muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1941, Karar No: 2012/7714, Tarih: 21.05.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/1941 E.  ,  2012/7714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne Uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2009/10126-12859 sayılı bozma kararında; "Mahkemece verilen karar usul ve yasaya aykırıdır. Şöyle ki; hükme dayanak yapılan orman bilirkişi kurulu tarafından düzenlenen raporlarda, çekişmeli taşınmazın, büyük bölümü üzerinde 25-30 yaşlarında fındık ağaçlan ile kısmen de 5-8 yaşlarında sonradan gelen ... formunda kayın, gürgen ve meşe cinsi ağaçlar bulunduğu, eski tarihli memleket haritası ve ... fotoğraflarında açık alanda gözüktüğünden orman sayılmayan yerlerden olduğu açıklanmıştır. Davalı kişi, tapu kaydına tutunmuş ise de, taşınmaz başında yapılan keşif sonucu, tapu kaydının, çekişmeli yer ile dava dışı pek çok parsele uyduğu belirlenmiştir. Çekişmeli taşınmazın batısında eylemli olarak 136 ada 93 sayılı orman parseli bulunduğundan, dayanak tapu kaydının, 3402 sayılı Yasanın 20/C maddesi uyarınca miktarı ile geçerli kapsamının belirlenmesi gerekir. Bu durumda, çekişmeli taşınmazın tapu kaydının kapsamı içinde kaldığı düşünülemez. Bilindiği üzere, üzerindeki bitki örtüsü insan ve hayvan baskısı sebebiyle ortadan kaldırılmış olsa bile, salt orman toprağı dahi orman sayılan yerdir. 6831 sayılı Yasanın 05.11.2003 tarihinde kabul edilen 4999 sayılı Yasanın 6. maddesi ile değiştirilen 11. maddesinde, fiilen orman olduğu Orman Genel Müdürlüğünce tespit edilen yerlerin, talep üzerine, Maliye Bakanlığınca Orman Genel Müdürlüğüne tahsis edileceği ve tahsisi yapılan bu yerlerin Hazine adına tapuya orman niteliği ile tescil edileceği düzenlenmiştir.

O halde; bir ... ve bir orman bilirkişi ile keşif yapılarak, çekişmeli taşınmazın hakim tarafından gözlemlenmesi, taşınmaz üzerinde neler bulunduğunun (bitki örtüsü, ağaçların cinsi,sayısı, yaşlan vb.) ayrıntılı olarak keşif tutanağına yazılması, taşınmaz üzerindeki fındık ağaçlarının yaşları, sayısı, kapalılık oluşturup oluşturmadıkları, orman ağaçlarının sayısı, yaşı, cinsi, taşınmaz üzerinde toplu veya dağınık olarak bulunup bulunmadıkları yönünde rapor alınması, orman ağaçları taşınmaz üzerinde toplu halde bulunuyor ise, o bölüm ... bilirkişiden alınacak ek rapor ile ifraz ettirilmesi ve orman niteliği ile Hazine adına tescil edilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozmaya uyulduktan sonra davanın reddi ile dava konusu ... köyü, 136 ada 66 sayılı parselin tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadstrosu yapılmamıştır.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadstrosu yapılmamıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda ... onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine 21/05/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/39859, Karar No: 2014/28615, Tarih: 30.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/39859 E.  ,  2014/28615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 6. İŞ MAHKEMESİ (ÜSKÜDAR 6. İŞ )

TARİHİ : 11/10/2012

NUMARASI : 2011/457-2012/929

DAVA :Taraflar arasındaki, fazla mesai, genel tatil ve yönetim tazminatı alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 30.09.2014 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü yapılan tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmediğinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde alan sorumlusu olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, yönetim tazminatı, fazla çalışma ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş sözleşmesinin ihbar öneli verilerek feshedildiği, çalışma süresinin kendisinin ayarladığını, fazla çalışma ve genel tatil çalışması bulunmadığını, taleplerinin zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının son çalıştığı üç aylık dönemde yönetim tazminatının ödenmediği, genel tatil çalışması yaptığı halde karşılığının ödenmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K .).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda mahkemece davacı tanıklarının işverene karşı açılmış davaları bulunduğu belirtilerek davacının fazla çalışma alacağı reddedilmiştir. Buna karşın davalı tanığı davacının haftanın 6 günü 1 saat yemek molası verdiğini, yaz döneminde günde 10 saat, kış döneminde ise günde 9 saat çalıştığı açıkça beyan etmiştir. Davalı tanık beyanına göre davacının kış döneminde haftada 9 saat, yaz döneminde ise 15 saat fazla çalışma yaptığı sabittir. Bu durumda mahkemece bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle dava ve ıslaha karşı yapılan zamanaşımı savunmalarıda dikkate alınarak davacının fazla çalışma alacağı hesaplatılarak hüküm altına alınmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/920, Karar No: 2025/4925, Tarih: 19.06.2025

**1. Ceza Dairesi         2025/920 E.  ,  2025/4925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İnfaz Hakimliği

SAYISI: 2023/2365 (E), 2023/2661 (K)

İNCELEME KONUSU KARAR : Hükümlünün Açık Ceza İnfaz Kurumuna gönderilmesine

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İnegöl İnfaz Hâkimliğinin 28.07.2022 tarihli ve 2022/1759 Esas, 2022/1775 Karar sayılı içtima kararıyla 5 yıl 25 ay hapis cezasına hükümlü ...'in, bu cezasının infazı sırasında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A ve geçici 10. maddeleri gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine dair Bilecik İnfaz Hâkimliğinin 22.07.2023 tarihli ve 2023/1925 Esas, 2023/1924 Karar sayılı kararını müteakip, hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle anılan kararın kaldırılarak açık ceza infaz kurumuna iade edilmesine ilişkin İnegöl İnfaz Hâkimliğinin 25.09.2023 tarihli ve 2023/2365 Esas, 2023/2661 Karar sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 30.01.2025 tarihli ve 94660652-105-16-26724-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.02.2025 tarihli ve 2025/16564 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.02.2025 tarihli ve 2025/16564 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, Bozüyük Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 09.08.2022 tarihli ve 2022/1912 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün koşullu salıverilme tarihinin 18.12.2025, bihakkın tahliye tarihinin ise 12.11.2028 olduğu,

Covid-19 izninde olan ve 31.07.2023 tarihi itibariyle iyi halli olması durumunda kalan cezasının koşullu salıverilme tarihi olan 09.06.2026 tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, hükümlünün 5 gün içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmemesi halinde açık ceza infaz kurumuna gönderileceğine dair Bilecik İnfaz Hâkimliğinin 22.07.2023 tarihli kararının hükümlünün yokluğunda verildiği anlaşılmakla,

Hükümlünün denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle tahliyesine dair İnegöl İnfaz Hâkimliğinin 25.09.2023 tarihli ve 2023/2365 Esas, 2023/2661 Karar sayılı kararının 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri uyarınca usulüne uygun olarak tebliğ edildiğine dair bir tebligatın dosya içerisinde bulunmadığı nazara alındığında,

Hükümlünün denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle tahliyesine dair İnegöl İnfaz Hâkimliğinin 25.09.2023 tarihli ve 2023/2365 Esas, 2023/2661 Karar sayılı kararının 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri uyarınca usulüne uygun olarak tebliğ edildiğine dair bir tebligatın dosya içerisinde bulunmadığı nazara alındığında,

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 22.09.2021 tarihli ve 2021/10167 Esas, 2021/12656 Karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, koşullu salıverme tarihine kadar kalan cezanın denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine yönelik hakimlik kararın hükümlüye tebliğ edilmesinde zaruret bulunduğu halde, anılan kararın usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği ve dolayısıyla hükümlü hakkında itiraza tabi olarak verilen denetimli serbestlik tedbirine ilişkin kararın kesinleşmediği cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;

(5) Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı

geçmemek üzere ondokuz kez uzatılabilir. Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır.

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları;

(1) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır.

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları;

(1) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır.

(2) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan ve ilgili mevzuat uyarınca cezalarının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına beş yıl ve daha az süre kalan hükümlülerin talebi aranmaksızın, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına infaz hakimi tarafından karar verilebilir.

(3) Yukarıdaki fıkralar uyarınca, izinden dönecek hükümlüler ile hakkında denetimli serbestlik kararı verilecek hükümlülere ilişkin hususlar, Adalet Bakanlığının resmî internet sitesinde duyurulur.

Şeklinde düzenlenmiştir.

4. Hükümlünün 5 yıl 25 ay hapis cezasının infazı amacıyla Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 09.08.2022 tarihli ve 2022/1912 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün 22.11.2021 tarihinde ceza infaz kurumuna alındığı ve cezasının infazı sırasında 17.03.2022 tarihinde 5275 sayılı Kanun'un Geçici 9 uncu maddesi gereğince Covid-19 iznine çıkartıldığı, şartla tahliye tarihi 18.12.2025 olan hükümlü hakkında izinde bulunduğu sırada İnfaz Hakimliğinin 22.07.2023 tarihli ve 2023/1925 Esas, 2023/1924 Karar sayılı kararı ile 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca kalan cezasının şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik uygulanarak infazına karar verildiği anlaşılmaktadır.

5. İnfaz Hakimliğince şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verilen hükümlünün, izin bitim tarihinde infaz işlemlerinin devam ettiği infaz kurumuna dönme zorunluluğu olduğunu ve dönmediği kabul edilerek hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılarak açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de, hükümlünün yokluğunda şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair İnfaz Hakimliğince 22.07.2023 tarihinde karar verildiği anlaşılmakla, kararın hükümlünün bildirdiği bilinen adresine tebliğe çıkartıldığı, ancak tebliğ edilemeyerek 08.08.2023 tarihinde iade edildiği anlaşılmakla, kararın tebliği ile ilgili yapılan işlemlerin yasal mevzuata uygunluğunun denetlenebilmesi için, tebliğe ilişkin belgelerin getirtilerek incelenip, usulüne uygun yapılmış geçerli bir tebliğ işlemi olup olmadığı belirlenmeksizin, ayrıca hükümlünün UYAP sisteminde kayıtlı GSM numarasına cezasının infaz durumu ile ilgili SMS gönderilip gönderilmediği, gönderildi ise hangi tarihte gönderildiği, araştırılmaksızın eksik inceleme sonucu verilen karar Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi açıklanan nedenle yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İnegöl İnfaz Hâkimliğinin 25.09.2023 tarihli ve 2023/2365 Esas, 2023/2661 Karar sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/37401, Karar No: 2021/3835, Tarih: 31.03.2021

**15. Ceza Dairesi         2017/37401 E.  ,  2021/3835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanıklar hakkında ayrı ayrı beraat

Dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın yeğenlerinin eşleri olan sanıklar ... ve ...'ın, katılanın yanına gelerek bir kiralık dolmuş plakası olduğunu, kira bedelinin yarısını sanık ...'in ödediğini, yarısı için ise ortak arandığını söyledikleri, katılanın, sanıklar... ve...'in beyanlarına güvenerek 42.000 TL'yi sanıklar ... ve ...'e verdiği, bunların da hissesini kiraya veren sanık ...'a parayı teslim ettiklerini söyledikleri, daha sonra ise dolmuşun gerçek sahipleri olan tanıklar ... ve ...'in dolmuşu kira süresinin bittiğini beyan ederek geri istedikleri ancak kiralama esnasında sanıkların dolmuşu 5 yıl süre ile işletebileceğini söyledikleri, bu suretle sanıkların dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda;

Sanıkların birlikte hareket ederek, kira süresinin bitmesine az bir zaman kala suça konu dolmuşun kira süresinin uzun olduğu yönünde katılanı ikna ederek katılan tarafından kiralamasına neden olduklarının tanık beyanlarıyla da desteklenmesi karşısında; sanıkların, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşmaya tabi olan TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçundan mahkumiyetleri yerine, yazılı şekilde beraatlerine hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 31.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.