muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6606, Karar No: 2024/8852, Tarih: 12.09.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/6606 E.  ,  2024/8852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/440 E., 2016/379 K.

SUÇLAR : Basit yaralama, bıçak veya diğer aletleri izinsiz olarak satma satın alma taşıma veya bulundurma, silahla tehdit, hakaret, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında mala zarar verme suçlarından kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında basit yaralama, bıçak veya diğer aletleri izinsiz olarak satma satın alma taşıma veya bulundurma, silahla tehdit ve hakaret suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanık ...’a yüklenen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106/2-a; 86/2, 86/3-e; 125/1 ve 6136 sayılı Yasa'nın 15/1. maddelerinde düzenlenen silahla tehdit, yaralama, hakaret ve bıçak veya diğer aletleri izinsiz olarak satma satın alma taşıma veya bulundurma suçlarının gerektirdiği cezanın alt ve üst sınırına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının karar tarihi olan 09.05.2016 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 12.09.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2827, Karar No: 2011/28714, Tarih: 18.11.2011

**9. Ceza Dairesi         2010/2827 E.  ,  2011/28714 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : TCK'nın 152/1-a, 29, 50. maddeleri uyarınca

mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

27.11.2008 tarihli ilk duruşmaya katılmadığı gerekçesiyle sanık hakkında TCK'nın 62. maddesi uygulanmamışsa da; temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü mazeret ve sunduğu belgeler dikkate alınarak takdiri indirimin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 18.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17204, Karar No: 2015/8392, Tarih: 22.12.2015

**9. Ceza Dairesi         2015/17204 E.  ,  2015/8392 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ağır Ceza

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan suça sürüklenen çocuk .... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05.02.2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25.02.2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Asliye Ceza Mahkemesinin 09.03.2015 tarihli ve 2014/743 esas, 2015/378 sayılı kararım müteakip, Çocuk Mahkemesinin 28.04.2015 tarihli ve 2015/240-144 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Ağır Ceza Mahkemesince verilen Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 11.05.2015 tarihli ve 2015/372 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16.07.2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki;

"(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci Maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanunun geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde;

"(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

"(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi " hükümlerinin yer aldığı;

Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09.10.2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 19.10.2015 tarih ve 2015/21112/67415 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.11.2015 tarih ve 2015/354189 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Ağır Ceza Mahkemesinin 11.05.2015 tarihli ve 2015/372 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/199, Karar No: 2020/2425, Tarih: 09.06.2020

**1. Hukuk Dairesi         2017/199 E.  ,  2020/2425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nin raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan Nurettin Diken’in maliki olduğu 7460 ada 12 parsel sayılı taşınmazdaki 8 nolu bağımsız bölümü davalı eşine satış suretiyle devrettiğini, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, iddiaların yersiz olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa olgusunun sabit olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerde; mirasbırakan ...’in maliki olduğu 7460 ada 12 parsel sayılı taşınmazdaki 8 nolu bağımsız bölümü 15.02.2008 tarihinde davalı eşi ...’e satış suretiyle temlik ettiği, 1955 doğumlu murisin 28.01.2015 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davalı eşi ... davacı annesi ..., kerdeşleri ...,..,....,...,...ve kendisinden önce ölen kardeşi...’ten olma yeğenleri...,...ve ....’un kadıkları, başka mirasçının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ispat külfeti 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 6. maddesi gereği davacı tarafa aittir.

Somut olayda; dinlenen davacı tanıkları temlikin muvazaalı olduğu yönünde bir beyanda bulunmadıkları gibi, davacılar tarafından, mirasbırakanın kendilerinden mal kaçırmasını gerektirir somut bir neden de ortaya konulamamıştır. Dolayısıyla, davacılar mevcut deliller ile temlikin muvazaalı olduğu iddiasını kanıtlayamamışlardır. Ayrıca, her ne kadar resmi akitte gösterilen bedel akit tarihindeki gerçek bedelden düşük ise de, salt bedeller arasındaki oransızlığın tek başına muvazaanın delili olamayacağı açıktır.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 09.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4026, Karar No: 2018/1750, Tarih: 12.03.2018

**5. Ceza Dairesi         2017/4026 E.  ,  2018/1750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

...Belediyesinin % 99,24 hissesine sahip olduğu belediye bünyesindeki ...İmar İnşaat Anonim Şirketinin genel müdürü olarak görev yapan sanık ... ile aynı yerde yönetim kurulu üyeleri olarak görev yapan diğer sanıkların görev süreleri içerisinde usulsüz harcamalar yaparak toplamda 195.000 TL'yi zimmetlerine geçirdikleri iddiasıyla cezalandırılmalarının talep edildiği, 02/03/2017 tarihli tevdi kararımız ile dosya arasına getirtilen Adana 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/240 Esas sayılı dava dosyasında 16/07/2011 tarihli bilirkişi raporu ile sahte olarak kullanıldığı tespit edilen faturaların iddianamede bahsi geçen 73.000 TL tanıtım, 10.000 TL ve 91.000 TL benzin, 2.200 TL yemek harcamalarına ilişkin olduğunun anlaşıldığı, hükme esas alınan 13/09/2010 tarihli bilirkişi raporunda uçak bileti, hastane faturası, giyim, yemek, itriyat ve eşantiyon masrafları adı altında yapılan 21.000 TL harcamaya ilişkin kamu kaynağı kullanan şirketlerin bu kalemdeki harcamalarının makul olduğunun belirtildiği, tanıtım harcamaları ve benzin giderlerine ilişkin faturaların sahte olup olmadığının tespit edilemediği ayrıca 91.000 ve 10.000 TL tutarındaki benzin harcamaları ile ilgili araçların sarf edeceği yakıt miktarının belirlenmesi için teknik bilirkişiden rapor alınması gerektiği, 73.000 TL'lik tanıtım harcamasının yapılıp yapılmadığına ilişkin ise herhangi bir değerlendirmede bulunamayacaklarını ifade ettikleri halde sanıkların şirket parasını mal edinmedikleri yönünde görüş bildirildiği, mevcut haliyle söz konusu 13/09/2010 tarihli raporun hükme esas alınamayacağı nazara alınarak; şirkete ait tüm araçların suç tarihlerindeki sayısı ile ortalama ne kadar akaryakıt kullandığı hususunun konunun uzmanı teknik bilirkişi vasıtasıyla belirlenip sanıkların savunmaları üzerinde de durularak gerektiğinde tanık dinlenmek suretiyle iddianamede geçen tanıtım, akaryakıt ve uçak bileti, hastane faturası, giyim, yemek, itriyat ve eşantiyon masrafları adı altındaki harcamaların hiçbir kuşkuya yer vermeyecek biçimde şirkete ait harcamalar olup olmadığının tespiti bakımından dava dosyasının konunun uzmanı Sayıştay emekli uzman denetçilerinden seçilecek yeni bir bilirkişi heyetine tevdii edilip; belirtilen konularda her bir sanığın görev yaptıkları tarihlerde sorumluluğunu irdeler şekilde zimmetlerinde şirkete ait para bulunup bulunmadığı, varsa miktarının ne olduğu hususlarında ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınarak hasıl olacak sonuca göre sanıkların hukuki durumunun ve suç niteliğinin tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik incelemesiyle ve yetersiz bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA,12/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8366, Karar No: 2008/15820, Tarih: 29.12.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/8366 E.  ,  2008/15820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılar ile 01.05.2004 tarihinde imzalanan protokol gereğince davalı okula ait kantinin işletmeciliğini bir yıl süre ile aldığını, sözleşmenin feshi için sebep olmamasına ve kira bedellerini de kısmen ödemesine rağmen okul müdürü tarafından kantinin yıktırıldığını, eşyalarının dışarı atılarak zarar gördüğünü, kantini işletememekten zarar gördüğünü ileri sürerek toplam zararı 19.673,00 YTL nın faizi ile davalılardan alınmasını istemiştir.

Davalılar İl Milli Eğitim Müdürlüğü ... Valiliği adına verdiği cevap dilekçesinde davanın reddini dilemişler, diğer davalılar yargılamaya katılmamışlardır.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne 2.570,00 YTL nın dava tarihinden yasal faizi ile davalılardan alınmasına karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Taraflar arasındaki 01.05.2004 başlangıç tarihli sözleşmenin 1. maddesinde de kantinin Milli Eğitim Bakanlığı ile ... Bakanlığı arasında imzalanan 15.3.2004 tarihli protokol esasları çerçevesinde işletileceği veya işlettirileceğinin belirtildiği anlaşılmaktadır. Davada hasım olarak gösterilen Okul Aile Birliğinin, okul müdürlüğünün ve İl Milli Eğitim Müdürlüğünün tüzel kişiliği bulunmamaktadır. Davalı olarak gösterilen okul aile birliği, 14.06.1973 tarihli 1739 sayılı Milli Eğitim Temel kanununun 5257 sayılı kanun ile değişik 16. maddesine göre hazırlanan Milli Eğitim Bakanlığı Yönetmeliğine göre kurulmuştur. Bu durumda tüzel kişiliği bulunmayan okul aile birliklerinin yasal temsilcisi Milli Eğitim Bakanlığıdır. Davada tüzel kişiliği bulunmayan davalılara husumet yöneltilmesi yanlıştır. Davacı temsilci de yanılmıştır. Temsilcide yanılmanın hukuki yaptırımı, hasımda yanılmada olduğu gibi davanın reddi gibi ağır bir sonuç doğuramaz. Bu gibi durumlarda gerek teori ve gerekse Yargıtay’ın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, bir ara kararı ile durum belirtilip, davacı tarafa somut olaya göre davalıların temsilcisi olarak Milli Eğitim Bakanlığını temsilci olarak göstermek üzere dava dilekçesini düzeltmesi ve tebliğ ettirmesi için mehil verilerek ve usulü hata düzeltildikten sonra davaya devam edilmesi gerekirken, bu hususun dikkate alınmaması doğru görülmemiştir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: 1 nolu bentte gösterilen nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, 2 nolu bentte gösterilen nedenle sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 139,00 YTL temyiz harcının istek halinde davalı ... İlköğretim Okulu'na iadesine ve yine peşin alınan 139,00 YTL temyiz harcının istek halinde davalı ...'ne iadesine, 29.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/36630, Karar No: 2018/4608, Tarih: 17.04.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/36630 E.  ,  2018/4608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R AR

Davacı, davacı ile ... İl Özel İdaresi arasında 2009 tarihinde proje çiftçi sözleşmesi imzalandığını, sözleşme gereğince davalının yaklaşık 12-13 dönümlük bahçesinde kiraz fidanlarını temin etmek ve damlama sistemi tesis etmekten sorumlu olduğunu, ancak idarenin sözleşmedeki damlama sistemini sözleşmeye uygun tesis etmediğini, damlama sulama sisteminin kiraz fidanlarına yetmediği ve verimin düşük olduğunu beyan ederek idareye başvurduğunu, idarece bunun üzerine rapor hazırlandığını, davalı idarenin sözleşmede belirtilen yükümlülüklerini yerine getirmediğini, ekilen kiraz ağaçlarının sulanması ve ağaç etrafına çanak açmak için .... ile protokol imzaladığını ve 2010, 2011, 2012 yılları için ayrı ayrı 16,500,00 TL. ödeme yapmak zorunda kaldığını, ayrıca sulama tesisatındaki eksiklikleri gidermek için malzeme fiyatı olan 2.427,00 TL.nin ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 18.974,00 TL.nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal fazi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 18.974,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'ndan alınarak davacıya verilmesine, davalı ... aleyhine açılan davanın husumetten reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki benden kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.