muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/36143, Karar No: 2020/19005, Tarih: 17.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/36143 E.  ,  2020/19005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 29.06.2009 tarihinden iş sözleşmesini sona erdirdiği 10.02.2015 tarihine kadar davalı şirkette kalite kontrol işçisi olarak çalıştığını, davacının 23.06.2014 tarihinde iş yerinde örgütlü olan Türk Metal Sendikasından istifa ettiğini, Birleşik Metal İş Sendikasına üye olduğunu, davalı işverenin bunu öğrendiği tarihten itibaren davacıya yönelik ayrımcılık, baskı ve psikolojik taciz uygulamaya başladığını, bu baskılara dayanamayan davacının Kocaeli 5. Noterliğinin 10.02.2015 tarihli ihtarnamesi ile iş sözleşmesini haklı nedenlerle sona erdirdiğini, davalı iş yerinin davacının iş yerinde yürürlükte olan Toplu iş sözleşmesinden yararlanma isteğini kabul etmediğini, gerçek olmayan iddialarla davacıdan sürekli olarak savunma istendiğini, davacının vardiyalarda tek çalışmaya zorlandığını, üstün performans göstermesinin istendiğini ve performansının düşük olarak nitelendirildiğini, davacının kendisine baskı uygulayan kişileri de belirterek Kocaeli 6. Noterliğinin 11.12.2014 tarihli ihtarnamesi ile işverene bildirdiğini, ancak baskıların daha da artarak davacının Türk Metal İş Sendikası iş yeri baş temsilcisinin kardeşi Hasan Ünal ve onlarla samimi olan ... ile aynı vardiyada çalışmaya zorlandığını, davacının Kalite Kontrol Bölümü Son Kontrolcü olmasına karşın yapabilirlik matriksinde olmayan pim kontrolü, çöp dökülmesi, palet çekilmesi, ıslak kutuların temizlenmesi, pistonların paketlenmesi, ikici kontroller gibi işler verilerek yıldırılmaya çalışıldığını, davacının Kasım 2014 ayına ait ücretinden hiçbir hukuki gerekçe gösterilmeden bir günlük yevmiyesinin kesildiğini, davacının psikolojik tedavi almak zorunda kaldığını, davalı işverenliğin, iş yerinde örgütlü olan sendikadan yana taraf olarak davacıyı feshe zorladığını, davacının sendika seçme özgürlüğüne müdahale ettiğini iddia ederek kıdem tazminatı, yıllık izin alacağı ve sendikal tazminat alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının bordrolarının kendisinde olduğunu, belirsiz alacak olarak açılamayacağını, sendikal tazminat hakkı doğmadığını, davalı iş yerinde işletme bazında toplu iş sözleşmesi yapıldığını, o tarihte çalışan sayısının 1100 kişi olduğunu, Türk Metal Sendikası yapma yetkisini aldığını, yetkinin alınmasından sonra davacının sendika değiştirdiğini, davacının bu eyleminin sendikanın yetkisine etki edecek nitelikte olmadığını, davacının Haziran 2014 ayından itibaren tazminatının ödenerek işten ayrılma talebini başta personel müdürü olmak üzere yetkili kişilere ilettiğini, bu talebin reddinden sonra çalışma tarzında değişiklik yarattığını, öncelikle performansını düşürdüğünü, piston son kontrol sorumlusunun kendisini uyarması sonucu ona tehditte bulunduğunu, amirlerinin uyarılarına aykırı davrandığını, şirket verimliliğini bilinçli olarak düşürdüğünü, huzur bozucu hareketlerde bulunduğunu, personelin düşük performansla çalışmasına ve savunmalarının alınmasına neden olduğu, bu kişilere bu davranışları işten çıkarılmak için yaptığını beyan ettiğini, aslında davacının amirlerine ve çalışma arkadaşlarına baskı uyguladığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında feshin sendikal nedene dayanıp dayanmadığı hususu uyuşmazlık konusudur.

Sendikal tazminat 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 25 inci maddesinde düzenlenmiş, işçilerin işe alınmalarının belli bir sendikaya girmeleri veya girmemeleri, sendika üyeliklerini sürdürmeleri veya üyelikten çekilmeleri gibi şartlara bağlanamayacağı hükme bağlanmıştır. Yine, işçiler arasında çalışma şartları veya çalıştırmaya son verilmesi bakımından ayrım yapılamayacağı da yasada öngörülmüştür. Sendikal faaliyetlere katılma da güvence altına alınmıştır. Sözü edilen hükümlerden “fesih dışında” olanlara aykırılık halinde işçinin bir yıllık ücretinden az olmamak üzere tazminata tabi olduğu Yasada açıklanmıştır. Anayasa Mahkemesi’nin 22.10.2014 tarihli oturumunda verilen 2013/ 1 E sayılı kararında, maddede yer alan “…fesih dışında…” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline, yürürlüğün durdurulması isteminin koşulları oluşmadığından talebinin reddine karar verilmiştir.

Sendikal bir nedenle iş sözleşmesinin feshi hâlinde işçi, feshin geçersizliğinin tespiti ile işe iadesine dair dava açma hakkına sahiptir. İş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiğinin tespit edilmesi hâlinde, 4857 sayılı Kanunun 21 inci maddesine göre işçinin başvurusu, işverenin işe başlatması veya başlatmaması şartına bağlı olmaksızın sendikal tazminata karar verilir. İşçinin işe başlatılmaması hâlinde, ayrıca 4857 sayılı Kanunun 21 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen tazminata hükmedilmez.

İş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiği iddiası ile açılacak davada, feshin nedenini ispat yükümlülüğü işverene aittir. Feshin işverenin ileri sürdüğü nedene dayanmadığını iddia eden işçi, feshin sendikal nedene dayandığını ispatla yükümlüdür.

Fesih dışında işverenin sendikal ayrımcılık yaptığı iddiasını işçi ispat etmekle yükümlüdür. Ancak işçi sendikal ayrımcılık yapıldığını güçlü biçimde gösteren bir durumu ortaya koyduğunda, işveren davranışının nedenini ispat etmekle yükümlüdür.

Dairemizce, sendikal tazminat davalarında ispat yükünün işçide olduğu hallerde, iş yerinde çalışan ve sendikaya üye olan işçilerin sayısı, hangi tarihlerde üye oldukları, üyelikten çekilen işçilerin olup olmadığı, iş yerinde çalışmakta olan işçilerin bulunup bulunmadığı, aynı dönemde yetki prosedürünün işletilip işletilmediği, iş yerinde önceki dönemlerde toplu iş sözleşmelerinin bağıtlanıp bağıtlanmadığı, yeni işçi alınıp alınmadığı ve alınmışsa yeni işçilerin sendikalı olup olmadığı gibi hususlarla, işverence ekonomik veya teknolojik nedenlere dayalı bir fesih yoluna gidilmesi durumunda teknik yönden bu durumun araştırılması gibi ölçütler belirlenmiştir.

Somut olayda, davacı işçiye görevi dışında iş yaptırılmak istendiği sabit olmakla birlikte bunun salt davacı işçinin iş yerinde örgütlü bulunan sendikadan istifa ederek başka sendikaya üye olması ve sendikal faaliyetleri nedeniyle yapıldığını ispata yeterli olmadığı ve tanık anlatımları dışında sendikal nedeni ortaya koyacak bir olgu veya durumun da ortaya konulup ispat edilmediği anlaşılmaktadır. Bu durum karşısında, sendikal tazminat talebinin reddi yerine yazılı gerekçelerle kabulü hatalıdır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25886, Karar No: 2015/1779, Tarih: 29.01.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/25886 E.  ,  2015/1779 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın tespiti

.. ile .. ve müşterekleri aralarındaki muhtesatın tespiti davasının kabulüne dair Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 21.03.2013 gün ve 306/109 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı.. kendi adına ve ..'e vesayeten vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya. incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, tarafların 1388 parsel sayılı taşınmazın müşterek malikleri olduğunu, dava konusu taşınmaz ile ilgili Sulh Hukuk Mahkemesi'nde ortaklığın giderilmesi davası bulunduğunu, dava konusu taşınmazın bir kısmında davacı tarafından tek katlı ana bina, 2 adet pergole, tuvalet ve lavabo ile 2 adet beton çiçekliğin yapıldığını, 1 adet iğde ağacı, 1 adet zakkum ağacı, 1 adet dut ağacı, 10 adet limon selvi, 1 adet süs bitkisi, 13 adet ılgın ağacı, 1 adet okaliptüs ağacı, 3 adet yer çiçekliğin davacı tarafından dikildiğini açıklayarak, dava konusu taşınmaz üzerine yapılan zirai ve inşai muhtesatların davacının mülkiyetinde olduğunun tespitine, tespit neticesinde çıkacak muhdesat değeri hakkında fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasını talep ve dava etmiştir.

Davalılar .. ve arkadaşları vekili, muhdesatların tespiti yönünde itirazları olmadığını ancak bedeli kabul etmediklerini beyan etmiştir. Davalı ..., davayı kabul etmediğini beyan etmiştir. Diğer davalılar usulüne uygun dava dilekçesi tebliğine karşın duruşmalara katılmamış, cevap da vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 1388 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ana bina, etrafı alüminyum doğrama alan, Ahşap platform, WC, ahşap ayaklı gölgelik, 1 adet taflan, 1 adet zakkum, 1 adet iğde, 1 adet okaliptus, 3 adet kara servi, 2 adet kara servi, 9 adet kara servi, 1 adet dut ağacının ve muhtesatların davacıya ait olduğunun ve dava tarihi itibarıyla muhtesatların değerinin 40.525,00 TL olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Hüküm, Davalı... ve arkadaşları vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dava, 1388 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların mülkiyetinin tespiti istemine ilişkindir. Davacı tarafından dava dilekçesinde ortaklığın giderilmesi davasına konu taşınmaz üzerindeki muhdesatların mülkiyetinin tespiti istenmiş, Mahkemece de dava konusu muhdesatların davacıya ait olduğunun ve değerlerinin tespitine karar verilmiş ise de; varılan sonuç ve oluşturulan hüküm yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

Dava, 1388 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların mülkiyetinin tespiti istemine ilişkindir. Davacı tarafından dava dilekçesinde ortaklığın giderilmesi davasına konu taşınmaz üzerindeki muhdesatların mülkiyetinin tespiti istenmiş, Mahkemece de dava konusu muhdesatların davacıya ait olduğunun ve değerlerinin tespitine karar verilmiş ise de; varılan sonuç ve oluşturulan hüküm yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 718. maddesi hükmünde, arazi üzerindeki mülkiyetin, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsayacağı, bu mülkiyetin kapsamına yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynakların da gireceği açıklandığından, taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Bu olgu gözönüne alındığında kural olarak ve aksine bir hüküm bulunmadıkça taşınmaz üzerindeki muhdesatların mülkiyetinin tespiti dava edilemeyeceği gibi mahkemelerce de muhdesatların taşınmazın arzına malik olanlar dışında başka bir kişiye ait olması sonucunu doğuracak şekilde hüküm verilemez. Ne var ki, çoğun içinde azın da bulunduğu, muhdesatların mülkiyetinin tespiti isteminin muhdesatların meydana getirildiğinin tespiti istemini de içerdiği gözönüne alındığında, mülkiyet tespiti istemiyle açılan davalarda, koşullarının varlığı ve davanın kanıtlanması halinde davaya konu muhdesatların davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine, mülkiyet tespiti isteminin ise reddine karar verilmesi gerekir.

Hal böyle olunca, az yukarı da açıklanan hukuksal olgu gözetilerek mahkemece mülkiyetin tespitine karar verilemeyeceği gibi HUMK md.74 (HMK md.26) anlamında taleple bağlılık ilkesine aykırı olarak dava konusu muhdetsaların değerinin tespitine karar verildiği, kaldı ki talep dahi olsa bu konuda değer tespitine hükmedilemeyeceği ve bu hususların yeniden yargılamayı gerektirmediği gözetilerek hükümden '' muhtesatların davacıya ait olduğunun ve dava tarihi itibarıyla muhtesatların değerinin 40.525,00 TL olduğunun tespitine '' ibarelerinin çıkartılarak '' muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine'' ibaresinin eklenmesine ve böylece kararın düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 692,10 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine 29.1.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26310, Karar No: 2015/23859, Tarih: 01.12.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/26310 E.  ,  2015/23859 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle davalı tanıklarının mesai saatelerini beyan ederken yaz-kış ayrımını yapmamış olmalarına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, 01/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34249, Karar No: 2017/15826, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/34249 E.  ,  2017/15826 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11052, Karar No: 2010/12005, Tarih: 04.11.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/11052 E.  ,  2010/12005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 22.03.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve kıyı olarak terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 24.11.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, davalının maliki olduğu 286 parsel sayılı taşınmazın 26.00 m2.lik bölümünün idarenin tespit ettiği kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını ileri sürerek bu kısma ilişkin tapu kaydının iptalini istemiştir.

Davalı davayı takip etmemiştir.

Mahkemece dava reddedilmiştir.

Hükmü davacı temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık Türk Medeni Kanununun 715. maddesine ve 3621 sayılı Kıyı Kanununa dayanılarak açılan tapu iptali ve terkin istemine ilişkindir. Gerçekten mahkemenin doğru olarak saptandığı üzere, önemli olan kıyı kenar çizgisinin yöntemince belirlenmesidir. Türk Medeni Kanununun 715 maddesinde kıyıların niteliği gösterilmiş, 13.03.1972 tarihli ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da kıyıların menfaati umuma ait yerlerden olduğu, 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu Kararında da ilke olarak mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisini belirleme görevinin adli yargı yerine ait bulunduğu, ancak 3621 sayılı yasanın 5. ve 9. maddeleri hükmü gereğince idarenin belirlediği ve idari yargı yerine başvurulmaması yüzünden yargı yolunun kapanmış olması nedeniyle kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi bulunursa adli yargı yerinde saptamanın buna uygun olarak yapılacağı vurgulanmıştır.

Ne var ki, dava konusu taşınmazın tapulama tespiti yapılmış ve taşınmaz bu tespit sonucu 06.11.1955 tarihinde tapuya tescil edilmiştir. Eldeki dava ise 17.4.2007 tarihinde açılmıştır. Ancak, 3402 sayılı Kadastro Kanunu değişikliğe uğramış, 25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına ekleme yapılmıştır. Anılan hüküm, “bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklindedir.

Diğer taraftan, 5841 Sayılı Kanununun 3. maddesi ile de 3402 Sayılı Kadastro Kanununa geçici 10. madde eklenmiştir. Bu madde ise “bu kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Diğer taraftan, 5841 Sayılı Kanununun 3. maddesi ile de 3402 Sayılı Kadastro Kanununa geçici 10. madde eklenmiştir. Bu madde ise “bu kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Anılan hükümler gözetildiğinde, kadastro tespitinin kesinleştiği tarih ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 sayılı Kadastro Kanununun değişik 12.maddesinde sözü edilen on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği açıktır. Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gereğince davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi doğrudur.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriği ile yukarıda yazılan gerekçelere göre davacı Hazinenin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanunun 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 04.11.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20984, Karar No: 2014/12230, Tarih: 12.06.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/20984 E.  ,  2014/12230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2013/470-2013/640

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayet eden borçlu Belediye Başkanlığı vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatma tazminat alacağı ilamına dayalı olarak idare aleyhine başlatılan takipte, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. Maddenin son fıkrası ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi gereğince İdare'nin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinden bahisle takip dosyasından konulan tüm hacizlerin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, takip konusu ilamdaki alacağın kamulaştırmasız elatma tazminat alacağına ilişkin ve ilam tarihinin 30.06.2010'dan sonra olduğu nazara alınarak, 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 6. maddesi son fıkrası ve Anayasa Mahkemesi'nce 01.11.2012 tarihinde iptaline karar verilse de henüz iptal kararı yürürlüğe girmeyen 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesi hükümleri gereği idarenin mal, hak ve alacaklarının haczinin mümkün olmadığı gerekçesiyle şikayetin kabulü ile takip dosyasından konulan hacizlerin kaldırılmasına karar verilmiştir. Hüküm alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız elkoyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal Edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle İdareler'in mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.