muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5020, Karar No: 2021/4901, Tarih: 09.06.2021

FSEK'in 22/2. maddesi uyarınca, mimarlık eserlerine ait plan, proje ve krokilerin uygulanması da eserin çoğaltılması sayılır. Kanun'un 16. maddesi uyarınca, kural olarak eserde ve eser sahibinin adında değiştirme yapılamaz. Keza Kanun'un 21. maddesi uyarınca, bir eserden "işlenme" suretiyle yararlanma hakkı da münhasıran eser sahibine aittir. Eser sahibi FSEK hükümleri gereğince mali ve manevi haklarının ihlali halinde esere tecavüzün men ve ref’i ile maddi ve manevi tazminat talep edebilecektir. Dava konusu mimari projenin 5846 sayılı FSEK'in 2. maddesi çerçevesinde eser vasfına haiz olduğu, proje üzerinde projeyi çizen mimar olarak mali ve manevi hak sahibinin davacıların murisi olduğu hususunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının Çorum Belediyesi için “Binevler Uydu Kent Projesi” adı ile 1974 yılında hazırladığı nazım imar planı ve uygulama imar planı ile bu planlar üzerinde tip konut alanı işaretli parsellerde yapılması öngörülen konutlar için çizilen mimari projelere aykırı olarak davalı tarafından izinsiz değişiklik ve eklentiler yapılıp yapılmadığı, davalı tarafından inşaa ettirilen yapının mimari projesinin, davacılar murisine ait projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı ve önceki projede izinsiz değişiklik yapılıp yapılmadığı hususlarında toplanmaktadır.

İlk Derece Mahkemesince Çorum Belediyesine yazılan 09.08.2010 tarihli müzekkere ile “dava konusu taşınmazın Çorum Binevler Uydu Kent Projesine ilişkin imar planları, tip projelerinin gönderilmesi” istenilmiş olup, Belediyenin 27.08.2010 tarihli cevabi yazısı ile 1719 ada-2 parsele ait imar plan örneği ve tip projesinin onaylı suretinin ekte gönderildiği belirtilerek davacı ...’ye ait olan, 19.06.1991 tarihinde Belediyece onaylandığı anlaşılan V Tipi proje fotokopisi mahkemeye gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince Çorum Belediyesine yazılan 09.08.2010 tarihli müzekkere ile “dava konusu taşınmazın Çorum Binevler Uydu Kent Projesine ilişkin imar planları, tip projelerinin gönderilmesi” istenilmiş olup, Belediyenin 27.08.2010 tarihli cevabi yazısı ile 1719 ada-2 parsele ait imar plan örneği ve tip projesinin onaylı suretinin ekte gönderildiği belirtilerek davacı ...’ye ait olan, 19.06.1991 tarihinde Belediyece onaylandığı anlaşılan V Tipi proje fotokopisi mahkemeye gönderilmiştir.

Davalının, taşınmazını 1992 yılında arsa olarak satın almasından ve belediye imar planı değişikliğinden sonra 1992 tarihinde kendisine yapı inşaat ruhsatı verildiği, ancak bu ruhsata ekli proje ile zemine inşa edilen binanın oturum alanı ile kat sayısında da farklılık bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, benimsenen bilirkişi tespitlerine göre; davalıya ait yapının, davacılar murisine ait mimari projeye göre değil, birbaşka mimara ait mimari projeye ve yapı inşaat ruhsatına aykırı yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak dosyanın incelenmesinde, ruhsatta belirtilen 289 m2’lik alana sahip projenin dosyada bulunmadığı ve bu nedenle bilirkişilerin bu hususta herhangi bir inceleme yapmadığı anlaşılmaktadır. O halde Mahkemece, yapı inşaat ruhsatında adı geçen uygulamaya esas mimari projenin dosyasına kazandırılarak, gerektiğinde mahallinde keşif yapılarak ve bilirkişilerden ek rapor alınarak söz konusu projenin, davacılar murisine ait mimari projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı, Belediye kayıtlarında uygulamaya esas mimari projede davacıların murisinin adının gözüküp gözükmediği ve bu suretle mali ve manevi haklarının ihlal edilip edilmediği hususunda değerlendirme yapılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacılara iadesine, 09/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9317, Karar No: 2017/7623, Tarih: 03.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/9317 E.  ,  2017/7623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın üzerine atılı “Ticareti Usulüne Aykırı Olarak Terk etme” suçunun takibi şikayete bağlı olup, 20/12/2012 tarihinde yapılan haciz işlemi sırasında şikayetçi tarafından atılı suçun işlendiğinin öğrenildiği anlaşılmakla, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 347. maddesinde düzenlenen "şikâyet hakkı, fiilin öğrenildiği tarihten itibaren üç ay ve her halde fiilin işlendiği tarihten itibaren bir yıl geçmekle düşer" hükmü karşısında şikayetçi vekilinin suça konu olayda öğrenme tarihinden itibaren üç aylık süre geçtikten sonra 27/11/2013 tarihinde şikayette bulunması nedeniyle şikayet hakkının düşürülmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi, kabule göre de;

1-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkum edilen sanık hakkında TCK’nın 53. maddesinin uygulanmaması,

2-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, tebliğnameye aykırı olarak 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 03/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/787, Karar No: 2025/678, Tarih: 06.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/787 E.  ,  2025/678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2021/471 E., 2023/605 K.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; davalılar ile 16.09.2005 tarihinde imzaladığı sözleşme ile satın alarak 23.11.2007 tarihinden beri fiilen kullanmakta olduğu ... Sitesindeki bağımsız bölüm ile ortak alanlarda ayıpların ve eksik işlerin olduğunu, binadaki asansörün sürekli arızalandığını, sarsıntılı çalıştığını, blok bodrum katlarını su bastığını, nem ve rutubetlenme olduğunu, genel olarak teknik yapı şartnamesine aykırı, TSE standartlarına uygun olmayan düşük kalitede malzeme kullanıldığını, yapım hatası nedeniyle blok girişlerinde yağmurda göllenme olduğunu, bina çevresinde zeminin çöktüğünü, bu nedenle seranit dış cephe kaplamasının yukarı kalkarak ısı yalıtımının zarar gördüğünü, sözleşme ve tanıtım broşüründe belirtilen kaliteye uygun malzeme kullanılmadığını, malzemelerin gizli ayıplı olduğunu, yangından korunma sistemlerinin teknik şartnameye uygun olarak yapılmadığını, su pompalarının etiket değerlerine uygun olarak çalışmadığını, zemin peyzaj toprağı ve site yollarında önemli çökmeler olduğunu, zemin katın altında kalan tüm bölümlerin yeraltı suyunun olumsuz etkisine maruz kaldığını ve önemli bir izalasyon drenaj zafiyetinin tespit edildiğini, hidrofor pompalarının kapasitesinin düşük olduğunu, düşük model hidrofor pompalarının sık sık arızalandığını, drenaj sisteminin çalışmadığını, kapalı otopark ve blok bodrum katlarını su bastığını, bisiklet ve koşu yollarının yapılmadığını, kay kay pisti ve mini futbol sahasının vadedildiği halde yapılmadığını ileri sürerek; eksiklik ve ayıpların giderilmesini, olmadığı takdirde oluşan değer kaybının mahkemece belirlenmesinden sonra arttırmak üzere fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 5.000 TL'nin faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 09.06.2014 tarihli ıslah dilekçesiyle talep sonucunu 26.720 TL'ye çıkartmıştır.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı Emlak Konut A.Ş. vekili; arsa maliki olan müvekkili ile diğer davalı yüklenici şirketler arasında "İstanbul Ataşehir Batı Bölgesi 1. Kısım 1. Bölge Konut İnşaatı İşi'ne" ilişkin hasılat paylaşım sözleşmesi akdedildiğini, dava konusu taşınmazın tapuda davacı üzerine devredilmesiyle birlikte müvekkilinin üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirmiş olduğunu, davacıyla yapılan sözleşmeye de sadece arsa maliki olduğu için taraf olduğunu müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, taşınmazın ayıpsız teslim edildiğini, iddia edilenlerin çoğunun açık ayıp niteliğinde olup yasal süresi içinde ayıp bildirimi yapılmadığını, ayıp gizli olsa bile derhal ihbar yükümlülüğünün bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

2. Davalı ... A.Ş. ve ... AŞ. vekilleri ayrı ayrı, davanın zamanaşımına uğradığını, taşınmazın ayıpsız ve eksiksiz olarak teslim edildiğini, süresi içinde ayıp ihbarında bulunulmadığını, dava tarihinden önce temerrüde düşürülmediği için ancak dava tarihinden itibaren faiz talep edilebileceğini savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 16.04.2015 tarihli kararıyla süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Yargıtay (kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 08.02.2018 tarihli ilamıyla, bina bodrum ve otopark katlarının çevre izolasyonu ve drenaj zafiyetinden, bina eteklerine tabii zemine oturan bölümlerde gerekli yalıtım uygulaması yapılmamasından su sızıntısına maruz kalması, su deponun zamanla paslanması, site içi yollara döşenen kilitli taşların ve havuz çevresindeki seramiklerin zamanla çökmesi ve ahşap kaplama yüzeyde göllenme oluşmasının bilirkişi tarafından gizli ayıp olarak nitelendirildiği, 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198. maddesi hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “derhal ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükünün davacıya ait olduğu, buna göre mahkemece bilirkişi raporu alınarak ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman diliminin tespit edilmesi ve ayıp ihbarının süresinde olup olmadığı konusunda hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle, hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda 09.02.2021 tarihli kararla, taşınmazın davacıya 26.11.2007 tarihinde teslim edildiği, davanın 09.10.2012 tarihinde açıldığı, bilirkişi raporuyla bina bodrum ve otopark katlarının çevre izolasyonu ve drenaj zafiyetinden, bina eteklerinin tabi zemine oturan bölümlerinde gerekli yalıtım uygulamasının yapamamasından su sızıntılarına maruz kalması şeklindeki ayıbın 2 ile 5 yıl arasında ortaya çıkabileceğinin belirlendiği, bu ayıp nedeni ile oluşan 10.980,00 TL değer azalmasının davacı tarafından talep edilebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne 10.980,00 TL'nin 5000,00 TL'sine dava, 5.980,00 TL'sine ıslah tarihinden itibaren işleyecek olan yasal faizleriyle birlikte davalılardan tahsiline fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

Mahkemenin 09.02.2021 tarihli kararının davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 30.09.2021 tarihli ilamıyla, emsal davalarda alınan bilirkişi raporlarında bahsedilen ayıbın ortaya çıkma süresiyle ilgili farklı tespitler yapıldığı mahkemece bu dosyalarda alınan bilirkişi raporlarını incelemek suretiyle çelişkileri giderecek denetime elverişli bir bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği ve mahkemenin bahse konu ayıp için bilirkişi tarafından belirlenen zararın 8.540,00 TL olmasına rağmen bilirkişi raporundan ayrılma gerekçesi belirtilmeden 10.980,00 TL'ye hükmedilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle, hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararla, bozma ilamına konu edilen gizli ayıbın ortaya çıkış süresinin emsal davalarda alınan bilirkişi raporlarında "teslimden itibaren 6 ay ila 3 yıl", "teslimden itibaren en az bir kış geçmek kaydıyla 6 ay ila 3 yıl" veya "1 ila 3 yıl" olarak belirlendiği, buna göre ortalama sürenin 6 ay ila 3 yıl olduğu, bunun dışında 2010 ve 2011 tarihli değişik iş dosyalarından ayıbın tespit zamanında ortaya çıktığının anlaşıldığı, taşınmazın 2007 yılında teslim alındığı, davanın ise 2012 yılında açıldığı, bundan önce ayıp ihbarında bulunulduğuna ilişkin bir delilin bulunmadığı dolayısıyla süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, müvekkilinin zararı tespit edilmiş olmasına rağmen hatalı gerekçelerle bilirkişi raporundan ayrılarak davanın reddine karar verildiğini, Kadıköy 3. ve 5. Sulh Hukuk Mahkemelerince alınan bilirkişi raporlarında özellikle yağışlı havalarda blok temeline giden suların oluşturduğu yoğun rutubet ve buna bağlı oluşacak korozyonun bina taşıyıcı unsurlarına olumsuz etki edecek hasar oluşturabileceğinin tespit edildiğini, ayıp ihbarının herhangi bir şekle tabi olmadığını, site yönetiminin kat maliklerini temsil yetkisi bulunmaması nedeniyle yapılan ihbarın geçerli olmayacağının kabul edilmesi halinde bile gizli ayıpların ortaya çıkış süreci ve zamanaşımı süresi içinde açılmış bulunan bu davanın ihbar olarak kabul edilmesi gerektiğini belirterek, kararı temyiz etmiştir

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, satım konusu taşınmazdaki gizli ayıbın süresinde ihbar edilip edilmediğine ilişkindir.

Mahkemece; uyulan bozma ilamında gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yapılmasına, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşen kısımlara yönelik itirazlarının incelenemeyecek olmasına, Kadıköy 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/208 değ. iş sayılı dosyasında bilirkişilerce keşif tarihi olan 10.06.2010 tarihinde sızıntıların meydana getirdiği rutubet ve su birikintilerinin son derece yaygın olarak binaları etkilediği, buna göre önemli bir izolasyon zafiyetinin olduğu tespit edildiğine göre bu tarihte ayıbın ortaya çıkmış olduğunun, davanın ise 2012 yılında açılmış olduğu gözetildiğinde, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığın anlaşılmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 439. maddesi uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

6100 sayılı Kanun’un Geçici 3. maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun’un 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 06.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/25, Karar No: 2010/123, Tarih: 25.05.2010

**Ceza Genel Kurulu         2010/11-25 E.  ,  2010/123 K.**

* DAVA VE CEZANIN SUKUTU,DOLANDIRICILIK,NİTELİKLİ DOLANDIRICILIK,SİSTEMİ ENGELLEME, BOZMA, VERİLERİ YOK ETME VEYA DEĞİŞTİRME,

**"İçtihat Metni"**

Kamu kurumu zararına dolandırıcılık suçundan sanıklar M... ve A...'nın, 5237 sayılı TCY'nın 37, 158/1-e, 43/1, 62/1 ve 52/1-2-3. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15'şer gün hapis ve 12.500'er lira adli para cezası ile, cezalandırılmalarına ilişkin, K... 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 15.12.2005 gün ve 337-446 sayılı hükmün, sanık A... , sanık M... müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 11. Ceza Dairesince 12.10.2009 gün ve 11060-11936 sayı ile;
Yargıtay — Esas No: 2009/951, Karar No: 2009/2339, Tarih: 25.02.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/951 E.  ,  2009/2339 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden davalılar adına olan 10 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını ileri sürerek tapu kaydının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde bulunmadığını belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazın idarece belirlenen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının keşfen belirlendiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi .raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Kıyı Kanunundan kaynaklanan tapu iptali ve kayıt terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 10 parsel sayılı taşınmazın 28.8.1954 tarihinde yapılan kadastro tespitinde 340 tarih 81 sıra nolu tapu kaydına dayalı olarak üçüncü kişiler adına 8540 m2 tarla vasfıyla 3 nolu parsel olarak tescil edildiği, Hazinenin itirazı üzerine Gezici Arazi Kadastro Hakimliğinin 1956/28 esas – 1956/184 karar ve 15.9.1956 tarihli kararı ile 4308 m2 lik kısmının devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunduğundan kumluk vasfı ile 514 parsel olarak Hazine adına tescil edildiği ve derecattan geçerek kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, 28.11.1997 gün 5/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararında belirtilen biçimde yapılan uygulamayla taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi dışında kaldığı belirlenmiş ise de; idare tarafından belirlenen kıyı kenar çizgisine üstünlük tanınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ancak, davalıların kayden maliki bulunduğu taşınmazın Hazinenin de taraf olduğu tescil ilamıyla oluştuğu görülmektedir. Çekişmeli 10 parselin revizyon kaydı olan tescil ilamı kapsamı içerisinde kalması halinde, davacı hazinenin tarafı bulunduğu dava sonucu oluşan hükmün Hazine bakımından bağlayıcı olacağı kuşkusuzdur. Ne var ki, mahkemece anılan ilamın çekişmeli yere uygulanmadığı ve değinilen ilam kapsamında olup olmadığı belirlenmiş değildir.

Öte yandan, davada ileri sürülen iddianın ve savunmanın içeriğine göre;yanlar arasındaki uyuşmazlığın,"kıyı kenar çizgisinin" saptanmasından kaynaklandığı açıktır.

Öte yandan, davada ileri sürülen iddianın ve savunmanın içeriğine göre;yanlar arasındaki uyuşmazlığın,"kıyı kenar çizgisinin" saptanmasından kaynaklandığı açıktır.

Bilindiği üzere,son kez yürürlüğe giren 362l sayılı kıyı kanunu'nun "kıyı kenar çizgisini"belirleme yöntemine ilişkin 5 ve 9.maddeleri,Anayasa Mahkemesinin iptal kararı kapsamı dışında bırakılmış;anılan kanun maddesinin uygulanmasına yorum getiren ve görülmekle olan davalarda dikkate alınması zorunlu bulunan 28.ll.l997 gün ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararın da "kural olarak,mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisi belirlenmesi görevinin adli yargıya ait olduğuna;ancak 362l sayılı Kıyı Kanunu'nun 9.maddesi uyarınca idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve yazılı bildirime rağmen yasal süresinde idari yargıya başvurulmaması nedeniyle yargı yolunun kapanmış olması veya idare tarafından verilip kesinleşmiş karar bulunması durumlarında, bunlara uygun şekilde kıyı kenar çizgisinin adli yargı tarafından saptanması gerektiğine"işaret edilmiştir.

Hal böyle olunca; Gezici Arazi Kadastro Hakimliğinin 1956/28 esas- 1956/184 karar sayılı tescil ilamı ve eki krokisinin çekişmeli yere usulünce uygulanması, dava konusu yerin bu ilam kapsamında olup olmadığının açıklığa kavuşturulması, anılan ilam kapsamında kalmadığı belirlendiği takdirde yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda mahkemece belirlenen kıy-kenar çizgisine değer verilmek suretiyle hüküm kurulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru değildir.

Davalıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.2.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.