muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/20638, Karar No: 2015/6341, Tarih: 04.05.2015

davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminat istemine ilişkindir.

Tazminat talebi kabul edilmiş olmasına rağmen bu tazminatın niteliği, kaynağı ve gerekçesi açıklanmış değildir.

HUMK’nun 388.maddesinin 3-5 bentleri (HMK’nın 297/1-c) hükümlerine göre mahkeme kararlarının asgari olarak iki tarafın iddia ve savunmalarının özetlerini mahkemece incelenen maddi ve hukuki olay ve meselelerin özüne mahkemeyi sonuca götüren gerçeklerin ne olduğu hususlarını içermesi zorunludur. Yine Anayasanın 141/3 maddesi hükmü de tüm mahkeme kararlarının gerekçeli olması gereğini düzenlemektedir. Kararlara konulması gereken gerekçeler sayesinde taraflar hükmün hangi maddi ve hukuki sebebe dayandırıldığı anlayabilecekleri gibi, karar aleyhine kanun yoluna başvurulduğunda da HUMK’nun 428. (HMK’nın 369.) maddesi uyarınca Yargıtay incelemesi sırasında ancak bu gerekçe sayesinde kararın usul ve yasaya uygun olup olmadığı saptanır. Diğer bir ifadeyle Yargıtay denetimi ancak bir kararın gerekçe taşıması halinde mümkün olabilir. Somut olayda Mahkeme hükmünde tazminata ilişkin gerekçe yazılmamıştır. Böyle bir karar, davanın tazminatın hangi nedene dayalı olarak karara bağlandığı hususunu da içermediğinden Anayasa’nın 141/3, 388/3-5 (HMK’nın 297/1-c) maddelerine aykırı olduğu gibi HUMK’nun 428. (HMK’nın 369.) maddesi gereğince Yargıtay denetimi olanağını da ortadan kaldırmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş davacının tazminat isteminin niteliği, kaynağı ve kapsamı üzerinde durularak hasıl olacak duruma göre gerekçeli olarak bir karar vermek iken yazılı olduğu gibi tazminata ilişkin gerekçesiz olarak hüküm tesisi doğru değildir.

2-Kabule göre de;

a)Dava, kabul edildiğine göre, mahkemece, kendisini vekille temsil ettiren davacılar lehine A.A.Ü.T. uyarınca, kabul edilen miktarlar üzerinden nispi vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken, bu hususta olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması doğru değildir.

b)Davacılar vekili, dava dilekçesinde dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz talebiyle tazminat isteminde bulunmuş olmasına göre, taleple bağlı kalınarak hükmedilen

tazminata dava tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesi gerekirken mahkemece yazılı olduğu şekilde dava tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmemiş olması isabetsizdir.

c)Mahkemece yargılama giderlerinin nelerden ibaret olduğu kalem kalem yazılıp dökümü gösterilerek (denetime elverişli şekilde) davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu biçimde toplam 790,00 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine şeklinde hüküm kurularak yargılama giderleri miktar ve kalemlerinin açıkça belirtilmemiş olması isabetli görülmemiştir.

3-Yine kabule göre ;

c)Mahkemece yargılama giderlerinin nelerden ibaret olduğu kalem kalem yazılıp dökümü gösterilerek (denetime elverişli şekilde) davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu biçimde toplam 790,00 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine şeklinde hüküm kurularak yargılama giderleri miktar ve kalemlerinin açıkça belirtilmemiş olması isabetli görülmemiştir.

3-Yine kabule göre ;

a)Davalı vekili yargılama aşamasındaki savunmasında, davacıların desteğinin, kazaya karışan araçta hatır için taşındığını ileri sürerek belirlenecek zarardan indirim yapılması gerektiğini bildirmiştir. Hatır taşımaları bir menfaat karşılığı olmadığı cihetle, bu gibi taşımalarda 818 sayılı BK.’nun 43. maddesi uyarınca tazminattan uygun bir indirim yapılması, gerek öğretide gerekse Yargıtay İçtihatlarında benimsenmiş ve yerleşmiş bulunmaktadır. Hâkim, tazminattan mutlaka indirme yapmak zorunda değilse de, bunun dahi gerekçesini kararında tartışması ve nedenlerini göstermesi gerekir. O halde mahkemece, bu savunma üzerinde durularak, Halfeti Asliye Ceza Mahkemesi 2011/132 E. sayılı ceza yargılama dosyası da getirtilerek taşımanın hatır için olup olmadığı, tarafların yakınlığı, varsa hatır için taşımanın kimin arzusu ve ne amaçla yapıldığı gibi olayın özel şartları göz önüne alınarak araştırma ve inceleme yapılması gerekmekte olup davalının savunmasına itibar edilmeyerek ve karar yerinde tartışılmayarak hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

b)Dosya kapsamına göre; bilirkişi tarafından CSO 1980 yaşam tablosu dikkate alınarak desteğin kaza tarihinden sonraki muhtemel yaşam süresi belirlenmiş ve hesaplama yapılmış olup mahkemece bu rapor hükme esas alınmıştır.

Ancak karara esas alınan hesaplama, Hukuk Genel Kurulu'nun 1989/4-586 esas, 1990/199 sayılı kararı ve yerleşik Yargıtay içtihatlarına uygun değildir. Bu itibarla, Yargıtay kriterlerine uygun olarak .... (PMF 1931) Tablosu esas alınarak muhtemel yaşam süresinin belirlenmesi ile destek tazminatının hesaplanması gerekirken tazminat esaslarına uygun olmayan yaşam süresine göre hesaplama yapılan bilirkişi raporunun hükme esas alınarak

yazılı olduğu biçimde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

c)Davalının sair temyiz itirazının bozma neden ve şekline göre incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, (3) numaralı bent c fıkrası nedeniyle davalının sair temyiz itirazının bozma neden ve şekline göre incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılar ve davalıya geri verilmesine 4.5.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31606, Karar No: 2013/38730, Tarih: 05.12.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/31606 E.  ,  2013/38730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı vekili tarafından borçlu hakkında 26.04.2013 tarihinde, faturalardan doğan  alacağa dayalı olarak genel haciz yolu ile ilamsız icra takibi yapıldığı, ödeme emrinin 29.04.2013 tarihinde tebliği üzerine borçlu vekilinin icra dairesine yasal sürede verdiği itiraz dilekçesinde; alacaklıya herhangi bir borcunun olmadığını ileri sürerek tüm borca ve ferilerine itiraz ettiği görülmüştür.

Alacaklı vekili ise icra mahkemesine başvurusunda, borçlu şirketin banka havalesi ile kendilerine 106.890,57 TL ödediğini, ödenen kısım dikkate alınmak suretiyle bakiye alacağın hesaplanarak itirazın kaldırılmasına ve %20 tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

İİK'nun 68/1.maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

İcra takibine dayanak yapılan belgelerin, İİK.nun 68/1.maddesinde yazılı belgelerden olmadığı tartışmasızdır. Ancak, borçlu vekilinin yargılama sırasında vermiş olduğu 01.08.2013 tarihli cevap dilekçesinde borç doğuran hukuki ilişkiye karşı çıkmadığı, malın eksik teslim edilmiş olması sebebi ile eksik kısım bedeli düşülerek buna göre yapılan ödemenin faturalardan doğan alacağa istinaden olduğu kabul edildiğine göre, artık itirazın kaldırılması isteminin icra mahkemesince incelenmesi sırasında, alacaklının dayandığı belgenin İİK.nun 68/1.maddesinde belirtilen belgelerden olup olmadığını araştırmaya gerek yoktur. Çünkü, anılan maddede yazılı belgelerle ispatlanacak olan hukuki ilişki ve borç olup, bu husus da kabul edildiğine göre ayrıca ispatına gerek bulunmamaktadır. Bu ilke HGK.nun 01/12/1985 tarih ve 1984/12-257 E.-984 K.sayılı kararında da aynen benimsenmiştir.

O halde, mahkemece tarafların kabulünde olan ödeme olgusu dikkate alınarak ileri sürülen iddia ve savunmalarına göre itirazın kaldırılması isteminin esası incelenerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, takip dayanağı belgelerin İİK'nun 68. maddesinde yazılı belgelerden olmadığından bahisle istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

O halde, mahkemece tarafların kabulünde olan ödeme olgusu dikkate alınarak ileri sürülen iddia ve savunmalarına göre itirazın kaldırılması isteminin esası incelenerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, takip dayanağı belgelerin İİK'nun 68. maddesinde yazılı belgelerden olmadığından bahisle istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20546, Karar No: 2014/21979, Tarih: 08.12.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/20546 E.  ,  2014/21979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2014

NUMARASI : 2013/1195-2014/423

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, davalı alacaklının talebi ile Akbank Türk Anonim Şirketi Etimesgut Şubesi'ndeki davacıya ait iki adet ATM kira bedelinin bulunduğu hesap üzerine 1.haciz ihbarnamesi düzenlenerek haciz konulduğunu, dava konusu haciz ihbarnamesi tarihi itibarıyla Kamulaştırma Kanunu'nda değişiklik yapılmasına dair 5999 Sayılı Kanunun 1.maddesi ile 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 2. maddenin henüz Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmediğini, dolayısıyla müzekkere tarihinde "Belediyelerin mal, hak ve alacakları haczedilemez" şeklinde geçici 2.maddenin açık hükmünün mevcut olduğunu, müvekkili Belediyenin mal, hak ve alacaklarının haczedilmesinin mümkün olamayacağını gerekçe göstererek haciz ihbarnamesi gönderilmesi talebinin kabulüne ilişkin icra dairesi işlemi ve gönderilen haciz ihbarnamesinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 16.01.2013 tarihli 1.haciz ihbarnamesine ilişkin İcra Müdürlüğü işleminin hukuka aykırı olduğu, zira 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6.maddesinin 30.06.2010 tarihinde yürürlüğe girdiği mahkeme kararı bu tarihten sonrasına ilişkin olup ayrıca taşınmaza fiilen el atılmış olmadığından anılan maddenin olayda uygulanması gerekeceğinden şikayetin kabulüne karar verilmiş; hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek

suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak elkonulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız elkoyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın elkonulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; ilam tarihi 16.08.2012 olup, borçlunun banka hesaplarının haczi için 16.01.2013 tarihinde 1. haciz ihbarnamesi gönderilmiştir. Alacağın doğumuna sebep olan eylemin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından, kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda borçlu idarenin şikayetinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 08.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14661, Karar No: 2012/19438, Tarih: 20.09.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/14661 E.  ,  2012/19438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 6.000,00 TL ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili; müvekkilinin hissedarı olduğu ... Beldesi kemer Mahallesi 367 ada 1 parsel sayılı taşınmaza davalı idarenin ilköğretim okulu yapmak suretiyle el koyduğunu beyanla davalının haksız kullanımından dolayı 5.000 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı vekili; aynı yer ile ilgili olarak aynı davacının hem kamulaştırmasız elatma tazminatı hem de ecrimisil talep edemeyeceğini, dava konusu yerin imar düzenlemesi neticesi okul yeri olarak ayrıldığını, imar düzenlemesini yapan belediyenin sorumlu olduğunu, davanın zamanaşımına uğramış olduğunu beyanla davanın reddini dilemiştir.Mahkemece, ... Belediyesi'nce imar planında okul yeri olarak ayrıldığı, buna ilişkin tüm yazışma ve dokümanların davalının cevap dilekçesi ekinde dosyaya sunulduğu, dolayısıyla imar düzenlemesini yapan belediyenin sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu’nun 6/a maddesi uyarınca; ilk ve orta öğretim kurumlarının arsa teminini İl Özel İdaresi yapmakla görevli ve yetkilidir.

Bu nedenle imar planında ilköğretim okulu yapılmak üzere ayrılan ve kamulaştırmasız el konularak okul yapılan arsa nedeniyle haksız işgal tazminatı davasının İl Özel İdaresi aleyhine açılması doğru olup, davanın esası hakkında hüküm kurmak gerekirken, yanılgılı gerekçe ile davanın husumet yönünden reddi usul ve yasaya uygun görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, şimdilik diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/854, Karar No: 2018/3527, Tarih: 16.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/854 E.  ,  2018/3527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)... Yazı İşleri Müdürü olarak görev yapan sanığın, köyaltı yerleşim birimlerinin ilgili köylere bağlı tescil işlemleri kapsamında ... ve ...köylerine gittiği, "..." yerleşim yerinin... Köyüne bağlanması için yaptığı tespit sonrasında, ...’nda Kadastro Teknisyeni olarak görev yapan ...'in, bu iş için görevlendirmesi bulunmamasına ve tespit mahalline hiç gitmemesine karşın, tespit yerine gitmiş ve mesafe ölçümü, nüfus ve hane sayımı yapmış gibi, "..." yerleşim biriminin krokisi ile aynı yerleşim birimine ait köy fişi ve 1/25.000 ölçekli memleket haritasının altına ...’in bilgi ve rızası dışında ismini ve ünvanını yazarak belgeleri imzaladığı, yine "..." yerleşim yerinin... Köyüne bağlanması için yaptığı tespit sonrasında, ...’nda Harita Mühendisi olarak görev yapan ...'ün görevlendirmesinin bulunmadığı ve tespit mahalline gitmediği halde, tespit yerine gitmiş ve mesafe ölçümü, nüfus ve hane sayımı yapmış gibi, "..." yerleşim biriminin krokisi ile aynı yerleşim birimine ait köy fişi ve 1/25.000 ölçekli memleket haritasının altına ...'ün bilgi ve rızası dışında ismini ve ünvanını yazarak belgeleri imzaladığı, ... ve ... adına sahte olarak düzenlediği köy fişlerine, genelgedeki şartları taşımamasına rağmen, bu yerleşim yerlerinin bağlı olma şartlarına uygun olacak şekilde mesafe, nüfus ve hane sayılarını gerçeğe aykırı olarak yazdığı, bu suretle sanığın kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; ...’nın 07.05.2013 ve 20.12.2013 tarihli yazılarında, sanığın herhangi bir görevlendirme yapılmaksızın yetkisi olmadığı halde tespit mahalline gittiği, Kaymakamlık tarafından yazılı görevlendirme olmadan resen işlem yapılamayacağının belirtilmesi ile ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.04.2014 tarih ve 2013/11-397 E., 2014/202 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK’nın “Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde düzenlenen ve belgenin gerçeğe aykırı olarak düzenlenmesi ile kamu güveninin sarsıldığı kabul edilerek suç sayılıp yaptırıma bağlanan “resmi belgede sahtecilik” suçlarının hukuki konusunun kamu güveni olduğu, suçun işlenmesi ile kamu güveninin sarsılması dışında, bir veya birden fazla kişinin de haksızlığa uğrayıp, suçtan zarar görmesi halinde dahi, suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireylerin tamamının, diğer bir ifadeyle kamunun olduğuna dair kabulün etkilenmeyeceği, eylemin belirli bir kişinin zararına olarak işlenmesi halinde bu kişinin mağdur değil, suçtan zarar gören olacağının kabulü gerekeceği cihetle; sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 204/1, 43/1. maddeleri kapsamında zincirleme şekilde tek bir resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı gözetilmeden, eylemlerin iki ayrı kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçunu oluşturduğu kabul edilerek yazılı şekilde sanık hakkında fazla cezaya hükmolunması,