muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3545, Karar No: 2018/5585, Tarih: 19.06.2018

II-Sanığın 2006, 2007, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın sahte fatura alıp kullanmadığı, kullanmış olduğu faturaları yapmış olduğu ticaret dolayısıyla sattığı mallar karşılığı almış olduğu faturalar olduğunu, sahteliğin olmadığını savunması karşısında; suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1-Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması karşısında; sanığın 2006, 2007, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında kullandığı iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ilişkin olarak kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilip incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2-Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a)Faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

b)Faturaları düzenleyen şirketlerin yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiklerinin, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

c)Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

aa)Faturayı düzenleyen şirketlere ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullananlara ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

bb)Daha sonra, faturaları düzenleyen şirketler ile kullanan şirketin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 19.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15983, Karar No: 2015/3054, Tarih: 06.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/15983 E.  ,  2015/3054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13.03.2014 tarih ve 2012/92 - 2014/54 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "..." ibareli markalarının olduğunu, davalılardan ... ve ...'nun, müvekkilinden izin alınmaksızın diğer davalı şirketi kurduklarını, davalıların izinsiz olarak üretip piyasaya sürdükleri ürünlerin üzerinde müvekkiline ait ... markasının aynen kullanıldığını, farklı bir markaymış gibi ... ibaresinin yanına çok küçük boyutlarda ''...'' yazısının eklendiğini, davalıların eyleminin marka hakkına tecavüz teşkil ettiğini ileri sürerek, marka hakkına tecavüz fiillerinin durdurulmasını, davalıların satışa sundukları taklit ürünlerin satışının ve üretiminin engellenmesini, tecavüzün giderilmesini, marka hakkına tecavüzde kullanılan ürünler ile bu ürünlerin üretildiği her türlü aletlere el konulmasını ve imhasını, 5.000,00 TL maddi ve 5.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini ve hükmün ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, tescilli ticaret unvanının marka hakkını ihlal etmeyeceğini, davacının unvanın da ''...'' ibaresi bulunmadığını, müvekkilinin ''...'' markası altında üretiminin olmadığını, müvekkili firmanın kuruluşundan beri pasif olduğunu ve ticari faaliyetinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekili, tescilli ticaret unvanının marka hakkını ihlal etmeyeceğini, davacının unvanın da ''...'' ibaresi bulunmadığını, müvekkilinin ''...'' markası altında üretiminin olmadığını, müvekkili firmanın kuruluşundan beri pasif olduğunu ve ticari faaliyetinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının ''...'' şekil markasının sigara kağıdı emtiasında da tescilli olduğu, davalı yanın bu markayı sigara kağıdı emtiasında 25/06/2013 tarihinde düzenlenen tutanakta belirtildiği üzere kullandığı, ticaret unvanında ''...'' ibaresinin tescilli olmasının markaya tecavüze engel olamayacağı ve dolayısı ile davalı fiilinin markaya tecavüz teşkil ettiği, davalının tecavüzlü markayı kullanmak suretiyle gelir elde etmediği ve zararda olduğu, tecavüzlü ürünlerin üretildiği makineler ile ilgili davacı yanca delil sunulmadığı, markaya tecavüz fiilinden dolayı davalı tüzel kişinin sorumlu olduğu, tüzelkişinin çalışanları veya tüzelkişi olarak gerçekleştirdiği haksız fiilden organların doğrudan sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle, davalı şirketin davacı yanın "...+Şekil" ibareli markasına tecavüzün tespiti ile ref'ine, davalının ... markasının içeren ürün üretiminin, satışının, ithalinin engellenmesine, bu markayı taşıyan ürün var ise toplatılmasına, ürünler üzerindeki marka silinebiliyorsa silinmek suretiyle tecavüzün giderilmesine, aksi halde masrafı davalıdan tahsil edilmek suretiyle imhasına, 5.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, maddi tazminat talebinin ve ürünlerin üretildiği makinelere el koyma talebinin reddine, hükmün ilanına, diğer davalılar hakkındaki davanın husumetten reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davacının davalı şirketin ticaret unvanının terkinini talep etmemiş olmasına göre, davacı vekilinin ticaret unvanının terkinine ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, marka hakkına tecavüzün önlenmesi ve maddi, manevi tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece davalı şirket hakkında düzenlenen 26/06/2013 tarihli tutanağa göre davalının davacıya ait markayı kullandığı ve davalı fiilinin markaya tecavüz teşkil ettiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

2-Dava, marka hakkına tecavüzün önlenmesi ve maddi, manevi tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece davalı şirket hakkında düzenlenen 26/06/2013 tarihli tutanağa göre davalının davacıya ait markayı kullandığı ve davalı fiilinin markaya tecavüz teşkil ettiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyada mevcut 26.05.2013 tarihli Arama-El Koyma Tutanağında, davalı şirketin ticaret sicilinde kayıtlı adresinde yapılan aramada müşteki firmaya ait herhangi bir ürüne rastlanmadığı ve binanın boş olduğu belirtilmiştir. Yine 26.06.2013 tarihli Arama-El Koyma Tutanağında, ''... Mahallesi, .... Caddesi, No:...'' adresinde yapılan aramada ''...'' markalı 307 adet kutunun ele geçirildiği ve yediemin olarak işyeri ilgilisi ...'na teslim edildiği belirtilmiştir. Davalı şirket vekili savunmasında, 26/06/2013 tarihli tutanağın müvekkili şirket ile hiçbir ilgisi olmadığını savunmuştur. Mahkemece, dava tarihinden sonra davalı şirket hakkında tutulduğu kabul edilen 26.06.2013 tarihli tutanak hükme esas alınarak karar verilmişse de; davalı şirketin ticaret sicilinde kayıtlı adresinde yapılan aramada herhangi bir ürünün ele geçirilmediği, taklit ürünlerin ele geçirildiği iş yeri adresinin davalı şirket ile ilgisi ve irtibatının tespit edilemediği nazara alınmadan, yazılı gerekçeyle karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün davalı şirket yararına bozulması gerekmiştir.

3-Bozma sebep ve şekline göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın davalı şirket yararına BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden davacı ve davalı şirket vekiline iadesine, 06.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5468, Karar No: 2019/6593, Tarih: 24.09.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/5468 E.  ,  2019/6593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Asıl Karar: Mahkumiyet

Ek Karar: Temyiz talebinin kabulü

5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 311. maddesi hükmüne göre, eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde, inceleme merciinin Yargıtay’ın ilgili dairesi olduğu ve sanığın eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunduğu anlaşıldığından hukuken geçersiz olan temyiz talebinin kabulüne dair 06.05.2013 tarihli ek karar kaldırılarak; gerekçeli kararın öncelikle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre sanığa tebliğinin yapılarak, sanığın adreste bulunmaması halinde tebliğ memurunun tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim ederek ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirmesi gerekirken; bu işlemler yapılmadan, sanığın MERNİS adresine doğrudan çıkarılan tebligat uyarınca aynı Kanun'un 21/2. maddesine göre işlem yapılarak muhtara teslim edilmesi nedeniyle tebligatın usulsüz olduğu anlaşıldığından, öğrenme üzerine hükmün süresinde temyiz edildiği kabul edilerek yapılan incelemede;

2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davasında, her bir takvim yılında işlenen sahte fatura düzenleme suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması, ayrıca aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi hâlinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden ve hangi suçtan ve takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin, sanığın eylemi tek suç kabul edilerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiile uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlenip uygulandığı, kurulan hükümde eleştiri dışında bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA, 24.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6077, Karar No: 2022/7231, Tarih: 03.11.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/6077 E.  ,  2022/7231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, elatmanın önlenmesi ve yıkım davası sonunda Büyükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 14.05.2013 tarihli ve 2012/239 Esas, 2013/481 Karar sayılı karar yasal süre içerisinde asıl ve birleştirilen davada davacı ve asıl davada davalılar vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla; dosya incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Asıl ve birleştirilen davada davacı, kıyı kenar çizgisi içinde kalan 66 parsel sayılı taşınmazın tapulama çalışmaları sırasında davalılar adına tescil edildiğini, üzerinde davalılara ait evler bulunduğunu ileri sürerek, kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısmın tapu kaydının iptali ile davalıların elatmasının önlenmesini ve bu kısımdaki yapının yıkımına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Asıl davada davalılar, hak düşürücü sürenin geçtiğini, tapu kaydının tapulama sebebiyle oluşturulmuşsa da sicilin geldisinin iskan tahsisine dayandığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

2. Birleştirilen Büyükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/198 E., sayılı dava dosyasında davalı ... usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen davaya cevap vermemiştir.

3. Birleştirilen Büyükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/468 E., sayılı dava dosyasında davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

III. MAHKEME KARARI

Büyükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 26.05.2009 tarihli ve 2002/2634 E., 2009/568 K. sayılı kararıyla; 5841 sayılı Yasa uyarınca hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle asıl ve birleştirilen davaların reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Yukarıda belirtilen karara karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Bozma Kararı

III. MAHKEME KARARI

Büyükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 26.05.2009 tarihli ve 2002/2634 E., 2009/568 K. sayılı kararıyla; 5841 sayılı Yasa uyarınca hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle asıl ve birleştirilen davaların reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Yukarıda belirtilen karara karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Bozma Kararı

Dairenin 19.10.2011 tarihli ve 2011/8381 Esas, 2011/10578 Karar sayılı kararıyla; “...Gerçekten de, işin esası bakımından 5841 sayılı Yasa'nın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak, anılan Yasa Anayasa Mahkemesinin 12/05/2011 tarihli ve 2009/31 E., 2011/77 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş ve henüz Resmi Gazete'de yayınlanmadığı için bu defa aynı tarih aynı esas ve 2011/27 sayılı karar ile iptal hükmünün de eldeki davalara uygulanmak üzere yürürlüğünün durdurulmasına karar verildiği anlaşılmaktadır. Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse de, Anayasa Mahkemesinin anılan kararı karşısında işin esasının 28/11/1997 tarihli ve 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre çözüme kavuşturulacağı; diğer taraftan, 19/01/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa'nın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasa'nın 36. maddesi hükmüne bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususu gözetilmek suretiyle bir karar verilmek üzere" hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3. Mahkemece Bozma Kararına Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 14.05.2013 tarihli ve 2012/239 Esas, 2013/481 Karar sayılı kararıyla; bozma kararında belirtilen gerekçe benimsenmek suretiyle dava konusu taşınmazın toplamda 233,03 m² kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle bu kısma ilişkin tapu kaydının iptali ile kamu adına terkinine, kalan kısmın davalılar üzerinde bırakılmasına bu kısma ilişkin tecavüzün menine ve yapının kal'ine karar verilmiştir.

4. Bozma Sonrası Mahkeme Kararına Karşı Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleştirilen davalarda davacı ... vekili ve asıl davada davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

5. Temyiz Nedenleri

5.1. Asıl ve birleştirilen davada davacı vekili temyiz isteminde özetle; Mahkemece kıyı kenar ihlalinin gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, miktar yönünden eksik hesaplama yapıldığını, ayrıca davanın kabulüne karar verilmiş olmasına rağmen, vekalet ücretine hükmedilmemiş olmasının hatalı olduğunu belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

5. Temyiz Nedenleri

5.1. Asıl ve birleştirilen davada davacı vekili temyiz isteminde özetle; Mahkemece kıyı kenar ihlalinin gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, miktar yönünden eksik hesaplama yapıldığını, ayrıca davanın kabulüne karar verilmiş olmasına rağmen, vekalet ücretine hükmedilmemiş olmasının hatalı olduğunu belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

5.2. Asıl davada davalılar vekili temyiz isteminde özetle; kadastro tespitinin 08.03.1982 tarihinde kesinleştiğini, eldeki davanın ise 19 yıl sonra hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

6. Gerekçe

6.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 3621 sayılı Kıyı Kanunu uyarınca açılan tapu iptal ve terkin, elatmanın önlenmesi ile yıkım istemlerine ilişkindir.

6.2. İlgili Hukuk

6.2.1. T.C. Anayasası'nın ''Kıyılardan Yararlanma'' başlıklı 43. maddesinde; ''Kıyılar, Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır. Deniz, göl ve akarsu kıyılarıyla, deniz ve göllerin kıyılarını çevreleyen sahil şeritlerinden yararlanmada öncelikle kamu yararı gözetilir. Kıyılarla sahil şeritlerinin, kullanılış amaçlarına göre derinliği ve kişilerin bu yerlerden yararlanma imkan ve şartları kanunla düzenlenir.''

6.2.2. 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 5. maddesinde; ''Kıyılar ile ilgili genel esaslar aşağıda belirtilmiştir: Kıyılar, Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır. Kıyılar, herkesin eşit ve serbest olarak yararlanmasına açıktır, Kıyı ve sahil şeritlerinden yararlanmada öncelikle kamu yararı gözetilir. Kıyıda ve sahil şeridinde planlama ve uygulama yapılabilmesi için kıyı kenar çizgisinin tespiti zorunludur. Kıyı kenar çizgisinin tespit edilmediği bölgelerde talep vukuunda, talep tarihini takip eden üç ay içinde kıyı kenar çizgisinin tespiti zorunludur. Sahil şeritlerinde yapılacak yapılar kıyı kenar çizgisine en fazla 50 metre yaklaşabilir. Yaklaşma mesafesi ve kıyı kenar çizgisi arasında kalan alanlar, ancak yaya yolu, gezinti, dinlenme, seyir ve rekreaktif amaçla kullanılmak üzere düzenlenebilir. Sahil şeritlerinin derinliği, 4. maddede belirtilen mesafeden az olmamak üzere, sahil şeridindeki ve sahil şeridi gerisindeki kullanımlar ve doğal eşikler de dikkate alınarak belirlenir. Taşıt yolları, sahil şeridinin kara yönünde yapı yaklaşma sınırı gerisinde kalan alanda düzenlenebilir. Sahil şeridinde yapılacak yapıların kullanım amacına bağlı olarak yapım koşulları yönetmelikte belirlenir.'' hükmüne yer verilmiştir.

6.2.3. 28.11.1997 tarihli ve 1996/5 E., 1997/3 K. sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi görevinin adli yargıya ait olduğu; ancak, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 9. maddesi uyarınca idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve yazılı bildirime rağmen yasal süresinde idari yargıya başvurulmaması nedeniyle yargı yolunun kapanmış olması veya idari yargı tarafından verilip kesinleşmiş karar bulunması durumlarında, bunlara uygun şekilde kıyı kenar çizgisinin adli yargı tarafından saptanması gerektiğine işaret edilmiştir.

6.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayanağı olan ve (IV/2.) no.lu paragrafta açıklanan yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinin yerinde olmasına göre (IV/3.) no.lu paragrafta gösterilen gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur.

V. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle; asıl ve birleştirilen davada davacı vekili ve asıl davada davalılar vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, asıl ve birleştirilen davalarda davacı Hazineden 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin j. bendi gereğince harç alınmasına yer olmadığına, asıl davada davalılar vekilinden harç peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2773, Karar No: 2021/7672, Tarih: 25.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/2773 E.  ,  2021/7672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 25/05/2021 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; hükme esas alınan ek bilirkişi raporunda tarım arazisi niteliğindeki taşınmaza ekilebilir net ürün gelirine göre değer biçilmesi gerekirken, aynı kamulaştırma kapsamında kamulaştırılan başka bir taşınmaz için takdir edilen birim fiyat esas alınarak değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir. Şöyle ki;

1) Dosya içerisindeki 26.03.2018 tarihli bilirkişi raporunda; arazi niteliğindeki dava konusu ... Mahallesi 192 ada 10 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak usul ve yasaya uygun olarak metrekare birim fiyatı belirlendiği gözetilmeksizin; bu raporun geçersizliğine ilişkin bir karar da verilmeden, 05.11.2018 tarihli ek bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması,

2)Dava konusu taşınmazın konumu, 26.03.2018 tarihli bilirkişi raporunda belirlenen özellikleri dikkate alındığında; tespit edilen metrekare birim fiyatına ilave edilen objektif değer arttırıcı unsurun %75 oranında olacağı gözetilmeden, daha yüksek objektif artış oranı kabul eden bilirkişi raporuna göre fazla bedel tespiti,

3)Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;