muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/36996, Karar No: 2012/44369, Tarih: 26.12.2012

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda taraflar arasında belirli süreli hizmet akdi kurulmasının yasal şartları oluşmamıştır. Bu nedenle hizmet akdi başından beri belirsiz süreli olup, belirli süreli hizmet akitlerine özgü bakiye süre ücret alacağı talebinin reddi yerine kabulü bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10885, Karar No: 2017/637, Tarih: 25.01.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/10885 E.  ,  2017/637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının artırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; davacı ile davalının 2006 tarihinde boşandıklarını, ortak çocuklarının velayetinin anneye verildiğini ve çocuklar için aylık 75,00 TL nafaka bağlandığını, davalının bunları dahi ödemediğini, davalının ekonomik durumunun davacı anneye göre iyi olduğunu, bir kaç tane dairesinin olduğunu ve emekli maaşı ve ayrıca çalıştığı için ikinci bir maaşının olduğunu; müşterek çocukları olan ....'nın yüzde 99 engelli olduğunu ve çocuğun bakımı ile babasının hiç ilgilenmediğini, bütün bakım ve giderleri ile davacının ilgilendiğini, engelli olan ...'nın vasiliğinin davacı anneye verildiğini, engelli bakım ücretinin de kendisine ödenmediğini; davacı annenin, boşandıktan sonra evlendiğini, davacının yeni eşinin engelli ...'nın bakımını, doktora götürülüp getirilmesi ve kullanılan engelli bezi dahil diğer giderlerini karşıladığını, davacının ekonomik olarak zor durumda olduğunu ileri sürerek küçük çocuk... için aylık 250 TL, engelli çocuk ... için aylık 400 TL dava tarihinden itibaren nafaka arttırımına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; davacının ve müşterek çocukları için hükmedilen nafakayı davacının hesabına ödediğini, eline para geçtikçe üç aylık ya da altı aylık peşin olarak yatırdığını, çocukları olan ...'nın bireysel hesabına her ay 200,00 TL yatırdığını, ...'nın da tüm bakım masraflarının kendisi tarafından karşılandığını, davacının ... için devletten bakım parası alıp kendisi için harcadığını, aldığı nafakayla sadece devletin karşılamadığı yüzde 30 bez parasını ödediğini, kendisinin üçüncü evliliğini yaptığını, bu evliliğinden iki çocuğunun olduğunu, kalp rahatsızlığı nedeniyle çalışamadığını ve emekli maaşı ile geçimini sağladığını, davacının 2014 yılında evlendiği için sosyal hizmetler müdürlüğüne dilekçe vererek bakım parasını almayacağını beyan ettiğini, davacının davasında haksız olduğunu savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne; tarafların müşterek çocukları olan ... için aylık 75,00 TL olan nafakanın dava tarihinden itibaren aylık 150,00 TL'ye çıkartılmasına, diğer çocukları olan ... için aylık 75,00 TL olan nafakanın dava tarihinden itibaren aylık 200,00 TL'ye çıkartılmasına, davacı vekili ilk duruşmada faiz istemediğinden bu husustaki taleplerinin reddine, avukatlık vekalet ücreti tarifesine göre davanın kabul oranında 288,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

...-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

...-Davacı vekilinin, müşterek çocuk ... için hükmedilen iştirak nafakasının artırımına yönelik temyiz itirazı yönünden;

Dava, iştirak nafakasının arttırımı talebine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 182/... maddesi gereğince; velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür.

İştirak nafakası takdir edilirken; çocuğun yaşı, ihtiyaçları, okul seviyesi, sosyal çevreye göre yaşam seviyesi, velayet tevdi edilen tarafın ekonomik durumu ile nafaka yükümlüsünün mali gücü birlikte değerlendirilip, hakkaniyete uygun bir nafakaya karar verilmelidir.

Dosya içeriğinden, tarafların 2006 yılında kesinleşen kararla boşandığı, müşterek çocuklar 1996 doğumlu ... ile 2004 doğumlu ...'nın velayetlerinin davacı anneye verildiği, müşterek çocuklar için aylık 75'er TL nafakaya hükmedildiği, sonrasında ...'nın %90 engelli olması nedeniyle kısıtlanarak davacı annenin vasi tayin edildiği; davacının emekli olup 1280 TL maaş aldığı, kendi evinde oturduğu ve yeniden evlendiği, davalının ise emekli olup 1600 TL maaş aldığı, iki evi olduğu, yeniden evlendiği ve bu evlilikten iki çocuğu olduğu; müşterek çocuk ...'nın karardan sonra vefat ettiği anlaşılmaktadır.

Nafaka artırım davasının açılması belli bir zaman geçmesine bağlı tutulmadığı gibi, her dava açıldığı tarihe göre değerlendirilmelidir. Önceki dava tarihi ile bu davanın açıldığı tarih arasında yaklaşık dokuz yıl süre geçmiştir. Bu süre içinde tarafların sosyal ve ekonomik durumları değiştiği gibi, müşterek çocuk ...’nın yaşı ve ihtiyaçları da doğal olarak artmıştır.

Tarafların gerçekleşen sosyo-ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu ve ihtiyaçları gözetildiğinde; yerel mahkemece müşterek çocuk ... için takdir edilen iştirak nafakası miktarı az olup, hakkaniyete uygun bulunmamıştır.

O halde, mahkemece yapılacak iş; müşterek çocuk ...’nın yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, davacı anne ile nafaka yükümlüsü babanın ekonomik durumu gözetilerek, TMK'nun ....maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun bir nafakaya hükmetmek olmalıdır. Yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

...-Davacı vekilinin, hükmedilen vekalet ücretine yönelik temyiz itirazı yönünden;

Karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT ....maddesi uyarınca, nafaka davalarında; davanın görüldüğü mahkemeye göre belirlenmiş bulunan ücretten (maktu vekâlet ücreti) düşük olmamak üzere, hükmolunan nafakanın bir yıllık tutarı üzerinden nisbi vekâlet ücretine hükmolunur.

...-Davacı vekilinin, hükmedilen vekalet ücretine yönelik temyiz itirazı yönünden;

Karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT ....maddesi uyarınca, nafaka davalarında; davanın görüldüğü mahkemeye göre belirlenmiş bulunan ücretten (maktu vekâlet ücreti) düşük olmamak üzere, hükmolunan nafakanın bir yıllık tutarı üzerinden nisbi vekâlet ücretine hükmolunur.

O halde, mahkemece; davada kendisini vekil ile temsil ettiren davacı vekili lehine karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT gereğince (maktu) vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu eksik vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda ikinci ve üçüncü bentte açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-... maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 25.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/49, Karar No: 2023/11083, Tarih: 23.10.2023

**4. Hukuk Dairesi         2022/49 E.  ,  2023/11083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/603 E., 2020/382 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın Kısmen Kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacıya ait konutun davalıya sigortalı olduğunu, yağmur nedeniyle yer kaymasından dolayı binada belirgin şekilde yan yatma ve çatlaklar meydana geldiğini, çökme riski bulunduğundan binanın yıkımının uygun olduğunun belirtildiğini, oluşan hasarın davalının teminatı kapsamında kaldığını ileri sürerek 170.000,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; poliçe tanzimi sırasında doğru beyan yükümlülüğünün ihlal edildiğini, talebin teminat dışında kaldığını, hasarın yer kaymasından değil zemin oturmasından kaynaklandığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ VE BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 09.03.2017 tarihli kararıyla davanın kısmen kabulü ile 169.380,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, karara karşı davalı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince 11.09.2017 tarihli karar ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

Bölge Adliye Mahkemesinin kararına süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesi'nin 23.05.2019 tarih, 2017/5373 Esas, 2019/6655 Karar sayılı ilamı ile karar, dosya kapsamında alınan bilirkişi raporları arasında çelişki bulunduğu, davaya konu hasarın uzmanlık gerektiren konulardan olmasına rağmen raporlar arasındaki çelişkilerin giderilmesi için bilirkişilerden rapor alınmayarak yetersiz inceleme ile karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesi ile bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesi'nin 23.05.2019 tarih, 2017/5373 Esas, 2019/6655 Karar sayılı ilamı ile karar, dosya kapsamında alınan bilirkişi raporları arasında çelişki bulunduğu, davaya konu hasarın uzmanlık gerektiren konulardan olmasına rağmen raporlar arasındaki çelişkilerin giderilmesi için bilirkişilerden rapor alınmayarak yetersiz inceleme ile karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesi ile bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davaya konu talebin teminat kapsamında kaldığı, davacının da sigortalı konuta ilave kat yapması nedeniyle zararın artmasında müterafik kusurunun bulunduğu gerekçesi ile hesaplanan tazminattan %50 oranında müterafik kusur indirimi yapılarak davanın kısmen kabulü ile 84.690,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; müterafik kusur indiriminin hatalı olduğunu, binanın ruhsata uygun şekilde yapıldığını, indirim oranının da fazla olduğunu belirterek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; sigortalı konuta ilave kat yapılması nedeniyle hasarın gerçekleştiğini, talebin teminat kapsamı dışında kaldığını, zarar miktarının fahiş olduğunu ve poliçe teminat limitinin aşıldığını belirterek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, konut sigorta sözleşmesine dayalı tazminat talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi ve 373 üncü maddesinin 4 üncü fıkrası, Türk Ticaret Kanunu'nun (TTK) 1409 ve 1453 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen mahkeme kararının bozmaya uygun olmasına, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmamasına, bozma ilamı ile kesinleşen yönlere ilişkin yeniden temyiz incelemesinin yapılamayacak olmasına göre temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin ve davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacı ve davalıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

23.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20850, Karar No: 2019/18609, Tarih: 10.10.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/20850 E.  ,  2019/18609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı...AŞ - ...A.Ş. İş Ortaklığınca üstlenilen ...Vilayeti ...Karayolu İnşaat işinde yol toprak yayma işi yaptığını, 26.09.2013 tarihinde işe başladığını, haftanın 7 günü çalıştığını, buna karşılık 3 ayda 12 günlük izin kullandıklarını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı bir neden olmadan feshedildiğini, iş sözleşmesinde aylık ücretin net 550 USD olarak belirtildiğini, ancak gerçekte 1.750,00 TL aylık ücret üzerinden anlaşıldığını, davacıya toplam çalışma süresi boyunca sadece 1.500,00 USD ödeme yapıldığını, imzalı çalışma düzeni ve ücret tarifeleri belgesine rağmen gerçekte yazları 12 saat kışları ise 11 saat fiilen ara vermeksizin çalıştığını, ayda iki hafta tatili kullanacağı kararlaştırılmasına rağmen gerçekte davacının 13 gün haricinde hafta tatili izni kullanmadığını ileri sürerek ücret, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı...İnşaat Sanayi ve Ticaret A.Ş. vekili, davacının fişçi olarak işe alındığını, davalının Dışişleri Bakanlığının Türk Vatandaşlarının acil tahliye çağrısı üzerine işi bıraktığını, davacıya ödeme yapamamasının nedeni mücbir nedenden kaynaklanmakta olduğunu, Irak’ta yaz mesaisinde günde 3 saat öğle tatili yapıldığını, ayrıca 1 saat ara dinlenmesi eklendiğinde günde 4 saat çalışılmadığını, hafta tatilinin ayda iki pazar yerine üç ayda 12 gün şeklinde uygulandığını, savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Sanayi ve Ticaret A.Ş. vekili, fazla çalışma yapılmadığını, istinai olarak yapıldığında ücretinin ödendiğini veya karşılığında izin verildiğini, Irak Devleti sınırları içinde tatil günlerinde çalışmanın yasak olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davalı ... Sanayi ve Ticaret A.Ş. vekili, fazla çalışma yapılmadığını, istinai olarak yapıldığında ücretinin ödendiğini veya karşılığında izin verildiğini, Irak Devleti sınırları içinde tatil günlerinde çalışmanın yasak olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Somut uyuşmazlıkta davacının haftada 7 gün 07.00-19.00 saatleri arasında çalışarak haftada 18 saat fazla çalışma yaptığı ayrıca tüm hafta tatilleri ile ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığı kabul edilerek hesaplanan alacaklar hüküm altına alınmıştır. Hükme kısmen esas alınan bilirkişi raporunda, hesaplamaya esas çalışma dönemleri 26/09/2013-31/12/2013 tarihleri arası 12 hafta, 01/01/2014-30/06/2014 tarihleri arası 21 hafta , 01/07/2014-06/08/2014 tarihleri arası 5 hafta olarak kabul edilmiştir. Davacıya ait yurda giriş çıkış kayıtlarının getirtilmesi üzerine, mahkemece bu kayıtlar değerlendirilerek hesaplama resen düzeltilmiş ise de, bilirkişi raporunun denetime elverişli olmaması sebebiyle, mahkemece yapılan hesaplama da denetlenememiştir.

Dosya kapsamına göre, davalı taraf davacının davacının 20/03/2014-22/03/2014 tarihleri arasında iki gün nevruz izni kullandığını (puantaja göre), 19/04/2014- 05/05/2014 tarihleri arasında 16 gün izin kullandığını, 17/07/2014-31/07/2014 tarihleri arasında 9 gün izin, 6 gün bayram tatili izni kullandığını, böylece 321 gün çalışma süresi içinde 25 gün izin, 8 gün bayram tatili izni kullandığını savunmuş, buna ilişkin bir kısım kayıtlar sunmuştur. Ayrıca davacının Türkiye’de bulunduğu dönemlere ilişkin kayıtlar da dosyada mevcut olup, davalının bu sürenin hesaplamada dikkate alınmadığına yönelik savunması bulunmaktadır. Yine dosya kapsamına göre davacının hafta tatili izinlerini toplu olarak kullandığı, (3 ayda) 90 günde 12 gün izin kullandığı beyan edilmiş olup, bilirkişi raporunda hesaplamaya esas alınan hafta sayısının hangi gerekçe ile 26/09/2013-31/12/2013 tarihleri arası 12 hafta, 01/01/2014-30/06/2014 tarihleri arası 21 hafta , 01/07/2014-06/08/2014 tarihleri arası 5 hafta olarak kabul edildiği açıklanmamıştır. Raporda bu kabul şeklinin dayanağının açıklamaması sebebiyle kararın da belirtilen yönlerden denetimi yapılamamaktadır.

Davacının 90 günde 12 gün izin kullandığı beyan edildiğinden bu yönde gerekli araştırma yapılıp izin dönemleri netleştirilerek, bu dönemlere isabet eden günler yönünden fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti hesaplanmaması gerektiği dikkate alınmalıdır.