muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/90, Karar No: 2022/1122, Tarih: 20.09.2022

49. Sözleşmenin “Kamu Kurum ve Kuruluşlarına Bildirim” başlıklı 9. maddesinde ise; “Bu sözleşmenin düzenlenmesine yol açan 406 sayılı Kanun Ek m.29’a eklenen hüküm ile getirilen kamu kurum ve kuruluşlarına nakil/bildirim hakkından yararlanmak isteyen taraflar, bu taleplerini en geç 90 gün öncesinden karşı tarafa bildirmek zorundadırlar. Bu 90 günlük bildirim yükümlülüğüne hem çalışan ve hem de Şirket uymak zorundadır.

Ancak bu bildirimin yapılmasından sonra Şirket, ilgili yasal düzenlemede öngörülen usul ve esaslar dahilinde Devlet Personel Başkanlığına çalışanın 406 sayılı Kanun Ek madde 29/1 fıkrası gereği kamu kurum ve kuruluşlarına nakil işlemlerinin başlatılması için bildirimde bulunur. Bildirim ile birlikte bu sözleşme sona erer ve Çalışanın Şirketle ilişiği kesilir.

Bildirim ile birlikte kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen personelin ücret, mali haklarına ve İş Kanunundan doğan tazminatlarına ilişkin olarak 406 sayılı Kanun Ek m.29 uygulama alanı bulur. Çalışanın geçmiş hizmetleri 406 sayılı Kanun Ek m.29/4 gereği T.C. Emekli Sandığı Kanunu Hükümlerine göre emekli ikramiyelerinin hesabında dikkate alınır.” düzenlemesi yer almaktadır.

50. Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 İş Sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dâhil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanun’un 22. maddesinin 5. fıkrasının davacı hakkında uygulanamayacağı, davalı kurumda çalışmakta iken 406 sayılı Kanun’un Ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının talep edilen ek ödemeden yararlanamayacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

51. Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Dairenin bozma kararına uyulması gerekirken, önceki hükümde direnilmesi doğru olmamıştır.

52. O hâlde direnme kararı bozulmalıdır.

53. Öte yandan dava tarihi “29.11.2013” olduğu hâlde direnme kararının başlık kısmında “23.01.2015” olarak hatalı yazılmış ise de bu durum mahallinde düzeltilebilir maddi hata niteliğinde olduğundan ayrıca bozma nedeni yapılmamıştır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 20.09.2022 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1452, Karar No: 2017/6762, Tarih: 26.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2015/1452 E.  ,  2017/6762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içerisinde yer alan ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 02.01.2013 tarihli raporunda mağdurenin kemik yaşının onyedi yaş ile uyumlu olduğunun belirtilmesine karşın, mağdurenin 1993 doğumlu olduğuna dair beyanları, yaklaşık altı yıl sonra nüfusa tescilinin yapılması, anne isminin de nüfus kayıtlarında belirtilenin aksine ... değil ... olması, nitekim hükümden sonra Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrolde Bor Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/36 Esas, 2015/201 Karar sayılı ve 27.07.2015 kesinleşme tarihli ilamıyla anne isminin...olarak değiştirildiğinin anlaşılması karşısında, suçun oluşumuna ve niteliğine etkisi bakımından beyana göre nüfusa tescilinin yapıldığı mernis doğum tutanağından anlaşılan mağdurenin yaşı üzerinde durulup dosya içerisindeki kemik grafilerinin... Adli Tıp Kurumuna gönderilerek suç tarihindeki gerçek yaşının raporla belirlenmesi, şayet mevcut yaşı ile bilinen Adli Tıp uygulamalarına göre sağlıklı şekilde yaş tespitinin yapılmasının tıbben mümkün bulunmaması durumunda ise mağdurenin doğumunu bilen kişilerin bu hususta tanık sıfatıyla dinlenmesi, aşı, okul kayıtları gibi diğer belgeler, deliller ile gerekli araştırma yapılarak gerçek yaşının saptanmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23544, Karar No: 2019/15592, Tarih: 09.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/23544 E.  ,  2019/15592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde satış görevlisi olarak 2005 yılından 31.01.2014 tarihine kadar çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatının ödendiğini, 01.03.2013 tarihinden önce 08.00-20.00 saatleri arasında haftanın altı günü, bu tarihten sonra ise yazın 08.30-20.00 saatleri arasında, kışın ise 08.30-19.30 saatleri arasında çalıştırıldığını her gün en az iki buçuk saat fazla çalışma yaptığını ancak karşılığının ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma ücret alacağının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, alacakların zamanaşımına uğradığını, 19.01.2006- 31.01.2014 tarihleri arasında çalışan davacının tüm alacaklarının ödendiğini, başka alacağı kalmadığına ilişkin ibraname imzaladığını, çalışma saatleri arasında bir saat öğle yemeği arası ve 15 dakika sabah ve öğleden sonra çay molası bulunduğunu, fazla çalışma ücret alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucu toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

Somut olayda, davalı işverence davacının çalışma süresinin bir kısmına ilişkin işe giriş ve çıkış saatlerini gösterir puantaj kayıtları dosyaya sunulmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda 01.11.2012- 31.01.2014 tarihleri arası puantaj kayıtlarına göre, kayıtların bulunmadığı 07.05.2009- 31.10.2012 tarihleri arasındaki dönem ise tanık beyanlarına göre hesaplama yapılmıştır. Dosya içeriğinde yer alan ücret bordrolarında fazla çalışma ücret tahakkuku bulunmamaktadır. Puantaj kayıtları bulunan dönemde davacının 08.30-17.30 ile 10.00-19.00 ve 10.30-19.30 saatleri arasında 9 saatlik çalışması sonucu 1 saat ara dinlenme düşülerek günlük 8 saat çalıştığı, haftalık 48 saat çalışmadan 45 saatin mahsubu ile 3 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiştir. Puantaj kayıtları bulunmayan 07.05.2009-31.10.2009 tarihleri arası ise davacı tanık beyanlarına itibar edilerek davacının 08.00-20.00 arası çalıştığı 1.5 saat ara dinlenme düşülerek günlük 10.5 saat üzerinden haftalık 45 saati aşan 18 saat fazla çalışma yaptığı belirtilmiştir. Puantaj kayıtlarının bulunduğu döneme ilişkin yapılan hesaplama isabetli ise de tanık beyanlarına dayanan döneme ilişkin yapılan hesaplama dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Zira davacı tanıklarının davalı aleyhine davaları bulunmakta olup yan delillerle desteklenmeden tek başına husumetli tanık anlatımına itibar edilmesi mümkün değildir. Dosya kapsamında dinlenen davalı tanıkları ise mesainin 08.30-17.30 ve 10.30-19.30 saatleri arasında iki vardiya şeklinde olduğunu beyan etmiştir. O halde puantaj kaydı bulunmayan 07.05.2009- 31.10.2012 tarihleri arası dönem davalı tanık beyanları ile doğrulanan puantaj kayıtları ile uyumlu olan çalışma saatleri nazara alınarak yeniden hesaplanması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken mahkemece yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının talep halinde ilgililere iadesine, 09.09.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12362, Karar No: 2024/23573, Tarih: 07.10.2024

**10. Ceza Dairesi         2022/12362 E.  ,  2024/23573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Hükmün Düzeltilerek İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi

Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

A. İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılık düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına,

2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

3. Sanığın kullanmak için uyuşturucu madde bulundurduğuna,

4. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine,

5. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına,

6. Sanık hakkında lehe olan kanun hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine,

7. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

İlişkindir.

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna, 5237 sayılı TCK'nın 192. maddesinin uygulanmamasına, delillerin değerlendirilmesine ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik

bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, kurulan hükme yönelik aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Sanığa verilen adli para cezalarının 5237 sayılı Kanun'un 52 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca taksitlendirilmelerine, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde bakiye taksitlerin tamamının tahsil edileceğine ve "ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı kanunun 106/3 maddesi gözetilerek TCK'nın 52/4 maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilebileceğinin sanığa ihtarına" denilmek suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 52/4. fıkrasının son cümlesine aykırı davranıldığı değerlendirilmiş; bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. fıkrası gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 303. maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. fıkrası gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 303. maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün;

Hüküm fıkrasının taksitlendirmeye ilişkin bölümünde yer alan " ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı kanunun 106/3 maddesi gözetilerek " ibareleri hükümden çıkartılmak

Suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5096, Karar No: 2022/7293, Tarih: 07.11.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/5096 E.  ,  2022/7293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasındaki tapusuz taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin kararın, davacılar vekilleri ile katılma yolu ile vekalet ücreti yönünden Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan inceleme sonucunda; istinaf başvurularının esastan reddine dair verilen karar, süresi içinde davacılar vekilleri ile katılma yolu ile vekalet ücreti yönünden davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili, dayandıkları tapu kaydı sınırlarının ... sokak, , ... ve Yol olduğunu ve o tarihten beri değişmediğini, taşınmazın dört tarafındaki sınırların sabit sınırlar olduğunu, davacıların murisi ... oğlu ...'in (Namı diğer ....) 1320 tarihinden önce öldüğü, Alucra Sulh Hukuk Mahkemesinin 1978/82 Esas, 1980/12 Karar sayılı veraset ilamına göre mirasçı olarak davacıların da içinde olduğu mirasçıları bıraktığını ve tapu kaydında davacılara ait taşınmazın hissesinin 7600 arşın olduğunu, tapulama sırasında taşınmaz sınırları içinde bulunan parsellerin bir kısmının kadastro sırasında sahibi belirsiz kişiler adına tespit edildiği, bir kısmının ise yol olarak bırakıldığını, mülkiyeti davacıların murisine ait olan yerle ilgili olarak kadastro tespiti sırasında düzenlenmiş bir kadastro tutanağı bulunmadığı ve yol olarak bırakılmış olması nedeniyle 3402 sayılı Yasa'nın 12. maddesi gereğince hak düşürücü sürenin söz konusu olamayacağını ileri sürerek, İstanbul ili, .... ilçesi, .... (...) Mahallesinde bulunan içerisinde .... adanın bulunduğu, kuzeyinde ... Camii, Güneyinde Evliya Çelebi Caddesi ile bu caddenin Havuzbaşı Değirmenci Sahili, Rıhtım ve Marmara Denizi (Haliç), doğusunda Havuzkapısı Caddesi bulunan 7600 Arşın (Yaklaşık 5.000,00 m²'lik) alanın tapusunun Muris ... oğlu ...'in (namı diğer .... Ağa) veraset ilamındaki hisseleri oranında davacılar adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın değerinin düşük gösterildiğini ve eksik harcın tamamlatılmadığını, hak düşürücü sürenin geçtiğini, davacının öncelikle talebini açıkça belirtmesi gerektiğini, eğer dava konusu taşınmazlar hakkında kadastro tutanağı düzenlenmemiş ve kadastro harici bırakılmış ise mahkemenin görevli olmadığını, davaya Kadastro Mahkemesinde bakılması gerektiğini, davacının hangi taşınmazların tapu kaydının iptalini istediğini belirterek davasını tapu maliklerine yöneltmesi gerektiğini belirtip husumet ve görev itirazında bulunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Dahili davalı ... vekili, açılan davanın reddi gerektiğini, 4 parselin tamamının ... Vakfı, 7 parselin .... ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi, 8 parselin ...., 9 parselin ... Vakfından icareli olarak şahıslar adına, 10 parselin ...Vakfından icareli ... adına, 11 parselin ... Vakfından icareli ... adına ve 12 parselin İstanbul Büyükşehir Belediyesi adına kayıtlı olduğunu, bu durumda ... oğlu ... adına kayıtlı herhangi bir taşınmaz bulunmadığı, davanın yasal dayanağı olmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEME KARARI

İstanbul 8. Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.05.2018 tarihli 2011/269 Esas 2018/183 Karar sayılı kararıyla; dava konusu yapılan taşınmazların tapu kayıtlarında davacıların murisleri adına zabıt kaydı ve tescil bulunmadığı, bölgede tescil harici bırakılan yer bulunmadığı, dava konusu yer ile davacıların murisi arasında bağlantı kurulamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekilleri ve katılma yolu ile davalı Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

Bir kısım davacılar vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle, eksik inceleme ile tanzim edilen bir bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulmasının yerinde olmadığını ileri sürerek kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı ... vekili istinaf dilekçesinde özetle, eksik inceleme ile tanzim edilen bir bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulmasının yerinde olmadığını savunarak kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Hazine vekili katılma yolu ile istinaf dilekçesinde özetle,dava konusu taşınmazın değerinin 37.156.770,00 TL olarak belirlenmiş olup, mahkemece taşınmazın değeri üzerinden lehlerine nispi vekalet ücretine hükmolunması gerekirken, maktu vekalet ücretine hükmolunmasının usul ve yasaya uygun olmadığını ileri sürerek Yerel Mahkeme kararının bu yönüyle düzeltilmesini talep etmiştir.

3.Gerekçe ve Sonuç

Hazine vekili katılma yolu ile istinaf dilekçesinde özetle,dava konusu taşınmazın değerinin 37.156.770,00 TL olarak belirlenmiş olup, mahkemece taşınmazın değeri üzerinden lehlerine nispi vekalet ücretine hükmolunması gerekirken, maktu vekalet ücretine hükmolunmasının usul ve yasaya uygun olmadığını ileri sürerek Yerel Mahkeme kararının bu yönüyle düzeltilmesini talep etmiştir.

3.Gerekçe ve Sonuç

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 06.02.2020 tarihli 2019/410 Esas, 2020/140 Karar sayılı kararıyla, dosya içerisinde mevcut kök tapu kaydına göre davacıların dayanak tapu kaydının kadastro çalışmaları sırasında revizyon görmediği, bu haliyle hukuki değerini yitirip delil durumuna düştüğü, davacılarca tapu kaydının herhangi bir parsele uyduğunun iddia edilmediği, kaldı ki davacılar tarafından tescil dışı bırakılan ve halen zilyetliklerinde olan taşınmaz bildirilmediği, sadece tapu kaydı uygulanarak tescil harici bırakılan yerler var ise adlarına tescilini talep ettikleri, düzenlenen raporda da yapılan kadastro çalışmaları sırasında tescil dışı bırakılan yer olmadığının bildirildiği anlaşılmakla yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, ayrıca davacılarca tescil harici bırakılan yerlerin tescili talep edilmesine rağmen tescil harici bırakılan yer tespit edilemediğinden maktu vekalet ücretine hükmedilmesinde de bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle davacılar vekillerinin ve davalı Hazine vekilinin yerinde görülmeyen istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b.(1) maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili ve katılma yolu ile Hazine vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Bir kısım davacılar vekili, davacı ... vekili ve katılma yolu ile davalı Hazine vekili istinaf dilekçelerinde yer alan nedenlerle kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmişlerdir.

3.Gerekçe

3.1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, TMK'nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddelerine dayalı tapusuz taşınmazın tescili isteğine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun "Tapuda kayıtlı taşınmaz malların tespiti" başlıklı 13. maddesinde “Tapuda kayıtlı taşınmaz mal:

A) Kayıt sahibi veya mirasçıları zilyet bulunuyorsa;

a) Kayıt sahibi adına,

b) Kayıt sahibi ölmüş ise mirasçıları adına,

c) Mirasçılar tayin olunamazsa, ölü olduğu yazılmak suretiyle kayıt sahibi adına,

B) Kayıt sahibi veya mirasçılardan başkası zilyet bulunuyorsa;

a) Kayıt sahibi veya mirasçılarının kadastro teknisyeni huzurunda muvafakatları halinde zilyet adına,