muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/856, Karar No: 2023/8985, Tarih: 23.10.2023

"..., Güzel Çeliksu'nun kızı, ... (Çeliksu)'nun akrabalık bağı olduğu,...27.11.2008 tarihinde Kanarya Sokak No:5 sayılı uyuşturucu madde satışı yapılan tezgah olarak tabir edilen binada pencerede bekleyen ... isimli sanığın görevli polis memuruna daralı

ağırlığı 3,5 gram gelen hint keneviri uyuşturucu maddesi satışı yaptığı..." gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği ve söz konusu kararın istinaf edilmeksizin kesinleşmesini takiben,

Sanık müdafiince yapılan yargılamanın yenilenmesi isteminde, 27.11.2008 tarihli CD 1-Y'nin çözümlenmesine ilişkin tutanaktaki görüntüde yer alan kişinin yargılaması yapılan sanık ... ...'in olmadığının belirtildiği, bu hususa ilişkin sanık ... ...'e ait ve CD 1-Y'deki görüntüde yer alan asıl kişi olduğu iddia edilen Güzel Çeliksu'nun gelini Döndü Çeliksu'nun fotoğraflarına ve nüfus kayıtlarına dilekçe ekinde yer verildiği, söz konusu fotoğraflar ile dosya arasında yer alan CD 1-Y'nin çözümlenmesi sonrasında elde edilen ve yargılanan sanık ... ... olduğu belirtilen fotoğraflar karşılaştırıldığında, CD içindeki fotoğrafların yargılaması yapılan Döndü ...'ten çok, Güzel Çeliksu'nun gelini Döndü Çeliksu ile benzerlik gösterdiği, sanık ... ...'in kızlık soyadının "Çeliksu" olduğunun belirtildiğinin, nüfus kaydına göre de eşinin Hayrettin ... olup sanık ...'nün Güzel Çeliksu'nun gelini olmadığının anlaşılması karşısında,

5271 sayılı Kanun'un 311 inci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendinde, "Kesinleşen bir hükümle sonuçlanmış bir dava, aşağıda yazılı hâllerde hükümlü lehine olarak yargılamanın yenilenmesi yoluyla tekrar görülür:... e) Yeni olaylar veya yeni deliller ortaya konulup da bunlar yalnız başına veya önceden sunulan delillerle birlikte göz önüne alındıklarında sanığın beraatini veya daha hafif bir cezayı içeren kanun hükmünün uygulanması ile mahkûm edilmesini gerektirecek nitelikte olursa..." şeklinde yer alan düzenleme uyarınca, yargılamanın yenilenmesi talebi olarak ileri sürülen delillerin, anılan Kanun'un 318 ilâ 320 nci maddeleri uyarınca yargılamanın yenilenmesini gerektirecek nitelikte olup olmadığının tespiti bakımından, kabule değer görülerek, dosya arasında bulunan deliller ve toplanacak diğer delillerle birlikte değerlendirildikten sonra, yargılamanın yenilenmesinin kabul veya reddine karar verilmesinin gerektiği gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine, "itirazın reddine" karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Sanık ... hakkındaki İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.01.2018 tarihli ve 2014/227 Esas, 2018/17 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Sanık ... hakkındaki İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.01.2018 tarihli ve 2014/227 Esas, 2018/17 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

Mahkemenin uygulaması gözetilerek, Hüküm fıkrasının (6 ncı bendinin) üçüncü paragrafından sonra gelmek üzere,

"Sanık ...'ın suç tarihlerinde 12-15 yaş grubu aralığında olduğu anlaşıldığından cezasından 5237 sayılı Kanun'un 31 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1/2 oranında indirim yapılarak "2 yıl 6 ay hapis" cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesine, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına"

3. Sanık ... hakkındaki İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.08.2021 tarihli ve 2021/586 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15483, Karar No: 2018/7680, Tarih: 12.09.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/15483 E.  ,  2018/7680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkil şirketin zorunlu ... poliçesi ile ...'ın maliki olduğu aracın, 24/07/2010 ile 24/07/2011 tarihleri arasında geçerli olarak trafik sigortası kapsamında sigortalandığını, istiap haddinden fazla yolcu veya yük taşınması sebebi ile meydana gelen kaza nedeni ile müvekkilin işletene rücu hakkı doğduğunu, bahse konu kaza sonucunda kazada yolcu olarak bulunan ... de %13 nispetinde özürlülük meydana geldiğini, ... 'e meydana gelen özürlülük neticesinde maluliyet tazminatı olarak 28.775,76 TL ödendiğini, ...’in de aynı kazada yaralandığını, kendisine 14.397,54 TL ödendiğini, davalı tarafından müvekkil şirkete herhangi bir ödeme yapılmadığını, müvekkil şirketin rücuen talep etmiş olduğu miktar olan 43.173,00 TL'nin tahsili için ... hakkında ... 85 madde gereği iş bu davayı açtıklarını, fazlaya ilişkin haklarının saklı kalması kaydıyla toplam 43.173,00 TL tazminatın 05/12/2010 tarihinden itibaren işleyecek reskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusura ilişkin tespitin hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 8,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 12.09.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17276, Karar No: 2013/1194, Tarih: 04.02.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/17276 E.  ,  2013/1194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MUSTAFAKEMALPAŞA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/02/2012

Yanlar arasında görülen tapu ipatli ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Toplanan deliller ve dosya içeriğinden tarafların ortak miras bırakanı olan Ş. A.'nın maliki olduğu 1794 parsel sayılı taşınmazın intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini 27.06.2007 tarihli akitle oğlu N.'nin eşi olan davalıya satış yoluyla temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay'ın yerleşik kararlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 (6098 s. Türk Borçlar Kanunu'nun 237.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacılar miras bırakan Ş.'in çocukları davalı ise gelinidir. Muris davalı ve onun eşi olan oğlu N. ile uzun yıllar aynı evde eşi ile birlikte yaşadıkları gibi, kendisinden 12 sene evvel vefat eden murisin eşi olan F.'nin ölümünden sonra da aynı evde davalı ile birlikte yaşayıp, bakımının davalı gelini ve oğlu tarafından üstlenildiği, tüm sosyal ve ekonomik ihtiyaçlarının karşılandığı ve murise hayatı boyunca bir evladın ve gelinin ebeveynine bakmakla ve göstermekle yükümlü olduğu görevlerin bilincinde olarak ilgisini ve hizmetini esirgemediği, tüm bu hususların özellikle davacıların kardeşi olan ve eldeki davanın kabul edilmesi halinde çıkarı olan G. tarafından da ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki; satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp, belirli bir hizmet ya da emek de olabileceği kabul edilmelidir. ( HGK.'nun 29.04.2009 gün 2009/1-130 S.K. ) Esasen, yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların dayanağını teşkil eden 01.04.1974 gün, ½ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Başka bir ifade ile murisin iradesi önem taşır.

Yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde miras bırakanın gerçek irade ve amacının diğer mirasçılardan mal kaçırma olmadığı, kendisine yıllarca bakan gelinine minnet duygusu ile temliki yaptığı satış işleminin muvazaalı olarak gerçekleştirilmediği kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü yönünde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Kabule görede davada pay oranında istekte bulunulduğu halde, terekeye iade şeklinde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 04.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1585, Karar No: 2024/4921, Tarih: 20.05.2024

**4. Hukuk Dairesi         2023/1585 E.  ,  2024/4921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/348 E., 2022/480 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın Kabulü / İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 14. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/316 E., 2020/191 K.

Taraflar arasındaki trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı tarafından zorunlu mali sorumluluk sigortası(ZMSS) ile teminat altına alınan aracın 22.08.2015 tarihinde karıştığı trafik kazası sonucunda araçta yolcu olan ...'un vefat ettiğini, ...'un müvekkilinin imam nikahlı eşi olduğunu, dava konusu olay nedeniyle müvekkilinin eşinin desteğinden yoksun kaldığını belirterek 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(6100 sayılı Kanun) 107 nci maddesi gereğince 3.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davacı vekili bedel arttırım dilekçesi ile dava değerini 233.652,61 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; sigortalı araç sürücüsünün kusurunun tespit edilmesi gerektiğini, müteveffanın davacıya destek olduğunun ispat edilmesi gerektiğini, hatır taşıması nedeniyle indirim yapılması gerektiğini, müvekkilinin yasal faizden sorunlu olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; sigortalı araç sürücüsünün kusurunun tespit edilmesi gerektiğini, müteveffanın davacıya destek olduğunun ispat edilmesi gerektiğini, hatır taşıması nedeniyle indirim yapılması gerektiğini, müvekkilinin yasal faizden sorunlu olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı tarafından ZMSS poliçesi ile sigortalı olan aracın karıştığı tek taraflı trafik kazası sonucunda ...'un vefat ettiği, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun(2918 sayılı Kanun) 85 inci maddesi gereğince davalının zarardan sorumlu olduğu, kolluk araştırması ve tanık beyanlarına göre davacı ile müteveffanın imam nikahlı evli oldukları, yine nüfus kayıtlarına göre davacı ile desteğin müşterek çocuklarının olduğu, kazanın meydana gelmesinde sürücünün asli ve tam kusurlu olduğu, ancak ölenin emniyet kemerini takmaması nedeniyle zararı arttırdığı ve bu nedenle müterafik kusur indirimi yapıldığı, ayrıca desteğin araçta hatır için taşındığı anlaşıldığından hatır taşıması nedeniyle de indirim yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 233.652,61 TL destekten yoksun kalma tazminatının poliçe limiti ile sınırlı olmak kaydıyla dava tarihi olan 12.10.2015 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; davacının zararının TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faiz esas alınarak belirlenmesi gerektiğini, hatır taşıması ve müterafik kusur nedeniyle indirim yapılması gerektiğini, müteveffanın davacıya destek olduğunun ispat edilemediğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; müteveffanın davacıya destek olduğu ve bu durumun sürekli ve fiili olarak devam ettiği, davacının destekten yoksun kalma tazminatı talep etme koşullarının oluştuğu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda PMF 1931 Yaşam Tablosu ve progresif rant yönteminin esas alındığı, Yargıtay uygulamalarında TRH 2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemine göre zararın belirlenmesinin kabul edildiği, ancak bu şekildeki hesaplamanın davalının aleyhine olacağı, hesaplanan tazminat miktarından müterafık kusur ve hatır taşıması indirimleri de yapılarak karar verildiği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürülen nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürülen nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı tarafından ZMSS poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı tek taraflı trafik kazasında davacının imam nikahlı eşinin ölmesi nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49, 51 ve 53 üncü maddeleri, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun (2918 sayılı Kanun'un) 85, 90 ve 91 inci maddeleri, Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları.

3. Değerlendirme

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kurallarına, Daire uygulamaları gereğince davacının zararının TRH 2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemine göre hesaplanması gerekir ise de bu yöntemin davalının aleyhine olmasına, İlk Derece Mahkemesince müterafik kusur ve hatır taşıması nedeniyle indirim yapılarak tazminata hükmedilmiş olmasına, müteveffanın davacıya destek olduğu hususunun dosya kapsamından anlaşılması ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26920, Karar No: 2018/2451, Tarih: 07.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/26920 E.  ,  2018/2451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Şikayetçi vekilinin 13/05/2014 havale tarihli dilekçesiyle sanığın 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 337/a maddesinde düzenlenen ticareti usulune aykırı terk etmek suçundan cezalandırılması talebinde bulunmuş olmasına rağmen, mahkemece aynı kanunun 331. maddesinde düzenlenen alacaklıyı zarara uğratmak için mevcudu eksiltmek suçundan hüküm kurulması,

Kabule göre de;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-5237 sayılı TCK’da cezaların içtimaı müesesine yer verilmemiş olmasına göre, doğrudan tayin olunan adli para cezası ile hapisten çevrilen adli para cezasının toplanmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3-Sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesi yerine 50. maddesi yazılması ve bu adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35548, Karar No: 2017/16048, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/35548 E.  ,  2017/16048 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.