muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1214, Karar No: 2013/2466, Tarih: 13.02.2013

davalılardan Megapol Sosyal Hizmetler Tem. San. Tic. Ltd. Şti.'nin çatı bakım ve onarım işlerini üstlendiğinden bu görevini ihmal ettiğinden sorumlu oldukları gerekçesiyle bu davalılar aleyhine açılan davanın kabulüne, davalı Mavi Ay Sağlık Hizm. San. Tic. Ltd. Şti. aleyhine açılan davanın ise bu davalının sadece zarar gören cihazı davalı hastaneye kiralayan olduğu bu nedenle sorumluluğu bulunmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili, davalı Sağlık Bakanlığı vekili, davalı Megapol Sosyal Hizmetler Tem. San. Tic. Ltd. Şti. vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı Sağlık Bakanlığı vekilinin ve davalı Megapol Sosyal Hizmetler Tem. San. Tic. Ltd. Şti. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

...- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince, dava, karar tarihinde yürürlükte bulunan 6762 sayılı ...'nın 1301. maddesine dayalı sigorta rücu davası olup, davacının sigortalısı olan Sonotom Görünteleme Merkezi ve Sağlık Hizm. Ltd. Şti. ile hakkındaki davanın reddine karar verilen Mavi Ay Sağlık Hizm. Pet. Nak. ve Gıda Elektrik Emlak San. ve Tic. Ltd. Şti. arasında .../06/2008 tarihli kira sözleşmesi yapılarak, zarar gören MR cihazı davacının sigortalısı tarafından davalı Mavi Ay Sağlık Hizm. Pet. Nak. ve Gıda Elektrik Emlak San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne teslim edilmiştir. Karar tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın 279. vd. maddeleri uyarınca, kiralayan, kira sözleşmesinin sonunda kiralananı sağlam ve eksiksiz olarak kiralayana iade etmekle yükümlüdür. Bu durumda, mahkemece davalı Mavi Ay Sağlık Hizm. Pet. Nak. ve Gıda Elektrik Emlak San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin, MR cihazında meydana gelen hasardan kira sözleşmesi uyarınca (818 s. BK'nın 96'ncı maddesi) sorumlu olduğu ve sorumluluğunu sona erdirecek bir halin varlığının kiracı tarafından kanıtlanamadığı hususu gözden kaçırılarak, bu davalının sadece kiralayan olduğu ve meydana gelen hasardan sorumluluğu bulunmadığı gerekçesiyle bu davalı hakkındaki davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış kararın bu nedenlerle davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı Sağlık Bakanlığı vekili ve davalı Megapol Sosyal Hizmetler Tem. San. Tic. Ltd. Şti. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (...) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye ....850,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı Megapol Sosyal Hizmetler Tem. San. Tic. Ltd. Şti.'nden alınmasına, davalı Sağlık Bakanlığı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına mahal olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, ....02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/286, Karar No: 2021/5439, Tarih: 05.07.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/286 E.  ,  2021/5439 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Suça sürüklenen çocuk ... hakkında; CMK'nın 223/2-b maddesi uyarınca beraat

Sanık ... hakkında; TCK’nın 85/1, 22/3, 62. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine, suça sürüklenen çocuğun beraatine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

A)Mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/06/2014 gün ve 2013/834 Esas, 2014/321 sayılı kararında belirtildiği üzere, 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 3. madde uyarınca mahalli Cumhuriyet savcılarının, duruşmalarına iştirak etmedikleri Asliye Ceza Mahkemesi kararlarına karşı, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinin 3. fıkrası kıyasen uygulanmak suretiyle, tefhim tarihinden itibaren bir ay içinde temyiz kanun yoluna başvurabilecekleri, temyiz süresinin görüldü ile değil tefhimle başlayacağı 18.05.2016 tarihinde verilen hükme karşı 26.07.2016 tarihinde yapılan temyiz isteminin süresinde bulunmadığı anlaşılmakla, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 310 ve 317. maddeleri uyarınca; REDDİNE,

B)Sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde;

B)Sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Olay günü sanık ...'ın eltisi ... ile birlikte ikamet ettikleri evin odalarında bahar temizliği yaptıkları sırada, kayınpederine ait olan ve içerisinde mermi olup olmadığını bilmediği, kontrol de etmediği av tüfeğini alarak, tüfekten çok korktuğunu bildiği eltisi ...’a doğrultup, olay günü alınan ifadesinden de anlaşılacağı üzere yanlışlıkla tetiğe basarak ...’ın boyun kısmından yaralandığı, bunun üzerine yaralının Patnos Devlet Hastanesine kaldırıldığı, oradan da Van Bölge Eğitim ve Araştırma Hastanesine sevk edildiği, ancak yapılan tüm müdahalelere rağmen 13/06/2014 tarihinde vefat ettiği, müteveffa hakkında düzenlenmiş olan ölü muayene ve otopsi tutanağının, ilk muayeneyi yapan doktorun görüş yazısının, otopsi sırasında cesetten alınan örneklerin değerlendirilmesine ilişkin toksikoloji raporunun ve ahşa raporunun incelenmesi neticesinde, kişinin kesin ölüm sebebinin av tüfeği yaralanmasına bağlı sevikal omur kırığı ile birlikte medulla spinalis hasarı, beyin kanaması ve gelişen komplikasyonlar sonucu meydana geldiği kanaatine varıldığı, olay yerinde bulunan av fişeği kartuşunun, suçta kullanılan ve muhafaza altına alınan, namlusunun sol yan yüzeyinde İNTERPREST VSS Magnum 127TS870 rakam ve ibareli silahtan atıldığı, atış artıklarının dağılımı ve yoğunluğu itibariyle yapılan atışın "Yakın Atış" niteliğinde olduğu, ... ve ...'tan alınan svaplar üzerinde atış artıklarına rastlandığı, yine ..., ... ve ...'tan alındığı belirtilen bütün giysilerde atış artıklarının bulunduğu, ancak olayın meydana geldiği alanın kapalı alan olması, suça sürüklenen çocuk ... ile sanık ...’ın aşamalarda birbiri ile çelişen beyanlarından da anlaşılacağı üzere; olayın, sanığın olay günü kollukta verdiği ilk ifadesinde anlattığı şekilde meydana geldiği, zira keşifte suça sürüklenen çocuğun, olay anında müteveffa yengesinin bulunduğu ve tüfeğin namlusunun çevrili yer olduğunu söylediği plastik dolapların önünde kan izine rastlanılmadığı, ayrıca kan yoğunluğunun bulunduğu alanın av tüfeğinin dipçik kısmının arka tarafına düşmekte olduğu, suça sürüklenen çocuk ile sanık arasında tüfeğin alınıp alınmamasına yönelik yaşandığı iddia edilen arbedenin de arka tarafına düştüğü, iddia edildiği gibi bir arbede yaşanmış olsaydı, barut ve basıncın etkisiyle tepme denilen hareketle namlunun ucu aniden aşağı ya da yukarı yönde hareket ederek, namludan çıkan saçmaların dağılma alanının genişlemesi gerekmekte ise de; somut olayda saçmaların sadece müteveffanın boyun kısmında toplanması bitişiğe yakın veya yakın atış yapıldığı görülmekle, olayın meydana geldiği sırada odada sadece sanık ve müteveffanın bulunduğu, olayın meydana gelip müteveffanın ilk aşamada yaralanmasından sonra suça sürüklenen çocuk olay yerine geldiği anlaşıldığı,

Tüm bu tespitler kapsamında; ölen ile arasında öncesine dayalı herhangi bir husumet bulunduğu tespit edilemeyen sanığın, olay günü eline aldığı av tüfeğini, korkutmak maksadıyla müteveffaya doğrulttuğu, bu sırada dolu olup olmadığını bilmediği tüfeğin boş olup olmadığını tam olarak tespit etmeden ve kendi savunması ile sabit olduğu üzere yanlışlıkla tetiğe basmasıyla tüfeğin patladığı, av tüfeği giriş yarası ve saçma taneleri lokalizasyonu birlikte değerlendirildiğinde atışın yakın ya da bitişik atış mesafesinden yapılmış olduğu, keşif sırasında çekilen fotoğraflardan da anlaşılacağı üzere küçük ebatlı bir odada elinde bulundurduğu av tüfeği ile oynarken av tüfeğini tam karşısında bulunan ölene doğrultan ve bu sırada eli de tetikte bulunan sanığın, bu şekilde bulundurduğu tüfeğin ateş alabileceğini ve ölüm neticesinin gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, öngördüğü neticenin gerçekleşmemesi için çaba sarf etmediği ve dolayısıyla kabullenip kayıtsız kaldığı ölüm neticesinden olası kastla sorumlu tutulması gerektiği, bu suretle suçun subutu halinde sanığın eyleminin olası kast ile öldürme suçunu oluşturup oluşturmayacağının ve delilleri değerlendirme yetkisinin 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 12. maddesi hükmüne göre Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu da gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken suç vasfı tartışılıp eylemin olası kastla işlenmediği ve bilinçli taksirin unsurlarının oluştuğu kabul edilerek yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının infazda gözetilerek saklı tutulmasına, 05.07.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6681, Karar No: 2012/12199, Tarih: 04.06.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/6681 E.  ,  2012/12199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2012

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait .... Şeker Fabrikasında çalıştığını,  müvekkilinin alt işverenin işçisi olarak gözükmekle birlikte yaptığı işin davalıya ait asıl işlerden olduğunu ve alt işverene gördürülmesinin mümkün olmadığından davalıyla alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, müvekkilinin davalıya ait işyerlerinde 2009-2011 döneminde geçerli olmak üzere imzalanan 23. Dönem Toplu İş Sözleşmesinin tarafı olan Şeker İş Sendikasına 29/11/2010 tarihinde üye olduğunu, 30/11/2010 tarihinde de üyeliğinin davalı işverene bildirildiğini, davalı işverenin 10/12/2010 tarihli yazıyla üyelik formlarının kendileriyle ilgisinin olmadığı gerekçesiyle iade ettiğini, davalıyla alt işverenin ilişkisinin muvazaalı olması sebebiyle müvekkilinin baştan itibaren davalının işçisi olarak kabul edilmesi gerektiğini, bu durumda da sendika üyeliğinin davalı işverene bildirildiği tarihten itibaren TİS'ten yararlandırılması gerektiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları  saklı kalmak kaydıyla; ücret farkı, ilave tediye, kıdem zammı, yemek yardımı, giyim yardımı, sosyal yardım, şeker ikramiyesi, aile yardımı alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının davalı .... ihaleyle iş alan müteahhit firmanın işçisi olduğunu, aralarında işçi işveren ilişkisi bulunmadığını, ihaleyle verilen işlerin davalının asli işlerinden olmadığını, müvekkiliyle davacının işvereni olan şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu iddiasıyla açılan davanın mahkemece reddedildiğini ve  Yargıtay'ca da onandığını, davanın husumet yönünden reddinin gerektiğini, 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu'nun 9. maddesi, 23. Dönem TİS'in 5. maddesi gereğince davacı TİS kapsamına giren işyerinin işçisi olmadığı için TİS'ten yararlanamayacağını,  davacının çalıştığı işverenin farklı bir işkolunda faaliyet gösterdiğini, davacı işçinin de  alt işverenin kendi iş kolunda kurulmuş bir işçi sendikasıyla imzaladığı TİS                                                                             varsa ondan yararlanabileceğini, bu durumda müvekkilinin de 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi kapsamında alt işverenle birlikte sorumluluğunun söz konusu olabileceğini, alt işverene ihaleyle verilen işin yardımcı işlerden olduğunu, müvekkilinin yetkisinin sadece işin kontrolü ve işin sözleşme ve şartnamelere uygun yapılmasının denetimiyle sınırlı olduğunu  savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece asıl işveren ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun kanıtlanamadığı, bu sebeple alt işveren işçilerinin asıl işverenin işyerinde uygulanan TİS'den yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece asıl işveren ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun kanıtlanamadığı, bu sebeple alt işveren işçilerinin asıl işverenin işyerinde uygulanan TİS'den yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Kanun'un 2. maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11. maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka 4857 sayılı  Kanun'un 2. maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Kanun ile 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Kanuni olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından  farklı bir uygulamaya  gidilmesi   hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, 4857 sayılı Kanun'un 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine şartların oluşmasına rağmen işçinin yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur.

Somut olayda; davacının davalı işyerinde ihaleyle iş alan ..... Tic. Ltd. Şti.'nin işçisi olarak çalışmakta olduğu, mahkemece getirtilen asıl işveren-alt işveren arasındaki hizmet alım sözleşmeleri ve teknik şartnamelerin incelenmesinde ihaleyle alınan işin “meydan hizmetleri, fabrika atölyelerinde ve malzeme ambarlarında yükleme, boşaltma, istif ve tanzim işlerinin yürütülmesi” olarak belirtildiği görülmektedir. Talimatla dinlenen, davalı işyerinin kadrolu işçilerinden olan davacı tanıkları; davacının alt işverenin işçisi olduğunu, montaj atölyesinde kaynak işlerinde çalıştığını söylemişlerdir.

Mahkemece sendika üye kayıt fişiyle davacının sendika üyeliğini davalıya bildirmesine ilişkin bilgi ve belgeler getirtilmeden, davalıdan ya da ihbar olunandan davacının işyeri şahsi sicil dosyası istenmeden, mahallinde davacının yaptığı işin ihaleyle alınan işin kapsamında olup olmadığının tespiti bakımından uzman bilirkişi refakatiyle keşif  yapılmadan davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı ve arkadaşları, davalı işverenle dava dışı ...... Ltd. Şti. arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığını ileri sürerek baştan itibaren asıl işverenin işçisi sayılmalarının tespitiyle dava konusu yaptığı alacaklaların hüküm altına alınması istemişlerdir.

Davada alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu iddia edildiğine göre, dava dışı olup davanın ihbar edildiği  alt işveren  ..... Ltd. Şti.'nin de davalı safında yer alması gerektiğinden dava alt işverene de yöneltilerek alt işverenin davada taraf olarak yer alması sağlanmalıdır.

Davada alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu iddia edildiğine göre, dava dışı olup davanın ihbar edildiği  alt işveren  ..... Ltd. Şti.'nin de davalı safında yer alması gerektiğinden dava alt işverene de yöneltilerek alt işverenin davada taraf olarak yer alması sağlanmalıdır.

Açıklanan biçimde taraf teşkili sağlandıktan ve sendika üye kayıt fişiyle davacının sendika üyeliğini davalıya bildirmesine ilişkin bilgi ve belgeler, davacının işyeri şahsi sicil dosyası dosya arasına getirtildikten sonra; ihale yoluyla alt işverenle kurulan ilişkinin gerçek bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi mi, yoksa muvazaaya dayanan bir ilişki mi olduğunun belirlenebilmesi bakımından davacıların çalıştıkları işyerinde yapılan işin niteliğine göre üçlü uzman bilirkişi kurulu oluşturularak bilirkişiler eşliğinde işyerinde keşif yapılıp ihale konusu işin asıl işe yardımcı iş niteliğinde olup olmadığı belirlenmeli, asıl işe yardımcı iş değilse "işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren" işlerden olup olmadığı, alt işverene verilmesi için kanunda öngörülen şartların mevcut olup olmadığı saptanmalı ve alt işveren işçileriyle davacıların aynı ortamda birlikte aynı işi yapıp yapmadıkları, davacının fiilen yaptığı işin ihaleyle verilen işin kapsamında kalıp kalmadığı  belirlenerek buna göre ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16277, Karar No: 2022/15398, Tarih: 26.10.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/16277 E.  ,  2022/15398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm sanık tarafindan temyiz edilmekle

dosya incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK.nın 293/2. maddesinde yer alan "Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet Savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi gün içinde tebliğ edilir." Aynı Yasanın 294/1. maddesinde yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Yasanın 295. maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir dilekçe verilir." şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanığın yüzüne karşı verilen hükme yönelik CMK.nın 291. maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunduğu ancak temyiz dilekçesinde gerekçe belirtilmediği, gerekçeli karar tebligatının da yapılmadığı anlaşıldığından, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa tebligatın yapıldığı tarihten itibaren CMK.nın 295/1. maddesi uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz

etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9194, Karar No: 2017/7740, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/9194 E.  ,  2017/7740 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.