muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/11709, Karar No: 2023/13965, Tarih: 21.12.2023

**4. Hukuk Dairesi         2023/11709 E.  ,  2023/13965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/553 E., 2023/555 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın kabulüne/ İtirazın reddine

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda, Uyuşmazlık Hakem Heyetince davanın kabulü ile davacı Eyüp Aytaç için 136.776,18 TL, davacı Rabiye Aytaç için 190.842,80 TL tazminata karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince itirazın reddine karar verilmiş, İtiraz Hakem Heyeti kararı; davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece 13.10.2023 tarihli ek karar ile; davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Mahkemece verilen ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Mahkemenin 13.10.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar ihtiyari dava arkadaşı olan davacı Eyüp Aytaç için 136.776,18 TL, davacı Rabiye Aytaç için 190.842,80 TL olup İtiraz Hakem Heyeti karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İstanbul Anadolu 12. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 13.10.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

21.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19039, Karar No: 2013/12160, Tarih: 11.09.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/19039 E.  ,  2013/12160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ziynet eşya alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet eşyası alacağına ilişkindir. Mahkemece iddia edilen altınların Toplam değeri 1221,00 TL olan 22 Ayar 11 gramdan 3 adet altın bilezik, toplam değeri 4437,50 TL olan 71 adet çeyrek altın, toplam değeri 6625,00 TL olan 53 adet yarım altın ve toplam değeri 10965,00 TL olan 43 adet tam altının davalı tarafından davacıya aynen iadesine olmadığı takdirde bedelinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde ve yargılama sırasında; Davalının müvekkilini bir çok kez evden kovduğunu, davacının ablasının ve eniştesinin araya girmesi ile bir araya geldiklerini, davacının nişanda ve düğünde takılan takılarını davalının öfkeli bir davranışının ertesi günü evde bulamadığını, davalıya sorduğunda kendi adına kiraladığı bir banka kasasına koyduğunu söylediğini belirterek davacıya ait olan 3 adet altın bilezik 300 TL den 900 TL,43 tane tam altın 9.963,10 TL, 53 tane yarım altın 6.140 TL, 71 adet çeyrek altın 4.112,67 TL, olmak üzere toplam 21.115,82 TL değerindeki ziynet eşyalarının davacıya aynen iadesi, mümkün olmadığı takdirde bedelinin tahsilini istemiştir. Davalı vekili ise davacıya ait ziynet eşyası bulunmadığını, ziynet eşyalarının davacıya iade edildiğini, ziynet eşyalarının bir kısmının davacı tarafından tatil harcaması kişisel harcamalar için kullanıldığını kalan kısmıyla ilgili davalının bilgisinin olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı dava konusu edilen ziynetlerin düğünde kendisine takıldığını ve bunların davalı tarafından kendi adına kiraladığı kasaya konulduğunu ileri sürmüş, davalı ise davacının iddia ettiği miktarda ziynet eşyası takılmadığını takılan ziynet eşyalarının bir kısmının davacı tarafından tatil harcaması kişisel harcamalar olarak kullanıldığını kalan kısmıyla ilgili davalının bilgisinin olmadığını savunmuştur. Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını ve bunların davalı tarafından kasaya konulduğunu, ispat yükü altındadır.

Mahkemece düğün CD ve fotoğrafları üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmış, bilirkişi raporunda; Davacı geline bir kaç bilezik ve bileklik takıldığını, diğer takıların genellikle kese ve kutu içinde gelinin elindeki keseye konulduğunun tespit edildiğini, ancak görüntülerden takıların sayısının ve cinsinin tespit edilemediğini bildirmiştir. Davacı, dinlettiği tanık beyanları ile de iddiasını kanıtlayamamıştır. Bununla birlikte davacı, delil listesinde “sair yasal delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan düğünde takılan altınların miktarı , cinsi ve davalı tarafından rızası dışında alınarak davalının kendi adına kiraladığı kasaya konulduğu ve iade edilmediği konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanun'la eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 11.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7643, Karar No: 2019/2672, Tarih: 26.02.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/7643 E.  ,  2019/2672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın 2.94 promil alkollü olarak araç kullandığı da gözetilerek alt sınırdan daha fazla uzaklaşılmak suretiyle hak ve nasafete uygun bir cezaya hükmedilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın CMK'nın 231. maddesinin uygulanması gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak,sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 50 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 26/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/35718, Karar No: 2022/386, Tarih: 13.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/35718 E.  ,  2022/386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında "2002 takvim yılında sahte belge düzenleme" suçundan; sanık ... hakkında, ''2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme'' suçundan, sanık ... hakkında ise "2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte belge düzenleme" suçlarından açılan kamu davaları hakkında ilk derece mahkemesi tarafından hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, anılan suçlar hakkında mahallinde ilk derece mahkemesi tarafından hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Sanıklara yüklenen “sahte fatura düzenleme” suçlarından ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet kararlarının kaldırılarak, gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle sanıklar hakkındaki kamu davalarının düşmesine karar verilmesi gerektiği Bölge Adliye Mahkemesince gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekili ve sanıklar ..., ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin ESASTAN REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmesine, 13.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2110, Karar No: 2023/8882, Tarih: 12.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/2110 E.  ,  2023/8882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1201 Esas, 2022/2206 Kararnel Müdürlüğü vekili Avukat ...

KARAR : Esastan ret/yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/369 Esas, 2021/166 Karar

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idareler vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun davalı ... yönünden esastan reddine, davalı TEDAŞ Genel Müdürlüğü yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; dava konusu Antalya ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 7275 ada 1 ve 7280 ada 1 parsel sayılı taşınmazlara davalı idare tarafından semt spor alanı yapılmak suretiyle el atıldığını, bu nedenle taşınmazdaki davacıya ait payın bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazların imar planında semt spor sahası olarak planlı olduğunu, bir kısmının trafo alanı olarak planlandığını, alanı kullanan kamulaştırma yapacak kurumun Spor Genel Müdürlüğünü ve TEDAŞ Genel Müdürlüğü olduğunu, Antalya Belediyesi döneminde imar uygulaması görüldüğü, dava konusu yerde vekil eden idarenin fiilen el atması ve tasarrufunun bulunmadığını, davacının iddia ettiği gibi zarara sebebiyet verme durumunun söz konusu olmadığını, idarenin kusurunun bulunmadığını, davanın niteliği gereği davacıların fazlaya ilişkin tüm talep ve dava haklarını, munzam zarar isteme, ıslah talep edebilme ve dava müddeabihinin artırılması haklarının saklı tutulması yönündeki taleplerine muvafakatlerinin olmadığını, süre aşımından, husumet yokluğundan ve koşulları oluşmadığından davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2. Davalı TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının usulüne uygun kamulaştırma işlemi yapılmadığına ilişkin beyanlarının gerçeği yansıtmadığını, davacının taşınmazın tahmini değeri iddiasının kabul edilmediğini, idarenin sorumluluğundan söz edebilmek için, sorumluluğa yol açan davranışın idareye atfedilebilir, idareye isnat edilebilir nitelikte olması gerektiğini, davaya konu taşınmazlardan 7280 ada 1 parsel sayılı taşınmazda trafo yapım tarihi yani fiili el atma tarihinin tespitinden sonra şayet şartları oluşmuşsa davanın uzlaşma dava şartı yokluğundan reddi gerektiğini, davacının davaya konu taşınmazlar için herhangi bir uzlaşma talebi bulunmadığını, TEDAŞ Genel Müdürlüğü adına tescil kararının bulunmaması durumunda 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun (6446 sayılı Kanun) 19 uncu gereği söz konusu taşınmazlarda trafo alanlarının TEDAŞ Genel Müdürlüğü adına tescilini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmaza semt spor alanı olarak ..., trafo alanı olarak ise TEDAŞ Genel Müdürlüğü tarafından el atıldığının kabulü ile 5000 TL’nin dava tarihinden, 975.430,43 TL’nin ise 30.09.2020 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle sorumlu ... Belediye Başkanlığından 5.000 TL’nin ise 31.08.2018 tarihinden 32.492,07 TL’sinin ise 30.09.2020 tarihinden itibaren işleyecek faiziyle TEDAŞ Genel Müdürlüğünden alınarak davacı tarafa ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idareler vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı ... vekili istinaf dilekçesinde özetle; hesaplanan tazminat miktarının fahiş olduğunu, taşınmazın ilk el atma tarihindeki nitelik ve koşulları dikkate alınarak tazminat miktarının belirlenmesi gerektiğini, dava konusu taşınmazın değerinde imar planında işlem gördükten sonra artış meydana geldiğini, imar planındaki işlem görmeden önceki nitelik ve koşulların dikkate alınması gerektiğini, taşınmazın imar planındaki nitelik ve statüsünün müvekkili belediyenin insiyatifi dışında büyükşehir belediyesince belirlendiğini, söz konusu alan imar planında semt spor sahası olarak göründüğünden husumetin Gençlik ve Spor Müdürlüğüne yöneltilmesi gerektiğini, davaya konu taşınmaz ile emsal taşınmaz karşılaştırmasının hatalı olduğunu, dava konusu taşınmaz için Antalya 9. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/28 Esas sayılı dosyasında 986 TL/m² değer belirlendiğini, dava tarihleri gözetildiğinde burada belirlenen bedelin çok yüksek olduğunu, dava dilekçesinde faiz talebinden bahsedilmediği hâlde, talep aşılarak faize hükmedildiğini, ıslah dilekçesinde faiz istenemediğini, taşınmaza fiili el atma tarihi dikkate alınarak yeniden değerlendirme yapılması gerektiğini belirterek ve resen gözetilecek sebeplerle de kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekili istinaf dilekçesinde özetle; sorumluluğun Akdeniz Elektrik Dağıtım Anonim Şirketine ait olduğunu, dava konusu taşınmazlardan 7275 ada 1 parsel sayılı taşınmazda el atma dağıtım tesisinin yapım/imal/geçici kabul tarihinin, özelleştirme tarihi olan 28.05.2013 tarihinden sonraki bir tarih olan 11.12.2017 tarihi olduğunu, 6446 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereği dava konusu taşınmazların mülkiyeti ve/veya üzerindeki sınırlı ayni hakların müvekkili idare adına tescil edilmesinin müvekkili idarenin kamulaştırma bedelinden de sorumlu olduğu anlamına gelmediğini, bilirkişi raporu-emsal olarak belirtilen taşınmaz-hükmedilen tazminat miktarı ile ilgili itirazların reddedilmesi/incelenmemesinin hukuka aykırı olduğunu, arsa niteliğindeki taşınmazlarda 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca dava tarihinden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir iken bu yönteme uyulmadığını, tazminat miktarının yüksek olduğunu, bilirkişi raporunda emsal olarak gösterilen taşınmazların, konumları ve nitelikleri itibarıyla dava konusu taşınmazlara emsal olma özelliklerine sahip olmadıkların belirterek kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmazlara ilişkin güncel tapu kayıtları incelendiğinde Antalya ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 7275 ada 1 parsel sayılı arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılmak suretiyle değer biçilmesinin ve talep edilen bedele ıslahla faiz talep edilebileceği yönündeki İlk Derece Mahkemesi kararı isabetli bulunmuş, 7275 ada 1 parselin 7524 m² yüzölçümü ile tapuda kayıtlı iken tapu kaydının pasif hale geldiği, ifraz işlemi sonucunda 7275 ada 2 ve 7275 ada 3 parsel sayılı taşınmazların tapuda tescil edildiği, trafo yeri olarak tescil edilen 7275 ada 3 parsel sayılı taşınmazdaki davacı payı gözetilerek TEDAŞ Genel Müdürlüğünün sorumlu olduğu bölüm buna göre belirlenmek suretiyle yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ederek mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı tapu maliki ile davalı idareler arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazın değerinin biçilmesi ve bedelinin sorumlu idareden tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı tapu maliki ile davalı idareler arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazın değerinin biçilmesi ve bedelinin sorumlu idareden tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 16.05.1956 tarihli ve 1956/1 Esas, 1956/6 Karar sayılı kararının ilgili bölümü şöyledir: “... Usulü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, esas itibarıyla, gayrimenkulünü yola kalbeden amme hükmi şahsiyeti aleyhine meni müdahale davası açmağa hakkı olduğuna, ancak dilerse bu fiili duruma razı olarak, mülkiyet hakkının amme hükmi şahsiyetine devrine karşılık gayrimenkulünün bedelinin tahsilini de dava edebileceğine ve isteyebileceği bedelin de mülkiyet hakkının devrine razı olduğu tarih olan dava tarihindeki bedel olduğuna 16.05.1956 tarihinde ilk toplantıda ittifakla karar verildi.”

3. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 16.05.1956 tarihli ve 1954/1 Esas, 1956/7 Karar sayılı kararı ile “... Usulü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, gayrimenkulünün bedelinin tahsiline ilişkin olarak, gayrimenkulünü yola kalbeden hükmü şahsiyeti aleyhine açacağı bedel davasında müruruzamanın mevzuubahis olamayacağına ve bu itibarla da, hadisede Borçlar Kanunu'nun 66 ncı maddesinin tatbik kabiliyeti bulunmadığına ...” karar verilmiştir.

4, 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu Antalya ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 7275 ada 1 (ifrazen 7275 ada 2 ve 3) parsel sayılı taşınmaza semt spor alanı olarak el atıldığından 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak değer biçilmesine ve alınan rapor uyarınca bedelinin davalı idarelerden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı kalan harcın davalı ... Başkanlığından alınmasına,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı kalan harcın davalı ... Başkanlığından alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.