muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5603, Karar No: 2017/3363, Tarih: 05.06.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/5603 E.  ,  2017/3363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/10/2015 tarih ve 2014/376-2015/810 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili bünyesinde tasarlanan su bardağı setinin "..." adı altında pazarlandığını, bardakların Osmanlı dönemini çağrıştırdığını ve kahve yanında su içilmek üzere tasarlandığını, yine bardakların pencereli kutu tabir edilen ambalaj ile pazarlandığını, davalının müvekkilinin bardak setini taklit ettiğini, ürünlerine "..." ismini verdiğini, tüketici yönünden kendi ürünleri ile davalının ürünlerinin ayırt edilemeyecek olduğunu, müvekkilinin oluşturduğu pazardan davalının haksız yararlandığını, müvekkilinin satış kaybına uğradığını, 2011 yılı Aralık ayında piyasaya sunulan bu bardağın 2012 yılı satış tutarının 1.800.000 USD olduğunu, davalının ciddi kazançlar elde ettiğini belirterek haksız rekabetin tespitini, menini, ürünlerin toplatılmasını, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 5.000 TL maddi ve 5.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, ürünlerde ambalaj tasarımı, isim ve marka açısından tüketici yönünden iltibasa yol açacak benzerlik bulunmadığı, buna karşın ürünler üzerindeki oryantal motifler içeren iki boyutlu tasarımların her iki üründe ayniyet derecesinde benzer bulunduğu, yenilik ve ayırt edicilik özelliklerine sahip davacıya ait tescilsiz tasarımın davalı tarafından taklit edilip piyasaya yeni ürün sürülmesi nedeniyle iltibasa yol açabileceği, oryantal motiflerin anonim olmasının bu motifleri içeren tasarımların aynı olmasının gerekçesi olamayacağı, bu yönden haksız rekabetin oluştuğu, ıslah tarihi itibariyle ıslah edilen kısım için zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, haksız rekabetin menine, üretim ve satışın durdurulmasına ve önlenmesine, 5.000 TL yönünden maddi tazminatın davalıdan tahsiline, ürünlerin taklit edilmesi nedeniyle davacı tarafın ticari itibarı zedelendiğinden 5.000 TL manevi tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2- Dava, haksız rekabetin tespiti, meni ile maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Davacı vekili, dava dilekçesiyle fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 5.000 TL maddi tazminat talep etmiş ve 14.07.2015 tarihli ıslah dilekçesiyle maddi tazminat talebini 33.943,98 TL’ye çıkarmıştır. Mahkemece, ıslah edilen miktar yönünden dava açılmasıyla zamanaşımının işlemeye devam ettiği ve TTK m. 60’da belirtilen 1 ve 3 yıllık sürelerin dolduğu gerekçesiyle zamanaşımı defi nedeniyle talebin reddine karar verilmişse de; 6102 sayılı TTK m. 62 kapsamında uyuşmazlığın cezai sorumluluğu gerektirdiği ve aynı kanunun 63. maddesi uyarınca bu sorumluluğun tüzel kişinin temsilcisi hakkında da uygulanacağının düzenlendiği göz önünde bulundurularak, bu hususun tartışılıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmeyip bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın anılan taraf yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 05/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6936, Karar No: 2009/10682, Tarih: 07.07.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/6936 E.  ,  2009/10682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 1994 tarihinden itibaren bu gün kadar tarım ... sigortalısı oldugunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 7.7.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17447, Karar No: 2018/13527, Tarih: 15.10.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/17447 E.  ,  2018/13527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar taraflarca yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı ...’ın maliki olduğu 1574 parsel sayılı taşınmazı davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, devrin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu, murisin taşınmazını satmasını gerektirir bir ihtiyacı olmadığı gibi davalının da taşınmazı satın alacak ekonomik gücü bulunmadığını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile tüm mirasçılar adına tesciline, olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemiş, yargılama aşamasında talebini miras payına hasretmiştir.

Davalı, taşınmazı bedeli karşılığında satın aldığını, devrin muvazaalı olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, mirasbırakan ...’ın maliki olduğu 1574 parsel sayılı taşınmazı 20.11.1991 tarihinde ikinci eşi davalıya satış suretiyle devrettiği, 1947 doğumlu mirasbırakanın 20.08.1997 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak davacı kızı ..., davalı ikinci eşi ... ile davalı eşinden olma dava dışı kızları ..., ..., ... ve ilk evliliğinden olma dava dışı oğulları ..., ..., ...’nın kaldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. HMK 190. madde ve TMK 6. madde hükümleri gereğince herkes iddiasını ispatla mükelleftir.

Somut olayda, mirasbırakanın dava konusu taşınmazı evlenmeden 1 gün önce davalıya temlik ettiği, amacının davalı ikinci eş ve ikinci eşten olma çocuklarını korumak olduğu, dava konusu evi daha sonra davalının inşaa ettiği ve özellikle davalı tanığı ...’in beyanlarından da davalının altınlarını bozdurarak evin yapımında parasal katkıda bulunduğu gibi çalışarak mirasbırakana baktığı ve evin ihtiyaçlarını karşıladığı sabit olup, mirasbırakanın davalıya yaptığı temlikin muvazaalı olduğunun davacı tarafından usulünce ispat edilemediği anlaşılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerinde olmadığından reddine. Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6806, Karar No: 2022/7888, Tarih: 15.09.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/6806 E.  ,  2022/7888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 12.04.2017 gün ve 2017/39 Esas, 2017/142 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak müsnet suçtan mahkumiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve suça sürüklenen çocuk müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen yargılama neticesinde, vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, suça sürüklenen çocuk müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmesine, 15.09.2022 tarihinde üye ...'un karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı TCK’nın 103/1, 103/3-a maddelerinden verilen cezada aynı yasanın 103/4 ve 43/1. maddeleri uyarınca artırım yapılması sayın çoğunlukla aramızdaki ihtilafı oluşturmaktadır.

SSÇ’nin kuzeni olan on üç yaşındaki mağdurenin ailesiyle yaşadığı eve, evin arka kapısından girerek yalnız olmasından yararlanıp saldırarak üzerindeki elbiseleri zorla çıkardığı ve mağdureye organ sokmak suretiyle cinsel istismarda bulunmaya çalıştığı, diğer SSÇ’nin mağdurenin ellerini tutmak ve mağdurenin cinsel organına eliyle dokunmak suretiyle eyleme katıldığı, SSÇ'lerin birlikte gerçekleştirdikleri eylem ile mağdurenin direncini kırdıkları, ancak mağdurenin direnmesi üzerine SSÇ’nin gerçekleştiremediği eylemine devam etmediği, yarıyıl tatilinden sonra SSÇ’nin okul servisinden inen mağdureyi takip edip tekrar mağdurenin evde yalnız kalmasından yararlanarak evine girip cinsel organını mağdurenin cinsel organına sokmaya çalıştıysa da mağdurenin direnmesi nedeniyle başarılı olamayıp kendiliğinden eylemine son vererek olay yerinden ayrıldığı iddia ve kabul edilen olaylarda;

1-) Suça sürüklenen çocuk ...’ün, suç tarihinde on beş yaşından küçük olduğu halde cinsel istismar suçundan TCK’nun 31/2 fıkrasına uygun “farik ve mümeyyizlik raporu” alınmamıştır. Bu konuda sürdürülen uygulamaya göre nitelikli cinsel istismar suçundan alınan rapor, basit cinsel istismarda geçerli değildir. “İşlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmiş” olup olmadığı konusunda rapor alınmadan hüküm kurulması mümkün olmadığı halde kanunun bu gerekliliğine uyulmaması,

2-) Bölge Adliye Mahkemesi, suça sürüklenen çocuğun eylemini cebir kullanarak gerçekleştirdiği gerekçesiyle 5237 sayılı TCK m. 103/4 hükmünü uygulamıştır. Mağdureye karşı işlenen cebrin ne olduğu, hangi fiilin cebir kabul edildiği gerekçede açıklanmamıştır. Cebir olarak kabul edilen fiil gerekçesiz kaldığı halde CMK 289/1-g bendi gereğince hükmün bozulmaması,

3-) Yarıyıl tatilinden sonra suça sürüklenen çocuğun servisten inerek takip ettiği mağdureye yönelik evde yalnız olduğu sırada gerçekleştirdiği kabul edilen ikinci eylem zincirleme suça konu edilerek 5237 sayılı TCK m. 43/1 hükmü uygulanmıştır. Ancak ikinci kez aynı şekilde suçun işlendiği sanık tarafından aşamalarda kabul edilmemiştir. Mağdurenin beyanlarını destekleyen bir delil bulunmamaktadır. Birbirinin benzeri şekilde başlayıp biten iki farklı olayın gerçekten işlendiği ispatlanamamıştır. Bu nedenlerle TCK’nın 43/1. fıkrası uygulanarak cezada artırım yapılması hukuka aykırı olduğundan kararın bozulması yerine onanmasına ilişkin sayın çoğunluğun görüşlerine iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/25987, Karar No: 2019/22864, Tarih: 10.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/25987 E.  ,  2019/22864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalı işyerinde 13.09.2011-18.06.2014 tarihleri arasında kamyon (mikser) şoförü olarak çalıştığını, sigorta primlerinin düşük ücrete göre ödenmesi, fazla çalışma ücret alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdine haklı sebeple son verdiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına hükmedilmesi talebinde bulunmuştur.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iş akdini istifa suretiyle sonlandırdığını, ücret alacaklarının tam olarak kendisine ödendiğini, alacak taleplerinin haksız olduğunu beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanılan deliller ve aldırılan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının yerinde değildir.

2-Davacının fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Yukarıda bahsi geçen hususlar hafta tatili ücretinin tespiti içinde geçerlidir

Somut olayda; davalı iş veren nezdinde mikser şoförü olarak çalışan davacı, normal mesainin haftanın 6 günü 07:00-18:30 saatleri arası olmasına karşın, haftada en az 3-4 gün 22:30, 23:00 saatlerine kadar çalıştığını, bunun yanı sıra yaz aylarında gece yarılarına kadar çalışma yaptığını, her ay en az 2 hafta tatilinde çalıştığını, dini bayramlarda çalışma olmadığını ancak resmi bayram ve genel tatil günlerinde çalışıldığını ancak ücretlerinin ödenmediğini ileri sürmüştür.

Davalı vekili ise; davacının 07:00-18:00 saatleri arası çalıştığını ancak yaptığı fazla çalışma ücretlerinin, hafta tatilinde ve resmi bayramlarda çalışma yapılmış ise buna ilişkin ücretlerin bordrolarına yansıtılarak davacıya ödendiğini, bu nedenle davacının fazla çalışma, hafta tatili ve resmi bayram tatil ücret alacağının bulunmadığını savunmuştur.

Dosyaya bir kısım ücret bordroları ile takograf kayıtları sunulmuştur.Mahkemece hükme dayanak alınan raporda bilirkişi tarafından; imzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücret tahakkuku olan aylar dışlanmak suretiyle, takograf kayıtlarının bulunduğu 01.06.2012-31.03.2014 tarihleri arası dönem bu kayıtlara göre hakkaniyet indirimi uygulanmaksızın, 13.09.2011-31.05.2012 arası dönem ise tanık beyanlarına göre haftalık 31 saat fazla çalışma yapıldığı tespitine göre ve %30 hakkaniyet indirimi uygulanarak hesap edilmiştir.

Davacının bordrolarda fazla çalışma ücret tahakkukukunun ve takograf kaydının yer almadığı dönemler bakımından çalışma saatlerinin tanık beyanlarına dayalı biçimde belirlenmesi isabetli bulunmakta ise de, ...’ın ‘’kışın 3 ay da çalışma genelde 18:00 gibi sona eriyordu,’’ şeklinde işin niteliğine de uygun düşen beyanının gözetilmemesi, davacının yılın her ayında aynı şekilde çalıştığının kabulü hatalı olmuştur. Nitekim takograf kayıtları incelendiğinde de Aralık, Ocak ve Şubat aylarında işe geç başlandığı ve erken bitirildiği açıkça anlaşılmaktadır.Buna göre davacının tanık beyanlarına göre hesaplanan 13.09.2011-31.05.2012 arası dönem için kış ayları olan Aralık, Ocak ve Şubat aylarında fazla çalışma yapmadığı gözetilerek fazla çalışma ücret alacağının yeniden hesaplanması gerekmektedir. Yine; dosyaya sunulan imzalı puantajlarda günlük çalışma saatlerinin yazılı olmadığı, yalnızca çalışılan ve çalışılmayan günlerin belirtildiği anlaşılmakla, puantaj bulunan dönem için hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tanık beyanlarına göre değil, puantaj kayıtlarına göre hesaplanması dosya delil durumuna daha uygun olacaktır.

Buna göre, davacının fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacakları bakımından açıklanan hususlar göretilmeksizin belirlenmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.