muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5665, Karar No: 2014/11990, Tarih: 12.06.2014

**6. Ceza Dairesi         2014/5665 E.  ,  2014/11990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Katılan ait 240.00 TL para sanığın üzerinde iken katılana bıçak çekip tehdit ederek paranın 40.00 TL'sini yere atıp kaçan, sonrasında katılanın eve dönüp baktığında paranın eksik olduğunu görmesi üzerine tekrar komşuları olan tanıklarla sanığın peşinden gidip yakalayan katılanı elinden bıçakla yaralayan ve geri kalan parayı da yere atan sanığın eylemin yağma suçunu oluşturduğu anlaşıldığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 12.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22421, Karar No: 2023/10622, Tarih: 04.12.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/22421 E.  ,  2023/10622 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/141 E., 2020/255 K.

SUÇ : 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkol Piyasasının

Düzenlenmesine Dair Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Müsadere

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.09.2020 tarihli ve 2020/141 Esas, 2020/255 Karar sayılı kararı ile suçta kullanılan 33 AYK 27 plaka sayılı aracın 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 13 üncü maddesi yollamasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 54 üncü maddesi gereğince müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, nakil aracının müsaderesi kararının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Kolluk görevlilerine ... plaka sayılı araç ile yüklü miktarda sigara getirileceğinin ihbar edilmesi üzerine yapılan kontrollerde 20.02.2012 tarihinde, anılan aracın park halinde olduğu görülmüş, yanına gidildiğinde sanık ...'nun araçta olduğu tespit edilerek Mersin 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 2012/313 Değişik İş sayılı arama kararına istinaden araçta yapılan aramada siyah poşetler içerisinde toplam 3500 paket gümrük kaçağı sigara ve 24 kutu gümrük kaçağı alkollü içki ele geçirilmiştir.

2.Sanık aşamalardaki savunmalarında, SSK emeklisi olduğunu, ele geçen eşyaları tanımadığı bir kişiden yakınlarına dağıtmak üzere satın aldığını, ticaret yapma amacının olmadığını beyan etmiştir.

3.Ele geçen gümrük kaçağı eşyalar hakkında düzenlenen kaçak eşyaya mahsus tespit varakası dosya arasına alınmıştır.

4.Dosya kapsamındaki araç ruhsat bilgilerinden aracın sanık ... adına kayıtlı olduğu görülmüştür.

IV. GEREKÇE

1.Sanık müdafiinin temyiz isteminin münhasıran nakil aracının müsaderesine ilişkin hükme yönelik olduğu anlaşılmıştır.

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

4.Dosya kapsamındaki araç ruhsat bilgilerinden aracın sanık ... adına kayıtlı olduğu görülmüştür.

IV. GEREKÇE

1.Sanık müdafiinin temyiz isteminin münhasıran nakil aracının müsaderesine ilişkin hükme yönelik olduğu anlaşılmıştır.

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3.Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen suç eşyasının taşınmasında kullanılan nakil aracının 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı bendinde açıklanan nedenle Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 21.09.2020 tarihli ve 2020/141 Esas, 2020/255 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün nakil aracının müsaderesine ilişkin (B) fıkrasında yer alan "13. maddesi yollamasıyla TCK 54. maddesi" ibaresinin çıkartılarak yerine "13 üncü maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54 üncü maddesinin birinci fıkrası" ibaresinin yazılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6942, Karar No: 2014/5754, Tarih: 13.03.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/6942 E.  ,  2014/5754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bilecik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2013

NUMARASI : 2012/164-2013/83

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı Sağlık Bakanlığı avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Çalık tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili müvekkilinin 21.07.2004 tarihinden itibaren Sağlık Bakanlığına ait Bilecik Devlet Hastanesinde teknik destek bakım onarım işini üstlenen diğer davalı şirketin bünyesinde bakım-onarım teknisyeni olarak çalışmaya başladığını, 29.07.2010 tarihinde müvekkilinin emekliliği nedeniyle iş akdini feshettiğini, ancak işverenin talebi doğrultusunda müvekkilinin 2011 yılı Kasım ayına kadar çalışmasına devam ettiğini, fazlaya ilişkin talep haklarının saklı kalması kaydıyla 6.000,00 TL kıdem tazminatının 700,00 TL. yıllık izin ücretinin 1.000,00 TL. fazla mesai ücretinin faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı L... Tem İnş Gıda Tek. A... Otoma. Taah. San. Tic. Ltd. Şti yetkilisi, davacının 01.01.2010-29.07.2010 tarihleri arasında şirketlerinde çalıştığını, emekli olmasına rağmen aynı kurumda kendi isteği ile çalışmak istediğinden dolayı 03.08.2010 tarihinde emekli olarak çalışmaya başladığını, 31.12.2010 tarihinde sözleşmenin yasal süresinin sona ermesi nedeniyle işten çıkışının yapıldığını, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Sağlık Bakanlığı vekili davayı kabul etmediklerini, davacının talepleri yönünden zamanaşımı def'ini ileri sürdüklerini, davacı ile müvekkili idare arasında akdedilen herhangi bir iş akdi bulunmadığını, davanın husumet, zamanaşımı ve esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının emeklilik nedeniyle işyerinden ayrıldığı, İş Kanunu'nun 2/6. maddesi gereğince somut olayda asıl işveren olan Sağlık Bakanlığı'nın, alt işveren sıfatına sahip diğer davalı şirketlerle birlikte davacı işçiye karşı sorumlu olduğu, yine aynı yasanın 6. maddesine göre işyeri devri nedeniyle davacının önceki yıllarda devreden işverenler nezdindeki çalışmalarından, devrin tarafların birlikte sorumluluğunun söz konusu olacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili ve davalılardan Sağlık Bakanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

Karar, davacı vekili ve davalılardan Sağlık Bakanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Mahkemece davalı Bakanlığın alacaklardan sorumluluğuna karar verilmiştir. Davacı alt işveren işçisi olup diğer davalılar olan alt işverenler alacaklardan davacının çalışma süresine göre sorumludur. Davalı Bakanlık asıl işveren konumundadır. 4857 sayılı İş Kanunun 2/6 madde gereğince alt işveren işçisinin işçilik alacaklarından asıl işveren alt işverenlerle birlikte müteselsilen sorumludur. Mahkemece kararın gerekçe kısmında davalı Bakanlığın asıl işveren sıfatını haiz olması sebebiyle alt işverenlerle birlikte sorumlu olduğu da belirtilmesine rağmen hükümde alacaklardan sadece davalı Bakanlığın sorumlu olduğuna karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15985, Karar No: 2022/8215, Tarih: 12.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/15985 E.  ,  2022/8215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme; defter, kayıt ve belge gizleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

1) Sanık hakkında “2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” ve “2011 ve 2012 takvim yıllarına ait defter, kayıt ve belge gizleme” suçlarından açılan kamu davasında; “sahte fatura düzenleme” ve “defter, kayıt ve belge gizleme” suçları birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olup, biri diğerinin unsuru olmadığı gibi her iki suçun birbirine dönüşmeyeceği; her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenleme suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, aynı isteme yazısı ile birden fazla takvim yılına ait defter, kayıt ve belgelerin incelenmek üzere ibrazının talep edilmesi hâlinde tek bir “defter, kayıt ve belge gizleme” suçunun oluşacağı; temel cezanın belirlenmesine ilişkin uygulama maddelerinin, “sahte fatura düzenleme” suçu yönünden VUK’nin 359/b, “defter, kayıt ve belge gizleme” suçu yönünden VUK’nin 359/a-2 olduğu dikkate alınarak; her iki suç yönünden ayrı ayrı, “sahte fatura düzenleme” suçu yönünden her takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, “sahte fatura düzenleme” ve “defter, kayıt ve belge gizleme” suçları tek suç kabul edilip, hangi suçtan hüküm kurulduğu belirtilmeksizin, temel cezanın VUK’nin 359/a-1 maddesine göre belirlenmesi suretiyle, hükmün karıştırılması, yasaya aykırı,

2) Kabule göre de; hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle, 213 sayılı Kanun'un 359 ve 367. maddelerinde değişiklik yapılmış olup aynı Kanun'un 6. maddesiyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na eklenen geçici 34. maddenin 3. fıkrasındaki "Bu maddeyi ihdas eden Kanun'un yayımı tarihinde 359. madde kapsamına giren suçlardan dolayı temyiz veya istinaf kanun yolu incelemesinde bulunan dosyalardan, 359. maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan düzenlemeler nedeniyle lehe değerlendirme yapılması gereken dosyalar hakkında bozma kararı verilir" hükmü uyarınca, 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin BOZULMASINA, 12.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1269, Karar No: 2014/6707, Tarih: 03.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/1269 E.  ,  2014/6707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı vekilinin tavzih talebinin reddine ilişkin ... 1. İş Mahkemesi'nin 2009/131 E., 2011/962 K. sayılı 03/01/2012 tarihli ek kararının davalı vekiline tebliğine ilişkin tebligat parçası olmadığı gibi, ek karar ya da asıl karar üzerinde veya dosyada tebliğe ilişkin herhangi bir belgeye rastlanılmadığından, ek kararın davalı vekiline tebliğine ilişkin belgenin dosyaya konulması için, mahal mahkemesine dosyanın GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/31273, Karar No: 2022/13852, Tarih: 30.06.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/31273 E.  ,  2022/13852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin, sanıklar hakkında katılan ...’a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümler ile sanıklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlere yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I-Sanıklar ... ve ... hakkında mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, sanıklar müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında şikayetçiler ... ve ...’e karşı hırsızlık, sanık ... hakkında şikayetçiler ..., ... ve ...’e karşı mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

III- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında şikayetçi ... ve katılan ...’a karşı hırsızlık ve sanık ... hakkında şikayetçiler ..., ... ve ...'e karşı iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanık ... hakkında şikayetçiler ..., ... ve ...’e karşı iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin olarak;

Sanıkların, şikayetçilerin iş yerlerine gece saat 00.00-02.00 arasında birlikte girdikleri ve hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK’nın 143.maddesi gereğince artırım yapıldığı halde iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerde TCK’nın 116/4 ve 119/1-c maddelerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında şikayetçi ...’e karşı hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin olarak;

Sanıkların, şikayetçilerin iş yerlerine gece saat 00.00-02.00 arasında birlikte girdikleri ve hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK’nın 143.maddesi gereğince artırım yapıldığı halde iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerde TCK’nın 116/4 ve 119/1-c maddelerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında şikayetçi ...’e karşı hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin olarak;

Şikayetçi ...’in zararının giderilmesini istemediğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında katılan ...’a karşı hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin olarak;

a-Sanıkların katılana ait kapıları kilitli aracı düz kontak yapmak suretiyle çalması şeklindeki eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında hata sonucu aynı Kanun'un 142/1-e. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

b-Sanıkların eyleminin tek bir hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, üçer kez cezalandırılmalarına karar verilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

4-Sanık ...’ın adli sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.02.2014 tarih ve 2013/1199 esas 2014/ 167 karar Karar sayılı ilamının suç tarihinden sonra 27.04.2016 tarihinde kesinleştiği ve tekerrüre esas alınamayacağı; sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas başka ilamın da olmaması nedeniyle, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 30/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16483, Karar No: 2013/23102, Tarih: 17.12.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/16483 E.  ,  2013/23102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının davalılardan .... Büyükşehir Belediye Başkanlığı, Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü ile ....... Belediye Başkanlığı haklarında açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalı ........ hakkında açılan davanın ise kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davalı ........ vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 17.12.2013 günü temyiz eden davalı ........ vekili Av. .......' in yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz olunan davacı vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davalı ........ vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalılardan .... Büyükşehir Belediye Başkanlığı, Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü ile ....... Belediye Başkanlığı hakkında açılan davaların husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalılardan ........ hakkında açılan davanın ise kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ........ vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazın tamamının 1/1000 ölçekli .... Çevre Düzeni planında ulusal ve uluslar arası spor alanı lejantında kaldığı, ancak mahallinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi kurulu raporuna göre, taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı ........ vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz eden davalı ........ yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 990,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 17.12.2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Dava, kamu hizmetine tahsis edilen taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin olup mahkemece davanın kabulüne hükmolunmuş ve Dairenin çoğunluk görüşü doğrultusunda davaya idari yargıda bakılması gerektiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiş ise de bu görüşün yerinde olmadığı kanaatindeyim. Şöyle ki;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden dava konusu taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı, ancak ulusal ve uluslar arası spor alanı olarak kamu hizmetine tahsis edildiği anlaşılmaktadır.

6830 sayılı, 2942 sayılı ve bunu değiştiren 4650 sayılı Kamulaştırma Kanunlarında kamulaştırmasız el atma ile ilgili düzenlemeler bulunmamaktadır.

Kamulaştırmasız el atma 16.05.1956 gün 1-6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı ile hukuk sistemimizde düzenlenmiştir. Bu kararla; taşınmazına kamulaştırmasız el atılan kişinin kamu tüzel kişiliğine karşı meni müdahale (el atmanın önlenmesi) davası açabileceği, ya da fiili duruma razı olarak kamu tüzel kişiliğine karşı mülkiyet hakkının devrine karşılık taşınmaz bedelinin tahsili istemli dava da açabileceği kabul edilmiştir.

İçtihadı Birleştirme kararının yol göstericiliği ile uzun yıllar fiili el atmalarda el atmanın önlenmesi ve taşınmaz bedelinin tahsili davaları Dairemizce çözümlenmiştir.

Anayasanın 38. maddesi mülkiyet hakkını korumaktadır. Mülkiyet hakkı ancak kamu yararı amacıyla sınırlandırılabilir (35/2). Bu da Anayasanın 46. maddesinde düzenlenen kamulaştırma yoluyla mümkündür.

Görüldüğü gibi Anayasamız kamulaştırmasız el atmayı düzenlememiştir.

Yasalarımıza “kamulaştırmasız el atma” kavramı 5999 sayılı Kamulaştırma Kanununda değişiklik yapılmasına ilişkin kanun ile 30.06.2010 tarihinde 2942 sayılı Yasaya eklenen geçici 6. madde ile girmiştir. Maddenin başlığı “ Kamulaştırmasız el koyma sebebiyle tazmin” olup, 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında “ fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara; kısmen veya tamamen irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle malik tarafından ilgili idareden tazminat talebinde bulunulması” halinde izlenecek yasal prosedür düzenlemiştir.