muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1563, Karar No: 2020/9292, Tarih: 09.07.2020

Somut uyuşmazlıkta; Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı tarafından 06/06/2017 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan karara göre “... Sosyal Tesis İşletmeleri San. ve Tic. A.Ş.’ne ait ... Sok. ... , .../... adresindeki işyerinde Bakanlığımızca yapılan incelemede; yapılan asıl işin restoran kafe, düğün salonu işletmeciliği olduğu, işçilerin ağırlıklı olarak yiyecek, içecek sunum hizmeti verdiği, bu nedenle yapılan işlerin İşkolları Yönetmeliğinin 18 sıra numaralı “Konaklama ve eğlence işleri” işkolunda yer aldığı” na dair işkolu tespit kararı verilmiştir.Tespit konusu işyerinin ait olduğu işveren şirketin %96 oranında pay sahibi ... Belediyesidir.İş müfettişi raporunda uyuşmazlık konusu işyerinde çalışan işçiler tarafından restoran, kafe, bar, çay bahçesi ve düğün salonu ve market işletmeciliğinin yapıldığının belirtildiği görülmüştür.Bilirkişi kurulu raporunda da işveren tarafından restoran, kafe, çay evi, düğün salonu, market işletmesi, müze faaliyetinin yürütüldüğü, işçilerin ağırlıklı olarak restoran ve kafe faaliyetinin yürütüldüğü birimlerde çalıştığı tespit edilmiştir.

5393 sayılı Belediye Kanunu’nun “Belediyenin görev ve sorumlulukları” başlıklı 14 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğine belediyeler, mahallî müşterek nitelikte olmak şartıyla “...sosyal hizmet ve yardım, nikâh, meslek ve beceri kazandırma; ekonomi ve ticaretin geliştirilmesi hizmetlerini yapar veya yaptırır.”5393 sayılı Kanun’un “Belediyenin yetkileri ve imtiyazları” başlıklı 15 inci maddesinde de “Belde sakinlerinin mahallî müşterek nitelikteki ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla her türlü faaliyet ve girişimde bulunmak” hususu belirtilmiştir.5393 sayılı Kanun’un 67 nci maddesine göre de belediyeler yemek hizmetleri, sosyal tesislerin işletilmesi ile ilgili işleri ihale yoluyla üçüncü şahıslara gördürülebilir.

5393 sayılı Kanun’un 70 inci maddesine göre ise “Belediye kendisine verilen görev ve hizmet alanlarında, ilgili mevzuatta belirtilen usûllere göre şirket kurabilir.”

Diğer taraftan İşkolları Yönetmeliğine göre de “Belediye hizmetleri” 20 sıra numaralı “Genel işler” işkoluna dahildir.Açıklanan düzenlemeler karşısında belirtmek gerekir ki belediyelerin görev ve yetkileri kapsamında yer alan faaliyetlerin yürütülmesi durumunda gerek doğrudan belediyeye ait işyerleri gerekse belediye şirketlerine ait işyerlerinin “Genel işler” işkolunda yer aldığının kabulü gerekmektedir.Bu itibarla somut uyuşmazlıkta belediye şirketi niteliğini haiz ... Sosyal Tesis İşletmeleri San. ve Tic. A.Ş.’ne ait olan tespit konusu işyerinde belediye hizmeti niteliğinde faaliyetler yürütüldüğünden, tespit konusu işyerinin “Genel işler” işkoluna dahil olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.Belirtilen sebeplerle, 6356 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, hükümlerin bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen İlk Derece Mahkemesi kararı ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Asıl ve birleşen davanın KABULÜ ile 06/06/2017 tarih ve 30088 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan işkolu tespit kararının İPTALİNE,

3-... Sosyal Tesis İşletmeleri San. ve Tic. A.Ş.’ne ait ... Sok. ... , .../... adresindeki işyerinin İşkolları Yönetmeliğinin 20 sıra numaralı “Genel işler” işkolunda yer aldığının TESPİTİNE,

4-Asıl davada davacı ... vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 3.400,00 TL vekâlet ücretinin asıl davadaki davalılardan alınıp belirtilen davacıya verilmesine,

5-Birleşen davada davacı ... vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 3.400,00 TL vekâlet ücretinin birleşen davadaki davalılardan alınıp belirtilen davacıya verilmesine,

6-Asıl davada davacı ... tarafından yapılan 2.227,80 TL yargılama gideri ve 31,40 TL harç gideri ki toplam 2.259,20 TL'nin asıl davadaki davalılardan alınıp belirtilen davacıya verilmesine,

7-Birleşen davada davacı ... tarafından yapılan 1.830,00 TL yargılama gideri ve 31,40 TL harç gideri ki toplam 1.861,40 TL'nin birleşen davadaki davalılardan alınıp belirtilen davacıya verilmesine,

8-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 54.40 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 31,40 TL harcın mahsubu ile bakiye 23,00 TL karar ve ilam harcının davalılardan tahsili ile hazineye irad kaydına,

9-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09/07/2020 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14867, Karar No: 2017/2204, Tarih: 18.04.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/14867 E.  ,  2017/2204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13/07/2015 tarih ve 2015/260-2015/628 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile katılma yoluyla davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete primli abonman sigorta poliçesi ile sigortalı emtianın davalı sorumluğunda Türkiye’den ...’ya taşınması sırasında hasara uğradığını, hasarın konteynırın düşürülmesi ya da sert biçimde yere bırakılması sonucu bağların koparak istifin bozulması ve paletlerin, ruloların konteynır içerisinde devrilmesi sonucunda meydana geldiğini, hasar gören emtiların alıcı tarafından kabul edilmeyerek sigortalıya iade edildiğini, müşterek sigorta bulunması nedeniyle müvekkilinin sorumluluğunun %70 ile sınırlı olduğunu ve bu orana tekabül eden hasar miktarını sigortalısına ödeyerek sigortalının haklarına halef olduğunu ileri sürerek, 14.162,44 Euro karşılığı 41.876,91 TL’nin ödeme tarihinden itibaren faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafça ihbarın usulüne uygun yapılmadığını, meydana gelen hasarda müvekkilinin herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığını, malın konteynıra yüklenmesi ve istifin müvekkili tarafından yapılmadığını, hasarın malın konteynıra yüklenmesi anında veya yanlış yüklemeden meydana geldiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının sigortalısının taşımaya konu emtiayı konteynıra yüklediği, emtianın konşimentoda yer alan “...(yani yükleten tarafından yüklendi, istiflendi, ölçüldü ve sayıldı)” klozunda yer aldığı üzere kendisinin yükleyip, saydığı ve istiflediği, hasarın gerek ekspertiz gerekse de bilirkişi raporunda kara-deniz-kara taşımalarının hangisinde meydana geldiğinin belirlenemediği ancak, konteynır içerisindeki malların iyi istiflenmemiş olmasından dolayı birbirine çarparak hasarlandığının tespit edildiği, zararın hangi aşamada meydana geldiğine ilişkin bir tutanak ve raporun bulunmadığı, deniz taşıması sona erdikten sonra emtianın kara taşıması aşamasında yere sertçe konulması veya tırlara yüklenmesi sırasında doğru istifleme kurallarına göre istiflenmeyen emtianın zarar gördüğü, konteynırlardan kaynaklanan bir zararın bulunmadığı, hasarın kötü istiflemeden doğduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile katılma yoluyla davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili ile katılma yoluyla davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin davalı vekiline 22/10/2015 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekili tarafından UYAP sistemi üzerinden 03/11/2015 tarihli katılma yoluyla temyiz dilekçesi gönderildiği, temyiz harcının da 19/11/2015 tarihinde yatırıldığı anlaşılmıştır. HUMK 432/4'ncü maddesine göre, süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01/06/1990 gün, 3-4 sayılı İBK uyarınca Yargıtayca da bu konuda bir karar verebileceğinden davalı vekilinin katılma yoluyla temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir

2- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin katılma yoluyla temyiz isteminin REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 18.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/29267, Karar No: 2024/14046, Tarih: 08.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/29267 E.  ,  2024/14046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1798 E., 2019/1496 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

I- Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 294/1. maddesinde yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Kanun'un 295. maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanığın yokluğunda verilip 13.09.2019 tarihinde tebliğ edilen karara yönelik, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde 16.09.2019 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu, ancak 5271 sayılı Kanun’un 295/1. maddesinde öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşılmış ise de; kararın kanun yolu bildiriminde ya da sanığa yapılan tebliğ esnasında temyiz süresinin bitmesinden itibaren 7 gün içinde temyiz sebeplerini bildirmesi gerektiğine dair ihtaratın yer almadığı, 18.07.2023 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan, 08.03.2023 tarihli ve 2019/42687 sayı ile verilen Anayasa Mahkemesinin “gerekçeli kararın tebliğinden itibaren temyiz gerekçelerini ihtiva eden ek dilekçenin verilmesi için 7 günlük süre yönünden ihtar yapılmamasının Anayasa’nın 36.maddesinde güvence altına alınan adil yargılama hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlâl edildiğine” ilişkin kararı gözetildiğinde sanığın 7 günlük süreden sonra 28.01.2022 tarihli dilekçesi ile gerekçeli olarak bildirdiği temyiz isteminin yapılan incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin zararı gidermek istediğini kendisine süre verilmesine ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/438, Karar No: 2011/2561, Tarih: 25.05.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/438 E.  ,  2011/2561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 765 sayılı Kanunun 356, 59/2, 647 s.K.nun 4-6.mad.uyarınca 675.00'er YTL.apc, erteleme

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesinde yer alan “Ceza dairelerinin görevlerinin tayininde, davadaki tavsif esas alınır. Muhtelif suçlara ait davalarda en ağırını incelemeye yetkili daire görevlidir.” hükmü ile Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu’nun yerleşik kararlarında da belirtildiği üzere görevli dairelerin tayininde iddianamedeki tavsif esas alınmalıdır.

Buna göre, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 29.05.1995 gün ve 153/175, 29.05.1995 gün ve 154/176, 08.02.2000 gün ve 13/21, 22.02.2000 gün ve 33/33 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, sanıkların 28 Mart 2004 yerel seçimlerinde oy kullanmak için Andırın İlçesi, Çiçekli Köyünde ikamet etmediği halde ikamet ediyormuş gibi sahte ikametgah ilmühaberi alıp bu ilmühaberle seçimlerde oy kullanmak amacıyla İlçe Seçim Kurulu’na kayıt yaptırdıklarından bahisle, suç ve iddianame tarihlerinde yürürlükte bulunan 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 142/1.maddesinde düzenlenen suç tavsif edilerek dava açılmıştır.

Bu itibarla, iddianamedeki anlatıma, temyizin kapsamına ve Yargıtay Kanunun 14. maddesine göre temyiz inceleme görevinin Yüksek Yargıtay 8. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşıldığından Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli daireye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9114, Karar No: 2013/13200, Tarih: 18.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/9114 E.  ,  2013/13200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

1- Sanıklar hakkında "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan verilen hükme yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği en aleyhe 31.12.2004 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Sanıklar hakkında "2005 ve 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan verilen hükme yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde ise;

2- Sanıklar hakkında "2005 ve 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan verilen hükme yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde ise;

Sanıklardan ...’in yetkilisi olduğu şirketin 2005 ve 2006 takvim yılında düzenlediği faturaların sahte olduğunun iddia olunması, sanık ...’in şirketi diğer sanık ...’in kurduğunu, ancak daha sonra işin olmadığını söylediğini, şirkette hiç çalışmadığını, sahte fatura düzenlemediğini; ...’in ise şirketi kendisinin kurduğunu, sonrasında devrettiğini savunması ve 30.11.2006 ve VDNR 2006-1513/312 sayılı vergi tekniği raporunda, şirket ortaklarının adreslerinden bulunamadığının, 29.08.2005 tarihinden itibaren şirkete ulaşılamadığının, mükellefin tarh dosyasında mükellefin bastırmış olduğu belgelere ilişkin olarak herhangi bir belge ve veri tespit edilemediğinin, KDV beyannamelerindeki matrahların yüksek olmasına rağmen ödenecek verginin çok az çıktığının tespit edilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi için, dosya içerisinde bulunmayan 30.11.2006 tarihli VDENR-2006- 1513/313 Sayılı Vergi Suçu Raporu getirtildikten sonra, şirketin %5’lik hissesini 19.10.2004’te devralan ... ve ... yeniden dinlenilerek şirketin işlerinin fiilen kim tarafından yürütüldüğü ve dava konusu faturaları kimin düzenlediği tespit edilip sanık ya da sanıkların sorumlu olduğunun belirlenmesi halinde, mal ve para akışını gösteren taşıma, sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ve satıcı hesabına girdiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneğini haiz, banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı araştırılıp anılan Vergi Tekniği Raporundaki tespitler karşısında şirketin KDV beyannamelerindeki yüksek hasılata nasıl ulaştığı hususu da sanık ya da sanıklardan sorulup, Vergi Tekniği Raporu ve eklerinde 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlendiğine delalet edecek fatura, belge ya da beyannameye rastlanılmamış olması karşısında bu takvim yılında atılı suçun oluştuğu yönündeki delillerin nelerden ibaret olduğu ilgili vergi dairesinden sorularak toplanan deliller birlikte değerlendirilip varılacak sonuca göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13868, Karar No: 2014/8173, Tarih: 25.04.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/13868 E.  ,  2014/8173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve terkin

Hazine ile .... ve ... aralarındaki tapu iptali ve terkin davasının kabulüne dair .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 17.01.2013 gün ve 218/10 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine temsilcisi, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'na göre, mülkiyeti kayden davalı ...'a ait olan 1591 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını açıklayarak davalı adına olan tapu kaydının iptali ile tescil dışı bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Asıl dava ile birleştirilen davada; davacı ... vekilinin davalı Hazine'ye yönelttiği tazminat davasında 1591 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısmının iptaline karar verildiği taktirde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 15.000 TL nin 11.11.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı taraftan alınarak vekil edenine verilmesini talep etmiştir.

Davalı- birleşen dosya davacısı ... vekili, Hazine'nin açtığı davanın reddine karar verilmesini, talebi kabul edilmediği taktirde taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısmının bedelinin vekil edenine verilmesini savunmuştur.

Yargılama devam ederken dava konusu taşınmaz 29.06.2011 tarihinde davalı ... tarafından ...'a satıldığından yeni kayıt maliki davaya dahil edilmiştir. Davalı ...; taşınmazı iyi niyetle satın aldığını, taşınmazın tapu kaydında kıyı kenar çizgisine ilişkin şerh bulunmadığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamından sonra davanın kabulüne, dava konusu 1591 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptaline ve tapu sicilinde terkinine karar verilmiştir.

Hüküm, davalı ... tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından: Davanın, reddine dair önceki hüküm Hazine temsilcisinin temyizi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'nin 22.12.2011 tarih ve 2011/11279 Esas, 2011/13516 karar sayılı ilamı ile özet olarak “işin esasının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararı'na göre değerlendirilmesi, davanın kısmen veya tamamen kabulü halinde de 6099 sayılı Yasa hükümleri gözetilmek sureti ile değerlendirme yapılarak yargılama giderleri ve avukatlık ücreti konusunda karar verilmesi gerektiğine'' işaret edilmek suretiyle bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyulmasına kararı verildikten sonra, yukarıda yazılı şekilde hüküm kurulmuştur.

Dosya muhtevasına dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilâmında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine, dava konusu 1591 parselin 3621 sayılı Kıyı Kanunu uyarınca kıyı kenar çizgisinin deniz yönünde kaldığı belirlendiğine göre davalının yerinde görülmeyen asıl davaya ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile Usul ve Kanuna uygun olan hükmün asıl davaya ilişkin bölümünün ONANMASINA,

Davalının birleşen dosyaya yönelik temyiz istemine gelince; Dava, asıl dava yönünden tapu iptali ve terkin, birleşen davada ise tazminat isteği niteliğindedir. Mahkemece, asıl dava yönünden hüküm kurulmuş, ne var ki birleşen dava (tazminat isteği) yönünden olumlu ve olumsuz bir karar verilmemiştir. Hakim tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır. (HMK.m.26/1). Hükmün sonuç kısmında taleplerden her bir hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenilen borç ve tanınan hakların açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. (HMK. M.297/2) Durum böyleyken, mahkemece birleşen dava ile ilgili bir karar verilmemiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

Davalının temyiz itirazları açıklanan bu nedenle yerindedir. Kabulü ile Usul ve Kanuna aykırı olan hükmün birleşen dava (tazminat isteği) yönünden 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 25.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.