muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10578, Karar No: 2016/7704, Tarih: 12.05.2016

Davacının talepleri bütün olarak değerlendirildiğinde; taraflar arasında kurulan sözleşme ilişkisi sırasında, kayıp-kaçak ve diğer bedelleri abonenin ödeme yükümlülüğünün olup olmadığı hususunda davalı tarafından yaratılmış bir muarazaa olduğu, iş bu davada da muarazanın giderilmesinin talep edildiği açıktır.

Hal böyle olunca mahkemece; taraflar arasındaki abonelik sözleşmesinin feshedilmediği, davacının, davalının yarattığı muarazanın önlenmesini istediği ve ileriye yönelik taleplerde bulunduğu, bu haliyle davanın müddeabihinin 3.300,00 TL'den az olmadığı nazara alınarak, işin esasına yönelik inceleme yapılıp, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle davanın usulden reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22277, Karar No: 2017/1531, Tarih: 16.02.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/22277 E.  ,  2017/1531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı erkek dava dilekçesinde tanık delilline dayanmış, bir kısım tanıklarını süresinde verdiği cevaba cevap dilekçesinde bildirmiş, mahkemece ön inceleme duruşmasında diğer tanıklarını bildirmesi için davacıya verilen sürede ise iki tanık ismi daha bildirmiştir. Mahkemece davacı erkeğin, cevaba cevap dilekçesinde bildirdiği tanıkların dinlenilmesi ile yetinilmiş, diğer tanıklar ikinci tanık listesi yasağı kapsamında görülerek dinlenilmeden hüküm kurulmuştur. Davacı erkek dava dilekçesinde tanık deliline dayandığına göre mahkemece ön inceleme duruşmasında taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu belirlendikten sonra taraflara tanıkların isim ve adreslerini bildirmeleri için süre verilmelidir. Zira delil, tarafların üzerinde anlaşamadıkları ve uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek çekişmeli vakıalar için gösterilir (HMK m. 187/1). Mahkemece de taraflara ön inceleme duruşmasında tanık ve delillerini bildirmek için süre verildiğine ve davacı erkek süresinde verdiği dilekçeyle diğer iki tanığını bildirdiğine göre 20.02.2013 tarihli dilekçe ile bildirilen diğer tanıklar ikinci tanık listesi sayılmaz. O halde tanıklar Abdurrahman Yıldırım ve Mahmut Keskin'in Hukuk Muhakemeleri Kanununun 243 ve devamı maddelerinde gösterilen usul çerçevesinde dinlenilmesi ve tüm deliler birlikte değerlendirilerek sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, bu husus nazara alınmaksızın, eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.02.2017 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2016/3952, Karar No: 2017/6864, Tarih: 19.10.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/3952 E.  ,  2017/6864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- “Sahte fatura düzenlemek” ve “sahte fatura kullanmak” suçları, birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olup birbirine dönüşmeyeceği cihetle; vergi inceleme raporu, vergi suçu raporu ile dava şartı olan “mütalaa” yazısının “2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçu ile ilgili olduğu gözetilmeden, vergi incelemesine konu yapılmayıp, dava şartı olan “mütalaa” verilmeyen “2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan açılan davaya devamla sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a) 5237 sayılı TCK'nın 51/7. maddesinde “hükümlünün deneme süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hâkimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin” belirtilmesi karşısında; mahkemece “denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde cezanın aynen infaz edileceği" kararı verilerek infazı kısıtlayacak şekilde hüküm tesisi,

b) Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 3. fıkrası nazara alınarak 1. fıkrasında yazılı hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.10.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32963, Karar No: 2013/19385, Tarih: 09.09.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/32963 E.  ,  2013/19385 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 53/6 maddeleri gereğince

mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın asli kusurlu oluşu, yaralı sayısı ve zararın niteliğine göre; 5237 sayılı TCK'nın 22. ve 61. maddesine göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi şartları gözetilmeden asgari hadden ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın zararın sigortadan karşılandığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine, cezada indirim yapılmadığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının, keza kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine yasal dayanak oluşturan TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/2-3 maddelerine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 5. paragrafının hükümden çıkartılarak yerine “Sanığın kişiliğine ve suçun işleniş özelliğine göre sanığa verilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 150 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı

adli para cezasının takdiren 20-TL olarak hesabıyla 3.000-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17998, Karar No: 2014/22017, Tarih: 03.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/17998 E.  ,  2014/22017 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İzmir 1. İş Mahkemesi

Tarihi :14.05.2014

No :2013/403-2014/369

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamda belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi .. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayanağı gerektirici sebeplere göre, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Somut olayda, davacının, davalı iş yerinde 01.09.1998-31.8.2002 ve 01.09.2004-31.8.2010 tarihleri arasındaki hizmetlerinin tespitini talep ettiği, mahkemece, tanık anlatımları dikkate alınarak okulun açık olduğu dönemlerle sınırlı olmak üzere davacının yılda 9.5 ay çalıştığı kabul edilerek 01.09.2004-31.8.2010 tarihleri arasında asgari ücretle toplam 1710 gün çalıştığının tespitine karar verildiği anlaşılmaktadır. Dosya içerisinde yer alan okul aile birliği tarafından okul temizliği ve bakımı için gider makbuzuyla davacı Ş.. Ç.. ile diğer çalışanlara yaz dönemi ve okulun kapalı olduğu dönemde ödeme yapıldığı, yapılan ödemelerden davacının okulun tatil olduğu dönemlerde de çalıştığı anlaşılmaktadır. Mahkemece yanılgılı değerlendirme ile yapılan ödeme ve yazılı belgeler karşısında bir kısım tanıkların beyanlarına dayanılarak eğitimin devam ettiği dönemlerle sınırlı olmak üzere çalışıldığı gerekçesiyle hüküm tesis edilmesi hata olup bozma nedenidir.

O hâlde, tarf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 3.11.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10841, Karar No: 2015/3706, Tarih: 09.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/10841 E.  ,  2015/3706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSKENDERUN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/02/2014

NUMARASI : 2011/478-2014/122

Taraflar arasındaki sebepsiz zenginleşme davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının hazineye ait Beyköy 93 parsel sayılı taşınmazı yıllardan beri kiralamak sureti ile kullandığını, sınırlarını hiçbir şekilde değiştirmediğini, davalının ise komşu olan Beyköy 92 parsel sayılı taşınmazı satın aldığını, yaptırdığı ölçüm neticesinde parseline tecavüz olduğunu belirlediğini, İskenderun 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/42 esas sayılı dosyası ile elatmanın önlenmesi davası açtığını, davanın aleyhlerine sonuçlandığını, ancak kararda uzun yıllardan beri davacının söz konusu yeri kullandığının ve sınırları değiştirmediğinin belirtildiği, tecavüzlü kısımda bulunan ağaçları davacının diktiğini, yıllardır bakımını yaptığını, davalının ağaçlar yönünden sebepsiz zenginleştiğini, İskenderun Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2009/162 D.iş dosyasından tespit yapıldığını, ağaçların cinsi, yaşı, adeti ve değerlerinin bilirkişi marifeti ile tespit edildiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydıyla şimdilik 8.500,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı-Birleşen dava davacısı, zamanaşımı itirazında bulunmuş, esasa ilişkin olarak, müdahalenin önlenmesi davası kesinleşmesine rağmen davacının gayrimenkulü terk etmediğini ve üzerindeki bulunan kayısı vesair ağaçların meyvelerini toplayarak yararlanmasını sürdürdüğünü, davacının kötüniyetli olduğunu, kabul anlamına gelmemekle birlikte davacının ancak zaruri giderleri dava edebileceğini, başkasının tapulu taşınmazı üzerine ağaç diken kimsenin iyi niyetli sayılamayacağını belirterek açılan davanın reddine, karşı dava ile de; haksız ve kötüniyetli olarak topladığı meyvelerin bedeli olarak fazlaya ilişkin dava ve talep haklarının saklı kalmak kaydı ile şimdilik 8.500,00 TL 'nin davacı- birleşen dava davalısından tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece; asıl davanın kısmen kabulü ile, 6.000,00 TL ağaç bedelinin davalı- birleşen dava davacısından tahsiline, birleşen davanın kısmen kabulü ile 2.970,00 TL ürün bedelinin davacı-birleşen dava davalısından tahsiline karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Birleşen davaya ilişkin olarak davacının (birleşen dava davalısı) temyiz itirazlarına yönelik yapılan incelemede;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA,

1-Birleşen davaya ilişkin olarak davacının (birleşen dava davalısı) temyiz itirazlarına yönelik yapılan incelemede;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA,

2- Asıl davaya ilişkin olarak taraflarca yapılan temyiz itirazlarına yönelik yapılan incelemede;

Medeni Kanunun 722. maddesi gereğince bir kimse kendi arazisindeki yapıda başkasının malzemesini ya da başkasının arazisindeki yapıda kendisinin veya bir başkasının malzemesini kullanırsa, bu malzeme arazinin bütünleyici parçası olur. Ancak, sahibinin rızası olmaksızın kullanılmış olan malzemenin sökülmesi aşırı zarara yol açmayacaksa, malzeme sahibi, gideri yapıyı yaptırana ait olmak üzere bunların sökülüp kendisine verilmesini isteyebilir. Aynı koşullar altında arazinin maliki de, rızası olmaksızın yapılan yapıda kullanılan malzemenin, gideri yapıyı yaptırana ait olmak üzere sökülüp kaldırılmasını isteyebilir.

Aynı Kanunun 723. maddesi gereğince malzeme sökülüp alınmazsa arazi maliki, malzeme sahibine uygun bir tazminat ödemekle yükümlüdür. Yapıyı yaptıran malzeme sahibi iyi niyetli değilse, hâkimin hükmedeceği miktar bu malzemenin arazi maliki için taşıdığı en az değeri geçmeyebilir.

Somut olayda, dava konusu 93 parsel sayılı taşınmazın tapuda hazine adına kayıtlı olduğu ve davacı (birleşen dava davalısı) tarafından kiralanmak sureti ile kullanıldığı ,92 nolu parselin ise davalı (birleşen dava davacısı) tarafından satın alındığı, tapuda adına kayıtlı olduğu, 93 nolu parsel kiracısı olan davacının (birleşen dava davalısı), 92 nolu parselin 7144,98 m2lik kısmına el attığının tespit edilmesi üzerine açılan el atmanın önlenmesi davasının kabulüne karar verildiği ve bu kararın kesinleştiği, el atılan 7144,98 m2lik kısmına davacı- birleşen dava davalısı tarafından muhtelif ağaçların dikildiği anlaşılmaktadır.

Bu şartlar altında, davacı (birleşen dava davalısı), kendisine ait olmayan taşınmaz üzerine ağaç diktiğine göre iyi niyetli olmadığı kabul edilerek, sadece TMK.'nın madde 723/son gereğince tazminat talebinde bulunabilir.

Öyle ise, mahkemece; davacının (birleşen dava davalısı) kötüniyetli olduğu kabul edilerek, TMK'nun 723/son maddesi gereğince tazminat hesabı yapılıp, hüküm altına alınması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, tarafların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5523, Karar No: 2013/15275, Tarih: 05.06.2013

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2013/5523 E.  ,  2013/15275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirketlerle imzaladığı 08.07.2008 tarihli sözleşme gereğince mülkiyeti kendisine ait olan taşınmazda bulunan yumuşak toprağın otoban yol inşaatı nedeniyle kullanılacağının, karşılığında da bedelinin ödeneceğinin kararlaştırıldığını, davalıların; tarlasındaki ağaçları sökerek toprağı kullandıklarını, bedelini de ödediklerini, ancak sözleşme gereği araziyi kullandıktan sonra tarlanın zeminine 50 cm derinliğinde nebati toprak dökmek suretiyle araziyi tarla haline dönüştürüp teslim etmeleri gerekirken bu yükümlülüğünü yerine getirmediklerini, davalılara çektiği ihtarın sonuçsuz kaldığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 50 cm derinliğinde nebati toprak döküm masrafı olan 8.000,00 TL nın yasal faizi ile birlikte davaılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davacının arazisi üzerindeki nebati toprağın alınarak depo edildiğini, nebati toprak altındaki sert malzemenin alınmak suretiyle iş yapıldığını, depo edilen nebati toprağın tekrar arazinin üzerine serildiğini, davacıya arazi bedelinin çok üstünde bir bedel verildiğini, arazinin şeyvli hal almasından dolayı zamanla akan su ve yağmurlardan yarılmaların olmasının doğal olduğunu savunarak davanın reddini dilemişlerdir

Mahkemece, davanın kabulü ile 32.895 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı 50 cm nebati toprak döküm masrafının tahsilini istemiş, mahkemece taşınmazın bedelini belirleyen 16.04.2012 tarihli bilirkişi ek raporu esas alınmak suretiyle kısa kararda davanın kabulüne, 32.895,00 TL nın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, gerekçeli kararda ise talep olmadığı halde davanın kabulüne, 32.895,00 TL nın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, karar kesinleştiğinde davacı adına olan tapu kaydının iptali ile davalı şirketler adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2009/19-109 Esas ve 2009/123 Karar sayılı ilamında değinildiği üzere, 10.04.1992 tarih, 1991-7 Esas 1992-4 Karar Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı, hâkimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olması gerektiğini öngörmektedir. Yargı erkinin görev ve yetkisi, Anayasa ile yasaları amaçlarına uygun olarak yorumlayıp uygulamak, keza İçtihadı Birleştirme Kararlarının bağlayıcılığını gözetmekten ibarettir. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiye cevaz verilmemesinin amacı, kamunun mahkemelere olan güveninin sarsılmamasına yöneliktir. Tefhim edilen hüküm başka, gerekçeli karardaki hüküm başka ise bu durumun mahkemelere olan güveni sarsacağı tartışmasızdır.

Öyle ki, İçtihadı Birleştirme Kararında bu konuya çok büyük bir önem verilmiş, çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir. Ayrıca karar tarihinde yürürlükte olan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinde hüküm fıkrasında nelerin yer alacağı açıklanmış; 297.maddesinin 2. fıkrası ile " Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir." hükmü getirilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta açıklanan yasal düzenleme gözetilmeyerek gerekçe ile gerekçeli kararın hüküm fıkrası arasında çelişki oluşturulması, HMK' nın 297/2. madde ve fıkrası gereğince hükmün bozulmasını gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre sair temyiz itirazları şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA,ikinci bentte açıklanan nedenle davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 5.6.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38818, Karar No: 2016/8687, Tarih: 24.03.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/38818 E.  ,  2016/8687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ...'ın bankalarından tüketici kredisi kullandığını, diğer davalıların da bu krediye kefil olduklarını, taksitlerin vadesinde ödenmediğini ileri sürerek, 24.211,66 TL'nin tahsilini istemiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hükmün davacı ve davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 15.04.2015 tarih ve 2014/31795 Esas, 2015/12181 Karar sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiş; davalı ... karar düzeltme isteğinde bulunmuştur.

Davacı, eldeki dava ile davalı ... tarafından kullanılan tüketici kredisi taksitlerinin zamanında ödenmemesi nedeniyle alacağının asıl borçlu ve kefillerden tahsilini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir. Davalı ... bu davada kendisini vekil ile temsil ettirdiğine ve mahkemece de, davanın reddine karar verildiğine göre, reddedilen tutar üzerinden, davalı ... lehine karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince, 2.905,00 TL. nisbi vekalet ücretinin takdiri gerekir ise de; davalı ..., temyiz dilekçesinde lehine hükmedilen vekalet ücreti miktarının 1.654,00 TL olarak düzeltilmesi gerektiğini belirtmiş olup, bu beyanı kendisini bağlar. Mahkemece, davalı lehine nispi yerine maktu vekalet ücreti takdir edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir .Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HMK.nun 370. maddesi gereğidir. Dairemizce hükmün onanmış olmasının zuhule müstenit olduğu, yeniden yapılan inceleme sonucu anlaşıldığından davalının karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin onama kararının kaldırılmasına ve mahkeme kararının davalı ...'nın temyiz dilekçesinde bildirmiş olduğu miktar dikkate alınarak düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle karar düzeltme talebinde bulunan davalı ...'nın karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin 15.04.2015 tarih ve 2014/31795 Esas, 2015/12181 Karar sayılı onama kararının kaldırılmasına ve hüküm fıkrasının 5. bendinde yazılı “660,00” rakamlarının hükümden çıkartılarak yerine “1.654,00” rakamlarının yazılarak kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 24/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.