muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18532, Karar No: 2014/3254, Tarih: 25.02.2014

olarak, tapulama yoluyla 22.12.1973 tarihinde tescil edildiği görülmüştür. ... Valiliği İl Bayındırlık ve İskan Müdürlüğü’nün 24 Eylül 2008 tarih 2932 sayılı yazısına göre: kıyı kenar çizgisinin 14.01.2008 tarihinde Bakanlık'ça onaylanarak yürürlüğe girdiği bildirilmiştir. .... Belediyesi fen işleri servisinin 09.04.2008 tarih ve 784 sayılı yazı kapsamına göre, ...’un bakanlıkça belirlenen kıyı kenar çizgisinin tespitine ilişkin işleme askı süresi içerisinde itiraz ettiği anlaşılmıştır.

Mahallinde 10.12.2010 tarihinde üç jeolog ve bir fen bilirkişisi huzuruyla keşif yapıldığı görülmüştür. Fen bilirkişinin raporuna ve ekli krokisine göre; mavi renkle taralı 15.33 m2'lik kısmın kıyı kenar çizgisinin deniz yönünde kaldığı anlaşılmıştır. Jeolog bilirkişilerin müştereken hazırladıkları 16.05.2011 tarihli rapor kapsamından, teknik bilirkişinin krokisinde mavi renkle gösterilen 15,33 m2'lik kısmın ilgili idarece onaylanan kıyı kenar çizgisinin deniz yönünde kaldığı rapor edilmiştir.

Mahkemenin ret gerekçesi ise, tapulamanın kesinleştiği tarihten itibaren 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği, davacının aktif dava ehliyeti olmadığı, Bayındırlık ve İskan bakanlığına husumetin yöneltilemeyeceğine ilişkindir.

Açıklanan olgular tarafların ve Mahkeme'nin bilgisi dahilindedir. Uyuşmazlık, tapulama çalışmaları sırasında, davalı adına, senetsizden tespit ve tescili yapılan ve itirazsız olarak 22.12.1973 tarihinde kesinleşen 459 nolu parselle ilgili olarak davacının dava açmakta hukuki yararının bulunup bulunmadığı, hak düşürücü süre geçmesi nedeniyle davanın dinlenme ihtimalinin olup olmadığı ve Bayındırlık ve İskan Bakanlığı'na husumet yöneltilip yöneltilmeyeceğinde toplanmaktadır.

Somut olaya gelince, davacının dilekçesinde ve aşamalardaki iddiası: tapulama yoluyla davalı adına oluşturulan parselin kıyı kenar çizgisinin deniz yönünde kalıp kalmadığında toplanmaktadır. Hiç kuşkusuz kamu malı niteliğindeki yerlerde (deniz kumluğu, kıyı kenar çizgisinin deniz, göl ve ırmak yönünde kalan yerler ile mera, yaylak ve kışlak gibi taşınmazlar ve genel yol gibi yerlerde herkesin yararlanma hakkı bulunduğu kuşkusuzdur. Buradan hareketle yararlanma hakkı olan herkesin bu gibi yerler için dava açmak hak yetki ve sıfatı mevcuttur. Bundan ayrı, kamu malı niteliğinde bu gibi yerlere tapulama, kadastro vs. yoluyla herhangi bir şekilde tapu kaydı oluşturulmuş ise bu kayıtlar yolsuz tescil hükmünde olup, hak düşürücü süreye tabi olmaksızın her zaman yararlanma hakkı bulunan kişi veya Hazine tarafından iptal ve tescil davası açılması mümkündür. Ancak, somut olayda davalı olarak gösterilen Bayındırlık ve İskan Bakanlığı'na husumet yöneltilmesi doğru değil ise de, bu bakanlığa temsilen Hazine avukatı yargılama oturumlarına katılıp cevap vermiş ve savunmada bulunduğundan ve anılan Bakanlığı’da Hazine avukatı temsil ettiğinden davalı sıfatında da bir yanılgı söz konusu yoktur.

Her ne kadar yukarıda sözü edilen belediye başkanlığı yazısından idare tarafından belirlenen kıyı kenar çizgisine itiraz edildiği yazılmış ise de ilgili Bakanlıktan gelen sonraki tarihli cevapta, kıyı kenar çizgisinin belirlenmesine ilişkin işlemin kesinleştiği bildirilmiştir. Bu durumda, uzman bilirkişiler, öncelikle, 3621 sayılı Yasa hükümlerine göre idarece belirlenen ve iptal edilmeyen kıyı kenar çizgisi haritasına itibar etmek zorundadırlar. Kıyı kenar çizgisi idarece hiç belirlenmemiş veya mahkeme kararıyla iptal edilmiş ise o takdirde 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 5 ve 9. maddeleri uyarınca oluşturulacak bilirkişi huzuruyla nizalı taşınmaz yönünden kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi icap eder. Uyuşmazlığa konu yerde idarenin belirlediği kıyı kenar çizgisi kesinleşmiştir. Uzman bilirkişiler söz konusu kıyı kenar çizgisi haritasını uygulayarak davalıya ait taşınmazın fen bilirkişisi tarafından

düzenlenen rapor ve ekindeki krokide mavi renkli taralı 15,33 m2'lik kısımla ilgili davanın kabul edilmesi ve bu yerin kıyı kenar çizgisinin deniz yönünde kaldığı ve kamunun yararlanmasına elverişli alanlardan olduğu anlaşıldığından bu niteliğiyle tescil harici bırakılmasına karar verilmesi gerekirken; somut olaya, dosyada, mevcut bilirkişi raporlarına ve değinilen ilkelere aykırı düşecek şekilde yazılı olduğu üzere ret kararının Daire'ce onanmasına ilişkin kararların doğru olmadığı bu kez davacının karar düzeltme talebi nedeniyle yapılan incelemeden anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca, davacının karar düzeltme isteğinin kabulü ile Daire'nin 03.12.2012 tarih 2012/5453-11687 Esas ve Karar sayılı onama kararının 6100 sayılı Yasa'nın Geçici 3.maddesinin yollamasıyla HUMK'nun 440. maddesi uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA, yerel mahkemenin 16.12.2011 tarih 2006/36 Esas 2011/651 Karar sayılı kararının yukarıda yazılı gerekçelerle ve bilirkişi raporları dikkate alınarak 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca kesin olarak BOZULMASINA ve 71,60 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 25.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8657, Karar No: 2012/22181, Tarih: 17.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/8657 E.  ,  2012/22181 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/4, 63. maddeleri gereğince mahkûmiyet,

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusura, bilirkişi raporuna, ceza uygulamasına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının TCK'nın 49. maddesine göre kısa süreli olmaması nedeniyle adli para cezasına çevrilmesinin yasal dayanağı olan TCK'nın 50/4. maddesinin gösterilmemesi ve adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi, keza bir gün karşılığı adli para cezasının belirlenmesine esas TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/2-3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 5. paragrafının çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3 maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 760 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 15.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenerek, hükümdeki usul ve Kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5485, Karar No: 2013/7165, Tarih: 02.05.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/5485 E.  ,  2013/7165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararına itiraz davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde, davalının müracaatı üzerine ... Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin 11.07.2012 tarih ve 2012/543 sayılı kararı ile; elektrik faturaları üzerinden tahsil edilen kayıp kaçak kullanım bedelinin iadesi yönünde karar aldığını, sözkonusu kararın açıkça usul ve yasaya aykırı olduğunu, elektrik faturalarında yer alan kayıp kaçak kullanım bedeli dahil tüm bedellerin Elektrik Piyasası Kanunu, Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliği, Elektrik Piyasası Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında tebliği gereğince müşterilere tahakkuk ettirildiğini, bu itibarla Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin EPDK kararları ve yukarıda bahsi geçen mevzuatla tahakkuk ettirilen bedele ilişkin karar verme yetkisinin bulunmadığını, idare mahkemesinin görevli olduğunu belirterek, Tüketici Sorunları Hakem Heyetince verilen tüketicinin elektrik faturasına ilave ücret olarak yansıtılan kayıp-kaçak kullanım, PSHS okuma bedelinin iptal edilmesine ve daha önce alınan bu bedellerin geriye dönük olarak hesaplanarak tüketiciye iade edilmesine dair kararının yasaya aykırı olduğunu belirterek, iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin verdiği kararın, kesinlik sınırının dışında kaldığı, bu nedenle Hakem Heyetinin verdiği kararın Tüketici Mahkemelerinde delil olarak kullanabileceği, davacının açtığı bu dava ile delil niteliğindeki hakem heyeti kararının iptalini istediği, asıl dava açılmadan delil niteliğindeki hakem heyeti kararının iptalini istemekte hukuki yarar bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddi cihetine gidilmiştir.

Mahkemece; Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin verdiği kararın, kesinlik sınırının dışında kaldığı, bu nedenle Hakem Heyetinin verdiği kararın Tüketici Mahkemelerinde delil olarak kullanabileceği, davacının açtığı bu dava ile delil niteliğindeki hakem heyeti kararının iptalini istediği, asıl dava açılmadan delil niteliğindeki hakem heyeti kararının iptalini istemekte hukuki yarar bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddi cihetine gidilmiştir.

4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22.maddesi gereğince il ve ilçe merkezlerinde bu kanunun uygulanmasından doğan uyuşmazlıklara çözüm bulmak amacıyla Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kurulmuştur. Değeri beşyüzmilyon liranın altında bulunan uyuşmazlıklarda Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvuru zorunludur. Bu kararlar İcra İflas Kanununun ilamların yerine getirilmesi hakkındaki hükümlerine göre yerine getirilir. Taraflar bu kararlara karşı 15 gün içinde tüketici mahkemesine itiraz edebilirler. Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararlarına karşı yapılan itiraz üzerine tüketici mahkemesinin vereceği karar kesindir. Değeri beşyüzmilyon lira ve üstündeki uyuşmazlıklarda tüketici sorunları hakem heyetlerinin verecekleri kararlar tüketici mahkemelerinde delil olarak ileri sürülebilir. Yasadaki bu parasal sınır 01.01.2012'den itibaren 1.161,67 TL'ye çıkarılmıştır.

6100 Sayılı HMK'nun 33.maddesi uyarınca; "hakim, Türk Hukukunu re'sen uygular." 6100 sayılı HMK.’nun 31.maddesi hükmü gereğince, davanın hukuki niteliğini belirlemek ve davayı aydınlatmak görevi hakime aittir. Davadaki iddia, davacının talebine münhasır olup, belirtilen madde hükümleri gereğince hukuki nitelendirme hakime aittir.

Somut olayda; davacı kurum vekili, Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptalini talep etmiş ise de; dava dilekçesi bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacı kurum ile davalı arasında gerçekleştirilen abonelik sözleşmesi nedeniyle; davacı kurum tarafından alınan ve faturaya yansıtılan, kayıp-kaçak bedeli, PSHS okuma bedelinin davalıdan alınıp alınmayacağı konusunda bir muarazanın oluştuğu, bu muarazanın (çekişmenin) giderilmesi talep edilmektedir.

Hukuk Genel Kurulunun 2004/13-417 Esas- 2004/442 sayılı kararında da açıklandığı üzere; bir sözleşme ilişkisi sırasında taraflardan birince yaratılmış bir muarazanın önlenmesi istemiyle açılan davalar, usul hukuku anlamında, eda davası niteliğindedir. Zira, bu tür davalarda, hem bir muarazanın varlığının tespiti ve hem de onun meni talep edilir.

Hukuk Genel Kurulunun 2004/13-417 Esas- 2004/442 sayılı kararında da açıklandığı üzere; bir sözleşme ilişkisi sırasında taraflardan birince yaratılmış bir muarazanın önlenmesi istemiyle açılan davalar, usul hukuku anlamında, eda davası niteliğindedir. Zira, bu tür davalarda, hem bir muarazanın varlığının tespiti ve hem de onun meni talep edilir.

Bu bağlamda; taraflar arasındaki sözleşme feshedilmediğine ve görülmekte olan davada, davacı, davalının davaya konu işlemle sözleşme ilişkisine yönelik bir muaraza yarattığını ileri sürdüğüne göre, mahkemece yapılması gereken iş; tüketici sorunları hakem heyeti kararı bir delil olarak değerlendirilerek, esasa girişilmek suretiyle, taraflar arasındaki sözleşme hükümleri ve taraflarca bildirilip toplanan diğer deliller çerçevesinde uyuşmazlığın değerlendirilmesi, dolayısıyla, ortada önlenmesi gereken bir muaraza bulunup bulunmadığının, belirlenmesi ve ortaya çıkacak uygun hukuki sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile hukuki yarar yokluğundan davanın reddine dair karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4872, Karar No: 2019/15190, Tarih: 09.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/4872 E.  ,  2019/15190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk müdafıinin, 30.03.2015 tarihli süre tutum dilekçesinde, Batman Çocuk Mahkemesi’nin 27.03.2015 tarihli mahkumiyet kararının bozulmasını istemesi karşısında, temyiz isteminin suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerini de kapsadığı ve tebliğnamede bu suçlar yönünden görüş belirtilmediği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafıinin iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemi ile ilgili ek tebliğname düzenlenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 09/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4516, Karar No: 2006/5901, Tarih: 12.07.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/4516 E.  ,  2006/5901 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Savunma Bakanlığı ile davalı ... vd. aralarındaki eğitim ve öğretim giderinden doğan alacak davasına dair ... 9. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 19.9.2005 günlü ve 2005/70-298 sayılı hükmün onanması hakkında Dairece verilen 28.2.2006 günlü ve 2006/416-1510 sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; Maltepe Askeri Lisesinde askeri öğrenci olarak öğrenimini sürdüren ...’in 17.09.2003 tarihinde velisi ...’in isteği üzerine okuldan ayrıldığını, askeri okulda okuduğu döneme ait 9.836.350.000 TL Hazine alacağının fazlaya ilişkin talep hakları saklı kalmak kaydıyla 17.09.2003 gününden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş mahkemece, yaptırılan bilirkişi incelemesi doğrultusunda personel ve amortisman giderleri düşülmek suretiyle belirlenen miktar üzerinden davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, dairemizce onanmıştır. Davacı vekilinin karar düzeltme istemi üzerine yeniden incelenen dosya içindeki bilgi ve belgelerden; ... 18. Noterliğince düzenlenen ve davalılar tarafından imzalanan 19.08.2002 gün, 18375 yevmiye numaralı yüklenme senedinde; “ silahlı kuvvetler adına öğrenci olarak okulun giriş şartlarına uygun şekilde kayıt ve kabulüm yapıldığı taktirde subay çıkıncaya kadar, yürürlükte bulunan ve ileride yürürlüğe girecek olan kanun, tüzük, yönetmelik, yönerge ve sair mevzuat hükümlerini kabul ettiğim ve bunlara aynen uyacağım...” şeklinde taahhütte bulunmuştur.

5401 Sayılı Askeri Öğrencilerden Başarı Gösteremeyenler Hakkındaki Yasanın 3. maddesine göre; “sağlık sebepleri dışında okullarla yüksek öğrenim kurumlarından çıkarılan öğrencilere Devlet tarafından yapılan bilumum masraflar faizi ile birlikte mukavelesi gereğince ödettirilir.” Askeri Okullara Alınan Öğrenciler İle Silahlı Kuvvetler Hesabına Fakülte ve Yüksek Okullarda Okuyan Öğrenciler İçin Yüklenme Senedi Düzenlenmesine Ve Bu Okullardan Çeşitli Sebeplerle Ayrılacak Öğrencilere Veya Kefillerine Ödettirilecek Tazminata Dair Yönetmelik’e 13.02.1992 tarih ve 21141 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak eklenen değişiklikte Askeri okullardan çeşitli sebeplerle ayrılmak zorunda kalan öğrenciler için hesaplanacak tazminatın içereceği giderleri gösteren "Örnek-2" nolu çizelgede atış, personel ve amortisman giderleri de sayılmış bulunmaktadır.

Somut olayda; yüklenme senedinin düzenlendiği tarihte, yukarıda sözü edilen yasa ve yönetmelik hükümleri yürürlüktedir ve bunlar bilinerek yüklenme senedi düzenlenip imzalanmıştır. Yüklenme senedi içeriğinde, subay çıkıncaya kadar yürürlükte bulunan veya öğrenim süresi içerisinde çıkacak yasa, yönetmelik,tüzük, yönerge ve sair mevzuat hükümlerine uyulacağı taahhüt edildiğine göre, davalıların sorumlu olacağı masraflar arasında personel ve amortisman giderlerinin de dahil edilmesi gerekirken, bu giderler düşülmek suretiyle düzenlenen rapora göre hüküm kurulması doğru değildir. Açıklanan tüm bu nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin 28.02.2006 gün ve 2006/416-1510 sayılı onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün yukarıda sözü edilen nedenlerle BOZULMASINA, 12.7.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4860, Karar No: 2016/679, Tarih: 02.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/4860 E.  ,  2016/679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Sanığın TCK'nın 155/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri gereği 3.000 TL ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirmeye dair

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, şikayetçiden kiralamış olduğu aracı, kira süresi bitmesine rağmen iade etmediği anlaşıldığından güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.02.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13371, Karar No: 2022/9113, Tarih: 11.05.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/13371 E.  ,  2022/9113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suça konu meşe ağaçlarının kesildiği yerin orman sınırları içinde kalıp kalmadığının tespiti bakımından, orman, harita ve kadastro bilirkişileri ile mahallinde keşif yapılarak dip köklerin bulunduğu yerin orman sayılan yerlerden olup olmadığının, davaya konu meşe ağaçlarının kesim tekniğinin, ağaçların niteliğinin tespiti ile giderilmesi gereken bir kamu zararı var ise zarar miktarının belirlenmesi ile engel adli sicil kaydı bulunmayan ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanması talebinde bulunan sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19112, Karar No: 2018/27655, Tarih: 18.12.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/19112 E.  ,  2018/27655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde kepçe operatörü olarak 2012 7. aydan 30.06.2013 tarihine kadar çalıştığını, iş akdinin davalı işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek ihbar tazminatı ile fazla çalışma ve hafta tatili ücreti ve resmi bayram ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını, hemen aynı konuda faaliyet gösteren başka işverende çalışmaya başladığını, fazla çalışma karşılıklarının ödendiğini, hafta tatili ve resmi bayram çalışmasının bulunmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı ve fazla çalışma alacağının hesaplanması hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.