muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4520, Karar No: 2024/732, Tarih: 23.01.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/4520 E.  ,  2024/732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/326 E., 2021/194 K.

SUÇ : Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanılmasını özendirme

HÜKÜM : Hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 24.07.2019 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Büyükçekmece 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.09.2019 tarihli ve 2019/400 Esas, 2019/540 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanılmasını özendirme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 190 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları ve 63 üncü maddesi uyarınca 5 yıl 2 ay 15 gün hapis ve 20.820,00 TL adli para cezası ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 11.02.2021 tarihli ve 2021/326 Esas, 2021/194 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılıklar düzeltilerek sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği özetle; suçun manevi unsurunun oluşmadığına, para cezasına ilişkin ihtarın Mahkeme huzurunda yapılması gerektiğine, lehe yasanın uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği özetle; suçun manevi unsurunun oluşmadığına, para cezasına ilişkin ihtarın Mahkeme huzurunda yapılması gerektiğine, lehe yasanın uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Kolluk görevlilerince yapılan çalışmalarda sanığa ait ''charlemagne tunç'' isimli facebook hesabı ile ''...'' isimli ınstagram hesabı üzerinden, kullanıma hazır esrar maddesi, kağıt üzerine konulmuş kokain maddesi ve benzeri birçok paylaşım yapıldığı, bahsi geçen fotoğrafların yanında uyuşturucu kullanım jargonuna uygun yorumlar yazıldığı, 14.08.2017 tarihli "kutsal pazartesi" ibareli görüntüde bitki kırıntılarının esrar maddesi olduğunun, 01.12.2017 tarihli "yeniden hoş geldim" ibareli görüntüde kağıt üzerindeki beyaz cismin kokain maddesi olduğunun, 25.05.2017 tarihli görüntüde ağzında görüntülenen sigaranın esrar maddesi ile hazırlanmış olduğunun, 11.09.2017 tarihli "patladım" ibareli görüntüdeki patladım tabirinin sokak jargonunda kullanılan uyuşturucu maddenin tesirini göstermeye başladığını ifade etmek için kullanıldığının değerlendirildiği, 28.08.2017 tarihli videoda ağzında görüntülenen sigaranın esrar maddesi ile hazırlanmış olduğunun, 27.08.2017 tarihli videoya yaptığı yorumda görüntülenen "çiçek" tabirinin sokak jargonunda kenevir bitkisinin esrar maddesi elde edilen reçineli uç kısımlarını ifade etmek için kullanıldığını ve bu videoyu esrarlı sigara kullanırken çektiğinin değerlendirildiği, 21.08.2017 tarihli "uçtu uçtu kuş uçtu" ibareli yorum içeren görüntüde ağzında görüntülenen sigaranın, esrar maddesi ile hazırlanmış olduğunun, 21.08.2017 tarihli "hedef karakol" ibareli yorum içeren görüntüde sigaranın esrar maddesi ile hazırlanmış olduğunun, 18.08.2017 tarihli görüntüde sigaranın esrar maddesi ile hazırlanmış olduğunun, 17.08.2017 tarihli görüntüdeki şahıslardan birinin şapkası üzerindeki desenlerin esrar maddesi elde edilen kenevir bitkisine ait yaprak deseni olduğunun, 07.08.2017 ve 31.07.2017 tarihli videolarda görüntülenen sigaraların esrar maddesi ile hazırlanmış olduğunun, 23.07.2017 tarihli görüntüdeki cismin kullanılmış esrarlı sigara zıvanası olduğunun değerlendirildiği, sanığın paylaşımların bir kısmında uyuşturucu madde olduğunu ikrar ettiği, paylaşımlar üzerinden yapılan yorumların uyuşturucu madde kullanımına ilişkin olduğu, maddelerin gerçek uyuşturucu madde olup olmadığının suçun kanuni düzenlenmesi açısından bir ehemmiyetinin bulunmadığı, kanunda üçüncü kişilerin görmesi muhtemel yerlerde kullanımı yasak olan benzer maddelerin kullanımını özendirici paylaşımlar yapılmamasının amaçlandığı, müsnet suçun tehlike suçu olması hasebiyle özendirmeye yönelik hareketlerin icra edilmesinin suçun oluşmasına yeterli olduğu ve eylemlerin farklı zamanlarda birden fazla kez gerçekleşmesi dolayısıyla zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, sanık hakkında verilen adli para cezasının tahsiline karar verilmesinden sonra ödenmemesi halinde, ödenmeyen adli para cezasının tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceğinin ihtar edilmemesi ile ilgili hukuka aykırılık düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İncelenen tüm dosya kapsamına göre; sanığın "facebook" ve "ınstagram" isimli sosyal paylaşım sitelerine koyduğu fotoğraf ve video içeriklerinin özendirici nitelikte olduğunu kesin olarak kabul etmek olanaklı olmadığı gibi, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanılmasını alenen özendirme kastı ile hareket ederek sosyal paylaşım sitesinde yer verdiğine dair her türlü şüpheden uzak yeterli delil bulunmadığından unsurları oluşmayan suçtan beraati yerine, mahkûmiyetine karar verilmesi, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 11.02.2021 tarihli ve 2021/326 Esas, 2021/194 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Büyükçekmece 16. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin de İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/376, Karar No: 2018/5871, Tarih: 01.10.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/376 E.  ,  2018/5871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/06/2016 tarih ve 2015/148-2016/131 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin 01.09.2005-28.06.2010 tarihleri arasında davalı şirketin... Özel Okullarında müzik öğretmeni olarak çalıştığı, 2008 yılında müzik öğretmenleri arasında okul marşı için beste, müzik ve seslendirmeye ilişkin yarışma yapıldığını, yarışmada birincilik ödülü aldığı eserin izinsiz olarak yıl sonu gösterilerinde, okulun internet sitesinde “... Koleji Marşı” adı altında kullanıldığını, eserden doğan maddi ve manevi hakların müvekkiline ait olduğunu, adının eser sahibi olarak hiçbir şekilde internet sitesinde ya da gösterilerde belirtilmediğini, ... 6. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2015/71 D.iş sayılı dosyası ile davalının haksız kullanımının tespit edildiğini ileri sürerek; davalının eseri hukuka aykırı kullanımlarının durdurulmasını, haksız kullanımı sebebiyle sözleşme yapılmış olsaydı istenebilecek emsal değerin 3 katına karşılık olarak ve davalının elde ettiği haksız kazanca karşılık fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL'nin mevduata uygulanacak en yüksek faiziyle birlikte davalıdan tahsilini, mahkeme kararının ilanını istemiştir.

Davalı vekili; davacının marşı müvekkiline ait okula münhasır olarak yazdığını, eserin okul dışında hiç bir yerde kullanılmadığını, maddi getirisinin ve ticari değerinin bulunmadığını, bestelenen marşın 5846 sayılı FSEK'nin 34. maddesi uyarınca eğitim ve öğretim için kullanım şartlarını taşıdığını, taraflar arasında eserin kullanımı nedeniyle bedel ödeneceğine ilişkin herhangi bir sözleşmenin yapılmadığını, talep edilen bedelin fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tanık beyanları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu eserin okul marşı olarak öğretmenlerin ortak çalışmalarıyla meydana getirildiği, okul törenlerinde kullanılmak üzere ticari bir amaç güdülmeksizin eserin bestelendiği, uzun zaman boyunca okul marşı olarak kullanıldığını, 5846 sayılı FSEK'nin 18/2 maddesi hükümleri uyarınca davalının dava konusu eseri kullanma hakkının bulunduğu, 5846 sayılı FSEK md. 68 ve 70 uyarınca davacının talep hakkı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, eserin izinsiz kullanım iddiasına dayalı maddi tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece yazılı şekilde davalının 5846 sayılı FSEK'in 18/2 maddesi hükmü uyarınca dava konusu eseri kullanma hakkının bulunduğu ve davacıdan bu yönde bir izin alma zorunluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak 5846 sayılı FSEK'in 18/2 maddesi “Aralarındaki özel sözleşmeden veya işin mahiyetinden aksi anlaşılmadıkça; memur, hizmetli ve işçilerin işlerini görürken meydana getirdikleri eserler üzerindeki haklar bunları çalıştıran veya tayin edenlerce kullanılır.” hükmüne haiz olup somut olayda anılan hükmün uygulama yeri bulunmamaktadır. Somut olayda davacı müzik öğretmeni olup görev tanımı içerisinde yer alan müzik eğitimi vermek dışında davalıya karşı işçi-işveren ilişkisi kapsamında musiki eseri meydana getirme yükümlülüğü bulunmamaktadır. Bu anlamda dava konusu eserin FSEK madde 18/2 kapsamında iş görülürken meydana getirilmiş bir eser olarak kabulü hatalı olup davacının dava konusu eser üzerinde mali haklara sahip olduğunun tespiti ile tazminat isteminin buna göre değerlendirilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 01/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/738, Karar No: 2012/4284, Tarih: 02.04.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/738 E.  ,  2012/4284 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütlerine silah sağlama

Hüküm : TCK'nın 315, 62/1, 53/1, 58/9, 63/1, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Sanık ... müdafiine yöntemine uygun olarak tebligat yapıldığı halde duruşmaya gelmediği ve bir mazeret de bildirmediğinden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezaları azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6193, Karar No: 2013/10754, Tarih: 27.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/6193 E.  ,  2013/10754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 20. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/01/2012

Yanlar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, tetkik hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp, düşünüldü;   Dava, ecrimisil isteğine ilişkin olup, mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; çekişme konusu 136 ada 8 parsel sayılı taşınmazın kayden davacı adına kayıtlı olduğu, davalıların kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan bir haklarının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Davacı, maliki olduğu taşınmazı davalıların bina yapmak suretiyle işgal ettiklerini, mahallinde yapılan tahkikatla müdahalenin halen devam ettiğinin belirlendiğini, davalıların murisi Ali Demirbaş aleyhine ecrimisilin tahsili isteği ile açtıkları davanın, dava tarihi itibariyle davalının ölü olması nedeniyle retle sonuçlandığını ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Davalılar, miras bırakan A. O.D.’tan intikalen 70 yılı aşkın zamandan beri taşınmazın bir katını kullandıklarını, dava dışı mirasçı bulunduğunu, istenen ecrimisilin fahiş olduğunu savunmuşlardır.

Bilindiği gibi, gerek öğretide ve gerekse yargısal uygulamalarda ifade edildiği üzere ecrimisil, diğer bir deyişle haksız işgal tazminatı, zilyet olmayan malikin, malik olmayan kötüniyetli zilyetten isteyebileceği bir tazminat olup, 08.03.1950 tarih 22/4 sayılı İnançları Birleştirme Kararında; fuzuli işgalin tarafların karşılıklı birbirine uygun iradeleri ile kurduğu kira sözleşmesine benzetilemeyeceği, niteliği itibarı ile haksız bir eylem sayılması gerektiği, haksız işgal nedeniyle oluşan zararın tazmin edilmesi gerekeceği vurgulanmıştır. Ecrimisil, haksız işgal nedeniyle tazminat olarak nitelendirilen özel bir zarar giderim biçimi olması nedeniyle, en azı kira geliri karşılığı zarardır. Bu nedenle, haksız işgalden doğan normal kullanma sonucu eskime şeklinde oluşan olumlu zarar ile kullanmadan kaynaklanan olumlu zarar ile malik ya da zilyedin yoksun kaldığı fayda (olumsuz zarar) ecrimisilin kapsamını belirler. Haksız işgal, haksız eylem niteliğindedir. (YHGK'nun 25.02.2004 gün ve 2004/1-120-96 sayılı kararı)

Somut olayda, kayden davacı adına kayıtlı bulunan çekişme konusu 136 ada 8 parsel sayılı taşınmazdaki binanın üst katını ve bahçe bölümünün miras bırakan A.D. ’tan intikalen davalıların haklı ve geçerli bir neden olmaksızın ecrimisil istenilen dönemler itibariyle kullandıkları belirlenerek bu bölümler bakımından ecrimisilin hüküm altına alınmış olması doğrudur. Ancak, davacı maliki bulunduğu 136 ada 8 parsel sayılı taşınmazdaki binanın tamamını davalıların kullandığını ileri sürerek eldeki davayı açmış olup, mahkemece, ecrimisil istenen 01.03.2003-30.04.2009 tarihleri arasında çekişmeli binanın alt katının davalıların kullanımında bulunup bulunmadığı belirlenmeden, yargılama sırasında yapılan keşif sırasında iki katlı binanın alt katını davalıların akrabası olan S.D.’ın kullandığı gerekçesiyle bu kata yönelik ecrimisil isteğinin reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Kaldı ki, dosya kapsamı ile 26.01.2009 tarihli davacı idare teknisyen raporunda, 136 ada 8 parseldeki binanın zemin katını davalılar O. ve G.D.’ın, 1. normal katını ise davalı Z. D.’ın kullandığının belirtildiği de açıktır.

Hal böyle olunca; yukarıda açıklandığı şekilde dava konusu binanın alt katını da ecrimisil istenen dönemler itibariyle davalıların kullanıp kullanmadıkları konusunda gerekli araştırma ve inceleme yapılarak, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile bu bölüme yönelik isteğin reddedilmiş olması doğru değildir.

Davacının bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 27.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6626, Karar No: 2021/1653, Tarih: 22.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/6626 E.  ,  2021/1653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Gerekçeli karar başlığında “2008” olarak yanlış yazılan suç tarihinin, suça konu faturaların kurumlar vergisi beyannamesinde kullanılması nedeniyle 26.04.2009 olarak mahallinde düzeltilmesi ve 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

2- 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Suça konu faturaların 2007 takvim yıllında kurumlar vergisi beyannamesinde kullanılmalarından dolayı, suç tarihinin 26.04.2008 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen "2007 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 22.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17518, Karar No: 2018/16800, Tarih: 09.10.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/17518 E.  ,  2018/16800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Sulu tarım arazisi niteliğindeki ... ilçesi ... Köyü 109 ada 19 parsel sayılı taşınmazlara net gelirine göre değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Davacı idarece tanzim edilen Kıymet Takdir Komisyonu raporunda 136 adet kavak, 66 adet söğüt ve 25 adet söğüt fidanı bedeli olarak 9.804,05 TL verildiği halde ile yargılama aşamasında alınan bilirkişi raporlarından, dava konusu taşınmazın üzerinde 15-30 yaş 13 adet kavak, aynı yaşta 4 adet söğüt ağacı üzerinden, kıymet takdiri raporunun çok altında ağaç sayısı tespit edilerek hesaplama yapıldığı anlaşılmaktadır. Dava tarihi itibariyle İlçe Tarım Müdürlüğünden ağaçların yaş ve cinslerine göre maktuen satış fiyatları getirtildikten sonra bilirkişi kurulundan ek rapor alınıp, ağaç sayısındaki çelişki giderilip resmi veriye göre ek rapor alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

3)Kendisini vekil ile temsil eden davalı yararına vekalet ücreti verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi

Doğru görülmediği gibi;

4) 7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/149, Karar No: 2003/196, Tarih: 24.06.2003

Ceza Genel Kurulu 2003/1-149 E., 2003/196 K.

**Ceza Genel Kurulu 2003/1-149 E., 2003/196 K.**

**- ADAM YARALAMAK

- ÖZEL TEKERRÜR**- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 456 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 81 ]

**"İçtihat Metni"**

Adam öldürmeye tam kalkışma suçlarından sanık Nuri'nin katılanlar Mehmet ve İsmail'e yönelik suçları nedeniyle TCY.nın 448, 62, 51/1, 59 ve 81/1-3. maddelerinin ayrı ayrı ikişer kez uygulanması suretiyle iki kez 10 yıl 9 ay ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına, TCY.'nın 31. ve 33. maddelerinin uygulanmasına, suç aleti bıçağın zoralımına ve manevi tazminata hükmedilmesine ilişkin (Bolu Ağır Ceza Mahkemesi)nden verilen 21.5.2002 gün ve 189-63 sayılı hüküm sanık ve vekili tarafından temyiz edilmekle dosyayı inceleyen Yargıtay Birinci Ceza Dairesince 27.12.2002 gün ve 4099-5027 sayı ile;

"Kendisine yol verilmemesinden çıkan tartışmada yanına gelen mağdur Mehmet'in yumrukla darbına maruz kalan sanığın hareketli kavga ortamında Mehmet'te ve onun safında bulunan İsmail'de bıçakla husule getirdiği mevkuf yaraların birer adetten ibaret bulunması, sanığın bıçakla yaraladığı İsmail'e tekrar bıçakla değil tekme ile vurması ve müstakar Genel Kurul ve Dairemiz uygulamaları da gözetilerek her iki mağdura karşı eylemin bıçakla müessir fiil olarak kabulü ve oluş şekline göre TCK.nun 29. maddesi uyarınca teşdiden ceza tayini suretiyle hüküm tesisi gerektiren, olayı haber alan tanık Kazım'ın 400 m uzakta bulunan evinden gelinceye kadar başkaca vurma imkanı olan sanığın eylemine devam etmediği halde, sanığın Kazım'ın geldiğini fark ederek olay yerinden kaçtığından bahisle yazılı şekilde suç vasfının belirlenmesinde hata edilmesi" isabetsizliğinden bozulmuştur.

Yerel Mahkeme 18.2.2003 gün ve 22-28 sayı ile;