muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2187, Karar No: 2017/1894, Tarih: 16.02.2017

2-Davalıların, mahkemece eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili temyiz itirazı yönünden yapılan incelemede ise; “Ispartakule” adlı proje kapsamında yapılacak konut ve işyeri satışına ilişkin internet ilanlarında, reklam ve tanıtım broşürlerinde, 560.000.m2 ruhsatlı alanda 1.000.000.m2 den fazla inşaat alanına sahip olan toplam ... adanın, ... adasında 5280 modern konut ve ... adasında 800 adet işyerinin bulunduğu alışveriş ve eğlence merkezinin yapılacağının, büyük marketler, sinemalar, restoran ve kafelerin yanısıra her türlü ihtiyaca yönelik dükkan ve işyerlerinin burada yaşayanların yanı başında olacağının, sportiv aktivitelerin yapılacağı klüp binası, iki adet ilk öğretim okulu, bir adet ortaöğretim okulu, cami, hastane, sağlık ocağının bu projede yer aldığının ve 21. yüzyıla yakışır Avrupai bir yerleşim alanı olacak “Ispartakule” projesinin 2009 yılı sonunda tamamlanacağının belirtildiği hükme esas alınan bilirkişi raporunda da,; site içersinde yapılan incelemede, çocuk parkının olduğu, market, kapalı yüzme havuzu, sauna, vs. ile spor sahalarının bulunduğu, peyzaj ve aydınlatmasının olduğu, site etrafında yapılan incelemede ise, başka ada ve parsellerde market, restoran sağlık ocağı, okul vs.nin bulunduğu, site etrafındaki parsellerde tesbit edilen dini tesis, okul, sağlık ocağı , market ticari alanların davalı yüklenici tarafından yapıldığını gösteren bir belgeye rastlanmadığı ve eksik ifa olarak değerlendirileceği açıklanmış ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yönde olduğu gibi, aynı görüşte olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 4.12.2015 gün ve 2015/13-1581 esas ve 2015/2792 kararı da bulunmaktadır. Hal böyle olunca bu kalemler yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile bu talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Bozma nedenlerine göre, davalıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. ve 2. bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalılar yararına BOZULMASINA, 3. bent gereğince davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 793,79 TL harcın istek halinde davalılara iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26555, Karar No: 2013/39011, Tarih: 11.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/26555 E.  ,  2013/39011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

(... 2. Çocuk Mahkemesi)

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozmak, mala zarar vermek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Aşamalarda yüklenen suçu işlemediğini beyan eden suça sürüklenen çocuk ...' nın kimlik bilgileri ile suça konu eylemin tek delili niteliğindeki parmak izi tespitine ilişkin 12.06.2008 tarihli Ekspertiz Raporunda parmak izi tespit edildiği belirtilen .....' nın kimlik bilgilerinin birbirinden farklı olduğunun anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk ...' nın parmak izi ile olay yerinden elde edilen parmak izinin karşılaştırılmasının yaptırılarak düzenlenecek bilirkişi raporuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

II-Kabule göre,

1- 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun 24. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğa atılı suçun, suç tarihine göre uzlaşma kapsamında kalması dikkate alınarak; kovuşturma aşamasında beyanı alınan 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuğa yapılan uzlaşma teklifinin kanuni temsilcisine yapılması gerektiği hususunun dikkate alınmamış olması karşısında; taraflara usulüne uygun şekilde uzlaşma teklif edilerek sonucuna göre suça sürüklenen çocuk hakkında değerlendirme yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuğun eylemini müştekiye ait iş yerinde gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 116. maddesinin 2. fıkrasına uyduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 11.12.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/981, Karar No: 2014/4499, Tarih: 21.04.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/981 E.  ,  2014/4499 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/199421

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1.Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2009

NUMARASI : 2009/34 Esas, 2009/160 Karar

SUÇ : Zimmet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

CMK'nın 260/1. maddesine göre katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olan Hazine'nin kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükümlerin 18/06/2012 havale tarihli dilekçe ile vekili tarafından temyiz edilmesi karşısında, 3628 sayılı Kanunun 18. maddesindeki "...Hazine avukatının yazılı başvuruda bulunması halinde Maliye Bakanlığı, başvuru tarihinde müdahil sıfatını kazanır." düzenlemesinin verdiği yetkiye dayanılarak Hazine'nin katılma talebinin kabulüne karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

1512 sayılı Noterlik Kanununun 151. maddesine göre Türk Ceza Kanunu uygulamasında kamu görevlisi sayılan noterlerin bu Kanunun 118. maddesi gereğince noterliklerde yapılan işlemler ve düzenlenen kağıtlar dolayısıyle özel kanunları uyarınca ödenmesi gereken ve makbuz karşılığı tahsil ettikleri vergi, resim ve harçlar ile değerli kağıt bedellerini aynı Kanunun 119., daha sonra yürürlüğe giren 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu uyarınca tahsil ettikleri katma değer vergisini ise anılan Kanunun 46. maddesinde gösterilen sürelerde ilgili vergi dairesine yatırmalarının gerektiği, olay tarihlerinde noter olan sanığın 2007 yılı Ağustos ayına ait 1.713,00 TL katma değer vergisini 26/09/2007 tarihine kadar, Ekim ayına ait 1.354,00 TL katma değer vergisini ise 26/11/2007 tarihine kadar yatırması gerektiği hâlde, söz konusu meblağı hakkında yapılan 08/05/2008 tarihli olağan denetimden önce 02/01/2008 tarihinde gecikmeli olarak yatırdığı, anlaşılmakla bu düzenlemeler karşısında ilgililerinden nakden alıp, beyan ve ödeme için öngörülen zaman aralıklarında muhafaza ederek, doğru ve eksiksiz biçimde Hazineye intikalini teminle görevli olan sanığın eyleminin zincirleme kullanma zimmeti suçunu oluşturacağı, noterlik görevinin niteliği ve suça konu paranın bu görevden dolayı tevdi edilmiş olması nedenleriyle katma değer vergisini ödemeyen diğer serbest meslek erbablarıyla eş tutulamayacağı ve ödemeden kaçınmanın gecikme zammına neden olmasının da bu durumu değiştirmeyeceği, bununla birlikte sanığın parayı yatırması için başkatip A.. D..’e verdiğine ancak onun da eşinin rahatsızlığı nedeniyle yatırmayı unuttuğuna ilişkin savunmasının bu tanık tarafından da doğrulandığı, bu durumda öncelikle adı geçen tanık hakkında suç duyurusunda bulunulmasından ve dava açılması halinde dosya ile birleştirilmesinden sonra sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile beraet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5134, Karar No: 2019/166, Tarih: 16.01.2019

**1. Hukuk Dairesi         2018/5134 E.  ,  2019/166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVALILAR : ... VD.

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen reddine, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı ... vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan Osman ...’ın, 116 ada 81 ve 183 ada 1 parsel sayılı taşınmazlarını muvazaalı olarak eşi olan davalı ...’ya temlik ettiğini ileri sürerek taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile mirasçıları adlarına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., 183 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tesis kadastrosu ile doğrudan maliki olduğunu, 116 ada 81 parsel sayılı taşınmazın bedelini ise kendi birikimleri ile ödediğini, satış işleminin gerçek olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı ... dışında Osman ... mirasçılarının haklarının bulunmadığı gerekçesi ile 183 ada 1 parsel sayılı taşınmaz yönünden davanın reddine, 116 ada 81 parsel sayılı taşınmaz yönünden ise dinlenen mahalli bilirkişi ve tanıkların yapılan satış işlemi ile ilgili herhangi bir bilgi ve görgülerinin olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan Osman ...’ın 10.07.2013 tarihinde ölümü ile geriye Hava’dan olma kızı davacı ..., eşi davalı ... ile müşterek çocukları Güler, Gülay, Efil, Pempe ve Musa’nın mirasçı olarak kaldıkları, dava konusu 183 ada 1 parsel sayılı 259,46m2 miktarlı kargir ev ve arsası nitelikli taşınmazın 30.06.2005 tarihli kadastro işlemi ile senetsizden davalı adına tespit ve tescil edildiği, çekişme konusu 116 ada 81 parsel sayılı 16.473,48m2 miktarlı tarla nitelikli taşınmazın ise mirasbırakan Osman adına kayıtlı iken 27.03.2006 tarihli satış akdi ile 1320TL bedelle davalıya devredildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 190. maddesi ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Somut olayda, yukarıda değinilen ilke ve olgular tüm dosya içeriği ve tanık anlatımları ile birlikte değerlendirildiğinde, mirasbırakanın mirastan mal kaçırma amacıyla temliki gerçekleştirdiği iddiasının sübuta ermediği sonuç ve kanaatine varılmaktadır.

Hal böyle olunca, 116 ada 81 parsel sayılı taşınmaz yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalı ...’nın yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5626, Karar No: 2018/10626, Tarih: 04.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/5626 E.  ,  2018/10626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı baba, boşanma kararı ile velayetleri davalı anneye bırakılan ortak çocuklar 26.03.2008 doğumlu ... ile 17.12.2010 doğumlu ...’un velayetlerinin değiştirilerek kendisine verilmesini talep etmiş, mahkemece; davanın kabulü ile TMK’nın 183. maddesi gereğince velayetlerin davacı babaya verilmesine karar verilmiştir. Hüküm, davalı anne tarafından temyiz edilmiş, davalı anne temyiz aşamasında, ortak çocuk ...’un babasının yanında iken, çocuğun amcasının oğlu tarafından cinsel istismarına uğradığını, bu konuda soruşturmanın devam ettiğini, Küçük ...’un soruşturma dosyasında annesine teslim edilmek istediğini beyan ettiğini belirterek soruşturma evraklarını eklemiştir.

Velayet hususu, çocukları ilgilendiren konuların en başında gelir. Velayet düzenlemesinde; çocukla ana ve baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir. Çocuğun yararı ise; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan en iyi şekilde gelişebilmesi ve böyle bir gelişmenin gerçekleştirilmesi için, çocuğa sosyal, ekonomik ve kültürel koşulların sağlanmış olmasıdır. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. ve Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesinin 3 ve 6. maddeleri idrak çağındaki çocukların kendilerini ilgilendiren konularda görüşünün alınması ve görüşlerine gereken önemin verilmesini öngörmektedir. Çocukların üstün yararı gerektirdiği takdirde, görüşlerinin aksine karar verilmesi mümkündür. Velayet kamu düzenine ilişkin olup, re’sen araştırma ilkesi geçerlidir. Bu nedenle yargılama sırasında meydana gelen gelişmelerin bile göz önünde tutulması gerekir.

O halde karardan sonra gerçekleşen bu durum karşısında davalı annenin iddiasına ilişkin soruşturma dosyası, dava açılmış ise yargılama dosyası getirtilerek bu konuda araştırma yapılması ve karar tarihi ile temyiz tarihi arasında uzun bir süre geçtiğinden ve bu süre içerisinde idrak çağına gelen ortak çocuklar 2008 doğumlu ... ile 2010 doğumlu ... bizzat dinlenip, eğitim, kültür, yaşam olanakları bakımından nerede yaşamak istediği konusunda bilgilendirilerek, velayet hakkındaki tercihlerinin hakim tarafından kendilerinden sorulması, psikolog, pedagog ve sosyal çalışmacıdan oluşan heyete inceleme de yaptırılarak (4787 sayılı Kanun m.5), tarafların fiilen bulundukları yerin barınma ve yaşama koşullarını da değerlendirir içerikte sosyal inceleme raporu alınması, toplanılan tüm deliller birlikte değerlendirilerek ebeveynlerinden hangisi yanında kalmasının çocukların menfaatlerine olacağı tespit edilip, sonucuna göre karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.10.2018 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/1699, Karar No: 2016/11198, Tarih: 03.05.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/1699 E.  ,  2016/11198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin son iki aya ait maaş alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek; 3.600 TL ücret alacağının faizi ile istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının 1.800 TL ücret aldığı ve usta kuaför olduğu iddiasını kabul etmediklerini, davacının ödenmemiş maaş alacağı olmadığını savunarak;davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller,tanık beyanları,bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamının değerlendirilmesinde;davacı tanıkları davacının usta kuaför olarak, davalı tanıkları ise kalfa yardımcısı olarak çalıştığını bilirmiş olup tanık beyanları arasındaki çelişki giderilememiş ise de, kuaförlük mesleğine henüz ilk okul çağında çırak olarak başlandığı ve 2009 yılında ise davacının 27 yaşında olduğu göz önüne alındığında, 27 yaşındaki bir kuaförün kalfa yardımcısı olduğu iddiası hayatın olağan akışına uygun düşmediğinden davacı tanıklarının beyanlarına itibar edilerek davacının usta kuaför olduğu ve usta bir kuaförün alabileceği ücrete ilişkin emsal ücret araştırması ve tanık beyanları ve davalı ... tarafından imzalanan 4.1.2008 tarihli belgeye göre de belirtilen tarihte davacının ücretinin 1800 TL olduğu kabul edilmiş olup, ücret borcunun ödendiğinin davalı işverence yazılı belgelerle ispatlanması gerektiği, dosyada davalı tarafından davacının iddia ettiği ücret borcunun ödendiğinin ispatlanamadığı göz önünde bulundurularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır. (Yargıtay 9.HD. 23.9.2008 gün 2007/27217 E, 2008/24515 K.).