muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7378, Karar No: 2010/10921, Tarih: 14.10.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/7378 E.  ,  2010/10921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 2.İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı kiracı ... ve müteselsil kefil ... hakkında aylık 700.-TL'den 1.8.2009-1.7.2010 kira dönemi toplam kira parası 8.400.-TL'nin tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine davalıların itiraz etmeleri üzerine davacı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece borcun ödendiğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi üzerine karar davacı alacaklı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı 24.11.2009 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde 1.8.2008 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesine dayanmıştır. Bu kira sözleşmesinde aylık kira parasının 700.-TL olduğu en geç ait olduğu ayın 1'in de ödeneceği kararlaştırılmıştır. Taraflar arasında ihtilaflı olmayan bu kira sözleşmesi hükümleri tarafları bağlar. 1.8.2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin özel şartların 7.maddesinde aynı dönem içerisinde kira parasının iki ay arka arkaya ödenmemesi durumunda kontrat süresi sonuna kadar kiraların muaccel olacağı belirtilmiştir. Davalılar süresinde icra müdürlüğüne yapmış oldukları itirazda borçlarının olmadığını savunmuşlardır. Dosyada mevcut ödeme belgesinde 18.7.2009 tarihinde 12.800.-TL'nin alındığının belirtildiği belgenin davacı tarafından da imzalandığı görülmüştür. Ancak davacı bu ödemenin istenen kira döneminden önceki kira dönemine ait olduğunu beyan etmiştir. Bu durumda ödeme belgesinin geçerli olduğundan söz edilemez. Mahkemece bu ödeme belgesi dikkate alınmadan sonuca gidilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazının kabulü ile kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 14.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1254, Karar No: 2022/5522, Tarih: 27.09.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/1254 E.  ,  2022/5522 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

DAVACILAR : ... vd.

FER'İ MÜDAHİL : ... Müh. İnşaat Taahhüt Tic. San. ve A.Ş.

İHBAR OLUNAN : ... Mühendislik Mekanik Elektrik San. Tic. Ltd. Şti.

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Ordu 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 03/06/2015 tarihinde verilen dilekçeyle tazminat talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 20/02/2019 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacılar vekili ve davalı vekili tarafından talep edilmiştir. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili, karşı taraftan katılma yoluyla duruşmasız incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 27/09/2022 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Av. ... geldi. Karşı taraftan davalı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenin sözlü açıklaması dinlendi. Açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Dava, komşuluk hukukuna dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar vekili dava dilekçesinde, müvekkillerinin dava konusu 321 parsel sayılı taşınmazın maliki olduklarını, davalının ise komşu taşınmazlarda 742 adet toplu konut yapımını üstlenen kamu kurumu olduğunu, inşaatın yapımı sırasında çıkarılan toprağın ve inşaattan çıkan atık suyun dava konusu taşınmaza dökülmesi sonucu taşınmazın kullanılamaz hale geldiğini, Ordu Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/417 E- 2013/95 K sayılı kararıyla hüküm altına alınan tazminatın tahsil edildiğini, ancak bu dava açıldıktan sonra dahi davalının taşınmaza toprak ve atık suyu dökmeye devam ettiğini, bunun yanında arazide oluşan kot farkı nedeniyle yağmur sularının da taşınmaza akarak zarar verdiğini, sorumlular hakkında başlatılan soruşturma sonucunda kamu davası açıldığını ve sorumluların ceza aldığını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere dava konusu taşınmaza yapılan müdahale neticesinde oluşan zararın, taşınmaza dökülen toprak ve molozların araziye verdiği zararın, kal masraflarının ve eski hale getirme masraflarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davacılar vekili 17.02.2017 tarihli ıslah dilekçesinde, fazlaya ilişin hakları saklı kalmak üzere müvekkili ... için 124.555,80 TL; ... için 52.857,72 TL olmak üzere toplam 177.413,52 TL’nin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davacılar vekili 17.02.2017 tarihli ıslah dilekçesinde, fazlaya ilişin hakları saklı kalmak üzere müvekkili ... için 124.555,80 TL; ... için 52.857,72 TL olmak üzere toplam 177.413,52 TL’nin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, müvekkili idarenin yalnızca ihale makamı olduğunu, ihalenin yüklenicisinin ... Mühendislik olduğunu, yüklenici ile aralarında "Anahtar Teslimi Suretiyle Eser Sözleşmesi" imzalandığını, davanın husumet yokluğu nedeni ile reddi gerektiğini, sözleşmeye göre iş yeri ve çevresindeki bölgede, yeterli güvenlik önleminin alınmaması sebebiyle doğabilecek hasar ve zararın ödenmesinden yüklenicinin sorumlu olduğunu, Ordu 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/417 E. sayılı dosyası ve bu dosya ile birleşen Ordu 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/134 E. sayılı dosyalarında verilen kararlarla hüküm altına alınan tazminatın davacılara ödendiğini, oluşan yeni zararların davacıların bu bedelleri amacına uygun ve mahkeme kararında belirtilen şekliyle kullanmadıklarını gösterdiğini, davacıların taşınmazla ilgili başkaca tazminat istemelerinin hukuka aykırı olduğunu beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine 12.000,00TL için dava tarihi olan 03/06/2015 tarihinden, bakiye 18.414,80TL için ıslah tarihi olan 17/02/2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte toplam 30.414,80TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davacılar vekili ve davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacılar vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davacılar vekili ve katılma yoluyla davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

1-Karar tarihi olan 2020 yılında temyiz kesinlik sınırı 72.070,00 TL olarak belirlenmiştir. Davalının temyize konu ettiği değer ise 30.414,80TL olup temyiz edilebilirlik sınırı altında olduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir. Bu nedenle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacılar vekilinin temyiz itirazına gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, dosya içeriğine, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Davacılar vekilinin temyiz itirazına gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, dosya içeriğine, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle; davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE; 2. bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, Yargıtay duruşma vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine, davalı tarafından yatırılan harcın iadesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİNE GÖNDERİLMESİNE, 27.09.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/2535, Karar No: 2013/10696, Tarih: 26.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/2535 E.  ,  2013/10696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ELAZIĞ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/12/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece  davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali  ve tescili, olmazsa tenkis isteğine ilişkin olup, Mahkemece, temlikin muvazaalı olduğunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; miras bırakan 1918 doğumlu F. K.'ın 21.5.2010 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak davacı çocukları E.ra, K.T.ve Ş. ile davalı oğlu A.'in kaldığı; miras bırakan tarafından, çekişmeli  204,205,496,498 parsel sayılı taşınmazların 12.4.2000 tarihinde satış yoluyla davalı M.'e; M.tarafından da 1.6.2001 tarihinde davalı A.e satış suretiyle devredildi anlaşılmaktadır.

Davacıların, miras bırakan F. K.'ın, mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak, davalı oğlu A.'e devredilmek üzere  çekişme konusu 4 parça taşınmazını diğer davalı M.e satış yoluyla temlik ettiğini, onun da davalı A.'e devretiğini ileri sürerek, eldeki davayı açtıkları;  davalıların ise, taşınmazların miras bırakan tarafından Hacca gitmek için davalı M.'e  satışının yapıldığını, bedelinin alındığını, A.'inde bu yerlerin M.tarafından satışa çıkarıldığını duyması üzerine satın aldığını, muvazaalı işlem yapılmadığın  belirterek, davanın reddini savundukları görülmektedir.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda,   yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.  Hemen belirtmek gerekir ki;  bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya bakıldığında, miras bırakanın varlıklı biri olup, taşınmaz satmaya ihtiyacı olmadığı gibi, ihtiyaç sahiplerine yardımlarda bulunduğu, murisin sürekli davalı oğlu ile birlikte aynı evde yaşadığı, birlikte çiftçilik yaptıkları, temlik öncesi ve sonrasında çekişmeli taşınmazları davalı oğlu A.'in işlettiği, gelirlerinin ve harcamalarının ortak olduğu, davalılar M.ve A.'in yakın arkadaş oldukları,muris tarafından  çekişmeli 4 parça taşınmazın aynı akitle davalı M.'e, onunda kısa süre sonra  davalı A.'e satış yoluyla devrettiği, çekişmeli taşınmazların akitte gösterilen değeri ile gerçek değeri arasında aşırı oranda fark bulunduğu görülmektedir.

Tüm bu olgular, yukarıda belirtilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, miras bırakanın, çekişmeli taşınmazlarını,  davalı M.'i aracı kılmak suretiyle  mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı  olarak davalı oğlu A.e temlikini sağladığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca,  davanın kabulüne  karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü  (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 26.06.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9871, Karar No: 2022/3467, Tarih: 01.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/9871 E.  ,  2022/3467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuklar hakkında dosya içerisinde yer alan evraklara göre hırsızlık suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını anlama, davranışlarını yönlendirme yeteneğinin geliştiğine dair uzman hekim tarafından rapor düzenlendiğinin anlaşılması karşısında tebliğnamenin bu hususu içeren bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

I- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçları ile suçu sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

1-Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocukların TCK'nın 31/2. maddesi uyarınca iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden de işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadıkları veya davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda uzman hekim raporu alınması gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Hüküm tarihinde Aydın Açık Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuklar ... ve ...’a duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemedikleri sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükümlerin açıklandığı 28/06/2016 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüklerine karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma haklarının kısıtlanması,

2-Hüküm tarihinde Aydın Açık Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuklar ... ve ...’a duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemedikleri sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükümlerin açıklandığı 28/06/2016 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüklerine karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma haklarının kısıtlanması,

3-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesinde daha önce hapis cezası ile mahkum olmayan 18 yaşını doldurmamış çocukların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezalarının aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrileceği belirtilmiş, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/4. maddesinde "Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez, bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır." şeklinde düzenleme yapılmıştır. Her ne kadar 5237 sayılı TCK'nın 50/6. maddesinde seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde tedbire çevrilen kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği belirtilmiş ise de, yukarıda açıklanan düzenlemeler karşısında 5237 sayılı TCK'nın 50/6. maddesinin çocuklar yönünden uygulanamayacağı, hükmolunan seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde diğer seçenek tedbirlerden birine veya adli para cezasına karar verilebileceği sonucuna varılmaktadır. Bu itibarla suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunda kısa süreli hapis cezasından çevrilen seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceği ihtarı yapılamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 01.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8494, Karar No: 2013/11736, Tarih: 08.07.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/8494 E.  ,  2013/11736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde; davalı abonenin elektrik faturasına yansıtılan kayıp kaçak ve diğer adlar altında alınan bedellerle ilgili olarak Tüketici Sorunları Hakem Heyeti tarafından verilen kararın iptali ile masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın esastan reddi cihetine gidilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine ek kararla esas karar kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiş, temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı elektrik abonesi olan davalının kullanmış olduğu elektrik için düzenlenen faturaya yansıtılan kayıp kaçak ve diğer bir kısım bedellerin alınmaması gerektiğinden bahisle yaptığı başvuru üzerine... Tüketici Sorunları Hakem Heyeti tarafından söz konusu bedellerin iadesine ve tüketicinin elektrik enerjiisi kullandığı süre içerisinde sayılan bedellerin tüketiciye yansıtılmaması gerektiğine karar verildiğini, oysa alınan bedellerin mevzuata uygun olduğunu, verilen hizmet karşılığında tahakkuk ettirildiğini bildirerek... Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin 13/06/2012 tarihli kararının iptalini istemiştir.

Davalı cevap dilekçesinde, alınan bedellerin açıkça hakkaniyete aykırı olup, temel tüketici haklarını ihlal mahiyetinde bulunduğu gerekçesiyle davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, 13/06/2012 tarihli... Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararını yerinde görülerek faturalarda yer alan kayıp kaçak ve diğer bir kısım bedellerin elektrik kullanan tüketiciye yansıtılmasının açıkça hakkaniyete aykırı olup, temel tüketici haklarını ihlal niteliğinde görüldüğünden tüketicinin kullanımı dışındaki ücretlerin tüketiciye ödettirilmesinin kabul edilemeyeceğinden davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı tarafından süresinde temyizi üzerine mahkemece kararın Tüketici Kanunu 22/5. maddesi gereğince kesin olarak karar verildiğinden bahisle 25/02/2013 tarihli ek kararla temyiz talebinin reddine karar verilmiş, davacı tarafından ek karar temyiz edilmiştir.

Temyiz talebinin reddine dair ek karar davacı vekiline 28/02/2013 günü tebliğ edilmiştir. Davacı bu kararı yasal temyiz süresi olan (HUMK 432/5) 7 günlük süre geçtikten sonra, yani 08/03/2013 tarihinde temyiz etmiştir.

Temyiz talebinin reddine dair ek karar davacı vekiline 28/02/2013 günü tebliğ edilmiştir. Davacı bu kararı yasal temyiz süresi olan (HUMK 432/5) 7 günlük süre geçtikten sonra, yani 08/03/2013 tarihinde temyiz etmiştir.

Dava, davalının başvurusu üzerine Tüketici Sorunları Hakem Heyetince davacının abonelerden almakta olduğu kayıp kaçak ve bir kısım bedellerin alınmaması ve alınanların da iadesi gerektiğine karar verilmesi üzerine, bu kararın iptali talebiyle açılmış olup, davalının yaptığı başvuruyla yarattığı çekişmenin giderilmesine yöneliktir. Her ne kadar, mahkemece kararın Tüketici Kanunu 22/5 gereğince kesin olarak karar verildiği belirtilmiş ise de, yaratılan çekişme ve verilen hüküm bir yıla mahsus olmadığından ve ileriki yıllara da yönelik olduğu, dolayısıyla art etkisinin bulunduğu, yine kayıp kaçak vs. bedellerinin alınması uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren toplu bir uyuşmazlığın bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır. Dolayısıyla kesinlik sınırının dışında kaldığı da açık ve belirgindir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 tarih ve 2009/13-122 E, 2009/189 K., 13/10/2010 tarih 2010/13-406 E. -2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Kesin olmayan bir kararın mahkemece kesin olarak verildiği belirtilerek ve gerçekte kesin olmayan bir karara ilişkin olarak mahkemece kararın kesin olduğunun yazılması ve bu kararın temyizine ilişkin dilekçenin kararın kesin olduğundan bahisle red edilmesi yok hükmünde olup, hukuki sonuç doğurmaz.

HUMK.'nun 432/4-5. "Temyiz kanuni süre geçtikten sonra yapılır veya temyizi kabil olmayan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme temyiz isteminin reddine karar verir. Bu red kararı tebliğden itibaren 7 gün içinde temyiz edilebilir."

Esas karar kesin olduğundan bahisle temyiz talebinin reddine ilişkin 25/02/2013 tarihli temyiz talebinin reddi kararı davacı vekiline 28/02/2013 tarihinde tebliğ edilmiş, davacı vekili bu ek kararı 7 günlük yasal temyiz süresi geçtikten sonra 08/03/2013 tarihinde temyiz etmiştir.