muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1596, Karar No: 2021/2540, Tarih: 26.04.2021

**1. Hukuk Dairesi         2020/1596 E.  ,  2021/2540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince, temlikin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olmadığı gerekçesiyle, davalının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babaları ...’ın 5378 parsel sayılı taşınmazını davalı oğlu ...’a satış suretiyle temlik ettiğini, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, yapılan işlemin gizli bağış niteliğinde olduğunu, mirasbırakanın davalıyı daha çok sevdiğini, dava konusu taşınmazı satması için bir nedeni bulunmadığını, ölünceye kadar da bu taşınmazı kullandığını ileri sürerek tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tescilini, mümkün olmadığı takdirde tenkisini istemiştir.

Davalı, temlikin bedel karşılığı gerçek bir işlem olduğunu, muvazaalı olmadığını, mirasbırakanın evin yapımı sırasında çevreden ve kendisinden borç aldığını, ve daha sonra borçlarını ödeyebilmek için taşınmazı satmak istediğini, bunun üzerine taşınmazı satın aldığını, satış bedelini ödeme gücünün bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince, temlikin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olmadığı gerekçesiyle, davalının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1931 doğumlu mirasbırakan ...'ın 22/04/2011 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak davacı oğlu ... ve davalı oğlu ... kaldıkları, mirasbırakan ...un, adına kayıtlı 5378 parsel sayılı çekişme konusu taşınmazın tamamını 29.12.2009 tarihli satış işlemi ile davalı oğluna devrettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; her ne kadar bölge adliye mahkemesince, dava konusu taşınmaz üzerindeki evin yapımına davalının katkısının bulunduğu, yapılan temlikin mal kaçırma amaçlı olmadığı gerekçe gösterilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, davalının mirasbırakana ait taşınmaz üzerindeki binaya katkıda bulunduğu yönündeki iddiasının ayrı bir davada ileri sürülebilmesi mümkün olduğu gibi satış işleminin gerçek olduğu sonucunu doğurmayacağı da sabittir. Tüm dosya kapsamı ve dinlenen tanıkların beyanları göz önüne alındığında mirasbırakanın davalıya yaptığı temlikin mal kaçırmak amaçlı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi doğru değildir.

Davacının yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 373/2. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 26/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/348, Karar No: 2009/398, Tarih: 22.07.2009

**Hukuk Genel Kurulu         2009/18-348 E.  ,  2009/398 K.**

* 22.07.2009

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2008

Taraflar arasındaki “vakıf senedinde yapılan değişikliklerin tescili” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 14.Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 25.12.2007 gün ve 2007/349-386 sayılı kararın incelenmesi denetim makamı Vakıflar Genel Müdürlüğü vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 03.03.2008 gün ve 631-2351 sayılı ilamı ile; “...Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; Vakıflar gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülenmeleri ile oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Bu tanıma göre, önemli olan vakfın amacını gerçekleştirmesi ve dolayısıyla özgülenen mal ve hakların amacın gerçekleşmesi için yapılacak iş ve işlemlere harcanmasıdır.

Vakıf senedinin 5.maddesinin 1.fıkrasında, yıl içinde elde edilen vakıf gelirinin %80’inin vakıf amaçlarına, %20’sinin ise yönetim ve idare masrafları ile ihtiyaçlara özgülenmesi ve harcanması öngörülmüş iken, tescili istenilen değişiklik senedinin bu maddeye karşılık gelen 18.maddesinin 1.fıkrasında yıl içinde elde edilen gelirin en az üçte ikisinin vakıf amaçlarına harcanması şeklinde değiştirilmesi ve bunun tescili sonucu vakfın amaçlarını gerçekleştirmek için öngörülen nakit miktarında azalmaya sebebiyet verilmesi doğru görülmemiştir. Bu itibarla hükmün BOZULMASINA..." gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle,yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN:  Denetim Makamı Vakıflar Genel Müdürlüğü vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, Noterde düzenleme şeklinde yapılan vakıf senedi değişikliğinin tescili istemine ilişkindir.

Davacı Sema Yazar Gençlik Vakfı, Ankara ...Noterliğinin 24.12.2007 gün ve 44100 Yevmiye numarası ile tanzim olunan düzenleme şeklindeki vakıf tadil senedinde belirtilen değişikliklerin tesciline karar verilmesi talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, Özel Dairece başlık bölümünde yazılan nedenlerle,  bozulmuştur.

Yerel mahkemece; ilk hükümde direnilmiş; hükmü denetim makamı Vakıflar Genel Müdürlüğü vekili temyiz etmiştir.

Ne var ki, temyiz ederken harç yatırmamış; buna rağmen mahkeme dilekçeyi havale ve temyiz defterine kaydetmiştir.

Hukuk Genel Kurulunca, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (HUMK) 434 maddesi gereğince işlem yapılarak harcın ikmaline karar verilerek dosya mahalline geri çevrilmiştir.

Yerel mahkemece; ilk hükümde direnilmiş; hükmü denetim makamı Vakıflar Genel Müdürlüğü vekili temyiz etmiştir.

Ne var ki, temyiz ederken harç yatırmamış; buna rağmen mahkeme dilekçeyi havale ve temyiz defterine kaydetmiştir.

Hukuk Genel Kurulunca, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (HUMK) 434 maddesi gereğince işlem yapılarak harcın ikmaline karar verilerek dosya mahalline geri çevrilmiştir.

Mahkemece meşruhatlı davetiye tebliği ile 7 günlük süre verilmişse de harç bu süre geçtikten sonra yatırılmış; mahkemece temyiz isteminin reddine karar verilmiş ve Vakıflar Genel Müdürlüğü vekili bu kararı süresi içinde temyiz etmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’ndaki görüşmeler sırasında işin esasına geçilmeden önce; direnme kararını temyiz eden vekilin, temyiz harç ve giderlerini yatırması için gönderilen (davetiyenin) muhtıranın usulüne uygun olup olmadığı; buna bağlı olarak bu (davetiyede) muhtırada öngörülen yedi günlük süre geçtikten sonra temyiz harcının yatırılmış olmasının, H.U.M.K’nun 434/3. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirip gerektirmeyeceği ve sonuçta mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin kararının usul ve yasaya uygun olup olmadığı, ön sorun olarak incelenmiş ve aşağıdaki sonuca varılmıştır:

İlkin belirtilmelidir ki, Vakıflar Genel Müdürlüğü harçtan muaf olmadığı gibi, işlemleri de harçtan istisna tutulmamıştır. Buna karşın Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilinin harç yatırmadan mahkemeye ibraz ettiği dilekçesi havale ve temyiz defterine kaydedilmiş, alınması gereken temyiz başvuru ve peşin harçları mahkemece hesaplanıp temyiz edenden istenmemiştir.

Hukuk Genel Kurulu 24.12.2008 gün ve 2008/18-777 esas 2008/788 k.sayılı kararıyla peşin temyiz ve başvuru harçlarının HUMK.nun 434.maddesi gereğince işlem yapılarak ikmali için dosyanın mahalline iadesine karar vermiştir.

Yerel mahkeme geri çevirme kararı üzerine hakim imzasını taşıyan ve HUMK.nun 434 maddesine uygun olarak düzenlenen muhtıra düzenlemek yerine 08.01.2009 tarihli tebligat parçasının üstüne “Yargıtay ilamında belirtilen eksiklikleri tamamlamanız tebliğ olunur.” İbarelerini yazarak temyiz eden vekile 24.02.2009  tarihinde tebliğ etmiş; ardından 10.02.2009 tarihli ikinci tebligatı hazırlayarak üzerine  “Yargıtay ilamı ekli olup, 7 gün kesin sürede Mahkeme kalemine gelerek ilamda belirtilen noksan harcı tamamlamanız tebliğ olunur. Aksi taktirde HUMK’un 434. Maddesi gereği işlem yapılacağı hususu tebliğ olunur.”  İbarelerini yazmış; bu tebligat ta 17.03.2009 tarihinde temyiz eden vekiline tebliğ edilmiştir. Her iki tebligatta yer alan ihtarlar altında mahkeme hakiminin imzası bulunmadığı gibi, mahkeme mührü de yer almamaktadır.

Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilince temyiz ve başvuru harcı 21.04.2009 günü yatırılmıştır.

Mahkemece, harcın  muhtırada öngörülen yedi günlük kesin süre geçtikten sonra yatırıldığı gerekçesiyle, HUMK.’un 434. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddine dair verilen karar,  Vakıflar Genel müdürlüğü vekilince temyiz edilmiştir.

Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilince temyiz ve başvuru harcı 21.04.2009 günü yatırılmıştır.

Mahkemece, harcın  muhtırada öngörülen yedi günlük kesin süre geçtikten sonra yatırıldığı gerekçesiyle, HUMK.’un 434. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddine dair verilen karar,  Vakıflar Genel müdürlüğü vekilince temyiz edilmiştir.

Konuya ilişkin 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (HUMK) 434.maddesinin 2.cümlesinde; “temyiz dilekçesi verilirken, temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin sonradan anlaşılması halinde, kararı vermiş olan hâkim tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir.” Hükmü yer almaktadır.

Bu açık ifadeden de anlaşılacağı üzere hakim tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için 7 günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu” nun bildirilmesi gerekmektedir. Şayet, bu süre, yasada belirtilen usule uyulmadan ve yazılıp altı hakimce imzalanmadan verilmiş; eş söyleyişle, hakim tarafından usulünce verilmemişse geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye olanak yoktur.

Mahkeme yazı işleri müdürünün veya kalemin temyiz harcı veya giderini tamamlanması için temyiz edene süre vermesi usule aykırıdır ve mahkeme yazı işleri müdürünün veya kaleminin vermiş olduğu süre üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Nitekim, Hukuk Genel Kurulu’nun 26.06.1968 gün ve 1968/9-483 esas 1968/476 k.sayılı kararında da bu husus açıkça ifade edilmiştir.

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 434/3. maddesi çerçevesinde hakim kararı ile eksik harç ve giderlerin tamamlanması istemiyle ayrıca, bir muhtıra düzenlenmeli ve bu muhtırada, yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; buna yönelik olarak da  ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır.

Bu husus Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 01.10.1969 gün ve 1969/2-417-719 sayılı kararında açıkça vurgulanmış; daha sonra verilen kararlarda  kararlılıkla bu uygulama sürdürülmüştür (Hukuk Genel Kurulunun 19.02.1997 gün ve 1996/2-897 E.-1997/86 K.; 13.04.2005 gün ve 2005/12-237 E.-248 K.; 30.11.2005 gün ve 2005/5-634 esas-2005/680 k.; 09.05.2007 gün ve 2007/12-178 E.-249 K. sayılı Kararları). Nitekim doktrinde de aynı görüş benimsenmiştir(Prof. Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, 6.Bası, Cilt 5, Sayfa 4587 vd.).

Somut olayda; tebligat üzerine yazılan ve hâkimin sicil numarası, imzası ve mahkeme mührünü taşımayan açıklamalar, yasanın aradığı yönteme uygun kabul edilemeyeceği gibi, hâkim tarafından verildiğinin kabulüne de olanak yoktur. Bu bakımdan hukuki sonuç doğuracak nitelikte de değildir. Diğer taraftan ikmali gereken giderlerin niteliği ve miktarları açıklanmamış ve verilen kesin sürede mahkeme veznesine yatırılması gereğine de işaret edilmemiştir.

Mahkemenin, hâkim tarafından verilmiş; usulüne uygun bir kararı ve tebligatı bulunmadığından; eksik içerikli ve hakim imzasından yoksun bildirimin hukuken geçerli kabul edilmesi mümkün olmadığı gibi; usule aykırı ve geçersiz bu belgelerin hak kaybına yol açacak şekilde sonuç doğurması da kabul edilemez.

Ayrıca ; hükmü temyiz eden vekiline gönderilen söz konusu tebligat, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 434/3. maddesi hükmüne uygun şekilde, yasal yedi günlük süre içerisinde muhtıra gereğinin yerine getirilmemesi (masrafların ödenmemesi) durumunda temyizden vazgeçilmiş sayılacağına dair açık bir bildirimi de içermemektedir.

Tebligat üzerine yazılan “…Aksi takdirde HUMK.nun 434/3. maddesi gereği işlem yapılacağı hususu tebliğ olunur…” yönündeki ifade, bu nitelikte değildir. Dolayısıyla, bu tebligat anılan Kanun hükmüne uygun olmadığından, gerekleri süresi içerisinde yerine getirilmiş olmasa dahi, buna dayanılarak temyiz eden vekilinin hükmü temyizden vazgeçmiş sayılmasına olanak yoktur.

Kaldı ki; bir an için muhtıranın Kanuna uygunluğu kabul edilse dahi, kanunun aradığı anlamda, temyiz harcının eksik yatırıldığına dair bir açıklamayı ve bunun tamamlanması yönündeki bir isteği içermediğinden, eksik harcın süresinden sonra yatırılmış olması da sonuca etkili görülemez.

Öyle ki, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin İkinci Dairesi tarafından verilen 14.10.2008 tarihli Mesutoğlu/Türkiye davasına ilişkin kararda; yargı mercilerinin usul kurallarını çok sıkı uygulaması ve dar yorumlaması nedeniyle kişilerin, uyuşmazlığın esasının incelenmesinden mahrum bırakılması, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/1 maddesinin ihlali olarak kabul edilmiştir. Bir iç hukuk kuralı haline gelen AİHS ve buna dayanılarak verilen bu karar da göz önüne alındığında, hak kaybının önüne geçilecek şekilde değerlendirme yapılması olayın özelliğine daha uygun düşmektedir.

Gerçekleşen bu durum karşısında anılan (tebligat) muhtıra geçersiz olduğundan Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilinin giderleri verilen süreden sonra yatırmış olması da sonuca etkili değildir.

Hal böyle olunca; H.U.M.K’ nun 434/3. maddesinde, “hükmün temyiz edilmemiş sayılmasının koşulu olarak düzenlenen halin”  somut olayda gerçekleşmediği anlaşıldığından mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin kararının bozularak, kaldırılmasına; işin esasının incelenmesine geçilmesine, karar verilmesi gerekmiş; bu hususlar 15.07.2009 günü yapılan ilk görüşmede karara bağlanamadığından;22.07.2009 tarihinde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğu ile kararlaştırılmıştır.

Hal böyle olunca; H.U.M.K’ nun 434/3. maddesinde, “hükmün temyiz edilmemiş sayılmasının koşulu olarak düzenlenen halin”  somut olayda gerçekleşmediği anlaşıldığından mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin kararının bozularak, kaldırılmasına; işin esasının incelenmesine geçilmesine, karar verilmesi gerekmiş; bu hususlar 15.07.2009 günü yapılan ilk görüşmede karara bağlanamadığından;22.07.2009 tarihinde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğu ile kararlaştırılmıştır.

Ön sorun böylece aşıldıktan ve temyiz isteminin reddinde ilişkin mahkeme kararı bozularak kaldırıldıktan sonra, işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

İşin esasına gelince;

Uyuşmazlık: Vakıf senedinde yapılan değişikliğin, vakfın amaçlarını gerçekleştirmek için öngörülen nakit miktarında azalmaya sebebiyet verip vermeyeceği, dolayısıyla değişikliğin yasal ve yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle bir vakfın kurulmasında amaç ile yeterli mal ve hakların varlığının esaslı unsur olmasına; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 113. maddesi gereğince ancak amaç değişikliği yapılmadıkça kurucu iradenin ortaya koyduğu mal ve hakların vakıf aleyhine değişikliğe uğratılmasının mümkün bulunmamasına; Vakıflar Genel Müdürlüğünden alınan görüşün bağlayıcı olmamasına, mahkemece dayanılan yasal değişikliğin de vakıf senedinde değişiklik yapılmasını haklı kılmamasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 22.07.2009 gününde esas yönünden yapılan ilk görüşmede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1766, Karar No: 2023/13963, Tarih: 01.11.2023

**6. Ceza Dairesi         2022/1766 E.  ,  2023/13963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1860 E., 2020/199 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Yeniden hüküm kurulması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Söke Ağır Ceza Mahkemesinin 08.03.2018 tarihli ve 2017/286 Esas, 2018/117 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli yağma suçundan, katılan ...'e karşı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin (a) bendi, 31/2, 168/3-2 ve 62 nci maddesi gereği 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 22.01.2020 tarihli ve 2018/1860 Esas, 2020/199 Karar sayılı kararı ile, suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekili ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kabulüne karar verilerek, duruşma açılarak yapılan yargılama neticesinde, İlk Derece Mahkemesinin mahkumiyet hükümünün kaldırılmasına ve suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (e) bendi, 31/2 , 168/3 ve 62 nci maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri

Sanığın üst sınırdan cezalandırılması gerektiğine,

B. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1. Ceza sorumluluğunun bulunmadığına,

2. Değer azlığının uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü