muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11261, Karar No: 2013/7184, Tarih: 25.06.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/11261 E.  ,  2013/7184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında yasak nitelikte bıçak taşıma fiilinden dolayı zamanaşımı süresi içinde mahallinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Hakaret suçunun alenen işlenmesi nedeniyle cezada artırım yapılırken TCK 125/4 olan uygulama maddesinin gösterilmemesi mahallinde telafisi mümkün olduğundan, direnme suçunun bıçakla ve her iki suçun da birden fazla kamu görevlisine karşı işlendiği kabul edildiği halde TCK'nın 265/4 ve 43/2. maddelerinin uygulanmaması ise karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle eleştirilen hususlar haricinde usul ve kanuna uygun olan hükümlerin tebliğname gibi ONANMASINA, 25/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11362, Karar No: 2013/17756, Tarih: 01.10.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/11362 E.  ,  2013/17756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVALILAR :

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 01.09.2004 - 15.09.2008 tarihleri arasında Şanlıurfa... geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; 1003332 sicil numaralı davalı işyerinin 1.10.2001 – 31.1.2006 tarihleri arasında 506 sayılı Kanun kapsamına olduğu, davalı işverence davacı adına işe giriş bildirgesinin verilmediği ve davacı adına davalı işverene ait işyerinden çalışma bildirilmediği görülmüştür.

Somut olayda; davacı tanıklarının, dava konusu dönemde davacının çalıştığını belirtmelerine rağmen, davalı tanıklarının çalışmadığını, okulun üç kadrolu hizmetlisi olduğunu beyan ettikleri, davacıdan başka ikisi davacının kardeşi olmak üzere 3 kişinin daha aynı dönemlerde hizmetli olarak çalıştığını belirterek dava açtıkları, Şanlıurfa 1. İş Mahkemesi’nin 2012/487, 2013/146 ve 2013/148 Esas sayılı dava dosyaları üzerinde görülen bu davalarda da aynı dönemler için kabul kararı verildiği, okulda çok sayıda öğretmen olmasına rağmen... Müdürlüğünden sorulmak suretiyle dava konusu dönemin tamamında çalışan öğretmenler tespit edilerek bu kişiler arasından resen tanık seçilerek dinlenilmediği ve tanık beyanları arasındaki çelişkinin giderilmediği, keşif yapılarak ve... Müdürlüğünden bilgileri getirtilerek okulun büyüklüğünün, öğrenci sayısının, çalışan hizmetli sayısının tespit edilmediği, davacıya ücret ödemesinin kim tarafından ne şekilde yapıldığının açıklattırılmadığı, okuldaki defter ve belgelerde davacının hizmetli olarak imzasının olup olmadığının araştırılmadığı, davacı tanıklarından Hüseyin Altun’un davacının kardeşi olmasına rağmen, davacının uzaktan akrabası olduğunu söyleyerek ifade verdiği anlaşılmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2023/10663, Karar No: 2023/2087, Tarih: 24.04.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/10663 E.  ,  2023/2087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/1895 E., 2022/2499 K.

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 29.09.2011 tarihli ve 2011/48442 Soruşturma numaralı iddianame ile; "sanığın köpeğinin ... Belediyesine ait Sahipsiz Hayvanlar Doğal Yaşam Merkezine alınması nedeniyle, ödünç aldığı ... plaka sayılı araç ile Doğal Yaşam Merkezinin girişinde bulunan bariyerle kasten çarparak zarar verdiği" iddiasıyla sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-a ve 53/1. maddeleri gereğince kamu malına zarar verme suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.05.2012 tarihli ve 2011/1122 Esas, 2012/765 Karar sayılı kararıyla, sanık hakkında; kamu malına zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a ve 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilerek 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların 07.06.2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

3. Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2015 tarihli ve 2015/617 Esas, 2015/827 Karar sayılı kararıyla, sanık hakkında; kamu malına zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a ve 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Anılan kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 12.09.2022 tarihli ve 2022/4345 Esas, 2022/14506 Karar sayılı ilâmıyla "etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasının gerekmesi" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.12.2022 tarihli ve 2022/1895 Esas, 2022/2499 Karar sayılı kararıyla, sanık hakkında; kamu malına zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, 168/2 ve 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; "eylemin taksirle işlendiğinden sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ve sanığın olay günü alkolllü olduğuna" ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; "eylemin taksirle işlendiğinden sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ve sanığın olay günü alkolllü olduğuna" ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın köpeğinin ... Belediyesine ait Sahipsiz Hayvanlar Doğal Yaşam Merkezine alındığı, sanığın tanık ...'den ödünç aldığı ... plaka sayılı beyaz renkli ... marka araç ile 08.05.2011 günü saat 19.30 sıralarında Sahipsiz Hayvanlar Doğal Yaşam Merkezinin girişinde bulunan bariyerlere kasten çarparak zarar verdiği, merkezde güvenlik görevlisi olarak çalışan tanık Ö.K.'nın olaya müdahale ettiği ve sanığın geri manevra yaparak olay yerinden uzaklaştığı, sanığın meydana gelen 767,00 TL tutarındaki zararı kovuşturma aşamasında giderdiği anlaşılmıştır.

2. Sanık ... aşamalarda, olay günü hafif alkollü olduğunu, yanlışlıkla barınak yoluna girdiğini, akşam olduğu için bariyeri fark edemediğini ve yanlışlıkla bariyere çarptığını beyanla inkâr yönünde savunmada bulunmuştur.

3. Tanık Ö.K. beyanında, bahse konu yerde güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, sanığın araç ile hiç yavaşlamadan gelerek bariyerlere çarptığını, nedenini sorduklarında sanığın kendilerine hitaben "savcılık kanalıyla köpeğim alındı, kırdım döktüm, çok da iyi oldu" dediğini belirtmiştir.

IV. GEREKÇE

Her ne kadar sanık müdafii; sanığın olay günü alkollü olması nedeniyle taksirle bariyerlere zarar verdiğini ve bu nedenle sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğini belirtmiş ise de; 5237 sayılı Kanun'un 34/2. maddesine göre, iradi olarak alınan alkolün cezai ehliyeti etkilemediği ve suç kastını ortadan kaldırmadığı, tanık Ö.K.'nın aşamalardaki beyanları, olaya ilişkin kolluk tutanakları ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın eyleminin sübuta erdiğinin kabulü ile hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmediği; bu itibarla yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suçun vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin eylemin taksirle işlendiğinden sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ve sanığın olay günü alkolllü olduğuna yönelik temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.12.2022 tarihli ve 2022/1895 Esas, 2022/2499 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9485, Karar No: 2017/15031, Tarih: 01.11.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/9485 E.  ,  2017/15031 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasında verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davacı vekilinin istinaf başvurusunun reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedelini tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 10.000,00 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, istirdadı istenilen bedelin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; davanın, yargılama sırasında yürürlüğe giren ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nu değiştiren 6719 sayılı kanun hükümleri uyarınca konusuz kaldığı gerekçesiyle; davanın reddine, yapılan yargılama giderlerinin davacı üzerine bırakılmasına, taraf vekilleri lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı tarafça istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen; kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemesince; istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen; kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 Karar Sayılı ilamıyla; 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4. maddesi ile Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fiyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verildiği, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'nun bu maddeye dayanarak 11.08.2002 gün ve 24843 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliği” yayımladığı, lisans sahibi şirketlerinde bu tebliğe uygun olarak tüketiciden kayıp-kaçak bedeli adı altında bedel tahsil ettikleri, ancak anılan madde ile Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyat belirleme hak ve yetkisinin verilmediği, özellikle kaçak bedelinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne kadar ücret ödendiğinin bilinmesininde hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kararları ile bu bedelin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenleme ve yukarıda açıklanan Hukuk Genel Kurulu kararı doğrultusunda, Dairemizce; kayıp-kaçak bedeli gibi dağıtım şirketleri tarafından faturalara yansıtılan dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, parekende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin, tüketicilerden tahsil edilemeyeceği kabul edilmiştir.

Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenleme ve yukarıda açıklanan Hukuk Genel Kurulu kararı doğrultusunda, Dairemizce; kayıp-kaçak bedeli gibi dağıtım şirketleri tarafından faturalara yansıtılan dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, parekende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin, tüketicilerden tahsil edilemeyeceği kabul edilmiştir.

Ne var ki, 17.06.2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu Kanunu'nun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup, aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek, Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, eldeki davada dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17. maddesine eklenen 10. bend ile dava konusu uyuşmazlığın da özünü oluşturan bedeller konusunda hem yeni bir düzenleme getirmiş; hem de, geçici 20. maddeyle, anılan düzenleme devam etmekte olan davalarda da uygulanacak şekilde geçmişe yürütülmüştür.

Bu aşamada, davanın konusuz kalması hakkında genel açıklama yapılmasında yarar görülmüştür.

Görüldüğü üzere, 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17. maddesine eklenen 10. bend ile dava konusu uyuşmazlığın da özünü oluşturan bedeller konusunda hem yeni bir düzenleme getirmiş; hem de, geçici 20. maddeyle, anılan düzenleme devam etmekte olan davalarda da uygulanacak şekilde geçmişe yürütülmüştür.

Bu aşamada, davanın konusuz kalması hakkında genel açıklama yapılmasında yarar görülmüştür.

İlke olarak her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki duruma göre hükme bağlanır (28.11.1956 tarih ve 15/15 sayılı İ.B.K). Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir nedenle dava konusunun ortadan kalkması halinde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Dava konusu hakkın davacıya ödenmesi, verilmesi ya da müdahalenin kaldırılması, davacı ve davalı sıfatının birleşmesi, yeni çıkan bir kanun ya da Anayasa Mahkemesi kararı ile ya da kişiye sıkı sıkıya bağlı ve mirasçılara geçmeyen bir hakka ilişkin davalarda taraflardan birinin ölümü gibi nedenlerle artık dava konusu edilen talep hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesine gerek ya da neden kalmıyorsa, burada davanın konusuz kalmasından söz edilebilir. Bu durumda, mahkemenin, bir tespit hükmü niteliğinde olmak üzere esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmetmesi gerekmektedir.

Yapılan bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık değerlendirildiğinde; yargılama sırasında yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliklerinin, dava konusu hakkın özünü ortadan kaldırdığı açıktır. Diğer bir anlatımla, geçmişe etkili yeni yasa nedeniyle dava konusuz kalmıştır.

Bu noktada, mahkemece; HMK'nun 331/1. maddesi uyarınca, konusuz kalan dava hakkında yargılamaya devam edilerek, dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğu tesbit edilmeli ve o tarafın yargılama giderlerine (ve bu giderlerden olan vekalet ücretine de) mahkum edilmesi gerekir.

Eldeki davada; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuat ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir.

Hal böyle olunca, ilk derece mahkemesince, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişiklikleri nedeniyle konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacı tarafça yapılan yargılama giderlerinin ve bu giderlere dahil olan maktu vekalet ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nun 373/1 maddesi uyarınca, iş bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nun 373/1 maddesi uyarınca, iş bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ : Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine; ikinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanunun 371.maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de İlk Derece Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 01.11.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1805, Karar No: 2009/3618, Tarih: 15.06.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/1805 E.  ,  2009/3618 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, BK’nın 355. ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi ilişkisinden kaynaklanmakta olup, davacı ... iş sahibi, davalı Serdar Sondaj-... ise yüklenicidir.

Temyiz incelemesine konu işbu davadan önce yine davacı iş sahibince, yüklenici sıfatıyla ...Sondaj-yetkili ... aleyhine aynı istemlere ilişkin olarak ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2006/531 Esas sayılı dosyasında açılan dava, 03.04.2007 günlü kararla kabul edilmiş, davacı iş sahibi o davada davalı olarak gösterilen yani husumet yöneltilen kişinin gerçekte ... Sondaj-... olmasına karşın şahsın sözleşmede yazılı ismi tam olarak okunamadığından maddî hata sonucu ... olarak yazıldığını, oysa gerçekte bu isimde bir şahıs olmadığının anlaşıldığını, bu yüzden de verilen kararın infaz edilemediğini bildirmiştir.

Eldeki davada davalı olarak yer alan ..., kimliğini yanlış bildirdiğinden bahisle Van Cumhuriyet Başsavcılığı’nca yürütülen soruşturma sırasında verdiği 02.10.2007 günlü ifadesinde sözleşmede adı geçen kişinin kendisi olduğunu ifade ettiği gibi yapılan yargılama sırasında da davacı ile akdi ilişki kurduğunu ve ona karşı taahhüt altına girdiğini kabul ederek esas hakkındaki savunmalarını bildirmiştir.

Bu durumda her iki davadaki tarafların ve dava konularının aynı olduğu, ancak 2006/531 Esas sayılı davada davalı olarak Fehim Durur isminin yazılmış olmasının maddî hataya müstenit olduğu ve bunun mahalli mahkemesince düzeltilebileceği açıktır.

Şu halde mahkemece 2006/531 E.,2007/400 K. sayılı kararın tam ve doğru olarak ismi tesbit edilen davalı ...’a tebliğ edilerek sonucu beklenmeli, kesinleştiğinde eldeki dava HUMK’nın 237. maddesi uyarınca kesin hükmün varlığı nedeniyle reddedilmelidir.

Değinilen hususlar nazara alınmaksızın, aynı taraflar arasında aynı konuda daha önce hüküm kurulmuş olmasına rağmen yeniden aynı ihtilâf hakkında ikinci bir karar verilmesi usül ve yasaya aykırı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz eden hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 15.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.