muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2926, Karar No: 2016/12925, Tarih: 17.11.2016

Dairemizin 22.12.2014 Tarih 2014/7584 Esas 2014/16943 Karar Sayılı bozma ilamı üzerine dosyanın gönderildiği mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne karar verilmiş ; sözkonusu karar davalı vekilince temyiz edilmiştir .

1-Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yukarıda da açıklandığı üzere; mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak karar verilmiştir.

Bu aşamada usulü kazanılmış hak müessesinin açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. Usulü kazanılmış hak olarak tanımlayacağımız bu olgu mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirmektedir (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı YİBK).

Mahkemenin bozmaya uymasından, eş söyleyişle usulü kazanılmış hakkın doğmasından sonra o konuda yeni bir kanun çıkması karşısında, Yargıtay bozma ilamına uyulmuş olmakla oluşan usulü kazanılmış hak, hukukça değer taşımayacaktır. Bir başka ifadeyle, sonradan çıkan yeni kanunun, mahkemelerde ve Yargıtay’da görülmekte olan bütün dava ve işlere uygulanması, dolayısıyla usulü kazanılmış hakkın gerektirdiği yönde değil, yeni kanun kapsamında inceleme yapılarak hüküm verilmesi gerekecektir(Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.10.2010 günlü 2007/5-11 E. 2010/541 K., 27.10.2010 günlü 2008/5-13 E. 2010/545 K. sayılı ilamları da aynı yöndedir).

Nitekim, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21. maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmüne yer verilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, artık usulü kazanılmış hakkın gerektirdiği yönde değil, sonradan çıkan ve 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı “Elektrik Piyasası Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” çerçevesinde inceleme yapılarak sonuca gidilmesi gerektiği açıktır.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak halen devam eden davalarda da uygulanması gereken hükümler içeren 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece değerlendirilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekmekte olup, hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

2- Bozma nedenine göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,17.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/390, Karar No: 2020/528, Tarih: 29.01.2020

**23. Hukuk Dairesi         2019/390 E.  ,  2020/528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalılar tarafından çalıştırılmış ... isimli işçinin üst işvereni olduklarını, K.Maraş İş Mahkemesinin 2012/32 E. ve 2012/768 K. sayılı kararı ile hükme bağlanan ve kesinleşen ilam ile ödemiş oldukları işçilik alacaklarının nihai sorumlusunun sorumlu oldukları dönem itibariyle davalılar olduğunu ileri sürerek, davalılar ile imzalanan ihale şartname ve sözleşmelere göre %3 sözleşme ve genel giderler kalemi içerisinde olan işçilik ödemelerinin her bir davalının sorumlu olduğu döneme isabet eden miktarın hesaplanarak ödeme tarihinden itibaren işletilecek en yüksek reeskont faizi ile birlikte davalılardan tahsiline, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalılar üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın redddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalılar ile imzalanan ihale şartname ve sözleşmelere göre %3 sözleşme ve genel giderler kalemi içerisinde olan işçilik ödemelerinin her bir davalının sorumlu olduğu döneme isabet eden miktarın hesaplanarak ödeme tarihinden itibaren işletilecek en yüksek reeskont faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ettiği, bilirkişi tarafından düzenlenen 14/09/2015 tarihli raporda,davacı tarafın talep etmiş olduğu 10.738,54 TL nin 8.544,02 TL lik miktarından davalıların sorumlu olduklaro gerekçesiyle davacının davasının kısmen kabulü ile kısmen reddi ile 8.544,02 TL nin 13/05/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve temyiz edenin sıfatına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 29.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7632, Karar No: 2012/15776, Tarih: 24.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/7632 E.  ,  2012/15776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 5728 sayılı Kanun ile 213 sayılı Kanunun 359/a-2. maddeleri ve TCK.nun 50/1-a gereğince 6000 TL adli para cezasına çevrilmesine

Sanık hakkında, 2002 yılına ait iş yeri defter ve belgelerinin Vergi Dairesine ibrazı için 24.07.2007 tarihinde yapılan tebligata rağmen teslim etmediğinden bahisle 213 sayılı Kanunun 359/a-2. maddesi gereğince açılan kamu davasında, suç tarihinin tebligattan itibaren 15 gün sonrası olan 09.08.2007 tarihi olacağı dolayısıyla zamanaşımının gerçekleşmediği gözetildiğinde tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında, 2002 yılına ait iş yeri defter ve belgelerinin İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı'na ibrazı için 24.07.2007 tarihinde yapılan tebligata rağmen sanığın defter ve belgeleri teslim etmediğinden bahisle 213 sayılı Kanunun 359/a-2. maddesi gereğince açılan kamu davasında; sanık ve müdafiinin 2002 yılına ilişkin defter ve belgeleri Kadıköy Vergi Dairesi'ne 17.07.2007 tarihinde teslim edip 21.12.2007 tarihinde teslim aldıklarını savunmaları ve bu belgelerin fotokopilerini dosyaya sunmuş olmaları karşısında, Kadıköy Vergi Dairesinden sanığın 2002 yılına ait teslim ettiğini iddia ettiği defter ve belgelere ilişkin, hangi defter ve belgelerin ne zaman teslim edilip ne zaman sanığa iade edildiğinin sorulup sonucuna göre, hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

2- Hükmün gerekçesinde, sanık hakkında takdiri indirimin uygulanacağı belirtilip hüküm fıkrasında temel cezadan indirim yapılmakla birlikte uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1321, Karar No: 2020/5368, Tarih: 11.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/1321 E.  ,  2020/5368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; müvekkilinin 01.02.2004 tarihinde davalılardan asıl işveren ....ye ait İkitelli’de kain beton santrallerinde formen olarak çalışmaya başlayıp 15.03.2011 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, davalı tarafından yaşanan ekonomik kriz sonucu eleman azaltmaya gidildiği gerekçesi ile işten çıkarıldığını ve çıkışı esnasında 14.296.43 TL kıdem tazminatı ve 2.797.81 TL ihbar tazminatı ödemesi yapılmış ise de, müvekkilinin hak kazandığı ihbar ve kıdem tazminatları daha fazla olduğundan bakiye ihbar-kıdem tazminatlarının hüküm altına alınması gerektiğini, davalılardan ....nin kendi tesislerinde ürettiği hazır betonu taşeron sıfatı ile diğer davalıya taşıttığından davalılar arasında alt işveren-asıl işveren ilişkisi bulunduğunu ve bu nedenle davalıların müvekkiline karşı müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarını, müvekkilinin son aylık ücretinin net 2.200.00 TL olup ayrıca iki öğün yemek yardımından yararlandığını, hak kazandığı yıllık izinlerinin kullandırılmadığını, işyerinde haftada 6 gün 18.0-08.00 saatleri arasında dini bayramlar dışında milli bayram günleri dahil çalışmasına rağmen bu çalışma karşılığı ücretlerinin ödenmediğini, her ne kadar davalı işverenlikçe imzalatılan ibraname içeriğinde 2.475.00 TL fazla mesai ve tatil ücreti ödendiği belirtilmiş ise de, bu ödemenin fazla mesai alacağı olmayıp fesih tarihi itibariyle birikmiş maaş alacağı olduğunu iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ....vekili özetle, davacı ile müvekkili şirket arasında bir iş akdi bulunmadığını, davacının diğer davalı ... Ltd.Şti. işçisi olduğunu, müvekkili şirketin beton taşıma, pompalama işi ile tamir bakım işleri için ... İnş. Nakl. Ltd. Şti ile taşeron olarak anlaşma yaptığını, davacının müvekkili ....den hiçbir alacağı bulunmadığını ve taleplerini iş akdi yaptığı ... İnş. Nakl. Ltd. Şti.nden istemesi gerektiğini, davacıya diğer davalı ... Şirketi tarafından tüm haklarının ödendiğini,ücretinin iddia edildiği kadar olmadığını ve maaş bordrosunda açıkça belli olduğunu, bordroda davacının o ay yaptığı fazla mesai ücreti gösterilmekte olup, aylara göre farklı tutarlarda ödeme yapılmasının aylara göre farklı mesai yaptığı ve karşılığının ödenmesinden kaynaklandığını, hazır beton üretiminin içinde yer aldığı inşaat sektöründe çalışmanın yazın artmasına rağmen, kışın azalıp hatta yoğun yağmur ve kar yağışının olduğu zamanlarda tamamen durma noktasına geldiğini, davacının iddia ettiği fazla çalışma süresinin gerçek dışı olduğunu, işyerinde yılbaşı ve dini bayramlarda çalışma yapılmadığını, davacının yıllık izinlerini kullanmadığı iddiasının doğru olmadığını, müvekkili ....nin kendi çalışanlarına servis hizmeti bulunmadığını ve taşeron personeline servis temin etmesinin de mümkün olmadığını ve taleplerin zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... İnş. Nakl Turz İth İhr San ve Tic Ltd. Şti. vekili özetle; davacının 1.2.2004-15.3.2011 tarihleri arasında müvekkili şirkette mikser şoförü olarak çalıştığını, 2.200.00 TL ücret iddiasının doğru olmayıp son maaşının 25.27 TL fazla mesai ile birlikte 716.27 TL olduğunu, çalışma döneminde kullandığı araçlarla sık sık kaza yapan ve bu nedenle uyarılan davacının uyarılar yerine işten çıkarılması konusundaki talebi kabul edilerek ve kıdemli işçi olduğu nazara alınarak iyi niyetle ihbar-kıdem tazminatları ve fazla mesai alacakları ödenerek işten çıkışının yapıldığını, bu nedenle davacıya 14.296.43 TL kıdem tazminatı, 2.797.81 TL ihbar tazminatı ve 2.475.00 TL bakiye fazla mesai ücreti ödemesi yapıldığını ve davacının Noterden düzenlediği ibraname ile söz konusu ödemeleri aldığını beyanla şirketi ibra ettiğini, işyerinde çalışma saatlerinin davacı iddiasının aksine 08.30-18.00 arası olup, öğlen bir saat yemek ve arada 2-3 kez 10’ar dakikalık çay molası verildiğini, özellikle yaz aylarında mikser şoförlerinin ayda 1-2 gün 20.00-21.00’e kadar çalışma yapabildiklerini ancak bu dönemlerde yapılan fazla mesai ücretlerinin bordrolarda gösterilerek maaşı ile birlikte bankadan ödendiğini, maaş bordroları incelendiğinde Nisan 2007’den itibaren her ay düzenli olarak fazla mesai ödemesi yapıldığının görüleceği gibi, ayrıca işten çıktığı gün de bakiye fazla mesai ücretinin 2.475.00 TL olarak ödendiğini, özellikle Ekim-Mart ayları arasındaki 6 aylık kış döneminde inşaat işlerinin durması nedeniyle 08.30’da başlayan çalışmanın 15.00-16.00 gibi bittiğini, hatta yağmur ve kar yağışı nedeniyle yılda 10-15 gün çalışmadığından hiçbir personelin de işe gelmediğini, ancak yine de ücretlerin düzenli olarak ödendiğini, işyerinde denkleştirme usulü de uygulanarak kışın çalışılmadan geçirilen bu sürelerin yazın telafi edildiğini, işyerinde dini bayramlar, yılbaşı ve 29 Ekim günlerinde çalışma olmadığını, davacının yıllık izinlerini kullandığını ve davacının fazla mesai ve genel tatil ücreti alacaklarının zaman aşımına uğradığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın davalı .... vekili tarafından temyizi üzerine karar, Dairemizce özetle ve sonuç olarak;

“1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı .... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki olması 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına aykırı olup, salt bu aykırılık bozma sebebidir. Karar tarihinde yürürlükte olan 6100 sayılı HMK. 298/2. maddesinde tefhim edilen hüküm özeti (kısa karar) ile gerekçeli kararın çelişkili olamayacağı yukarıda belirtilen YİBK’na uygun bir biçimde yeniden düzenlenmiştir.

2-Gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki olması 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına aykırı olup, salt bu aykırılık bozma sebebidir. Karar tarihinde yürürlükte olan 6100 sayılı HMK. 298/2. maddesinde tefhim edilen hüküm özeti (kısa karar) ile gerekçeli kararın çelişkili olamayacağı yukarıda belirtilen YİBK’na uygun bir biçimde yeniden düzenlenmiştir.

6100 sayılı HMK’nun 298/2. maddesine göre “Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.”

Somut uyuşmazlıkta; mahkemece karar gerekçesinde, davacının günde 3 saat haftada 18 saat fazla mesai yaptığının kabul edildiğinin açıklanmasına rağmen, bilirkişinin haftada 24 saat fazla mesai yapıldığı kabulüyle hesapladığı fazla mesai ücreti miktarı hüküm altına alınarak, gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye sebebiyet verilmesi hatalı olup, hüküm özeti ile gerekçeli karar arasındaki bu çelişki yukarıda belirtilen YİBK. ve HMK’nun 298/2. maddesine aykırı olduğundan, kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de, dosyada mübrez bilirkişi raporunun, fazla mesai ücreti hesaplaması açısından denetime elverişli olmadığı gözetilmeden hükme esas alınması isabetsizdir.” gerekçeleriyle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne

karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta; Dairemizin bir önceki kararı bozma gerekçelerinden birisi; dosyada mübrez bilirkişi raporunun, fazla mesai ücreti hesaplaması açısından denetime elverişli olmadığı gözetilmeden hükme esas alınmasının isabetsiz olmasıdır. Bozma sonrası alınan bilirkişi raporunda ise, fazla mesai ücreti hesaplanırken diğer hususlar açısından bozmaya uyulmuş ancak 01.01.2008-01.07.2008 tarih aralığı anlaşılamayan bir sebeple 7 hafta olarak hesaba esas alınmıştır. Bozma sonrası alınan bilirkişi raporu bu açıdan denetime elverişli değildir. Bozmadan önce ki bilirkişi raporunda bu tarih aralığı 26 hafta üzerinden hesaplanmıştır. İki bilirkişi raporu arasında ki çelişki giderilmeden sonuca gidilmesi hatalıdır.

3-Davada birden fazla davalı olduğu ve hüküm altına alınan alacaklardan davalılar müştereken ve müteselsilen sorumlu tutuldukları halde; yargılama giderleri, harçlar ve vekalet ücretlerinde “davalıdan tahsiline” şeklinde hüküm kurulmasıda isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10513, Karar No: 2013/1957, Tarih: 23.01.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/10513 E.  ,  2013/1957 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-2-b, 52/2-4, 53/6. maddelerigereğince mahkumiyet, sürücü belgesinin gerialınması

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın idaresindeki araçla viraja hızlı girip karşı şeride taciz ederek katılanın aracına çarpması sonucu katılanın vücut fonksiyonlarına etkisi ağır 6. derecede kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralanması ve olayda sanığın tam kusurlu olması gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle ceza tayini yerine sanık hakkında alt sınırdan ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında TCK'nın 89/1 maddesi gereğince tayin olunan 90 gün adli para cezasında TCK'nın 89/2-b maddesi ile ½ oranında arttırım yapılarak belirlenen 135 gün adli para cezasının TCK'nın 52. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL' den 2.700 TL adli para cezasına çevrilmesi sırasında esas alınan gün sayısının 135 gün yerine 112 gün olarak yazılması,

2-Sonuç adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında, taksit aralığının gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün 3. bendindeki “112 tam gün adli para cezasının” ibaresinin çıkartılarak yerine “135 tam gün adli para cezasının” yazılması, 4. bendin 2. satırında yer alan adli para cezasının ibaresinden sonra yer alan "8 taksit halinde" ibaresinin çıkarılıp yerine "birer aylık 8 eşit taksitle" ibaresi eklenip, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12821, Karar No: 2013/6728, Tarih: 11.04.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/12821 E.  ,  2013/6728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı.... Müdürlüğü aleyhine 31/01/2012 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 04/05/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 11/04/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava Afşin İlçesi 666,678,1153, 1265 sayılı parsellere davacı tarafından buğday ekildiği, ...... termik santrallerinden ve kül döküm sahasından çıkan küllerin varmış olduğu zarar için tespit yaptırdıklarını, bu zararın tazmini için dava açtıklarını, bu parsellerin bir kısmının babasına, bir kısmının annesine ait olduğunu, davacı tarafından buğday ekildiğini bildirerek tazminat istemiştir.

Yerel mahkemece taşınmazda bulunan ve zarar gören ürünlerin taşınmaz maliki olmayan davacıya ait olduğu ispatlanamadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya arasına getirtilen tapu kayıtları ile taşınmazların davacının anne ve babasına ait olduğu ve tespit dosyası ile taşınmazdaki ürünlerin zarara uğradığı sabittir. Davacı mülk sahipleriyle yakınlığını ispat açısında UYAP kayıtlarına dayanmış ancak mahkemece getirtilmemiştir. Diğer yandan davalı yan bu ürünlerin davacıya ait olmadığı yönünde davaya cevapta vermemiştir. Bu durumda işin esasına girilerek zararın kapsamı belirlenmesi gerekirken davanın reddine karar verilmesi yanlış olmuştur. Bu nedenle çoğunluk görüşüne katılmıyoruz. 11/04/2013