muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11760, Karar No: 2013/18362, Tarih: 05.12.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/11760 E.  ,  2013/18362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu, hakkında başlatılan takipte dayanak ilamın kamulaştırmasız elatmadan doğan alacağa ilişkin olduğunu, 2577 sayılı Kanun'un 28/2. maddesi uyarınca öncelikle kurumlarına başvuru yapılmadan İcra takibi başlatılmasının yasal düzenlemeye aykırı olduğunu ve 6111 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi ile haciz yasağı getirilmiş olduğundan haczin durdurulmasını ve takiben iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, 2577 sayılı Kanun'un 28/2 maddesinin olaya uygulanması mümkün bulunmadığından takibin iptali istemi reddedilmiş, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesinin 22.08.2013 tarihine kadar yürürlükte olduğu, borçlu idarenin mal, hak ve alacaklarının 22.08.2013 tarihine kadar haczedilemeyeceği anlaşıldığından takip dayanağı ilam tarihine göre bu yöne ilişkin şikayetin kabulüne, haciz işleminin iptaline karar verilmiş, karar alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 2577 sayılı Kanun'un 28/2 maddesinin olaya uygulanması mümkün bulunmadığından takibin iptali istemi reddedilmiş, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesinin 22.08.2013 tarihine kadar yürürlükte olduğu, borçlu idarenin mal, hak ve alacaklarının 22.08.2013 tarihine kadar haczedilemeyeceği anlaşıldığından takip dayanağı ilam tarihine göre bu yöne ilişkin şikayetin kabulüne, haciz işleminin iptaline karar verilmiş, karar alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın l.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmem 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete'de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi'nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete'de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu'nun 21 maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete'de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa'nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa'nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvurulan bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma

Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda, dayanak ilamın karar tarihi 23.09.2011 olup haciz Yasağı'nın getirildiği 11.06.2013 tarihinden öncedir. Alacağın doğumuna sebep olan idari eylemin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından, kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda idare'nin mallarına haciz konulmasında Yasa'ya aykırılık olmayıp şikayektin reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulü isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda acıklanan nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca

BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine; 05.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12096, Karar No: 2012/7728, Tarih: 10.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/12096 E.  ,  2012/7728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere, temyizin kapsamı ve temyiz nedenlerine göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 22.10.2007 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu % 38,00 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi ile ücret alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının ücret alacağının ispatlanamadığından reddine, maddi tazminat isteminin taleple bağlı olarak kabulüne, manevi tazminat isteminin ise kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yerel mahkemenin ücret alacağına ilişkin istemin reddi ile manevi tazminatın takdirine dair kararı isabetlidir. Maddi tazminata gelince; davacının ücretinin eksik araştırma ve soruşturma ile belirlendiği hesap raporunun hükme esas alınmak suretiyle maddi tazminatın belirlenmesi hatalı olmuştur.

Dava, sigortalının, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik nedeniyle uğramış olduğu zararın giderilmesi istemine ilişkindir. Kusurun aidiyeti ve oranı ile % 38,00 oranındaki iş göremezlik uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, tazminatın belirlenmesi noktasında toplanmaktadır. Tazminatın saptanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır.

Somut olayda davacının olay tarihindeki ücretinin tanık beyanına göre belirlenerek asgari ücretin 2,5 katı düzeyinde olduğu kabul edilerek hesaplama yapıldığı görülmektedir. Davacı kalıpçı ustası olarak olay tarihinde 50,00-TL ücretle çalıştığını ileri sürmüş, hükme esas alınan rapor ise tanık beyanındaki 35,00-TL (Asgari ücretin 2,5 katı) ücretle düzenlenmiştir. Zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigortalının maddi zararının hesaplanmasında, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin ise; işçinin kıdemi ve yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre işçiye ödenmesi gereken ücret olduğu, işyeri veya sigorta kayıtlarına geçmiş ücret olmadığı Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir. Sigortalının kalıpçı ustası olarak çalıştığı tüm dosya kapsamından ve özellikle 4857 sayılı yasanın 92/son maddesi gereğince aksi kanıtlanana kadar geçerli bulunan iş müfettişinin raporundan anlaşılmaktadır. Kalıpçı ustasının da asgari ücretle çalışması hayatın olağan akışına ve yaşam deneyimlerine uygun düşmeyeceği ortadadır.

Yapılacak iş davacının olay tarihinden bir yıl kadar önce yaşlılık aylığı almaya başlaması ve olay tarihinde 61 yaşında bulunmasına göre, tecrübeli bir kalıpçı ustasının asgari ücretle çalışmasının hayatın olağan akışına ve yaşam deneyimlerine uygun olup olmadığı da dikkate alınarak, gerektiğinde meslek odasından emsallerinin ücreti araştırılarak gerçek ücret belirlendikten sonra tazminatı hesaplatmaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 10.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20408, Karar No: 2017/1543, Tarih: 30.03.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/20408 E.  ,  2017/1543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakan babası ...’un maliki olduğu 124 ada 109, 116 ada 7, 109 ada 4 ve 22 parsel sayılı taşınmazların, murisin yaşlılığı ve hastalığından faydalanılarak dava dışı oğlu ...'in yönlendirmesi ile hileli yollarla el ve iş birliği içerisinde olduğu davalı ...’e temlik edildiğini ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile mirasçıları adına tescile, olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemiş, 09.04.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini miras payına hasretmiştir.

Davalı, taşınmazların mirasbırakanın özgür iradesi ile bağışlandığını, terekede başkaca taşınmazların bulunduğunu, saklı payın ihlal edilmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bağışlama işleminin geçerli olduğu ve tenkis talebinin de hak düşürücü sürede ileri sürülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı ve asli müdahil vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...’nün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, hile hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tenkis isteklerine ilişkindir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, çekişme konusu taşınmazları mirasbırakan ...'ın 08.09.2005 tarihli resmi senet ile davalıya bağış suretiyle temlik ettiği, 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının bağış işleminde uygulama yerinin bulunmadığı, tenkis talebi yönünde ise mirasbırakanın 07.07.2008 tarihinde öldüğü, davanın 14.01.2013 tarihinde açıldığı, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 571. maddesi gereğince 1 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği, öte yandan davacının talebinin miras payına yönelik olduğu, hile iddiası yönünden mirasbırakana teban açılacak dava da; tereke, elbirliği mülkiyetine tabi olup mirasçılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunması nedeniyle tüm mirasçılar tarafından birlikte dava açılması gerektiği, davalının 3. kişi konumunda olduğu gözetilerek, davanın reddedilmiş olması bu gerekçe ile ve sonucu itibariyle doğru olduğuna göre; davacı ve asli müdahil vekilinin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 6.20.-TL. bakiye onama harcının temyiz edenler davacı ve asli müdahilden alınmasına, 30.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26423, Karar No: 2013/9262, Tarih: 09.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/26423 E.  ,  2013/9262 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili ile sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklara ait olup, Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulunun 09/04/1982 tarih ve A-3438 sayılı kararı ile belirlenen Stratonikeia Antik Kenti 1. derece arkeolojik sit alanı içerisinde yer alan 746 ve 742 parsellerin bir kısmının, ...Linyit İşletmesi (GELİ) kurumu tarafından yol olarak kamulaştırıldığı, kamulaştırılan kısımların 2716 ve 2735 parsel sayılarını aldıkları, yol yapım çalışması kapsamında bu parseller içerisindeki bazı zeytin ağaçlarının kesildiğinin müze görevlileri tarafından tespiti üzerine başlatılan soruşturma kapsamında, söz konusu ağaçların ...Linyit İşletmesi Müdürlüğünde çalışan sanık ...'ın talimatlarıyla kesildiğinin iddia olunduğu, mahkemece icra edilen keşfe katılan fen bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda, yol için kamulaştırılan her iki parselin de 1. derece arkeolojik sit alanı içerisinde kaldığının belirlendiği, tarafsız arkeolog bilirkişi raporunda ise, yol yapım çalışmalarının Koruma Kurulunun verdiği yetkiyi aşmadığı, herhangi bir arkeolojik tarihi eserin bulunduğuna ve zarar gördüğüne dair bir kanıta ulaşılamadığı, ağaçlarının kesimi şeklinde gerçekleştirilen müdahalenin, 2863 sayılı Kanunun 9. maddesi kapsamında esaslı onarım, inşaat, tesisat, sondaj, kısmen veya tamamen yıkma, yakma kazı veya benzeri işlerden olmadığı, bu nedenle izinsiz inşai ve fiziki müdahaleden söz edilemeyeceği hususlarının belirtildiği, sanıklar ... ve ...'ün hazırlık aşamasında alınan savunmalarında ağaçların kesilmesinin sanık ... tarafından istendiğini beyan etmelerine karşın, yargılama aşamasında, adı geçen sanığın kendilerine bu yönde bir bildirimde bulunmadığını ifade ettikleri, sanık ...'ın ise sanıklar ... ve ... ile kamulaştırılan arazilerde mevcut ağaçların kesimi ile ilgili herhangi bir konuşma yapmadığını, belirtilen hususta bir yetki ve görevinin de olmadığını beyan ettiği, tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanık ...'ın, adı geçen diğer sanıklara 1. derece arkeolojik sit alanında yer alan ağaçları kesmeleri yönünde bildirimde bulunarak onları suç işlemeye azmettirdiğine veya suça teşvik ettiğine, sanıklar ... ve ...'ün ise kasten sit alanına fiziki müdahalede bulunduklarına dair mahkumiyetlerine yeterli delil elde mevcut olmadığı, bu itibarla mahkemece sanıkların beraatlerine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun yasal unsurlarının oluşmadığı, sanıkların atılı suçu kasten işlemedikleri gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanıkların beraatlerine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Kendisini vekil ile temsil ettiren sanık ... lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ... müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının yargılama giderlerine ilişkin ikinci paragrafından sonra gelmek üzere “Kendisini vekil ile temsil ettiren sanık ... lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesi uyarınca 1.000 TL maktu vekalet ücretinin hazineden alınarak adı geçen sanığa verilmesine” cümlesinin eklenmesi ile hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilerek, sanıklar ... ve ... yönünden hükmün doğrudan, sanık ... hakkındaki hükmün ise isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/39215, Karar No: 2017/3481, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/39215 E.  ,  2017/3481 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3183, Karar No: 2013/2287, Tarih: 30.01.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/3183 E.  ,  2013/2287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Müşteki vekiline usulüne uygun olarak duruşma gününü belirtir davetiye tebliğ edildiği halde, duruşmalara gelmediği gibi mazeret de bildirmediği, müştekinin ise katıldığı 02.03.2009 tarihli duruşmada “sanık hakkında şikayetten vazgeçtiğini, kamu davasına katılmak istemediğini” beyan etmesi karşısında, müştekinin hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmadığı,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca müşteki ... vekilinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 30.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12776, Karar No: 2012/20098, Tarih: 16.05.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/12776 E.  ,  2012/20098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mağdurun yaşamını tehlikeye sokan kırığın yaşam fonksiyonlarına etkisinin ağır 6 derecede olacak şekilde yaralandığı, yaralanma bu şekilde olduğu taktirde, sanığın fikri içtima gereğince sadece en ağır cezayı gerektiren 87/1-d-son gereği cezalandırılması gerekirken, ayrıca 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesinin tatbik edilmesi sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre, sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 16/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.