muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14310, Karar No: 2022/14560, Tarih: 09.11.2022

Somut uyuşmazlıkta, bozma ilâmında davacının toplu ... sözleşmesinden faydalanmasıyla birlikte toplu ... sözleşmesinin işçiler lehine getirdiği akçalı menfaatlerden (giyim yardımı, gıda yardımı, yemek yardımı, ikramiye, ilave tediye gibi) de yararlanmasının mümkün olduğu, davacının gelirinde artış meydana gelip gelmediği ve davacıya yürürlükte olan toplu ... sözleşmesi gereğince ödenmesi gereken menfaatlerin davalı tarafça ödenip ödenmediğinin araştırılması ve dosyaya sunulan 11.12.2003 tarihli dilekçesi de davacıya sorularak sonucuna göre tüm deliller değerlendirilerek karar verilmesi gerektiği belirtilerek karar bozulmuş ve Mahkemece her ne kadar bozmaya uyma kararı verilmiş ise de bozma gerekleri yerine getirilmemiştir. Mahkeme gerekçesinde; "Mahkememizce yapılan araştırma sonucunda, davacının bir takım akçalı menfaatlerden yararlandırıldığı, ancak gelirinde herhangi bir artışın olmadığı tespit edilmiştir." denilmekte ise de değerlendirmeye esas alınan veriler belirtilmediği ve davalı tarafından bildirilen toplu ... sözleşmesinden kaynaklanan akçalı menfaatlerin davacının gelirindeki etkisi konusunda bir karşılaştırma yapılmadığı için davacının gelirinde artış olup olmadığının denetlenebilmesi mümkün değildir. Bu yönüyle Mahkemece bozma ilâmına şeklen uyulmakla birlikte esasen bozma gereklerinin yerine getirilmediği anlaşılmıştır.

Bu itibarla, Mahkemece gerekirse bilirkişi raporu alınarak bozma ilâmı doğrultusunda davacının toplu ... sözleşmesinden yararlanması ile birlikte gelirinde artış olup olmadığının karşılaştırma yapılarak ve denetime elverişli bir şekilde tespit edilerek sonuca gidilmesi gerekir. Bozma gerekleri yerine getirilmeden ve gerekçesiz olarak verilen karar hukuki dinlenilme hakkının (adil yargılanma hakkının) ihlali niteliğinde olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 09.11.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26761, Karar No: 2017/35684, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/26761 E.  ,  2017/35684 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9286, Karar No: 2009/10432, Tarih: 02.07.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/9286 E.  ,  2009/10432 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, ... ile davalı .... aralarındaki istihkak davası hakkında Trabzon İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 22.4.2009 gün ve 606/435 sayılı hüküm incelendi, gereği konuşulup düşünüldü

K A R A R

Yargıtay 21.ci Hukuk Dairesinin İş Bölümü alanı, özel Kanunlarda başkaca hüküm bulunmadığı taktirde, "Yargıtay Kanunu" nun 14'ncü maddesiyle sınırlıdır. Anılan madde hükmünde ise, Dairemizin hasren 506 ve 1479 sayılı Yasalardan doğan uyuşmazlıklara ilişkin olarak İş Mahkemelerinden verilen hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür. Yargıtay Başkanlar Kurulunun 26.01.2009 tarih ve 1 sayılı kararı ile temyiz incelemesi 21.Hukuk Dairesi tarafından yapılmakta olan İcra Mahkemeleri tarafından genel hükümler çerçevesinde verilen istihkak davasına ilişkin kararların temyiz incelemesinin 02.02.2009 tarihinden geçerli olmak üzere 17.Hukuk Dairesince yapılmasına karar verilmiştir.

İnceleme konusu karar, istihkak davasına ilişkin olup Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin işbölümü alanı içine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dava dosyasının Yargıtay 17.Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02.07.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13559, Karar No: 2014/3539, Tarih: 26.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/13559 E.  ,  2014/3539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÜYÜKÇEKMECE 2. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/05/2013

NUMARASI : 2011/587-2013/470

Taraflar arasında görülen davada Büyükçekmece 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/05/2013 tarih ve 2011/587-2013/470 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili nezdinde nakliyat sigorta poliçesi ile sigortalı bulunan emtianın davalılar tarafından Türkiye'den Macaristan'a taşındığını, 25.01.2008 tarihinde, boşaltma yerinde sigortalı malların hasarlı olduğunun tespit edildiğini, hasarın emtianın davalılar tarafından taşınması sırasında meydana geldiğinden, hasar sebebiyle sigortalısına ödediği 4.350,00 TL'den sorumlu olduklarını, alacaklarının tahsili için davalılar aleyhine başlattıkları icra takibine haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptalini ve % 40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı T. Uluslararası Nakliyat Dış Tic. Şti. vekili müvekkilinin taşıyıcı olmadığını, taşınan malların hiçbir çekince ileri sürmeden teslim alındığını, CMR hükümleri gereğince, teslimden itibaren 7 günlük süre içerisinde taşıyanın katılımı ile düzenlenmiş bir hasar tutanağının bulunmadığını ve müvekkiline yazılı bildirimde bulunulmadığını, malın tesliminden itibaren bir ay sonra çekilmiş hasara ilişkin fotoğraflara itibar edilemeyeceğini, bu nedenle müvekkilleri şirketin hasardan sorumlu bulunmadığını davacı tarafça yapılan ödemenin lütuf ödemesi niteliğinde bulunduğunu, CMR'nin 23. ve devamı maddeleri gereğince taşıyıcı bakımından sınırlı sorumluluğun öngörüldüğünü, ayrıca CMR'nin 27. maddesinde öngörülen % 25'den fazla temerrüt faizinin kabul edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, zamanaşımı definde bulunarak, hasann ne zaman oluştuğunun ispatlanması gerektiği, hasarla ilgili müvekkili şirkete ihbar yapılmadığını, hasarın ürünün gerektiği gibi ambalajlanmamasından kaynaklandığını, hasardan göndericinin sorumlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, zamanaşımı definde bulunarak, hasann ne zaman oluştuğunun ispatlanması gerektiği, hasarla ilgili müvekkili şirkete ihbar yapılmadığını, hasarın ürünün gerektiği gibi ambalajlanmamasından kaynaklandığını, hasardan göndericinin sorumlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; her iki davalının da taşıma senedine göre taşıyan olduğu, taşınan malların hasarlı olarak alındığına dair davalılarca dosyaya hiçbir belge sunulmadığı, taşınan malların taşıma sırasında başka bir araca nakledildiği ve bu sırada emitanın düzenli nakledilmemesi ve desteksiz yüklenmesinden kaynaklı dava konusu hasarın oluştuğu, hasardan kaynaklı zarar tazmininin süresinde olduğu, CMR hükümleri gereğince hesaplanan hasar miktarının 4.315,20 TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile icra takibinin 4.315,20 TL asıl alacak, 375,63 TL işlemiş faiz yönünden devamına karar verilmiştir.

Kararı, davalılar temyiz etmiştir.

1- Dava, emtia nakliyat sigorta poliçesi uyarınca ödenen tazminatın rucuan tahsili istemine ilişkin olup, yukarıdaki özetten de anlaşılacağı üzere, mahkemece her iki davalının da taşıma senedine göre, taşıyan olduğu kabul edilerek yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir. Ancak dava konusu taşımaya ilişkin CMR belgelerini taşıyan sıfatıyla davalı Transemex Nemzetközi Fuvarozası KFT'nin imzaladığı anlaşılmaktadır. Dosyada, davalı T. Uluslararası Nakliyat ve Dış Tic Ltd Şti'nin taşıyan olduğunu gösterir başka delil de yoktur. Ayrıca, davacı da anılan şirketi davalı gösterdikten sonra T. Uluslararası Nakliyat ve Dış Tic Ltd Şti'yi yabancı şirketin acentesi olduğunu belirterek dava etmiştir. Davalı T. Uluslararası Nakliyat ve Dış Tic Ltd Şti'nin davalı yabancı şirketin acentesi olmadığı yönünde bir savunması da yoktur. Bu itibarla davalı T. Uluslararası Nakliyat ve Dış Tic Ltd. Şti. aleyhine açılan davanın husumet nedeniyle reddi gerekirken anılan davalının da taşıyan olduğu kabul edilerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış kararın bu nedenle davalı T.. Ş.. yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2- Davalı Transemex Nemzetközi Fuvarozası KFT'nin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, anılan davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı Transemex Nemzetközi Fuvarozası KFT'nin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, anılan davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

3- Ancak, dava konusu taşıma Türkiye-Macaristan arasında yapıldığından olaya CMR Konvansiyonu Hükümlerinin uygulanması gerekmekte olup, CMR'nin 23/3. maddesi uyarınca, tazminat, hasarlı olan emtianın brüt ağırlığının beher kilogramı içim 8.33 SDR hesap birimini geçemez. Somut olayda, taşınan emtianın bir kısmının hasarlandığı anlaşılmakta olup hükme esas alınan bilirkişi raporunda, taşınan emtianın toplam brüt ağırlığı dikkate alınarak CMR 23/3 göre üst sınır belirlenmiştir. Bu durumda, mahkemece, tazminatın üst sınırının, hasarlanan emtianın brüt ağırlığı dikkate alınarak belirlenmesi için bilirkişi incelemesi yaptırılarak oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış kararın bu nedenle davalı Transemex Nemzetközi Fuvarozası KFT yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

4- Bozma sebep ve şekline göre davalı T. Uluslararası Nakliyat ve Dış Tic Ltd Şti'nin (1) no'lu bent dışındaki sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte yazılı nedenlerle davalı T.. Ş.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın anılan davalı yararına BOZULMASINA, (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davalı Transemex Nemzetközi Fuvarozası KFT vekilin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (3) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davalı Transemex Nemzetközi Fuvarozası KFT vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın anılan davalı yararına BOZULMASINA, (4) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davalı T. Uluslararası Nakliyat ve Dış Tic Ltd. Şti. vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 26/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3501, Karar No: 2022/13251, Tarih: 23.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/3501 E.  ,  2022/13251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 16.01.2015 tarihli ve 2015/2450 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açılmış ise de; 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan mütalaanın 2012 takvim yılında sahte fatura kullanma suçuna ilişkin olduğu, atılı suç yönünden sanık hakkında verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşılmakla, Mahkeme tarafından öncelikle 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, verilmeyeceğinin anlaşılması durumunda dava şartı yokluğu nedeni ile davanın düşmesine karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden, yargılamaya devamla 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12703, Karar No: 2009/13989, Tarih: 01.10.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/12703 E.  ,  2009/13989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna itiraz, tescil ve zilyetlik tesbiti ile tapu kaydına şerh edilmesi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davacılar vekili ile davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine açılan davada ... Köyü 39 parsel sayılı taşınmazın dayanağı olan ilk tesisi zilhicce 277 tarihli 7 nolu tapu kaydının kapsadığı alanın bir bölümünün Dumançukuru Devlet Ormanı içinde kaldığı belirtilerek tahditin iptali ile adlarına tescili ve orman kadastro komisyonunca 2/B madde uygulaması ile Hazine adına çıkarılan yerde ise davacıların zilyetliklerinin tesbitine karar verilmesi talep edilmiştir. Mahkemece, çekişmeli 39 sayılı pareslin mahkeme kararı ile orman olduğunun tesbit edildiği, kaldı ki 2/B madde uygulamasına konu olan yerlere yönelik dava açmada gerçek kişilerin hukuki yararının bulunmadığı gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm bir kısım davacılar vekili ile davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 6 aylık süre içinde orman kadastrosuna itiraz, tescil ve zilyetlik tesbiti ile tapu kaydına şerh verilmesine ilişkindir.

Yörede 28/03/1986 tarihinde ilan edilen oran kadastro çalışması ile, 01/06/2007 tarihinde ilan edilen ve kesinleşmeyen orman kadastrosu, Yönetmeliğin 41. Maddesi gereğince kesinleşen orman sınırları dışında iken mahkeme kararları ile orman olduğuna karar verilen yerlerin aplikasyonu ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

Toplanan deliller, uzman bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamından yörede 1981 yılında genel kadastro çalışmalarının yapıldığı, 39 parsel sayılı taşınmazın 58412 m2 yüzölçümü ile davacıların murisi ... ve dava dışı gerçek kişiler adlarına tesbit edildiği, davacıların murisi ... ve başka gerçek kişiler tarafından tapuya dayalı olarak birçok satışlar yapıldığı, ancak tesbitte satılan yüzölçümünden fazlası veya eksiği ile gerçek kişiler adlarına tesbit edildiği ileri sürülerek itiraz edildiği, Orman Yönetimi tarafından ise çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiası ile itiraz edildiği, bunun üzerine tapulama komisyonunun 05.11.1982 tarih 1982/577 sayılı kararı ile itirazın incelenmek üzere kadastro mahkemesine gönderildiği, kadastro mahkemesinde yapılan yargılamada Hazinenin çekişmeli taşınmazın orman niteliğinde olduğunu ileri sürerek müdahil olarak davaya katıldığı, kadastro mahkemesinin 22.09.1994 tarih 1982/73-110 sayılı kararı ile çekişmeli 39 parselin eğiminin % 15-70'lere ulaştığı, öncesinin resmi belgelerde maki niteliğinde olduğu, tapu miktar fazlasının sınırdaki ormanlık alanda kazanıldığı gerekçeleri ile davacı ... Yönetimi ile müdahil Hazinenin davasının kabulüne karar verildiği, diğer davacı gerçek kişilerin davalarının reddine, davacı ... ün tescil harici taşınmaza yönelik davası yönünden ise mahkemenin görevsizliğine, çekişmeli 39 parselin orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verildiği, hükmün temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 20.Hukuk Dairesinin 19.09.1995 tarih 1995/2711-10460 sayılı ilamı ile "yapılan incelemede taşınmazın (D) harfli bölümün eğiminin % 70 olduğu, memleket haritasında makilik alan olarak gözüktüğü saptandığından bu bölümün orman olarak kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, ancak incelemenin (D) harfli bölüm dışında kalan yerler bakımından yetersiz olduğu, eğiminin % 5-15 olduğu belirtilen (A) ve (B) harfli bölümlerin 6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesine girip girmediği, toprak yapısının ve bitki örtüsünün ne olduğunun tam olarak açıklanmadığı, (C) harfli bölümün ise memleket haritasında da açık alanda kaldığı ve orman dışında kaldığı gözetilmediğinden mahkemece yeniden uzman orman, ziraat ve fenni bilirkişiler tarafından mahallinde yeniden keşif yapılarak makilik alanda kaldığı belirlenen (A) ve (B) ile ilgili bölümlerin tam olarak toprak yapısı ile eğimlerinin incelenmesi, % 12'yi aşan bölümlerin gösterilmesi, (C) harfli bölüm ile birlikte değerlendirilerek orman sayılan yerlerden olup olmadıklarının değerlendirilmesi, dayanılan tapu kayıtlarının tanıklar ve yerel bilirkişiler marifeti ile mahalline uygulanması, papazbaşı, taş, zeytinli burun hudutlarının değişir sınırlar olduğunun göz önüne alınması, öncesi itibarı ile orman olmayan ve tapu dışında kalan taşınmazların da zilyetlikle iktisap edilemeyeceklerinin düşünülmesi, 3402 Sayılı Yasanın 14

. Maddesindeki hususlarda da araştırma yapılması" gereğine değinilerek (D) harfli bölüm yönünden hükmün onandığı, diğer bölümler yönünden ise hükmün bozulduğu, yapılan yargılama sonucunda mahkemenin 15.02.2002 tarih 1996096 - 4 sayılı ilamı ile "davacı ... Yönetimi ile müdahil Hazinenin davasının kısmen kabulüne, fenni bilirkişi raporunda (A5) ile gösterilen 985.74 m2'lik bölümün meyilinin % 9 olduğu, orman muhafaza özeliği taşımadığı anlaşılmakla bu bölümün Hasan Kutu adına tapuya tesciline, aynı krokide (D9) olarak gösterilen 21322 m2'lik bölüm daha önce onandığı için bu bölüm ile ilgili olarak yeniden karar verilmesine yer olmadığına, 39 parselin geri kalan 38618.14 m2'lik bölümünün ise orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline" karar verildiği, hükmün temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 20.Hukuk Dairesinin 30.11.2004 tarih 2004/8652-12426 sayılı ilamı ile "revizyon gören Mart 1944 tarih 11 nolu tapu kaydının yüzölçümünün 45.950 m2 olduğu, değişir hudutlu bu kaydın dava dışı 43 ada 1, 5 ada 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 53 ada 1, 339 ada 1, 2, 3 ve 4 sayılı parsellere revizyon görüp kesinleştiği, bu parsellerin yüzölçümlerinin tapu kaydından fazla olduğu, yargılama sırasında yörede 1985 yılında yapılan orman kadastro çalışmasının eldeki dava nedeni ile kesinleşmediği, bu nedenle bu davanın hem kadastro tespitine itiraz hem de orman kadastrosuna itiraz davası niteliğinde olduğu, uzman bilirkişilerce yapılan incelemede (A5) harfli bölüm dışında kalan alanların eğimlerinin % 12'nin üzerinde olduğu, resmi belgelerde yeşil renkli çalılık alanda kaldığı, memleket haritasında işaretlendiği yerde münhani eğrilerinin yüksek olduğu eğiminin % 45 olduğunun saptandığı, (A5) ile gösterilen bölümün dışında kalan ve 6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesinin karşı kavramından orman sayılan yerlerdeki zilyetliğin hukukça değer taşımadığı, (A5) ile işaretli bölümün ise davacı Hasan Kutu yararına kazandırıcı zamanaşımı ile zilyetlik koşullarının oluştuğu anlaşıldığından hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı, ancak taşınmazın gerçek yüzölçümünün 61.642.32 m2 olduğu saptandığına göre (A5) ile işaretli 985.74 m2'lik bölümün çıkarılmasından sonra geriye kalan 60.656.58 m2'lik bölümün bir bütün halinde orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescili gerektiği" belirtilerek hükmün düzeltilerek onanmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda; yukarıdaki açıklamalara göre davacı gerçek kişilerin dayandıkları tapu kaydının (dava dışı başka parsellere yüzölçümünden fazlası ile revizyon görmesi nedeni ile) çekişmeli taşınmazı kapsamadığı hususunun mahkeme kararı ile belirlendiği, kadastro mahkemesinin 1996/96 - 4 sayılı ilamına esas alınan 05.04.2000 tarihli ömer karacan tarafından düzenlenen rapor ve krokide çekişmeli taşınmazı kullanan kişilerin kullandıkları bölümler ile yüzölçümlerinin belirtildiği, bunların arasında davacılar veya murislerinin adının yazılmadığı zira muris ... tarafından değişik tarihlerde birçok kişiye taşınmazın satıldığı ve zilyetliğin devredildiği, ayrıca mahallinde dinlenen yerel bilirkişi ve tanık beyanlarından davacılar veya murislerinin taşınmazı kullandıklarının görmediklerini beyan ettikleri, dolayısı ile zilyetliğin bulunmadığı, mart 1944 tarih 1 numaralı tapudan gelen 23.12.1981 tarih 6 nolu son tapu kaydının 7/1377 hissesinin Türkiye Diyanet Vakfına, 1266/1377 hissenin ise muris ... adına kayıtlı olduğu, fenni bilirkişi ömer karacan tarafından düzenlenen raporda ve krokide Türkiye diyanet vakfına ait bölümlerin (E30) ve (E54) olarak açıklanarak gösterildiği, bu bölümlerin de 39 parselin dışında kuzeydeki tescil harici bırakılan ormanlık alanda kaldığı, davacının kendisine ait olduğunu iddia ettiği yerin de aynı yerde kaldığı, ayrıca ortada tarafları aynı olan bir kesin hüküm bulunduğu, 01.06.2007 tarihinde ilan edilen orman kadastro komisyoni tarafından yapılan bu çalışmada orman kadastro yönetmeliğinin 41.maddesi gereğince kesinleşen orman sınırları içinde iken mahkeme kararları ile orman olduğuna karar verilen yerlerin aplikasyonu ile orman niteliğini yitiren yerlerde 2/B madde uygulaması yapılmış olup bu çalışma davacılara yeni bir dava hakkı vermeyeceği gibi 2924 sayılı yasanın uygulamasının da yapılmadığı anlaşılmakla mahkemece bu gerekçlere ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken "taşınmazın bulunduğu yerde 2/b madde uygulamasına ilişkin kadastro tesbit tutanağının düzenlenmediği,dolayısı ile tutanak düzenlenmeyen yerler ile ilgili olarak beyanlar hanesine şerh verilmesinin mümkün olmadığı gerekçesi ile" hüküm kurulması doğru değil ise de temyiz itirazlarının reddi ile sonucu itibarı ile doğru olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine 01/10/2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8273, Karar No: 2011/22297, Tarih: 28.11.2011

**11. Ceza Dairesi         2009/8273 E.  ,  2011/22297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte Özel Evrak Tanzimi

HÜKÜM : 1-Sanık ...: 765 sayılı TCK.nun 345, 80 ve 647 sayılı Yasanın 6. mad. göre erteli 1 yıl 2 ay hpc,

:765 sayılı TCK.nun 345, 80 mad. göre 1 yıl 2 ay hpc

Sanıkların Ç.Y. serili 828992 ve 828998 sıra numaralı faturaları sahte olarak düzenlediklerinin oluşa uygun şekilde iddia ve kabul olunmasına göre, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 01.01.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1 maddesi uyarınca vergi kanunlarına göre düzenlenmesi gereken belgelerin sahte olarak düzenlenmesinin suçun oluşumu için yeterli olacağı, bu belgelerin kullanılması ve vergi ziyaının gerçekleşmesinin suçun unsuru olmaktan çıkartıldığı, suç tarihi de nazara alınarak sanıkların eylemlerinin 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b-1. madde ve fıkrası kapsamında kaldığı ve anılan yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa alınarak karar verilmesi gerektiği gözetilmeden ve suç vasfının tayininde de yanılgıya düşülerek yazılı şekilde "özel belgede sahtecilik" suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK' nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 28.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.