muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/9822, Karar No: 2011/311, Tarih: 20.01.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/9822 E.  ,  2011/311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık işyeri ihtiyacı nedeniyle tahliye istemine ilişkindir.Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş,hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 13.4.2010 tarihli dava dilekçesinde, 2006 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin 2009 yılının Aralık ayında iki yıl süreyle uzatıldığını, ancak ailevi nedenlerle kiralanana ihtiyacı bulunduğunu,bu yerde konfeksiyon dükkanı açmak istediğini belirterek kiralananın 6570 Sayılı Yasanın 7/c maddesi gereğince işyeri ihtiyacı nedeniyle tahliyesine karar verilmesini istemiştir.Davalı,dava konusu yeri 2009 yılının Aralık ayında 2 yıl süre ile kiraladığını,kira süresinin dolmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

6570 sayılı Yasanın 7/b ve c maddesi hükmüne göre ihtiyaç iddiasına dayalı olarak açılacak tahliye davalarının İİK’nun 272. maddesinin kıyasen uygulanması suretiyle kira sözleşmesinin bitimini takip eden bir ay içinde açılması gerekir. Daha önce veya bu bir aylık süre içerisinde sözleşmenin yenilenmeyeceğine ilişkin tahliye iradesi kiracıya bildirilmiş ise bu bildirimi takip eden dönem sonuna kadar dava açılabilir. Dava açma süresi kamu düzenine ilişkin olup, davalı ileri sürmese bile mahkemece kendiliğinden göz önünde bulundurulması gerekir.

Olayımıza gelince;Davacı, dava dilekçesinde açıkça davalı ile 2009 yılı Aralık ayında 2 yıl süreli kira sözleşmesi düzenlediklerini belirterek dava dilekçesine 1.12.2009 başlangıç tarihli ve 2 yıl süreli kira sözleşmesini eklemiştir. Geçerli ve tarafları bağlayan bu sözleşme 1.12.2011 tarihinde sona emektedir.Yukarıdaki ilkede de açıklandığı üzere ihtiyaç nedeniyle tahliye davaları, ancak kira sözleşmesinin bitmesinden sonra açılabilir.Kira süresi bitmeden açılan dava süresinde değildir.Dava süresi, kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece her aşamada ve re’sen dikkate alınmalıdır. Bu itibarla, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin kabulüne karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ;Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 20.1.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21691, Karar No: 2015/8782, Tarih: 11.12.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/21691 E.  ,  2015/8782 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından, suça sürüklenen çocuklar...hakkında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla.... ve ... Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, .... Asliye Ceza Mahkemesinin 15/04/2015 tarihli ve 2013/730 Esas, 2015/198 sayılı kararını müteakip, ... Çocuk Mahkemesinin 08/06/2015 tarihli ve 2015/451-311 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ...Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen .... Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 17/06/2015 tarihli ve 2015/626 değişik iş sayılı karar aleyhine ... Bakanlığınca verilen 19.10.2015 gün ve 2015-21234/67537 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.11.2015 gün ve 2015/354117 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasasının 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17. maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci ...Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden ... Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun geçici 1. maddesinin 3. fıkrasında, çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, genel mahkemelerin kovuşturma görevinin, çocuk mahkemeleri kurulup göreve başlayıncaya kadar süreceği öngörülmüş olup, aynı Yasa'nın geçici 2. maddesinde yer alan derdest davaların devredilemeyeceğine dair hüküm, yasanın yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar yönünden geçerli olup, inceleme konusu görev uyuşmazlığı ile ilgisi bulunmadığından, ... Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması gerekirken, .... Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görülmekle, (...)... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 17.06.2015 gün ve 2015/626 D. İş sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309.maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin merciince yerine getirilmesine, 11.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11463, Karar No: 2009/13163, Tarih: 19.11.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/11463 E.  ,  2009/13163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : TPAO GENEL MÜDÜRLÜĞÜ VD.

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacı ve davalı Petrol İşleri Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yerel mahkeme kararının hükmü temyiz eden davacıya tebliğine ilişkin tebligat parçasında kalemle yazılan ile PTT mühürü üzerindeki tarihlerin farklı olması nedeni ile temyiz tarihinin denetlenebilmesi için PTT'den tebligat tarihinin sorularak alınacak belgenin evrak arasına konulduktan sonra Dairemize gönderilmek üzere dosyanın YEREL MAHKEMESİNE GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.11.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2007/9725, Karar No: 2007/14688, Tarih: 05.12.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/9725 E.  ,  2007/14688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya 27.4.2004 tarihinde ödünç olarak banka hesabından, davalının hesabına 10.000 YTL aktardığını, ancak davalının parayı iade etmediğini ileri sürerek, reeskont faiziyle ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacıya ödünç olarak verdiği paranın davacı tarafından ödendiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkememce davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya 10.000.00 YTL borç verdiğini, davalının iade etmediği iddiasıyla bu davayı açmıştır. Davacı davasını karz hukuki ilişkisine dayanarak açmıştır. Davalı kendisine yapılan ödemeyi borç olarak almadığını, davacının kendisine olan borcunu ödemek gayesiyle paranın kendisi hesabına aktarıldığını savunmuştur. Davalının bu ikrarı gerekçeli inkardır. Öyle olunca ispat yükü davacı tarafa düşer. Davacı borç verdiğini yazılı delillerle kanıtlamak zorundadır. Bankaca verilen cevapta ve hesap ekstresinde paranın borç olarak davalı hesabına geçirildiğine ilişkin kayıt bulunmamaktadır. Öyle olunca davacı iddiasını yazılı delillerle kanıtlayamamıştır, davanın reddi gerekir. Ne varki davacı dava dilekçesi ve delil listesinde her türlü delil demek suretiyle yemin deliline de dayanmıştır. Öyle olunca mahkemece davacının davalıya yemin yöneltme hakkı olduğu hatırlatılarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 5.12.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18745, Karar No: 2020/6579, Tarih: 29.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/18745 E.  ,  2020/6579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalı işyerinde 2003 Şubat tarihinden iş akdinin haksız ve hukuka aykırı olarak feshedildiği 15.10.2010 tarihine kadar, eczacı kalfası olarak, aylık 1.000,00TL net ücret ve yemek karşılığında, haftanın 6 günü yaz aylarında saat 08.30-19.30 kış aylarında 08.30-19.00 saatleri arasında çalıştığını 08:00-18:00 saatleri arasında nöbet günlerinde gece geç saatlere kadar çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, müvekkilinin yıllık izin haklarını kullanmadığını, beyanla; kıdem tazminatı, ihbar tazminatının, yıllık izin alacağının, fazla mesai alacağının olduğunu ileri sürerek; davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; talep edilen alacak kalemlerinin zamanaşımına uğradığını, davacının davasında kötü niyetli olduğunu, işyerinde part-time çalışma sistemi ile çalıştığını, çalıştığı tarih itibariyle dışardan ortaokul okuduğunu, davacının eczası kalfası olmadığını, getir götür işlerine baktığını, ablası ile birlikte yarım gün dönüşümlü çalıştığını, Cumartesi günleri çalışmadığını, davacının daha iyi şartlarda iş bulması sebebi ile işi kendisinin bıraktığını, işi bıraktığının ertesi günü başka yerde işe başladığını, müvekkilinin davacının habersiz işi bırakması sebebi ile davacıyı İstanbul 21. Noterliğinin 22.09.2010 tarih ve 09775 yevmiye sayılı ihtarnamesi ile 7 gündür devamsızlık yaptığını, mazeretinin bildirilmesinin istendiğini, davacının işe dönmeyeceği anlaşıldığında ise 30.09.2010 tarihinde çıkışının verildiğini, davacının vasıfsız eleman olduğunu, ücret iddiasının doğru olmadığını, yıllık izin haklarını kullandığını, işyerinde normal mesainin 09.00-19.00 saatleri arasında olduğunu, davacının çalışmasının kesintili olduğunu, ilk dönem çalışmasının da istifa ile sona erdiğini savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 04.02.2003-30.09.2010 tarihleri arasında davalı iş yerinde en son 1000 TL ücret karşılığında çalıştığını iş akdinin haklı neden olmadan işveren tarafından feshedildiği bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin haklı olduğu, yıllık izin kullanıldığına dair belge ibraz edilmediği, fazla mesai yapıldığının ispatlanamadığı belirtilerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin taleplerinin kabulüne fazla mesai talebinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Karar süresinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı iş yerinde 2003-2010 yılları arasında çalıştığını ileri sürerek dava konusu işçilik alacaklarını talep etmiş, davalı işveren 2004-2007 arasında yaklaşık 2,5 yıl süreyle davacının işyerinde çalışmadığını savunmuştur.

Dosya içinde bulunan SGK belgelerine göre davacının 25.06.2004-22.01.2007 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde çalışması bulunmayıp davacı tanıklarıda davacı işçinin kesintisiz çalıştığını beyan etmemişlerdir. Davalı tanıklarından ... davacının sürekli çalıştığına dair beyanı istem konusu dönem içinde kesintisiz çalıştığı anlamında yeterli olmayıp davacının aralıksız çalıştığı ispatlanamamış olmakla davacının sigorta kayıtlarında geçen sürelerle sınırlı olarak hesaplama yapılarak isteklerle ilgili karar verilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın açıklanan sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9780, Karar No: 2009/10533, Tarih: 06.07.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/9780 E.  ,  2009/10533 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı...... Orman Ürünleri ile davalı 1- MNK Mobilya Ltd.Şti. 2- Akpak Orman Ürünleri Tic. Aralarındaki istihkak davası hakkında Antalya 2.İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 7.4.2009 gün ve 181/329 sayılı hüküm incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Yargıtay 21.ci Hukuk Dairesinin İş Bölümü alanı, özel Kanunlarda başkaca hüküm bulunmadığı taktirde, "Yargıtay Kanunu" nun 14'ncü maddesiyle sınırlıdır. Anılan madde hükmünde ise, Dairemizin hasren 506 ve 1479 sayılı Yasalardan doğan uyuşmazlıklara ilişkin olarak İş Mahkemelerinden verilen hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür. Yargıtay Başkanlar Kurulunun 26.01.2009 tarih ve 1 sayılı kararı ile temyiz incelemesi 21.Hukuk Dairesi tarafından yapılmakta olan İcra Mahkemeleri tarafından genel hükümler çerçevesinde verilen istihkak davasına ilişkin kararların temyiz incelemesinin 02.02.2009 tarihinden geçerli olmak üzere 17.Hukuk Dairesince yapılmasına karar verilmiştir.

İnceleme konusu karar, istihkak davasına ilişkin olup Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin işbölümü alanı içine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dava dosyasının Yargıtay 17.Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06.07.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/426, Karar No: 2020/2102, Tarih: 05.03.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/426 E.  ,  2020/2102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 37.202,00 TL bedelin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 11.02.2016 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 45.238,49 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı şirketin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek, davanın ıslah ile birlikte kabulü ile, 37.202,00-TL'ye dava tarihinden, 8.036,49-TL'ye ıslah tarihi olan 11/02/2016 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte olmak üzere toplam 45.238,49-TL'nin davalı taraftan alınarak davacı tarafa ödenmesine karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmiştir. Dairemiz, 07/06/2017 T. 2016/20118 E. - 2017/9315 K. ilamında; “...Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir. Bozma nedenlerine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.” gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar vermiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; açılan davada 6719 sayılı yasa gereği karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedellerinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargılama harç ve giderleri, kural olarak davada haksız çıkan tarafa, eş söyleyişle aleyhine hüküm verilen tarafa yükletilir (HMK m. 326/I). Bu cümleden olarak, davayı kazanan taraf, davayı bir vekil aracılığı ile takip etmişse, haksız çıkan taraf, yargılama gideri olarak vekalet ücreti ödemeye de mahkum edilir (HMK m. 323/1-ğ).

Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedellerinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargılama harç ve giderleri, kural olarak davada haksız çıkan tarafa, eş söyleyişle aleyhine hüküm verilen tarafa yükletilir (HMK m. 326/I). Bu cümleden olarak, davayı kazanan taraf, davayı bir vekil aracılığı ile takip etmişse, haksız çıkan taraf, yargılama gideri olarak vekalet ücreti ödemeye de mahkum edilir (HMK m. 323/1-ğ).

Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkum edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Burada önemle vurgulanmalıdır ki, bir kimseye diğer tarafın dava giderlerinin yükletilmesinin nedeni, o kimsenin diğer tarafın gider yapmasına haksız olarak sebebiyet vermiş olmasıdır. İşte bu nedenledir ki, dava açıldığı anda haklı durumda bulunan tarafın, yargılama sırasında meydana gelen mevzuat değişikliği sonucu haksız duruma düşmesi halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulması olanaklı değildir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18.11.2009 günlü ve 2009/18-421 E.-2009/526 K. sayılı ilamında da aynı ilkeye yer verilmiştir.).

Somut olayda; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir. Bu itibarla, dava açıldığı tarihte, yapılan yasa değişikliği henüz ortada bulunmadığından, dava tarihi itibariyle davacının dava açmakta haklı olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

O halde, mahkemece; dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağından cihetle; davacı yararına maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Ancak, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği ve "hakimin takdir yetkisi kapsamında" kalmadığından; hükmün düzeltilerek onanması HMUK’un 438/7 maddesi gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün 5. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine 5. paragrafa "Davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T. uyarınca 2.725,00TL maktu vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” ifadelerinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.03.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.