muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12244, Karar No: 2017/9353, Tarih: 19.10.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/12244 E.  ,  2017/9353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait davalı ... şirketine kasko ... poliçesi ile sigortalı... plakalı aracın poliçe süresinde 17/04/2010 tarihinde meydana gelen tek taraflı trafik kazası sonucunda davalı şirketten hasar talebinde bulunulduğunu, davalı şirket tarafından sürücünün alkollü olması nedeni ile hasar talebinin karşılanmayacağının tarafına bildirildiğini, davalı şirketin anlaşmalı servisi olduğu ...şirketine ödemiş olduğu 15.942,00 TL'nin tahsili için davalı aleyhine ... ... Müdürlüğü'nün 2011/1553 esas sayılı takip dosyası üzerinden genel haciz yoluyla takip başlattığını, davalı yanın ... dosyasına itiraz ettiğini, davalı borçlunun itirazının iptaline ve takibin devamına, takip konusu alacağın %40'ından aşağı olmamak üzere inkar tazminatının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davacının olayda %100 kusurlu olduğu, kazanın münhasıran davacının kaza öncesinde almış olduğu alkolun etkisi ile meydana geldiği dolayısıyla poliçe genel şartları A.5.5 gereği meydana gelen zararın teminat kapsamında kalmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 7,10 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 19.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14558, Karar No: 2021/20137, Tarih: 30.11.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/14558 E.  ,  2021/20137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuklar ... ile ... hakkında, suçtan doğan zarar giderilmediğinden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12 yaşını tamamlamış olup 15 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocukların eylemleri bakımından TCK’nın 66/1-d, 66/2, 67/3-4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 ay ve 11 yıl 3 aylık zamanaşımının dolmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiş; suça sürüklenen çocuk ...’in nüfus kaydına göre 18/01/2002, suça sürüklenen çocuk ...’in nüfus kaydına göre 01/02/2000, suça sürüklenen çocuk ...’in nüfus kaydına göre 25/11/2000 doğumlu olup, 18 yaşını doldurmamış olmaları nedeniyle 20/11/2015 ve 20/05/2016 tarihli duruşmalar ile 25/05/2016 tarihli hükmün kapalı yerine açık duruşmada tefhim edilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Hüküm tarihinde farklı yargı çevresinde bulunan İstanbul Çocuk Eğitimevinde başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk ... ile Maltepe Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk ...’e duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemedikleri sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 25/05/2016 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüklerine karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma haklarının kısıtlanması,

2- 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 12 yaşını tamamlamış olup 15 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılması gerekli olduğu halde, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Katılanın suça konu elektrikli bisikletin ikametinin önünde park halinde iken çalındığına dair beyanı ve elektrikli bisikletin bırakıldığı bahçeye ait binada kamera sistemi olmadığının belirtildiği 01/10/2014 tarihli tutanak içeriği birlikte dikkate alındığında; suça konu elektrikli bisikletin bina eklentisi niteliğinde bir yerden çalınıp çalınmadığının dosya kapsamından kesin olarak anlaşılamaması karşısında, katılandan olay yerinin mahiyeti sorularak ve gerektiğinde olay yerinde keşif de yapılarak araştırma yapılması, yapılacak araştırma sonucuna göre elektrikli bisikletin çalındığı yerin bina eklentisi niteliğinde bulunduğunun tespiti halinde suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK’nın 142/2-h, aksi halde aynı Kanun’un 142/1-e. maddesi ile uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde TCK’nın 141/1. maddesi uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini,

4- 5275 sayılı Kanun'un 106/4. maddesinin “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez” şeklindeki düzenlemesine aykırı olarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hüküm fıkralarında suça sürüklenen çocukların adli para cezasını ödememeleri halinde, ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği ihtarının yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 30/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15013, Karar No: 2024/8141, Tarih: 21.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/15013 E.  ,  2024/8141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 294/1. maddesinde yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Kanun'un 295. maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanığın, 16.03.2022 tarihinde tefhim edilen karara yönelik, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu ancak 5271 sayılı Kanun’un 295/1. maddesinde öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşılmış ise de kararın kanun yolu bildiriminde temyiz süresinin bitmesinden itibaren 7 gün içinde temyiz sebeplerini bildirmesi gerektiğine dair ihtaratın yer almadığı, 18.07.2023 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan, 08.03.2023 tarihli ve 2019/42687 sayı ile verilen Anayasa Mahkemesinin “gerekçeli kararın tebliğinden itibaren temyiz gerekçelerini ihtiva eden ek dilekçenin verilmesi için 7 günlük süre yönünden ihtar yapılmamasının Anayasa’nın 36.maddesinde güvence altına alınan adil yargılama hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlâl edildiğine” ilişkin kararı gözetilerek hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca tebliğ tarihinden itibaren 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligat yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname eklenmesinden sonra dava dosyasının geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5531, Karar No: 2019/4999, Tarih: 09.07.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/5531 E.  ,  2019/4999 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Değişen suç vasfı nedeniyle tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet (hükmün açıklanması suretiyle)

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Dosya kapsamına göre; olay tarihinde sanık ... ile diğer sanık ...'a ait ikametin bulunduğu sokakta silah ile ateş edildiği ihbarı üzerine, bahse konu yere giden kolluk görevlilerince ikametin çevresinde araştırma yapılırken, içeride bulunan şahıslardan bir tanesinin elinde bulunan silah ile birlikte iç odaya geçtiği farkedilerek ikamete girildiği ve suç konusu uyuşturucu maddenin ele geçtiği anlaşılmakla;

Tanık olarak dinlenilen tutanak düzenleyiciler, Kenan Kaplan ile ...'nun, beyanları ile olay tutanağı arasında çelişki bulunduğundan; suç konusu uyuşturucu maddenin arama sonucu mu ele geçirildiği veya bahse konu silahın oda içerisindeki çekyatın altına koyulduğunun görülmesi üzerine silahın alınması sırasında mı ele geçirildiği hususlarında adları geçenlerin yeniden olayı gören tutanak düzenleyici ... ile birlikte dinlenilmesi suretiyle çelişkinin giderilmesi,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilerek; CMK'nın 2, 116, 117 ve 119. maddeleri gereğince adli arama kararı gerekip gerekmediği hususlarının tartışılması suretiyle, sanığın hukuki durumunun tayini yerine eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 09/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5702, Karar No: 2014/7414, Tarih: 02.06.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/5702 E.  ,  2014/7414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BİSMİL ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/09/2013

NUMARASI : 2010/210-2013/717

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı, K.Z.Köyü kadastro çalışma alanında bulunan sınırlarını belirttiği taşınmazların imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne; fen bilirkişisi S. T.tarafından düzenlenen 01.07.2013 tarihli rapor ve haritada (B) harfi ile gösterilen 15.204,08 ve (D) harfi ile gösterilen 7.828,19 metrekare yüzölçümündeki taşınmazların davacı adına, (A) harfi ile gösterilen 2.204,08 ve (C) harfi ile gösterilen 2.630,16 metrekare yüzölçümündeki taşınmazların davalı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece fen bilirkişi raporunda (B) ve (D) harfleri ile gösterilen taşınmaz bölümleri üzerinde davacı lehine taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de yapılan inceleme ve araştırma hüküm vermeye yeterli değildir. Çekişmeli taşınmazların sınırında Dicle Nehri bulunmasına rağmen taşınmazların nehir yatağı olup olmadığı ya da nehirden kazanılıp kazanılmadığı hususlarında jeolog bilirkişiden ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmamış, taşınmazların, kadastro paftası üzerinde kıyı kenar çizgisine göre konumları belirlenmemiştir. Çekişmeli taşınmazların kadastro paftası üzerinde kıyı kenar çizgisine göre konumlarının belirlenmesine yönelik olarak; 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı gibi idarece yapılmış ve yöntemince kesinleşmiş bir kıyı kenar çizgisi yoksa kıyı kenar çizgisinin mahkemece tespiti gerekmektedir. Bu tespit yapılırken 13.03.1972 tarih ve 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklanan kıyı şeridinin nasıl tespit edileceğine dair kural ve yöntemler ile 17.04.1990 tarih, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 4. maddesindeki tanımlar ve 9. maddesi hükmü göz önünde tutulmalıdır. Hal böyle olunca; mahkemece, çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde idarece yapılmış ve yöntemince kesinleşmiş bir kıyı kenar çizgisi bulunup bulunmadığı sorulmalı, idarece yapılmış ve yöntemince kesinleşmiş bir kıyı kenar çizgisi bulunduğunun anlaşılması halinde haritası getirtilerek fen bilirkişisinden kadastro paftası, çekişmeli taşınmazlar ile kıyı kener çizgisinin belirlendiği harita çakıştırılmak suretiyle ek rapor alınmalı, usulüne uygun şekilde belirlenmiş kıyı kenar çizgisinin bulunmadığı sonucuna varıldığı takdirde, mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişi, 3621 sayılı Kanun'un 9. maddesine göre bu işlerde uzman olan üç jeolog veya jeomorfoloji mühendisi, uzman ziraat ve harita mühendisinden oluşturulacak beş kişilik uzman bilirkişi kurulu huzuruyla keşif icra edilmelidir

. maddesine göre bu işlerde uzman olan üç jeolog veya jeomorfoloji mühendisi, uzman ziraat ve harita mühendisinden oluşturulacak beş kişilik uzman bilirkişi kurulu huzuruyla keşif icra edilmelidir. Taşınmazların başında icra edilecek keşif sırasında yerel bilirkişiden taşınmazların sınırlarının göstermesi istenilmeli, teknik bilirkişilerden; dava konusu taşınmazların bulunduğu yere ilişkin memleket haritalarının, en eski tarihli askeri haritaların, hava fotoğraflarının yöntemince uygulanması, gerektiğinde değişik kodlardan toprak örnekleri alınıp analizlerinin yapılması, mevsimsel etkilerin de göz önünde tutulması suretiyle kıyı kenar çizgisini saptamaları istenilmeli, belirlenen kıyı kenar çizgisinin de gözetilmesi suretiyle çekişmeli taşınmazların Dicle Nehrinin etki alanı içerisinde kalıp kalmadıkları ve aktif dere yatağı içerisinde bulunup bulunmadıkları ile ilgili olarak denetime açık, ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, teknik bilirkişilerden çekişmeli taşınmazların kadastro paftası ile kıyı ve kıyı kenar çizgisinin çakıştırılması neticesinde taşınmazların konumu belirlemeleri istenilmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması ve fen bilirkişi raporunda (A) ve (C) harfleri ile gösterilen taşınmaz bölümlerinin hakkında tapu kaydı oluşan .parsel sayılı taşınmaz içinde kaldığının belirlenmesine rağmen diğer bir anlatımla (A) ve (C) bölümleri üzerinde ikinci kez tapu kaydı oluşmasına yol açacak şekilde Hazine adına tesciline karar verilmesi isabetsizdir. Ayrıca, hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 6360 sayılı Kanun'un 1. maddesi uyarınca büyükşehir belediyesi sınırları içinde kalan köylerin tüzel kişiliği sona ermiş ve büyükşehir belediyesi sınırları tüm ilin sınırları haline gelmiş olmakla Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanlığına ve aynı Yasa'nın geçici madde 1/13. maddesi gereğince Bismil Belediye Başkanlığına husumet yöneltilmesi gerekmekte olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1429, Karar No: 2016/3692, Tarih: 17.02.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/1429 E.  ,  2016/3692 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2 (iki kez), 86/3-e (iki kez), 62/1 (iki kez) ve 52 (iki kez), maddeleri gereğince iki defa 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 28/04/2015 tarihli ve 2015/34 esas, 2015/464 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 10.11.2015 tarih ve 2015/23195 – 72999 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 21.12.2015 tarih ve 2015/372891 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanığın ... ve ...'ın üzerine bıçak ile saldırdığı ancak eylemlerinin teşebbüs aşamasında kaldığı mahkemesince kabul edilerek kararın gerekçe kısmında belirtilmiş olması karşısında, verilen cezadan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 35/2. maddesi uyarınca indirim yapılmamış bulunulmasında, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; ... Asliye Ceza Mahkemesinin 28/04/2015 tarihli ve 2015/34 esas, 2015/464 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4.maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2.maddesi gereğince 2 kez 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 86/3-e maddesi gereğince cezası ½ oranında artırılarak 2 kez 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 35. maddesi gereğince cezasında takdiren ½ oranında indirim yapılarak 2 kez 90 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı kanunun 62/1.maddesi gereğince cezasından takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak 2 kez 75 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 52/2.maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek ve sonuç olarak 2 kez 1500 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 17.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12556, Karar No: 2023/1536, Tarih: 22.03.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/12556 E.  ,  2023/1536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/5109 E., 2018/1915 K.

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun

kabulü ile sanığın beraatine dair karar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.11.2016 tarihli iddianamesi ile sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun (5237 sayılı Kanun) 267 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 12.10.2017 tarih ve 2016/867 Esas, 2017/592 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında iftira suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 267 ... maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 51 ... madde uyarınca verilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

3. Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 12.10.2017 tarihli kararının sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi'nin, 24.05.2018 tarih ve 2017/5109 Esas, 2018/1915 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin ve katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 280 ... maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kaldırılmasına ve fiilinin anayasal şikayet hakkı kapsamında kaldığı gerekçesiyle sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; kararın eksik incelemeye dayandığına, sanığın suçu işlediği ... olduğundan cezalandırılması gerektiğine, katılanın bıçakla saldırdığı yönündeki iddianın iftira niteliğinde olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Dava konusu olay, sanığın, sosyal medya hesabı üzerinden, katılana yönelik "Yarın bana bıçakla saldıran H.... hakkında suç duyurusu ve basın açıklamamı yapacağım..." şeklinde beyanda bulunarak hukuka aykırı bir fiil isnat ettiği iddiasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Dava konusu olay, sanığın, sosyal medya hesabı üzerinden, katılana yönelik "Yarın bana bıçakla saldıran H.... hakkında suç duyurusu ve basın açıklamamı yapacağım..." şeklinde beyanda bulunarak hukuka aykırı bir fiil isnat ettiği iddiasına ilişkindir.

2. UYAP ortamında yapılan araştırmada, katılan hakkında sanığa yönelik 17.05.2016 tarihinde gerçekleştirmiş olduğu basit yaralama eyleminden dolayı Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2016/728 Esas sayılı dosyasından verilmiş mahkumiyet hükmünün olduğu tespit edilmiştir. İş bu temyize konu olayın, anılan dava dosyasına konu olaydan kaynaklandığı anlaşılmıştır.

3. Sanığın, Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesinde katılan olarak ifadesinde "...bıçakla bana saldırdı, bıçağı tutmak için engellediğimde ayağım kaydı yere düştüm, ben yerde iken bana tekme ile vurdu..." şeklinde beyanda bulunduğunun ve alınan adli raporda basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığının belirtildiği tespit edilmiştir.

4. Mahkemece, Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/728 Esas sayılı dava dosyası incelendiğinde, yaralama suçundan ceza verildiğinin ancak olayda bıçak kullanıldığına ilişkin bir kanaatin bildirilmediğinin görüldüğü bu nedenle ispat edilmiş bir bıçakla saldırı hadisesi bulunmadan sanığın kamuoyuna açıklama yapması nedeniyle iftira suçunu işlediği kabulü ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, internet üzerinden, maruz kaldığı yaralama suçu nedeniyle şikayette bulunacağını beyan etmesi 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 74 üncü maddesinde düzenlenen şikayet hakkının kullanılması kapsamında kaldığı ve fiilinin kanunda düzenlenen suç tanımına uymadığı gerekçesiyle ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinde düzenlenen iftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekmektedir. Sanığın, aralarında çıkan tartışma üzerine katılanın, kendisine bıçakla saldırdığı yönünde suç duyurusunda bulunacağını internet üzerinden beyan ederek iftira suçunu işlediği iddia olunmuşsa da, Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesi'nde görülen dava dosyasında yer ... adli tıp raporundan sanığın, basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı bu nedenle şikayetinin bir kısım maddi vakıalara dayandığı ve eyleminin suç işlemediğini bildiği kimselere suç isnadı biçiminde olmayıp Anayasa'nın 74 üncü maddesinde düzenlenen anayasal şikayet hakkının kullanılması niteliğinde bulunduğu anlaşılmakla; yasal unsurları itibariyle oluşmayan suçtan dolayı sanığın beraatine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR