muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/14216, Karar No: 2024/3541, Tarih: 29.04.2024

Şüpheliye gönderilen çağrı yazısının 19.02.2020 ve 04.03.2020 tarihlerinde bilinen ve Mernis adreslerine ayrı ayrı tebliğ edilmesine rağmen şüphelinin 10 günlük yasal süre içerisinde İnegöl Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat etmediğinden uyarılmasına karar verildiği, uyarı yazısının 12.03.2020 ve 24.03.2020 tarihlerinde bilinen ve Mernis adreslerine ayrı ayrı tebliğ edildiği, buna rağmen şüphelinin 10 günlük yasal süre içerisinde müracaat etmeyerek denetimli serbestlik tedbirini ısrarla ihlal etmesi nedeniyle dosyasının ihlalen kapatılarak ihlal nedeniyle hakkında kamu davası açıldığı,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verildiği, bu hali ile şüphelinin 2 kez uyarılmasına rağmen 2 defa yükümlülüklerini ihlal ettiği görüldüğünden, kullanmak için

uyuşturucu madde bulundurma suçundan açılan davada "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulu"nun gerçekleştiği, Hakimler ve Savcılar Kurulunca, pandemi döneminde hak düşürücü sürelerin durmasına, duruşmaların ve keşiflerin ertelenmesine karar verilerek sürelerin durdurulmasına ilişkin kararının denetimli serbestlik kapsamında iş ve işlemlerin yerine getirilmesine engel teşkil etmediği anlaşıldığından, yargılamaya devam olunarak esas hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 16.12.2019 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 14.01.2020 tarihli ve 2019/111890 Soruşturma, 2020/131 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı maddenin üçüncü fıkrası uyarınca bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve denetimli serbestlik süresi içerisinde tedaviye tabi tutulmasına karar verildiği, kararın şüpheliye 28.01.2020 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği,

B. Tedbirin infazı amacıyla evrakın İnegöl Denetimli Serbestlik Şube müdürlüğüne gönderildiği, müdürlüğün 13.02.2020 tarihli çağrı yazının 19.02.2020 ve 04.03.2020 tarihlerinde tebliğ edildiği, 02.03.2020 tarihli uyarılı çağrı kağıdının ise 24.03.2020 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın 07.04.2020 tarihine kadar başvurmaması üzerine evrakın kapatılarak Bursa Cumhuriyet Başsavcılığına iade edildiği,

C. Evrakın iadesi üzerine şüphelinin yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiği kabul edilerek, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 09.07.2020 tarihli ve 2019/111890 soruşturma, 2020/6587 Esas, 2020/11834 sayılı iddianamesi ile Bursa 27. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

C. Evrakın iadesi üzerine şüphelinin yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiği kabul edilerek, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 09.07.2020 tarihli ve 2019/111890 soruşturma, 2020/6587 Esas, 2020/11834 sayılı iddianamesi ile Bursa 27. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

D. Bursa 27. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 09.03.2021 tarihli 2020/395 Esas, 2021/281 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, hakkında yapılan yargılama sonucunda ''...Her ne kadar sanığın üzerine atılı kullanmak amacıyla uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak veya kullanmak suçunu işlediği iddia olunarak eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 191/1. maddesi gereğince cezalandırılması talep edilmiş ise de, sanığın denetimli serbestlik müdürlüğünün çağrı ve uyarı yazılarına rağmen hakkında verilen erteleme kararını ihlal ettiğinden bahisle kamu davası açıldığı, sanığa uyarılı davetnamenin 24/03/2020 tarihinde bilinen ve mernis adresine tebliğ edildiği, 10 günlük yasal süre sonunda sanığın İnegöl Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat etmediği, tebliğ tarihi olan 24.03.2020 tarihinde ve 10 günlük başvuru süresinin sonunda Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle yargıda hak düşürücü sürelerin durdurulmasına karar verildiği, bu kapsamda denetimli serbestlik müdürlüğündeki sürelerin de durdurulduğu anlaşılmakla, '' kovuşturma şartının gerçekleşmediğinden bahisle kamu davasının durmasına ilişkin kararının hükmün, itiraz edilmeksizin 20.04.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Dava dosyası incelendiğinde;

Dava dosyası incelendiğinde;

26.03.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7226 sayılı Kanun'un Geçici 1 inci maddesinin birinci fıkrasının a bendi uyarınca; Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle yargı alanındaki hak kayıplarının önlenmesi amacıyla; Dava açma, icra takibi başlatma, başvuru, şikâyet, itiraz, ihtar, bildirim, ibraz ve zamanaşımı süreleri, hak düşürücü süreler ve zorunlu idari başvuru süreleri de dâhil olmak üzere bir hakkın doğumu, kullanımı veya sona ermesine ilişkin tüm sürelerin 13.03.2020 tarihinden.... 30.04.2020 tarihinde kadar durduğunun anlaşılması, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının denetimli serbestlik şube müdürlüklerince infazına dair işlemlerin doğurduğu sonuçlar itibariyle ''yargısal faaliyet'' niteliğinde olması, tedbire dair yükümlülükler kapsamında Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüklerine başvuru sürelerinin de anılan Kanun'da belirtilen yargısal faaliyet kapsamında ''zorunlu idari başvuru süreleri'' niteliğinde olması karşısında, somut olayda hakkındaki kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kapsamında İnegöl Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğünce sanığa yapılan yukarıda belirtilen tebligat tarihleri, şüphelinin müdürlüğe başvurması gereken tarihler ve denetim evrakının kapatılma tarihleri dikkate alındığında şüphelinin müdürlüğe başvurması gereken sürelerin 7226 sayılı Kanun'un Geçici 1 inci maddesinin birinci fıkrasının "a" bendi uyarınca duran süreler kapsamında kaldığı ve bu süreler içerisinde sanığın müdürlüğe başvurmamasının 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının "a" bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi olarak kabul edilemeyeceğinden Mahkemenin kovuşturma şartının gerçekleşmemesi nedeniyle verdiği durma kararında bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmış olup Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.04.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2021/12127, Karar No: 2022/8710, Tarih: 14.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/12127 E.  ,  2022/8710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorum 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi’nce istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davalı ...'nın miras bırakanı ...'nın maliki olduğu müvekkili şirkete ... poliçesi ile sigortalı .....plakalı aracın Göksun istikametinden Kahramanmaraş istikametine doğru seyri sırasında 18/10/2013 tarihinde meydana gelen trafik kazası sonucunda .... ve .....'un vefatına, .....'un ise maluliyetine sebebiyet verdiğini, kazada vefat eden ..........'nın mirasçılarına müvekkili şirket tarafından 07/07/2015 tarihinde 8.500,00 TL, 28/06/2016 tarihinde 19.572,00 TL tazminat, kazada vefat eden .....mirasçılarına 24/12/2015 tarihinde 60.499,00 TL ve 23/11/2016 tarihinde 40.285,37 TL tazminat, malul kalan Halil Sungur için 29/11/2016 tarihinde 40.000,00 TL tazminat ödediğini, ..... plakalı aracın kaza tarihinde ... poliçesi genel şartların B4/a-ç maddelerine aykırı olarak kazanın meydana gelmesinde ağır kusurlu olduğunu ve istiap haddinden fazla yolcu taşıdığının tespit edildiğini, sigortalı araç sürücüsünün poliçe özel ve genel şartlarına aykırı davrandığını, bu nedenle meydana gelen zarardan sorumlu tutulması gerektiğini, müvekkili sigorta şirketine yaptığı ödemeler için zarara neden olanlara rücu hakkı tanındığını, müvekkili şirket tarafından hak sahiplerine ödenen 19.572,00 TL tazminatın ödeme tarihi olan 28/06/2015 tarihinden itibaren işleyen avans faizi ile birlikte, 8.500,00 TL tazminatın ödeme tarihi olan 07/07/2015 tarihinden itibaren işleyen avans faizi ile birlikte, 60.499,00 TL tazminatın 24/12/2015 tarihinden itibaren işleyen avans faizi ile birlikte, 40.285,37 TL tazminatın 23/11/2016 tarihinden itibaren işleyen avans faizi ile birlikte, 40.000,00 TL tazminatın 29/11/2016 tarihinden itibaren işleyen avans faizi ile birlikte kazaya sebebiyet veren ..... plakalı aracın maliki sigortalı ...’dan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, kazanın oluşumunda ve rizikonun gerçekleşmesinde istiap haddinin aşılması değil, hava ve yol şartlarının etkisiyle direksiyon hakimiyetinin kaybı şeklinde sürücü hatası olduğunu, rücu hakkının doğabilmesi için kaza ile istiap haddinin aşılması arasında uygun illiyet bağının bulunması ve kazanın salh bu nedenle meydana gelmiş olmasının şart olduğunu, kaza tespit tutanağında havanın yağışlı ve zeminin kaygan olduğu, kaza mahallinin tehlikesi viraj ve rampa aşağı dağlık alan olduğu hususlarının sabit olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, alınan raporda kazanın istiap haddinin aşılması sebebiyle meydana geldiği belirtilerek davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir. Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre davacı vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK’nın 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 26,30 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 14/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5441, Karar No: 2019/1037, Tarih: 19.02.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/5441 E.  ,  2019/1037 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okula çocuğunu göndermesi eyleminin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın bylock kullanıcısı olduğunu bildiren ayrıntılı bylock tespit ve değerlendirme tutanağının dosyaya gelmesi beklenilmeden karar verilmesi sonuca etkili bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 19.02.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16854, Karar No: 2020/2135, Tarih: 10.02.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/16854 E.  ,  2020/2135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş akdinin haksız nedenle işverence sona erdirildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Mahkeme kararında yazılacak hususlar 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Maddeye göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Öte yandan, kanunun aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararın hüküm fıkralarının, açık, anlaşılır, çelişkisiz ve uygulanabilir olması gerekmekle birlikte, kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların Mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi sebeplere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak, kısaca maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir. Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi sebeple haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtayın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş, hükmün hangi sebeple o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur.

Kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 10.04.1992 tarihli ve 1991/7 esas, 1992/4 karar sayılı ilamı gereğince bozma sebebidir.

Mahkemece gerekçeli kararda davacının iş akdinin davalı işveren tarafından haklı bir neden olmaksızın feshedildiğinden kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı belirtilmesine rağmen hüküm yerinde ihbar tazminatının reddedilmesi suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişki yaratılmıştır. Açıklanan yasal düzenlemeler ve ilkeler dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

Mahkemece gerekçeli kararda davacının iş akdinin davalı işveren tarafından haklı bir neden olmaksızın feshedildiğinden kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı belirtilmesine rağmen hüküm yerinde ihbar tazminatının reddedilmesi suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişki yaratılmıştır. Açıklanan yasal düzenlemeler ve ilkeler dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

Sonuç olarak, Mahkemece 10.04.1992 gün ve 1991/7 esas, 1992/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298/2 maddesine aykırı karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut olayda; davacı, davalı şirkette arıza bakım elemanı olarak çalışmış olup mahkemece davalı iş yerinde vardiyalı çalışıldığı, çalışma süresinin 45 saati aşmadığının görüldüğü, davalı işverene karşı dava açan ve iş yerindeki çalışma düzeni belirlenmesi açısından menfaati bulunan tanık beyanlarına da itibar etmenin mümkün olmadığı gerekçesiyle fazla mesai ücret talebi ret edilmiştir. Ancak aynı işyerindeki çalışmaları için dava açan işçilerin Dairemizce temyiz incelemesi yapılarak kesinleşen 2016/25373 Esas, 2018 /7788 Esas sayılı dosyalarında kış ayları olarak kabul edilen Kasım-Şubat arası dönemde haftada 2 gün 3’er saatten 6 saat fazla mesai yapıldığı kanaatine varılarak fazla mesai hesabı yapılmıştır. Aynı işyerinde aynı işi yapan işçiler arasında farklı mesai uygulamasını haklı kılacak bir sebebin de olmadığı görülmekle davacının da kış dönemi çalışmasında haftada 6 saat fazla çalışma yaptığı geri kalan aylarda ise fazla mesai yapmadığının kabulü ile hesaplama yapılarak fazla mesai ücretinin hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.02.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4333, Karar No: 2016/5541, Tarih: 04.04.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/4333 E.  ,  2016/5541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... Köyü 393, 394, 395 ve 298 parsel sayılı taşınmazların kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasası’nın 4650 Sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Dava konusu taşınmazlardan 970 parselin yüzölçümü 1259,55 m² olup tamamı kamulaştırılmış olup bu taşınmaz üzerinde verim çağında 15 yaş 6 adet zeytin, 15 yaş 2 adet ceviz, 4 yaş 3 adet ayva,15 yaş 3 adet incir, 6 yaş 1 adet nar, 6 yaş 1 adet erik, 25 yaş 2 adet köknar, 6 yaş 2 adet kavak olmak üzere toplam 20 adet ağacın bulunduğu, davaya konu taşınmazlardan 1000 parselin yüzölçümünün 1101.18 m² olduğu ve tamamının kamulaştırıldığı, bu taşınmaz üzerinde verim çağında 15 yaş 3 adet vişne, 20 yaş 1 adet ceviz, 15 yaş 2 adet incir, 4 yaş 12 adet zeytin ve 6 yaş 10 adet kavak ağacı olmak üzere toplam 28 adet ağacın olduğu anlaşılmıştır. Buna göre davaya konu 970 ve 1000 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların sayısı ve yaşı itibariyle kapladıkları alanlar ayrı ayrı tesbit edilerek kapama karışık meyve bahçesi olmaya yetecek kısım kapama meyve bahçesi olarak, artan kısmın da tarım arazisi olarak değerlendirilmesi gerekirken, davaya konu taşınmazların tamamı tarım arazisi olarak kabulü ile zemin ve meyve ağaçlarına ayrı ayrı değer verilmesi suretiyle kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi,

2-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında bulunan yabancılara satılamaz şerhi ile birlikte davacı adına tesciline karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 04.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.