muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/31645, Karar No: 2015/39768, Tarih: 10.12.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/31645 E.  ,  2015/39768 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/9449

MAHKEMESİ : Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/06/2011

NUMARASI : 2010/273 (E) ve 2011/288 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-Sanığa yükletilen hastane özel güvenlik görevlileri mağdurlara karşı hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendinde yer alan “ve diğer siyasi hakları kullanmaktan” ibaresinin iptaline karar verilmiş, ayrıca aynı bentte yer alan “seçme ve seçilme” ehliyetleri ile ilgili olarak da, hükümlünün, hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak bu hak ve ehliyetlerden yoksun bırakılması uygulamasını engelleyici nitelikte iptal kararları verilmiş olması ve doğan boşluk nedeniyle bu hususta yeni bir yasal düzenleme yapılması ihtiyacının ortaya çıkması karşısında, yerel mahkeme hükmünde bu hak ve ehliyetlerden yoksun bırakmaya ilişkin uygulamanın dayanaksız kalması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık U.. G..' nün temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye kısmen uygun olarak, hükümde TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımdan “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan” ibareleri çıkartılarak DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükmün, bu bağlamda ONANMASINA,

2-Sanığa yükletilen mağdur M.. K..'a karşı tehdit ve polis memuru katılan kamu görevlilerine karşı hakaret eyleminden kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

2-Sanığa yükletilen mağdur M.. K..'a karşı tehdit ve polis memuru katılan kamu görevlilerine karşı hakaret eyleminden kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

a-Hastane asansöründe kalıp dışarıya çıkamayan sanığın aşamalarda, hastane teknisyeni mağdur M.. K..'ın kendisine “ne var lan a...k... çocuğu acelen mi var?” diyerek hakaret ettiğini savunması karşısında; tehdit suçu yönünden TCK'nın 29. maddesi gereği haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

b-Sanığın polis memuru katılanlara karşı hakaret eyleminden kurulan hükümde, hakaret eyleminin karakolun gözaltı odasında gerçekleşmesi karşısında; aleniyet öğesinin oluşmadığı gözetilmeden TCK'nın 125/4. maddesi uyarınca cezada artırım yapılması,

c-Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık U.. G..'nün temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9424, Karar No: 2013/5217, Tarih: 19.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/9424 E.  ,  2013/5217 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının 1479 sayılı Kanun kapsamında, 09.11.1990 tarihinden itibaren esnaf Bağ-Kur sigortalılığının tespiti ile 6111 sayılı Kanundan yararlanılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın davalı ... yönünden husumetten reddine, diğer davalı SGK Başkanlığı yönünden sübut bulmadığından reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın 506 sayılı Kanun kapsamında bir hizmet tespitine yönelik olmayıp, muhatabı ve yasal hasımı SGK Başkanlığı olan esnaf Bağ-Kur sigortalılığın tespitine dair olduğu gözetildiğinde, mahkemenin Milli Piyango İdaresine husumet yöneltilemeyeceğine dair kabulü yerindedir.

5510 sayılı Yasanın, "Bu Kanunun 4'üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendi hariç diğer alt bentlerine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanunun yürürlük tarihine kadar kayıt ve tescillerini yaptırmayanların sigortalılık hak ve yükümlülüğü bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren başlar...." şeklindeki geçici 8. maddesi gözetildiğinde, talebin 01.10.2008 tarihine kadar olan dönemi hakkında, davalı SGK Başkanlığı yönünden davanın reddi de isabetlidir. Ancak, aynı hükmün devamında yer alan, “...Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendine göre sigortalı sayılanların hak ve yükümlülüğü ise 7 nci maddenin birinci fıkrasının (b) bendine göre başlar...” düzenlemesi ile, 4. maddesinin 1. fıkrasının b bendinde yer alan, “...hizmet akdine bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan ise;

1) Ticarî kazanç veya serbest meslek kazancı nedeniyle gerçek veya basit usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar,

2) Gelir vergisinden muaf olup, esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı olanlar... sigortalı sayılırlar...” düzenlemesi kapsamında, 01.10.2008 sonrası hakkında yeterli inceleme ve irdeleme yapılmamıştır.

Bu yönde davacının faaliyetinin tam olarak ne olduğu belirlenmeli, faaliyetin 193 sayılı Vergi Usul Kanunu kapsamında gerçek veya basit usulde vergi mükellefiyeti gerektirip gerektirmediği, gerektiriyor ise davacının vergi kaydının bulunup bulunmadığı, vergi mükellefiyeti gerektirmeyen, vergiden muaf olunan bir faaliyet ise esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı olup olmadığı incelenmelidir.

Yapılacak değerlendirme sonucunda, davacının sigortalılığının tespitine karar verilmesi gerektiği sonucuna varılır ise, 6111 sayılı Kanun kapsamındaki yapılandırma hükümlerinden yararlanmak için süresinde Kuruma müracaatının olup olmadığı belirlenmelidir.

Yapılacak değerlendirme sonucunda, davacının sigortalılığının tespitine karar verilmesi gerektiği sonucuna varılır ise, 6111 sayılı Kanun kapsamındaki yapılandırma hükümlerinden yararlanmak için süresinde Kuruma müracaatının olup olmadığı belirlenmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddî ve hukukî esaslar gözetilmeksizin eksik araştırma, inceleme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usûl ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/7836, Karar No: 2021/8098, Tarih: 17.05.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/7836 E.  ,  2021/8098 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 29 ve 62/1. maddeleri uyarınca 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair ... 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 22.03.2012 tarihli ve 2011/714 Esas, 2012/315 Karar sayılı kararının Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 01.10.2015 tarihli ve 2015/5387 Esas, 2015/6410 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmesini müteakip, 02.12.2016 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde yapılan değişiklik neticesinde infaza konu ilamdaki suçun uzlaştırma kapsamına alındığından bahisle infazın durdurulmasına ilişkin ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.09.2019 tarihli ve 2011/49 Esas, 2012/111 Karar sayılı ek kararının, atılı suçun anılan değişiklik öncesi de uzlaşma kapsamında bulunması ve tarafların uzlaşma teklifini kabul etmediklerinin anlaşılması nedeniyle kaldırılarak hükmün aynen infaza dair ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.11.2019 tarihli ve 2011/49 Esas, 2012/111 Karar sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kaldırılmasına ilişkin ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.11.2019 tarihli ve 2019/2473 değişik iş sayılı kararını takiben, bu defa taraflar arasında uzlaşma sağlanması sebebiyle kamu davasının düşürülmesine dair ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.12.2019 tarihli ve 2011/49 Esas, 2012/111 Karar sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.10.2020 tarihli ve 2020/1220 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 11.02.2021 tarihli ve 2019/13148 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.03.2021 tarihli ve 2021/26465 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçundan 22.03.2012 tarihinde verilen mahkûmiyet kararının, 01.10.2015 tarihinde Yargıtay tarafından onanarak infazına başlandığı, 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin 6763 sayılı Kanun ile değişiklik yapılmasından önceki haline göre basit yaralama suçunun uzlaşma kapsamında bulunduğundan anılan değişikliğin sanığın hukuki durumunu etkilemediği ve söz konusu kararın niteliği itibariyle 5237 sayılı Kanun'un 7/2. maddesinde düzenlenen uyarlama yargılamasına konu teşkil etmesinin mümkün bulunmadığı ve uyarlama kararı sonucu verilen ek

kararın kazanılmış hak oluşturmayacağı cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Uzlaşma ile ilgili olarak 5271 sayılı CMK’nin 253. maddesinde;

kararın kazanılmış hak oluşturmayacağı cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Uzlaşma ile ilgili olarak 5271 sayılı CMK’nin 253. maddesinde;

“(Değişik: 6.12.2006-5560/24 md.) (1) Aşağıdaki suçlarda, şüpheli ile mağdur veya suçtan zarar gören gerçek veya özel hukuk tüzel kişisinin uzlaştırılması girişiminde bulunulur:

a) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı suçlar.

b) Şikâyete bağlı olup olmadığına bakılmaksızın, Türk Ceza Kanununda yer alan;

1. Kasten yaralama (üçüncü fıkra hariç, madde 86; madde 88),

2. Taksirle yaralama (madde 89),

3. (Ek: 24.11.2016-6763/34 md.) Tehdit (madde 106, birinci fıkra),

4. Konut dokunulmazlığının ihlali (madde 116),

5. (Ek:17.10.2019-7188/26 md.) İş ve çalışma hürriyetinin ihlali (madde 117, birinci fıkra; madde 119, birinci fıkra (c) bendi),

6. (Ek: 24.11.2016-6763/34 md.) Hırsızlık (madde 141),

7. (Ek:17.10.2019-7188/26 md.) Güveni kötüye kullanma (madde 155),

8. (Ek: 24.11.2016-6763/34 md.) Dolandırıcılık (madde 157),

9. (Ek:17.10.2019-7188/26 md.) Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi (madde 165),

10. Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması (madde 234),

11. Ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması (dördüncü fıkra hariç, madde 239), suçları.

c) (Ek: 24.11.2016-6763/34 md.) Mağdurun veya suçtan zarar görenin gerçek veya özel hukuk tüzel kişisi olması koşuluyla, suça sürüklenen çocuklar bakımından ayrıca, üst sınırı üç yılı geçmeyen hapis veya adli para cezasını gerektiren suçlar.

(2) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olanlar hariç olmak üzere; diğer kanunlarda yer alan suçlarla ilgili olarak uzlaştırma yoluna gidilebilmesi için, kanunda açık hüküm bulunması gerekir.

(3) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olsa bile, (…)(1) cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda, uzlaştırma yoluna gidilemez. (Ek cümle: 26.6.2009 - 5918/8 md.) Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte aynı mağdura karşı işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklinde düzenlenmeye yer verilmiştir.

İncelenen dosyada; sanık hakkında ... Cumhuriyet Başsavcılığının 20.09.2011 tarihli iddianamesi ile müşteki Tülin Birol’a yönelik hakaret, tehdit ve kasten basit yaralama suçlarından açılan kamu davası sonucunda ... (Kapatılan)

2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/714 Esas ve 2012/315 Karar sayılı ilâmı ile sanığın tehdit suçundan beraatine, kasten basit yaralama ve hakaret suçlarından mahkumiyetine karar verilmiştir. Kasten basit yaralama suçundan verilen mahkumiyet kararı Yargıtay (Kapatılan) 18. Ceza Dairesinin 01.10.2015 tarihli ve 2015/5387 Esas, 2015/6410 Karar sayılı ilamı ile onanarak, tehdit suçundan verilen beraat kararı ise 02.05.2012 tarihinde temyiz edilmeden kesinleşmiştir.

2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/714 Esas ve 2012/315 Karar sayılı ilâmı ile sanığın tehdit suçundan beraatine, kasten basit yaralama ve hakaret suçlarından mahkumiyetine karar verilmiştir. Kasten basit yaralama suçundan verilen mahkumiyet kararı Yargıtay (Kapatılan) 18. Ceza Dairesinin 01.10.2015 tarihli ve 2015/5387 Esas, 2015/6410 Karar sayılı ilamı ile onanarak, tehdit suçundan verilen beraat kararı ise 02.05.2012 tarihinde temyiz edilmeden kesinleşmiştir.

Sanığın kasten basit yaralama suçunun infazı aşamasında 02.09.2019 tarihli dilekçesi ile uzlaşma yapılmasını talep etmesi üzerine ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.09.2019 tarihli ek kararı ile ilâmın infazının durdurularak dosyanın uzlaşma bürosuna gönderilmesine karar verilmiştir. Uzlaşmanın sağlandığına dair 10.10.2019 tarihli rapor düzenlenmesi üzerine Mahkemece uzlaşmanın sanık ile mağdur arasında yapılması gerekirken sanığın vasisi ile mağdur arasında yapılmış olduğu gerekçesi ile usule uygun bulunmayan raporun iade edilerek yeniden rapor düzenlenmesi istenmesinden sonra, sanığın önceki kanun yararına bozma talebi nedeni ile Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünce dosya aslının istenmesi üzerine, Mahkemece 18.11.2019 tarihli ek karar ile dosyada soruşturma aşamasında düzenlenen uzlaşma tutanağının bulunduğu ve yeniden uzlaşma yoluna gidilemeyeceği gerekçesi ile uzlaşmaya göndermeye dair önceki ek kararın kaldırılmasına ve infazın devamına karar verilmiştir.

Sanığın dosyada uzlaşma sağlanmış iken infazın devamına dair verilen 18.11.2019 tarihli ek karara itiraz etmesi üzerine mercii ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.11.2019 tarihli ve 2019/2473 değişik iş sayılı kararı ile anılan ek karar kaldırılmıştır.

Bunun üzerine Mahkemece 04.12.2019 tarihli ek karar ile sanık hakkında kasten basit yaralama suçu yönünden uzlaşmanın sağlanması nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmiş, bu karara yönelik o yer Cumhuriyet savcısının itirazı mercii ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.10.2020 tarihli ve 2020/1220 değişik iş sayılı kararı ile reddedilmiştir.

Sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 106/1-1.cümle, 86/2, 125/1. maddelerine göre cezalandırılması istemiyle iddianame düzenlenmiştir. 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümlerinin yeniden düzenlenmesi, sanığa isnat edilen 5237 sayılı TCK'nin 106/1-1. cümle kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunmaması, kasten basit yaralama suçunun ise, suç tarihi itibariyle 5271 sayılı CMK’nin 253/3-son cümlesi uyarınca tehditle birlikte işlenmesi nedeniyle uzlaşma kapsamında bulunmadığının anlaşılması ve yeni düzenleme karşısında, kasten basit yaralama suçu yönünden yeniden uzlaştırma önerisinde bulunulması gerekir. Bununla birlikte sanık yargılama neticesinde tehdit suçundan beraat de etmiştir.

Böylece, suç tarihinde uzlaşmaya engel olan tehdit suçunun hem daha sonra uzlaşma kapsamına alınması ve hem de sanığın bu suçtan beraat etmiş olması nedeniyle iki hâlde de kasten yaralama suçu bakımından uzlaşma engeli sonradan ortadan kalkmıştır. Bu nedenle soruşturma aşamasındaki uzlaşma teklifinin geçerli olduğundan söz edilemez. İnfaz aşamasında uzlaşma sağlanması nedeniyle kamu davasının düşürülmesine ilişkin ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.12.2019 tarihli ek kararı ile bu karara yönelik itirazın reddine dair mercii ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.10.2020 tarihli ve 2020/1220 değişik iş sayılı kararında isabetsizlik görülmemiştir.

Açıklanan bu nedenlerle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görülmeyerek kanun yararına bozma talebinin REDDİNE, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.05.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2024/3208, Karar No: 2025/1622, Tarih: 10.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/3208 E.  ,  2025/1622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/560 Esas, 2024/480 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/470 E., 2019/1004 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ile İstanbul Büyükşehir Belediyesi Fen İşleri Daire Başkanlığı Yapı İşleri Müdürlüğü arasında, “Sultangazi Esentepe Mahallesi Kat Otoparkı ve Belediye Hizmet Tesisleri İnşaatı" işine dair 09.12.2015 tarihli sözleşme imzalandığını, müvekkili şirketin sözleşme gereği inşa işlemlerine başladığını ve doğması ihtimali olan bütün rizikolara karşı davalı ile “İnşaat Tüm Riskler Sigorta Poliçesi” imzaladığını, şantiye sahasında meydana gelen çökmeler neticesinde ciddi manada zarar meydana geldiğini, davalı sigortacının şantiye sahasında yaşanan kazaların teminat kapsamında ele alınamayacağını müvekkiline bildirdiğini, müvekkilinin herhangi bir kusuru olmadığının açık olduğunu ileri sürerek inşaat alanında meydana gelen kaza nedeniyle oluşan zarar/hasar bedeli olarak şimdilik 1.000,00 TL’nin zararın meydana geldiği tarihten itibaren işletilecek reeskont faiziyle birlikte davalı ... şirketinden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davanın farazi hesaplamalar üzerine açıldığını, taraflar arasında akdedilen sigorta sözleşmesine istinaden İnşaat Tüm Riskler Sigorta Poliçesi düzenlendiğini, akdedilen sigorta sözleşmesinde davacının sigorta ettiren sıfatını taşıdığını, dava dışı İstanbul Büyükşehir Belediyesinin ise sigortalı sıfatını taşıdığını, davacının aktif dava ehliyeti bulunmadığından davanın reddinin gerektiğini, meydana gelen rizikonun davacının ağır kusuruyla, projeye aykırı şekilde uygulama yapmış olması sebebiyle gerçekleştiğini, davacının fahiş talebinin kötüniyet göstergesi olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı yüklenicinin proje dışında kuyu yapım tekniği uygulamalarını dikkate almadan imalatlarını yaptığı, bundan dolayı da göçmelerin oluştuğu, Sigorta Poliçesinin Münich Re 110 ve 121 şartlarına göre, davacı kusurunun poliçe teminat kapsamı dışında olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı yüklenicinin proje dışında kuyu yapım tekniği uygulamalarını dikkate almadan imalatlarını yaptığı, bundan dolayı da göçmelerin oluştuğu, Sigorta Poliçesinin Münich Re 110 ve 121 şartlarına göre, davacı kusurunun poliçe teminat kapsamı dışında olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, İnşaat Tüm Riskler Sigorta Poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

10.03.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.