muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/22848, Karar No: 2013/11577, Tarih: 09.07.2013

2-Sanık müdafiinin 'yasal defter ve belgeleri gizlemek' suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2002-2003-2004 takvim yıllarına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin vergi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sabıkası da bulunmayan sanık hakkında "defter ve belgeleri gizlemek" eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 08.02.2008 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesiyle değişik CMK'nun 231. maddesinin zarar giderilmediğinden bahisle uygulanmaması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 09.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/87, Karar No: 2015/1872, Tarih: 10.04.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/87 E.  ,  2015/1872 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Tic. Mah. Sıf.)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ise de davetiye masrafı bulunmadığından duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, iki ayrı sözleşmeye dayalı olarak eser sözleşmesinden kaynaklanan iş bedeli alacağının tahsiline karar verilmesi istemiyle açılmış, davalı savunmasında, sözleşmeler kapsamındaki işlerin davacı tarafından yerine getirilmediği ve kendisi tarafından işin yapıldığını belirterek davanın reddini istemiş, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında yazılı olarak 12.7.2010 tarihli “Gençlik Merkezi İnşaatı ile İlgili Taşeronluk Sözleşmesi” ve aynı tarihli “Toplum Merkezi İnşaatı ile İlgili Taşeronluk Sözleşmesi” düzenlendiği uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, sözleşme kapsamındaki işlerin alt yüklenici davacı tarafından yapılıp yapılmadığı ve davacı alt yüklenicinin bedele hak kazanıp kazanmadığı konusundadır. Sözleşmeler farklı işlere ilişkin olsa da benzer şekilde düzenlenmiş olup, iş bedelinin 300.000,00 TL olduğu, karşılıklı olarak 100.000,00 TL’lik senetlerin yediemin olarak ...’ye bırakılacağı, her hakedişte taşerona ödeme yapılacağı, malzeme ve işçilik ödemelerinin taşerona ait olduğu düzenlenmiştir. İki ayrı iş için sözleşme düzenlendiğinden toplam iş bedeli 600.000,00 TL’dir.

İnşaat yapımına ilişkin sözleşmeler hukuki niteliğince, sözleşme tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı mülga Borçlar Yasası'nın 355 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinden olup davacı alt yüklenici, davalı yüklenicidir. Yanlar arasındaki uyuşmazlık sözleşmeler kapsamındaki işlerin davacı tarafından tamamlanıp tamamlanmadığı noktalarında toplanmaktadır. İhtilâflı konular hukuki işlem niteliğinde olmadığından, bu nedenle senetle ispat kuralına tâbi bulunmadığından tanık dahil her türlü delille kanıtlanabilir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 198. maddeye göre kanuni istisnalar dışında hâkim delilleri serbestçe değerlendirir. Tanıklık takdiri bir delil olup hakim tanığın doğru söylemediğini başka delil ve belirtilerle anlarsa tanık ifadelerinin aksi yönde karar verebilir. Fakat tanık ifadelerini serbestçe takdir ederken sadece hakimin vicdani kanaati yeterli olmayıp, hükümde bir tanığın ifadesinin neden kabul edildiğinin veya edilmediğinin belirtilmesi gerekir.

Davacı tanık anlatımlarıyla işi yaptığını kanıtlamak istemiş ise de işin toplam değerinin 600.000,00 TL olduğu ve her türlü inşaat giderinden davacının sorumlu olduğu gözetildiğinde sadece tanık anlatımlarıyla sözleşmeler uyarınca davacı tarafından edimin ifa edildiği kabul edilemez. Bu kapsamda bir iş yapan kimsenin tümüyle kayıt dışı olarak işçilik ve malzemeyi temin edip işi tamamlaması hayatın olağan akışına uygun değildir. Sözleşmelere göre Katma Değer Vergisinden yüklenicinin sorumlu olması da bu durumu hayatın olağan akışına uygun hale getirmez.

Davacının bu işlerle ilgili olan ... Odası, ... Dairesi, ... Kurumu’na verdiği belgeler, düzenlediği ve bu işle ilgili aldığı fatura, irsaliye ve benzeri belgelerin ibraz ettirilmesi zorunludur. Mahkemece anlatılan belgeleri toplanarak ve sözleşmede yer alan tanıkları da dinlenerek, defter ve kayıtlar üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra tanık anlatımları da birlikte değerlendirilerek işin davacı tarafından yaptırılıp yaptırılmadığının açıklığa kavuşturulması ve kısmen ikmâl edildiği anlaşılır ise sözleşmelerin götürü bedelli olduğu gözetilerek konusunda uzman teknik bilirkişi kurulundan alınacak raporla davacı tarafından yapılan işlerin fiziki gerçekleşme oranının belirlenip, götürü bedele uyarlanması suretiyle davacı alacağının saptanması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekir. Eksik incelemeyle hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olmuş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 10.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3095, Karar No: 2014/18996, Tarih: 23.10.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/3095 E.  ,  2014/18996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bodrum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/09/2011

NUMARASI : 2009/29-2011/357

Hazine ile A.. Yatçılık Turizm Tekstil İthalat İhracat Dış Ticaret Ltd. Şti. aralarındaki elatmanın önlenmesi ve yıkım davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair Bodrum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 22.09.2011 gün ve 29/357 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, 07.01.2009 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; Bodrum İlçesi, E.. Mahallesi, G.. mevkiindeki 13 nolu parselin önünde ve deniz yönündeki Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yere davalı tarafın restorant, bar bahçesi, şemsiye ve şezlong alanları yapmak suretiyle işgal ettiğini, oysa ki, T.C. Anayasası'nın 43. maddesi ve 3621 sayılı Kanunun 5 ve 6. maddelerine göre bu gibi yerlerin Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki herkesin yararlanmasına açık alanlar olduğundan, davalı tarafın bu muhtesatları yaparak yapmış olduğu haksız elatmanın önlenmesine ve belirtilen muhtesatların yıkımına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı tarafa dava dilekçesi yöntemine uygun olarak tebliğ edilmiş, 14.12.2009 günlü oturumda tecavüzlerinin olmadığını davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, mahallinde yapılan keşif ve dosyada mevcut uzman bilirkişilerin ortak olarak düzenledikleri 1.5.2011 tarihli rapor ve eki kroki kapsamına göre; davalının kıyı kenar çizgisinin deniz yönünde kalan yere 107 m2'lik betonarme otel restorant binası ile 58 m2'lik restorant avlusu ve 48 m2'lik beton platform yaparak vaki tecavüzlerin önlenmesine, muhtesatların kal'ine, 71 m2'lik yürüme yolu ile 263 m2'lik şezlong alanı yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içerisinde davalı şirket tarafından dilekçesinde yazılı nedenlerle bozma istekli olarak temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere ve kural olarak; kıyılar, Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır. Kıyılardan herkesin eşit ve serbest olarak yararlanma hakkı vardır. Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu malı niteliğindeki kumsal alanlar, kıyılar, kayalar, tepeler dağlar vs. gibi yerler herkesin istifadesine bırakılan yerlerdir. Bu gibi yerlere herhangi bir kişi ya da kamu kurum veya kuruluş tarafından tecavüz edildiğinde yararlanma hakkı bulunan herkes ilgili kamu kurum veya kuruluşunun men ve kal yönünde dava açma hakkı mevcuttur.

Somut olaya gelince: Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerler için geçerli “arzın maliki hazinedir.” kuralından hareketle hazinenin işbu davayı açmakta kamu menfaati yönünden hak ve yetkisi bulunmaktadır. Öte yandan, kıyı kenar çizgisinin belirlenme yöntemi 3621 sayılı Yasanın 5 ve 9. maddesine göre yapılacağı kuşkusuzdur. Özellikle, o yerde İmar İskan Bakanlığınca (Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca) idari yönden kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararında belirtildiği şekilde tebligatları yapılarak kesinleşmiş ise öncelikle idari yönden belirlenen kıyı kenar çizgisine itibar edileceği kuşkusuzdur. Ancak, idare tarafından belirlenipte, usulüne uygun olarak tebligatlar yapılmamış ise o taktirde kıyı kenar çizgisinin 3621 sayılı Kanunun 5 ve 9. maddeleri gereğince oluşturularak bilirkişi heyetiyle saptanması zorunludur. Nevar ki, davaya konu yerle ilgili olarak 11.3.2011 tarihinde yapılan keşifte görevlendirilen jeoloji ve fen bilirkişisinden oluşan bilirkişi heyetinin hangi şekilde kıyı kenar çizgisini belirlediği ve itibar edildiği açıklığa kavuşturulmamıştır. Kaldı ki, bilirkişi heyeti anılan 3621 sayılı Yasanın 9/2. maddesinde belirtilen kişilerden oluşturulmamıştır.

Hal böyle olunca; öncelikle idare tarafında belirlenip, yöntemine uygun olarak kesinleşen kıyı kenar çizgisinin bulunup bulunmadığnın merciinden sorulması, varsa söz konusu kıyı kenar çizgisine ilişkin haritanın getirtilmesi, yoksa 3621 sayılı Kıyı Kanununun 5 ve 9/2. maddelerine uygun olarak oluşturulacak bilirkişi heyeti huzuruyla mahallinde keşif yapılması, idare tarafında belirlenen kıyı kenar çizgisi ile 3621 sayılı Kanunun 9/2. maddesi uyarınca belirlenen bilirkişi heyetince saptanan kıyı kenar çizgileri üst üste çakıştığında her iki kıyı kenar çizgisine itibar edilmesi, çakışmadığı taktirde Yargıtayın 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gözönünde tutularak 3621 sayılı Yasanın 9/2. maddesine göre oluşturulacak uzman bilirkişiler heyetince saptanan kıyı kenar çizgisine itibare edilmesi bundan sonra davaya konu Restorant, Restorant avlusu, betan platform ile yürüme yolu ve şezlong alanının kıyı kenar çizgisini deniz yönünde kalıp kalmadığının Tapu Fen memurunun yetki ve yeteneğine haiz uzman bilirkişiye düzenlettirilecek ölçekli kroki ve rapora yansıttırılması, söz konusu muhtesatların kıyı kenar çizisinin deniz yönünde kaldığının belirlenmesi halinde men ve kal'e karar verilmesi gerekir.

Ancak, temyiz edenin sıfatı yönünden yürüme yolu ve şezlong alanına ilişkin davanın reddine karar verilmesi icap etmektedir.

Ancak, temyiz edenin sıfatı yönünden yürüme yolu ve şezlong alanına ilişkin davanın reddine karar verilmesi icap etmektedir.

Açıklanan nedenlerle, 3621 sayılı Kıyı Kanununun 5 ve 9/2. maddeleriyle Yargıtayın 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme kararına aykırı olarak belirlenen kıyı kenar çizgisine itibare edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır. Davalı şirketin temyiz itirazları açıklanan bu nedenlerle yerindedir. Kabulü ile hükmün 6100 sayılı HUMK.nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 23.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9501, Karar No: 2019/1732, Tarih: 20.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/9501 E.  ,  2019/1732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince verilen mütalaaya uygun olarak, sanık hakkında "2008 ve 2009 yıllarında sahte fatura düzenleme” suçundan Cumhuriyet savcılığınca işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 25.04.2012 tarihli, 2012/10168 esas sayılı iddianamesi ile mütalaa ve vergi inceleme raporlarına aykırı olarak sanık hakkında, "2008 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan kamu davası açıldığı; 09.04.2012 tarihli komisyon mütalaası ve dayanağı olan 27.02.2012 tarihli 2012-A-1357/3 sayılı vergi suçu raporunun “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçuna ilişkin olduğu ancak bu suçlardan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme" ve "sahte fatura kullanma" suçlarının birbirine dönüşemeyeceği gözetilerek, öncelikle durma kararı verilip, "2008 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan 213 sayılı VUK'nin 367. Maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz talebi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, esası incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15380, Karar No: 2017/9509, Tarih: 08.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/15380 E.  ,  2017/9509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davalı kurumun, müvekkili davacı aleyhine, esasında annesi İde Bıçak adına kayıtlı 1782 nolu abonelik elektrik tüketim bedelinin tahsili için .....r İcra Müdürlüğünün 2011/52 E. sayılı dosyası ile icra takibi yaptığını, aboneliğin müvekkili adına olmadığını, annesi adına kayıtlı bir abonelik olduğunu ileri sürerek borçlu olmadığının tespiti ile alacağın %40'ı oranında tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın zamanaşımı nedeniyle reddedilmesi gerektiğini, ayrıca tahakkuk ettirilen borç ve düzenlenen tutanağın mevzuata uygun olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, 1782 nolu aboneliğin İde Bıçak adına kayıtlı olduğu, abonelik dosyasında sadece yapılan sözleşmede davacının annesine vekaleten yaptığı bunun dışında abone olduğuna dair başkaca delil bulunmadığı, annesi İde Bıçak'ın getirtilen belgelerden hayatta olduğu ve abone sahibi olduğu, davacının 1782 nolu abonelikle herhangi bir ilgisinin olmadığı gerekçeleri ile davanın kabulüne ve davacının borcu olmadığının tespitine, icra takibinin iptaline karar verilmiş; hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, Dairemiz 26.03.2015 tarih ve 2014/12962 Esas 2015/5020 Karar sayılı ilamıyla “... Kural olarak, abone sözleşmelerinde, kullanılan elektrik tüketiminden abone ile birlikte fiili kullanıcı da sorumludur. Somut uyuşmazlıkta; davacı ile davalı arasında abonelik sözleşmesi olmadığı için, davacının, sözleşmeden kaynaklanan sorumluluğu yoktur. Bu noktada davacının fiili kullanıcı olup olmadığının tespiti önem arz etmektedir. Dosyada kapsamından; dava konusu elektrik tüketim bedelinin 1782 nolu aboneliğe ilişkin olduğu, bu aboneliğin davacının annesi İde Bıçak adına tarımsal sulama aboneliği olduğu; davacının .....r

Noterliği'nin 28.08.1995 tarih ve 1915 sayılı özel vekaletnamesine istinaden annesi İde Bıçak vekili olarak davalı idare ile 16.10.1995 tarihli abonelik sözleşmesini imzaladığı; bu abonelikten kaynaklanan elektrik tüketim bedelinin tahsili için davacı ve annesi aleyhine icra takibi yapıldığı; mahkemece, davacının, aboneliğin bulunduğu taşınmazda fiili kullanıcı olup olmadığı hususu araştırılmadan karar verildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece yapılacak iş; öncelikle, davacının fiili kullanıcı olup olmadığını tespit etmek, fiili kullanıcı olduğu saptandığı takdirde davacının sorumluluğu yoluna gitmek ve davasını reddetmek; aksi halde, şimdiki gibi davanın kabulüne karar vermek olmalıdır. Eksik inceleme ve araştırmaya dayalı karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir...” gerekçeleri ile bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde; dava konusu elektrik tüketimine ilişkin tahakkukun 23/02/2004 tarihli olduğu, söz konusu aboneliğin bulunduğu taşınmazın .....r İlçesi .... 378 ada 17 parselde kayıtlı olduğu, aboneliğin 16/10/1995 tarihinde teşkil edildiği, taşınmazın 27/09/1999 tarihinde dava dışı ....i isimli şahısça satın alındığı, .....r İlçe Jandarma Komutanlığı tarafından düzenlenen tutanakta da söz konusu taşınmazın 1999 yılından itibaren anılan şahıs tarafından kullanıldığının kayıt altına alındığı, bu kapsamda dava konusu aboneliğin kurulu olduğu taşınmazın davacı tarafından işletilmediği gerekçeleriyle davanın kabulü ile alacağın %20'i oranında haksız icra inkar tazminatının davalı kurumdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-)Mahkemece bozma kararına uyulmuştur. Kural olarak bozma kararına uyulmakla orada belirtilen biçimde işlem yapılması yolunda lehine bozma yapılan taraf yararına kazanılmış hak, aynı doğrultuda işlem yapılması yolunda yerel mahkeme için zorunluluk doğar.

Belirtilmelidir ki; bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. “Usuli kazanılmış hak” olarak tanımlanan bu olgu mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirmektedir (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Y.İ.B.K.).

Bu ilke kamu düzeni ile ilgili olup, Yargıtay'ca kendiliğinden dikkate alınması gerekir.

Bu ilke kamu düzeni ile ilgili olup, Yargıtay'ca kendiliğinden dikkate alınması gerekir.

Somut olayda, mahkemece; bozmaya uyma kararı verilmiş ise de, bozma kararının gerekleri tam olarak yerine getirilmemiş, bozma ilamı doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılmamış, tek belgeye dayanılarak karar verilmiştir. Kaldı ki dayanılan belgede, taşınmazın 2004 yılı ve öncesinde İde Bıçak adına kayıtlı olduğu ve 110 dönümlük kısmının oğlu Ahmet Bıçak tarafından kullanıldığı belirtilmekle birlikte aynı belgede çelişki yaratacak şekilde taşınmazı 1999 yılından beri .....’nin, şuanda ise ..... ile Aziz Uçar’ın birlikte kullandıkları belirtilmiştir.

Hal böyle olunca; mahkemece, Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, tanık dahil tüm deliller toplanarak sonucu dairesinde bir hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucunda, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3420, Karar No: 2021/122, Tarih: 20.01.2021

**4. Hukuk Dairesi         2020/3420 E.  ,  2021/122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı .... Tic. AŞ. aleyhine 12/04/2013 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; maddi tazminat davası yönünden karar verilmesine yer olmadığına, manevi tazminat davasının kısmen kabulüne dair verilen 20/03/2020 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, maddi tazminat davası yönünden karar verilmesine yer olmadığına, manevi tazminat davasının kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili, müvekkillerinin oğlunun olay tarihinde sürücüsü olduğu motorsiklet ile yapımı davalının taahhüdü altında devam etmekte olan yol yapım alanında açılan çukur nedeniyle kaza yaparak vefat ettiğini belirterek maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dosya kapsamında alınan kusur raporu dikkate alınarak maddi tazminat davası yönünden karar verilmesine yer olmadığına, manevi tazminat davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde, 20/03/2020 tarihli son celsenin davalı vekiline 09/03/2020’de tarihinde e-tebligat ile tebliğ edildiği, söz konusu tebligatta bir sonraki celsede sözlü yargılama yapılacağı ve davalı tarafın mahkemede hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında hüküm verileceği hususuna ilişkin bir şerhin de bulunmadığı, davalı vekilinin şehir dışında olduğunu ve salgın nedeniyle duruşmaya katılamayacağını belirterek 19/03/2020 tarihli mazeret dilekçesi gönderdiği, mahkemece 20/03/2020 tarihli celsede davalı vekilinin mazeretinin kabulü ile aynı celsede davanın kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.