muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6422, Karar No: 2021/1776, Tarih: 23.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/6422 E.  ,  2021/1776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, Cumhuriyet savcısı, sanıklar müdafi ve katılan kurum temsilcisinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1-Yüksekova Cumhuriyet Başsavcılığının 01.11.2013 tarih, 2013/549 Esas nolu iddianamesi ile mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanıklar hakkında, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından kamu davası açıldığı, sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçlarının birbirinden bağımsız ve ayrı suçlar olup birbirine dönüşmeyeceği, her biri hakkında ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, hükmün gerekçe kısmında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının sübut bulduğu belirtilmesine rağmen hüküm fıkrasında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçundan tek hüküm kurulmak suretiyle hükümlerin karıştırılması,

2-İddianamede, 213 sayılı VUK’nin 359/b-1. maddesinin bir kez uygulanması talep edildiği hâlde, 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesi uyarınca sanığa VUK’nin 359/b maddesinin her takvim yılı için ayrı ayrı iki kez uygulanması için ek savunma hakkı tanınmadan, 2009 ve 2010 takvim yılları için iki ayrı mahkûmiyet hükmü kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

3- Sanıkların 2010 takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenlemek şeklinde gerçekleşen eylemlerine ilişkin olarak, TCK'nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini,

4- 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısı, sanıklar müdafii ve katılan kurum temsilcisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16749, Karar No: 2024/7182, Tarih: 30.09.2024

**8. Ceza Dairesi         2021/16749 E.  ,  2024/7182 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1946 Esas, 2020/294 Karar

SUÇ : Suç işlemeye alenen tahrik etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 26.02.2016 tarihli iddianamesiyle; sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 214 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suç işlemeye alenen tahrik etme suçundan cezalandırılması ve hak yoksunluklarının uygulanması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.04.2016 tarihli kararıyla; sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 214 üncü maddesinin birinci ve 62 nci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı 24.06.2016 tarihinde kesinleşmiştir.

3. Sanığın denetim süresi içerisinde (03.07.2017 tarihinde) kasten basit yaralama suçunu işlediği, 5 ay hapis cezasına hükmedildiği ve Bölge Adliye Mahkemesince onanarak kesinleştiği anlaşılmıştır. Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2019 tarihli kararıyla; hükmün 5 ay hapis cezası olarak açıklanmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

4. Sanığın; Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2019 tarihli kararını istinaf etmesi üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 21.02.2020 tarihli ilamıyla; istinaf başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın eşinin temyiz istemi; sanığın atılı suçu işlemediğine, sanığın hesabına başkalarının girerek yargılama konusu paylaşımları yaptığına ve eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğuna, "açık ve yakın tehlike" meydana gelmediğinden sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Dava konusu olay; sanığın, Facebook isimli sosyal medya hesabından 09.09.2015 tarihinde "bir

\*\*\* binasıda sen yak kampanyası başlatılmıştır katılım gösterelim hatta \*\*\* binaları da yakmaya özen gösterelim" şeklinde paylaşımda bulunmak suretiyle atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Dava konusu olay; sanığın, Facebook isimli sosyal medya hesabından 09.09.2015 tarihinde "bir

\*\*\* binasıda sen yak kampanyası başlatılmıştır katılım gösterelim hatta \*\*\* binaları da yakmaya özen gösterelim" şeklinde paylaşımda bulunmak suretiyle atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Sanık aşamalarda; hesabının şifresinin kırılarak başkasının eline geçtiğini, yargılama konusu paylaşımları kendisinin yapmadığını beyanla suçlamayı kabul etmemiştir.

3. İlk derece mahkemesince; sanığın savunmaları, kendisini suçtan kurtarmaya yönelik olarak değerlendirilmiş ve "suç işlemeye tahrik etme" suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Basın ve yayın yoluyla atılı suçu işlediği anlaşılan sanığın cezasında 5237 sayılı Kanun'un 218 inci maddesi gereğince artırım yapılması gerektiği hususunun gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanığın eşinin; sanığın Facebook sosyal medya hesabının şifresinin kırıldığına ve paylaşımları

sanığın yapmadığına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Somut olayda; sanığın savunmalarına göre Facebook hesabının çalındığına dair resmi bir başvurusu bulunmamaktadır. UYAP ortamından yapılan incelemede; sanığın, 16.07.2016 suç tarihli "cumhurbaşkanına hakaret" suçundan Samsun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/609 Esas, 2019/297 Karar sayılı dosyasında mahkumiyetine karar verilmiş, karar kesinleşmiştir. Dosyanın UYAP ortamından incelemesinde; sanığın, Facebook isimli sosyal medya hesabının çalındığını beyan ettiği ve suçlamaları kabul etmediği anlaşılmaktadır. Ancak; sanığın bu yargılamalardan sonra dahi sosyal medya hesabının çalındığına dair bir başvurusu bulunmamaktadır. Bu nedenlerle; sanığın suçtan kurtulmaya yönelik olan savunmalarına itibar edilmeyerek mahkumiyetine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

2. Sanığın eşinin; suç vasfında hataya düşüldüğüne, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğuna ve "açık ve yakın tehlike" oluşmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine dair temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Sanığın, "olay ve olgular" bölümünde detaylandırılan paylaşımında halkın belirsiz bir kesimini \*\*\* siyasi partileri aleyhine binalarına zarar vererek suç işlemeye alenen tahrik ettiği anlaşıldığından mahkemenin suç vasfına dair kabulünde hukuka aykırılık bulunmamaktadır. Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 214 üncü maddesinde düzenlenen "suç işlemeye tahrik etme" suçunun oluşması için "açık ve yakın tehlike" meydana gelme şartı bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle; sanığın eşinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararında eleştiri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle; sanığın eşinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararında eleştiri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 21.02.2020 tarihli ve 2019/1946 Esas, 2020/294 Karar sayılı kararında sanığın eşi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/94, Karar No: 2011/273, Tarih: 26.05.2011

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2011/94 E.  ,  2011/273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kale (Denizli) Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen, tarafları, tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Yargıtay 14.Hukuk Dairesinin 20.12.2010 gün, 13327-14324 sayılı, 8.Hukuk Dairesinin 28.12.2010 gün 6994-6408 sayılı kararlarıyla meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu’nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, Sulh Hukuk Mahkemesince verilen zilyetlik şerhi terkini istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle, hükmün temyiz inceleme görevi 14.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: 14. Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu Daireye gönderilmesine, 26.5.2011 gününde oyçokluğu karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5227, Karar No: 2015/6722, Tarih: 01.04.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/5227 E.  ,  2015/6722 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık ..'nın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e, 62/1, 142/1-a ve 62. maddeleri gereğince iki kez 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair ..Asliye Ceza Mahkemesinin 20/09/2011 tarihli ve 2008/149 esas, 2011/490 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 29.01.2015 gün ve 2014/2417/6994 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.02.2015 gün ve 2015/39711 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Katılan ..'nin yargılama aşamasında alınan beyanında, trafolar arasında asılı olan kendisine ait gerilim kablolarını kış mevsimi nedeniyle toparlayıp iki tarla arasında bulunan an tabir edilen dar yolun kenarına koyduğunu beyan etmesi, tanık .. da yargılama aşamasında alınan beyanında, tarla motorlarına elektrik taşıyan kabloların tarla kenarında durduğunu beyan etmesi karşısında, suça konu kabloların 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e maddesinde düzenlenen “Adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya” kapsamında değerlendirilemeyeceği, atılı eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, anılan Kanun'un 142/1-e maddesi gereğince hüküm kurularak fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma isteminin, katılan ..'ye karşı hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Trafolar arasında asılı olan gerilim kablolarının, kış mevsimi nedeniyle toplanıp, iki tarla arasında bulunan yola bırakıldığı ve buradan çalındığı belirlenmekle, faal durumda bulunmayan kabloların, adet veya tahsis ya da kullanımları gereği açıkta bırakılmış sayılamayacağı gözetilmeyip, suçun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek, TCK'nın 141/1. maddesi yerine, aynı Yasanın 142/1-e maddesi uyarınca hüküm kurulması nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, .. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 20.09.2011 gün ve 2008/149, 2011/490 sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesinin 3.fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle;

Sanık ....'nın, katılan ...'ye yönelik hırsızlık suçundan, TCK'nın 141/1. maddesi uyarınca takdiren 1 yıl hapis hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Yasa'nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim ile 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 01.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16958, Karar No: 2016/18809, Tarih: 22.06.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/16958 E.  ,  2016/18809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin sondaj faaliyetlerinin askıya alınarak durdurulması sebebiyle ihtiyaç ve istihdam fazlalığının ortaya çıktığı ve şirket bünyelerinde çalıştırılabilecek başka bir pozisyon bulunmadığı gerekçesiyle feshedildiğini, yapılan feshin geçersiz olduğunu ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine, buna bağlı kanuni haklarının hüküm altına alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, sondaj faaliyetlerinin askıya alınması sebebiyle personel azaltılmasına gidilmesinden dolayı davacının sözleşmesinin feshi açısından, sosyal seçim kriterine uyulduğu yönünde bir kanaat oluşmadığı, sondaj faaliyetlerinin askıya alınması sebebiyle gerçekleştirilen personel azaltılması işleminden dolayı neden davacının öncelikle tercih edilerek sözleşmesinin feshedildiği olgusunun yeterince aydınlatılamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı konusu olup kanuni dayanak 4857 sayılı Kanun’un 18. ve devamı maddeleridir.

İşletmeyi veya iş yerini etkileyen objektif sebeplerle ortaya çıkan işgücü fazlalığı sonucunda, işçinin iş yerinde çalışma imkanı ortadan kalkmış ise fesih için geçerli bir sebebin varlığından söz edilir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu işletmesel kararlar alabilir. Ancak, işletmesel karar sonucunda, tedbir olarak düşünülen feshin zorunlu hale gelmiş olması gerekir. Başka bir anlatımla işverenin fesih konusunda keyfi kararları yargı denetimine tabidir.

İşveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi zorunlu kıldığını ispatlamalıdır. İş sözleşmesi feshedilen işçi, feshin başka bir sebebe dayandığını ileri sürdüğü takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

İşletmesel kararda, amaca uygunluk ve yerindelik denetimi yapılamamakla birlikte, işveren yeniden yapılanma tedbirini ciddi ve kalıcı biçimde uyguladığını, tutarlılık denetimi kapsamında ispatlamalıdır. Bunun dışında işletmesel karar; ispat yükü işçide olmak üzere, işverenin ekonomik ve işletmesel sebepler dışında bir saikle fesihte bulunduğu, bu hakkın kötüye kullanıldığı iddia edildiğinde keyfilik denetimine ve iş yeri gereğinin kaçınılmaz olup olmadığının denetimi kapsamında ölçülülük ve gereklilik denetimine tabi tutulabilir.

İşletmesel kararla varılmak istenen hedefe fesihten başka bir yolla ulaşmak mümkün ise fesih için geçerli bir sebepten söz edilemez. Fesih, son çare olmalıdır.

Somut olayda, elektrik teknisyeni olan davacının iş sözleşmesi davalı işveren tarafından sondaj faaliyetlerinin askıya alınarak durdurulması sebebiyle ihtiyaç ve istihdam fazlalığının ortaya çıktığı ve şirket bünyelerinde çalıştırılabilecek başka bir pozisyon bulunmadığı gerekçesiyle feshedilmiştir. Her ne kadar mahkemece sondaj faaliyetlerinin askıya alınması sebebiyle personel azaltılmasına gidilmesinden dolayı davacının sözleşmesinin feshi açısından, sosyal seçim kriterine uyulmadığı gerekçesiyle kabul kararı verilmişse de hukukumuzda sosyal seçim kriteri diye bir kriterin olmadığı göz önüne alındığında davalı işverenin aldığı işletmesel kararın kapsamı, kararı davacı yönünden tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı, feshin kaçınılmazlığına bağlı olarak başvurduğu hususların tespiti bakımından bilirkişi raporu alınarak sonuca gidilmesi gerekirken, yeterli araştırma ve inceleme yapılmaksızın karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16797, Karar No: 2016/3696, Tarih: 28.03.2016

**14. Hukuk Dairesi         2014/16797 E.  ,  2016/3696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 22.05.2002 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukundan kaynaklanan müdahalenin men-i ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, komşuluk hukukundan doğan elatmanın önlenmesi ve yıkım istemine ilişkindir.

Davacı, davalıyla olan sınırında davalıya ait 2018 parsel sayılı taşınmazın üzerinde 1adet meşe, 1 adet çınar, 1 adet dut ve birkaç ayva ağacının; kendi taşınmazı üzerindeki 2 katlı evine zarar verdiğinden elatmanın önlenmesi ile bu ağaçların kökünden kesilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın redddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, 2018 parsel üzerinde bulunan 23.12.2013 tarihli bilirkişi raporunda (1) ve (2) numaralı ağaçların toprak seviyesinden kesilmesine, (3) ve (4) numaralı ayva ve dut ağaçlarının ise budanması suretiyle elatmanın önlenmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlığın niteliğine göre mahkemece maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken dava dilekçesinde belirtilen değer üzerinden davalı yararına nispi vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’nın 438/7. maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzelterek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekillinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulüyle hüküm sonucunun 8. paragrafındaki ''55,00 TL” ibaresinin çıkartılarak yerine “750,00 TL maktu” ibaresinin yazılmasına, hükmün DÜZELTİLMİŞ ve değiştirilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 28.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32217, Karar No: 2014/26166, Tarih: 10.11.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/32217 E.  ,  2014/26166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan verilen hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar ... ... ... müdafiilerinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya,toplanan delillere,gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuk ...'ın üzerine atılı suçların hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamayacağının değerlendirilmesi açısından, suç tarihinde 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35/1. ve Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 20/2. maddesi gereğince zorunlu olan sosyal inceleme raporu alınmadan ve aynı kanunun 35/3.maddesine göre de sosyal inceleme yaptırılmamasının gerekçesi gösterilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan bu nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.