muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/8464, Karar No: 2019/11476, Tarih: 30.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/8464 E.  ,  2019/11476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü;

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezasının miktarı itibarıyla hükmün verildiği tarihte yürürlükte bulunan ve 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; hırsızlık suçunun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuğun 18 yaşını doldurmasına rağmen 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 182. maddesine aykırı olarak 08/01/2015, 24/02/2015 ve 09/04/2015 tarihli duruşmaların açık yerine kapalı yapılması, hükümlerin de kapalı duruşmada tefhim edilmesi suretiyle aleniyet ilkesine aykırı davranılması,

2- Dairemizin istikrarlı uygulamalarına göre depoya girilmesi eyleminin tek başına 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/2 maddesine konu iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturmayacağı gözetilerek olay mahallinde keşif yapılarak söz konusu deponun iş yerinin eklentisi olup olmadığının tespit edilmesi sonucu suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayini gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi, Kabule göre de;

3- Eylemin iş yeri dokunulmazlığı yerine konut dokunulmazlığının ihlali olarak nitelendirilmesi ve suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı TCK'nun 116/2 yerine 116/1 maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebi bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 30/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/25729, Karar No: 2020/15001, Tarih: 09.12.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/25729 E.  ,  2020/15001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... hakkında temyiz isteminin reddine dair 25/12/2015 tarihinde verilen ek karar verilen sanık ... vekiline ek kararın tebliğ edildiğine dair dosyada bir belgeye rastlanmadığından, ek karar sanık vekiline tebliğ edilmiş ise tebligat parçasının, tebliğ edilmemiş ise anılan kararın usulüne uygun olarak tebliği ile, tebliğ belgesi ile birlikte verilmesi halinde gerekçeli temyiz dilekçesi de eklenerek incelenmek üzere dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 09/12/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33760, Karar No: 2016/5711, Tarih: 10.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/33760 E.  ,  2016/5711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, ücret alacağı, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; 01/06/2005 ile 05/07/2012 tarihleri arasında davalı iş yeri bünyesinde teknisyen statüsünde 7 yılı aşkın bir süre içerisinde bilfiil çalıştığını, maaşının net 1.100,00 TL olduğunu, mesai saatlerinin 08,30-22,00 arası olduğunu,davalı işverenin vestel yetkili servisi olduğunu, davacının haftanın 6 günü çalışmış olduğunu, son altı aydır maaşların düzensiz ödemelerinin artması üzerine davacının sözlü olarak talep etmeden maaşların ödenmediğini ve mağdur olmalarına sebebiyet verildiğini, fazla çalışma yapılmasına rağmen ücretlerinin ödenmediğini, ödenmeyen maaşlarının 2500 TL olduğunu, davacının 05/07/2012 tarihinde iş yerindeki çalışmasına son vererek ... 05/07/2012 tarih ve 22686 yevmiye numaralı ihtarnamesini keşide ederek iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini bildirdiğini iddia ederek; kıdem tazminatı, genel tatil ücreti, fazla mesai ücreti ve ödenmeyen ücret alacaklarının faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı tarafa usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen davaya cevap verilmemiştir

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; işçi tarafından gerçekleştirilen feshin haklı nedene dayandığı kanaati ile kıdem tazminatı ve ücret alacağı taleplerinin kabulüne, fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı dava dilekçesinde fazla mesai ücreti talep etmiş ve bu iddiasını ispat amacıyla tanık deliline dayanmıştır .Davacı işçi işyerinde fazla mesai yaparak çalıştığı iddiasını ispatlamış ise de; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, hesaba esas alınan saat aralıkları denetime elverişli bulunmamaktadır. Fazla mesai ücreti hesabında, mesai başlangıcı dava dilekçesindeki açıklamaya göre, 08:30 alınıp bitiş saati 22:00 kabul edilmeli, 1.5 saat ara dinlenme ile haftada 6 gün üzerinden ve davacı tanıklarının işyerindeki çalışma süresiyle sınırlı olarak hesaplanmalıdır.Açıklanan gerekçe ile hükmün bozulması gerekmiştir.

3-Genel tatil ücreti hesabında da, yine davacı tanıklarının işyerinde çalıştığı süreyle sınırlı olarak hesap yapılması gerekmekle birlikte, tanık beyanlarına dayanılarak tespit edilen bu alacaktan makul oranda bir takdiri indirim yapılmaması da hatalıdır.

4-Hükmedilen miktarların net mi yoksa brüt mü olduğunun ve fesih tarihi ile temerrüt tarihinin hüküm fıkrasında gösterilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18225, Karar No: 2015/17927, Tarih: 27.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/18225 E.  ,  2015/17927 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yersiz ödendiği ileri sürülen ölüm aylıklarının davalıdan yasal faizi ile geri alınması için başlatılan icra takibine yönelik itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 16.03.2004 tarihinde kesinleşen davalıya, 29.02.2004 tarihinde yaşamını yitiren babası üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca kesilerek, 17.10.2008-16.12.2013 tarihleri arasında yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği, davacı Kurumca; yersiz ödenen aylıkların tahsiline yönelik takibe vaki itirazın iptalinin talep edildiği, mahkemece davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin ikinci fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm

kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahallelerde görev yapmış/yapmakta olan muhtar ve azalardan istem hakkında düşünce edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

İnceleme konusu davaya ilişkin olarak ise; davalının eşinin 10.07.2013 tarihli tutanak içeriğine göre 19.07.2013 tarihli kayıtlı adresinde kardeşi ile yaşadığı belirtildiğine göre, bu adreste yaşayıp yaşamadığı konusunda inceleme konusu döneme ilişkin zabıta araştırması yapılmalı, kayıtlı olduğu adresteki telefon, elektrik, su aboneliklerinin kimin adına olduğu tespit edilmeli, talep konusu döneme ilişkin olarak medula sistemindeki kayıtlarda görülen adresleri de ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmalı, değinilen 59. madde düzenlemesi ve buna ilişkin açıklamalar dikkate alınmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33841, Karar No: 2016/5957, Tarih: 08.03.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/33841 E.  ,  2016/5957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM :Mahkumiyet, düşme

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın silahtan sayılan bıçakla mağdura vurmak için birden fazla kez hamle yaptığı ancak mağduru bıçakla yaralayamadığı, mağdurun sanığın elindeki bıçağı yere düşürmesi üzerine sanık ile mağdurun birbirlerini karşılıklı darp ettikleri olayda; sanığın mağduru kasten yaralamaya yönelik birden çok eylemi aynı anda meydana geldiğinden olay bir bütün olarak düşünüldüğünde TCK'nin 61. maddesi dikkate alınarak, tek bir yaralama suçunu oluşturduğu, sadece tamamlanmış silahla kasten yaralama suçundan, TCK'nin 6/1-f maddesi de dikkate alınarak TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince silah artırımı da yapılmak suretiyle hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde hem kasten basit yaralama suçundan düşme hem silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

2) Sanığın savunmalarında, kendisini küfrederek tahrik eden mağdurun üzerine yürüdüğünü, bunun üzerine mağdurun sopa ile kendisine vurduğunu, kendisinin de mağdura vurmaya çalıştığını belirtmesi karşısında, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı tanıklardan sorularak sonucuna göre haksız tahrik hükümlerini düzenleyen TCK'nin 29. maddesinin sanık lehine uygulanıp uygulanmayacağı hususunun karar yerinde tartışılmaması,

3) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 08/03/2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Sanık ... hakkında mağdur ...'ı kesici alet ile yaralamaktan kamu davası açılmıştır.

Olayda sanık hakkında tek bir silahla yaralama suçu yönünden dava açıldığı halde mahkeme iki ayrı suç oluştuğunu kabul edip mağduru kasten yaralamak ve kesici aletle yaralamaya teşebbüs etmekten iki ayrı hüküm kurmuştur.

Sanık ...'in elinde bıçakla mağdur ...'ın üstüne doğru gitmiş ancak bıçakla yaralama olayı gerçekleşmemiş ancak birbirlerini karşılıklı basit şekilde yaralamışlardır.

MUHALEFET ŞERHİ

Sanık ... hakkında mağdur ...'ı kesici alet ile yaralamaktan kamu davası açılmıştır.

Olayda sanık hakkında tek bir silahla yaralama suçu yönünden dava açıldığı halde mahkeme iki ayrı suç oluştuğunu kabul edip mağduru kasten yaralamak ve kesici aletle yaralamaya teşebbüs etmekten iki ayrı hüküm kurmuştur.

Sanık ...'in elinde bıçakla mağdur ...'ın üstüne doğru gitmiş ancak bıçakla yaralama olayı gerçekleşmemiş ancak birbirlerini karşılıklı basit şekilde yaralamışlardır.

Kavga sırasında yaralamaya teşebbüs etmek sayısız yumruk ve tekmeler atmak gibi her bir bedeni hareket ayrı bir davranışı oluşturmakta ise de tüm bu bedeni hareketler tek bir fiil olarak kabul edildiğinden en ağır ve en şiddetli tamamlanmış bedeni hareketten oluşan yara dikkate alınarak buna göre ceza tayin edilmesi gerekmektedir.

Olayımızda sanığın yumrukla mağduru yaralaması şeklindeki bedeni hareketi tamamlanmış basit yaralama suçunu oluşturmaktadır.

Bunun dışında olayımızda tamamlanan başka bir eylem söz konusu değildir.

Tamamlanan suçun gerçekleştiği olayda artık teşebbüs aşamasında kalan ikinci bir yaralama suçundan bahsedilemez. Sonuç itibari ile sanık tarafından yapılan tüm bedeni harketler sonucunda tek bir basit yaralama suçu gerçekleştiğinden sadece basit yaralama suçundan hüküm kurulması gerekmektedir.

Tamamlanan basit yaralama suçu gerçekleşmeseydi bu takdirde teşebbüs aşamasında kalan suçtan bahsedilebilirdi. Bizim olayda tamamlanan suç söz konusu olduğundan kesici aletle yaralamaya teşebbüsten bahsedilemez.

Tamamlanan bir suçta kullanılmayan bir vasıtayı olayda kullanılmış gibi farzederek, cezayı arttırma nedeni olmadığı halde varmış gibi, hayali yorumlarla sanığın cezasını arttırmaya yetkimiz bulunmamaktadır.

Tüm bu açıklamalardan anlaşıldığı gibi sanığın mağdura yönelik teşşebbüs aşamasında kalan eylemi ve tamamlanan bedeni hareketleri sonucunda sadece tek bir basit yaralama suçu oluşmuştur. Bu suç şikayete bağlı bir suç olup mağdur şikayetinden vazgeçmiş, sanık da vazgeçmeyi kabul ettiğine göre TCK'nin 73/4-6 ve CMK'nin 223/8. maddeleri uyarınca tebliğnamedeki düşünce gibi davanın düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet hükmünden farklı bir gerekçe ile hükmü bozan çoğunluk görüşüne katılmamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2022/9158, Karar No: 2022/10206, Tarih: 12.10.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/9158 E.  ,  2022/10206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için tetkik hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Şikayetçi borçlu aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usul ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

"İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz.Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir." hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin % 10'u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin % 10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ :

1- Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin 26/05/2022 tarih ve 2022/786 E. - 2022/913 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

SONUÇ :

1- Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin 26/05/2022 tarih ve 2022/786 E. - 2022/913 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2- Iğdır İcra Hukuk Mahkemesinin 14/01/2020 tarih ve 2019/140 E. - 2020/14 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin “2” numaralı bendinde yer alan “%10'u” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “% 5’i” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa'nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 12/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.