muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/727, Karar No: 2008/723, Tarih: 03.12.2008

**Hukuk Genel Kurulu         2008/9-727 E.  ,  2008/723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/09/2008

Taraflar arasındaki “İşçilik alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda;Ankara 8. İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 13.12.2007 gün ve 166-896 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 3.3.2008 gün ve 3549-2965 sayılı ilamı ile, (... Dosyadaki bilgi ve belgeler ile sözleşme örneğinden, davacının davalı idareye bağlı büyükelçilikte 657 Sayılı Kanunun 4/B maddesine göre düzenlenen idari nitelikte sözleşme ile çalıştığı anlaşılmaktadır. Davacı sosyal güvenlik hakları yönünden 506 Sayılı Yasaya tabii çalışmakta ise de yapılan işin niteliği gereği İş Kanununa tabii çalıştırılan işçilerle benzer işi yapıyor olması sonucu etkilemez. İş yerinin özelliği kanunda kurulmuş olması, çalıştırılan personelin nitelikli elemanlardan seçilmiş bulunmasını haklı kılmaktadır. Sözleşmenin taraflarından birisinin idare diğerinin ise işçi olduğu, nitelikçe idarenin yönetsel üstünlüğü ile otoritesini belirleyen unsurları taşımaktadır. Bu haliyle idarenin hizmet sözleşmesidir. Içeriğinden İş Hukukunda geçerli olan taraf serbestisi, özgür davranma ve eşitlik ilkelerini gözlemek mümkün değildir. Sözleşme hükümlerinden idarenin baskın gücü ve egemenliği açıkça görülmektedir. Bu haliyle tipik bir iş sözleşmesinin varlığından söz edilemez.

Bu nedenlerle dava, konusu itibariyle idari yargının görev alanına girmektedir. Mahkemelerin görevini belirlemek kamu düzenine ilişkin bir hal olup yargılamanın her aşamasında resen göz önünde bulundurulmalıdır. Davalı tarafça benzer gerekçeler ileri sürülerek görev itirazında bulunulmuştur.

Buna göre davalı itirazlarının da değerlendirilmesi ile mahkemece dava dilekçesinin görev yönünden reddi gerekirken işin esasına girilerek yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. ...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan nedenlere ve özellikle bu hususların Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 25.4.2001 gün ve 2001/9-385 E., 2001/403 K., 6.12.2006 gün ve 2006/9-769 E., 2006/781.; 14.3.2007 gün ve 2007/21-128 E. 2007/147 K. sayılı ilamlarında da aynen benimsenmiş olmasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken,önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile,direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5647, Karar No: 2022/18706, Tarih: 08.12.2022

**8. Ceza Dairesi         2022/5647 E.  ,  2022/18706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Halkı kin ve düşmanlığa tahrik veya aşağılama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nın 293/2. maddesinde yer alan ''Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet Savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi gün içinde tebliğ edilir.'' Aynı Yasanın 294/1. maddesinde yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Yasanın 295. maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanık müdafinin yokluğunda verilen hükme yönelik CMK.nın 291. maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunduğu ancak temyiz dilekçesinde gerekçe belirtilmediği,gerekçeli kararının ve kararın tebligatının da ihtarat içermediği anlaşılmakla tebliğnamedeki temyiz isteminin reddi düşüncesine iştirak edilmemiş, yapılan temyiz incelemesinde;

UYAP ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre sanığın hükümden sonra 30.07.2022 tarihinde öldüğünün belirlenmesi karşısında; bu husus araştırılarak hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK’nın 64. ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince ölüm nedeniyle düşürülmesi hususunun mahallince değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanunun 304/2. maddesi uyarınca dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/971, Karar No: 2020/6804, Tarih: 09.06.2020

**18. Ceza Dairesi         2020/971 E.  ,  2020/6804 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret ve tehdit suçlarından suça sürüklenen çocuk ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 106/1-2.cümle, 43/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.860,00 ve 500,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetim süresi belirlenmesine dair Karşıyaka 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/03/2018 tarihli ve 2018/128 esas, 2018/174 sayılı kararının 05/04/2018 tarihinde kesinleşmesini müteakip, suça sürüklenen çocuğun deneme süresi içerisinde 08/04/2018 tarihinde yeniden suç işlediğinin ihbarı üzerine yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı Kanun’un 231/11. maddesi uyarınca SSÇ hakkında verilen hükmün açıklanmasına, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 106/1-2.cümle, 43/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.860,00 ve 500,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına dair Karşıyaka 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/09/2019 tarihli ve 2019/598 esas, 2019/643 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/02/2020 gün ve 2020/18090 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, kayden 08/05/1999 doğumlu olup, suçun işlendiği 25/02/2017 tarihinde 15-18 yaş grubu aralığında bulunduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan cezadan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeksizin fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 5377 sayılı Kanun ile değişik 31/3 maddesinde, "Fiili işlediği sırada onbeş yaşını doldurmuş olup da onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında suç, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektirdiği takdirde onsekiz yıldan yirmidört yıla; müebbet hapis cezasını gerektirdiği takdirde oniki yıldan onbeş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur. Diğer cezaların üçte biri indirilir ve bu halde her fiil için verilecek hapis cezası oniki yıldan fazla olamaz." hükmü yer almaktadır.

İncelenen somut olayda; dosyadaki nüfus kayıt belgesine göre, 08/05/1999 doğumlu olup suçun işlendiği 25/02/2017 tarihinde, 15 yaşını bitirip 18 yaşını doldurmayan suça sürüklenen çocuğa verilen adli para cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 31/3. maddesi gereğince indirilmediği görülmektedir.

Bu itibarla, suç tarihinde 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında hakaret ve tehdit suçlarından hükümler kurulurken, TCK’nın 31/3. maddesi uygulanmayarak fazla ceza belirlenmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

Bu itibarla, suç tarihinde 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında hakaret ve tehdit suçlarından hükümler kurulurken, TCK’nın 31/3. maddesi uygulanmayarak fazla ceza belirlenmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Hakaret ve tehdit suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında, Karşıyaka 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/09/2019 tarihli ve 2019/598 esas, 2019/643 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA,

2- CMK’nın 309. maddeinin 4/d fıkrası gereğince karardaki hukuka aykırılık hükümlüye daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle;

a- Suça sürüklenen çocuk hakkında hakaret suçundan TCK’nın 125/1, 4. madde ve fıkralarınca verilen, 112 gün adli para cezasının, TCK'nın 31/3. maddesi gereğince 1/3 oranında indirilerek, suça sürüklenen çocuğun 74 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK’nın 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, suça sürüklenen çocuğun 61 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, gün üzerinden belirlenen adli para cezasının, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince, mahkemece bir gün karşılığı takdir edilen 20 TL ile çarpılması sonucu, suça sürüklenen çocuğun sonuç olarak, 1.220 TL adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA,

b- Suça sürüklenen çocuk hakkında tehdit suçundan TCK’nın 106/1. maddesinin 2. cümlesi gereğince verilen 30 gün adli para cezasının, TCK'nın 31/3. maddesi gereğince 1/3 oranında indirilerek, suça sürüklenen çocuğun 20 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK’nın 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, suça sürüklenen çocuğun 16 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, gün üzerinden belirlenen adli para cezasının, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince, mahkemece bir gün karşılığı takdir edilen 20 TL ile çarpılması sonucu, suça sürüklenen çocuğun sonuç olarak, 320 TL adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA,

c-İnfazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, kararın diğer yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 09/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22677, Karar No: 2014/3794, Tarih: 10.03.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/22677 E.  ,  2014/3794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2013

NUMARASI : 2013/428-2013/505

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının bozulmasına dair 16.09.2013 tarih, 2013/14437 Esas, 2013/12212 Karar sayılı Daire ilâmının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Şikayet eden borçlu A.. İ.. vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, borçlunun Z...B.. nezdindeki hesaplarına haciz konulmasına karar verildiğini ve bu kapsamda ilgili Banka'ya haciz yazısı yazıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesine göre bu madde uyarınca ödenecek tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan anılan banka hesabına kamu hizmetlerine tahsisli (projeli işlerde kullanılmak üzere) ödeneklerin yatırıldığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenlemenin yürürlük tarihinden sonra, hüküm altına alınan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddenin son fıkrası gereği haciz yapılamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne, şikayet eden borçlu İl Özel İdaresi'nin T.. Z..B.. U.. Ş..Müdürlüğü'ndeki hesabına konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiştir. Hüküm, alacaklılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren bazı kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanun’un 21 maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6'ncı maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11 fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, dayanak ilam tarihinin 25.02.2011 tarihinden sonra olması koşulu ile Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile Değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin idare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenledir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın tarihi 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; 21.01.2013 tarihli takip konusu ilamda idarenin kamulaştırmasız el atma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden ve olayda uygulanması gerekli 6111 sayılı Yasanın Geçici 2. maddesinin iptal edildiği, ilam tarihinin 11.06.2013'ten öncesine ait olduğu da nazara alınarak, borçlu aleyhine haciz uygulanmasında anılan yasal çerçevede hukuka aykırı bir yön bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu durumda, Mahkemece, borçlunun hesaptaki paranın niteliğine ilişkin şikayetinin de bulunduğu nazara alınarak, haciz yazısında belirtilen hesap numarasına ait ekstrelerinin getirtilip, hesaptaki paraların mahiyeti ve kaynağı belirlenerek, sonucuna göre bir karar verilmesi yerine, yazılı gerekçe ve eksik inceleme ile şikayetin kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Dairemizce, hükmün açıklanan nedenlerle araştırmaya sevk edilmek üzere bozulması gerekirken bu husus vurgulanmadan hükmün bozulduğu anlaşılmakla, borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 16.09.2013 tarih ve 2013/14437 Esas 2013/12212 Karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına, Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 10.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2022/1649, Karar No: 2022/3660, Tarih: 03.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/1649 E.  ,  2022/3660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından yapılan yargılama sonucunda, İzmir 2. Çocuk Mahkemesinin 26.11.2015 tarihli ve 2015/180 Esas 2015/880 Karar sayılı ilâmı ile suça sürüklenen çocuğun TCK’nın 142/2-h, 145, 31/3, 62; 116/2-4, 119/1-c, 31/3 ve 62. maddeleri gereğince hapis cezaları ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hükmün suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesince yapılan temyiz incelemesi sonunda; 30.06.2020 gün ve 2020/8567 Esas, 2020/6696 Karar sayılı ilâm ile hükümlerin onanmasına ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.01.2022 gün, KD/2022/1783 sayılı karar düzeltme talebi üzerine CMK'nın 308. maddesi uyarınca itiraz hakkında karar verilmek üzere dosya dairemize gönderilmekle yapılan incelemede;

Müştekinin olay günü iş yerini 19.15’te kapattığını, 19.34’te iş yerinden bir sinyal geldiğini ancak kedi olabileceğini düşünerek bakmadığını, sabah 06.00’da iş yerine geldiğinde ise hırsızlık eyleminin meydana geldiğini fark ettiğini beyan ettiği dikkate alınarak yaz saati uygulamasıyla suç tarihinde güneşin saat: 19.33’te battığı, gece vaktinin saat 20.33’te başladığı ve bu şekilde suçların gündüz vakti işlendiği, hırsızlık suçu bakımından TCK’nın 143.maddesinin uygulanmadığı haliyle kararın onandığı ancak iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan sehven TCK’nın 116/2-4 maddesi uyarınca kurulan hükmün onandığı anlaşılmakla; iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu bakımından da suçu gece vakti işlenmediğinin kabul edilmesinin gerekmesi nedeniyle Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 30.06.2020 tarih, 2020/8567 Esas ve 2020/6696 Karar sayılı ilamı suça sürüklenen çocuk ... hakkında müşteki ...’a yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen cezanın onanmasına ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

Yargıtay 17. Ceza Dairesince yapılan temyiz incelemesi sonunda; 30.06.2020 tarih, 2020/8567 Esas ve 2020/6696 Karar sayılı ilamı ile suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme ilişkin verilen onama kararının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemenin 26.11.2015 tarihli kararının Dairemizin 30/06/2020 tarihli ilamı ile onanarak kesinleşmesi nedeniyle 30.06.2020 ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın itiraz tarihi olan 26/01/2022 tarihleri arasında zamanaşımının durduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemenin 26.11.2015 tarihli kararının Dairemizin 30/06/2020 tarihli ilamı ile onanarak kesinleşmesi nedeniyle 30.06.2020 ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın itiraz tarihi olan 26/01/2022 tarihleri arasında zamanaşımının durduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Müştekinin olay günü iş yerini 19.15’te kapattığını, 19.34’te iş yerinden bir sinyal geldiğini ancak kedi olabileceğini düşünerek bakmadığını, sabah 06.00’da iş yerine geldiğinde ise hırsızlık eyleminin meydana geldiğini fark ettiğini beyan ettiği dikkate alınarak, yaz saati uygulamasıyla suç tarihinde güneşin saat: 19.33’te battığı, gece vaktinin saat 20.33’te başladığı ve bu şekilde iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun gündüz vakti işlendiğinin kabulü gerekmesine rağmen suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nın 116/4 maddesi uyarınca hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 03/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.