muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/15942, Karar No: 2011/547, Tarih: 27.01.2011

Anılan kısmi tazminat davasında, davalıların kusurlu eylemleriyle zararlandırıcı olayın meydana geldiği ve iş kazası niteliğinde bulunduğu yönündeki faile ve fiile (tespite) ilişkin olgular ile tazminatın hüküm altına alınan (eda) bölümü kesinleşmiştir.

Belirtilen olgular dışında, tazminatın saklı tutulan fazlaya ilişkin ve bu nedenle da hüküm altına alınmayan bölümü ile hesap raporunun buna yönelik bölümünün kesinleştiğinden söz edilemez. Yerel mahkeme, aynı maddi ve hukuki olgulara dayalı olarak açılacak olan ek davada, kesinleşen olguları gözeterek hüküm kurmak, kesinleşmeyen olgular yönünden ise, taraf istem ve beyanlarını gözeterek araştırma yapmak durumundadır.

Bu araştırma yapılırken, ölüm nedeniyle desteğini yitirenlerin mahrum kaldıkları destek miktarının belirlenebilmesi için hüküm tarihine en yakın tarihteki verilerin göz önünde tutulması gerekir.

Somut olayda sigortalının maddi zarar hesabına esas alınan ücreti asgari ücrete göre oranlanmak suretiyle belirlenmiştir.

O halde zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigortalının maddi zararının hesabında hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan asgari ücretin esas alınması zorunludur. Mahkemece hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan asgari ücretteki artış miktarı nazara alınarak yeniden hak sahiplerinin tazminatını belirlemek ve belirlenen bu zarardan 4447 sayılı Yasanın ek 38. maddesi gereğince hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan verilere göre hesaplanarak kurumca bildirilen peşin sermaye değeri indirilmek ve kesinleşen dosyadaki hesap raporunda belirlenen ve ek dava konusu yapılan miktarı geçmemek üzere karar vermek gerekirken yeniden alınan 29.06.2009 tarihli hesap raporunda belirlenen miktardan kesinleşen dosyadaki hüküm altına alınan miktar düşülmek suretiyle toplamda kesinleşen dosyadaki hesap raporunda belirlenen tazminat miktarından fazlasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı ,düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümüyle silinerek yerine,

“1-Davacının isteminin KISMEN KABULÜ ile, 9.180,44 TL maddi tazminatın 04.08.2003 olay tarihinden itibaren yürütülecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazla isteminin REDDİNE,

3-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hüküm altına alınan maddi tazminat miktarı üzerinden hesaplanan 1.101,65 TL avukatlık ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,red edilen maddi tazminat miktarı üzerinden hesaplanan 575,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,

3-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hüküm altına alınan maddi tazminat miktarı üzerinden hesaplanan 1.101,65 TL avukatlık ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,red edilen maddi tazminat miktarı üzerinden hesaplanan 575,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,

4-Davacı tarafından yapılan toplam 104,30 TL yargılama giderinden kabul ve red oranına göre hesaplanan 70,92 TL sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,kalan kısmın davacı üzerinde bırakılmasına,

5-Alınması gereken 495,74 TL karar ve ilam harcından peşin alınan 180,50 TL harcın düşümüyle kalan 31,24 TL harcın davalılardan alınarak Hazineye gelir kaydına, davacı tarafından peşin olarak yatırılan 180,50 TL nisbi harç ile 14,00 TL başvuru harcı olmak üzere toplam 194,50 TL harç giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, ” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, fazla alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine,aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine,27.01.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7986, Karar No: 2019/4327, Tarih: 01.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/7986 E.  ,  2019/4327 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 62/1, 51, 51/3, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre, sanığın idaresindeki araçla, yerleşim yeri içindeki, iki şeritli ve iki yönlü, asfalt kaplama, düz, kuru ve eğimsiz yoldan seyirle girdiği kontrolsüz dört yönlü kavşak üzerinde, aynı kavşağa sağ tarafından doğru giriş yaparak düz istikamette seyrine devam etmek isteyen katılan ...'nin idaresindeki motosiklete sol tarafından çarpması şeklinde meydana gelen ve katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilemez şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilemez şekilde yaralanmasına neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusur durumuna, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 01/04/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6609, Karar No: 2014/13456, Tarih: 29.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/6609 E.  ,  2014/13456 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İzmir 7. İş Mahkemesi

Tarihi :12.02.2014

No :2011/324-2014/66

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 15/04/1993-23/11/1995 tarihleri arasında davalı Milli Eğitim Müdürlüğüne bağlı okullardan sırasıyla Buca 30 Ağustos İlköğretim Okulu, Buca İrfan Nadir İlköğretim Okulu ve Dumlupınar İlköğretim Okulunda ücretli öğretmen olarak çalıştığından bahisle eksik gösterilen hizmetlerinin tespitini istemiş; mahkemece, Buca 30 Ağustos İlköğretim Okulu ile Buca İrfan Nadir İlköğretim Okulunda geçen hizmetlerin hak düşürücü süre nedeniyle, Dumlupınar İlköğretim Okulunda geçen çalışmalarının da tümünün kuruma bildirilmesi nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

5510 sayılı Yasanın Geçici 7. maddesinde yer alan “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun geçici 20'nci maddesine göre sandıklara tabi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları kanun hükümlerine göre değerlendirilir.” hükmü uyarınca, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesidir.

Anılan maddede; yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalıların, hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde dava açacakları hükmü öngörülmüştür. Yönetmelikle tespit edilen belgelerin Kuruma verilmiş olması durumunda hak düşürücü sürenin işlememesi, ancak iş bu belgelerin içerdiği işe başlama tarihinden sonraki dönem için söz konusudur.

Yine aynı işverenin değişik işyerlerinde çalışmanın ara vermeksizin sürekli biçimde mevcudiyeti halinde, hak düşürücü süre, sigortalının işverene ait son işyerinden ayrıldığı yılın sonundan başlar. 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun 79/10 maddesinde yer alan “hizmet” kavramının, somut olay yönünden hem sigortalı hem de emekli sandığı hizmeti birlikte değerlendirilmek suretiyle belirlenmesi ve hak düşürücü sürenin hesabında da bu belirlemenin esas alınması gerekir.

Hal böyle olunca; davacının aynı işyerinde sigortalı hizmeti sona ermekle birlikte, Emekli Sandığına tabi hizmetinin dava tarihinde halen devam ettiği, çalışmanın kesintisiz olduğu belirgin olmakla, hizmet tespiti davası açmak için yasada öngörülen beş yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, kabule olanak bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca; davacının aynı işyerinde sigortalı hizmeti sona ermekle birlikte, Emekli Sandığına tabi hizmetinin dava tarihinde halen devam ettiği, çalışmanın kesintisiz olduğu belirgin olmakla, hizmet tespiti davası açmak için yasada öngörülen beş yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, kabule olanak bulunmamaktadır.

Nitekim konuya ilişkin Hukuk Genel Kurulunun 27.04.2011 tarih ve 2011/10-52 Esas 2011/221 Karar sayılı kararı da bu yöndedir.

Mahkemece, davanın esasına girilerek yapılacak inceleme ve yargılama sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 29.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10629, Karar No: 2014/12894, Tarih: 25.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/10629 E.  ,  2014/12894 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/45103

MAHKEMESİ : Aydın 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/10/2012

NUMARASI : 2012/174 (E) ve 2012/303 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Sanık Çelebi'nin, haklarında İl İdare Kurulunun yeşil kart almalarına uygun olacağına dair kararı bulunmadığı halde eşi olan diğer sanık Nursen ve kızı Yağmur adına temin ettiği yeşil kartları kullanarak 108,44 TL'yi kuruma fatura ettirmek suretiyle kamu kurumu zararına dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Sanık Çelebi'nin, haklarında İl İdare Kurulunun yeşil kart almalarına uygun olacağına dair kararı bulunmadığı halde eşi olan diğer sanık Nursen ve kızı Yağmur adına temin ettiği yeşil kartları kullanarak 108,44 TL'yi kuruma fatura ettirmek suretiyle kamu kurumu zararına dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından, İl Sağlık Müdürlüğü tarafından gönderildiği belirtilen listede sanığın ismi ile yapılan harcamanın esas alınarak soruşturma başlatıldığı, dosya kapsamına göre, kullanılan yeşil kartın sahte olduğu veya usulsüz olduğuna dair bir iddiaya rastlanmadığı gibi bu husustaki bir belgenin de dosya içine konulmadığı ve sanık Çelebi'nin yeşil kart için başvuru yaptığı sırada tanımadığı bir şahsın 150 TL karşılığında kendisine yeşil kart çıkarıp verdiğine dair savunması karşısında, ilgili kurumlara yazı yazılarak, suç tarihinde sanık Nursen'in, ekonomik ve mali durumuna göre yeşil karta ihtiyacı bulunup bulunmadığı ve hukuken yeşil kart alabilecek durumda olup olmadığı, sanık Nursen'in, suça konu yeşil kartla hangi tarihte ve ne şekilde tedavi gördüğü, hastaneye hangi şikayetle geldiği, poliklinik veya acilden giriş yapıp yapmadığı, tedavi sırasında hangi yeşil kartı kullandığı ve bu sırada sigortalı olup olmadığı, söz konusu kartın, tamamen sahte mi yoksa ilgili kuruma sahte belgelerle başvuru yapılarak mı alındığı, hastaneye tedavi için başvuru yapıldığında, yeşil kartın sistemde sorgulanıp sorgulanmadığı ile tamamen sahte olan ve sistemde bir karşılığı bulunmayan yeşil kartın ne şekilde tedaviye esas alındığı, sanığın gerçekte yeşil kartının veya sigortasının bulunup bulunmadığı, bulunuyor ise bu kartın hangi tarihte verildiği veya iptal edildiği, sanık sigortalı ise, suç tarihinde sigortasının aktif olup olmadığı, kullanıldığı belirtilen kartın ne şekilde sahte olduğu veya usulsüz alındığı hususlarının sorulması, bunlara dair belgeler, varsa yeşil kart dosyası, ilgili sigorta dosyasının ve hastane tedavi evraklarının onaylı sureti istenerek dosya içine konulması, Sağlık Bakanlığı vekili tarafından verilen temyiz dilekçesinde; M.. G.. isimli kişinin sahte yeşil kartlar düzenlediğini, bu hususta aynı mahiyette bir çok dosyanın bulunduğunu, sanık da, kartın, amcasının oğlu V.. Ö..ın kendisine hazırlayıp getirdiğini belirtmekle, M.. G..ve V.. Ö.. isimli kişiler hakkında soruşturma veya kovuşturma bulunup bulunmadığının araştırılması, varsa söz konusu dosyaların onaylı suretleri

getirtilerek, hukuki ve fiili irtibat bulunması halinde birleştirme hususunun değerlendirilmesi, böyle bir soruşturma bulunmuyor ise, adı geçen kişilerin açık kimlik bilgileri ve adresleri araştırılarak ifadelerinin alınması, yapılan sahtecilik eylemleri hakkındaki bilgileri ve sanıkla olan irtibatlarının sorulması, suç tarihinden sonra aynı kartla başka yerlerde tedavi olup olunmadığının belirlenmesi, sahteciliğin, yeşil karta esas belgelerde yapıldığının iddia edilmesi halinde de, sahteciliğin kim tarafından ve ne şekilde yapıldığının belirlenmesi, sanığın, varsa başkaları tarafından yapılan böyle bir sahteciliği bilip bilmediğinin tespit edilmesi, bütün delillerin toplanmasından sonra, gerçekte bir sahtecilik olup olmadığı, sahteciliğin kim tarafından yapıldığı, acilden giriş yapılıp yapılmadığı, zorunluluk halinin bulunup bulunmadığı ve kurum zararı bulunup bulunmadığı hususları karar yerinde tartışılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/26668, Karar No: 2010/8498, Tarih: 08.04.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/26668 E.  ,  2010/8498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 15. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/09/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Ankara 1. Aile Mahkemesince verilen 6.8.2009 tarihinde verilen küçük Vahit Alptuğ ile baba  arasında şahsi münasebet tesisine ilişkin ek kararın infazına yönelik olarak takip yapılmaktadır. Şikayet, ek kararın icra müdürlüğünce uygulanmasına ilişkin olup, ek kararın infazına dair itirazları inceleme yetkisi kararı veren mahkemeye aittir. Ek kararın icra müdürünce uygulanmış olması, bu sonucu değiştirmez. Zira, icra müdürü anılan konuda infaz memuru olarak görevlidir.

Açıklanan nedenle icra mahkemesince re'sen görevsizlik nedeniyle istemin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile işin esasının incelenerek sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 08.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5125, Karar No: 2023/3644, Tarih: 04.05.2023

**11. Ceza Dairesi         2019/5125 E.  ,  2023/3644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenleme

HÜKÜM : Mükerrer dava nedeniyle kamu davasının reddi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Gaziantep 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.09.2015 tarihli ve 2015/48 Esas, 2015/580 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin yedinci fıkrası uyarınca ret kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; temyize konu suç 2009 yılına ait olduğundan, davanın reddi kararının yerinde olmadığına ve tefecilik suçunun oluşup oluşmadığının araştırılmamış olduğuna, ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Kamu davası hakkında mükerrerlik nedeniyle ret kararı verilebilmesinin 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin yedinci fıkrası uyarınca mümkün olduğu ve anılan maddeye göre sadece "aynı fiil nedeniyle aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine" karar verilebileceği; dosyadaki mevcut bilgi ve belgeler ışığında, Mahkemenin mükerrer dava nedeniyle ret kararına dayanak olan Gaziantep 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/84 Esas ve 2013/395 Karar sayılı dosyasının, 2008 takvim yılında sahte belge düzenleme suçuna ilişkin olmasına rağmen, Mahkemenin 12.04.2013 tarihli kararı ile 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte belge düzenleme suçundan hüküm kurulduğu, Dairemizin 03.03.2020 tarihli ve 2017/8683 Esas, 2020/2053 Karar sayılı kararı ile, 2009 takvim yılıyla ilgili açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden iddianame dışına çıkılarak "2009 takvim yılında sahte belge düzenleme " suçundan hüküm kurulduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği, bu nedenle sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan verilmiş bir hüküm bulunmadığı anlaşılmakla, mükerrer kabul edilen dosya ile iş bu dava dosyası arasında mükerrerlik bulunmadığı gözetilerek, yargılamaya devamla davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş ise de; zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğu anlaşılmıştır.

2. Dosya kapsamına göre suç tarihinin, en aleyhe kabulle 31.12.2009 olduğu belirlenmiştir.

2. Dosya kapsamına göre suç tarihinin, en aleyhe kabulle 31.12.2009 olduğu belirlenmiştir.

3. Sanığın 2009 takvim yılında sahte belge düzenleme eylemi için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin (b) bendi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve suç tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar bu sürenin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Gaziantep 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.09.2015 tarihli ve 2015/48 Esas, 2015/580 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen olağan zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.05.2023 tarihinde karar verildi.