muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/21533, Karar No: 2017/9637, Tarih: 12.06.2017

Bir hukuki işlemin 6502 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

1163 sayılı Kooperatifler Kanunun'un 1. maddesinde kooperatifler “Tüzel kişiliği haiz olmak üzere ortaklarının belirli ekonomik menfaatlerini ve özellikle meslek veya geçimlerine ait ihtiyaçlarını iş gücü ve parasal katkılarıyla karşılıklı yardım, dayanışma ve kefalet suretiyle sağlayıp korumak amacıyla gerçek ve tüzel kişiler tarafından kurulan değişir ortaklı ve değişir sermayeli ortaklıklar” olarak tarif edilmiştir.

Maddedeki tariften anlaşılacağı üzere kooperatiflerde amaç, ortakların ekonomik menfaatlerini, özellikle meslek veya geçimlerine ait ihtiyaçlarını iş gücü ve parasal katkılarıyla karşılıklı yardım, dayanışma ve kefalet suretiyle sağlayıp korumak ve gidermektir.

Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak söz konusu olmaz. Mahkeme duruşma yapmadan, yani taraflara tebligat yapıp onları dinlemeden dosya üzerinden de görevsizlik kararı verebilir. Taraflar da yargılama bitinceye kadar görev itirazında bulunabilirler. Görev itirazı yapılmış ise veya yapılmamış olsa bile re'sen mahkeme, ilk önce görevli olup olmadığını inceleyip, karara bağlamalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında ise; dava, davacı kooperatiften tahsil edilen kayıp-kaçak, psh, iletim, dağıtım ve sayaç okuma bedelinin istirdatı istemine ilişkin olup, davacı kooperatifin 6502 sayılı kanun kapsamında tüketici sıfatı taşımadığı ve bu kapsamda uyuşmazlığın 6502 sayılı yasa kapsamında kalmadığı anlaşıldığından, davanın Asliye Hukuk Mahkemesi olarak görülmesi gerekir.

Bu durumda mahkemece, davaya Tüketici Mahkemesi sıfatı ile değil Asliye Hukuk Mahkemesi olarak bakılıp sonuçlandırılması gerekirken, Tüketici Mahkemesi sıfatıyla davaya bakılarak esasa ilişkin hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-) Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 12.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19134, Karar No: 2010/31227, Tarih: 23.12.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/19134 E.  ,  2010/31227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ordu İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu hakkında 31.01.2007 tarihinde genel haciz yolu başlatılan takipte örnek 7 nolu ödeme emrinin borçluya tebliği üzerine, borçlu vekili süresinde icra dairesine sunduğu itiraz dilekçesi ile borçlu şirket hakkında ihtiyati tedbir kararı bulunduğunu, alacak miktarının gerçeği yansıtmadığını ve reeskont faizi istenemeyeceğini ileri sürerek takibin durdurulmasını talep etmiştir.

Sakarya 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/184 Esas sayılı 15.05.2006 tarihli iflasın ertelenmesi davasında verilen tedbir kararı ile “İİK’nun 206/1. maddesinde belirtilen alacaklara ilişkin olanlar hariç olmak üzere 6183 sayılı kanuna dayalı takipler de dahil hangi sebebe dayanırsa dayansın davacı şirket hakkındaki icra takipleri ile ihtiyati haciz ve ihtiyati tedbir uygulamalarının, takas-mahsup ve temlik uygulamalarının ve İİK’nun 89/1. maddesi gereğince çıkarılan ihbarnamelerinin infazının tedbiren durdurulmasına” karar verildiği görülmektedir. Anılan tedbir kararı takip tarihinden evvel verilmiş olup, mahkemece yapılması gereken iş; alacaklının itirazın kaldırılması istemi tarihi itibariyle tedbirin devam edip etmediği ilgili mahkemeden sorularak oluşacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir. Eksik inceleme ve yazılı gerekçelerle itirazın kaldırılması yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 23.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14953, Karar No: 2006/15651, Tarih: 25.12.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/14953 E.  ,  2006/15651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

K A R A R

İlk hüküm görevsizliğe ilişkin olup Asliye Hukuk Mahkemesince verilmiştir. Son hükmü veren Sulh Hukuk Mahkemesince de işin Asliye Hukuk Mahkemesi görev alanına girdiği vurgulanmak suretiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

İş bu son hükmü veren mahkeme kararı temyiz edilmeyip olumsuz görev uyuşmazlığının halli istemiyle kaleme alınan davacılar vekili dilekçesi ile istenilmekle istem merci tayinine ilişkin olduğundanYargıtay Başkanlar Kurulu kararı gereği dosyanın görevli Yüksek 20.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 25.12.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5046, Karar No: 2023/10566, Tarih: 20.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/5046 E.  ,  2023/10566 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/1172 E., 2023/613 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Düşme

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 25.10.2022 tarihli ve 2019/1091 Esas, 2022/17470 Karar sayılı bozma kararı üzerine yapılan yargılamada, Kayseri 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.06.2023 tarihli ve 2022/1172 Esas, 2023/613 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (a) fıkrasının (2) numaralı bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci, 53 üncü ve 51 inci maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve erteleme hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; lehe hükümler uygulanmadan, şüphe ile verilen mahkumiyet hükmünün bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında, vergi incelemesi amacıyla istenilen ve yetkilisi olduğu şirkete ait olan 2013 takvim yılı defter, kayıt ve belgelerin ibrazına ilişkin isteme yazısının usulüne uygun şekilde tebliğine rağmen verilen süre içerisinde ibraz etmediği iddiasıyla açılan kamu davasında, yapılan yargılama sonucunda, sanığın yüklenen defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunu işlediği kabul edilerek mahkûmiyetine karar verilmiştir.

2. Defter, kayıt ve belgeleri saklama ve istenildiğinde ibraz yükümlülüğünün sanığa ait olduğu, defter ve belgeleri isteme yazısının usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, sanığın savunmasının kastı ortadan kaldıran bir nedene dayanmadığı, ibrazı istenilen belgelerin varlığının sabit olduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

2. Defter, kayıt ve belgeleri saklama ve istenildiğinde ibraz yükümlülüğünün sanığa ait olduğu, defter ve belgeleri isteme yazısının usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, sanığın savunmasının kastı ortadan kaldıran bir nedene dayanmadığı, ibrazı istenilen belgelerin varlığının sabit olduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin (a) fıkrasının (2) numaralı bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü; bozmadan önceki hükmün beraat olduğu, sanığın sorgusunun 26.06.2015 tarihinde yapılmış olduğu, olağan zamanaşımı süresi dolmadan mahkemece 20.06.2023 tarihinde mahkumiyet kararı verilmiş olduğundan zamanaşımı süresinin kesildiği ve suç tarihinden itibaren olağanüstü zamanaşımı süresinin de dolmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki zamanaşımı nedeniyle düşme isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

2. Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında, alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3. Kabule göre; istem yazısının tebliğinden 15 gün sonrası suç tarihi olduğundan ve somut olayda 16 ncı gün pazar gününe geldiğinden, 08.12.2014 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 21.11.2014 olarak yanlış gösterilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kayseri 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.06.2023 tarihli ve 2022/1172 Esas, 2023/613 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/301, Karar No: 2010/6146, Tarih: 31.05.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/301 E.  ,  2010/6146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Asliye 1.Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 18.06.2008 tarih ve 2007/33-2008/343 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalı Bakanlığa bağlı okul ile müvekkil banka şubesi yetkilileri arasında imzalanan protokol ve taahhütname ile okul personelinin maaşlarının davacı bankanın şubesince 4 yıl süre ile yapılması ve buna karşılık 1.520.USD.nın, okula verilmesinin kararlaştırıldığını, sözleşmenin süresinden önce feshi durumunda ise cezai şart ödenmesinin öngörüldüğünü, protokolü imzalayan okul müdürlüğünce süresinden önce ve haklı bir neden gösterilmeden sözleşmenin feshedildiğini ileri sürerek, 1.414.507.500.TL. cezai şartın ve 1.520.USD.nın temerrüt faizleriyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, memurlarının devleti borç altına sokacak sözleşme yapma yetkisine sahip olmadığını, okul müdürü ile davacı banka arasında imzalanan protokolün müvekkili bakanlığı bağlamayacağını, okul müdürünün imzaladığı sözleşmeden dolayı müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, doğumu ve mevcudiyeti, asıl borcun doğumu ve geçerliliğine bağlı olan cezai şartın ve bağış olarak verilen meblağın geri alınamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece,bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre,davalının demirbaş defterinde 1 adet bilgisayarın kayıtlı olduğu, değerinin 481,71 YTL olduğu gerekçesiyle bağış konusu bilgisayarın aynen iadesine, mümkün olmazsa bedeli olan 481,71 YTL’nın 26.12.2003 tarihinden itibaren avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz eden taraflar harçtan muaf olduğundan bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, 31.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24491, Karar No: 2023/70, Tarih: 18.01.2023

**6. Ceza Dairesi         2021/24491 E.  ,  2023/70 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet kararı kaldırılarak yeniden kurulan mahkûmiyet kararı

... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 03.01.2019 tarihli ve 2018/1479 Esas, 2019/13 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın ... 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.03.2018 tarihli ve 2017/317 Esas, 2018/68 Karar sayılı kararı ile nitelikli hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin ikinci fıkrasının (h) bendi, 145 inci madde, 168 inci maddenin birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile; mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151 inci maddesinin birinci fıkrası, 168 inci maddenin birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 1 ay 3 gün hapis cezası ile; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan şikayet yokluğundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223 maddesinin sekizinci fıkrası gereği kamu davasının düşürülmesine, karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında nitelikli hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142 nci maddesinin ikinci fıkrasının (h) bendi, 145 inci madde, 168 inci maddenin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca“6.000,00 TL” adli para cezası ile, mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151 inci maddesinin birinci fıkrası, 168 inci maddenin birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca “660,00 TL” adli para cezası ile, 5237 sayılı Kanunun 44 üncü maddesi gereği konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun’un 116 ıncı maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca “3.000,00 TL” adli para cezası cezalandırılmasına karar verilmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... 12. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2482, Karar No: 2018/10530, Tarih: 24.10.2018

**12. Hukuk Dairesi         2018/2482 E.  ,  2018/10530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra ... Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 18/09/2017 tarihli ve 2015/9494 E., 2017/10878 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkikinin borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-İşin niteliği bakımından karar düzeltme tetkikatının murafaalı olarak yapılmasına HUMK'nin 438. ve İİK'nin 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oy birliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi:

2- Borçlu vekili, takibe konu ilamın, kamulaştırmasız el atmadan kaynaklı tazminata ilişkin olduğunu, 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 Sayılı Yasa ile 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirleneceğini, buna göre yaptıkları hesaplamaya göre dosya borcunu ödemelerine rağmen müvekkiline bakiye borç muhtırası gönderildiğini ileri sürerek anılan muhtıranın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, şikayetin kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 Sayılı Yasanın 21. maddesi ile değişik 2942 Sayılı Yasanın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' Yine 13. fıkrasında da; ''4.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır.'' düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 Sayılı Yasayla değişen, 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13/11/2014 tarihli, 2013/95 Esas 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmî Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11 ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve ... Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık

Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir (...Üniversitesi ... Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim ... İdaresi Dergisi, cilt:26). İptal hükmünün Resmî Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

İdarenin kamulaştırmasız el atma eyleminin 1983 yılından sonrasına ait olup olmadığı konusunda belge ve bilgi bulunmamakta ise el atma eyleminin 1983 sonrası olduğunun kabulü gerekir. 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesince iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız el atma bedellerine ilişkin dava ve takiplerde mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin maktu hesaplanması söz konusu olmayıp nispi olarak belirlenmelidir.

04.11.1983 tarihinden önce el atıldığının tespiti halinde ilam karar tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise icra harç ve vekalet ücretinin maktu olarak belirlenmesi gerektiği düşünülmelidir.

04.11.1983 tarihinden önce el atıldığının tespiti halinde ilam karar tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise icra harç ve vekalet ücretinin maktu olarak belirlenmesi gerektiği düşünülmelidir.

Yargıtay 8. H.D tarafından karar; "Somut olayda, idarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından sonrasına ait olup olmadığı konusunda belge ve bilgi bulunmadığından elatma eyleminin 1983 sonrası olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda icra harç ve icra vekalet ücreti nispi olarak hesaplanmalıdır. O halde mahkemece nispi icra vekalet ücreti ve nispi tahsil harcı hesabı ile gerektiğinde bilirkişi incelemesi de yaptırılarak şikayete konu muhtıranın denetlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir" gerekçesiyle bozulmuş ise de; karar düzelteme aşamasında şikayetçi kurum tarafından dava konusu el atmaya ilişkin belge sunulduğu, sunlan belgeye göre sonucun değişebileceği, ilk derece mahkemesince söz konusu belgenin sıhhati araştırılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerektiği ve belge karar düzeltme aşamasında sunulmuş olduğundan bozma kararının gerekçesinin değiştirilmesi zorunluluğunun hasıl olduğu anlaşılmakla, şikayetçi borçlunun karar düzeltme talebinin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ : Borçlunun karar düzeltme talebinin kabulü ile Yargıtay 8. ... Dairesinin 18.09.2017 tarihli ve 2015/9494 Esas, 2017/10878 Karar sayılı bozma kararımızın kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı gerekçeyle İİK'nin 366 ve HUMK’nin 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 24/10/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.