muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1713, Karar No: 2023/7235, Tarih: 14.09.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ile resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ile vekâlet ücreti ve harcın maktu olması gerektiğini yargılama giderlerinin davacı tarafa yükletilmesini ve resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4721 sayılı Kanun'un “Sorumluluk” başlıklı 1007 nci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Tapu sicilinin tutulmasından doğan bütün zararlardan Devlet sorumludur.”

3. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.11.2009 tarihli ve 2009/4 - 383 Esas, 2009/517 Karar sayılı kararında tapu işlemlerinin kadastro tespit işlemlerinden başlayarak birbirini takip eden işlemler olduğu, tapu kütüğünün oluşumu aşamasındaki kadastro işlemleri ile tapu işlemleri bir bütün oluşturduğundan bu kayıtlarda yapılan hatalardan 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi anlamında Devletin sorumlu olduğunun kabulünün gerektiği, Devletin sorumluluğunun kusursuz sorumluluk olduğu, bu işlemler nedeniyle zarar görenlerin 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereğince zararlarının tazmini için Hazine aleyhine adlî yargıda dava açabilecekleri belirtilmiştir.

4. 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca kabul edilen Devletin sorumluluğu, tapu sicilinin önemi ve kişilerin bu sicile olan güven duygularını sağlamak bakımından aynî hakkının saptanması, herkese açık tutulmasında tekel hakkı sağlayan bir sicil olması esasına dayanmaktadır. Bu sorumluluk, asıl ve nesnel (objektif) bir sorumluluk olduğundan zarara uğrayan zararının ödetilmesini doğrudan Devletten isteyebilir.

4. 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca kabul edilen Devletin sorumluluğu, tapu sicilinin önemi ve kişilerin bu sicile olan güven duygularını sağlamak bakımından aynî hakkının saptanması, herkese açık tutulmasında tekel hakkı sağlayan bir sicil olması esasına dayanmaktadır. Bu sorumluluk, asıl ve nesnel (objektif) bir sorumluluk olduğundan zarara uğrayan zararının ödetilmesini doğrudan Devletten isteyebilir.

5. 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereğince açılan davalarda, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu sahibinin oluşan gerçek zararı neyse tazminatın miktarı da o kadar olmalıdır. Gerçek zarar, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu malikinin mal varlığında meydana gelen azalmadır. Tazminat miktarı zarar verici eylem gerçekleşmemiş olsaydı zarar görenin mal varlığı ne durumda olacak idiyse aynı durumun tesis edilebileceği miktarda olmalıdır. Zarara uğrayan kişinin gerçek zararı ise tazminat miktarının belirlenmesinde esas alınacak değerlendirme tarihine göre belirlenecek olup bu tarihe göre tapusu iptal edilen taşınmazın niteliği ve değeri belirlenmelidir. Taşınmazın niteliği arazi ise net gelir metodu yöntemi ile arsa vasfında ise değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması suretiyle gerçek değer belirlenmelidir.

6. 3621 sayılı Kanun’un 5 ve 9 uncu maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu Sakarya ili, Karasu ilçesi, ... Mahallesi, 5 ada 10 parsel sayılı taşınmazın davacı tarafından 12.12.2018 tarihinde satış yoluyla edinildiği, dava konusu taşınmazın tapu kaydına satış tarihinden sonra 24.02.2020 tarihli ve 4285 yevmiye numaralı işlemle “Taşınmazın bir kısmı veya tamamı kıyı kenar çizgisinde kalmaktadır” şeklinde şerh konulduğu, eldeki davanın 18.02.2019 tarihinde açıldığı anlaşılmıştır.

3. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukukî nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre taraf vekillerinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukukî nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre taraf vekillerinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

4. Mahkemece, çekişmeli taşınmazın kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığı kabul edilerek karar verilmiş ise de yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar vermeye yeterli bulunmamaktadır. Şöyle ki; hükme esas alınan bilirkişi raporunda uygulanan kıyı kenar çizgisinin hangi idare tarafından, hangi kanun uyarınca, hangi yönteme uygun olarak, hangi tarihte yapılan çalışma sonucu oluştuğu, bu çalışmanın ne şekilde kesinleştiği ilgili idareden sorularak varsa kesinleşmeye ve çalışmalara esas belgelerin onaylı örneklerinin dosya içine getirtilmesi, 3621 sayılı Kanun’un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının 3 üncü bendinde yer alan "Kıyıda ve sahil şeridinde planlama ve uygulama yapılabilmesi için kıyı kenar çizgisinin tespiti zorunludur." ve aynı Kanun'un kıyı kenar çizgisinin belirlenmesine ilişkin 9 uncu maddesinin 3 üncü fıkrasında yer alan “Komisyonca tespit edilip Valiliğin uygun görüşü ile birlikte gönderilen kıyı kenar çizgisi, Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığınca onaylandıktan sonra yürürlüğe girer.” hükümleri uyarınca idarece belirlenmiş ve onaylı kıyı kenar çizgisi ya da mahkemece hükmen kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi bulunup bulunmadığı araştırılarak kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi var ise krokisinin getirtilerek kadastro paftası ile çakıştırılmak suretiyle taşınmazın pafta üzerinde kesinleşmiş kıyı kenar çizgisine göre konumu ve kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan alanını belirtir şekilde fen bilirkişisinden denetime elverişli rapor alındıktan sonra, kıyı kenar çizgisi içinde kalan bölüm yönünden mülkiyet hakkının kısıtlanması nedeniyle 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesinden kaynaklı tazminat koşullarının oluştuğunun kabulü ile hüküm kurulması, ilgili idare tarafından onaylanmış ya da hükmen kesinleşmiş kıyı kenar çizgisinin bulunmadığının tespiti hâlinde ise 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi koşulları oluşmadığının nazara alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

5. Kabule göre de davaya konu taşınmaz imar parseli olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi raporunda belirlenen bedel üzerinden emsal taşınmazın düzenleme ortaklık payına göre tekrar kesinti yapılarak düşük bedel takdiri hatalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi Kararının BOZULMASINA,

Davacıdan peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34613, Karar No: 2018/15232, Tarih: 19.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/34613 E.  ,  2018/15232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan Milli Eğitimi Bakanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili müvekkilinin davalı kuruma bağlı ... İlköğretim Okulunda 1992 yılının Eylül ayında kaloriferci olarak işe alındığını, 2011 yılına dek aynı okulda yaz ve kış çalıştırıldığını, bu süreçte sigortasının yapılmadığını, iş akdinin haksız feshedildiğini ileri sürerek, hizmet tespiti ile kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma, yıllık izin, milli ve dini bayramlarda yaptığı çalışma alacağı ücretlerine hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar,davalı MEB vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davacı vekili,davacının davalı kuruma bağlı ... İlköğretim Okulunda 1992 yılında kaloriferci olarak işe başladığını ve 2011 yılına dek aynı okulda yaz ve kış çalıştırıldığı halde sigortasının yapılmadığını, iş akdinin haksız feshedildiğini ileri sürerek aynı dava dilekçesinde hem hizmet tespiti, hem de işçilik alacaklarına hükmedilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, hüküm ile birlikte hizmet tespiti isteminin tefrikine karar verilmiş ise de, sigorta kaydı bulunmayan davacının hizmet süresinin sağlıklı şekilde belirlenebilmesi açısından, hizmet tespit davasının neticelenerek kesinleşmesi lüzumu bulunduğundan, bu davanın bekletici mesele yapılarak sonucuna göre alacak talepleri hakkında karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin verilen karar hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.06.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2347, Karar No: 2019/3545, Tarih: 13.03.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/2347 E.  ,  2019/3545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62/1, 50/4, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılanlar vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, süre tutum dilekçesi vererek kararı temyiz ettiği anlaşılan katılanlar vekilinin sair temyiz itirazlarının ve sanık müdafiinin, mahkemece dinlenen tanık beyanlarında çelişkiler olduğuna,bilirkişi raporunda sanığın asli kusurlu olmasına dayanak olarak sanığın çalışanlara elektriği kesmeden çalışmaları yönündeki tanık ifadeleri gösterildiği, ancak ölenin elektrik teknisyeni olduğu, olayın meydana gelmesindeki kusurunun ağırlığının yeteri kadar tartışılmadan yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulduğu, akımın kesilmeden çalışma yapılmasının sanığın baskısı ile değil, bizzat ölenin ağır ihmali ve kusuru neticesinde meydana gelen bir olay olduğu, kazanın meydana geldiği yerde trafodan elektrik akımının kesilmesinin mümkün olup, bunun ise ölen tarafından yapılmasının güçlük arz etmediği,kazanın meydana geldiği onarım işinin, Tedaş’tan ihale yolu ile alınan ve 3 şirketin oluşturduğu bir iş ortaklığının yürüttüğü bir iş niteliğinde olduğu, sanığın sözkonusu iş ortaklığını oluşturan 3 şirketten birinin sahibi ve aynı zamanda koordinatör mühendisi olduğu, onarıma giden ekibin şefinin ve iş güvenliği sorumlusunun bulunmasına rağmen sanık işverenin de bu olayda sorumlular arasına alınmaya çalışılmasının bir dayanağı bulunmadığı, mahkemece bu yönde bir araştırma yapılmadığı, sanığın sadece koordinatör sıfatı cezalandırılma için sebep teşkil ettiği, sahada iş güvenliği önlemlerinin alınmasının sanığın değil ekip şefi ve iş güvenliği sorumlusunun görevi olduğu, mahkemece eksik inceleme yapıldığı hususlarına yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin “TCK’nın 50/4 maddesi yollamasıyla aynı Kanun’un 50/1-a” yerine “TCK'nın 50/4. maddesi” olarak gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi ve tayin olunan 2 yıl 6 ay hapis cezasının, adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün yerine, 790 gün olarak hesaplanması sonucu netice adli para cezasının 17.800 TL olarak eksik belirlenmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının 5. bendinde yer alan ‘50/4” ibaresinin “ TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince” ibaresiyle, “790 gün” ibaresinin “910 tam gün” ibaresiyle ve “17.800 TL” ibaresinin “18.200 TL”ibareleriyle değiştirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/183, Karar No: 2015/7321, Tarih: 12.05.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/183 E.  ,  2015/7321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı ... vekili; davalıların işleteni ve sürücüsü oldukları, zorunlu mali sorumluluk sigortası bulunmayan aracın neden olduğu tek taraflı kazada araç içerisinde yolcu olarak bulunan ve yaralanan kişilere müvekkili tarafından toplam 55.914 TL ödeme yapıldığını, davalılardan tahsili için yapılan takibe itiraz üzerine eldeki davayı açmak zorunda kaldıklarını belirterek, davalıların vaki itirazlarının iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...; müvekkilinin kazanın oluşumunda kusurunun bulunmadığını öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne, ... icra müdürlüğünün 2012/1 Esas sayılı dosyasına yapılan itirazın iptaline, takibin devamına karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazasında yaralanan üçüncü şahıslara ... tarafından ödenen tedavi giderlerinin rücuen tahsili için yapılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davacı ... tarafından 55.914 TL asıl alacak, 1.067,80 TL işlemiş faiz alacağı üzerinden icra takibi yapılmış, itiraz üzerine açılan eldeki davada, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kural olarak yargılama giderleri, davada haksız çıkan tarafa yükletilir(HMK. 326/1).

Somut olayda, davanın kabulüne karar verildiği halde, bakiye karar ve ilam harcının davalılardan tahsiline karar verilmesi gerekirken, davacıdan tahsiline karar verilmesi; 26.11.2012 tarihli harç tahsilat makbuzunda başvurma harcı 21,15 TL olarak tahsil edildiği halde, 24,30 TL olarak mahsup edilmesi doğru olmamıştır.

2-6100 sayılı HMK.'nın "Hükmün Kapsamı" başlıklı 297. maddesinin 1/ç bendi gereğince yargılama giderlerinin hükümde gösterilmesi gerekir. Somut olayda, yargılama giderleri kararda gösterilmemiştir.

Mahkemece yargılama giderlerinin nelerden ibaret olduğu kalem kalem yazılıp dökümü gösterilerek (denetime elverişli şekilde) davalılardan tahsiline karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu biçimde hüküm kurulması isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ...'na geri verilmesine, 12.5.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10023, Karar No: 2022/2874, Tarih: 17.02.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/10023 E.  ,  2022/2874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat, sanık ... hakkında hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Katılan ... İdaresi adına Hazine vekilinin sanık ... hakkındaki beraat hükmü ile sınırlı temyiz istemine hasren yapılan incelemede;

Sanık ...’in tekel büfesi açmak için kiraladığı iş yerinde kaçak sigara satıldığı istihbaratı alınması sonrasında, görevlilerce iş yerine gidildiğinde sanık ...'in iş yerinin kepengini hızlıca kapattığı görülmüş olup anılan sanığa kimlik kontrolü yapıldığı sırada, iş yerine dışarıdan bakıldığında kaçak sigara markasının yazılı olduğu kutuların görülmesi üzerine Cumhuriyet Savcılığından alınan yazılı arama emri ile yapılan arama neticesinde, girişe göre sağ ve sol taraftaki kutulardan toplamda 79 karton kaçak sigara ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda;

Arama tutanağına göre tekel malzemelerinin satıldığı ve ruhsatsız olan iş yerinde ticari mahiyette ve kişisel kullanım sınırının üzerinde kaçak sigara ele geçirilmesi, aramaya konu yerin sanık ...'e ait olduğunun anlaşılması, sigaraların ele geçirildiği yer, miktarı ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanık ...'in müsnet suçtan mahkumiyeti yerine suçtan kurtulmaya yönelik beyanına itibar edilerek beraatine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi adına Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Il-Sanık ...'nin hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyizine göre yapılan incelemede;

1-Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanığın eyleminin 11/04/2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 sayılı Yasa ile değişik 5607 sayılı Yasanın 3/18. maddesi kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinden sonra ise 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasa ile değişik 5607 sayılı Yasanın 3/18-son cümle delaletiyle anılan Yasanın 3/5, 3/10. madde ve fıkraları kapsamında bulunduğu;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine 7242 sayılı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla,

Suç tarihinde yürürlükte olan 6455 sayılı Yasa ile değişik 5607 sayılı Yasa ile 6545 ve 7242 sayılı Yasalar ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 3/18-son maddesinin yollamasıyla 3/5, 3/10, 3/22, 5/2. maddeleri somut olaya uygulanarak belirlenen sonuç cezalar karşılaştırılmak suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri ile 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63.maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

2- Sanık hakkında takdiri indirim uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nun 62/1. madde ve fıkrası yerine TCK'nun 62. maddesinin yazılması suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

3- 24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4- Suça konu kaçak eşyaların 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi delaleti ile TCK'nun 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde TCK'nun 54. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi,

5- Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan ... Kurumu'nun davaya katılan olarak kabul edilip, lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21129, Karar No: 2022/15433, Tarih: 08.11.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/21129 E.  ,  2022/15433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddine

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

20/06/2014 tarihinde mernis adresine usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü, 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinde belirtilen yasal süreden sonra temyiz eden sanığın temyiz isteminin reddine ilişkin 13/03/2018 tarihli ek kararın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından, ek karara yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı CMK’nın 298. maddesi gereğince REDDİ ile ek kararın tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 08/11/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1586, Karar No: 2020/3901, Tarih: 02.07.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/1586 E.  ,  2020/3901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Ret

Sanığın 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan yargılandığı ve temyiz incelemesinde Dairemizin 2017/10514 Esasına kayıtlı dava ile mevcut dava arasında bağlantı bulunduğu anlaşılmakla, dosyaların birlikte yapılan incelemesinde;

Sanığın aynı mükellefiyeti nedeniyle 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 29/04/2014 tarih, 2013/613 Esas sayılı dosyasında yargılamasının yapıldığı ve dosyanın Dairemizin 2017/10514 Esas numarasında kayıtlı olarak temyiz incelemesinde bozularak mahkemesine gönderildiği anlaşılmakla, mükerrer yargılama yapılmaması açısından, söz konusu dava ile temyiz incelememize konu davanın birleştirilmesi, davaların birleştirilmesinden sonra Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 30/09/2014 tarih ve 2014/8514 Esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna aykırı olarak sanık hakkında, “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı, “sahte fatura kullanma” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme" ve “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirine dönüşemeyeceği dikkate alınarak; “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan açılan dava nedeniyle durma kararı verilerek, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince kovuşturma şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yargılamaya devamla sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/07/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.