muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9828, Karar No: 2016/1592, Tarih: 04.02.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/9828 E.  ,  2016/1592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıdan satın alınan yağ filtresinin ayıplı olması nedeniyle müvekkiline ait iş makinesinde hasara sebebiyet verdiğini iddia ederek, müvekkiline ait iş makinesinin tamir masrafı ve iş gücü kaybı nedeniyle oluşan maddi zararın 5.000,00 TL'sinin tazminine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin perakende yedek parça satışı yaptığını, ayıplı olduğu iddia edilen yağ filtresinin üreticisi ve garantörü olmadığını, ürünün imalatından kaynaklanan sorunların üretici ....'ne ait olduğunu, davacının ihtiyacı olan ürünü kapalı kutu içerisinde müvekkilinden aldığını, filtre değişiminin serviste yapılmadığını, kendi aracına uygun filtreyi almasının davacının sorumluluğunda bulunduğunu, davacının usta bir kişiye filtre değişim işini yaptırması gerektiğini, bu hususlara aykırı davranan davacının zarara kendisinin sebebiyet verdiğini, bu nedenle müvekkiline sorumluluk yüklenilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, dava konusu yağ filtresinin ayıplı olduğu, davalı satıcı ... kusurlu bulunmasa da BK'nın 194. maddesi uyarınca satıcının satım sözleşmesi uyarınca ayıba karşı tekeffül sorumluluğu bulunduğu, satıcının kusurlu bulunmadığını iddia ederek sorumluluktan kurtulmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davacı vekili tarafından, aynı mahkemenin 2014/360 Esas sayılı dosyasında davalılar ... ve ....'ye karşı açılmış, davacı vekilinin 23/10/2014 tarihli duruşmada davalı ... hakkındaki davayı takip etmediklerini beyan etmesi üzerine, davalı ... hakkındaki davanın HMK'nın 150. maddesine göre işlemden kaldırılmasına ve tefrikine karar verilmiştir. Tefrik kararı uyarınca mahkemenin 2014/1118 Esasına kaydedilen davalı ... hakkındaki davada davalı vekili tarafından 12/12/2014 tarihinde verilen yenileme talep dilekçesiyle davanın kaldığı yerden devamına

karar verilmiştir. HMK'nın 150. maddesinin 4. fıkrasında; "Dosyası işlemden kaldırılmış olan dava, işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde taraflardan birinin dilekçe ile başvurusu üzerine yenilenebilir. Yenileme dilekçesi, duruşma gün, saat ve yeri ile birlikte taraflara tebliğ edilir. Dosyanın işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak bir ay geçtikten sonra yenileme talebinde bulunulursa, yeniden harç alınır, bu harç yenileyen tarafça ödenir ve karşı tarafa yüklenemez. Bu şekilde harç verilerek yenilenen dava, eski davanın devamı sayılır. " denilmektedir. Dava, 23/10/2014 tarihli duruşmada işlemden kaldırıldıktan sonra aradan 1 aydan fazla bir süre geçmiş bulunmasına rağmen davalı vekili tarafından 12/12/2014 tarihinde harçsız olarak yenilenmesi üzerine mahkemece harç ikmaline karar verilmeksizin davaya devam edilerek karar verilmesi doğru olmamış, Mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 04.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6116, Karar No: 2013/11415, Tarih: 10.12.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/6116 E.  ,  2013/11415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi ile davalılardan ... mirasçısı ..., ..., ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü, 159 ada 2, 3, 6 ve 8 parsel sayılı taşınmazlar fındık bahçesi niteliğiyle, dava dışı 159 ada 1 ilâ 13 sayılı parsellerle bir bütün olarak Mayıs 1289 Y. tarih ve 252 numaralı sicilden gelen tapu kayıtları nedeniyle davalılar adlarına tesbit edilmiştir.

Orman Yönetiminin taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla açtığı davanın yargılaması sırasında, komşu taşınmazlarla ilgili olarak mahkemenin 2008/69 sayılı aynı nitelikteki dosyası pilot dosya olarak belirlenip temyiz incelemesine gönderilmiş, Dairenin 2009/8826 - 10297 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Uzman bilirkişi raporunun, taşınmazın hukukî durumunu açıklamakta yetersiz olduğu, çekişmeli taşınmazın memleket haritasında yeşil ile renklendirilip küçük yapraklı ağaç sembolü ile gösterildiği, orman özelliği gösteren alanlar içinde değil ağaç topluluğu veya sıra halinde gözüken yere isabet ettiği, fındık ağaçları ile kaplı eylemli durumuna göre orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmişse de, rapora eklenen renkli memleket haritası suretinde çekişmeli parsellerin ok ile gösterilmek suretiyle ve denetime olanak tanımayacak şekilde nokta olarak, yeşil ile renklendirilen yapraklı ağaç sembollü alanlarda işaretlendiği, arazi kadastro paftası ile memleket haritası çıkıştırıldığında, bu kez daha önce ok ile işaretlendikleri yerden başka bir yerde gösterildiği, fındık ağaçlarının yaşları gözetildiğinde, memleket haritasının düzenlendiği tarihte üzerinde değerlendirme konusu yapılacak fındık ağacı varlığından söz edilemeyeceği gibi, taşınmazlarda bulunan ve kendiliğinden yetiştiği söylenen kızılağaç ve diğer ağaçlarının yaşları, çevre parsellerin yapısı ve eğim dikkate alındığında bilirkişi raporunun yetersiz olduğu; çekişmeli taşınmazlar ile birlikte dava dışı daha bir çok parselin kadastro tesbitine esas alınan ve değişebilir nitelikte sınırlar içeren tapu kaydının, yüzölçümünden çok fazlaya revizyon gördüğü halde, 3402 sayılı Kanunun 20/C maddesi gereğince çekişmeli parselleri kapsayıp kapsamadığının yöntemince araştırılmadığı"na değinilmiştir.

Mahkemece, bu bozma kararında değinilen hususlar gözönünde bulundurularak, davanın kısmen kabulüne; 159 ada 6 ve 8 parsel sayılı taşınmazların tamamının; 2 ve 3 sayılı parsellerin ise (A1) harfi ile işaretli bölümlerinin orman niteliği ile Hazine adına; (A2) harfi ile işaretli bölümlerinin ise tespit gibi tescillerine karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi ile davalılardan ... mirasçısı ..., ..., ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bu bozma kararında değinilen hususlar gözönünde bulundurularak, davanın kısmen kabulüne; 159 ada 6 ve 8 parsel sayılı taşınmazların tamamının; 2 ve 3 sayılı parsellerin ise (A1) harfi ile işaretli bölümlerinin orman niteliği ile Hazine adına; (A2) harfi ile işaretli bölümlerinin ise tespit gibi tescillerine karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi ile davalılardan ... mirasçısı ..., ..., ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli taşınmazlar bu çalışmada orman kadastro sınırları dışında bırakılmıştır.

Hükmüne uyulan bozma kararına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman orman bilirkişi kurulu tarafından 1954 tarihli hava fotoğrafları esas alınarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada, çekişmeli taşınmazlardan 6 ve 8 sayılı parsellerin tamamen; 2 ve 3 sayılı parsellerin ise kısmen orman sayılan yerlerden olduğu, tesbite esas alınan Mayıs 1289 tarih 252 numaralı sicilden gelen tapu kayıtlarının eski tarihli memleket haritasında kısmen yeşilde kalan bölümlerinin 4785 sayılı Kanun kapsamında kanunî değerinin bulunmadığı saptanarak yazılı biçimde hüküm kurulmasında isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince davalılardan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve yatırdıkları harcının istek halinde iadesine 10.12.2013 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5233, Karar No: 2022/13764, Tarih: 29.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/5233 E.  ,  2022/13764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat

Sanık ... müdafisinin temyiz talebinin beraat hükmü nedeniyle vekâlet ücreti verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu gözetilerek yapılan incelemede:

1) Sanık ... hakkında 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan, diğer sanıklar hakkında 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davalarında; faturaları kullanan mükelleflerin bağlı bulunduğu vergi dairelerinin cevabî yazılarında, mükelleflerin bir kısmı hakkında incelemelerin devam ettiği, bir kısmının incelemeye sevk edildiği, ancak iş yoğunluğu nedeniyle görevlendirme ve müfettiş atamasının yapılmadığı, bir kısmının ihbarları ve inceleme taleplerini değerlendirme komisyonu tarafından karar aşamasında olduğunun belirtilmesi, suça konu faturaları kullanan çok sayıda mükelleften yalnızca 2010 takvim yılına ilişkin 4, 2012 takvim yılına ilişkin 2 kişinin tanık olarak dinlenmesi, 2010 takvim yılına ilişkin dinlenen tanıklardan ...’ın sanık ...’den fatura aldığını, ...’ın sanık ...’i zaman zaman iş yerinde gördüğünü beyan etmeleri, dosya kapsamına göre 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında dosyada asılları bulunan 5 adet fatura dışında da fatura düzenlendiğinin anlaşılması, suça konu faturaların asıllarının bulunup bulunmadığının yalnızca davaya konu mükellefin bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmasıyla yetinilmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

a) (Dosyada asılları bulunan 5 adet fatura dışındaki) suça konu faturaların asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin bağlı bulunduğu vergi dairelerinden sorulmak suretiyle getirtilip, sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde; temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

b) Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması veya faturaların asıllarının temin edilememesi halinde ise;

ba) Faturaları kullandığı belirlenen mükelleflerden haklarında düzenlenen vergi inceleme raporları dosyada bulunanlar dışında kalanlar yönünden karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb) Faturaları kullanan mükelleflerin tümü hakkında sahte fatura kullanma suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

bb) Faturaları kullanan mükelleflerin tümü hakkında sahte fatura kullanma suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

bc) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerden her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda kişinin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, uyulmasına karar verilen bozma ilamının gerekleri yerine getirilmeden, eksik araştırma ve incelemeyle beraat hükümleri kurulması,

2) 1136 sayılı Kanun’un 168. maddesi ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca, beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık ... lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, yasaya aykırı,

3) Sanıklara yüklenen suçların sübutu halinde, hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanık ...’nın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 29.06.2022 tarihinde 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan beraat hükümleri yönünden kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerektiğine yönelik Başkan Vekili ...’ın karşı oyu ve oy çokluğuyla, diğer hükümler yönünden oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Dairemizin yukarıda esas ve karar numaraları belirtilen 29.06.2022 tarihli, ilamındaki hükümlerin tamamının bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerle kısmen katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ancak zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrı mı yoksa son işlenen suç tarihinden geriye doğru (zincirdeki suçların tamamını kapsayacak şekilde) bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

Dairemizin yukarıda esas ve karar numaraları belirtilen 29.06.2022 tarihli, ilamındaki hükümlerin tamamının bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerle kısmen katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ancak zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrı mı yoksa son işlenen suç tarihinden geriye doğru (zincirdeki suçların tamamını kapsayacak şekilde) bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

İnceleme konusu yerel mahkeme kararında sahte fatura düzenleme eylemleri ile ilgili olarak sanık hakkında birden fazla takvim yılına (2009, 2010, 2011, 2012 takvim yılları) ilişkin ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmaktadır.

Zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nin 43/1. maddesine göre; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.”

Zamanaşımının hesaplama yöntemini düzenleyen TCK’nin 66/6. maddesine göre; “... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden... işlemeye başlar.”

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Sanığa atılı sahte belge düzenleme suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4. maddesine göre 12 yıldır.

TCK’nin 43/1. maddesindeki düzenlemeye göre zincirleme suçlar aynı suç işleme kararı ile işlenmiş olmasına rağmen her biri bağımsızlığını korumaktadır. Buna karşılık bağımsızlığı koruyan suçlara tek bir ceza verilmesi, ancak bu cezanın artırılarak uygulanması benimsenmiştir. Dolayısıyla zincirleme suç kurumu sanık lehine bir düzenlemedir. Zincirleme olarak işlenen her bir suç bağımsızlığını koruduğu içinde birbirinden bağımsız olarak zamanaşımına uğraması gerekir. Diğer bir değişle zincirleme olarak işlenen suçlardan bazılarının zamanaşımına uğraması halinde bu suçların zincirden çıkarılması ve yalnızca zamanaşımına uğramayan suçların cezalandırılması gerekir. (TANER, Fahri Gökçen, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, A.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s.165; KUNTER, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, s.69; ayrıca TAŞDEMİR Kubilay, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, 2. Bası, Ocak 2015, s.134)

TCK’nin 66/6. Maddesindeki düzenleme zaman aşımının başlangıcının tespit açısından mahkemelere ışık tutan bir düzenlemedir. Diğer bir deyişle, yasa koyucu zincirleme şekilde işlenen suçlarda zamanaşımının zincirin hangi halkasından başlatılacağına ilişkin bir belirleme yapmaktadır. Esasen böyle bir düzenleme olmasaydı dahi suç teorisi gereği zamanaşımının zincirin en son halkasından başlatılması gereklidir.

Dolayısıyla kural olarak dava zamanaşımı süresi zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden itibaren başlarsa da bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda bu suçlar arasındaki zaman aralıkları net ve ayrı ayrı belirlenebilecek durumda ise zincirin halkasını teşkil eden suçlardan bir kısmının diğer suçlardan bağımsız olarak dava zamanaşımına uğraması mümkündür. TCK’nın 43/1. maddesinde fiillerin çokluğu korunurken cezanın birliği ilkesi benimsendiğine göre inceleme tarihi itibariyle zincirleme suçun halkalarına oluşturan suçlardan biri ve birkaçının zamanaşımına uğraması halinde bu suçlar bakımından düşme kararı verilmesi zorunludur. Çünkü TCK’nin 66/6. maddesi fiillerin çokluğunu ortadan kaldıran bir düzenleme değildir.

Bu açıklamalar ışığında inceleme tarihi itibariyle olağanüstü zamanaşımı gerçekleşen (sanıklar ..., ..., ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan) kamu davasının düşürülmesi gerekir. Bu sebeplerle sayın çoğunluğun hükümlerin tamamının bozulması yönündeki düşüncesine katılmıyorum. 29.06.2022
Yargıtay — Esas No: 2010/809, Karar No: 2010/10130, Tarih: 11.10.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/809 E.  ,  2010/10130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 24/02/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/10/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı, davalı ... tarafından yapılan yol düzeltilmesi ve kavşak inşaatları nedeniyle evinin manzarasının bozulduğu ve yeni yol ile bağımsız bölümü arasında oluşan kot farkından dolayı uğradığı zararın ödetilmesini istemiştir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı ... tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalı ...’nın gerçekleştirmiş olduğu projeli yol yapımı nedeniyle evinde değer kaybı oluştuğunu ileri sürerek davalı belediyenin bu zarardan sorumlu tutulmasını istemiştir. İstemin ileri sürülüş biçimine göre davacı; açıkça, davalı idarenin hizmet kusuruna dayanmıştır. Hizmet kusurundan doğan isteklerin, İdari Yargılama Usulü Yasası’nın 2/1-b maddesi gereğince, idareye karşı idari yargı yerinde açılacak tam yargı davasında ileri sürülmesi gerekir. Görev sorunu, kamu düzenine ilişkin olup açıkça veya hiç ileri sürülmese bile yargılamanın her aşamasında mahkemelerce kendiliğinden gözetilir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/446, Karar No: 2019/9844, Tarih: 23.10.2019

**17. Hukuk Dairesi         2017/446 E.  ,  2019/9844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki işyeri sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın zamanaşımından reddine dair verilen hükmün davacı vekilince temyizi talep edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıya "kapsamlı işyeri sigorta poliçesi" ile sigortalı olan davacıya ait kuyumculukla iştigal eden işyerinin .../... 19.05.2010 tarihinde meydana gelen depremde zarar gördüğünü, gerekli belgeler temin edilerek zararın giderilmesinin davalıya 25.01.2012 tarihinde ihtar edildiğini ancak davalının ödeme yapmadığını belirterek poliçe kapsamındaki 145.000,00 TL ek teminat, 85.410,00 TL deprem hasar bedeli, 21.750,00 TL komşuluk mali sorumluluk ve 21.750,00 TL kiracı mali sorumluluk bedeli olmak üzere 273.910,00 TL'nin ihtar tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili, davanın zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre; TTK'nın 1299/1. maddesinde zamanaşımının 2 yıl olduğu, rizikonun 19.05.2011 tarihinde gerçekleştiği, zamanaşımının rizikonun öğrenildiği tarihten itibaren beş gün sonra yani 25.05.2011 tarihinde işlemeye başladığı, zamanaşımının 25.05.2013 tarihinde dolduğu, davanın 16.09.2014 tarihinde açıldığı gerekçesiyle davanın zamanaşımından reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, işyeri sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

6100 sayılı HMK’nın 184. maddesi gereğince “Hakim, tarafların iddia ve savunmalarıyla toplanan delilleri inceledikten sonra, duruşmada hazır bulunan taraflara tahkikatın tümü hakkında açıklama yapabilmeleri için söz verir, Mahkeme tarafların tahkikatın tümü hakkındaki açıklamalarından sonra, tahkikatı gerektiren bir husus kalmadığını görürse, tahkikatın bittiğini taraflara tefhim eder.” Aynı Yasanın 186.maddesi hükmüne göre "Mahkeme, tahkikatın bitiminden sonra, sözlü yargılama ve hüküm için tayin olunacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet eder. Taraflara çıkartılacak olan davetiyede; belirlenen gün ve saatte mahkemede hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında hüküm verileceği hususu bildirilir.

Sözlü yargılamada mahkeme, taraflara son sözlerini sorar ve hükmünü verir.