muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5786, Karar No: 2019/1805, Tarih: 12.02.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/5786 E.  ,  2019/1805 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-4, 62/1, 50/4-1-a, 52/2-4, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin kusur durumuna ve eksik araştırmaya yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın idaresindeki otomobil ile geceleyin aydınlatma bulunan bölünmüş yolda sağ taraftaki park halinden hareket ederek az ilerdeki kavşaktan U dönüşü yapmak üzere sol şeride girerek manevra yaptığı sırada aynı yönden arkasından sol şeritten seyir halinde bulunan katılan ... idaresindeki motosikletin kendi aracının sol ön yan kısmına çarpıp 12,5 metre sürüklenmesiyle motosiklette bulunan katılanlardan birinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek, diğerinin ise 5. derece kırık meydana gelecek şekilde yaralanmasına asli kusurlu olarak sebebiyet verdiği olayda, alt sınırdan uzaklaşılmasında isabet bulunmakla birlikte iki sınır arasında temel ceza belirlenirken, cezanın alt ve üst sınırını oluşturan ceza miktarları, suçun işleniş biçimi, kusur durumu, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığının dikkate alınması esas olup, dava konusu olayda sanık asli kusurlu olmakla birlikte, kazanın meydana geliş biçimi, adalet, hakkaniyet ve nesafet kurallarına göre uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, teşditin derecesinde yanılgıya düşülerek alt sınırdan fazla uzaklaşılmak suretiyle ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA; 12/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9404, Karar No: 2020/6385, Tarih: 04.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/9404 E.  ,  2020/6385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- .... Tic. Ltd. Şirketinin yetkilisi olan sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında:

Sanığa yüklenen 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen dava zaman aşımının, sahte fatura kullanma suçunda suç tarihi, sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olacağından, suç konusu .... San ve Tic. Ltd. Şti.den temin edilen, 14.01.2008 ve 17.01.2008 tarihli faturaların KDV indiriminde kullanılmış olması nedeniyle 25.02.2008 olarak belirlenen suç tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 Sayılı Kanun’un 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8 maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

II- Sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında;

II- Sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında;

1) .... Tic. Ltd. Şirketinin yetkilisi olan sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın mükerrer olduğunu savunduğu, Konya 11. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2013/149 esas, 2013/186 karar sayılı ilamı ile sanık hakkında, aynı şirket yöneticiliği nedeniyle 2008 ve 2009 takvim yıllarında muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge kullanma suçlarından mahkumiyet hükümleri kurulduğu, söz konusu ilamın, Dairemizin 19.06.2018 tarihli, 2017/3615 esas, 2018/5586 sayılı kararı ile sahte fatura düzenleme suçundan dava açılmış olmasına rağmen, CMK’nin 225. maddesine aykırı olarak kullanma suçundan hüküm kurulması nedeniyle bozulduğu, bozma ilamı üzerine Mahkemenin 13.11.2018 tarihli, 2018/568 esas, 2018/1069 karar sayılı ilamı ile düzenleme suçundan verilmiş bir mütalaa bulunmadığından, dava şartı yokluğundan düşme kararı verildiği, söz konusu kararın temyizi üzerine Dairemizin 03.12.2019 tarihli, 2019/1532 esas, 2019/8642 karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verildiği, davanın halen Konya 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/69 esas sırasında derdest olduğu ve temyize konu davanın mükerrer olarak açılmadığı anlaşılmakla; suç konusu faturaları düzenleyen .... Tic. Ltd. Şirketi, .... Tic. Ltd. Şirketi ve .... isimli mükellef hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan hazırlanmış karşıt inceleme raporlarının tamamının ilgili vergi dairelerinden getirtilip, adı geçen şirketlerin yetkilileri ve mükellef hakkında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılmış olup olmadığının araştırılması; açılmış ise, dava dosyalarının getirtilerek incelenmesi, özetlerinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; gerektiğinde faturaları düzenleyenler ile sanığın yetkilisi olduğu şirkete ait defter ve belgeler üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılarak toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2) Kabule göre de;

a) Suç konusu faturalardan, 2009 takvim yılında kullanılanların mayıs ayına ait oldukları, aynı KDV beyanname döneminde birden çok sahte fatura kullanması halinde TCK'nin 43. Maddesinin uygulama koşullarının oluşmayacağı gözetilmeden, zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini,

2) Kabule göre de;

a) Suç konusu faturalardan, 2009 takvim yılında kullanılanların mayıs ayına ait oldukları, aynı KDV beyanname döneminde birden çok sahte fatura kullanması halinde TCK'nin 43. Maddesinin uygulama koşullarının oluşmayacağı gözetilmeden, zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini,

b) Konya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 24.04.2013 tarihli, 2013/6969 esas sayılı iddianamesinde, sanık hakkında TCK'nin 43/1. maddesinin uygulanması talep edilmiş olmamasına rağmen, 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı verilmeden 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen hükümde TCK'nin 43/1. maddesi uyarınca artırım yapılmak suretiyle sanığın savunma hakkı kısıtlanması yasaya aykırı,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20645, Karar No: 2015/1030, Tarih: 19.01.2015

**8. Hukuk Dairesi         2013/20645 E.  ,  2015/1030 K.**

**"İçtihat Metni"**

İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Davacı 3. kişi vekili, 25/04/2013 tarihli haciz sırasında haczedilen suntaların ...'ye ait olduğunun... tarafından belirtildiğini ve şirket yararına istihkak iddiasında bulunduğunu, istihkak davası açmak üzere tebligatın ..e yapıldığını, oysa ki ...'nin ...'e ait tek ortaklı bir şirket olduğunu, haczolunan malların kendisine değil ..'ye ait olduğunu belirtmesine rağmen...'e istihkak davası açması için süre verildiğini, istihkak davası açma hakkının... de olduğunu ve bu şirketin de sahibinin... olduğunu, kira sözleşmesi vergi levhası, ...kaydı ve Ticaret Sicil Kayıtlarının suntaların kiracı sıfatı ile faaliyet gösteren şirkete ait olduğunu gösterdiğini iddia ederek davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, ...'in şirketle arasındaki bağın sadece vekalet ilişkisi olduğunu, davanın süresinde açılmadığını, istihkak iddia eden şirket ile kiraya veren şirket sahiplerinin akraba olduklarını, değişik isimler altında şirket kurduklarını, aynı yerde faaliyette bulunduklarını ve aynı işi yaptıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; istihkak iddiası ile ilgili mahkemece verilen 30/04/2013 gün ve 2013/37 D.iş sayılı karar ile takibin devamına karar verildiği, verilen kararın istihkak iddiasında bulunan 3. Kişiye 04/06/2013 günü TK'nun 21. maddesi uyarınca tebliğ edildiği, kararda tebliğden itibaren 7 gün süre içerisinde istihkak davası açılabileceği ihtarının bulunmasına rağmen davanın 7 günlük yasal süre geçirildikten sonra 18/06/2013 günü harcı yatırılarak açıldığı gerekçesiyle süre aşımı sebebiyle davanın reddine karar verilmiş hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 3.kişinin İİK'nun 96 vd maddelerine dayalı istihkak davasına ilişkindir.

Dava konusu haciz 25.04.2013 tarihinde yapılmıştır. Haciz sırasında hazır bulunan davadışı... yararına istihkak iddiasında bulunmuştur.. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 30.04.2013 tarihli takibin devamına ilişkin kararının başlığında

...'in adının yer aldığı, anılan kararda 3.kişi ...'e dava açması için 7 günlük süre verildiği, ilgili tebligatın, tebligatta yazılı adresin kalemle üstü çizilerek ...'in mernis adresi de elle yazılmak suretiyle, ...'in mernis sisteminde kayıtlı adresine 04.06.2013 tarihinde yapıldığı ve temyize konu davanın 3. kişi şirket ... tarafından 18.06.2013 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

...'in adının yer aldığı, anılan kararda 3.kişi ...'e dava açması için 7 günlük süre verildiği, ilgili tebligatın, tebligatta yazılı adresin kalemle üstü çizilerek ...'in mernis adresi de elle yazılmak suretiyle, ...'in mernis sisteminde kayıtlı adresine 04.06.2013 tarihinde yapıldığı ve temyize konu davanın 3. kişi şirket ... tarafından 18.06.2013 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Davadışı ..., 25.04.2013 tarihinde haciz yerindeki beyanı ile istihkak iddiasında bulunmuştur. İcra dosyasına süresinde bildirilen istihkak iddiası ile yasada öngörülen hak düşürücü dava açma süresi kesilmiştir. İstihkak iddiası üzerine İcra Müdürlüğü tarafından İİK'nun 97/1 maddesindeki prosedürün işletilmesi gerekir. İİK'nun 97/6 maddesi gereği prosedürün işletilmemesi halinde, dava açma süresi henüz başlamayacağından 3.kişi, hacizli mal satılarak bedeli alacaklıya ödeninceye kadar istihkak davasını açabilir. Prosedürün işletilmesi halinde ise İcra Mahkemesi'nce verilecek kararın ilgiliye tefhimi veya tebliğinden itibaren 7 gün içinde davanın açılması gerekir. . İcra Hukuk Mahkemesi'nin 30.04.2013 tarihli takibin devamına ilişkin kararının başlığında davacı 3.kişi Şirketin ünvanı yer almadığı gibi davacı Şirkete usulünce yapılmış tebligat da bulunmamaktadır. Bu durumda Mahkemece 18.06.2013 tarihinde açılan davanın süresinde olduğunun kabulü ile işin esasına girilerek toplanan deliller değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu husus dikkate alınmadan yazılı biçimde karar verilmesi hatalı olmuştur. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nun 366. ve HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 19.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5521, Karar No: 2019/10721, Tarih: 10.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/5521 E.  ,  2019/10721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet, istinaf başvurusunun esastan reddi

Cizre 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/302 Esas ve 2018/133 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine karşı, suça sürüklenen çocuğun CMK'nun 272. ve müteakip maddeleri uyarınca İstinaf kanun yoluna başvurması üzerine; suça sürüklenen çocuk tarafından Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince dosya üzerinde yapılan inceleme sonucu verilen 26.10.2018 tarihli, 2018/1258 Esas ve 2019/2112 Karar sayılı “Düzeltilerek Esastan Red” kararları ile suça sürüklenen çocuk ve müdafii ile vasisince temyiz isteminin reddine dair Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 09.11.2018 tarihli, 2018/1258 Esas ve 2019/2112 Karar sayılı ek kararına karşı usulüne uygun olarak açılan temyiz davası incelenip görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun zamanaşımına uğradığından bahisle verilen düzeltilerek temyiz isteminin esastan reddine dair karara karşı suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminde bulunduğu, Bölge Adliye Mahkemesinin 09.11.2018 tarihli ek kararıyla suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin CMK’nun 296/1. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi üzerine, suça sürüklenen çocuk ve müdafii ile vasisinin temyiz başvurusunda bulundukları, bu tarihlerde suça sürüklenen çocuğun 18 yaşından büyük olduğu ve 14.11.2018 tarihli dilekçesi ile iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen karara yönelik temyiz başvurusundan vazgeçtiğini belirttiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğun temyizden vazgeçme iradesi geçerli kabul edilerek dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının ve aynı Kanun'un 286/2-b maddesi uyarınca ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizlerinin mümkün olmaması karşısında; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 26.10.2018 tarihli, 2018/1258 Esas ve 2018/2112 Karar sayılı hükümlerine yönelik suça sürüklenen çocuğun temyiz talebinin Bölge Adliye Mahkemesi tarafından CMK'nun 296/1. maddesi ile verilen yetkiye dayanılarak reddedildiği, suça sürüklenen çocuk ile vasisi ve müdafiinin CMK'nun 296/2. maddesindeki düzenleme ile temyizi kabil hale getirilen bu karara karşı temyiz talebinde bulundukları, Bölge Adliye mahkemesinin verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 09.11.2018 tarihli, 2018/1258 Esas ve 2018/2112 Karar sayılı ek kararında bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmakla, CMK'nun 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN AYRI AYRI ESASTAN REDDİNE, 10/09/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6767, Karar No: 2009/9116, Tarih: 26.10.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/6767 E.  ,  2009/9116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderinden kaynaklanan 9.193.725.408TL (9.193,72 TL) alacağın 08.02.2002 tarihinden itibaren faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-926 Sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu’nun 112. maddesinin beşinci fıkrasında “Türk Silahlı Kuvvetleri'nden her ne şekilde olursa olsun mecburi hizmet yükümlülüğünü tamamlamadan ayrılan veya ilişiği kesilen subay ve astsubaylar (Türk Silahlı Kuvvetleri'nde görev yapamaz şeklinde sağlık raporu alanlar ile vazife malulü olarak Türk Silahlı Kuvvetleri'nden ayrılanlar hariç), her yıl kuvvet komutanlıkları, Jandarma Genel Komutanlığı ve Sahil Güvenlik Komutanlığı tarafından belirlenen; askeri öğrenci, subay ve astsubay nasbedildikten sonra kendilerine yapılan öğrenim, eğitim ve yetiştirme masraflarını, yükümlülük sürelerinin eksik kalan kısmı ile orantılı olarak kanuni faizi ile birlikte tazminat olarak öderler" hükmüne yer verilmiştir. Yasanın sözü edilen hükmü çerçevesinde davalıya öğrenciliği döneminde yapılan masrafların kalan mecburi hizmetine karşılık gelen miktarı 6.459.057 TL belirlendiği halde mahkemece ikinci kez bu borcun davalının kalan mecburi hizmetine orantılanması suretiyle asıl borcun 2.846.306TL olarak belirlenmesi,

2-Dosya içersinde bulunan bilgi ve belgelerden davalının Astsubay Sınıf Okulunda eğitim gördükten sonra Astsubay Hazırlama Okulunda eğitim gördüğü ve astsubay nasbedildikten sonra mecburi hizmetini tamamlamadan 8.2.2002 tarihinde ilişiğinin kesildiği anlaşılmıştır. Bu sebeple yukarıda sözü edilen Yasa hükmü uyarınca yükümlüye hem Astsubay Hazırlama Okulu'nda hem de Astsubay Sınıf Okulu'nda yapılan masrafların ve bu masrafların dava tarihine kadar işlemiş faizlerinin bilirkişiye hesap ettirilip, bulunan bu borçtan davalının kalan mecburi hizmetine karşılık gelen kısmının da belirlenip hüküm altına alınması gerekirken sadece Astsubay Hazırlama Okulu'nda yapılan masraflar üzerinden davalının kalan mecburi hizmetine karşılık gelen borcunu belirleyen bilirkişi raporunun hükme esas alınması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, davalıya Astsubay Sınıf Okulunda yapılan gerçek masraflarda getirtildikten sonra yukarıda sözü edilen bozma sebepleri doğrultusunda bilirkişiden ek rapor alınmalı, alınan bu ek raporun bozmaya uygunluğu da denetlendikten sonra oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, davalıya Astsubay Sınıf Okulunda yapılan gerçek masraflarda getirtildikten sonra yukarıda sözü edilen bozma sebepleri doğrultusunda bilirkişiden ek rapor alınmalı, alınan bu ek raporun bozmaya uygunluğu da denetlendikten sonra oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30652, Karar No: 2014/26935, Tarih: 24.09.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/30652 E.  ,  2014/26935 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/311209

MAHKEMESİ : Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2010

NUMARASI : 2009/643 (E) ve 2010/280 (K)

SUÇLAR : İmar kirliliğine neden olma

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre ve yapı tatil zaptına atıf yapılan iddianame içeriğinde, ruhsata aykırı olarak kıyı kenar çizgisinde bina yapıldığından da söz edilmesi karşısında, sorumlulular hakkında 3621 sayılı Kıyı Kanununun 15. maddesine aykırılık suçundan zamanaşımı gerçekleşmeden işlem yapılması olanaklı görülerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-TCK'nın 184/1. maddesi uyarınca suçun unsurlarının tespiti açısından, suça konu taşınmazın mücavir alan içerisinde olduğunun belirtilmesi karşısında, özel imar rejimine tabi olup olmadığının araştırılmaması,

2-Taşınmazların yıkımına ilişkin encümen kararı ile ilgili Bölge İdare Mahkemesince yürütmeyi durdurma kararı verildiğinin anlaşılması karşısında, bu dosyanın akıbeti araştırılarak sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Yapı tatil zaptı ve iddianame içeriğine göre; sanığın suça konu yapıyı kıyı kenar çizgisi yaklaşma mesafesi içerisinde yaptığının iddia edilmesi ve inşaat mühendisinin hazırladığı 01.02.2010 tarihli raporda yapının kumsalda bulunduğunun belirtilmesi karşısında, öncelikle refakate kadastro teknik bilirkişisi alınarak mahallinde tekrar keşif yapılıp dava konusu yerin İmar mevzuatı içinde kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle sanığın inşa ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, TCK'nın 184/4. maddesinin; "Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır" hükmü uyarınca, mücavir alanda anılan maddenin 1.fıkrasının uygulanmaması nedeniyle, suça konu binanın belediye mücavir alanında kalıp kalmadığı ve özel imar rejimine tabi olup olmadığının, kuşkuya yer vermeyecek biçimde saptanarak, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik incelemeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan M.. B.. vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce kısmen yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas mahkemesine gönderilmesine, 24.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.