muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6682, Karar No: 2012/12200, Tarih: 04.06.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/6682 E.  ,  2012/12200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2012

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait .....Şeker Fabrikasında çalıştığını,  müvekkilinin alt işverenin işçisi olarak gözükmekle birlikte yaptığı işin davalıya ait asıl işlerden olduğunu ve alt işverene gördürülmesinin mümkün olmadığından davalıyla alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, müvekkilinin davalıya ait işyerlerinde 2009-2011 döneminde geçerli olmak üzere imzalanan 23. Dönem Toplu İş Sözleşmesinin tarafı olan Şeker İş Sendikasına 29/11/2010 tarihinde üye olduğunu, 30/11/2010 tarihinde de üyeliğinin davalı işverene bildirildiğini, davalı işverenin 10/12/2010 tarihli yazıyla üyelik formlarının kendileriyle ilgisinin olmadığı gerekçesiyle iade ettiğini, davalıyla alt işverenin ilişkisinin muvazaalı olması sebebiyle müvekkilinin baştan itibaren davalının işçisi olarak kabul edilmesi gerektiğini, bu durumda da sendika üyeliğinin davalı işverene bildirildiği tarihten itibaren TİS'ten yararlandırılması gerektiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları  saklı kalmak kaydıyla; ücret farkı, ilave tediye, kıdem zammı, yemek yardımı, giyim yardımı, sosyal yardım, şeker ikramiyesi, aile yardımı alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının davalı ..... ihaleyle iş alan müteahhit firmanın işçisi olduğunu, aralarında işçi işveren ilişkisi bulunmadığını, ihaleyle verilen işlerin davalının asli işlerinden olmadığını, müvekkiliyle davacının işvereni olan şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu iddiasıyla açılan davanın mahkemece reddedildiğini ve  Yargıtay'ca da onandığını, davanın husumet yönünden reddinin gerektiğini, 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu'nun 9. maddesi, 23. Dönem TİS'in 5. maddesi gereğince davacı TİS kapsamına giren işyerinin işçisi olmadığı için TİS'ten yararlanamayacağını,  davacının çalıştığı işverenin farklı bir işkolunda faaliyet gösterdiğini, davacı işçinin de  alt işverenin kendi iş kolunda kurulmuş bir işçi sendikasıyla imzaladığı TİS                                                                               varsa ondan yararlanabileceğini, bu durumda müvekkilinin de 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi kapsamında alt işverenle birlikte sorumluluğunun söz konusu olabileceğini, alt işverene ihaleyle verilen işin yardımcı işlerden olduğunu, müvekkilinin yetkisinin sadece işin kontrolü ve işin sözleşme ve şartnamelere uygun yapılmasının denetimiyle sınırlı olduğunu  savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece asıl işveren ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun kanıtlanamadığı, bu sebeple alt işveren işçilerinin asıl işverenin işyerinde uygulanan TİS'den yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece asıl işveren ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun kanıtlanamadığı, bu sebeple alt işveren işçilerinin asıl işverenin işyerinde uygulanan TİS'den yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Kanun'un 2. maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11. maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka 4857 sayılı  Kanun'un 2. maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Kanun ile 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Kanuni olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından  farklı bir uygulamaya  gidilmesi   hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, 4857 sayılı Kanun'un 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine şartların oluşmasına rağmen işçinin yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur.

Somut olayda; davacının davalı işyerinde ihaleyle iş alan ...... Tic. Ltd. Şti.'nin işçisi olarak çalışmakta olduğu, mahkemece getirtilen asıl işveren-alt işveren arasındaki hizmet alım sözleşmeleri ve teknik şartnamelerin incelenmesinde ihaleyle alınan işin “meydan hizmetleri, fabrika atölyelerinde ve malzeme ambarlarında yükleme, boşaltma, istif ve tanzim işlerinin yürütülmesi” olarak belirtildiği görülmektedir. Talimatla dinlenen, davalı işyerinin kadrolu işçilerinden olan davacı tanıkları; davacının alt işverenin işçisi olduğunu, montaj atölyesinde kaynak işlerinde çalıştığını söylemişlerdir.

Mahkemece sendika üye kayıt fişiyle davacının sendika üyeliğini davalıya bildirmesine ilişkin bilgi ve belgeler getirtilmeden, davalıdan ya da ihbar olunandan davacının işyeri şahsi sicil dosyası istenmeden, mahallinde davacının yaptığı işin ihaleyle alınan işin kapsamında olup olmadığının tespiti bakımından uzman bilirkişi refakatiyle keşif  yapılmadan davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı ve arkadaşları, davalı işverenle dava dışı  ...... Ltd. Şti. arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığını ileri sürerek baştan itibaren asıl işverenin işçisi sayılmalarının tespitiyle dava konusu yaptığı alacaklaların hüküm altına alınması istemişlerdir.

Davada alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu iddia edildiğine göre, dava dışı olup davanın ihbar edildiği  alt işveren  ...... Ltd. Şti.'nin de davalı safında yer alması gerektiğinden dava alt işverene de yöneltilerek alt işverenin davada taraf olarak yer alması sağlanmalıdır.

Davada alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu iddia edildiğine göre, dava dışı olup davanın ihbar edildiği  alt işveren  ...... Ltd. Şti.'nin de davalı safında yer alması gerektiğinden dava alt işverene de yöneltilerek alt işverenin davada taraf olarak yer alması sağlanmalıdır.

Açıklanan biçimde taraf teşkili sağlandıktan ve sendika üye kayıt fişiyle davacının sendika üyeliğini davalıya bildirmesine ilişkin bilgi ve belgeler, davacının işyeri şahsi sicil dosyası dosya arasına getirtildikten sonra; ihale yoluyla alt işverenle kurulan ilişkinin gerçek bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi mi, yoksa muvazaaya dayanan bir ilişki mi olduğunun belirlenebilmesi bakımından davacıların çalıştıkları işyerinde yapılan işin niteliğine göre üçlü uzman bilirkişi kurulu oluşturularak bilirkişiler eşliğinde işyerinde keşif yapılıp ihale konusu işin asıl işe yardımcı iş niteliğinde olup olmadığı belirlenmeli, asıl işe yardımcı iş değilse "işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren" işlerden olup olmadığı, alt işverene verilmesi için kanunda öngörülen şartların mevcut olup olmadığı saptanmalı ve alt işveren işçileriyle davacıların aynı ortamda birlikte aynı işi yapıp yapmadıkları, davacının fiilen yaptığı işin ihaleyle verilen işin kapsamında kalıp kalmadığı  belirlenerek buna göre ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7098, Karar No: 2023/4962, Tarih: 19.10.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/7098 E.  ,  2023/4962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3146 E., 2023/952 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurulması

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen boşanma davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlere karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın dava dilekçesinde; davalı ile 1992 yılından beri evli olduğunu, bu evliliklerinden 4 çocuklarının bulunduğunu, bu çocuklardan ...'nün reşit olmadığını, davalı ile zaman zaman geçimsizliklerinin olduğunu, ancak sorunlarını çözdüklerini ve bu şekilde devam ettiklerini, son yaptığı ihaneti kabul edemediğini, eşinin kendisini aldattığını, bu durumun telefon kayıtları ve tanıklar dinlenildiğinde ortaya çıkacağını, bu nedenlerle 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayuılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği davalı ile boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin tarafına verilmesine, ortak çocuk için aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kendisi için aylık 500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına ve 50.000,00 TL maddî ve 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde; dava dilekçesindeki iddiaların haksız, yersiz ve hukuki dayanaktan yoksun olduklarından kabul etmediğini, evliliklerinde dişe dokunur sorun olmadığını, ... taşımacılığı yaparak evini geçindirdiğini ve çocuklarını büyüttüğünü, şuan öğrenci servisi sürdüğünü, hiç vukuatının bulunmadığını, bir evde evin beyinin olmaması halinde o eve gitmediğini, kendisinden yardım isteyen aileye beyiniz gelince arayın gelirim dediğini, kışın 8 ay okul sezonunda çalıştığını, bu nedenle gereksiz ve yersiz açılan davanın reddine, takdire göre ortak çocuğun velâyetinin kendisine verilmesini, gerçeklere dayanmayan aşırı miktarlardaki nafaka ve tazminatın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 25.06.2020 tarihli ve 2019/123 Esas, 2020/145 Karar sayılı kararıyla; dinlenen tanık beyanları, telefon kaydı dökümleri birlikte değerlendirildiğinde; kadının, erkeğin başka bir kadınla ilişkisinin olduğunun aile içinde uzun zamandır bilindiği, söz konusu kadının aynı zamanda komşuları olması nedeniyle kendisinin de görüştüğü, bu olayları öğrendiği 1-1,5 yıldır görüşmeyi kestiği, erkek ise dolmuş şoförlüğü yapması nedeniyle sadece iş gerekçesiyle görüştüğü şeklinde açıkladığı, aldattığı iddia edilen kadının aynı zamanda tarafların komşusu olduğu, kadının iddiası kanıtlanmış olsa dahi davacı tanığı ... 'nün beyanı ve taraf beyanlarında belirtildiği üzere "....mahkemeyi açtıktan sonra dahi bir süre daha evde yaşamaya devam etmesi.." bu tarihten önceki tüm vakalar affedilmiş en azından hoşgörü ile karşılanmış olduğundan erkeğin kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine kadın ve ortak çocuk lehine hükmedilen aylık ayrı ayrı 300,00 TL tedbir nafakasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı kadın vekili kararın usul ve yasaya aykırı olduğu, davalının akrabaları tarafından davacı evden kovulurken davalının müdahale etmediği, davanın reddi kararının hatalı olduğu, tarafların boşanma iradelerini mahkemenin dikkate almadığını belirterek kararın kaldırılması, davanın kabulüne karar verilmesi talebi ile, davalı erkek vekilinin ise; müvekkilinin kusurunun bulunmadığına yönelik tespitin doğru olduğu, boşanma süresince davalının hem eşi hem de çocuklarının hakaretlerine maruz kaldığı, şiddet gördüğü, müvekkilinin duruşmada boşanmak istediğini açıkça beyan ettiği, her iki tarafın da boşanma iradesini ortaya koyduktan sonra tarafların boşanmalarına karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle kararın kaldırılması, boşanmaya karar verilmesi talebi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 27.04.2022 tarihli ve 2020/1593 Esas, 2022/1081 Karar sayılı kararıyla; Mahkemece tarafların dava açıldıktan sonra dahi bir süre daha aynı evde yaşamaya devam etmeleri nedeniyle davacının davalının varsa bile kusurlarını affettiği, en azından hoşgörü ile karşıladığı, davalının herhangi bir kusurunun bulunmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmişse de toplanan delillere göre, davalı erkeğin komşuları olan ... isimli kadının evine sık sık gittiği, erkek tarafından da bu durumun inkar edilmediği ancak işi nedeniyle gittiğini iddia etmişse de davalının servis şoförü olduğu, evine gittiği kadının okul çağında çocuğunun olmadığı, bu nedenle bu kadının evine gitmesi için makul bir sebebinin bulunmadığı, ayrıca davacı kadının bu durumdan rahatsız olduğu, bu nedenle bu kadınla görüşmeyi kestiği, buna rağmen davalı erkeğin bu kadınla görüşmeye devam ettiği, dosya içerisine alınan telefon kayıtlarının incelenmesinde ... isimli kadının eşine ait olduğu belirlenen ... nolu hat ile davalı adına kayıtlı ... nolu hat arasında hayatın olağan akışına uygun olmayacak şekilde ve sıklıkta telefon görüşmesinin bulunduğu, davalının da telefonla görüştüğünü kabul ettiği, sosyal inceleme raporunda uzmana verdiği ifadesinde eşinin ... isimli kadınla görüşmelerini istemese de ... hanım ve ailesiyle geçmişe dayalı bir dostluğa sahip olduklarını bu yüzden görüşmeye devam edeceğini beyan ettiği, gerek telefon kayıtları gerekse tanık beyanlarından davalı erkeğin eşini aldatmasa bile güven sarsıcı davranışlar içerisine girdiği, davalının 16.01

... isimli kadınla görüşmelerini istemese de ... hanım ve ailesiyle geçmişe dayalı bir dostluğa sahip olduklarını bu yüzden görüşmeye devam edeceğini beyan ettiği, gerek telefon kayıtları gerekse tanık beyanlarından davalı erkeğin eşini aldatmasa bile güven sarsıcı davranışlar içerisine girdiği, davalının 16.01.2020 tarihli duruşmadaki davacı kadının evi terk ettikten sonra tekrar eve döndüğü, eve döndükten sonra ne davacının ne de kendisinin konuşmadıkları, sonra davacının evden çıkıp gittiği yönündeki beyanı dikkate alındığında tarafların davacı eve döndükten sonra evlilik birliğinin gerektirdiği şekilde ortak bir yaşantılarının ve paylaşımlarının olmadığı, bu yönde başka bir delil de bulunmadığı, boşanma davası açıldıktan sonra kadının bir süre daha ortak evde davalı ile birlikte yaşamasının davalıyı affettiği, en azından hoşgörü ile karşıladığı anlamına gelmeyeceği, mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken davacının davalıyı affettiği gerekçesiyle davalıya kusur yüklenmeyerek davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğu; her ne kadar davalı taraf mahkemece verilen boşanma davasının reddi kararının usul ve yasaya aykırı olduğundan bahisle kaldırılması talebiyle istinaf başvurusunda bulunmuşsa da davalının açmış olduğu bir boşanma davasının bulunmadığı, anlaşmalı boşanma şartlarının da gerçekleşmediği, verilen red kararının davalının menfaatine olduğu, davalının kararı istinaf etmekte hukuki yararının bulunmadığı anlaşıldığından davalı tarafın yapmış olduğu istinaf başvurusunun usulden reddine, davacı tarafın boşanma davasının reddine yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılmasına, bu konuda yeniden düzenleme yapılarak davacı tarafından açılan boşanma davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, ortak çocuk 2003 doğumlu ...'in yargılama sırasında ergin olması nedeniyle velâyeti hakkında karar verilmesine yer olmadığına, ortak çocuk için takdir edilen aylık 300,00 TL tedbir nafakasının çocuğun reşit olduğu tarih olan 04.08.2021 tarihine kadar devamına, çocuk ergin olduğundan iştirak nafakası talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacı kadın için aylık 300,00 TL tedbir ve 500,00 TL yoksulluk nafakasına, davacı kadının maddî-manevî tazminat talebinin kısmen kabulü ile 40.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairenin 02.11.2022 tarihli kararı ile; "dava, evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı olarak açılan boşanma istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, bu karara karşı taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. İstinaf incelemesi yapan bölge adliye mahkemesi davalı erkeğin istinaf talebini hukuki yararı olmadığından bahisle usulden reddetmiş, davacı kadının istinaf talebinin kabulü ile davalı erkeğin evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tam kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve ferilerine karar verilmiştir. Davalı erkeğin istinaf dilekçesinin incelenmesinde; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda davacı kadının kusurlu olduğunun iddia edildiği, sonuç olarak ilk derece mahkemesi kararını kusur belirlemesi yönünden istinaf ettiği anlaşılmaktadır. Dava reddedilmiş olsa dahi kararın davalı tarafından kusur belirlemesi yönünden istinaf edilmesinde davalının hukuki yararı olduğu açıktır. O halde davalı erkeğin ilk derece mahkemesi kararını kusur belirlemesi yönünden de istinaf ettiği hususu da gözetilerek istinaf incelemesi yapılmak üzere..." kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bozma ilamına uyulmasına karar verilerek bozma ilamı doğrultusunda tarafların istinaf başvurularının incelenmesine karar verildiği, Mahkemece tarafların dava açıldıktan sonra dahi bir süre daha aynı evde yaşamaya devam etmeleri nedeniyle davacının davalının varsa bile kusurlarını affettiği, en azından hoşgörü ile karşıladığı, davalının herhangi bir kusurunun bulunmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmişse de toplanan delillere göre, davalı erkeğin komşuları olan ... isimli kadının evine sık sık gittiği, erkek tarafından da bu durumun inkar edilmediği ancak işi nedeniyle gittiğini iddia etmişse de davalının servis şoförü olduğu, evine gittiği kadının okul çağında çocuğunun olmadığı, bu nedenle bu kadının evine gitmesi için makul bir sebebinin bulunmadığı, ayrıca davacı kadının bu durumdan rahatsız olduğu, bu nedenle bu kadınla görüşmeyi kestiği, buna rağmen davalı erkeğin bu kadınla görüşmeye devam ettiği, dosya içerisine alınan telefon kayıtlarının incelenmesinde ... isimli kadının eşine ait olduğu belirlenen .... nolu hat ile davalı adına kayıtlı .... nolu hat arasında hayatın olağan akışına uygun olmayacak şekilde ve sıklıkta telefon görüşmesinin bulunduğu, davalının da telefonla görüştüğünü kabul ettiği, sosyal inceleme raporunda uzmana verdiği ifadesinde eşinin ... isimli kadınla görüşmelerini istemese de ... hanım ve ailesiyle geçmişe dayalı bir dostluğa sahip olduklarını bu yüzden görüşmeye devam edeceğini beyan ettiği, gerek telefon kayıtları gerekse tanık beyanlarından davalı erkeğin eşini aldatmasa bile güven sarsıcı davranışlar içerisine girdiği, davalının 16.01.2020 tarihli duruşmadaki davacı kadının evi terk ettikten sonra tekrar eve döndüğü, eve döndükten sonra ne davacının ne de kendisinin konuşmadıkları, sonra davacının evden çıkıp gittiği yönündeki beyanı dikkate alındığında tarafların davacı eve döndükten sonra evlilik birliğinin gerektirdiği şekilde ortak bir yaşantılarının ve paylaşımlarının olmadığı, bu yönde başka bir delil de bulunmadığı, boşanma davası açıldıktan sonra kadının bir süre daha ortak evde davalı ile birlikte yaşamasının davalıyı affettiği, en azından hoşgörü ile karşıladığı anlamına gelmeyeceği, boşanmaya yol açan olaylarda davalı erkeğin tam kusurlu olduğu, davacı kadına yüklenebilecek herhangi bir kusurlu davranışın varlığının ispatlanamadığı; gerekçesiyle davacı tarafından açılan boşanma davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, ortak çocuk 2003 doğumlu Kerim'in yargılama sırasında ergin olması nedeniyle velâyeti hakkında karar verilmesine yer olmadığına, ortak çocuk için takdir edilen aylık 300,00 TL tedbir nafakasının çocuğun reşit olduğu tarih olan 04.08

.08.2021 tarihine kadar devamına, çocuk ergin olduğundan iştirak nafakası talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacı kadın için aylık 300,00 TL tedbir ve 500,00 TL yoksulluk nafakasına, davacı kadının maddî-manevî tazminat talebinin kısmen kabulü ile 40.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminata karar verilerek davacı tarafın boşanma davasının reddine yönelik istinaf başvurusunun kabulüne, davalı tarafın istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir.