muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/12296, Karar No: 2019/10186, Tarih: 12.11.2019

Dava, davalı adına tescil edilen taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle açılan tapu kaydının iptali ve terkin isteğine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişmeli, arsa nitelikli 23 ada 10 parsel sayılı taşınmazın davalı ...'si adına kayıtlı olduğu, taşınmazın geldisinin 23 ada 3 parsel sayılı taşınmaz olup 01.09.1988 tarihli kadastro tespit tutanağına göre eski tapu kaydına istinaden Karayolları Genel Müdürlüğü adına tespitin yapıldığı, tespite Hazine'nin itirazı üzerine Abana Kadastro Mahkemesi'nin 1990-111E – 1991-124K sayılı kararı ile davanın reddine karar verilerek 23 ada 3 parsel sayılı taşınmaz olarak Karayolları Genel Müdürlüğü adına hükmen 12.08.1991 tarihinde tescil edildiği, anılan davada kıyı kenar çizgisi araştırması da yapıldığı, anılan taşınmazın 10.06.1994 tarihinde ifrazı ile 23 ada 9, 11 ve dava konusu 10 parsel sayılı taşınmazın oluştuğu, bilirkişilerce 16.06.1978 tarihli idarece tespit edilen kıyı kenar çizgisinin tatbik edildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, çekişme konusu taşınmazın geldisi olan 23 ada 3 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitine Hazinece itiraz edilmesi üzerine Abana Kadastro Mahkemesi'nin 1990-111E – 1991-124K sayılı kararı ile kıyı kenar çizgisi araştırması yapılmak suretiyle itirazın reddine karar verilerek ve kararın kesinleşerek, taşınmazın 12.08.1991 tarihinde hükmen tescil edildiği açıktır. Kadastro Mahkemesince verilen nihai karar eldeki dava bakımından kesin hüküm niteliğindedir.

Hal böyle olunca; Mahkemece, davanın kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulü ile çekişmeli 23 ada 10 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile kıyıya terkine karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, kabulüyle, hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 12.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11037, Karar No: 2018/391, Tarih: 22.01.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/11037 E.  ,  2018/391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

TMK'nın 426. maddesi kapsamında kayyım tayin edilmesine ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ile Kepsut Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, TMK'nın 426. maddesi kapsamında kayyım tayin edilmesi istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, UYAP sisteminden alınan nüfus kayıt örneğinin incelenmesinde; yaşı küçüğün MERNİS adresinin "...Sok. No:18 ...." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Kepsut Sulh Hukuk Mahkemesince ise; küçüğün nüfus müdürlüğüne bildirilen adresinin mahkememiz yetki sınırları içinde olduğu ancak yapılan araştırmalar sonucu küçüğün MERNİS adresi olan ".... Sok. No:18 ....." adresinde bulunmadığı ve tanınmadığı, küçüğün halen annesi ... ile birlikte yaşadığı, ...'ın sabit adresinin olmadığı, gerçek ikametlerinin tespit edilemediği, küçüğün adresinin tespitinin sabit adresi bulunan velisi Ramazan Obuz'un ikametinin bulunduğu yer mahkemesi tarafından yapılabileceği kanaatiyle ... Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesinin kesin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 426. maddesinde "Vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar... Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa..." hükmü; 431. maddesinde ise "Vasinin atanması usûlüne ilişkin kurallar, kayyım ve yasal danışmanın atanmasında da uygulanır." hükmü getirilmiştir. Diğer yandan, aynı Kanunun 411. maddesine göre de, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir."

Somut olayda, ... Sulh Hukuk Mahkemesince küçüğün MERNİS'te kayıtlı yerleşim yeri adresinin "...." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş ise de nüfus kayıtlarının incelenmesinde bu adresin eski MERNİS adresi olduğu güncel nüfus kayıtlarına göre küçük ...’un ikamet adresinin ".... Sok. No:56 İç Kapı No:2 ...." olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 22/01/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7775, Karar No: 2013/1815, Tarih: 18.03.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/7775 E.  ,  2013/1815 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan ayıplı imâlat nedeniyle tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine dair verilen karar davacı iş sahibi vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı iş sahibi, davalı yüklenicinin okul inşaatını gereken teknik koşullara uygun yapmadığı için binanın güçlendirilmesi gerektiğini ileri sürerek uğradıkları zararın tazmini amacıyla mevcut davayı açmış; davalı yüklenici ise, yapılan okulun dere yatağına yapıldığını, kendisinin iş sahibi idareyi bu konuda ikaz ettiğini ancak işin yapılması konusunda ısrar edilmesi üzerine okulu yaptığını, yaptığı imalâtın ayıplı olmadığını ifade ederek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Dosya kapsamında mevcut bilgi ve belgelere göre davacı iş sahibince 11.05.1987 tarihinde yapılan ihale sonucu davalı yüklenicinin Şarköy İlçesi Gaziköy Kasabası İlkokulu İnşaatını yüklendiği, inşa edilen okulun 17.08.1999 tarihinde meydana gelen deprem sonucu hasara uğradığı ve daha sonra yapılan teknik incelemeler doğrultusunda kullanılamaz halde bulunduğunun tespit edildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan 10.03.2004 tarihli bilirkişi kurulu raporunda, okulun deprem sonucu kullanılamaz hale gelmesinde binanın projesi, inşaatı ve depremin etkili olduğu belirtilmekle beraber işin yapımı ile ilgili herhangi bir belge olmadığından kimin hangi oranda kusurlu olduğunun tespit edilemeyeceği yönünde görüş bildirilmiş, mahkemece de buna göre davalı yüklenicinin eylemi ile oluşan zarar arasında illiyet bağı kurulamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmişse de; dosya içerisinde bulunan deprem sonrası Trakya Üniversitesi Çorlu Mühendislik Fakültesi İnşaat Mühendisliği Bölümü Öğretim Üyelerince düzenlenen 08.10.1999 günlü “Deprem Hasarı Tespit Raporunda okul binalarının o andaki yapısı ve durumu ile işin tekniğine aykırı imalâtların tespit edildiğinin ifade edildiği, yine Şarköy Asliye Ceza Mahkemesi'nde yüklenici hakkında açılan dava sırasında İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesi Öğretim Üyesince verilen 18.04.2005 tarihli raporda da, yüklenicinin okulu fen ve sanat kurallarına uygun inşa etmediği, oluşan zarar nedeniyle % 40 oranında kusurlu olduğu görüşüne yer verildiği anlaşılmaktadır. O halde anılan birbiriyle

çelişkili sonuçlara ulaşan raporlarla, raporlar arasındaki çelişki giderilmeden ve hangi rapora neden üstünlük tanındığı da açıklanmadan davanın reddine karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

çelişkili sonuçlara ulaşan raporlarla, raporlar arasındaki çelişki giderilmeden ve hangi rapora neden üstünlük tanındığı da açıklanmadan davanın reddine karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş, gerek karar tarihinde yürürlükte bulunan 1086 Sayılı HUMK'nın 284, gerekse karardan sonra yürürlüğe giren 6100 Sayılı HMK'nın 281. maddeleri uyarınca konu hakkında uzman kişilerden oluşturulacak yeni bir bilirkişi kurulu marifetiyle yukarıda kısaca izah edilen tespit ve bilirkişi raporları da değerlendirilerek davalı yüklenicinin gerçekleştirdiği okul inşaatında sözleşme tarihinde yürürlükte bulunan 1975 tarihli Deprem Yönetmeliği'ne göre kusurunun olup olmadığı, kusuru varsa oranı ve bu doğrultuda dava tarihi itibariyle oluşan davacı zararı hesaplattırılarak sonucuna uygun bir karar verilmesinden ibarettir.

Açıklanan gerekçelerle yukarıda açıklanan olgular dikkate alınmadan eksik inceleme ile karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 18.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24915, Karar No: 2015/28738, Tarih: 14.10.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/24915 E.  ,  2015/28738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/06/2015

NUMARASI : 2014/1302-2015/772

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi vekili, müvekkilinin gerçekte davalı belediyenin işçisi olduğu halde muvazaalı olarak diğer davalı şirketin işçisi olarak gösterildiğini, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek; feshin geçersizliğine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı belediye vekili, davacının davalı şirketin işçisi olduğunu, davanın husumet yönünden reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı şirket vekili, davacı ile belirli süreli iş sözleşmesi imzalandığını, belirli süreli iş sözleşmesinin niteliği gereği işe iade davası açılamayacağını, iş sözleşmesinin süresi bitmesi nedeniyle işten çıkarıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davalı işverenin fesih bildirimini yazılı olarak yapmadığı gibi fesih sebebini de açık ve kesin şekilde belirtmediğinden feshin geçersiz olduğu, davacının davalı Ankara Büyükşehir Belediyesine ait işyerinde Büyükşehir Belediyesine ait araç ve gereçlerle Büyükşehirin kadrolu işçileri ile aynı işi yanyana yaptığı, ücretlerin Büyükşehir Belediyesi tarafından banka hesabına yatırıldığı, Büyükşehir Belediyesinin yetkililerinin emir ve talimatı altında çalıştığı, taşeron şirketlerin değişmesine rağmen çalışanların değişmediği, bu şekilde davalı Büyükşehir Belediyesi ile davalı şirket arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin unsurlarının oluşmadığı, işçi temini ilişkisi bulunduğu, muvazaalı alt işverenlik ilişkisinin bulunduğu kabul edilerek feshin geçerli sebebe dayanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacının davalı belediyeye ait işyerine iadesine yönelik hüküm kurulmuş; davalı şirket hakkında açılan davanın ise husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı Ankara Büyükşehir Belediyesi vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davalı belediye ile davalı şirket arasındaki asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı noktasındadır.

Temyiz:

Kararı davalı Ankara Büyükşehir Belediyesi vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davalı belediye ile davalı şirket arasındaki asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı noktasındadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesine göre bir işverenden işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.

Alt işveren uygulaması bir işletmesel karardır. Alt işverene devrin işletme gereklerine dayanan geçerli fesih sebebi olması, 4857 sayılı Kanun’un 2. maddesinin 6. ve 7. fıkraları uyarınca geçerli ve muvazaaya dayanmayan asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulması şartına bağlıdır. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesi arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Üçüncü kişileri aldatmak kastı vardır ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tabidir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı Kanun'un 2/7. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Bu kriterler, asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi sureti ile haklarının kısıtlanması veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisinin kurulması olarak belirtilmiştir.

5393 sayılı Belediye Kanunu’nun “Belediyenin Görev ve Sorumlulukları” başlığını taşıyan maddesinin a bendinde “imar, su ve kanalizasyon, ulaşım gibi kentsel alt yapı; coğrafî ve kent bilgi sistemleri; çevre ve çevre sağlığı, temizlik ve katı atık; zabıta, itfaiye, acil yardım, kurtarma ve ambulans; şehir içi trafik; defin ve mezarlıklar; ağaçlandırma, park ve yeşil alanlar; konut; kültür ve sanat, turizm ve tanıtım, gençlik ve spor; sosyal hizmet ve yardım, nikâh, meslek ve beceri kazandırma; ekonomi ve ticaretin geliştirilmesi hizmetlerini yapar veya yaptırır” kuralına yer verilmiştir.

5393 sayılı Kanun’un 67. maddesi ile belediyeleri asıl işlerini de 6. fıkradaki sınırlamalar olmaksızın alt işverenlere verebileceği düzenlenmiştir. Anılan hükme göre “belediyede meclisinin, belediyeye bağlı kuruluşlarda yetkili organın kararı ile park, bahçe, sera, refüj, kaldırım ve havuz bakımı ve tamiri, araç kiralama, kontrollük, temizlik, güvenlik ve yemek hizmetleri; makine-teçhizat bakım ve onarım işleri, bilgisayar sistem ve santralleri ile elektronik bilgi erişim hizmetleri, sağlıkla ilgili destek hizmetleri, fuar, panayır ve sergi hizmetleri, baraj, arıtma ve katı atık tesislerine ilişkin hizmetler, kanal bakım ve temizleme, alt yapı ve asfalt yapım ve onarımı, trafik sinyalizasyon ve aydınlatma bakımı, sayaç okuma ve sayaç sökme-takma işleri ile ilgili hizmetler, toplu ulaşım ve taşıma hizmetleri, sosyal tesislerin işletilmesi ile ilgili işler, süresi ilk mahallî idareler genel seçimlerini izleyen altıncı ayın sonunu geçmemek üzere ihale yoluyla üçüncü şahıslara gördürülebilir”. Böylece 67. maddedeki hüküm uyarınca temizlik işleri, park bahçe işleri, bakım ve onarım işleri belediyenin asli işlerinden olmasına rağmen, işletmenin veya işin gereği teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren iş olup olmadığına bakılmaksızın üçüncü kişilere gördürülmesi mümkün kılınarak 4857 sayılı Kanun’un 2. maddesine istisna getirilmiştir.

Dosya içeriğine göre davalılar arasında yapılan hizmet alım sözleşmesinin konusu araç ve iş makinesi bakım onarım işletmesi hizmetleri olduğu anlaşılmaktadır. Davalılar arasındaki sözleşmenin yukarıda belirtilen kanuni düzenlemelere uygun kurulup kurulmadığı, muvazaaya dayanıp dayanmadığı yönünden bilirkişi incelemesi yapılmadan salt tanık anlatımlarına dayanılarak sonuca gidilmesi doğru olmamıştır. Bilirkişi aracılığıyla gerekirse mahallinde keşif yapılarak davalı şirketin işçilerinin hangi işleri yaptıkları net bir şekilde ortaya konulmalı, yine asıl işverenin kendi işçilerinin bu işlerde çalışıp çalışmadıkları netleştirilmeli, hangi işveren yetkilerinin kim tarafından kullanıldığı da somutlaştırılmalıdır. Ayrıca işçi ücretlerinin davalı şirket tarafından mı yoksa davalı belediye tarafından mı yatırıldığı hususu da ilgili bankadan araştırılmalıdır. Bütün bunlar yapıldıktan sonra muvazaa olgusu kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturularak sonucuna göre davalıların sorumluluğuna karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3864, Karar No: 2016/4451, Tarih: 17.05.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/3864 E.  ,  2016/4451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

"Sahte fatura düzenleme” ve “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, 5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, vergi inceleme, vergi suçu raporu ile defterdarlık mütalaasına aykırı olarak iddianamede sanığın “sahte fatura kullanma” suçundan cezalandırılmasının talep edildiği, iddianamedeki sevk ve tavsife göre “sahte fatura düzenleme” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden sanığın “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından mahkumiyetine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 17.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7990, Karar No: 2019/3053, Tarih: 14.03.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/7990 E.  ,  2019/3053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; 27/05/2013 tarihinde ...'in sevk ve idaresindeki araç ile arkasındaki römorkun, davacıların oğlu olan ...'e çarpması sonucu ölümüne neden olduğunu, söz konusu aracın davalı ...Ş tarafından zorunlu sorumluluk sigortası kapsamında sigortalı olduğunu, araç işleteninin ise ... olduğunu, bu nedenlerle fazlaya ilişkin talep hakları saklı kalmak kaydıyla davalılardan müştereken ve müteselsilen 10.000,00'er TL destekten yoksun kalma tazminatının olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü ile, 20.570,66 TL tazminatın davacı ...'e, 21.846,82 TL tazminatın davacı ...'e, 27/05/2013 kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı ... ve ... Mermer Nak. San. Tic. Ltd. Şti.’den, 11/07/2013 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ve 250.000,00 TL poliçe limiti ile sınırlı olmak üzere davalı ...Ş’den tahsili ile davacılara ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası sonucu meydana gelen ölüm nedeniyle, ölenlerin yakınlarının, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 53/3. (818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 45/2.) maddesi gereği, destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Destekten yoksun kalma tazminatının konusu, desteğin yitirilmesi nedeniyle yoksun kalınan zarardır. Buradaki amaç, destekten yoksun kalanların, desteğin ölümünden önceki yaşamlarındaki sosyal ve ekonomik durumlarının korunmasıdır. Olaydan sonraki dönemde de, destek olmasa bile, onun zamanındaki gibi aynı şekilde yaşayabilmesi için muhtaç olduğu paranın ödettirilmesidir. Yani, haksız bir eylem sonucu desteğini yitiren kimse TBK'nun 53/3. (BK'nun 45/2.) maddesine dayanarak uğradığı zararın ödetilmesini isteyebilir.

Destekten yoksun kalma zararının hesabında, destekten yoksun kalanlara müteveffanın sağlığında sağlamış olduğu yardımın miktarı belirlenmelidir. Gerçek yardım miktarının yeterli delillerle ispat edilemediği durumlarda yargıç, takdir hakkını kullanarak yardım miktarını belirleyebilecektir. Bu belirlemede, destek ile destek olunan kimse arasındaki yakınlığın derecesi, aralarındaki manevi bağ, davacıların yaşları, dahil oldukları sosyal ve ekonomik çevre, yaşam standartları, cinsiyetleri gibi bakım ilişkisine ve miktarına etkili olabilecek unsurlar da göz önünde bulundurulacaktır. Hayatın olağan akışı içinde, destek sayılan kimsenin, baktığı kimselere gelirini belli paylara bölerek baktığı pek söylenemese de tazminat hesabında bir paylaştırma yapmak zorunlu hale gelmektedir.

Destekten yoksun kalma tazminatının mahiyeti ve amacı, ölenin eylemli yardımını alanların, desteğin ölümünden sonra da bu yardımdan mahrum kalmaması olduğuna göre; destekten yoksun kalma tazminatına hükmedilebilmesi için, herşeyden önce destek alma hakkı olan kişinin yaşamının sürüyor olması ve destek alma ihtiyacının devam etmesi gerekir. Bu itibarla; kendi yaşamı sürmeyen kişinin, desteğinden yararlandığı kişinin yardımından yoksun kaldığından bahsedilemeyeceği ve desteği olan yakınından dolayı destek tazminatına hak kazanamayacağı, destek görenin ancak kendi yaşam süresi kadar bir süre için tazminata hak kazanabileceği; tazminat hesabında, destek alacaklılarının paylarının belirlenmesi esnasında, sadece hayatta olanlar için pay ayrılması gerekeceği açıktır.

Somut olayda; 15.07.2014 tarihli kök rapor, 15.01.2015 tarihli ek rapor alınmış, daha sonra iki rapor arasındaki çelişkinin giderilmesi için 19.10.2015 tarihli üçüncü bir rapor alınmıştır. Mahkemece hükme esas alınan bu son raporda, müteveffa ...’in evlenene kadar anne ve babasına %20’şer, kendisine %60 pay ayrılmış, evlenip 1. çocuğu olana kadar %12,5 ‘er anne ve babasına, %70 kendisine, daha sonra 1. çocuğu olduktan sonra anne ve babasına %11, 2. çocuk olduktan sonra anne ve babasına %10 şeklinde, anne yalnız kalınca da %12 pay verilerek hesaplama yapılmış, sonuç olarak Muhittin için 20.570,66 TL, Şeyhe için 21.846,82 TL destekten yoksun kalma tazminatı hesaplanmıştır.