muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7948, Karar No: 2018/1279, Tarih: 15.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/7948 E.  ,  2018/1279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-213 sayılı Yasanın 139. maddesinde yazılı istisnalardan birinin bulunmaması halinde vergi incelemesinin mükellefin işyerinde yapılması gerektiği, sanığa vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatın işyerinde bulunan kişilerce kabul edilmemesi üzerine 21.08.2006 tarihinde muhtarlığa teslim edildiği anlaşılmakla, hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediği incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Kabule göre;

a)Hakkında erteleme hükmü uygulanan ve kasıtlı suçtan engel hükümlülüğü bulunmayan sanık hakkında hükümden önce 08.02.2008 günlü 26781 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesi gereğince, "hükmün açıklanmasının geri bırakılması"na karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6203, Karar No: 2009/2299, Tarih: 13.04.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/6203 E.  ,  2009/2299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkiline ait, davalıya kasko sigortalı aracın, meydana gelen trafik kazası sonucunda hasara uğradığını, başvuruya rağmen davalı ... şirketince ödeme yapılmadığını, 15.879.00 YTL alacağın fer’ileriyle birlikte tahsili için başlatılan ilamsız icra takibinin davalının itirazı üzerine durduğunu belirterek, itirazın iptaliyle takibin devamına, %40 icra inkâr tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, kaza tarihi itibariyle poliçe peşinatı ve primlerin ödenmediğini TTK.’nun 1295. maddesi ve Kasko Sigortası Genel Şartları C.1 maddesi uyarınca, müvekkili şirketin sorumluluğu başlamadığını bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre, poliçede belirlenen primin ödenmesi gereken 04.01.2007 tarihinde ödenmediği, söz konusu sigorta poliçesinin 11.05.2007 tarihli zeyilname ile iptal edildiği, davacı kredi kartı numarasını önceden vererek sigorta prim bedelini tahsil için onay vermiş olsa dahi, kredi kartı hesap ekstresinden prim ödemelerinin yer alıp almadığını kazadan önce kontrol etmesi gerektiği, ayrıca bu şekilde bir uygulamanın davacı sigortalı tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminatın tahsili için başlatılan takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Taraflar arasındaki poliçe, 02.01.2007-02.01.2008 tarihleri arasındaki dönem için düzenlenmiş olup, riziko ise, 22.01.2007 tarihinde meydana gelmiştir. Poliçede, primin 04.01.2007 tarihinde peşin olarak ödeneceği kararlaştırılmıştır. Çekişme, primin veya ilk taksidinin

../...

ödenip ödenmediği, dolayısıyla davalı sigortacının sorumluluğunun başlayıp başlamadığı noktasında toplanmaktadır.

TTK'nun 1295/3 maddesinde, "sigortacının sorumluluğu primin veya ilk taksidin ödendiği tarihten başlar" hükmüne yer verilmiştir. Buna göre, primin tamamının veya ilk taksidinin ödenmiş olması zorunludur.

../...

ödenip ödenmediği, dolayısıyla davalı sigortacının sorumluluğunun başlayıp başlamadığı noktasında toplanmaktadır.

TTK'nun 1295/3 maddesinde, "sigortacının sorumluluğu primin veya ilk taksidin ödendiği tarihten başlar" hükmüne yer verilmiştir. Buna göre, primin tamamının veya ilk taksidinin ödenmiş olması zorunludur.

Somut olaya gelince, davalı vekili, müvekkili şirketin sorumluluğunun başlaması için TTK'nun 1295. maddesi ve Kasko Sigortası Genel Şartları C.1. maddesi hükmü gereğince, primin veya ilk taksitin ödenmesi gerektiğini, hasar tarihi itibariyle poliçe prim tahsilatının yapılmadığının tespit edilmesi üzerine talebin karşılanmadığını savunmuştur. Davacı vekili, taraflar arasında yapılan anlaşma gereğince, müvekkili şirketçe, davalı ... şirketine kaza tarihinden önce kredi kartı numarası ve kredi kartı bilgileri verilerek prim bedellerinin tahsil edildiğini, diğer sigorta poliçelerine ilişkin prim bedelleri tahsilatının da belirtilen şekilde yapıldığını, kredi kartı ile tahsil yetkisi verilmesine rağmen davalı tarafça sigorta primleri tahsil edilememiş ise, müvekkilinin bu konuda kusur ve sorumluluğunun bulunmadığını ileri sürmüştür.

Bu durumda mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları üzerinde durularak, gerektiğinde tarafların ticari defter ve kayıtları banka kredi kayıtları incelenmek suretiyle, sigorta hukuku uzmanı bilirkişiden rapor alınıp, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 13.4.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1860, Karar No: 2018/9704, Tarih: 09.10.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/1860 E.  ,  2018/9704 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin ticarethane grubu abonesi olup faturalarını düzenli şekilde ödediğini, 14/06/2011 tarihli fatura ile 17/12/2011 tarihli fatura arasındaki toplam 7 adet faturaya yansıtılan 21.997,33 TL tutarındaki kayıp kaçak bedelinin tahsilinin yasal olmadığını ileri sürerek 21.997,33 TL'nin her bir faturanın son ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 22.12.2014 tarih ve 2014/7584 E. 2014/16943 K. sayılı ilamıyla "17.06.2016 tarihli 6719 sayılı kanunun yürürlüğü öncesinde benimsenen Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı kararı ile Anayasanın Vergi ödevi başlıklı 73. maddesine göre “Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre Kayıp-Kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulaması 4688 sayılı Yasanın 1/1, 4-1, 6446 sayılı Kanunun 5/1, 17/ç, 27, geçici 1., 5496 sayılı Kanunun 6, geçici 9 ve ilgili yönetmelikler ve.... Kurul Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arzedilen kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde .... tarafından belirlenerek uygulandığından buna göre .....

bu tarihteki mevcut düzenlemenin ..... sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi verilmediğinden özellikle kaçak (Elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesinin şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğundan ...... kararları ile bu bedellerin tüketicilerden alınması mevcut mevzuat kapsamında hukuka aykırı olduğu belirtilerek; uzman bilirkişi raporu alınarak davacıdan tahsil olunan kayıp kaçak bedelinin tespiti ve sonucu dairesinde hüküm tesisi gerekirken eksik incelemeye dayalı red kararı verilmesi doğru görülmemiştir." gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma üzerine yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne karar verilmiş, söz konusu kararın davalı vekilince temyizi üzerine Dairemizin 17.11.2016 tarih ve 2016/2926 E. 2016/12925 K. sayılı ilamıyla "Uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 tarihli 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21. maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmüne yer verilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, artık usulü kazanılmış hakkın gerektirdiği yönde değil, sonradan çıkan ve 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı “Elektrik Piyasası Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” çerçevesinde inceleme yapılarak sonuca gidilmesi gerektiği açıktır.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak halen devam eden davalarda da uygulanması gereken hükümler içeren 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece değerlendirilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekmekte olup, hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir." gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bu 2. bozma üzerine yapılan yargılama neticesinde bozma ilamına uyularak davanın reddine dair verilen karar süresi içinde davacı tarafça temyiz edilmiştir.

.....

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Dava, elektrik abonesinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdadı talebine ilişkindir.

.....

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Dava, elektrik abonesinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdadı talebine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının..... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ..... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...... sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ...... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlıkla ilgili yargılama sırasında 17.06.2016 tarihli 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup, eldeki davada dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde......Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki sebeplere ilişkin koşullara göre hükme bağlanır. Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir olay nedeniyle dava konusunun ortadan kalkması ve tarafların, davanın esası hakkında karar verilmesinde hukuki yararının kalmaması gibi hallerde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Yukarıda açıklanan bu yasa değişiklikleri birlikte değerlendirildiğinde;..... Kurumu kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan (ve halen derdest olan) davalar, (açıklanan yasa değişikliklerinin yürürlüğe girmesiyle birlikte) konusuz kalmıştır.

.....

Buna göre mahkemece, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren 6719 sayılı yeni yasa nedeni ile konusuz kalan dava hakkında, karar verilmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulması gerekirken, davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

3-) Bu noktada bir diğer uyuşmazlık konusu ise, davalının, davanın açılmasına sebebiyet verip vermediği, bu bağlamda davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Esastan Sonuçlanmayan Davada Yargılama Gideri” başlıklı 331.maddesinin 1.fıkrasında; davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkimin, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmedeceği düzenlenmiştir. Bu durumda mahkemenin yargılamaya devam ederek dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğunu tespit etmesi ve tutumuyla dava açılmasına sebep olan tarafı yargılama gideri ile mahkum etmesi gerekmektedir.

Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkum edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Burada önemle vurgulanmalıdır ki, bir kimseye diğer tarafın dava giderlerinin yükletilmesinin nedeni, o kimsenin diğer tarafın gider yapmasına haksız olarak sebebiyet vermiş olmasıdır. İşte bu nedenledir ki, dava açıldığı anda haklı durumda bulunan tarafın, yargılama sırasında meydana gelen mevzuat değişikliği sonucu haksız duruma düşmesi halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulması olanaklı değildir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18.11.2009 günlü ve 2009/18-421 E.-2009/526 K. sayılı ilamında da aynı ilkeye yer verilmiştir.)

Somut olayda, davacı tarafın dava açıldığı tarihteki mevzuat, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı kararı ve Dairemiz kararları gereği içtihat durumuna göre dava açmakta haklı olduğu, bu kapsamda kayıp kaçak ve diğer bedellerin tahsilini talep edebileceği dikkate alındığında, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliği ya da içtihadı birleştirme kararı gereği davanın kabul edilmemesi nedeniyle haksız çıkmasına rağmen yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı kuşkusuzdur.

Bu durumda; dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek, davacı yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmesi ve davacının yapmış olduğu diğer yargılama giderlerinin davalıdan tahsiline dair hüküm kurulması gerekirken, davacı lehine vekalet ücreti ve yargılama giderine hükmedilmemiş olması doğru görülmemiştir.

.....

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2015/14756, Karar No: 2015/18377, Tarih: 07.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/14756 E.  ,  2015/18377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davalı işverence iş akdinin haksız ve geçersiz nedenle feshedildiğini iddia ederek hak etmiş olduğu kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili, milli bayram ve genel tatil çalışma ücreti ve yıllık izin ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıya tüm hak ve alacaklarının tam ve eksiksiz olarak ödendiğini beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna itibarla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının fazla mesai ücret alacağı bulunup bulunmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda davacı dava dilekçesi ile haftanın 7 günü 12 saat çalıştığını iddia ederek fazla çalışma ücret talebinde bulunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık anlatımları dikkate alınarak davacının 07.00-18.00 saatleri arasında çalışarak haftada 14 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla mesai ücreti hesap edilmiştir. Davacı ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/338 E sayılı dosyasının 10/12/2013 tarihli 3.celsesinde tanık olarak vermiş olduğu yeminli beyanında “..Sabah saat 7.00'da işe başlar, akşam yazın saat 18.00, kışın ise 17.00'da mesaimiz biterdi. Haftanın 2-3 günü de mesaiye kaldığımız olurdu. 1-2 saat arası çalışırdık. Bu fazla mesaimiz dolayısıyla ek ücret almazdık. Bayramlarda ve hafta sonları da çalışırdık..” şeklinde çalışma saatleri hakkında ayrıntılı açıklamada bulunmuş yaz kış ayrımı yaparak çalışma saatlerini belirtmiştir. Davacının mahkeme huzurundaki bu yeminli beyanı kendisini bağlamakta olduğundan mahkemece bu husus gözden kaçırılarak diğer tanık beyanlarına göre fazla mesai ücretinin hesaplanarak sonuca gidilmesi hatalıdır. Mahkemece yapılacak iş bilirkişiden belirtilen hususlarda denetime elverişli ek rapor aldırarak sonuca gitmekten ibarettir.

3-Taraflar arasında davacı işçinin yıllık izinlerini kullanıp kullanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Taraflar arasında davacı işçinin yıllık izinlerini kullanıp kullanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda davacı yıllık izin ücret talebinde bulunmuş olup, davalı işverence dosyaya 10.11.2011-22.11.2011 tarihleri aralığını kapsayan 12 günlük ve 15.11.2010-27.11.2010 tarihlerini kapsayan 12 günlük toplamda 24 günlük davacı tarafından imzalanmış izin kullanma kayıtları sunulmuştur. Davacının toplam kıdemi 3 yıl 7 ay 3 gün olup hak etmiş olduğu izin süresi 42 gündür. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı tarafından davacının imzasını taşıyan 2 adet 12'şer gün izin kullandığına dair izin formu ve davacının imzasını taşımayan 1 adet 12 günlük izin kullandığına dair izin formu sunulduğu ayrıca davalının sunmuş olduğu davacının imzasını taşıyan ücret bordrolarının incelenmesinde, davacının izin kullandığı iddia edilen aylara ilişkin bordrolarda ücretli izin kısmının boş olduğu ve bordrolarla izin formlarının çeliştiği ve bu nedenle izin formlarına itibar edilemeyeceği kanaatinde olunduğundan izin ücreti hesaplamasında bu izin formlarının dikkate alınamayacağı belirtilerek 42 gün üzerinden yıllık izin ücret hesabı yapılmıştır. İşverence dosyaya sunulan kayıtlar imzalı olup mahkemece imzanın aidiyeti yönünde davacı beyanı alınarak imzaların davacıya ait olup olmadığı ve iradesi sakatlanarak imzaların atıldığına yönelik iddia ve ispat faaliyetine girişilmediği takdirde izin kullanma formlarına göre sonuca gitmek gerekirken yanılgılı değerlendirme ile karar verilmesi hatalıdır.

O halde davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan karanın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.