muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1805, Karar No: 2016/5403, Tarih: 09.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/1805 E.  ,  2016/5403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belge ibraz etmemek, sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yokluğunda verilen karar sanık ...'a 16.12.2010 tarihinde Tebligat Kanununun 21. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de, anılan maddede belirtilen hususlar yerine getirilmeden yapılan tebligatın usulüne uygun olmadığı ve sanığın temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

I- “Defter ve belge ibraz etmemek” suçundan kurulan hükme yönelik sanık ...'ın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı, azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanıklar hakkında ''2007, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek'' suçlarından verilen hükümlere yönelik sanıkların temyizine gelince;

1- Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun ... Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, vergi tekniği raporunda faturaların varlığından söz edilmesine rağmen dosya içinde fatura asılları veya onaylı örneklerinin bulunmadığının anlaşılması, Vergi tekniği raporunda açıklanan Ba ve Bs analizi incelendiğinde 2007 takvim yılına ilişkin düzenlenen belge adedinin “0” yazması karşısında; 2007 takvim yılı için sahte fatura düzenlenip düzenlenmediği de araştırılıp tespiti halinde 4 takvim yılına ait suça konu faturaların aslı ya da onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığı tespit edilip sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ile yetinilerek mahkumiyet kararları verilmesi,

2-2008 takvim yılında- kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıdığının belirlenmesi halinde- sahte fatura düzenlemek suçundan eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 5728 sayılı Kanunun 276. maddesiyle değişen ve suç tarihinde yürürlükte olan 359/b-l maddesi uyarınca temel cezanın 3 yıl yerine 18 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle sonuç cezanın eksik tayini ,Yasaya aykırı,

2-2008 takvim yılında- kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıdığının belirlenmesi halinde- sahte fatura düzenlemek suçundan eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 5728 sayılı Kanunun 276. maddesiyle değişen ve suç tarihinde yürürlükte olan 359/b-l maddesi uyarınca temel cezanın 3 yıl yerine 18 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle sonuç cezanın eksik tayini ,Yasaya aykırı,

3- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 2008 takvim yılı için kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 09.06. 2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12774, Karar No: 2012/1289, Tarih: 13.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/12774 E.  ,  2012/1289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: BODRUM 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/02/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılara ait çekişmeli .. ada, . parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerin özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmın tapu kaydının iptali ile tapudan  terkinine, elatmanın önlenmesi ve yıkıma karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, idarece belirlenen kıyı kenar çizgisinin kendilerine tebliğ edilmediğinden bağlayıcı olmadığını, iptali için açılan davanın sonucunun beklenmesi gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuşlar, birleşen davada ise kıyı kenar çizgisinin 28/11/1997 tarih, 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca tespiti isteğinde bulunmuşlardır.

Mahkemece; 23/07/2010 tarihli bilirkişi raporu ve ekindeki krokiye göre belirlenen 296.87 m2 iskele, 16.9 m² servis alanı, 604.42 m² bar ve disko alanı, 70.12 m²  ve 87.67 m²'lik yeşil alana elatmanın önlenmesi ve muhdesatın yıkımına, iptal terkin isteklerinin reddine, kıyı kenar çizgisinin 23.07/2010 tarihli bilirkişi raporu ekindeki krokide belirlendiği şekilde tespitine karar verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 3621 sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali, sicil kaydının kütükten terkini, elatmanın önlenmesi ve muhdesatın yıkımı, birleşen dava ise kıyı kenar çizgisinin tespiti isteklerine ilişkindir.

Mahkemece; çekişme konusu bir kısım yerin davalıların mülkiyet sınırları kapsamında olduğu ve aynı zamanda kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı, çap kaydının kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmının iptaline ilişkin bir karar bulunmadığı gerekçesiyle iptal- terkin isteğine ilişkin davanın reddine, 23.07.2010 tarihli krokili raporda belirlenen sınırın kıyı kenar çizgisi olarak tespitine, mülkiyet sınırları dışında olup kıyıda kalan kısma elatmanın önlenmesi ve muhdesatın yıkımına karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, her ne kadar dava açıldığı tarih itibariyle 5841 sayılı Yasa yürürlükte olup davada hak düşürücü süre yönünden bir değerlendirme yapılması gerekse de Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih, 2009/31 E. 2011/77 K. Sayılı iptal kararı, 23.07.2011 tarihinde resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden anılan Yasa hükmünün uygulama yeri bulunmadığı tartışmasızdır.

Davada ileri sürülen iddianın ve savunmanın içeriğine göre; yanlar arasındaki uyuşmazlığın “kıyı kenar çizgisinin” saptanması ve davalı yan adına olan çap kaydının kapsamının belirlenmesi noktasında toplandığı anlaşılmaktadır.

Ne varki  mahkemece; kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi için gerekli araştırma ve uygulama yapıldığını ve de bilirkişi raporlarının hükme yeterli içerik taşıdığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Davada ileri sürülen iddianın ve savunmanın içeriğine göre; yanlar arasındaki uyuşmazlığın “kıyı kenar çizgisinin” saptanması ve davalı yan adına olan çap kaydının kapsamının belirlenmesi noktasında toplandığı anlaşılmaktadır.

Ne varki  mahkemece; kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi için gerekli araştırma ve uygulama yapıldığını ve de bilirkişi raporlarının hükme yeterli içerik taşıdığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Bilindiği üzere; son kez yürürlüğe giren 3621sayılı Kıyı Kanunu'nun "kıyı kenar çizgisini" belirleme yöntemine ilişkin 5 ve 9.maddeleri, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı kapsamı dışında bırakılmış; anılan kanun maddesinin uygulanmasına yorum getiren ve görülmekle olan davalarda dikkate alınması zorunlu bulunan 28.11.l997 gün ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında "kural olarak, mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisi belirlenmesi görevinin adli yargıya ait olduğuna ancak 362l sayılı Kıyı Kanunu'nun 9.maddesi uyarınca idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve yazılı bildirime rağmen yasal süresinde idari yargıya başvurulmaması nedeniyle yargı yolunun kapanmış olması veya idare tarafından verilip kesinleşmiş karar bulunması durumlarında, bunlara uygun şekilde kıyı kenar çizgisinin adli yargı tarafından saptanması gerektiğine" işaret edilmiştir.

Somut olayda; çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede idarece idare tarafından 3621 sayılı Kanunun 9.maddesi hükmüne göre belirlenen "kıyı kenar çizgisi" haritasının tespitine ilişkin kararın, 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında yazılı olduğu gibi taraflara tebliğ edilmediği, ilan yoluyla yapılan tebligatla yetinildiği, bu nedenle tespite dayalı kıyı kenar çizgisinin davalı yan bakımından bağlayıcı olmadığı gibi Muğla İdare Mahkemesinde kıyı kenar çizgisinin iptali istemi ile dava açıldığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda değinildiği üzere bu durumlarda, idarece saptanan ancak kesinleşmemiş kıyı-kenar çizgisinin, çekişmenin çözümü bakımından taktiri delil olarak değerlendirilip gözönünde bulundurulacağı kuşkusuzdur.

Öte yandan, Hazine tarafından açılan asıl davada tapu iptali isteğinde de bulunulduğuna göre, davalı taşınmazının tamamının ya da bir kısmının belirlenecek kıyı kenar çizgisi içerisinde kalması halinde tapusunun iptaline karar verilmesi gerekeceği de gözardı edilmemelidir.

Yukarıda değinildiği üzere bu durumlarda, idarece saptanan ancak kesinleşmemiş kıyı-kenar çizgisinin, çekişmenin çözümü bakımından taktiri delil olarak değerlendirilip gözönünde bulundurulacağı kuşkusuzdur.

Öte yandan, Hazine tarafından açılan asıl davada tapu iptali isteğinde de bulunulduğuna göre, davalı taşınmazının tamamının ya da bir kısmının belirlenecek kıyı kenar çizgisi içerisinde kalması halinde tapusunun iptaline karar verilmesi gerekeceği de gözardı edilmemelidir.

Hal böyle olunca; idarece tarafından 3621 sayılı Kanunun 9.maddesi hükmüne göre belirlenen "kıyı kenar çizgisi" haritasının idari yargı yerinde iptal edilip edilmediğinin araştırılması, idari yargı yerinde iptal edilmemiş ise bilimsel verilere uygun olarak düzenlenmiş olmakla birlikte bağlayıcılık niteliği kazanmamış haritadan delil olarak yararlanılması, 3 Jeolog veya Jeoloji Mühendisi veya Yüksek mühendisi ve Tapu Fen Memurundan oluşturulacak bilirkişi kurulu aracılığıyla yerinde keşif yapılarak; 28.11.1997 tarih, 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında belirlenen ilkeler çerçevesinde kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi, yargılama masrafları bakımından da davanın kısmen veya tamamen kabulü halinde, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa hükümlerinin gözetilmesi suretiyle uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve yasal olmayan gerekçelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Tarafların, temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 13.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6801, Karar No: 2011/10668, Tarih: 20.10.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/6801 E.  ,  2011/10668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AYDIN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/03/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı annesi Ş.nin 1079 parselde maliki olduğu 774/1080 payı davalı oğullarına satış suretiyle temlik ettiğini, temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, miras payı oranında tapu iptal ve tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılardan K., çekişme konusu payı bedelini ödeyerek aldığını, davalı M. ise, murisin davacıya arsa alması nedeniyle payın kendisine temlik edildiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, muris tarafından davalılara yapılan pay temliklerinin mal kaçırma amaçlı olduğunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .. ... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, tarafların miras bırakanı Ş.’nin çekişme konusu 1079 parsel sayılı taşınmazdaki 774/2080 payından, 350/2080 payını 09.06.1976 tarihinde davalı oğlu M.’e, 424/2080 payını 03.04.1979 tarihinde davalı oğlu K.’a satış suretiyle temlik ettiği, davacının davalılara yapılan temliklerin muvazaalı ve mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26.maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.  Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince, davacıya kayda dayalı bir kazandırma veya temlik olmadığı gibi, dava dışı mirasçılara da temlik yapılmamıştır. Öyleyse, usulüne uygun bir paylaştırma bulunduğunu söyleyebilme imkanı yoktur. Öte yandan, davalılardan M., temlik nedeniyle bir bedel ödemediğini beyan etmiştir. Diğer davalı K.’ın ödeme savunması kanıtlanamadığı gibi, tanık beyanlarından miras bırakanın sağlığında davalıları kastederek taşınmazı elinden aldıklarını söylediği ifade edilmiştir.

Hal böyle olunca, davalılara yapılan pay satışının mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır. Bu nedenle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması yerinde değildir.

Davacının temyiz itirazının kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  20.10.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13882, Karar No: 2013/5935, Tarih: 03.04.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/13882 E.  ,  2013/5935 K.**

**"İçtihat Metni"**

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 03.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Kalem Şefi/H.Demir
Yargıtay — Esas No: 2024/1330, Karar No: 2025/686, Tarih: 10.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/1330 E.  ,  2025/686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2764 E., 2023/3009 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/110 E., 2021/247 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; eczacı olan müvekkilinin davalı Kurum ile sözleşme yenilenmesi için talepte bulunulduğunu, davalı Kurumun görülmekte olan ceza davası sebebiyle ancak temyiz aşaması bittikten sonra değerlendirme yapılacağını bildirdiğini, söz konusu yazının zımni olarak sözleşmenin feshi niteliğinde olduğunu, bu durumun müvekkilinin maddi ve manevi zararına sebep olduğunu ileri sürerek; müvekkilinin Medula sisteminin açılmasını, sözleşme fesih işleminin askıya alınması için ihtiyati tedbir kararı verilmesini ve haksız fesih işleminin iptali ile muarazanın giderilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı tarafça, davacı hakkında yürütülen kamu davası nedeni ile sözleşmenin yenilenmediği, davacı hakkında açılan kamu davasında verilen kararın esasında kesin olarak verildiği, akabinde yapılan yasal değişiklik ile temyiz yolunun açıldığı, davacının davalı Kuruma yapmış olduğu sözleşmenin yenilenmesine ilişkin başvuru tarihinde kararın henüz kesinleşmediği, protokolün (7/1) hükmü gereğince, davalının söz konusu kamu davası nedeni ile, sözleşmeyi yenilememesinde protokole aykırı bir durum bulunmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; Gaziantep 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 2022/562 Esas sayılı dosyasında tekrar yapılan yargılama sonucunda müvekkil hakkında silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan oyçokluğu ile müvekkil hakkında 2 Yıl 1 Ay Hapis Cezası ile Cezalandırılması cihetine gidildiğini, anılan davanın derdest olduğunu, Protokolün (5.2) maddesi gereği savunması alınmadan fesih işleminin yapıldığını savunarak, hükmün bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Davacı vekili; Gaziantep 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 2022/562 Esas sayılı dosyasında tekrar yapılan yargılama sonucunda müvekkil hakkında silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan oyçokluğu ile müvekkil hakkında 2 Yıl 1 Ay Hapis Cezası ile Cezalandırılması cihetine gidildiğini, anılan davanın derdest olduğunu, Protokolün (5.2) maddesi gereği savunması alınmadan fesih işleminin yapıldığını savunarak, hükmün bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, taraflar arasında imzalanan mevcut ilaç temin sözleşmesine dayalı olarak davalının mevzuat ve sözleşmeye aykırı fesih kararı almasından sonra yeni dönemde davacının sözleşme yapılmasına ilişkin talebinin reddedildiği iddiası ile sözleşme yapılmasına karar verilerek muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacı hakkında Gaziantep 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 2022/562 Esas sayılı dosyası ile açılan davanın halen derdest olduğu anlaşılmakla, davacı vekili tarafından ileri sürülen temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,10.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/10279, Karar No: 2006/90, Tarih: 23.01.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2005/10279 E.  ,  2006/90 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı-K.davacı vekili tarafından, davalı-k.davacı aleyhine 14.12.2004 ve 13.1.2005 gününde verilen karşılıklı dilekçeler ile men'i müdahale, kal ve tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına ve karşı davanın reddine dair verilen 26.7.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı (karşı davacı) vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Birleştirilen davada davacı ..., tarafların ortak miras bırakanı ...’tan intikal eden ... ada 1 parsel sayılı taşınmazı taksim ettiklerini, taksimin özel projeye dayandığını yapılan bu taksim sonucu 1. kattaki 9 ve 2. kattaki 13 numaralı işyerlerinin kendisine düştüğünü, fiilen kullanılmaya geçilen bu yerlere davalılardan ...’ın sözleşme uyarınca çift kollu merdiven yapılması gerekirken bunu engellediğini, ortak yerlerden olan merdiven boşluklarına mutfak ve tuvaletler yaptığını, bu müdahalenin yersiz olduğunu eski hale getirilmesini, olmazsa eski hale getirme bedeli 500 YTL.nin tahsilini, 9 ve 13 numaralı işyerlerinden yararlanabilmek için çift kollu merdiven hakkı olduğunun tespitini, yararlanmadan engellenme nedeniyle 3000 YTL. zararın davalı ...'den tahsilini istemiş, mahkemece bu iddia reddedilmiş, hükmü davalı ve birleşen davanın davacısı Sadi Kurt temyiz etmiştir.

Davacı ... tarafından açılan davada dayanılan hukuki sebep miras taksim sözleşmesidir. İddianın bu sözleşme doğrultusunda değerlendirilmesi, yine bu sözleşmeye paralel düzenlediği söylenen özel projenin uygulanması suretiyle ve gerek duyulursa komşuluk hukuku çerçevesinde çözümü zorunludur. Kuşkusuz, uygulama özel ve teknik bilgiyi gerektireceğinden HUMK.nun 275.maddesince bilirkişi görüşü de alınmalıdır. Ne var ki; bu konuda düzenlenen 25.5.2005 tarihli bilirkişi raporu hükme yeterli değildir.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş; içlerinde sözleşmenin yorumunda yardımcı olacak Hukukçu da olmak üzere oluşturulacak bilirkişi kurulu ile yeniden keşif yapılarak taraflar arasında varlığı ihtilafsız, miras taksim sözleşmesinin kapsamını bu sözleşmenin eki olduğu bildirilen projeye göre belirlemek bu projede ortak alanları düzenlettirilecek krokiye işaretlettirmek, davalılardan Sevim'in ortak olanlara elatmasının olup olmadığını saptamak, davacıya ait bağımsız bölümlere geçişin nasıl sağlandığını tespit etmek, bilirkişilerden Yargıtay denetimine elverir ayrıntılı ve gerekçeli rapor almak ve istemi sonucuna uygun değerlendirilip bir hüküm kurmak olmalıdır. Butün bu yönler bir yana bırakılarak eksik inceleme ile ve bilirkişinin yetersiz raporu ile dava reddedildiğinden karar bozulmalıdır.