muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4270, Karar No: 2024/5449, Tarih: 07.10.2024

B.İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, tazminat isteği bakımından davalı İdare yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddi ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini bildirerek ve önceki beyanlarını tekrarla İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bilirkişi heyetinden alınan raporda dava konusu taşınmazın tamamının kıyı-kenar içinde kaldığının belirtildiği, taşınmazın tamamının tapu kaydının iptali ile terkine karar verildiği, davacıların istinaf başvurusu olmadığı, davalı yanın da bu yöne (taşınmazın tamamının kıyı-kenar içerisinde kaldığı değerlendirilmesine) ilişkin istinaf talebi olmadığı ve de İlk Derece Mahkemesince dava konusu taşınmazın tamamının tapu kaydının iptali ile kıyı olarak terkinine karar verilmesi karşısında, fen bilirkişi raporuna atfa dahi gerek bulunmadığı değerlendirilmekle bu hususa değinilmekle yetinildiği, tazminata konu davanın tefrik edilerek Hazineye karşı devam edildiği, eldeki davanın davalı ... Bakanlığına karşı karara bağlandığı, tefrik kararında da kamu düzenine aykırılık bulunmadığı, davalı lehine vekalet ücreti takdir edilmemesinde de usul ve yasaya aykırılık görülmediği, mevcut dosya kapsamına ve istinaf edenin sıfatına göre istinaf başvuru nedenlerinin yerinde görülmediği gerekçesiyle 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itiraz nedenlerini yineleyip kararın hatalı olduğunu bildirerek ve önceki beyanlarını tekrarla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali ve terkin istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Anayasa’nın "Kıyılardan yararlanma" başlıklı 43. maddesi,

3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 4, 5, ve 9. maddeleri,

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 715. ve 999. maddeleri,

13.03.1972 tarihli ve 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı,

28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı,

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

Anayasa’nın "Kıyılardan yararlanma" başlıklı 43. maddesi,

3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 4, 5, ve 9. maddeleri,

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 715. ve 999. maddeleri,

13.03.1972 tarihli ve 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı,

28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı,

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin j bendi gereğince davalıdan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.10.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11795, Karar No: 2015/7019, Tarih: 29.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/11795 E.  ,  2015/7019 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK'nın 223/2-a. maddesi gereğince beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... Kurulu'nun 08.12.1978 tarih ve 10854 sayılı kararıyla 3. derece arkeolojik sit alanı ilan edilen bölge içerisinde yer alan, ... ilçesi, 355 ada, 1 ve 2 sayılı parsellere(eski 13 pafta, 11155 sayılı parsel) kendi kamyonu ile harfiyat döküm işi yapan sanık ... tarafından dolgu malzemesi döküldüğünün ... Müze Müdürlüğü görevlilerince tespit edilmesi üzerine, sanık ... hakkında soruşturmaya başlandığı, yapılan soruşturmada sanık ...'un harfiyat döküm yeri konusunda ...Belediyesine başvuruda bulunduğunun, ...Belediyesinin 17.04.2008 tarihli yazısında, talepte bulunan ...'un... mahalesinde gösterilecek alana ücret karşılığı harfiyat dökebileceğine dair iznin verildiğinin, ayrıca sanık ...'un ...mahallesinde yapımı devam eden çok programlı lise için yapılacak yolun alt yapı malzemesi olarak gerekli olan toprağı dökme işini yaptığının ve davaya konu yerin de bu yapılan yolun kenarında olduğunun tespit edilmesi üzerine, ...Belediye Başkanı olan sanık ... ve Fen İşleri Müdür Vekili olan sanık ... hakkında ...Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturma izni istendiği, ...Bakanlığı'nın 30.07.2010 tarih ve 2010/25887 sayılı kararıyla verilen soruşturma iznine yapılan itiraz üzerine, Danıştay 1. Dairesinin 22.12.2010 tarih ve 2010/1957 Esas, 2010/2033 Karar sayılı kararıyla itirazın reddine karar verildiği, böylece sanıklar ... ve ... hakkında da soruşturmaya başlandığı, olay yerinde yapılan 10.11.2009 tarihli keşfe iştirak eden kadastro teknisyeni ve inşaat mühendisinden alınan raporlarda, davaya konu yer olan 355 ada, 1 ve 2 sayılı parsellerin, 3. derece arkeolojik sit alanı ilan edilen bölge içerisinde kaldığının, bu bölgeye izinsiz toprak malzeme dökülmesiyle fiziki müdahalede bulunulduğunun tespit edildiği, her ne kadar bu tespitler üzerine sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açılmış ise de; sanık ...'un verdiği ifadelerinde, yol yapımı için kendisine gösterilen yerlere toprak malzeme döktüğünü, 355 ada, 1 ve 2 sayılı parsellere ise sehven toprak döktüğünü, bu döktüğü toprağın sadece 4-5 kamyon kadar olduğunu beyan ettiği, sanıklar ... ve ...'ın ise verdiği ifadelerinde, kendilerinin davaya konu yere toprak dökülmesi konusunda bir talimatlarının olmadığını, yol çalışması olan yerin yanındaki bu yere sanığın kendiliğinden toprak döktüğünü, bu durum anlaşılınca da kaldırıldığını beyan ettikleri, bu beyanlar üzerine olay yerinde yapılan 19.04.2012 tarihli olay yeri keşfine iştirak eden öğretim görevlisi inşaat mühendisinden alınan raporda da, 3. derece arkeolojik sit alanı içerisinde bulunan yere toprak dökme eyleminin fiziki müdahale kapsamında bulunduğu, ancak dökülen toprağın bu yerden kaldırılmış olduğunun ve bu yerin eski haline getirildiğinin tespit edildiği, tüm bu nedenlerle toprak dökülen davaya konu yerin 3

.04.2012 tarihli olay yeri keşfine iştirak eden öğretim görevlisi inşaat mühendisinden alınan raporda da, 3. derece arkeolojik sit alanı içerisinde bulunan yere toprak dökme eyleminin fiziki müdahale kapsamında bulunduğu, ancak dökülen toprağın bu yerden kaldırılmış olduğunun ve bu yerin eski haline getirildiğinin tespit edildiği, tüm bu nedenlerle toprak dökülen davaya konu yerin 3. derece arkeolojik sit alanı olduğunun sanıklar tarafından bilindiğine, buna rağmen sanıklar tarafından bilerek toprağın döküldüğüne ve sanıkların ifadelerinin doğru olmadığına dair delillerinin olmadığı, ayrıca başlatılan soruşturma sonrası dökülen toprağın yerinden kaldırıldığı ve davaya konu yerin eski haline dönüştürüldüğü, böylece sanıkların üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığı ve mahkemece sanıklar hakkında beraat kararı verilmesinde bir aykırılığın olmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılama sonunda, atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 29/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31379, Karar No: 2017/3709, Tarih: 25.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/31379 E.  ,  2017/3709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

Sanığın ortağı olduğu şirketteki hissesini alacaklıları zarara uğratmak maksadıyla devrettiğinin iddia edilmesi karşısında, sanık ile devralan arasında yakın arkadaşlık veya akrabalık ilişkisi bulunup bulunmadığı, hissenin tasarruf tarihindeki gerçek değerinin tespiti, devralanın dinlenmesi ve satış bedelinin sanığa ödenip ödenmediğinin araştırılarak oluşacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun takdiri yerine eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-5237 sayılı Yasada cezaların içtimaı müessesesinin bulunmamasına karşın hapis cezasından çevrili adli para cezası ile gün adli para cezalarının toplanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 25.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17131, Karar No: 2016/1994, Tarih: 11.02.2016

**2. Ceza Dairesi         2015/17131 E.  ,  2016/1994 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, .... ve... Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair,.... Asliye Ceza Mahkemesinin 26/02/2015 tarihli ve 2014/200 esas, 2015/80 sayılı kararını müteakip, .... Çocuk Mahkemesinin 21/04/2015 tarihli ve 2015/201-125 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği .... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen .... Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 30/04/2015 tarihli ve 2015/387 değişik iş sayılı karar aleyhine ... Bakanlığınca verilen 19.10.2015 gün ve 2015-E.21114/67417 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.11.2015 gün ve 2015/354169 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer Kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanun'un 17'nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3.maddelerinde " (1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanun'un 17'nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3.maddelerinde " (1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin Kanun'a muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi " hükümlerinin yer aldığı;

Merci ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kumlunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden ... Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasındaisabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun geçici 1. maddesinin 3. fıkrasında, çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, genel mahkemelerin kovuşturma görevinin, çocuk mahkemeleri kurulup göreve başlayıncaya kadar süreceği öngörülmüş olup, aynı Kanun'un geçici 2. maddesinde yer alan derdest davaların devredilemeyeceğine dair hüküm, yasanın yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar yönünden geçerli olup, inceleme konusu görev uyuşmazlığı ile ilgisi bulunmadığından, ... Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması gerekirken, .... Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görülmekle, (...)... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 30/04/2015 gün ve 2015/387 D.İş sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin merciince yerine getirilmesine, 11/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/315, Karar No: 2019/8236, Tarih: 02.05.2019

**18. Ceza Dairesi         2017/315 E.  ,  2019/8236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 31/05/2016

SUÇ : Hakaret

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında hakaret suçuna ilişkin kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildikleri tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu,

Anlaşıldığından, Yerel Mahkemece verilen temyiz isteğinin reddine ilişkin ek karara yönelik sanık ...'nun temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak, Yerel Mahkemenin redde ilişkin ek kararının ONANMASINA, 02/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10073, Karar No: 2019/9043, Tarih: 11.04.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/10073 E.  ,  2019/9043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine dair İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05.12.2017 gün ve 2017/170 Esas, 2017/307 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiri ile anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

İddianamede sanığın 5237 sayılı TCK'nın 103/1-c.1. maddesi gereğince cezalandırılması talep edildiği halde, 103/1-c.3. maddesinin uygulanmasına yönelik usulüne uygun ek savunma hakkı verilmeden, anılan maddenin tatbiki suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesine muhalefet edilerek savunma hakkının kısıtlandığı gözetilerek CMK 289/1-h maddesi uyarınca anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine yazılı şekilde esastan reddine karar verilmesi,

Sanığın olay günü mağdureye yönelik işlediği kabul edilen uzun süreli olmayan sarılma, öpme, öpmeye çalışma şeklindeki eylemlerinin süreklilik arz ettiğini gösterecek kanıtlar ile gerekçe kararda açıklanmadan, sarkıntılık düzeyinde kalan çocuğun basit cinsel istismarı yerine çocuğun basit cinsel istismarı suçundan dolayı 5271 sayılı CMK'nın 230/1-b. maddesine uygun düşmeyen gerekçeyle kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine yazılı şekilde esastan reddine karar verilmesi suretiyle aynı Kanunun 289/1-g. maddesine muhalefet edilmesi,

Dosya kapsamına göre, okulda ikinci dönem mağdurenin dersine girmediği dönemde eylemlerini gerçekleştiren sanığın, bu nedenle eğitici, öğretici sıfatını taşımadığı gibi mağdure üzerinde koruma ve gözetim yükümlülüğünün de bulunmadığı, ancak mağdure ile annesi ve tanık ...'nın beyanları nazara alındığında, sanığın eylem tarihinde ders dışında mağdurenin kurs öğretmeni olup olmadığı araştırılıp, sonucuna göre hakkında TCK'nın 103/3. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulduğunun anlaşılması karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 230/1-b. maddesine uygun düşmeyen gerekçeyle kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddine karar verilmesi suretiyle aynı Kanunun 289/1-g. maddesine muhalefet edilmesi,

T.C. Anayasasının 41. maddesinde ailenin huzur ve refahı ile özellikle anne ve çocukların korunmasına yönelik olarak her türlü istismar ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alma görevinin Devlete ait olduğu, aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alındığı, 6284 sayılı Kanunun 20/2. maddesi gereğince Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği, Bakanlığın davaya katılmasının doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup Bakanlığa yüklenen bir kamu görevi olduğu, CMK'nın 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan doğrudan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı, ayrıca sanığın mahkumiyeti halinde suçtan doğrudan zarar gören sıfatıyla davaya katılan kişiler lehine sanığın vekalet ücretine mahkum edildiği de dikkate alındığında, sanığın ikinci bir vekalet ücretine mahkum edilmesi suretiyle maddi zarara uğratılmasının da hakkaniyete uygun olmayacağı gözetilmeden katılan Bakanlık vekili lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 20.03.2018 gün ve 2018/883 Esas, 2018/474 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 11.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.