muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18662, Karar No: 2015/20573, Tarih: 26.10.2015

Dava kendisine ihbar edilen kişi, davayı kazanmasında hukuki yararı olan taraf yanında davaya katılabilir.

Müdahale talebinde bulunan 3.kişi, yanında katılmak istediği tarafı, müdahale sebebi ve bunun dayanaklarını belirten bir dilekçeyle mahkeme başvurur. Müdahele dilekçesi, davanın taraflarına tebliğ edilir. Mahkeme, gerekirse taraflarla birlikte 3.kişiye de dinlenmek üzere davet eder, gelmeler dahi müdahale talebi hakkında karar verir.

6100 sayılı HMK'nın yukarıda belirtilen ilgili hükümleri dikkate alındığında mahkemece, davalı asıl işverenin, davanın ihbarını talep ettiği bir kısım taşeron şirketler ile ilgili olarak ihbar dilekçesinin tebliğ edilmeksizin ve ihbar dilekçelerinin eksiksiz olarak tüm alt işverenlere tebliği dahi beklenmeksizin karar verilmesi hatalıdır.

Yapılması gereken, ihbarı talep edilen tüm alt işveren şirketlere ihbar dilekçesi ve dava dilekçesinin tebliği sağlanarak ve tebliğ edildiğine dair tebligat parçaları eksiksiz dosya arasına alınarak ihbar edilen taşeron şirket/şirketlerin, sunmaları halinde beyan dilekçeleri ile varsa delilleri dosya arasına alınmalı, ihbar olunan şirketlerin yargılamayı takip etmemeleri halinde ise asıl işveren olan davalı şirketin cevap dilekçesinde ve aşamalarda belirttiği üzere davacı işçiye ait özlük dosyası ile bordro gibi ödeme belgelerinin ve hizmet alım sözleşmelerinin birer suretlerinin söz konusu alt işveren şirketlerden müzekkere ile celp edilerek, gerekmesi halinde yeniden bilirkişi incelemesi de yaptırılarak neticesine göre hüküm kurulması gerekirken eksik ve yanılgılı değerlendirme ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7498, Karar No: 2017/7939, Tarih: 10.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/7498 E.  ,  2017/7939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, Tazminatın Kabulü

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1)Halkbank aleyhine verilen tazminat hükmüne yönelik sanıkların temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Aleyhlerine tazminata hükmedilmeyen sanıkların, banka aleyhine hükmedilen tazminat hükmünü temyiz etme hakları bulunmadığından, sanıklar müdafiilerinin tazminata yönelik temyiz taleplerinin REDDİNE,

2)Tazminata yönelik Halkbank A.Ş. vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Tazminatın kabulüne yönelik Halkbank A.Ş'nin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

3)Gerçeğe aykırı beyanda bulunma suçuna yönelik incelemede;

a)Sanıklar ... ve ... yetkili oldukları Halkbank Konyaaltı Şubesine Antalya 5. İcra Dairesinin 2011/3095 esas sayılı dosyasından gönderilen 1. Haciz İhbarnamesinde borçlular.... Turizm Ltd. Şti. ve...'ın şubeleri nezdinde herhangi bir hak ve alacağının bulunmadığına dair itirazlarının yaptırılan bilirkişi incelemesiyle de tespit edilmiş olması karşısında, adı geçen sanıklar ... ile ... hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, bilirkişi raporuna neden itibar edilmediği karar yerinde denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanmadan yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

b)Sanıklardan ... ve ...'a isnat edilen gerçeğe aykırı beyanda bulunmak suçlarının;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması ile anılan suç açısından uzlaşma hükümlerinin uygulanmasının mümkün olması

karşısında; suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasının ortadan kaldırmaması karşısında sanıklar ... ve ... hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi ile sanıklar müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 10/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5931, Karar No: 2024/1552, Tarih: 07.03.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/5931 E.  ,  2024/1552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/21 E., 2023/365 K.

SUÇA SÜRÜKLENEN

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Suça sürüklenen çocuk hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün niteliği ve türü gözetildiğinde kesin nitelikte olduğu ve temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmış ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.03.2009 tarih ve 2009/2-43 Esas, 2009/56 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; kesin nitelikteki hükmün suç vasfına yönelik aleyhe temyiz yasa yoluna başvurulması halinde temyize konu olabileceği kabul edildiğinden, Cumhuriyet savcısının anılan hükmü "suç vasfına" ilişkin temyiz ettiği anlaşılmakla, kararın temyiz kanun yoluna tabi olduğu, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ceyhan 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.03.2022 tarihli ve 2021/183 Esas, 2022/64 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci

maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 14.04.2023 tarihli ve 2023/21 Esas, 2023/365 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı, katılan vekili ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi suç vasfının hatalı belirlendiği, eylemin kasten öldürmeye teşebbüs kapsamında olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi suç vasfının hatalı belirlendiği, eylemin kasten öldürmeye teşebbüs kapsamında olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Suça sürüklenen çocuk ile mağdur arasında önceye dayalı herhangi bir husumetlerinin bulunmadığı, suç tarihi olan 25.02.2019'de mağdurun okuldan çıkarak eve doğru gittiği esnada yolun karşısında suça sürüklenen çocuk ...'ı gördüğü ve mağdur ile suça sürüklenen çocuk arasında karşılıklı söylemlerin olduğu bunun üzerine mağdur ilerlerken suça sürüklenen çocuğun mağdurun arkasından giderek sol kolunun altından göğüs kısmına elindeki bıçak ile bir kez bıçaklayıp olay yerinden kaçtığı, olay nedeniyle mağdur ...'in Adana Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 15.11.2019 tarihli adli rapor içeriğine göre; '...solda orta aksillerde 1 cm'lik kesici delici alet girişi olduğu genel anestezi ile torakotomi yapıldığı, toraksa girildiği, hematom boşaltıldığı, alt lobda 0,5 cm'lik yara yeri primer süture edildiği, toraksa nafiz olarak hemopnömotoraksa neden olduğu bidirilen kesici delici alet yaralanmasının; kişinin yaşamını tehlikeye sokan ve basit tıbbi müdahale ile giderilemez nitelikte olduğu...' şeklinde yaralandığı anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının suç vasfına yönelen temyiz sebebi ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Hedef alınan vücut bölgesi, öldürmeyi gerektiren husumetin bulunmaması, darbe sayısı ve engel neden olmadan suça sürüklenen çocuğun eylemine kendiliğinden son vermediği de dikkate alınarak suça sürüklenen çocuğun kastının yaralamaya yönelik olduğu anlaşıldığından hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 14.04.2023 tarihli ve 2023/21 Esas, 2023/365 Karar sayılı kararında Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının suç vasfına ilişkin temyiz sebebi ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle VASFA YÖNELİK TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ceyhan 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7099, Karar No: 2016/6008, Tarih: 03.05.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/7099 E.  ,  2016/6008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğeri aleyhine 01/10/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/12/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Davalı ...'un temyizi yönünden;

Dava; basın yolu ile kişilik haklarına haksız saldırı hukuksal nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı; yerel ... gazetesinin 15 Temmuz 2013, 20 Eylül 2013, 23 Eylül 2013 ve 27 Eylül 2013 tarihli nüshalarında davalılardan ... tarafından kaleme alınan "Korkusuz-ca” isimli köşe yazılarında kişilik haklarına haksız şekilde saldırıda bulunulduğunu iddia ederek, gazetenin sorumlu yazı işleri müdürü olan ... da davalı gösterilmek suretiyle manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece tüm davalılar yönünden istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiş; karar taraflarca temyiz olunmuştur.

26/06/2004 günlü Resmi Gazete'de yayımlanıp aynı gün yürürlüğe giren 5187 sayılı Basın Yasası'nın 13. maddesi gereğince basılmış eserler yoluyla işlenen fiillerden doğan maddî ve manevi zararlardan dolayı süreli yayınlarda, eser sahibi ile yayın sahibi ve varsa temsilcisi müştereken ve müteselsilen sorumlu olup, hukuki sorumlular arasında sorumlu yazı işleri müdürü bulunmamaktadır.

5187 sayılı Basın Kanunu'nun 2/c maddesi gereğince süreli yayın niteliğindeki dava konusu haberin yayımlandığı gazetenin sorumlu yazı işleri müdürü olan davalı ...'a 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 13. maddesi gereğince husumet yöneltilemeyeceği gözetilerek, bu davalı hakkındaki davanın husumet yönünden reddedilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

2- Davalı ...'nin temyizi yönünden;

Mahkemece, dava konusu yazılardan 15 Temmuz 2013 tarihli “... ve siyasette yol arkadaşlığı” köşe yazısının ikinci kısmında isim vermeden davacıya üstü kapalı olarak “dalkavuk” nitelemesi yapılmasının kişilik haklarını ihlal ettiği gerekçesiyle bir miktar manevi tazminata karar verilmiş, diğer yazıların eleştiri sınırları içerisinde kaldığı gerekçesiyle buna ilişkin talepler reddedilmiştir.

2- Davalı ...'nin temyizi yönünden;

Mahkemece, dava konusu yazılardan 15 Temmuz 2013 tarihli “... ve siyasette yol arkadaşlığı” köşe yazısının ikinci kısmında isim vermeden davacıya üstü kapalı olarak “dalkavuk” nitelemesi yapılmasının kişilik haklarını ihlal ettiği gerekçesiyle bir miktar manevi tazminata karar verilmiş, diğer yazıların eleştiri sınırları içerisinde kaldığı gerekçesiyle buna ilişkin talepler reddedilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olayda; manevi tazminat kararı verilmesine esas köşe yazısı bir bütün olarak nazara alındığında, davacının bir kısım davranışlarının eleştirildiği ancak kişilik haklarına saldırı niteliğinde ifadelere yer verilmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece, davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davalıların bir miktar manevi tazminatla sorumlu tutulmaları doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1) no'lu bentte gösterilen nedenlerle davalı ... yararına, (2) no'lu bentte gösterilen nedenlerle davalı ... yararına BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre davacının temyizlerinin şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5894, Karar No: 2011/20439, Tarih: 30.09.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/5894 E.  ,  2011/20439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 S.K 359/b-1, TCK.nu 80, 59 mad uyarınca 17 ay 15 gün hp, 213 S.K 359/b-1, TCK.nun 80, 59 mad uyarınca 17 ay 15 gün hp,213 S.K 359/b-1, TCK.nun 80, 59 mad uyarınca 19 ay 13 gün hp, 213 S.K 359/b-1, TCK.nun 43/1, 62/1, 53/1 mad uyarınca 19 ay 13 gün hp, hak yoksunluğu, vekalet ücreti, sahte fatura kullanmak suçlarından karar verilmesine yer olmadığı.

Katılan vekilinin temyizinin sahte fatura kullanmak suçlarından açılan kamu davalarına, sanığın temyizinin sahte fatura kullanmak suçlarından verilen mahkumiyet kararlarına hasredildiği kabul edilerek yapılan incelemede;

1- Sanık hakkında 2002, 2003, 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından kamu davası açıldığı halde, mahkemece bu suçlar yönünden hüküm kurulmayıp bu suçlardan karar verilmesine yer olmadığına kararı verildiği, sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçlarının birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu, her suç için ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilerek, mahkemesince mahallinde bu suçlar yönünden de hüküm kurulması mümkün olup, bu tür kararların temyizen incelenmesi olanaklı olmadığından katılan vekilin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yolu ile CMK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık hakkındaki 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçları ile ilgili hükmün temyizinde;

2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçu ile ilgili hükümde teselsül nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 43/1. maddesinin uygulanması sırasında; cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılacağı gözetilmeden, 1/6 oranında artırılması isabetsizliği sanığa bu suç nedeniyle verilen mahkumiyete yönelik aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçların sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezaları artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TürkCeza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe hüküm belirlenerek sonucuna göre karar verilmiş ve incelenen dosyaya göre hükümlerde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın, suç kastının bulunmadığına, zararı gidermeye çalıştığına ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçları ile ilgili hükümlerin ONANMASINA,

3- Sanığa yüklenen 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

3- Sanığa yüklenen 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü

- karşısında; sanığa yüklenen “2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi oldukları, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321 maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanığa yüklenen “2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 30.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2023/10874, Karar No: 2023/13600, Tarih: 14.12.2023

**4. Hukuk Dairesi         2023/10874 E.  ,  2023/13600 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/911 D.İş - 2021/911

SAYISI : 2021/İHK-38038

DAVA TARİHİ : 19.03.2021

HÜKÜM/KARAR : Davanın kabulü / İtirazın reddi

SAYISI : K-2021/109981

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda Uyuşmazlık Hakem Heyetince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince itirazın reddine karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının zorunlu trafik sigortacısı olduğu aracın, 09.08.2019 tarihinde davacının yolcu olarak bulunduğu araca çarpmasıyla oluşan çift taraflı trafik kazası sonucunda davacının yaralanıp %18 oranında malul kaldığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 100,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatının temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş; ıslah dilekçesiyle talebini 214.971,00 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; başvurunun usulden reddi gerektiğini, davaya konu talebin zamanaşımına uğradığını, kusur ve maluliyet tespiti yapılması, TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faize göre hesaplama yapılması gerektiğini, faiz talebinin haksız olduğunu ve vekalet ücretinin 1/5 oranında olması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı taraf sürücüsünün tam kusuru ve %18 maluliyet oranı üzerinden, aktüer bilirkişi raporu ile tazminatın TRH 2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant uygulama yöntemine göre usulünce hesaplandığı gerekçesiyle davanın kabulü ile 214.971,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatının 05.03.2021 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

A. İtiraz Yoluna Başvuranlar

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili itiraz başvurusunda bulunmuştur.

B. İtiraz Sebepleri

Davalı vekili itiraz dilekçesinde; karara esas alınan maluliyet raporunun ilgili yönetmeliğe uygun olmadığını, TRH 2010 Yaşam Tablosu-%1,8 teknik faiz uygulama yöntemine göre hesaplama yapılması gerektiğini, kusur tespiti yapılması gerektiğini, davacı yönünden vekalet ücretine tarifeye göre belirlenen ücretin 1/5'i oranında hükmedilmesi gerektiğini belirterek Uyuşmazlık Hakem Heyetince verilen kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç