muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/30099, Karar No: 2019/15404, Tarih: 11.12.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/30099 E.  ,  2019/15404 K.**

**"İçtihat Metni"**

5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’na aykırı davranmak suçundan sanık ...'nın, anılan Kanun'un 71/1 ve 81/13, 5237 sayılı TCK’nın 43/1 ve 62/1 maddeleri gereğince 1 yıl 3 ay 25 gün cezası ile cezalandırılmasına ve bozma öncesi kurulan hükümlerin kazanılmış hak oluşturduğu gözetilerek CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca sanığın 6080 TL adli para cezası, 8100 TL adli para cezası ile 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın tayin edilen bu adli para cezalarını ödememesi halinde sonuç olarak 1 yıl 3 ay 25 gün hapis cezas ile cezalandırılmasına dair Bakırköy 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 16.01.2019 tarihli ve 2016/418 Esas, 2019/14 Karar sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 14.05.2019 gün ve 6461 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.05.2019 gün ve KYB. 2019/55696 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin uygulanmasının tartışılması gerektiğinden bahisle, sanığın manevi haklara tecavüz suçundan, 19/12/2012 tarihindeki eylemi nedeniyle 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasına mahkûmiyetine dair Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 28/05/2014 tarihli ve 2014/214 esas, 2014/416 sayılı kararının Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 02/02/2017 tarihli ve 2016/3186 esas, 2017/735 karar sayılı, 19/12/2012 tarihindeki eylemi nedeniyle 8.100,00 Türk lirası adlî para cezasına mahkûmiyetine ilişkin Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 23/10/2013 tarihli 2013/533 esas, 2013/531 sayılı kararının Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 02/02/2017 tarihli ve 2015/33873 esas, 2017/734 karar sayılı, 29/05/2012 tarihindeki eylemi nedeniyle 6.000,00 Türk lirası ve 80,00 Türk lirası adlî para cezalarına mahkûmiyetine dair Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 14/05/2013 tarihli 2013/121 esas, 2013/229 sayılı kararının Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 02/02/2017 tarihli ve 2015/13596 esas, 2017/733 karar sayılı ilâmları ile bozulmalarını müteakip, anılan yargılama dosyaların Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 2016/418 esasına kayıtlı dosyası ile birleştirilmesi üzerine yapılan yargılama sonunda, mahkemesince sanığın söz konusu eylemleri nedeniyle anılan suçtan 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesi uygulanarak hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesini takiben, hakkındaki bozulmasına karar verilen önceki mahkûmiyet hükümleri gözetilmek suretiyle, terditli, denetime elverişsiz olarak ve tereddüte imkân verecek şekilde, sanığın 6.080,00 Türk lirası adlî para cezası, 8.100,00 Türk lirası adlî para cezası, 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, tayin edilen adlî para cezalarını ödememesi hâlinde sonuç olarak 1 yıl 3 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de;

5271 sayılı Kanun'un 232/6. maddesindeki "Hüküm fıkrasında, 223 üncü maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir." biçimindeki düzenleye nazaran, mahkemesince denetime açık ve tereddüte yer vermeyecek biçimde bir hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek infazın 6000 TL ve 80 TL adli para cezası, 8100 TL adli para cezası ile 1 yıl 1ay 10 gün hapis cezası üzerinden yapılması ve adli para cezalarının ödenmemesi halinde de infaz edilecek sonuç cezanın 1 yıl 3 ay 25 gün hapis cezasını geçemeyeceğinin belirtilmesi gerektiğinden,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Bakırköy 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 16.01.2019 tarihli ve 2016/418 Esas, 2019/14 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/4-d maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, bozma gereği hükmün A-8 bendinde yer alan “sanığın tayin edilen bu adli para cezalarını ödememesi halinde sanığın sonuç olarak 1 yıl 3 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine "adli para cezalarının ödenmemesi halinde de infaz edilecek sonuç cezanın 1 yıl 3 ay 25 gün hapis cezasını geçemeyeceği" ibaresinin eklenmesine, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, 11.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8648, Karar No: 2022/12469, Tarih: 14.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/8648 E.  ,  2022/12469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge kullanma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, ret

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafisi ve katılan vekili

1- Sanık hakkında 2010, 2011 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; UYAP üzerinde yapılan kontrolde, aynı mükellefiyeti nedeniyle 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından Adana 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.05.2013 tarihli, 2012/53 Esas ve 2013/327 Karar sayılı kararı ile sanığın mahkumiyetine hükmedildiği, söz konusu kararın Dairemizin 25.06.2019 tarihli, 2016/5562 Esas ve 2019/5641 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilerek dosyanın mahalline gönderilmesi karşısında; sanığın aynı takvim yılında başka mükelleflerden de temin ettiği sahte faturaları kullandığına yönelik tespitin yeni bir suçu oluşturmayıp, zincirleme suç içinde değerlendirilmesi gerekeceğinden; belirtilen dava dosyasının duruşmaya getirtilip incelenmesi, mümkün olması halinde davaların birleştirilmesi, sanığın “2010 takvim yılındaki” eylemlerinin zincirleme suç niteliğinde olup olmadığı veya mükerrer dava açılıp açılmadığının belirlenmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin zorunluluk bulunması,

2-Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun'un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16406, Karar No: 2017/2908, Tarih: 20.03.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/16406 E.  ,  2017/2908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili; 03.04.2010 tarihinde dava dışı sürücü.... sevk ve yönetimindeki... plakalı araç ile yaya olan davacıya çarptığını ve davacıyı ömür boyu sakat bırakacak şekilde yaraladığını,...plakalı aracın davalı ... şirketince sigortalandığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla dava tarihine kadar yapılan ve ileride yapılması muhtemel olan ameliyat, tedavi, ilaç, ulaşım v.s giderleri ile fatura edilemeyen kaçınılmaz giderlerden ve bakım giderlerinden oluşan şimdilik 100,00 TL tedavi ve iyileşme süresince çalışmamaktan doğan zarar ve kaza sonucu oluşan maluliyet nedeni ile uğranılan zararlardan oluşan şimdilik 8.000,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş,12.12.2013 tarihinde ıslah ile tazminat talebini 16.740,25 TL ye yükseltmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre talebin kabulü ile; kaza tarihinde geçerli poliçe limiti ile sınırlı olmak üzere 2.910,00 TL'nin tedavi giderleri klozundan 13.830,25 TL'nin sakatlanma klozundan karşılanmak üzere dava tarihi olan 12.07.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle işgöremezlik tazminatı, bakıcı ve tedavi gideri istemine ilişkindir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle işgöremezlik tazminatı, bakıcı ve tedavi gideri istemine ilişkindir.

Sorumluluğu doğuran olayın, zarar görenin vücut bütünlüğünü ihlâl etmesi hali TBK m. 54'te özel olarak hükme bağlanmıştır. Bu hüküm gereğince, vücut bütünlüğünün ihlâli halinde mağdurun malvarlığında meydana gelmesi muhtemel olan azalmanın ve dolayısıyla maddî zararın türleri; tedavi giderleri, kazanç kaybı, çalışma gücünün azalmasından ya da yitirilmesinden doğan kayıplar ve ekonomik geleceğin sarsılmasından doğan kayıplar şeklinde düzenlenmiştir. Türk Borçlar Kanunu'nun 54. maddesinde belirtilen “ekonomik geleceğin sarsılmasından doğan kayıplar” deyimi çok geniş kapsamlıdır. Bu giderlere zarara uğrayanın katlanmak zorunda kaldığı bütün giderler dahildir. Bu bakımdan zarara uğrayanın işlerini görememesi nedeniyle tutmak zorunda kaldığı yardımcı ya da hastabakıcı için ödemek zorunda kaldığı giderleri de isteyebilir. Ayrıca tedavi için yapılan ulaşım giderlerinin de bu kapsamda değerlendirilmesi gerekmektedir.

Olayın niteliği gereği bütün giderlerin belgelendirilmesi olağan hayat tecrübelerine aykırıdır. Bu konuda TBK 54. maddesi yol gösterici nitelikte olup aynı zamanda zararın gerçek miktarını belirleyecek olan hakime de bir görev yüklemektedir.

Somut olayda; dava dilekçesinde bakıcı gideri de talep edilmiş olup, hükme esas alınan maluliyete ilişkin bilirkişi raporunda davacının iyileşme süresinin 12 ayı bulacağı ve bu sürenin geçici iş göremezlik süresi olduğu belirtilmiştir.Bu durumda davacı yararına %100 malul sayıldığı geçici iş göremezlik dönemi için bakıcı giderlerinin belirlenmesi yönünden bilirkişiden ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının

harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 1.086,00 TL kalan harcın temyiz eden davalıdan alınmasına 20.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34671, Karar No: 2017/15878, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/34671 E.  ,  2017/15878 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11887, Karar No: 2012/1428, Tarih: 13.02.2012

**17. Hukuk Dairesi         2011/11887 E.  ,  2012/1428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (İcra Hukuk)

-K A R A R-

İncelenmesine gerek görüldüğünden;

1-Dava konusu mahcuz “Yer Fıstığı Makinesinin” 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanununun 22/c maddesi uyarınca, tescile tabi olup olmadığı, tescile tabi ise, ilgili kurumca (Ziraat Odası) tescilinin yapılıp yapılmadığının, aracın ilk tescil tarihinden itibaren tescil maliklerinin kim olduğunun, devir durumunun, ilgilileri adına tescil tarihlerini ve varsa, üzerindeki haciz v.s. gibi takyidat tarihlerini gösterir belgenin ilgili yerden getirtilip evraka eklenmesi,

2-Dosyanın Kalem Yönetmeliği ve ilgili mevzuata uygun olarak ve temyiz denetimine elverişli olacak şekilde düzenlenmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.2.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5148, Karar No: 2024/2005, Tarih: 21.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5148 E.  ,  2024/2005 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/16 E., 2023/41 K.

DAVA TARİHİ : 02.10.2018

KARAR : Başvurunun kabulüyle yeniden esas hakkında hüküm tesisi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Erzurum 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/564 E., 2021/327 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına ve fer'ilerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince tarafların kusur değerlendirmesi, kadın yararına hükmedilen maddîve manevîtazminat miktarları ile talep olmamasına rağmen nafakalara artış uygulanması yönünden yeniden esas hakkında hüküm tesisine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı kadın dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; erkeğin üzerine düşen görevleri yerine getirmediğini, hakaret, küfür ve tehdit ettiğini, kendisine iftira attığını iddia ederek davanın kabulüne, evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyet inin anneye verilmesine, çocuklar ve kendi yararına toplam aylık 1.500,00 TL nafakaya, kadın yararına 50.000,00 TL maddî ve 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.İlk Derece Mahkemesinin 03.11.2020 tarihli celsesinde davacı kadın vekili; nafakalara yönelik talep sonucunu kadın yararına aylık 750,00 TL ve ortak çocuklar Seda, Tuana ve Abdurrehim yararına ayrı ayrı aylık 250,00 TL olarak açıklamıştır.

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde özetle; eşini sevdiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.İlk Derece Mahkemesinin 03.11.2020 tarihli celsesinde davacı kadın vekili; nafakalara yönelik talep sonucunu kadın yararına aylık 750,00 TL ve ortak çocuklar Seda, Tuana ve Abdurrehim yararına ayrı ayrı aylık 250,00 TL olarak açıklamıştır.

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde özetle; eşini sevdiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin tayininin başka bir ile çıkması sebebiyle lojmanın boşaltılması gerekmesi üzerine evin başka bir yere kadın tarafından taşındığı, erkeğin kadına yönelik kötü söz ve davranışlarının bulunduğu, kadına ve çocuklarına karşı fiziksel şiddet uyguladığı, evin ihtiyaçlarını karşılamadığı, kadının iffetine yönelik sözler söylediği, erkeğin evin ve çocukların ihtiyaçları ile ilgilenmediği, masraflar konusunda aile bireylerini baskılandığı, bu haliyle erkeğin ağır kadının hafif kusurlu sayıldığı anlaşılmakla davanın kabulüne, tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuk Tuana ve Abdurrehim'in velâyet inin anneye verilmesine, baba ile çocuklar arasında kişisel ilişki kurulmasına, kadın yararına aylık 750,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, ortak çocuklar yararına ayrı ayrı aylık 250,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, nafakalara her yıl ÜFE oranında artış uygulanmasına, kadın yararına 15.000,00 TL maddî ve 15.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; erkeğin tam kusurlu olduğunu, takdir edilen tazminat miktarlarının az olduğunu, tazminat taleplerini yönünden vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur değerlendirmesi, davanın kabulü, tanıkların tarafsız olmadığı, velâyet, nafaka ve tazminatlara hükmedilmemesi gerektiği yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesince, erkeğin çalıştığı Erzurum Şeker fabrikasının özelleştirilmesi sonucu erkeğin tayininin Malatya’ya çıkması nedeniyle lojman tahsisinin sona ereceği ve lojmanı boşaltma mecburiyetinde olduğu değerlendirildiğinde lojmanın boşatılmasının davacı kadına kusur olarak yüklenmesi ve kadının dava dilekçesinde erkeğin kendisine fiziksel şiddet uyguladığına dair iddiası bulunmadığından fiziksel şiddetin davalı erkeğe kusur olarak yüklenmesi doğru olmadığından; davalı erkeğin davacı kadına yönelik kötü sözlerinin bulunması, evin ihtiyaçlarını karşılamaması, kadının iffetine yönelik sözler söylemesi, evin ve çocukların ihtiyaçları ile ilgilenmemesi, masraflar konusunda aile bireylerinin baskılanması şeklindeki davranışları nedeniyle tam kusurlu olduğu anlaşılmakla, kusur tespitinin bu şekilde düzeltilmesine; boşanmaya neden olan olaylarda davalı erkeğin tam kusurlu olduğu, erkeğin bu kusurlu davranışlarının aynı zamanda davacı kadının kişilik haklarına saldırı niteliği taşıdığı ve mevcut veya beklenen menfaatlerinin boşanma yüzünden zedelendiğinden, davacı kadın yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi koşullarının gerçekleştiği, ancak hakkaniyet ilkesi gözetildiğinden kadın yararına hükmedilen tazminat miktarlarının az olduğu, boşanma davasının fer'î niteliğindeki maddî ve manevîtazminatların red ve kabul kısımlarına ilişkin olarak taraflar yararına vekâlet ücretine hükmedilmeyeceğinden ilk derece mahkemesinin boşanma ve ferileri yönünden tek vekâlet ücretine karar vermesinde isabetsizlik bulunmadığı, ortak çocuklar hakkında düzenlenen SİR ile idrak çağında bulunan çocukların velâyet konusunda annenin yanında kalmak istediklerine dair görüşleri dikkate alınarak velâyetlerin anneye verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, düzenli ve devamlı bir geliri bulunmayan, boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek olan kusursuz davacı kadın hakkında yoksulluk nafakasına hükmedilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, ancak talep ile bağlılık ilkesi gereği davacı kadının, nafakaların her yıl artırımına ilişkin bir talebi bulunmadığı halde nafakaların ÜFE oranında arttırılmasına ilişkin hüküm usul ve yasaya aykırı olduğundan; davacı kadın vekilinin vekâlet ücretine , davalı erkek vekilinin maddî ve manevî tazminat ve velâyete yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı kadın vekilinin kusur, maddî ve manevî tazminata, davalı erkek vekilinin kusur ve nafakaya uygulanan artış oranlarına yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün 3-4-5 nolu bendlerinin kaldırılarak kadın yararına 25.000,00 TL maddî ve 25.000,00 TL manevî tazminata ve çocuklar Tuana ve Abdurrehim yararına ayrı ayrı aylık 250,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 750,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kusur değerlendirmesi, davanın kabulü, velâyet, nafaka ve tazminatlar yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; tarafların açtığı evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı boşanma davasında; geçimsizlik bulunup bulunmadığı, varsa geçimsizlikte kusurun kimden kaynaklandığı, kadın yararına takdir edilen maddî ve manevî tazminat ile yoksulluk ve iştirak nafakası ile miktarlarının hakkaniyete uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı, 194 üncü, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 4 üncü, 6 ncı, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü maddesi birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci, 176 ncı, 182 nci maddesi, 323 üncü maddesi, 327 inci maddesi, 330 uncu maddesi, 336 ıncı maddesi, 6098 sayılı Türk Boçlar Kanunu'nun 50 ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.