muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4866, Karar No: 2018/9195, Tarih: 19.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/4866 E.  ,  2018/9195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanık hakkında “Defter ve Belge İbraz Etmeme“ ile “2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığının anlaşılması; sanığın soruşturma aşamasında Derik Polis Merkezi Amirliği‘nde 29.10.2011 tarihinde müdafii bulunmaksızın alınan beyanında 1000 TL karşılığında suça konu şirket hisselerini ... isimli şahıstan devraldığını beyan etmesine karşın, yargılama sırasında aşamalarda alınan ifadelerinde çelişkili beyanlarda bulunması, İzmir Vergi Dairesi Başkanlığı‘nın 01.08.2011 tarih ve VDENR-2011-2773/23 sayılı vergi suçu raporu ve eklerinde, yapılan yoklamalarda şirketin faaliyette bulunmadığı, vergisel yükümlülüklerin şirket yetkililerince yerine getirilmediği, sanığın şirket hisselerini devralmasına müteakip şirketin dönem beyanlarında kapasitesi ile uyumlu olmayacak şekilde artışlar bulunduğu, anlaşmalı olmayan matbaalarda fatura bastırıldığı, mükellefiyet kaydı 30.11.2007 tarihinde resen terkin ettirildikten sonra fatura düzenlenmeye devam edildiği hususlarının belirlendiğinin anlaşılması karşısında, 5271 sayılı CMK’nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip mahkumiyet kararları veren mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki sahte fatura düzenleme suçu yönünden bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçların sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin edilmiş, cezayı arttıran sebebin nitelik ve derecesi ile azaltıcı sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

II-Sanık hakkında “2006 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

II-Sanık hakkında “2006 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Dosya içerisinde mevcut 2006 takvim yılında düzenlenmiş 4 adet faturadan en son düzenlenen faturanın 22.09.2006 tarihli olduğu tespit edilmekle birlikte, 01.08.2011 tarih ve VDENR-2011-2773/23 sayılı vergi suçu raporu ve eklerinde, sanığın 2006 takvim yılında 9 ayrı mükellefe 135 adet sahte fatura düzenlendiğinden bahsedilmesi, belirtilen diğer faturalara ilişkin fatura ayrıntı bilgilerine raporda yer verilmemesi karşısında, suç tarihinin ve zamanaşımının belirlenmesi bakımından; sanık tarafından düzenlenen, dosya içerisinde mevcut olanlar dışında, 2006 takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki fatura aslı ya da onaylı suretlerinin temin edilip dosya arasına konulması veya fatura ayrıntı bilgilerinin ilgili kurumdan temin edilmesi ve sahte faturaların düzenlendiği tarihin suç tarihi olduğu da gözetilerek suç tarihinin belirlenmesi ile zamanaşımı açısından değerlendirilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a)“2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçu yönünden; sanığın 2010 takvim yılında 1 adet sahte fatura düzenlediğinden bahsedilmesi nedeniyle, sanık hakkında TCK‘nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden fazla ceza tayini,

b)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/7975, Karar No: 2007/2362, Tarih: 11.04.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2005/7975 E.  ,  2007/2362 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş davacı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili avukat ... .... Davalılar vekili avukat ... .... Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, tarafların sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Yanlar arasında 21.01.2002 tarihinde yapılan “inşaat yapım sözleşmesi” ile davacı yüklenici ... Mahallesi 27114 Ada 10 parseldeki davalılara ait arsa üzerine yapılacak binanın tasdikli projesine uygun olarak kaba inşaatının yapılması işini üstlenmiştir. Sözleşmenin 3.maddesi uyarınca işin bedeli 170.000.000.000 TL+KDV’dir. İşin tamamının bitirilmediği ihtilâfsız bulunmaktadır. Bu durumda, iş bedeli götürü olarak kararlaştırıldığından BK’nın 365.maddesi hükmü gereğince davacının işten elini çektiği tarih itibariyle yapılan işin tüm işe olan fiziki oranı bulunarak bunun götürü bedele uygulanması ve böylece yüklenicinin alacağının saptanması gerekir.

Mahkemece mahallinde yapılan keşif sonucu alınan 20.07.2003 tarihli bilirkişi raporunda işin fiziki seviyesi %59,75; 09.12.2004 tarihli ek raporda ise %58,80 olarak belirlenmiş, bilirkişilerce sözleşmede kararlaştırılan götürü bedele bu oran uygulanarak davacı alacağı bulunmuştur. Ne var ki, işin fiziki seviyesinin “sözleşme tarihi itibariyle geçerli addedilebilecek Bayındırlık Birim Fiyatlarına göre” bulunduğu bilirkişi raporunda belirtildikten sonra, davadan önce davacının yaptırdığı tesbitte belirlenen imalatların Bayındırlık birim fiyatlarına göre belirlenen bedelinin, proje kapsamında yapılması gereken imalatların Bayındırlık birim fiyatlarına göre belirlenen bedeline oranlanması sonucu fiziki gerçekleşme oranı %58,80 olarak saptanmıştır. Oysa bilirkişilerce fiziki seviyenin bulunmasına ilişkin izlenilen bu yöntem yasaya aykırı olup,

bilirkişilerden ek rapor alınarak yüklenicinin yaptığı işlerin, sözleşme uyarınca yapılması gereken tüm işlere göre fiziki oranının ( yüklenicinin işten elini çektiği gündeki duruma göre fiziksel olarak işin kaçta kaçını yaptığının), Ankara 20.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/193 Değişik İş sayılı tesbit dosyasında alınan bilirkişi raporundaki işin durumunu gösteren açıklamalardan da yararlanılarak belirlenmesi, bulunacak oranın götürü bedele uygulanması, böylece yüklenicinin bu kalemle ilgili alacağının bulunması gerekir. Yanlış yöntemle davacı alacağının tesbiti bozma nedenidir.

3-09.12.2004 tarihli ek bilirkişi raporunda, yüklenicinin sözleşme dışı yaptığı işler gösterilerek, bu işlerin “faydalı ve zaruri” olarak yapıldığı belirtilmiş, sözleşme dışı yapılan işlerin bedelinin 15.036.153.100 lira olduğu, ancak imalatların tanım ve şartlara uygun yapılmaması, düşük kalitede olması nedeniyle bedelinin %50’si olan 7.518.000.000 liranın sözleşme dışı iş bedeli olarak kabul edilmesi gerektiği belirtilmiştir. Bilirkişilerce sözleşme dışı iş bedelinin Bayındırlık Bakanlığı birim fiyatları dikkate alınarak hesaplandığı anlaşılmaktadır.

Sözleşme dışı yapılan işlerin bedeli sözleşme hükümlerine göre talep edilemez ise de; iş sahibinin menfaatine yapıldığı durumlarda BK’nın 413.maddesi uyarınca “yapan kimsenin hâl ve icabına göre zaruri ve faydalı bilumum masraflarını” iş sahibi ödemeye mecburdur. O halde bilirkişilerden ek rapor alınarak BK’nın bu hükmü uyarınca işin yapıldığı tarihteki serbest piyasa rayiçlerine göre davacının sözleşme dışı yaptığı iş bedelinin hesaplanması gerekir. Hangi tarihe göre hesaplandığı da belirtilmeksizin Bayındırlık birim fiyatlarına göre sözleşme dışı iş bedelini belirleyen bilirkişi raporunun hükme esas alınması doğru olmamıştır.

4-Mahkemece davalı iş sahipleri tarafından davacıya yapılan ödeme tutarı 90.360.000.000 lira kabul edilerek hüküm oluşturulmuştur. Oysa davacı yüklenicinin kabul ettiği nakit ödeme tutarı 68.360.000.000 liradır. Yüklenicinin inşaat alanına malzeme getirdiği kanıtlanmış değildir. Mahkemece de davacının, malzemelerin inşaat mahallinde bulunduğunu kanıtlayamadığı kabul edilerek bilirkişilerin belirlediği malzeme bedelleri dikkate alınmamıştır. Bu durumda davacının 31.07.2002 tarihli davalılara gönderdiği ihtarında malzeme bedeli olarak belirttiği ve kendisine yapılan nakit ödeme tutarına eklediği 22.000.000.000 liranın davacıya yapılan ödeme olarak kabulü mümkün değildir. Davacıya yapılan ödeme tutarının, davacının kabul ettiği 68.360.000.000 lira ile üçüncü kişilerce davacı yüklenici aleyhine yapılan icra takiplerinde takip dosyalarına davalılarca yapılan ödeme tutarı olan ve bilirkişi raporunda gösterilen 15.407.067.980 liranın toplanması ile bulunan 83.767.067.980 lira olarak kabulü gerekir. Mahkemece ödeme tutarının 90.360.000.000 lira olarak kabul edilmesi açıklanan nedenlerle doğru görülmemiştir.

Mahkemece yapılacak iş, yukarıda açıklandığı şekilde BK’nın 365.maddesine uygun olarak davacının yaptığı iş bedelinin tesbiti, bu bedele davacının sözleşme dışı yaptığı işlerin yapıldığı tarihteki serbest piyasa rayiçlerine uygun olarak bulunacak bedelinin eklenmesi ve davacıya yapılan ödemenin düşülerek bulunacak bedelin hüküm altına alınmasından ibarettir.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının reddine, temyiz olunan kararın yukarıda 2. ve 3.bentlerde açıklanan nedenlerle davalı yararına, 4.bentte açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, 500,00 YTL duruşma vekalet ücretinin karşılıklı olarak davalılardan alınıp davacıya, davacıdan alınarak davalılara verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 11.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2065, Karar No: 2018/3009, Tarih: 19.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/2065 E.  ,  2018/3009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre ise;

1- Ticareti terk suçu aynı işyeri ile ilgili olarak ancak bir defa işlenebilen bir suç olup, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43. maddesinin ikinci fıkrasında aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda bir cezaya hükmedileceğinin ancak bu cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadar arttırılacağının öngörüldüğü cihetle, ticareti terk suçunda sanık hakkında birden fazla şikayetin bulunması halinde tayin olunacak cezanın TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca arttırılması gerekecektir.

UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylemler nedeniyle sanık hakkında ticareti terk suçundan verilip Dairemizin 2015/ 31516 sırasında kayıtlı olan ve aynı gün incelenerek bozulmasına karar verilen dosyanın bulunması karşısında; anılan dosyanın birleştirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu,

2-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 19/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12902, Karar No: 2024/3319, Tarih: 17.04.2024

**9. Ceza Dairesi         2023/12902 E.  ,  2024/3319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2023/15 E., 2023/242 K.

KATILANLAR: Yağmur Duman, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı

SUÇ: Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM: Beraat

TEMYİZ EDENLER: Katılan Bakanlık vekili, katılan ... vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY EV OLGULAR

1. Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.02.2022 tarihli ve 2021/208 Esas, 2022/95 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile müsnet suçtan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (c) bendi, dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesi ile 62 nci maddesi, 61 inci maddesinin yedinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 30 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair verilen kararın sanık ve müdafii, katılan Bakanlık vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine ve kısmen resen yapılan incelemede, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 31.05.2022 tarihli ve 2022/735 Esas 2022/654 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

2. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi kararının temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 21.11.2022 tarihli ve 2022/11582 Esas, 2022/10282 Karar sayılı kararı ile özetle; sanığın atılı suçu işlediğine dair mağdurenin soyut ve başka delille desteklenemeyen anlatımları dışında cezalandırmaya yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı ve bu nedenle mahkumiyet kararının yerinde olmadığı gerekçesiyle bozulmasına ve dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.07.2023 tarihli ve 2023/15 Esas, 2023/242 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği sabit olmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fırkasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi

3. Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.07.2023 tarihli ve 2023/15 Esas, 2023/242 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği sabit olmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fırkasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi

Sanığın örtülü ikrarda bulunduğuna, suç tipi itibariyle tanık ya da somut delil elde edilemeyeceğinin gözetilmediğine, kararın hukuka ve vicdana aykırı olduğuna, katılan mağdurenin yaşı da dikkate alındığında anlattığı olayları kurgulayamayacağına, çocuğun üstün yararının gözetilmesi gerektiğine, mağdurenin psikolojisinin olaydan etkilendiğine ve ilaç kullanmak zorunda kaldığına, sanığın cezalandırılması gerektiğine ve dilekçesinde yer alan diğer nedenlere ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık ile katılanlar arasında somut bir husumet bildirilemediğine, esasında bir husumetin de bulunmadığına, katılan mağdurenin kendi şeref ve itibarını ilgilendiren bir konuda iftira atması için bir sebep bulunmadığına, katılan mağdurenin tutarlı ve çelişkisiz beyanda bulunduğuna, sanığın mahkumiyetine ve kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine dilekçesinde yer alan diğer nedenlere ilişkindir.

III. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ile tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı ve Devletin kanundan kaynaklanan koruma yükümlülüğünü yerine getirmesi nedeniyle vekalet ücretine hükmedilmemesinin de yerinde olduğu anlaşılmakla yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.07.2023 tarihli ve 2023/15 Esas, 2023/242 Karar sayılı kararında katılan ... vekili ile katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15233, Karar No: 2023/11352, Tarih: 20.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/15233 E.  ,  2023/11352 K.**

**"İçtihat Metni"**

TUTUKLU

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜMLER : İlk derece mahkemesinin sanıklar hakkındaki mahkûmiyet hükümleri kaldırılarak yeniden mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükümlerin onanması

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanıklar Akın ve Can müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Antalya 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.12.2021 tarihli ve 2020/351 Esas, 2021/487 Karar sayılı kararı ile sanıkların uyuşturucu madde ticareti yapma suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü ve beşinci fıkraları, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 18 yıl hapis ve 36.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 04.03.2022 tarihli ve 2022/601 Esas, 2022/378 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükümlerdeki hukuka aykırılıklar düzeltilerek, hükümlere yönelik sanıklar müdafilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

C. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesi kararının, sanıklar müdafileri ve sanık ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 22.03.2023 tarihli ve 2022/10413 Esas, 2023/2540 Karar sayılı kararı ile; "... Bölge Adliye Mahkemesince, "5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin beşinci fıkrasının uygulanma koşullarının oluşmadığına" karar verebilmesi için, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşma açılarak, delil değerlendirilmesi yapıldıktan sonra hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi..."

Nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.