamaya teşebbüs hem de tehdit suçundan ayrı ayrı hüküm kurulması nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Katılan sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Ceza Verilmesine Yer Olmadığına Yönelik, Sanık ... hakkında Tehdit ve Hakaret Suçlarından Kurulan Beraata Yönelik Hükümler Yönünden Şikayetçi Sanık ...'in Temyiz Talebi Nedeniyle Yapılan İncelemede;

Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenle şikâyetçi sanık ...'in temyiz isteğinin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

B. Şikâyetçi Sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Ceza Verilmesine Yer Olmadığına Yönelik Hüküm Yönünden Şikâyetçi Sanık ...'in Temyiz Talebi Nedeniyle Yapılan İncelemede;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin 23.06.2016 tarihli ve 2015/1075 Esas, 2016/727 Karar sayılı kararında şikayetçi sanık ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden şikâyetçi sanık ...'in temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

C. Şikâyetçi Sanık ... Hakkında Tehdit ve Basit Yaralamaya Teşebbüs Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden Yapılan İncelemede;

C. Şikâyetçi Sanık ... Hakkında Tehdit ve Basit Yaralamaya Teşebbüs Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden Yapılan İncelemede;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin 23.06.2016 tarihli ve 2015/1075 Esas, 2016/727 Karar sayılı kararına yönelik şikâyetçi sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’deki gerekçeye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

01.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33764, Karar No: 2017/15761, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/33764 E.  ,  2017/15761 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11443, Karar No: 2008/1339, Tarih: 06.02.2008

**1. Hukuk Dairesi         2007/11443 E.  ,  2008/1339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/04/2007

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, eşi olan miras bırakan N. babasının ve kardeşlerinin yönlendirmesi sonucunda üzerinde üç katlı bina bulunan 3713 ada 1 parsel sayılı taşınmazını ölümünden 10 gün önce davalıya devrettiğini, temlikin kendisinden mal kaçırma amacıyla yapıldığını ileri sürerek, payı oranında tapu iptali-tescil istemiştir.

Davalı, iyiniyetli 3.kişi konusunda bulunduğunu, taşınmazı belediyenin belirlediği, emlak değeri üzerinden satın aldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kanıtlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.Dosya içeriği ve toplanan delillerden, üzerinde üç katlı bina bulunan çekişme konusu 3714 ada 1 parsel sayılı taşınmazın miras bırakan N.... ait iken, vekil kıldığı yeğeni Ersoy vasıtasıyla üçüncü kişi konumundaki davalıya satış yoluyla devredildiği; miras bırakanın 29.10.2005’de çocuksuz ölümüyle geriye mirasçıları olarak babası A..., 3. eşi A..., kardeşleri E....K... ve S...ile daha önce ölen kardeşi E.... olma üç yeğeninin kaldığı, vekil sıfatıyla satışı gerçekleştiren E..... da bunlardan biri olduğu görülmektedir.

Miras bırakanın 3. eşi A....., eldeki davayı açarak payı oranında tapu iptali-tescil isteğinde bulunmuş, ölen eşinin babası ve kardeşlerinin tüm menkul mallara da el koyduklarını, aldıkları vekaletle bankadaki paraları çektiklerini, bu yönlerden de istihkak davası açtığını ileri sürmüştür.

Ne var ki, mahkemenin hükme yeterli bir soruşturma yaptığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere, görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tesbiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, miras bırakanın başkaca taşınır ve taşınmaz mallarının bulunup bulunmadığı, satılıp satılmadıkları, adına banka hesapları olup olmadığı, varsa akıbetleri hakkında bir araştırma yapılmadığı gibi, davacının açtığını bildirdiği 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006 / 16 esas sayılı dava dosyası da getirtilip incelenmemiştir.

Öte yandan, duruşma sırasında dinlenen davalı tanıklarından Macide, davalının kendisinin abisinin oğlu, miras bırakanın da dayısının oğlu olduklarını söylemekle, miras bırakanla davalı arasındaki akrabalık ilişkisinden bahsetmiş, ancak bu husus üzerinde de yeterince durulmamış ve nüfus kayıtlarıyla da denetlenmemiştir.

Hal böyle olunca, tarafların tüm delilleri eksiksiz toplanarak yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirilmek suretiyle miras bırakanın iradesinin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulması, davalının muvazaayı bilebilecek konumda bulunup bulunmadığının araştırılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturma ile yetinilip yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir. Davacının temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 6.2.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3950, Karar No: 2022/3439, Tarih: 10.03.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/3950 E.  ,  2022/3439 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde ilamında belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece uyulan bozma ilamında “Hâl böyle olunca, Mahkemece, davacının vergi kaydının bulunduğu belirtiği 24.9.1996 - 4.10.2000 dönemi yönünden kendi nam ve hesabına çalışmasına ilişkin işyeri kayıtları araştırılarak, 1479 sayılı Kanunun 26. maddesinde düzenlenen, “sosyal güvenliğin vazgeçilmez ve kaçınılamaz” kamusal yapısı gereği yöntemince ve re’sen araştırma yapılarak, varılacak sonuç uyarınca, açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde değerlendirme yapılıp, davacının 1479 sayılı Kanun kapsamında kendi nam ve hesabına bağımsız çalışmasının bulunup bulunmadığı tereddütsüz belirlenerek, zorunlu sigortalı olarak kabul edilmesi gereken dönem, kuşku ve duraksamaya neden olmayacak şekilde tespit edilmeli, varılacak sonuca göre karar verilmesi” gerektiği belirtilmiştir.

(24.9.1996 - 13.3.1997) (21.5.1998 - 30.10.2002) (5.9.2005 - 30.4.2006) tarihleri arası vergi, (1.6.1998 - 31.5.2013) tarihleri arası oda, (11.9.1998 - 5.9.2013) tarihleri arası sicil kaydı bulunan davacının kuruma verdiği 15.3.2001 tarihli giriş bildirgesine istinaden 4.10.2000 tarihinden itibaren tescilinin yapıldığı, ilk prim ödemesinin 6.9.2001 tarihi olduğu, davacı tarafından 24.9.1996 tarihinden itibaren bağkur sigortalı olarak kabul edilmesi talebinin reddi üzerine eldeki davanın açıldığı, Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde isteğin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

619 sayılı KHK’nin Geçici 1. maddesine göre “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren başlar. Ancak, 1479 sayılı Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olmak kaydıyla, 20.4.1982 tarihinden bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar vergi dairelerine kayıtlı olarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalıştıklarını belgeleyen sigortalıların, vergiye kayıtlı bulundukları süreler, bu süreye ilişkin primleri, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağı prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.” denilmekte olup, 04.10.2000 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, Anayasa Mahkemesi’nin 8.8.2001 tarihinde yürürlüğe giren 26.10.2000 günlü kararı uyarınca 619 sayılı KHK. tüm hükümleriyle iptal edilmiştir.

02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasanın 47. maddesiyle, Bağ-Kur Kanununa eklenen Geçici 18. maddesine göre; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 4.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 4.10.2000 tarihinden itibaren başlar. Ancak, bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıkları, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak 49 uncu ve ek 15 inci maddelere göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını, tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.”

Anılan hükümle belirtilen şartları yerine getiren kişiler maddede belirtilen sürelere ilişkin prim tutarlarını ödeyerek o döneme ilişkin süreleri sigortalı saydırabileceklerdir. Anılan düzenleme ile borçlanma hakkı, 4.10.2000 tarihinden sonra zorunlu sigortalı olarak Bağ-Kur’a tescil edilmiş olanlardan, daha önce vergi kaydı bulunanlara tanınmıştır.

Davacının, Kuruma tescil edildiği tarihe göre, gerek 619 sayılı KHK’nin Geçici 1. maddesi hükmünün, gerekse benzer bir düzenlemeyi öngören 4956 sayılı Yasa ile değişik 1479 sayılı Yasanın Geçici 18. madde hükmünün somut olayda uygulanma olanakları bulunmamaktadır. Bu durumda, anılan tarih itibariyle yürürlükte bulunan mevzuat hükümlerine göre uyuşmazlığın çözümünde yasal zorunluluk bulunmaktadır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25. maddelerinde “...kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler...”, “meslek kuruluşuna yazılarak çalışmaya başladıkları tarihten itibaren”, ayrıca “Limited şirketlerin ortakları” da ortaklık tarihinden itibaren zorunlu Bağ-Kur sigortalısı sayılmışken, anılan maddelerde 19.04.1979 gün ve 2229 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, “kendi adına ve hesabına” çalışma koşulu ve belirtilen nitelikte çalışmaya başlama tarihi sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir.20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun ile yapılan düzenlemede, kendi adına ve hesabına çalışma koşuluna ek olarak “gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar” için mükellefiyetin başlangıç tarihinden, “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmakla beraber gelir vergisinden muaf olanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı olanlar” kayıtlı oldukları tarihten itibaren sigortalı sayılmaktadır.