muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4291, Karar No: 2012/2251, Tarih: 28.03.2012

Dava HUMK.nun 445/10.maddesi hükmüne dayanan yargılamanın yenilenmesi isteğine ilişkindir. Bilindiği gibi olanağanüstü bir kanun yolu olan yargılamanın yenilenmesi nedenleri Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 445. maddesinde sınırlı bir biçimde açıklanmış bulunmaktadır. Sözü geçen maddenin bu dava ile ilgili 10. bendindeki düzenleme ile tarafları, sebebi ve konusu aynı olan bir dava hakkında verilen hükme aykırı yeni bir hüküm verilmesine yasal sebep bulunmadığı halde, aynı veya başka bir mahkeme tarafından önceki hükme aykırı ikinci bir hüküm verilmiş ve her iki hükmün kesinleşmiş olması yargılamanın yenilenmesi sebebi sayılmıştır. Demek oluyor ki, tarafları sebebi ve konusu aynı olan bir dava hakkında birbirine aykırı kesinleşmiş iki hüküm bulunması halinde yargılamanın yenilenmesi yoluna gidilebilir. Bu açıklamaların ışığı altında somut olay incelendiğinde ilk önce Hazine ile iade-i muhakeme isteyenler arasında kıyı kenar çizgisinin de tartışıldığı kadastro davasının cereyan etmiş olduğu ve anılan davada 1977 tarihinde onaylı kıyı kenar çizgisi esas alınmak suretiyle taşınmazın tespit dışı bırakılmasına karar verilmiş olduğu görülmektedir. Kadastro davası, dava konusu taşınmazın tespit günü itibarıyla mülkiyet durumunun tespitine ilişkindir. Taşınmazın tamamının tespit dışı bırakılmasına esas olan kıyı kenar çizgisi, bilahare Samsun İdare Mahkemesi kararıyla iptal edilmiş ve iptal kararı üzerine idarece yeniden belirlenen kıyı kenar çizgisi 12.8.2004 tarihinde onaylanmıştır. Davacı ve dava dışı kişiler Samsun 1.İdare Mahkemesinde 2007/1497,1498,1499 ve 1500 esas sayılı dosyalar da idarece belirlenen kıyı kenar çizgisinin iptali istemiyle de dava açtığı, dosyaya yansıyan bilgi ve belgelere göre bu davaların reddedildiği ancak temyiz yoluna başvurulduğundan kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Samsun İdare Mahkemesinin 1999/955-2000/440 E.K sayılı iptal kararı taşınmazın tesciline ilişkin olmayıp, Kadastro Mahkemesi kararına esas alınan kıyı kenar çizgisinin iptaline ilişkindir. Açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında olayda HUMK.nun 445/10. maddesi koşullarının gerçekleştiğinden söz edilemez. Öncelikle anılan hükmün uygulanabilmesi için her iki hükmün de adliye mahkemesinden verilmiş olması gerekirken birbiriyle çeliştiği iddia olunan hükümlerden birinin Kadastro Mahkemesi, diğerinin ise İdare Mahkemesi tarafından verilmiş olması nedeniyle yargılamanın iadesi yoluna başvurulması mümkün olmadığı gibi, somut olayda taşınmazın tesciline ilişkin verilen hüküm ile İdare Mahkemesince kıyı kenar çizgisinin iptaline ilişkin verilen hükmün konuları da farklı olduğundan 445/10. maddesi hükmünün uygulanması mümkün bulunmamaktadır. Öte yandan davacılar ve dava dışı kişiler tarafından idare mahkemesinde açılan iptal davalarının da sonuca etkili olmadığı gözetildiğinde bekletici mesele yapılmamasında da bir isabetsizlik yoktur.

Az yukarıda açıklanan nedenler gözetildiğinde mahkemece iade-i muhakeme davasının reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından davacıların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 16.25 TL harcın davacılardan alınmasına, 28.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16758, Karar No: 2013/5570, Tarih: 18.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/16758 E.  ,  2013/5570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işverene ait işyerinde 14.08.2006-13.11.2010 tarihleri arasında laboratuar teknisyeni olarak haftada kırkbeş saatin çok üzerinde çalıştığını, işyerinde yedi gün yirmidört saat sistemiyle çalışıldığından genel tatillerde de çalışmasının devam etmesine rağmen hakettiği fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi sebebi ile haklı olarak iş sözleşmesine son verdiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ve ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş sözleşmesini fazla mesai ücretinin ödenmediğinden bahisle istifa ederek sona erdirdiğini, özel bir sağlık kuruluşu olan işyerindeki çalışmasının kesintisiz bir şekilde sürdürülecek şekilde haftada kırkbeş saati aşmayacak periyotlara göre düzenlendiğini ve davalı şirkette alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre iş sözleşmesini davacının haklı sebeple feshettiği ve vardiya sistemi şeklinde genel tatillerde çalıştığının belirlendiği, ayrıca dosya içeriğindeki son bilirkişi raporunda ikiyüzyetmiş saat dikkate alınmadan fazla mesai alacağı hesaplanmasına rağmen gerekçede yıllık ikiyüzyetmiş saatin üzeri için fazla çalışma ücretinin hesaplamasında ve zamanaşımı itirazları yönünde alınan son bilirkişi raporuna dayanıldığından bahisle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, ikiyüzyetmiş saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, ikiyüzyetmiş saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Dosya içeriğine göre, taraflar arasındaki sözleşmede ikiyüzyetmiş saatlik fazla çalışmanın ücretin kapsamında olduğu kararlaştırılmıştır. Dosya kapsamında alınan bilirkişi raporları ile mahkemenin değerlendirmesinde ikiyüzyetmiş saat dikkate alınmadan hesaplama yapıldığı görülmekle; gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle dosya içindeki sözleşme dikkate alınmalı, davacının fazla çalışma ücreti alacağının tereddüde yer vermeyecek şekilde belirlenerek karar verilmesi gerekir. Mahkemece yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4549, Karar No: 2016/22528, Tarih: 27.10.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/4549 E.  ,  2016/22528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından başlatılan genel haciz yolu ile ilamsız icra takibinde, ödeme emrinin tebliğ edilmesi üzerine borçlunun, icra dairesine yasal yedi günlük sürede verdiği itiraz dilekçesinde; borcu olmadığını, ödediğini ileri sürerek borca itiraz ettiği, alacaklının itirazın kaldırılması talebi üzerine mahkemece, alacağın miktarının tespitinin genel mahkemelerde yargılamayı gerektirdiği gerekçesi ile davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK'nun 68/1. maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Somut olayda, takip dayanağı, taraflar arasında düzenlenen "protokoldür" başlıklı belgenin İİK'nun 68/1. maddesinde yazılı belgelerden olmadığı tartışmasızdır. Ancak, borçlunun itirazında; borcun ödendiğini, "protokoldür" başlıklı belgenin tamamının ödenmiş borçlardan müteşekkil olduğunu, hükmü kalmadığını ileri sürdüğü, borçlu vekilinin de duruşmadaki beyanında, gayrimenkul devri ile borcun ödendiğini ileri sürdüğüne göre, takip dayanağı belgenin İİK'nun 68/l. maddesinde belirtilen belgelerden olup olmadığına bakılmaksızın, borçlunun ödeme iddiası üzerinde durulmalıdır. Çünkü anılan maddede yazılı belgelerle ispatlanacak olan hukuki ilişki ve borçtur. Borçlu hukuki ilişki ve borcu kabul edip borcu ödediğini ileri sürdüğüne göre kabul edilen bir hususta ayrıca takip dayanağının İİK.nun 68/l. maddesinde yazılı belgelerden olması gerekmediği kuşkusuzdur. (H.G.K.nun 4.12.1985 tarih ve 1984/12-527 E. 984 K.). Bu durumda borçlu borcun ödendiğini ancak İİK'nun 68. maddesinde yazılı belgelerle ispatlayabilir.

O halde mahkemece, borçlunun ileri sürdüğü ödeme iddiaları değerlendirilip, bu yönde inceleme yapılarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile itirazın kaldırılmasının reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2270, Karar No: 2022/7769, Tarih: 09.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2270 E.  ,  2022/7769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Düşme

1)2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan düşme hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

2)2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan düşme hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesinin, "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2’nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326 ncı maddeleri uygulanır. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklinde düzenlendiği, somut olayda sanık hakkında incelemeye konu 31.12.2020 tarihli hükümde 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin hükümlerin daha önce Yargıtay incelemesinden geçmemiş, bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra ilk kez verilmiş hükümler olmaları nedeniyle kanun yolu incelemesinin istinaf olduğu anlaşılmakla, istinaf talebinin mercisince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 09.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14598, Karar No: 2010/16167, Tarih: 06.10.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/14598 E.  ,  2010/16167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Tapu İptali-Tescil ve Aile Konutu Şerhi Konulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Karar ve temyiz dilekçesinin davacıya tebliğine ilişkin tebliğ mazbatasında, tebligatın 21.maddesine göre yapıldığı yazılı ise de muhatabın adreste bulunmama nedeni tevsik edilmemiştir.

Tebligat yasasının 20,21 ve özellikle tüzüğün 28. maddesi uyarınca muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz iseler tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek, beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak imzalaması gerekir. Gösterilen şekil geçerlilik koşuludur.(Y.H.G.K.nun 29.12.1993 tarihli 1993/18-778-876 sayılı kararı) Olayımızda muhatabın ne sebeple adreste bulunmadığı tevsik edilmemiştir. (Teb.K.md.23/7) Bu hali ile davacıya karar ve temyiz dilekçesinin tebliği usulsüzdür.Kararın ve temyiz dilekçesinin davacıya usulüne uygun olarak tebliği,

2-Karar ve temyiz dilekçesini ihtiva eden davetiye davalı ...'a daha önce tebligat yapılan Kızılcaoba mahallesi Kışla caddesi Bahar sokak no: 1/4 adresine tebliğe gönderilmiş, adresten taşınmış olduğundan bahisle evrak tebliğ edilmeden mercie iade edilmiş, bu defa daha önce tebligat yapılan aynı adrese değil, Kışla caddesi no:66/3 adresine doğrudan Tebligat Kanununun 35.maddesi gereğince tebliğ edilmiştir. Tebligat Kanununun 35.maddesi uyarınca yapılan tebliğin geçerli olabilmesi için, daha önce bu adreste usulüne uygun tebliğ yapılmış olması gerekir. Tebligatın yapıldığı adreste daha önce davalıya usulüne uygun yapılmış bir tebligat bulunmamaktadır. Bu durumda yasanın 35.maddesi gereğince tebligat geçersizdir. Kararın ve temyiz dilekçesinin davalı ...'a usulüne uygun olarak tebilğinden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahal mahmesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.06.10.2010 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2008/12440, Karar No: 2008/13266, Tarih: 10.11.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/12440 E.  ,  2008/13266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.05.2006 gününde verilen dilekçe ile eski hale getirme, olmadığı takdirde tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 03.10.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalı ile komşu binaların maliki olduklarını, davalının binasının çatısını onarmak için indirdiğini, ancak tamirat işini fenne uygun yürütmediğini bu yüzden yağmur ve kar sularının kendi binasına akmasına sebebiyet verdiğini, bu şekilde de binanın 1 ve 2. katlarındaki dairelerde zarar oluştuğunu, ortaya çıkan zararın giderilmesini eski hale getirilmesini istemiş, 21.07.2006 tarihli ıslah dilekçesinde bilirkişinin hesapladığı zarar ve ziyanının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, yaptığı çatı onarım imalatı ile davacının bildirdiği zarar arasında illiyet bağı olmadığını, zarar varsa davacının binasındaki fena şartlardan meydana geldiğini, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalıya davacının binasının zemin ve 1, 2 ile 3. normal katlarında meydana gelen zararları gidermek üzere bir ay süre verilmesine, davalının zarar verici davranışlarının önlenmesine ve eski hale getirilmesine, davalı yüklenilen edimleri ifa etmezse 2500 YTL. imalat bedelinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Kısaca ifade etmek gerekirse, gerek dava dilekçesindeki anlatımlardan gerekse davacının 21.07.2006 tarihli dilekçesinden çıkan sonuca göre istem

davalının komşuluk hukukuna aykırı davranışların giderilmesi ve davacıya ait binanın 1. ve 2. katlarındaki dairelerde meydana gelen zarar bedelinin tahsiline ilişkindir.

Eldeki davada, sorunun çözümünü Türk Medeni Kanununun 730. maddesinde aramak gerekir. “Taşınmaz malikinin sorumluluğu” başlıklı anılan hüküm şu şekildedir; “Bir taşınmaz malikinin mülkiyet hakkını bu hakkın yasal kısıtlamalarına aykırı kullanılması sonucunda zarar gören veya zarar tehlikesi ile karşılaşan kimse durumun eski hale getirilmesini, tehlikenin ve uğradığı zararın giderilmesini dava edebilir. Hakim, yerel adete uygun ve kaçınılmaz taşkınlıklardan doğan zararları uygun bir bedelle denkleştirilmesine karar verebilir”. Türk Medeni Kanununun 730. maddesinin düzenlediği sorumluluk, kanunun emrettiği özen gösterme borcunun ihlaline dayanan bir kusursuz sorumluluktur. Bu hüküm taşınmaz malikini taşkın olarak kullanmaktan ve başkasına zarar vermekten yasaklamıştır. Anılan hükme göre taşınmaz malikinin sorumlu tutulması için;

1-Taşkın kullanım sayılan fiilin hukuka aykırı olması,

2-Bir zararın bulunması,

3-Zararla taşkın kullanma arasında illiyet bağı olup olmadığının duraksamasız açığa kavuşturulması gerekir.

1-Taşkın kullanım sayılan fiilin hukuka aykırı olması,

2-Bir zararın bulunması,

3-Zararla taşkın kullanma arasında illiyet bağı olup olmadığının duraksamasız açığa kavuşturulması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, 171 kapı numaralı taşınmazın maliki olan davalının çatısında onarım yaptığı, komşusu olan 526 ada 43 parsel maliki olan davacının binasında bu onarımdan sonra su sızıntıları meydana geldiği bilirkişi raporlarından anlaşılmaktadır. Yukarıdan beri yapılan açıklamalara göre davalı onarım sırasında aşırı kullanma ile yasal kısıtlamalara aykırı davranmışsa ve bilirkişilerin varlığını haber verdiği zarar bu kullanma sonucu ortaya çıkmışsa davacı hiç şüphesiz Türk Medeni Kanununun 730. maddesi hükmünden yararlanacak, durumun eski hale getirilmesini sağlayacak onarımların ve uğradığı zararın tahsilini davalıdan isteyebilecektir.

Ne var ki, bu konuda yapılan inceleme ve araştırma hükme yeterli olmayıp, özellikle bilirkişi raporlarında ortaya konan bulgular yekdiğerine aykırıdır. Mahkemece yapılması gereken ...; yeniden keşif yapmak, bilirkişilere davalının çatı onarımı sırasında fenne aykırı davranıp davranmadığını, davranmışsa fenne aykırılıkların nasıl giderileceğini, fenne aykırılık sebebiyle bitişikteki davacının bağımsız bölümüne zarar verilip verilmediğini ve bu zararın parasal tutarını hesaplatmak, davacının dava dilekçesindeki istemi ile 21.07.2006 tarihli ıslah dilekçesindeki talebi gözetilerek davalıyı bilirkişilerin saptadıkları biçimde çatı onarımındaki fenne aykırılıkları gidermeye ve davalı zararını ödetmeye mahkum etmek, hüküm kurarken de HUMK.nun 388 ve

389. maddelerini dikkate almak olmalıdır. Bütün bu yönler gözetilmeksizin çelişkili bilirkişi raporları varken infazda tereddüt yaratacak şekilde karar kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 10.11.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1846, Karar No: 2016/13383, Tarih: 24.11.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/1846 E.  ,  2016/13383 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... aralarındaki istirdat davasına dair ... 2. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 28.01.2014 günlü ve 2013/267 E. 2014/37 K. sayılı hükmün bozulması hakkında dairece verilen 09.04.2015 günlü ve 2014/13637 E. 2015/6012 K. sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 11.11.2011 son ödeme tarihli fatura ile davalı kurumca 1.095 TL talep edildiğini, fatura incelendiğinde kullandığı enerji bedelinin KDV dahil 161,54 TL olduğunu, kendisinden 760,51 TL ile temeli olmayan 136,89 TL KDV toplamı 897,40 TL'nin fazladan tahsil edildiğini ileri sürerek, 897,40 TL'nin tarafına iadesini talep etmiştir.

Davalı, davacıya ait tesisatın yanlış tarifeden faturalandırıldığının tespiti üzerine tarifenin 13.10.2011 tarihinde düzeltildiğini ve 04.01.2009 tarihinden itibaren tahakkuk eden faturalardan dağıtım sistemi kullanım bedeli alınmadığından, 2009/1-2011/9 dönemleri arasındaki 760,51 TL bedelin dava konusu faturaya ilave edilerek tahakkuk ettirildiğini, yapılan işlemin mevzuata uygun olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, dairece 09.04.2015 günlü ve 2014/13637 E. 2015/6012 K. sayılı ilam ile, kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin elektrik abonelerinden tahsil edilemeyeceği kabul edilip, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiş, davalı vekili süresi içinde kararın düzeltilmesini istemiştir.

Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen dağıtım sistemi kullanım bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti