muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18143, Karar No: 2014/2698, Tarih: 10.02.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18143 E.  ,  2014/2698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yalova 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2013

NUMARASI : 2012/212-2013/265

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı İ.. B.. vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile davalı İ.. B.. vd vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak, üzerindeki yapılara ise resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem itibari ile doğrudur.Ancak;

1) Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihindeki değeri Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerinden düşük belirle ndiğinden; bilirkişi kurulu raporunun inandırıcı olmadığı ve hüküm kurmaya elverişli bulunmadığı gözetilerek, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden ve yakın zaman içinde satışı yapılan, benzer yüzölçümlü emsal satışları bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve taşınmaza bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu aracılığıyla keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi

2-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 18.08.2012 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davacı idare ile davalı İ.. B.. vd. vekillerinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, davalı İ.. B.. vd. peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16376, Karar No: 2018/2903, Tarih: 27.03.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/16376 E.  ,  2018/2903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Asıl ve birleşen davalar bakımından; Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, asıl ve birleşen davaların kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacılar ile davalılardan ... .Tic. Ltd. Şti.ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

A-Dosya kapsamından, ... 3. İş Mahkemesi'nce verilen 27/10/2014 tarihli hükmün davalılar ... . Tic. Ltd. Şti. ve ...'ın ortak vekilleri tarafından da eksik nispi temyiz harcı yatırılarak temyiz edildiği, eksik nispi temyiz harcının ödenmesi için bu davalıların ortak vekiline muhtıra tebliği ile 7 gün süre verildiği, davalılar vekilince eksikliğin giderilmediği, bunun üzerine 01/08/2016 tarihli ek kararla adı geçen davalıların temyizlerinin reddine karar verildiği, ek kararın davalıların ortak vekiline 03/08/2016 tarihinde tebliğ edildiği, temyiz istemleri reddedilen davalılar ... . Tic. Ltd. Şti. ve ...'ın asil olarak 09/08/2016 tarihinde, harç eksikliğini giderdiği, eksiği giderdikleri aynı tarihte ek kararı da temyiz ettikleri anlaşılmaktadır.

6100 Sayılı HMK geçici 3. Madde 1. Fıkrasına göre; “Bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” 2. Fıkrasına göre;

Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 Sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. Yine geçici 1. Madde 2. Fıkrasına göre; “Bu Kanunun, senetle ispat, istinaf ve temyiz ile temyizde duruşma yapılmasına ilişkin parasal sınırlarla ilgili hükümleri Kanunun yürürlüğe girmesinden önceki tarihte açılmış olan dava ve işlerde uygulanmaz.”

Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak temyiz harç ve giderleri yatırılmamış veya eksik yatırılmış ise, temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanması için ilgili tarafa HUMK nun 434/3. maddesi gereği bir muhtıra ile 7 günlük kesin süre verilmesi gerekir. Mahkemece ilgili tarafa gönderilen temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanmasına dair iş bu muhtırada, verilen kesin süre içinde temyiz harç ve giderlerinin yatırılmaması ya da tamamlanmaması halinde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılacağına karar verileceğinin açıkça yazılması gerekir. Yine bu muhtırada yatırılması veya tamamlanması istenen temyiz harç ve giderleri kalem kalem ve miktar olarak belirtilmeli, temyiz harç ve giderlerinin nereye yatırılacağı açıkça yazılmalıdır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2010/19-286 Esas- 2010/330 Karar sayılı kararında da bir muhtıranın geçerli olması için gereken şartlar belirtilmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde, temyiz eden davalılara eksik nispi temyiz harcının tamamlanması için gönderilen muhtıraya her bir davalı için yatırılması gereken tutar ayrı ayrı yazılması gerekirken toplam harç tutarının yazılması nedeniyle, muhtıra uygun değildir. Temyiz eden davalılar tarafından yatırılması gereken nispi temyiz harcının eksik kalan kısımları da ikmal edildiğine göre yerel mahkemenin temyiz istemlerinin reddine ilişkin ek kararının bozularak kaldırılmasına ve asıl hükmün temyizini amaçlayan temyiz itirazlarının incelenmesine karar vermek gerekmiştir.

B-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlerle temyiz kapsam ve nedenlerine göre; tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

1-Dava, sigortalının iş kazası sonucunda vefatı nedeniyle yakınlarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalılar ... Tic. Ltd. Şti. ile Burhan ve Yılmaz açısından kusurları tespit edilemediğinden bahisle davanın reddine, davacı anne ile davacı kardeşlerin maddi ve manevi tazminat istemlerinin kısmen kabulüne, davacı babanın maddi tazminat isteminin kabulüne, manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden 05/01/2005 tarihinde meydana gelen trafik iş kazası olayında davacılar murisinin vefat ettiği, iş kazasının meydana gelişinde müteveffa sigortalının %20, davalı ... . Tic. Ltd. Şti.'nin %40, davalı ...'ın ise yine %40 oranında kusurlu oldukları, davalı ... şirketinin temerrüt tarihinin 25/03/2005 tarihi olduğu ve sigorta şirketinin poliçe limiti ile sınırlı olmak üzere hüküm altına alınan maddi tazminatlardan sorumlu tutulmasına karşın yargılama harç ve giderlerinden sorumlu tutulmadığı, davacı babanın yaşlılık aylığı alması nedeniyle kendisine iş kazası sigorta kolundan gelir bağlanmadığı anlaşılmaktadır.

2-2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 91 ve 99. maddelerine göre sigortacılar, hak sahibinin kaza veya zarara ilişkin tespit tutanağını veya bilirkişi raporunu, sigortacının merkez veya kuruluşlarından birine ilettiği tarihten itibaren sekiz iş günü içinde zorunlu mali sorumluluk sigortası sınırları içinde kalan miktarları hak sahibine ödemek zorundadırlar. Sigortacının sekiz iş günü içerisinde ödeme yapmaması halinde temerrüt gerçekleşir. Sigortacının temerrüde düştüğü hallerde faizin başlangıç tarihi temerrüt tarihi olup, hak sahiplerinin sigortacıyı dava tarihinden önce temerrüde düşürdüğü kanıtlanamaz ise sigortacının faiz yükümlülüğü dava tarihinden başlar.

Hal böyle olunca, davacıların davalı ... şirketini dava tarihinden önce 25/03/2005 tarihinde temerrüde düşürdüğü anlaşıldığına göre, davalı ... şirketinin temerrüt tarihi yerine dava tarihinden itibaren faizle sorumlu tutulması isabetsiz olmuştur.

3-6100 sayılı HMK’nun 323/1-a maddesinde karar ve ilam harcı yargılama giderleri içerisinde sayılmış olup, 326/1.maddesi gereğince kanunda yazılı hâller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verileceği düzenlenmiştir.

Buna göre maddi tazminatlardan poliçe limiti dahilinde sorumlu tutulan davalı ... şirketinin yargılama harç ve giderlerinden poliçe limiti dahilinde ve aleyhine hüküm altına alınan tutar oranında sorumlu tutulması gerekirken, tutulmaması hatalıdır.

4-Destek kavramı hukuki bir ilişkiyi değil fiili bir durumu ifade eder. Ne hısımlığa ve nede yasanın nafaka hakkındaki hükümlerine dayanmaz. Öte yandan dava, iş kazası sonucu ölen sigortalının yakınlarının Kurum tarafından karşılanmayan maddi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir. Bu yönüyle davanın yasal dayanağı kaza tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasa'nın değişik 24. maddesidir ve bu madde kapsamına göre haksahibinin ölen sigortalının desteğinde kabul edilebilmesi için 2022 sayılı Kanuna göre bağlanan aylık hariç olmak üzere Kurumdan her ne ad altında olursa olsun gelir veya aylık almaması gerekir.

Bu açıklamalardan olarak somut olayda, davacı babanın Kurum'dan yaşlılık aylığı aldığının anlaşılmasına göre artık ölenin desteğinden yararlanmadığı ve böylece maddi tazminata da hak kazanamayağı kabul edilerek babanın destekten yoksun kalma tazminatı isteminin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, temyiz eden tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:

1-Davalılar ... . Tic. Ltd. Şti. ve ...'ın temyiz isteminin reddine ilişkin temyizlerinin kabulü ile 01/08/2016 tarihli ek kararın bozularak kaldırılmasına,

2-Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 27/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15448, Karar No: 2020/6388, Tarih: 22.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/15448 E.  ,  2020/6388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyada yargılaması yapılan suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'ın atılı suçlardan beraatlerine karar verilmiş olsa da; işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarının farkında olmadığından hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen ve Dairemizin 11.03.2013 tarihli ilamı ile hakkındaki ceza verilmesine yer olmadığı kararı onanan sürüklenen çocuk ...'un beyanında atılı suçu suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte işlediğini belirttiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk ...’ın iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunu hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte işlediği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuğun eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 116/2-4,119/1-c maddesinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından eylemlerine uyan TCK’nın 142/1-b, 143, 116/2-4,119/1-c, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 10 yıl 15 aylık zamanaşımının, 22.08.2008 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 22/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5282, Karar No: 2025/3306, Tarih: 12.05.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/5282 E.  ,  2025/3306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1142 Esas, 2024/1234 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/433 E., 2024/198 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının müvekkili ile 2012 yılında kurdukları şirketi müdür sıfatıyla temsile tek başına yetkili olduğunu, davalının şirket yönetimi konusunda gerekli liyakatı başlarda başarıyla gösterdiğini, ancak son 2 yıllık süreçte yaşanan tartışmalar ve adli mercilere yansıyan husumet sebebiyle şirket faaliyetlerine ilişkin bilgi paylaşımı, şirket işlerine ilişkin karar alma süreçlerinde ve özellikle şirket sermayesinin kullanılması noktasında şirket borçlarının ödenmesi, şirkete ait taşınmaz ve sicile kayıtlı taşıtların devrine ilişkin müvekkili ve müvekkilinin ailesini zarara uğratacak şüpheli işlemler yaptığını, departmanlarının görevlendirilmesi ve denetlenmesi, üretim süreçlerine ilişkin rapor tutulması ve bunların yönetime sunulması, finansal planlamanın oluşturulması, genel kurulda alınan kararlarının uygulanması gibi asli görevlerini aksattığını, tarafların çocukları arasında çıkan tartışma nedeniyle davalının oğlu ... 'un kasten öldürmeye teşebbüs suçundan ceza aldığını, bu olayın hemen sonrasında yine davalının oğlu ... 'un müvekkilini aracı ile yaralamasından dolayı da ceza aldığını, bu olaylar sebebiyle davalının şirket ortağı müvekkili ile şirket faaliyetlerine ilişkin bilgi ve belge paylaşımını kestiğini, müvekkilinin davalıyı sözlü olarak defalarca uyardığını, ayrıca noter kanallı ihtarname ile de yazılı uyarıda bulunduğunu, şirket müdürü davalının müvekkili ve aileleri arasında ağır ve ciddi sonuçlar doğuran ve doğuracak türden husumet bulunması sebebiyle şirket menfaatine hareket etme görev ve yükümlülüğünü ihlal etmesinin ayrı bir tüzel kişiliği bulunan limited şirketin öz varlığına zarar veren bir durum teşkil ettiğini, ve davalının şirket müdürü olarak görevini gereği gibi yerine getiremeyeceğini gösterdiğini ileri sürerek davalının dava dışı ... Tarım Ürünleri ve Aletleri Nakliye Beyaz Eşya Petrol Ürünleri Katı Yakıt Maddeleri Gübre Hayvancılık Oto Kantar İnşaat ve İnşaat Malzemeleri Balıkçılık ve Canlı Hayvan Gıda Otomotiv Sanayi Turizm ve Ticaret Limited Şirketi'ndeki müdürlük görevinden azline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının, müvekkilinin şirket müdürü olarak görev ve yükümlülüklerini ihlal ettiği iddiasını ispatlar delil sunmadığını, davacı tarafın şirketin içini boşaltma, şirketi stoksuz ve sermayesiz bırakma çabası içinde olduğunu, iyi durumdaki şirketin bizzat davacı tarafından zor duruma düşürüldüğünü, nitekim şirkete ait taşınmazların davacı tarafından, şirket müdürü olan müvekkilinin bilgisi dışında üçüncü kişilere kiraya verildiğini, şirket araçlarının davacının ve ailesinin şahsi kullanımında bulunduğunu, müvekkilinin temsil ve idare yetkisini özen ve bağlılık yükümü içinde yerine getirdiğini, pandemi döneminde şirketin gelir ve satışında düşüklük yaşandığını, 2021 yılındaki kar artışının gayrimenkul satışı ile ilgili olduğunu, bu satıştan gelen paranın ise davacının ve eşinin kullandığı krediye kefalet nedeniyle şirket kasasına girmediğini, ayrıca 2020 yılı itibarı ile başlayan anlaşmazlıkların müvekkilinin tek başına iş yapmasına ve şirketin yeterli faaliyet gösterememesine yol açtığını, mali açıdan şirketin iyi bir durumda olduğunu ve faaliyetlerine devam ettiğini, davacının peşin kabul olarak dayandığı şahsi uyuşmazlıkların yönetici azli açısından haklı sebep teşkil etmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı TTK) 630/2 hükmü uyarınca şirket müdürünün azlini gerektiren haklı sebeplerin varlığını ispat yükünün davacı tarafta olduğu, şirket işlerine ilişkin karar alma süreçlerinde ve özellikle şirket sermayesinin kullanımı noktasında şirket borçlarının ödenmesi, şirkete ait taşınmaz ve sicile kayıtlı taşıtların devrine ilişkin olarak davacıyı ve onun ailesini zarara uğratacak şüpheli işlemler yapıldığı, departmanların görevlendirilmesi, denetlenmesi, üretim süreçlerine ilişkin rapor tutulması, bunların yönetime sunulması, finansal planlamanın oluşturulması, genel kurulda alınan kararların uygulanması gibi asli görevlerini aksattığı, şirket menfaatine hareket etme görev ve yükümlülüğünü ihlal ettiği, davalının limited şirketin öz varlığına zarar verdiği, davalının şirket müdürü olarak görevini gereği gibi yerine getirmediği konularına yönelik davacı iddialarının usulünce ispatlanamadığı, davalının şirketi tek başına temsil ve ilzam yetkisinin bulunduğu, davacının şirket faaliyetlerine ilişkin bilgi paylaşılmadığını iddiasının ve taraflar ile aileleri arasında ceza mahkemesine yansıyan husumet bulunmasının şirket müdürünün azlini gerektirmediği, davalı şirket müdürünün şirkete ait taşınmazı piyasa rayicinde sattığı ve satış bedelinin şirket kayıtlarına girdiğinin yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporları ile sabit olduğu, şirketin pandemi koşullarında yeterli kâr edememesinin kötü yönetim olarak değerlendirilemeyeceği, şirketin borçlarında ciddi azalışlar olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, limited şirket müdürünün haklı nedenle azli talebine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 12.05.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26462, Karar No: 2022/92, Tarih: 10.01.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/26462 E.  ,  2022/92 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda; Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, kararda yazılı nedenlerden dolayı başvurunun kabulüne dair verilen asıl kararın ve davalı vekilinin temyiz talebinin reddine dair verilen 26/10/2021 günlü ek kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili; davalı nezdinde ... poliçesi olan aracın davacıya ait araca çarpması sonucu oluşan çift taraflı kazada davacının aracının hasar gördüğünü belirterek fazlaya dair talep hakkı saklı kalmak üzere şimdilik 10,00 TL araç hasar onarım bedeli, 10,00 TL araç değer kaybı ve 10,00 TL araç mahrumiyet bedeli olmak üzere toplam 30,00 TL’nin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini 2.833,80 TL araç hasar onarım bedeli, 1.250,00 TL araç değer kaybı bedeli ve 550,00 TL araç mahrumiyet bedeli olmak üzere toplam 4.633,80 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini talep etmiştir.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, başvurunun kabulü ile 2.833,80 TL bakiye tamirat masrafı zararının 25/03/2021 tarihinden itibaren, 1.250,00 TL araç değer kabı zararının 07/04/2021 tarihinden itibaren, 550,00 TL araç mahrumiyet zararının 07/04/2021 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, davacı lehine toplam 4.633,80 TL tazminata hükmedilmiştir. Anılan karara karşı davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine Sigorta Tahkim Komisyonu tarafından davalı vekili tarafından itiraz konusu yapılan uyuşmazlık miktarının 5.000,00 TL’nin altında olması sebebiyle davalı vekilinin itiraz başvurusunun Komisyon tarafından değerlendirmeye alınamayacağına karar verilmiş, davalı tarafından temyiz yoluna başvurulmuş, Hakem kararını saklayan İstanbul Anadolu 7. Asliye Ticaret Mahkemesi 26/10/2021 tarihli ek kararı ile Uyuşmazlık Hakem Heyeti’nin 18/09/2021 gün, K-2021/134200 sayılı kararının kesin olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. Davalı vekili tarafından 26/10/2021 tarihli ek karar temyiz edilmiştir.

14.06.2007 tarih, 26552 Sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ve aynı tarihte yürürlüğe giren 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu’nun 30. maddesinin 12. Fıkrasında; "Beş bin Türk Lirasının altındaki uyuşmazlıklar hakkında verilen hakem kararları kesindir. Beş bin Türk Lirası ve daha üzerindeki uyuşmazlıklar hakkında verilen hakem kararlarına karşı