muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9456, Karar No: 2016/1148, Tarih: 02.02.2016

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle uyulan bozma ilamının gereğinin yerine getirilmiş olmasına göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı ilamında; elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile kaçak kullanılan elektrik bedellerinin abonelerden tahsili yoluna gitmenin, hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmayacağı; öte yandan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurları olduğu, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yönetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını taşıdığının kabulünün mümkün olmadığı gerekçeleriyle; elektrik enerjisini kaçak kullanmayan abonelerden kayıp-kaçak bedeli alınamayacağı, diğer bir ifadeyle kayıp-kaçak bedelinin faturalara yansıtılamayacağına karar verilmiştir.

Yukarıda değinilen Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararı doğrultusunda yerleşmiş ve kararlılık kazanmış Dairemiz uygulamasına göre; kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanılarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu tarafından ihdas edilen ikincil mevzuat (Yönetmelik, EPDK Kurul kararları ve tebliğleri) hükümleri uyarınca, kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri, elektrik abonelerinden tahsil edilemeyecektir. Zira, TRT payında olduğu gibi bu bedellerde ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesindeki esas ve ilkeleri karşılayan bir kanun hükmüyle elektrik abonelerinden alınabilecektir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, kaçak elektrik tüketim bedelinin; dağıtım, perakende satış hizmeti ve iletim bedellerinin ilave edilmesi suretiyle hesaplandığı, ayrıca bu bedele, kayıp-kaçak bedelinin ilave edilip edilmediği hususunda bir açıklığın bulunmadığı, otomatik dönem tahakkuklarından oluşan bedelin ise; kayıp-kaçak, dağıtım, perakende satış hizmeti ve iletim bedellerinin ilave edilmesi suretiyle hesaplandığı, bu haliyle raporun hüküm vermeye yeterli olmadığı anlaşılmaktadır.

Ayrıca, dava dilekçesinde 46.013,50 TL tutarındaki alacağın endeks esaslı ek tahakkuktan doğduğu ileri sürülmesine rağmen, hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu kalem alacağın 26.05.2011 tarihine kadar olan otomatik dönem tahakkukundan doğduğu, ancak bu döneme ilişkin faturanın davacı şirket tarafından dosyaya sunulup sunulmamasının takdirinin mahkemeye ait olduğu bildirilmiştir. Mahkemece, raporda belirtilen fatura getirtilmediği gibi borcun kaynağı hususundaki farklılığın nedeni de araştırılmamıştır.

Bundan ayrı, 46.013,50 TL tutarındaki alacak kaleminin otomatik dönem tahakkuklarından kaynaklanmış olması halinde ise; ilgili mevzuat hükümleri uyarınca, davacı şirketin elektriği kesmemesinin kusur teşkil edip etmeyeceği yönünde bir değerlendirme yapılmamıştır.

Zira, dava tarihinde yürürlükte bulunan Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin "Zamanında ödenmeyen borçlar" başlıklı 24. maddesinin 2. fıkrası; "Müşterinin perakende satış sözleşmesi veya ikili anlaşmalar kapsamında öngörülen ödemeleri zamanında yapmaması halinde dağıtım lisansı sahibi tüzel kişiler tarafından elektriği kesilebilir." hükmünü içermektedir. Bu hüküm, 30.12.2012 tarihinde “Müşterinin perakende satış sözleşmesi veya ikili anlaşmalar kapsamında öngörülen ödemeleri zamanında yapmaması halinde, nihai tüketicilere enerji tedarik eden lisans sahibi şirketlerin bildirimi üzerine, en geç 5 iş günü içerisinde dağıtım lisansı sahibi tüzel kişiler tarafından elektriği kesilir. Söz konusu durum iki gün içerisinde dağıtım şirketi tarafından ilgili tedarikçiye bildirilir.” olarak değiştirilmiştir.

Buna göre, mahkemece; 46.013,50 TL tutarındaki alacağın otomatik dönem tahakkukundan kaynaklandığının belirlenmesi halinde, kaçak elektrik tutanağının tutulduğu dönemden sonra tüketilen enerji nedeniyle tahakkuk ettirilen faturaların ödenmemesine rağmen, az yukarıda açıklanan yönetmelik hükmü gereği elektriğin kesilmemesinin davacı ... şirketi açısından müterafik kusur teşkil edeceği gözetilerek, bu kusur nedeniyle elektriğin kesilmesi gereken tarihten sonraki döneme ilişkin işlemiş gecikme zammından indirim yapılmalıdır..

Öte yandan, bilirkişi raporunda alacak kalemleri hakkında talep edilebilecek işlemiş gecikme zamları hakkında bir hesaplama yapılmış ise de, hesaplamaya esas alınan faizin nevi hakkında bir açıklama ve değerlendirme de yapılmamıştır.

Öte yandan, bilirkişi raporunda alacak kalemleri hakkında talep edilebilecek işlemiş gecikme zamları hakkında bir hesaplama yapılmış ise de, hesaplamaya esas alınan faizin nevi hakkında bir açıklama ve değerlendirme de yapılmamıştır.

Hal böyle olunca, mahkemece; yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözetilerek, 46.013,50 TL tutarındaki alacak kalemine ilişkin faturanın (veya faturaların) davacı şirketten getirtilmesi, sonrasında dosyanın önceki bilirkişi dışında elektrik tarifeleri ile tüketim hesabı konusunda uzman olan elektrik veya elektrik ve elektronik mühendisi bilirkişilerden oluşacak üç kişilik uzman bilirkişi kuruluna tevdi ile 46.013,50 TL tutarındaki alacak kaleminin kaynağının belirlenmesi, bu belirlemeden sonra davaya ve takibe konu alacak kalemlerinin (kayıp-kaçak, dağıtım, iletim ve perakende satış hizmeti bedelleri dahil edilmeden Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği hükümlerine göre) ve bu alacak kalemleri hakkında talep edilen gecikme zamlarının (aboneliğin türüne ve taraflarca imzalanan abonelik sözleşmesinde öngörülen kararlaştırmaya göre) taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor ile tespit edilmesi, bu bağlamda 46.013,50 TL tutarındaki alacağın otomatik dönem tahakkuklarına ilişkin olması halinde ise; Yönetmelik gereğince elektriğin kesilmesi gereken tarihin belirlenmesi, bu tarihe kadar olan işlemiş gecikme zammı ile bu tarihten takip tarihine kadar işlemiş olan gecikme zammının ayrı ayrı hesap edilmesi, sonrasında ise mahkemece davacının elektriği kesmemesinin müterafik kusur teşkil edeceği ve bununda elektriğin kesilmesi gereken tarihten sonrasına isabet eden gecikme zammından (en fazla yasal faiz oranına kadar indirim) yapılması suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, aksine düşüncelerle, yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3038, Karar No: 2019/8774, Tarih: 12.09.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/3038 E.  ,  2019/8774 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/2-3, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri

gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Olay günü alkollü araç kullandığı tespit edilen sanık hakkında TCK'nın 179/2-3 maddesi gereğince hüküm kurulmuşsa da, kamu davasının TCK'nın 179/3. maddesi uyarınca açıldığı ve sanığın alkollü olması sebebiyle bu madde kapsamındaki suç sübut bulduğundan, sanığın TCK'nın 179/3. maddesi yollamasıyla TCK'nın 179/2. maddesi uyarınca cezalandırılması gerekirken TCK'nın 179/2-3 maddesi uyarınca hüküm kurulması;

2-Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 1. fıkrasındaki “TCK'nın 2-3 maddesi” ibaresinin çıkarılması ve “TCK'nın 179/3 maddesi delaletiyle TCK'nın 179/2 maddesi” ibaresi ile hükmün dördüncü paragrafın hükümden çıkarılarak "Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 25 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10816, Karar No: 2019/1359, Tarih: 04.03.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/10816 E.  ,  2019/1359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yargılaması sırasında davacı ... Yönetimi vekili 17/03/2015 tarihli dilekçesi ile özetle; çekişmeli 101 ada 325, 326 ve 102 ada 135 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde bulunan kavak ağaçlarının kendilerine ait olduğunu iddia eden ... ve ...'ın ... Asiye Hukuk Mahkemesinin 2015/4 Değişik İş ve 2014/5 Değişik İş sayılı dosyaları ile kavak ağaçlarının değerini hesaplattıklarını ve kesim yapılacağını iadereye bildirdiklerini; derdest dosyada taşınmazların orman parseli olup olmadıklarının kesinleşmediğinden taşınmazlar üzerinde bulunan kavak ağaçlarının kesilmemesi yönünde ihtiyati tedbir kararı verilmesini istemiştir.

Tedbir talebine itiraz eden ... ve ... vekili 17/03/2015 tarihli dilekçesi ile özetle; ekilen ağaçların kavak ağacı olduğunu, orman arazisinde ekilmediğini, taşınmazların yıllardan beri kavaklık olduğunu, ... Asiye Hukuk Mahkemesinin 2015/4 Değişik İş ve 2014/5 Değişik İş sayılı dosyalarında kavakların ve ekildikleri arazilerin hali durumunun belirlendiğini ileri sürerek, davacı tarafın ihtiyati tedbirin reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece tedbir talebinin mahiyeti ve görülmekte olan davanın mahiyeti itibari ile talep gibi tedbir kararının verilemeyeceği; davacı vekilinin tedbir talebinin veya bu mahiyetteki taleplerinin genel mahkemelerde çözümlenebileceği gerekçesiyle ihtiyati tedbir talebinin reddine karar verilmiş, ret kararı davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre; 6100 sayılı HMK’nın “Temyiz edilmeyen kararlar” başlıklı 362. maddesinde hangi kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabileceği belirtilmiştir. Aynı Kanunun 362. maddesinin (F) bendi gereğince geçici hukuki korumalar hakkında verilen kararlar da temyiz edilemeyen kararlar arasında sayılmaktadır. Yargıtay İçtihatları Birleştirme Hukuk Genel Kurulunun 21.02.2014 tarihli ve 2013/1 E. 2014/1 K. sayılı kararı ile de ilk derece mahkemelerince verilen ihtiyati tedbir taleplerinin reddi veya bu taleplerin kabulü halinde itiraz üzerine verilen kararların temyiz yoluyla incelenemeyeceğine karar verildiğinden temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde iadesine 04/03/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11424, Karar No: 2014/3996, Tarih: 03.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/11424 E.  ,  2014/3996 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 24.02.2011 tarih ve 2011/15 - 2011/51 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin üç yılı aşkın bir süredir yağmur oluk borularının duvara bağlantı yapılmasına yarayan kelepçelerinin üretimini yaptığını, davalının yenilik ve ayırt edicilik niteliği bulunmayan nezdinde adına 23.05.1997 tarihinde tescil ettirdiğini, müvekkili hakkında şikâyette bulunup arama ve zabıt kararları aldığını, müvekkilinin işyerinde 06.08.2004 tarihinde yapılan arama ve zabıt işlemi sonunda üretimini gerçekleştirdiği kelepçe ürünleri ile bu ürünleri üretmeye yarar kelepçe kalıplarına el konulup yediemine verildiğini, hakkında tasarım hakkına tecavüz suçlaması ile esas sayılı dosyalarında kamu davaları açıldığını, daha sonra anılan yargılamalardan beraat ettiğini, davalı adına tescil edilmiş bulunan tasarımın öteden beri piyasada genel kullanımı olan davalı ... birçok firma tarafından üretim ve satışa konu edilip eski tarihli kataloglarda tanıtımının yapılmış olması karşısında yenilik ve ayırt edicilik vasıflarının bulunmadığı tespit edilerek 26.05.2005 günsayılı kararı ile hükümsüzlüğüne karar verildiğini, davalının haksız ve hukuka aykırı tescilinin arkasına sığınarak müvekkilinin ticari itibarını zedelediğini ve üretim araçlarına el konulması sebebiyle üretim yapamaması ve buna bağlı taahhütlerini yerine getirememesi nedeniyle ciddi mağduriyete uğradığını ileri sürerek, üretim kalıplarının iadesine, müvekkilinin uğradığı zararlar karşılığı ıslah dilekçesiyle birlikte toplam 40.000,00 TL maddi tazminat ve 30.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin yasal tasarım tescilinden kaynaklanan haklarını kullandığını, kötü niyetli olmadığını ve davacıya karşı yasal şikâyet hakkının kullanıldığını, müvekkili tasarımının hükümsüz kılınmasının önceye yönelik haklarını ortadan kaldırmayacağını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir

.../...

-2-

Davalı vekili, müvekkilinin yasal tasarım tescilinden kaynaklanan haklarını kullandığını, kötü niyetli olmadığını ve davacıya karşı yasal şikâyet hakkının kullanıldığını, müvekkili tasarımının hükümsüz kılınmasının önceye yönelik haklarını ortadan kaldırmayacağını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir

.../...

-2-

Mahkemece bozma ilamına direnilerek,davalının öteden beri sektörde bir çok firma ve hatta kendisi tarafından kullanılan, harcıalem biçimi taşıyan pis su kelepçesini kendisine ait olmadığını ve bir tasarım olarak tescilliyle korunmasının mümkün olmadığını bilerek bizzatihi adına tescil ettirmesi; kendisine karşı hükümsüzlük davası açılıp kanıtları ortaya konularak tescil konusu ürünün yenilik ve ayırt edicilik vasıfları bulunmadığı vakıası ortaya konulmasına rağmen, bu tasarım belgesine dayanarak basiretli bir tacirden beklenemeyecek şekilde, kötüniyetle ve en azından ihmali davranışla haksız fiil ve rekabet oluşturacağı ve tasarım hakkının kötüye kullanılması niteliğindeki fiillerle davacı hakkında zararlandırıcı eylemlere giriştiği gerekçesiyle 25.09.2008 gün ve E. 2006/259, K. 2008/195 sayılı kararında ısrar edilmesine (Direnilmesine), davanın kısmen kabulü ile, 4.452,14 TL maddî ve 10.000,00 TL manevî tazminatın 06.08.2004 tarihinden itibaren işleyecek değişir oranlı yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nun 17.10.2012 tarih 2012/11-236 esas 2012/714 karar sayılı ilamı ile davacı vekilinin temyiz isteminin reddine,davalının temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı yararına bozulmasına karar verilmiş karar düzeltme istemi üzerine Hukuk Genel Kurulu 27.03.2013 tarih 2013/11-209 esas 2013/399 karar sayılı ile bozma kararının kaldırılmasına,direnme uygun bulunduğundan davalının işin esasına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 11.Hukuk Dairesi’ne Gönderilmesine karar verilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 851,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7614, Karar No: 2022/17366, Tarih: 01.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/7614 E.  ,  2022/17366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Gölbaşı(Ankara) 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayana kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince kabulü ile tescile ilişkin bent düzeltilmek suretiyle HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş, karar davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan delil ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Ankara İli, Gölbaşı İlçesi, Tepeyurt (Germeyik) Mahallesi 124601 ada 11 ve 12 parsel sayılı taşınmazlara net gelir metoduna göre değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile tescile ilişkin bent düzeltilmek suretiyle HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 01.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2676, Karar No: 2018/3256, Tarih: 21.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/2676 E.  ,  2018/3256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi,kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

I-Sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik şikâyetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İlamlı icra takibinde hukuki sonuç doğurması bakımından ilamda yazılı borçlu vekiline tebligat yapılması yasal ise de ceza hukuku açısından cezaların şahsiliği prensibinin bir gereği olarak, şikayet olunan asıl borçluya değil de borçlu vekiline icra emri tebligatının, cezai sorumluluk açısından hukuki sonuç doğurmayacağı gerekçesiyle beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikâyetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/34136, Karar No: 2013/2818, Tarih: 29.01.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/34136 E.  ,  2013/2818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/12/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi arafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :  Mahkemece  yetki itirazı  kabul edilen borçlu yönünden icra dosyasının tefriki ile yetkili İzmir İcra Müdürlüğü'ne gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, icra dosyasının itiraz etmeyen borçluyu da kapsayacak şekilde bir bütün halinde yetkili icra dairesine gönderilmesi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.