muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/25309, Karar No: 2016/1611, Tarih: 15.02.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/25309 E.  ,  2016/1611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sanığın, açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen bir kişi ile birlikte şikâyetçiye ait işyerine giderek, elektrik borcunun olduğunu, bu nedenle 300 dolar vermesi gerektiğini söylediği sırada yanındaki diğer kişiye “Amirim” diye seslenmesi üzerine şikâyetçinin istenilen parayı çıkarıp vermesinden sonra, işyerinden çıkarak uzaklaşması şeklindeki eyleminin, dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde aşağıda belirtilen nedenler dışında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Temyiz dışı ..... tarafından mağdurun zararının giderilmiş olması karşısında, sanığın etkin pişmanlık gösterip göstermediği ile zararın giderilmesine katkısının bulunup bulunmadığı araştırılmadan, sanık hakkında TCK’nın 168/1 maddesinde yer alan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK’nın 157. maddesi gereğince 5 gün olarak belirlenen temel cezadan, aynı kanunun 168/1 ve 62. maddeleri uyarınca 2/3 ve 1/6 oranlarında indirim yapıldığı sırada, sonuç olarak “1 gün” yerine “3 gün” adli para cezasına hükmolunması ile gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesi sonucunda 20,00 TL yerine 60,00 TL adli para cezasına hükmolunması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesine istinaden halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılanmayı gerektirmeyen bu hususta, aynı kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, anılan maddenin verdiği yetkiye hüküm fıkrasından, TCK’nın 168/1 ve 62. maddelerinde yer alan para birimlerine ilişkin sırasıyla “4 gün” ve “3 gün” ibarelerinin çıkarılması ile yerlerine sırasıyla “1 gün”, “1 gün” ifadelerinin yazılması ile aynı kanunun 50/1-a ve 52/2-4. maddelerinin uygulandığı bentte yer alan adli para cezasına ilişkin sırasıyla “3 gün” ve “60,00 TL" adli para cezası terimlerinin çıkarılarak yerlerine sırasıyla "1 gün", ve “20,00 TL" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/978, Karar No: 2014/15708, Tarih: 29.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/978 E.  ,  2014/15708 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2011/279289

MAHKEMESİ : Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2011

NUMARASI : 2010/314 (E) ve 2011/457 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sigorta edenin dolandırılması, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Suçun oluşması için, sanık sigorta bedelini almak üzere, zararın gerçekleştiğini ileri sürerek bu bedeli sahte işlem ve belgelerle almaları ya da almaya kalkışmaları gerekir. Olayla ilgili belgeler sigorta kurumuna sunulmadıkça suçun icra hareketleri başlamaz. Failin sigortalı malını, sigorta bedelini almak için tahrip etmesi, yakması, bozması, yok etmesi kandırmaya yönelik ağır yalandır ve hiledir. Bu şekilde sigorta bedelinin alınması halinde dolandırıcılık suçu oluşur. Failin sigorta edilen veya sigorta bedelini alacak kişi olması gerekmez. Sigortanın türü de önemli değildir. Mal veya yaşam sigortası mali sorumluluk sigortası vb. olabilir. Yanıltıcı uygulamaların sadece araç sigortalarında değil, bedeni hasarlar da dâhil olmak üzere her tür sigorta alanında yapıldığı, sigorta şirketinin sözleşme şartları çerçevesinde ödememesi gereken bir hasarı ödetmek amacıyla sigorta şirketine bilerek yanlış bilgi verilmesi veya önemli bir hususun gizlenmesi ya da sigorta süresi içerisinde kasıtlı olarak bir hasara sebep olunması veya hasarın miktarının olduğundan fazla gösterilmesi suretiyle yarar sağlanması şeklinde ortaya çıktığı gözlemlenmektedir.

Sanığın sevk ve idaresindeki araçla seyir halinde iken yağmur ve fiziki koşullar sebebiyle aracını durduramayıp branda çekmekte olan tanık Tarkan’ın kamyonuna arkadan çaptığı, sonrasında olayın oluş şekline uygun olmayan trafik kaza tutanağı düzenlettirip zorla tanık Tarkan’a imzalattığı ve katılan sigorta şirketine ibraz etmek suretiyle menfaat temin etmeye çalıştığı iddia edilen olayda;

Sanığın sevk ve idaresindeki araçla seyir halinde iken yağmur ve fiziki koşullar sebebiyle aracını durduramayıp branda çekmekte olan tanık Tarkan’ın kamyonuna arkadan çaptığı, sonrasında olayın oluş şekline uygun olmayan trafik kaza tutanağı düzenlettirip zorla tanık Tarkan’a imzalattığı ve katılan sigorta şirketine ibraz etmek suretiyle menfaat temin etmeye çalıştığı iddia edilen olayda;

Sanığın yargılamanın tüm aşamalarında olay yerine Jandarma çağırdığını ve aralarında anlaştıklarını söyleyince krokiyi Jandarma görevlisinin çizdiğini, geri kalan yerleri kendilerinin doldurduğunu, kaza tespit tutanağındaki gibi olayın gerçekleştiğini savunması, tanık Tarkan’ın tespit tutanağını sanığın tehdit ve baskıları sonucu imzalayıp olay yerin terk ettiğini beyan etmesi, 13.12.2009 tarihli İlçe Jandarma Komutanlığı’nın cevabi yazısında kaza mahalline gidildiğinde, kazaya karışan sürücüler maddi hasarlı kaza yaptıklarını ve aralarında anlaştıklarını, fakat yanlarında kaza tespit tutanağı olmadığı için trafik ekibi çağırdıklarını ve kendilerine maddi hasarlı kaza tespit tutanağı boş formunu verilmesini talep etmeleri üzerine maddi hasarlı trafik kazası tespit tutanağı örneğinin verildiğini ve konu ile ilgili herhangi bir belge tanzim edilmediğini bildirmesi, tanık Ali’nin olay yerinde kamyon şoförünün bu masrafı nasıl ödeyeceğim dediğini, Jandarma ekibinin geldiğini ve tarafların aralarında anlaşacağız demeleri üzerine olay yerinden ayrıldıklarını, tutanak tutulurken herhangi bir baskı yapılmadığını beyan etmesi karşısında, sanığın kaza tespit tutanağını tanık Tarkan’a zorla imzalattığı ve içeriğini sonradan gerçeğe aykırı olarak doldurduğu yönünde tanık Tarkan’ın beyanı dışında delil bulunmadığından sanığın beraatı yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29/09/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15678, Karar No: 2012/19952, Tarih: 27.09.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/15678 E.  ,  2012/19952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ve resmi tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi fazla çalışma, hafta tatili ile bayram ve genel tatil ücretlerini talep etmiş, davalı işveren sözü edilen isteklerle ilgili olarak ibranameye dayanmıştır.

Mahkemece, ibranamenin kıdem tazminatı dışında kalan istekler yönünden miktar içermemesi sebebiyle geçersiz olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir.

Dosya içinde bulunan davacının imzasını taşıyan ibranamede kıdem tazminatı için miktar gösterilmiştir. Hafta tatili ile dini ve milli bayram tatili ücretlerinin ödendiği belirtilmiştir. Fazla çalışma ile ilgili olarak ise ibranamede açık bir ifade yer almamıştır. Genel anlamda ibra geçerli olmadığından dosya içinde yer alan ibranamenin fazla çalışma alacakları yönünden borcu sona erdiren bir etkisi bulunmamaktadır. Ancak hafta tatili ile dini ve milli bayram tatili ücretleri yönünden borcun ibraname sebebiyle sona erdiği kabul edilmelidir. Mahkemece sözü edilen isteklerin reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9918, Karar No: 2018/6647, Tarih: 05.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/9918 E.  ,  2018/6647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 12/01/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 08/03/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davacılardan ... ile davalının bu davacıya yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacılar, 04/01/2015 tarihli ... Gazetesinin ... ekinde davalı tarafından kaleme alınan “... ?” başlıklı köşe yazısı ile haklarında çirkin itham, hakaret ve iftiralarda bulunulduğunu, davalının zarar verme kastıyla hareket ettiğini belirterek uğradıkları manevi zararın giderilmesini istemiştir.

Davalı, haberin görünen gerçeğe uygun olduğunu, davacıların kişiliğini hedef alan hiçbir ibareye yer verilmediğini, çıkan ses kayıtlarının ardından bu söylentinin hızla yayıldığını ve birçok gazete, televizyon ve sosyal medyada kamuoyuna duyurulduğunu, yazıyı kamuoyuna daha önce birçok yazılı ve duyurulmuş olan söylentilerden ve haberden yola çıkarak kaleme aldığını, haberin iddialardan ibaret olduğunun açıkça vurgulandığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu yazı içeriğinin hukuka uygunluk sınırları içerisinde olmadığı, davacıların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraflarca temyiz edilmiş, ancak davacılardan ... vekili 28/12/2017 tarihli dilekçesiyle davadan feragat ettiğini bildirmiştir. Feragat, davacının, talep sonucundan kısmen veya tamamen vazgeçmesidir (Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 307. maddesi) ve davanın her aşamasında nazara alınabilir. Niteliği gereği karşı tarafın kabulüne bağlı olmayan tek taraflı irade beyanı ile davayı sonuçlandıran ve kesin hükmün sonuçlarını doğuran bir usul işlemidir. Davadan feragat edilmesi nedeniyle öncelikle davadan feragat hakkında bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Davalının davacılardan ...’a yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2-Davalının davacılardan ...’a yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda,basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olayda; davaya konu yayın tarihinde yayın içeriğinde yer alan konularla ilgili ifadeler çeşitli basın yayın organlarında ele alınmıştır. Bu haliyle yayının görünür gerçeğe uygun ve güncel olduğu, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, yayında yer verilen ifadelerin adı geçen davacının kişilik haklarını ihlal eder nitelikte olmadığı anlaşıldığından istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesis edilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (1) no'lu bentte gösterilen nedenle davacı ... ile davalının bu davacıya yönelik temyizi yönünden; (2) no’lu bentlerde gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacılardan ...’ın temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve davacı ... ile davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11709, Karar No: 2011/4317, Tarih: 15.11.2011

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/11709 E.  ,  2011/4317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin 13/11/2009 tarihinde haksız olarak feshedildiğini iddia ederek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili davacının iş sözleşmesinin iş kanununun 19.maddesine uygun olarak yazılı yapıldığını, dayanak başlıklı 2. Maddesinde de belirtildiği üzere 91 ve 4857 sayılı yasalar çerçevesinde hazırlandığını, iş sözleşmesinini feshinin zorunlu hale geldiği durumlarda emekliliğe hak kazanmış personelin öncelikli olarak düşünülmesi sonucunu doğurduğunu, müvekkilinin kar amaçlı bir şirket olmadığını, bu kanun kapsamında emekliliğe hak kazanmış olan 6 personelin iş sözleşmesinin yasa ve yönetmelik hükümleri gereğince feshedildiğini belirterek açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece 5910 sayılı Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birliklerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanunun çıktıktan sonra davalının 3 yıl içinde peyderpey personel giderlerini azaltarak gelirlerinin %40 ını geçmeyecek hale getirmesi gerektiği, ancak davalının herhangi bir tasarruf tedbiri ve personel masraflarını azaltmaya yönelik çalışma yapmadan emekliliği gelen eski personellerini işten çıkardığı,"ilk giren son çıkar ilkesine uymadığı, feshin son çare olması ilkesine uymadığı, işletmesel kararı tutarlı bir şekilde uygulamadığı gerekçesiyle feshin geçersizliğinin tespiti ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

18/6/2009 tarihinde kabul edilerek 3/7/2009 tarihli resmi gazetenin 27277 sayısında yayımlanarak yürürlüğe giren 5910 sayılı Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birliklerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanunun 19-(4) maddesinde birliklerin TİM'in personel giderleri, gelirlerinin %40 ını geçemeyeceği belirtilmiştir.

5910 sayılı Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birliklerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanunun çıktıktan sonra davalının 3 yıl içinde peyderpey personel giderlerini azaltarak gelirlerinin %40 ını geçmeyecek hale getirmesi gerektiği yine sözkonusu kanunun geçici 1/4. maddesinde birliklerin personel giderleri gelirlerinin yüzde 40’ını aşan birliklerin genel sekreterlikleri, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren üç yıl içerisinde, personel giderlerini bu seviyeye getirmekle yükümlü kılınmıştır.

Yine 03/09/2009 tarihli resmi gazetenin 27338 sayısında yayınlanarak yürürlüğe giren Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birlikleri İnsan Kaynakları Yönetmeliği’nin 12/1-b maddesinde emeklilik, malullük veya ölüm halinde personelin genel sekreterlikle ilişiği yönetim kurulu kararı ile kesilir” düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda davacı işçinin iş sözleşmesi yukarıda sözü edilen yasal düzenleme gerekçe gösterilmek suretiyle Birlik Yönetim Kurulunun 10.11.2009 tarih ve 12 sayılı kararı ile Türkiye İhracatçılar Meclisinin 12.11.2009 tarih ve 29 sayılı oluru ile davacı çalışanın emekliliğinin gelmesi dikkate alınarak feshedilmiştir.

Mahkemece davalı birliğin personel giderlerinin gelir %40 nı aşıp aşmadığı yönünden alınan ek bilirkişi raporunda da personel giderlerinin gelirin % 40 ını aştığı belirlenmiştir. Davacı çalışanın emekliliğe hak kazandığı hususu taraflar arasında ihtilafsızdır.

Bu durumda davalı işveren tarafından yapılan fesih işlemi yukarıda bahsedilen davalı yasal düzenleme ve bu yasanın uygulanmasına yönelik Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birlikleri İnsan Kaynakları Yönetmeliği’ne uygun olduğundan davanın reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı bulunmuştur.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-)Yerel mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-)Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 245.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.100.00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-)Davalı tarafından yatırılan temyiz harcının istek halinde kendisine iadesine,Kesin olarak, 15.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26838, Karar No: 2015/2698, Tarih: 17.02.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/26838 E.  ,  2015/2698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 01/05/2012 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacının 01.05.2012 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.