muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7990, Karar No: 2019/3053, Tarih: 14.03.2019

Hayatın olağan akışına göre bekar olarak ölen çocuğun ileride evleneceği ve en az iki çocuk sahibi olacağı kabul edilerek, desteğin evleninceye kadar gelirinin yarısını kendi ihtiyaçları için yarısını da anne ve babası için ayıracağı varsayılarak bu dönemde desteğe iki anne ve babaya birer pay vermek suretiyle desteğin tüm gelirine oranlandığında evlenmeden önceki dönem içinde anne ve babanın her birine %25 pay verilmesi gerektiği, desteğin ileride evlenmesi ile birlikte desteğe iki, eşe iki, anne ve babaya birer pay verilerek, yine desteğin tüm gelirinin oranlanarak anne ve babaya %16 şar pay ayrılması, desteğin bir çocuğunun olması durumunda iki pay desteğe, iki pay eşe, bir pay çocuğa ve birer pay anne ve babaya ayrılmak suretiyle desteğin tüm gelirine oranlandığında anne ve baba için %14'er pay verilmesi daha sonra ikinci çocuğun doğacağı varsayılarak bu kez desteğe iki, eşe iki, çocukların her birine birer ve anne ve babaya birer pay verilerek desteğin tüm gelirine oranlanarak anne ve babaya 12,5 er pay verilmesinin uygun olacağı, daha sonra anne ve babadan yaşam tablosuna göre hangisi destekten çıkacaksa kalan kişiye diğerinin payının ilave edilerek destek tazminatlarının varsayımsal hesabının yapılması gerekeceği, Dairemizin yerleşik uygulaması gereğidir.

Bu nedenle; mahkemece, Yargıtay uygulamaları da gözetilmek suretiyle, bilirkişiden işaret edilen hususta ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetli görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 14/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14678, Karar No: 2014/3801, Tarih: 30.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/14678 E.  ,  2014/3801 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/24756

MAHKEMESİ : Mut Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2011

NUMARASI : 2011/205 (E) ve 2011/589 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanıklar hakkında suç duyurusunda bulunulmasına karar verilen asliye ceza mahkemesinin 2009/213 Esas sayılı dosyasının yapılan yargılamasında, sanıkların alınan ifadelerinde suça konu yerin kullanımı ve kesimin kabul edilmesine, 15/1/2010 tarihli keşfin sanıkların yer gösterimi suretiyle yapılıp sanıklardan Mustafa’nın kavak ağaçlarını kestikleri yeri kendisine ait iken kızına sattığını, kavak ağaçlarını kendi sınırları içerisinde kaldığı düşüncesi ile kestiklerini beyan etmesine, keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporlarından kesilen iki adet kavak ağacının orman sınırları içerisinde kaldığının anlaşılmasına göre sanıkların üzerine atılı suçun subut bulduğu gözetilmeden yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 30.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16328, Karar No: 2022/13901, Tarih: 10.10.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/16328 E.  ,  2022/13901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... müdafinin temyizine yönelik incelemede;

5271 sayılı CMK.nın 293/2. maddesinde yer alan ''Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet Savcısı'na veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi gün içinde tebliğ edilir.'' ve 5271 sayılı CMK.nın 295. maddesinde "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, yüzüne karşı tefhim edilen hükme ilişkin süre tutum dilekçesi veren sanık müdafine gerekçeli kararın tebliğ edildiğine dair belgeye dosyada veya UYAP kayıtlarında rastlanmadığından, tebliğ edilmiş ise tebligat evrakının gönderilmesi, tebliğ edilmemiş ise gerekçeli hüküm usulüne uygun olarak sanık müdafine tebliğ edilerek, tebligat belgesi ve sunması halinde ek temyiz dilekçesi de eklenerek incelenmek üzere dosyanın iadesinin sağlanması için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5874, Karar No: 2016/16166, Tarih: 10.10.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/5874 E.  ,  2016/16166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, ödenmeyen işçilik alacaklarının ödenmesi konusunda davalı işverene yaptığı başvuruların sonuçsuz kalması nedeniyle 27.06.2013 günü 4857 sayılı Kanunun 24. maddesi uyarınca iş akdini haklı nedenle feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ulusal bayram genel tatil ve yıllık izin, fazla mesai ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, işçilik alacaklarının ödenmediği iddiasının gerçek dışı olduğunu, davacının 28-29 Haziran 2013, 01-02 Temmuz 2013 ve devamı günlerinde mazeretsiz olarak işe gelmediğinden dolayı iş akdinin 4857 sayılı Kanunun 25/2-g maddesi uyarınca feshedildiğini beyanla davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve ulusal bayram genel tatil günlerinde de çalışıp çalışmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma ve UBGT çalışması alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışmasının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışmasının yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda davacı, haftanın 6 günü, yaz döneminde 08:00-19:00, kış döneminde 08:00-18:30 saatleri arası, ulusal bayramların tümünde, dini bayramların ilk günü dışında çalıştığını ancak bu çalışmalarının ücretlerinin ödenmediğini iddia etmiş, davalı ise davacının işçilik alacaklarının ödenmediği iddiasının gerçek dışı olduğunu savunmuştur. Mahkemece davacı tanıklarının beyanlarına göre hazırlanan bilirkişi raporu hükme esas alınmış ve davacının yaz aylarında 08:00-19:00 arası 1,5 saat ara dinlenmesi yaparak, kış aylarında 08:00-18:30 arası 1,5 saat ara dinlenmesi yaparak çalışmak suretiyle fazla mesai yaptığının ve dini bayramların ilk günü hariç diğer tüm dini bayram günlerinde ve ulusal bayram genel tatil günlerinin tamamında çalıştığının kabulü ile hüküm kurulmuştur. Ancak dinlenen davacı tanıklarının davalı işyerindeki çalışma dönemleri ile davacının çalışma dönemi aynı değildir. Davacı tanıklarından ... ile davacı aynı tarihlerde birlikte çalışmadıkları gibi, diğer tanık ... ile de kısa bir süre davalı işyerinde birlikte çalıştıkları anlaşılmaktadır. Bu nedenle mahkemece davacı tanığı ...'nün beyanlarının davalı işyerinde çalıştığı süre için davacının fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağını ispatladığının kabulü gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davacı tanıklarının beyanlarına göre davacının tüm çalışma dönemi için fazla mesai ücret hesaplanması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 10/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23483, Karar No: 2013/1906, Tarih: 30.01.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/23483 E.  ,  2013/1906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde ravacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankaya ait ...5017 nolu kredi kartının çalındığını, 16.07.2010'da bu kredi kartından Adana'da bulunan üye bir işyerinden şifresiz ve sahte imza ile 3 defa 20.000,00 TL, 1 defa 10.000,00 TL olmak üzere toplam 70.000,00 TL çekildiğini, davalı bankanın oldukça yüklü bu çekimlerle ilgili kendisine bilgi vermediğini, kredi kartının çalındığından 27.07.2010'da haberdar olduğunu ve aynı gün kartını kapattırdığını, kredi kartından çekim yapılan tarihte Antalya'da eşi ve çocuklarıyla tatil yaptığını, daha fazla mağdur olmamak için 70.000,00 TL nın 4.000,00 TL sını 16.08.2010, 66.000,00 TL sını 17.08.2010'da ödemek zorunda kaldığını ileri sürerek, dava konusu harcamayla ilgili davalı bankaya borçlu olmadığının tespitine, 70.000,00 TL nın ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı banka, banka kayıtlarının incelenmesinde davacının kayıp/çalıntı bildirimini 19.07.2010'da yaptığını, itiraza konu işlemlerin davacının bildiriminden 3 gün önce yapıldığı dikkate alındığında bankaya atfı kabil bir kusur bulunmadığını, davacının kayıp/çalıntı bildiriminden sonra kartı kullanıma kapattıklarını, işlemi gerçekleştiren işyerinin sorumlu olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle davacının kayıp bildiriminin geç yapılmasından dolayı davalı bankaya karşı hak iddia edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

2012/23483-2013/1906

Mahkemece, bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle davacının kayıp bildiriminin geç yapılmasından dolayı davalı bankaya karşı hak iddia edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

2012/23483-2013/1906

Davacıya ait kredi kartı ile ... Evcil Hayvanlar Ltd. Şt. isimli üye işyerinden 16.07.2010 tarihinde 3 adet 20.000,00 TL lık ve 1 adet 10.000 TL lık olmak üzere toplam 70.000,00 TL lık çekim yapıldığı 16.07.2010 tarihli kredi kartı sliplerinden anlaşılmaktadır. Kart sahibi olan davacı gerek davalı banka ile imzaladığı sözleşme ve gerekse, 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 12. maddesi hükmü gereğince, kendisine tevdi edilen kartı ve bilgilerini özenle ve güvenli bir şekilde korumak zorundadır. Kartının çalındığını ileri süren davacı, kartın kötüniyetli kişilerin eline geçmesine sebebiyet verdiğine göre, olayda kusurludur. Ne var ki, davacıya ait kredi kartıyla aynı gün, arka arkaya, aynı üye işyerinden standarda uygun olmayan alışverişe izin veren ve bu hususta davacıyı bilgilendirmeyen bankanın da olayda müterafik kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Buna göre, hükme esas alınan bilirkişi raporu yetersizdir. Davacıya ait kredi kartıyla aynı gün, arka arkaya, aynı üye işyerinden standarda uygun olmayan alışverişe izin verilmesi, davacının da kartını çaldırması ve bunu 3 gün sonra fark ederek davalı bankaya bildirmesi üzerinde durularak mahkemece her iki tarafın kusuru oranı belirlenmek suretiyle aralarında bankacılık konusunda uzman bir bilirkişinin de bulunduğu bilirkişi heyetinden rapor alınarak, sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlere temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 21.15 tL temyiz harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.1.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6374, Karar No: 2021/8507, Tarih: 15.09.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/6374 E.  ,  2021/8507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : TRABZON TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tapu iptal ve tescil davasının kabulüne, karşı alacak davasının ise kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; tarafların istinaf başvurularının esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalının arsa sahipleri ile akdetmiş olduğu kat karşılığı inşaat sözleşmesine istinaden 12 adet villa inşa ettiğini, söz konusu villalardan B1 blok 1 nolu bağımsız bölümü 01/10/2014 tarihli adi yazılı satış sözleşmesi ile 750.000TL bedelle satın aldığını, 2014 yılı Aralık ayında fiilen teslim edilen bu villada ikamet ettiğini, satış sözleşmesi uyarınca 20.000 TL'yi 03/10/2014 tarihinde davalıya ödediğini, sözleşmenin 2. maddesinde satış bedelinden 380.000 TL'nin tapu devri ile birlikte banka kredisi ile ödeneceğinin ve tapu devri sırasında kalan borç kadar satıcı lehine tapuda ipotek konulacağının kararlaştırıldığını, hal böyle iken davalının arsa sahipleri ile olan uyuşmazlığı nedeniyle tapu devrinin yapılamadığını, davalıya olan güvenini kaybetmesi nedeniyle tapu devrinden sonra yapılması gereken ödemeleri yapmaktan imtina ettiğini, davalının dava konusu taşınmazın tapusunu arsa sahiplerinden 22/03/2016 tarihinde alabildiğini, davalıdan davaya konu villanın kalan satış bedeli olan 730.000TL'nin nakit olarak ödenmesi karşılığında tapusunun devrini talep ettiğini ancak davalının devri yapmaya yanaşmadığı gibi villayı boşaltmasını istediğini ileri sürerek; davaya konu taşınmazın bakiye satış bedeli olan 730.000 TL'den eksik ve ayıplı işler bedeli mahsup edildikten sonra kalan miktarın depo edilmesiyle birlikte taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile adına tapuya tescilini talep etmiştir.

Davalı; ayıp ve eksik imalatlara ilişkin talebi kabul etmemekle birlikte tapu iptali ve tescile ilişkin talebi kabul ettiğini belirtmiş, karşı davada ise; davacının sözleşmedeki edimini yerine getirmediğinden 01/10/2014 tarihinde 750.000 TL olarak kararlaştırılan satış bedelinin güncellenmesi suretiyle bulunacak bedelden ödenen bedelin mahsubu ile bakiye miktarın davacı tarafından depo edilmesine ve şimdilik 1.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Davalı-karşı davacı; yargılama sırasında davanın tamamen ıslahına ilişkin dilekçe sunarak, davacı-karşı davalının peşin yaptığı ödemenin satış sözleşmesindeki bedele oranlanmasını, bu oranın bilirkişi raporunda tespit edilen rayiç değere uygulanması neticesinde belirlenecek olan ödenmemiş meblağı talep ettiğini belirtmiş, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 148.700,62 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacı-karşı davalıdan tahsilini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; davacı-karşı davalının tapu iptal ve tescil davasının kabulüne, dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, davalı-karşı davacının davasının kabulü ile 148.700,62 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacı-karşı davalıdan tahsiline, davalı-karşı davacının KDV ve tapu masrafları ile ilgili taleplerinin ve alacakla ilgili fazlaya dair haklarının saklı tutulmasına, depo edilen 728.250 TL'nin davalı-karşı davacıya verilmesine, davacı-karşı davalının asıl dava nedeniyle yapmış olduğu yargılama giderlerinin davalı-karşı davacının kendi hal ve davranışları ile davaya sebebiyet vermediği gerekçesiyle TBK'nın 97. maddesi gereğince davacı-karşı davalı üzerinde bırakılmasına, 21.975 TL vekalet ücretinin davalı-karşı davacıdan tahsiline karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, taraflarca istinaf yoluna başvurulmuş, bölge adliye mahkemesince, tarafların istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1) Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı HMK’nın 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre; hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen kararların ve ayrıca taraflara yüklenen borç ve hakların açıkça, kuşku ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiği gibi herhangi bir belgeye, bu arada dava dilekçesine, bilirkişi raporuna ve hatta bozmayla ortadan kalkan önceki hükme veya bir başka karara atıfla hüküm kurulması mümkün değildir. Hüküm gerekçesi dosya içeriğine uygun olmak zorundadır. Ayrıca, hükmün gerekçesi ile sonuç kısmı birbiri ile çelişmemelidir. Bu hususlar, yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir.

Diğer yandan, HMK’nın 332. maddesi uyarınca mahkemece yargılama giderlerine re’sen hükmedileceği, tutarı, hangi tarafa ve hangi oranda yükletildiği ve dökümünün hüküm altında gösterileceği, keza HMK’nın 326/2. maddesi uyarınca da bir davanın kısmen kabulü halinde, yargılama giderlerinin tarafların haklılık oranına göre paylaştırılacağı öngörülmüştür.

Diğer yandan, HMK’nın 332. maddesi uyarınca mahkemece yargılama giderlerine re’sen hükmedileceği, tutarı, hangi tarafa ve hangi oranda yükletildiği ve dökümünün hüküm altında gösterileceği, keza HMK’nın 326/2. maddesi uyarınca da bir davanın kısmen kabulü halinde, yargılama giderlerinin tarafların haklılık oranına göre paylaştırılacağı öngörülmüştür.

Somut olayda, ilk derece mahkemesince; hükmün gerekçe kısmında karşı dava açısından değerlendirme yapılırken dosyaya ibraz edilen bilirkişi raporundaki denkleştirici adalet ilkesine göre yapılan hesaplamanın dikkate alındığı ve bu nedenle karşı davanın kabulü ile 148.700,62 TL'nin karşı davalıdan tahsiline karar verildiği, davalı-karşı davacının ıslah dilekçesinde talep etmiş olduğu hesaplamaya ilişkin herhangi bir değerlendirme yapılmadığı, buna rağmen hükmün 3. bendinde davalı-karşı davacının alacağa dair fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasına karar verildiği, bu hâli ile hüküm ile gerekçe arasında çelişki oluşturulduğu anlaşılmaktadır.

../...

-3-

Bundan ayrı, hükmün yedinci bendinde davalı-karşı davacının kendi hâl ve davranışları ile davaya sebep olmaması nedeniyle yargılama giderlerinin davacı-karşı davalı üzerinde bırakılmasına karar verilmiş olmasına rağmen, hükmün sekizinci bendinde davacı-karşı davalı lehine yargılama giderlerinden olan vekâlet ücretine hükmedilmek suretiyle de çelişki oluşturulmuş olması, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373'ncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

2) Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanunun 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle tarafların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 15/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10983, Karar No: 2015/8175, Tarih: 02.06.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/10983 E.  ,  2015/8175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı, davacı vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmiştir. Belli günde davacı vek.Av.... ile davalı asil ... ile vek....ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan taraf vekilleri ve davalı asilin sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, taraflar arasında ana okulu işletme hakkının devri için 20.04.2011 tarihinde sözleşme yapılıp, 02.05.2011 tarihinde de noterden işlem yapıldığını, sözleşme gereği davalıya elden 2.000,00 TL nakit olarak verildiğini, 12.500,00 TL ve 3.000,00 TL'yi banka havalesi yolu ile gönderdiğini, ayrıca da 05.10.2011 tarihli 5.000,00 TL bedelli senedin teslim edildiğini, davalının ediminin fiilen ve hukuken gerçekleşemediğini,... tarafından devir tarihinden önce 29.03.2011 tarihinde yapılan inceleme sonucu, okul binasının bodrumunun yol katının altında kaldığı ve dere taşkın sınırları içerisinde kaldığından acilen boşaltılmasının istendiğini, ilçe Milli Eğitim Müdürlüğü'nün 20.01.2011 tarihli yazısı ile durumun işletmeye bildirildiğini, ...Kurumları Yönetmeliği uyarınca devrin geçersiz olduğunu, keşide edilen ihtarnameye rağmen, müvekkilinin hakkı olan bedelin ödenmediğini, senedin iade edilmediğini iddia ederek, borçlu olmadıklarının tespiti ile nakit ödenen 17.500 TL bedelin ve 5.000 TL bedelli senedin iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında resmi şekilde düzenlenmiş satış sözleşmesi bulunduğunu, akdin feshini gerektirecek davranışları olmadığını ileri sürerek, davanın reddini istemiştir.