muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/22422, Karar No: 2013/20238, Tarih: 27.12.2013

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; takibe dayanak ilam tarihi 2012 yılı olup, 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesinin yürürlük tarihi olan 11.06.2013 tarihinden öncedir. Öte yandan, ilamda alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda; eldeki takipte, borçlu İdare'nin haczi kabil malvarlığı üzerine haciz konulması mümkündür. Bu nedenlerle, Mahkemenin yazılı gerekçesi isabetli olmamıştır.

Bundan ayrı; İSKİ, 2560 sayılı Kanun gereğince ... Büyükşehir Belediyesi'nin idari yapılandırmasında yer aldığından hakkında 5393 sayılı Kanun'un uygulanması zorunludur. 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesi uyarınca belediyenin kamu hizmetlerinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez. Ayrıca, Belediye Gelirleri Kanunu ve diğer kanunlarla belediyeye verilen paylar, vergi ve resim hükmünde olduğundan haczi mümkün değildir. Somut olayda, borçlu Kurum'un haczedilen alacaklarının Vakıfbank ... Şubesi'nin karşılık yazısından anlaşıldığı ve taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmadığı üzere; su ve atık su bedelleri, çevre temizlik vergisi ile, İller Bankasından alınan paylardan kaynaklandığı sabittir. İSKİ'nin su ve atık su bedelleri gelirleri vergi, resim ve harç hükmünde olmadığından, 5393 Sayılı Kanunun 15/son maddesi uyarınca kamu hizmetinde fiilen kullanılmadığı sürece haczine engel bir hüküm bulunmamaktadır. Borçlu kurumca şikayete konu edilen haciz konusu su bedellerinin fiilen kamu hizmetinde kullanıldığı da ispatlanamamıştır. Öte yandan, borçlu idarece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir. Hal böyle olunca, eldeki uyuşmazlık bakımından; borçlu idarenin Vakıfbank ... Şubesi'ndeki hesabında haczi kabil ve haczi kabil olmayan paralar birlikte toplandığı anlaşıldığından; haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmesi gerekli bulunduğuna göre, tüm bu açıklamalar kapsamında anılan hesaba haciz uygulanmasında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından borçlu vekilinin şikayetinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle, İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre borçlu vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 27.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16362, Karar No: 2013/2325, Tarih: 12.02.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/16362 E.  ,  2013/2325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davalı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davalı ... ve davacı vekili Av.... geldi, hazır bulunanların sözlü beyanları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, lojman kullanım bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davacının personeli olan davalının başka kuruma atanması ve ilişiğinin kesilmesi sebebiyle bankaya ait lojmanda oturma süresinin sona erdiğini, buna rağmen davalının lojmandan 01.12.2008 tarihine kadar tahliye edilemediğini belirterek, Konut İşleri İzahnamesinin 17.maddesi uyarınca 01.05.2007-01.12.2008 tarihleri arasındaki cezalı kullanım bedeli olan 20.412,27 TL alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı, davanın reddini savunmuş, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalının, davacıya ait “... ” adresindeki lojmanda oturmakta iken, 4046 Sayılı Kanun kapsamında istihdam fazlası personel statüsüyle, Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü emrine atandığı ve 09.05.2005 tarihi itibariyle davacı banka ile ilişiğinin kesildiği tartışmasızdır. Keza, davalıdan tahsiline karar verilen cezalı kullanım bedelinin davacı bankaya ait 23.11.2005 tarih ve 391 sayılı konut işleri izahnamesinin 17.maddesi hükmüne göre hesaplandığı anlaşılmaktadır. Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan davacıya ait 23.11.2005 tarih ve 391 sayılı konut işleri izahnamesinin “Amaç” başlıklı 1.maddesinde; izahnamenin amacının, iş hukuku hükümlerine göre çalışan personele tahsis edilecek konutların tahsis şekli, oturma süresi ve benzeri konuları düzenlemek olduğu belirtilmiştir. Bununla ilgili geçici 1. maddesinde ise “lojmanlardan yararlanmakta iken banka ile ilişiği kesilen 657 sayılı Kanun ve 399 sayılı KHK’ya tabi personel hakkında 13.09.2002 tarih ve 6688 sayılı Genelge eki Konut Yönetmeliği uygulanır” hükmüne yer verilmiştir. Atıf yapılan 6688 sayılı Konut Yönetmeliği’nin “Konuttan Çıkarma” başlıklı 18/3.maddesinde, öngörülen süreler içinde banka konutlarını boşaltmayanlardan konutun boşaltılması gereken tarihten başlayarak tahliye tarihine kadar geçen süre için cezai faiz (kanuni faiz) ile birlikte rayiç kira tahsil edileceği öngörülmüştür. Taraflar arasındaki hukuki ilişkinin belirtilen bu hükümler çerçevesinde çözüme kavuşturulması gerektiği anlaşılmakta olup, taraflar arasındaki aynı hukuki sebebe dayalı olarak görülen ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2007/... esas ve 2008/... sayılı kararının onanmasına ilişkin Dairemizin 13.10.2008 tarih 8897/10697 sayılı

kararının maddi hataya müstenit olduğu açıktır. Şu durum karşısında davalı personelin statüsüne göre hakkında, davacı bankaya ait 13.09.2002 tarih ve 6688 sayılı Genelge eki Konut Yönetmeliği hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 12.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4618, Karar No: 2019/2331, Tarih: 05.02.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/4618 E.  ,  2019/2331 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/1, 29 ve 52/2. (üç kez) maddeleri uyarınca üç defa 1.500,00 Türk Lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair Bakırköy 12. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/02/2012 tarihli ve 2010/1988 esas, 2012/363 sayılı kararının Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/06/2018 gün ve 49165 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi

İstem yazısında: “1- Olay günü ...ve A... arasında tartışma çıktığı, akabinde Ayşegül’ün kızları olan Yağmur ve Damla’nın da olaya müdahil olduğu, bilahare sözlü tartışmanın kavgaya dönüştüğü, bu sırada olay yerine gelen sanık ...’ın Ayşegül Yayla ve kızları ... ve ...’ya karşı sinkaflı sözler söylemek sureti ile hakaret ettiğinin anlaşılması karşısında, sanığın hakaret suçunu birden fazla kişiye karşı hukuki anlamda tek bir fiil ile birden fazla kez işlenmesi nedeniyle, zincirleme suç hükümleri gereği bir kez ceza verilip, bu cezanın 5237 sayılı Kanun’un 43/2 ve 43/1. maddeleri ile arttırılması gerekirken, her bir mağdur için ayrı ceza tatbiki neticesinde fazla ceza tayininde,

2- 5237 sayılı Kanun'un 129/1. maddesinde yer alan, “Hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlenmesi hâlinde, verilecek ceza üçte birine kadar indirilebileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir. Bu suçun, kasten yaralama suçuna tepki olarak işlenmesi halinde, kişiye ceza verilmez. Hakaret suçunun karşılıklı olarak işlenmesi halinde, olayın mahiyetine göre, taraflardan her ikisi veya biri hakkında verilecek ceza üçte birine kadar indirilebileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir” şeklindeki hüküm ile hakaret suçu ile ilgili özel tahrik düzenlemesinin yapıldığı, somut olayda Mahkemece sanığın hakaret fiilini, katılanların haksız eylemlerinden dolayı tahrik altında işlediğinin kabul edilmesine rağmen, yapılan haksız tahrik uygulamasında, hakaret suçuna ilişkin özel hüküm olan ve daha lehe düzenlemeler içeren anılan Kanun'un 129. maddesi yerine, aynı Kanun'un genel tahrike dair 29. maddesinin uygulanmasında, isabet görülmemiştir.” denilmektedir

Hukuksal Değerlendirme:

Bir nolu isteme yönelik incelemede;

Hukuksal Değerlendirme:

Bir nolu isteme yönelik incelemede;

5237 sayılı TCK’nın “Zincirleme Suç” başlıklı 43. maddesinin 1. fıkrasında; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır” şeklinde zincirleme suç tanımlanmış, ikinci fıkrasında ise; “Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır” denilmek suretiyle zincirleme suçtan farklı bir müessese olan, aynı nev’iden fikri içtima kuralı düzenlenmiştir.

Türk Ceza Kanunu sistematiğinde, kural olarak yasadaki suç tanımına uygun her bir netice ayrı bir suç oluşturmasına karşın, bu kuralın istisnaları olarak, TCK’nın “suçların içtimaı” bölümünde, 42, 43 ve 44. maddelerine yer verilmiştir. Aynı nev’iden fikri içtima halinde, fiil yani hareket hukuksal anlamda tektir ve bu fiille aynı suç birden fazla kişiye karşı işlenmektedir. Bu durumda hareket tek olduğu için, fail hakkında tek bir ceza verilecek, ancak bu ceza mağdur sayısı fazla olduğu için, TCK’nın 43/1. maddesine göre artırılacaktır. (Ceza Genel Kurulunun 05/06/2012 tarih ve 15/491-219 sayılı ilamı da bu doğrultudadır.)

İddianamede sanığın, müştekilere karşı, aynı anda ve tek bir fiille hakarette bulunması şeklinde gerçekleşen eylemi nedeniyle, hakkında TCK’nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerekirken, her bir müşteki için ayrı ayrı ceza verilmesinin hukuka aykırı olduğu belirlenmekle kanun yararına bozma talebinin kabulü gerekmiştir.

İki nolu isteme yönelik incelemede;

Hakaret suçlarında özel tahrik hükümleri içeren TCK'nın 129. maddesinin 1. fıkrası “Hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlenmesi hâlinde, verilecek ceza üçte birine kadar indirilebileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” hükmünü içermektedir.

Genel bir tahrik hükmü olan TCK'nın 29. maddesi ise “Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir.” şeklinde düzenlenmiştir.

İncelenen somut olayda, mahkemece hakaret suçundan mahkum edilen sanığın, eylemini haksız tahrik altında işlediğinin kabulüyle, TCK'nın 29/1. maddesi uyarınca cezasından 1/4 oranında indirim yapıldığı görülmektedir. Ancak yapılan haksız tahrik uygulamasında, hakaret suçuna ilişkin özel hüküm olan ve daha lehe düzenlemeler içeren TCK'nın 129. maddesi yerine, aynı Kanunun genel tahrike dair 29. maddesinin uygulanması, hukuka uygun görülmemiştir.

Sonuç ve Karar:

İncelenen somut olayda, mahkemece hakaret suçundan mahkum edilen sanığın, eylemini haksız tahrik altında işlediğinin kabulüyle, TCK'nın 29/1. maddesi uyarınca cezasından 1/4 oranında indirim yapıldığı görülmektedir. Ancak yapılan haksız tahrik uygulamasında, hakaret suçuna ilişkin özel hüküm olan ve daha lehe düzenlemeler içeren TCK'nın 129. maddesi yerine, aynı Kanunun genel tahrike dair 29. maddesinin uygulanması, hukuka uygun görülmemiştir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Sanık ... hakkında hakaret suçundan Bakırköy 12. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/02/2012 tarihli ve 2010/1988 esas, 2012/363 sayılı hükümlerinin, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Aynı Kanun maddesinin 4-b fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 05/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2224, Karar No: 2024/3362, Tarih: 11.06.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/2224 E.  ,  2024/3362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/78 E., 2023/10 K.

DAVA TARİHİ : 31.01.2017

KARAR : Davanın kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen tespit davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili, fer'i müdahil talebinde bulunan ... Büyükşehir Belediye vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili, müvekkillerinin miras bırakanı ...’nun, 02.03.1955 tarihinde 2037 ada 37 parsel sayılı taşınmazdaki 250/53010 payı satın aldığını, ...'nin 1987 yılında dava konusu taşınmazın bulunduğu alanda ıslah-imar plan uygulaması yaptığını, bu uygulama sırasında belediyenin miras bırakanın taşınmazdaki 250/53010 payı yerine tapu sicil müdürlüğünün talebi doğrultusunda bildirilen payın esas alınarak bu payın uygulamaya dahil edildiğini, müvekkillerince eksik verilen yer bedelinin tahsili için açmış bulundukları davanın ... 14. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/266 Esas sayılı davadaki ara kararı ile "imar uygulamasına esas alınan muris Adem payının, resmi tapudaki gerçek pay oranını gösterip göstermediğinin tespiti için" dava açmak üzere yetki verildiğini ileri sürerek; 2037 ada 37 parsel sayılı taşınmazda imar uygulamasına alınan davacıların miras bırakanı ...’nun payının gerçek pay oranını gösterip göstermediğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesini 21/09/2017 tarih, 2017/92 Esas ve 2017/844 Karar sayılı kararıyla; davanın kabulü ile; dava konusu ... ili, ... İlçesi, ... Mahallesi 2037 ada 37 parsel sayılı taşınmazın imar ıslah planına esas dağıtım cetvelinde davacılar murisi...'nun tapu kayıtlarında mevcut payı esas alınmadan tahsis yapılmış gibi 250/803520 pay esas alınarak yapılan hesaplamanın doğru olmadığının, dava konusu parselin tapu sicilinde davacılar murisi...'na ait 250/53010 payının esas alınması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 21/02/2020 tarih, 2019/741 Esas ve 2020/277 Karar sayılı kararıyla; davalının istinaf talebinin kabulü ile ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 21/09/2017 tarih ve 2017/92 Esas, 2017/844 Karar sayılı kararın HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince kaldırılmasına, davacının davasının kabulü ile, dava konusu, ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 2037 ada 37 parsel sayılı taşınmazın davacıların murisi...'un gerçek payının 250/803520 olduğunun tespitine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 19.01.2022 tarih, 2021/1646 Esas ve 2022/577 Karar sayılı ilamı ile; çekişme konusu 484.885 m2 yüzölçümündeki 2037 ada 37 parsel sayılı taşınmazın 250/53010 payının 02/03/1955 tarihinde mirasbırakan ... tarafından satın alındığı ve taşınmazın imar uygulaması sonucu çeşitli parsellere şuyulandırıldığı, mahkemece, dava konusu taşınmazın geldi-gitti kayıtları denetlenebilir şekilde tapu kütük sayfaları ile taşınmazın bulunduğu alandan yapılan imar uygulamasının dayanağı olan encümen kararı ve şuyulandırma cetvelleri incelenerek, murisin payının şuyulandırıldığı taşınmazlarda davacıların dava tarihi itibariyle hak ve yükümlülüklerinin bulunup bulunmadığı araştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, temyiz olunan hükmün bozulmasına, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilamına uyularak davanın kabulü ile dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 2037 ada 37 parsel sayılı taşınmazın davacıların murisi...'nun gerçek payının 250/53010 olduğunun tespitine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ile fer'i müdahil ... vekili temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davanın aktif husumet ehliyeti yokluğundan reddi gerektiğini, davacıların dava tarihi itibariyle mülkiyet hakkına sahip olmadıklarının bilirkişi incelemesiyle sabit olduğu gerekçesiyle hükmün bozulmasını talep etmiştir.

2. ... vekili temyiz dilekçesinde, fer'i müdahale taleplerinin kabul edilmesi gerektiğini, hatalı yazılan payların gerçek pay kabul edilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek hükmün bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tapu kaydında pay düzeltimi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

2. ... vekili temyiz dilekçesinde, fer'i müdahale taleplerinin kabul edilmesi gerektiğini, hatalı yazılan payların gerçek pay kabul edilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek hükmün bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tapu kaydında pay düzeltimi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341 inci maddesinin birinci fıkrası, 352, 353, 355, 359, 361, 373 vd. maddeleri

2. Temyiz kanun yolu 6100 sayılı Kanun'un 361 inci maddesine göre kural olarak bölge adliye mahkemelerinin kararlarına karşı başvurulabilen bir kanun yoludur. 362 nci maddesinde ise temyiz edilemeyen kararlar hakkında düzenleme yapılmıştır.

3. Temyiz sebepleri ise Kanun'un 371 inci maddesinde sayılmıştır. Bunlar; hukukun veya taraflar arasındaki sözleşmenin yanlış uygulanmış olması, dava şartlarına aykırılık bulunması, taraflardan birinin davasını ispat için dayandığı delillerin kanuni bir sebep olmaksızın kabul edilmemesi ve karara etki eden yargılama hatası veya eksiklikler bulunması olarak belirtilmiş olmakla birlikte, aynı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrasındaki hükmü gereğince Yargıtay tarafların ileri sürdükleri temyiz sebepleriyle bağlı olmayıp, kanunun açık hükmüne aykırı gördüğü diğer hususları da inceleyebilir. Temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay, taraflarca ileri sürülen veya kendisinin tespit ettiği temyiz sebeplerini yerinde görürse bozma kararı verecektir.

4. Üç aşamalı yargı sistemine geçilmesi nedeniyle Yargıtayın bozma kararı üzerine dosyayı derece mahkemelerinden hangisine göndereceği ise 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinde düzenlenmiş olup anılan madde;

"(1) Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.

(2) Bölge adliye mahkemesinin düzelterek veya yeniden esas hakkında verdiği karar Yargıtayca tamamen veya kısmen bozulduğu takdirde dosya, kararı veren bölge adliye mahkemesi veya uygun görülen diğer bir bölge adliye mahkemesine gönderilir.

(3) Bölge adliye mahkemesi, 344 üncü madde uyarınca peşin alınmış olan gideri kullanmak suretiyle, kendiliğinden tarafları duruşmaya davet edip dinledikten sonra Yargıtayın bozma kararına uyulup uyulmayacağına karar verir.

(4) Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

(5) İlk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesi kararında direnirse, bu kararın temyiz edilmesi durumunda inceleme, kararına direnilen dairece yapılır. Direnme kararı öncelikle incelenir. Daire, direnme kararını yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderir.