muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1349, Karar No: 2024/2149, Tarih: 28.02.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/1349 E.  ,  2024/2149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 15.03.2022

SAYISI : 2021/1228 E., 2021/1104 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Asıl hükümde mahkûmiyet, müsadere, ek karar ile temyiz isteminin

reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İstanbul 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2022 tarihli ve 2020/1228 Esas, 2021/1104 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.10.2021 tarihli ve 2020/1228 Esas, 2021/1104 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçundan aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrasının son cümlesi yollamasıyla, anılan

Kanun'un üçüncü maddesinin beşinci, onuncu ve yirmiikinci fıkraları ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği 10 ay hapis ve 20,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, suça konu kaçak eşyanın 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereği müsaderesine karar verilmiştir.

2.İstanbul 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2022 tarihli ve 2020/1228 Esas, 2021/1104 Karar sayılı ek kararı ile Tarım ve Orman Bakanlığının suçtan zarar görmediği ve temyize yetkisi olmadığından ... vekilinin temyiz başvurusunun, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesi gereği temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

II.TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Şikâyetçi ... vekilinin temyiz istemi; kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ve resen belirlenecek nedenlerle hükmün bozulması istemine ilişkindir.

2.Şikâyetçi ... vekilinin ek karara yönelik temyiz istemi; vekalet ücretine hükmedilmemesine ve resen belirlenecek nedenlerle hükmün bozulması istemine ilişkindir.

III.OLAY VE OLGULAR

11.08.2014 tarihinde otogarda peron önündeki sanığın elindeki karton kutu içerisinde toplam 400 paket kaçak sigara ele geçirimiştir.

IV.GEREKÇE

1.Şikâyetçi ... vekilinin temyiz istemi; kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ve resen belirlenecek nedenlerle hükmün bozulması istemine ilişkindir.

2.Şikâyetçi ... vekilinin ek karara yönelik temyiz istemi; vekalet ücretine hükmedilmemesine ve resen belirlenecek nedenlerle hükmün bozulması istemine ilişkindir.

III.OLAY VE OLGULAR

11.08.2014 tarihinde otogarda peron önündeki sanığın elindeki karton kutu içerisinde toplam 400 paket kaçak sigara ele geçirimiştir.

IV.GEREKÇE

Sanığın eyleminin suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibarıyla 5607 sayılı Kanun kapsamında kaldığı cihetle, suçtan doğrudan zarar görmeyen Tarım ve Orman Bakanlığının davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığı gibi katılmasına karar verilmesi de hükmü temyiz yetkisi vermeyeceğinden, temyiz inceleme isteğinin reddine dair mahkemenin 15.03.2022 tarihli ve 2021/1228 Esas, 2021/1104 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

V.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2022 tarihli ve 2020/1228 Esas, 2021/1104 sayılı ek kararında ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24669, Karar No: 2015/7565, Tarih: 09.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/24669 E.  ,  2015/7565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2014

NUMARASI : 2013/315-2014/431

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılara resmi birim fiyatları uygulanıp, yıpranma payı da düşülerek bedel tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan Kamulaştırma Kanunun 27. maddesi uyarınca açılan ve niteliği gereği tespit mahiyetinde olan davada belirlenen bedel esas alınarak taşınmaza değer biçildiğinden rapor, arsa bedelinin tespiti yönünden geçersizdir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Tapu kaydındaki takyidatların hükmedilen bedele yansıtılmaması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/36553, Karar No: 2017/33857, Tarih: 24.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/36553 E.  ,  2017/33857 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24011, Karar No: 2015/9634, Tarih: 07.05.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/24011 E.  ,  2015/9634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı olarak açılan boşanma davası olup (TMK. md. 166/1), Hukuk Muhakemeleri Kanununun yürürlüğe girmesinden sonra 20.01.2014 tarihinde ikame edilmiş, davacı dava dilekçesinde tanık deliline dayanmış, ön inceleme duruşmasında tanık listesi ibraz etmiştir. Mahkemece, verilen kesin sürede davacı tarafça delil ve tanık listesi verilmediği bu sebeple iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Delil, tarafların üzerinde anlaşamadıkları ve uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek çekişmeli vakıalar için gösterilir (HMK.m. 187/1). Tahkikat, ön incelemede saptanan çekişmeli hususlar üzerinden yürütüleceğine (HMK.m.140/3) göre, bu tespit yapılmadan tarafların herhangi bir delile dayanmaları ve dayandıkları delilleri sunmaları beklenemez.

Bu açıklamalar çerçevesinde taraflar ön inceleme aşamasından önce delil göstermişlerse bu deliller çekişmeli hususlar çerçevesinde toplanmalı, daha önce delil gösterilmemişse taraflara delil göstermeleri için süre verilmeli ve bu deliller toplandıktan sonra karar verilmelidir. Bu itibarla davacının bildirdiği tanıklar, usulünce dinlenerek, davalı tarafında delil bildirmesi halinde tüm deliller birlikte değerlendirilerek, sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 07.05.2015(Perş.)
Yargıtay — Esas No: 2019/9127, Karar No: 2023/601, Tarih: 18.01.2023

**7. Ceza Dairesi         2019/9127 E.  ,  2023/601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 22.10.2015 tarihli ve 2015/342 Esas, 2015/730 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin onuncu ve onsekizinci fıkrası delaletiyle 5607 sayılı Kanun'un üçüncü maddesinin beşinci fıkrası, 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onuncu fıkrası, 5237 sayılı Türk

Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve aynı Kanun'un 54 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 5 gün karşılığı 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, kaçak eşyanın müsaderesine ve katılan lehine vekalet ücreti verilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, haksız ve hukuka aykırı olan kararın bozulması istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, kaçakçılıkla mücadele birimlerince yürütülen çalışmalar kapsamında sanık Aleattin Palandöken'in ... Mahallesi Bahçeler Sokak No:35/3 sayılı ikametinde ve ... Mahallesi Yenişehir Caddesi No:10/B sayılı yerde faaliyet gösteren "Palandöken" isimli tütüncü dükkanında kaçak sigaralar bulundurduğu yönünde bilgiler elde edilmesi üzerine, Cumhuriyet Başsavcılığınca gecikmesinde sakınca bulunan hâl kapsamında verilen karar uyarınca 06.06.2015 Cumartesi günü yapılan arama neticesinde 1489 paket muhtelif marka kaçak sigara ele geçirilmiştir.

2.Sanık kollukta ve esas mahkemesinde, suça konu sigaraları satmak için bulundurduğunu beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

2.Sanık kollukta ve esas mahkemesinde, suça konu sigaraları satmak için bulundurduğunu beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

1.10.12.2022 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının "23 üncü" fıkra olarak değiştirildiği gözetilerek, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmi ikinci fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrasına eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği ve anılan madde uyarınca suça konu kaçak eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı tutarındaki miktarın hüküm verilinceye kadar Devlet Hazinesine ödenmesi halinde verilecek cezada; soruşturma aşamasında ihtarat yapılmamış ise 1/2, ihtarat yapılmış ise 1/3 oranında indirim uygulanacağının hüküm altına alındığı dikkate alınarak, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12 nci maddenin ikinci fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

2.24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3.Dava konusu kaçak eşyanın 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken

5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinden müsaderesine karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması, nedenleriyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.10.2015 tarihli ve 2015/342 Esas, 2015/370 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7939, Karar No: 2025/688, Tarih: 03.02.2025

**9. Ceza Dairesi         2024/7939 E.  ,  2025/688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın katılan mağdurenin bacak ve göğüs bölgelerine dokunarak yanağından öptüğünün kabulü ile çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle sanığın okul servis hizmetinin sona ermesi karşısında suçun nitelikli halinin oluşmadığına, katılan mağdurenin tanık beyanları ile çelişen soyut ve çelişkili iddiaları dışında mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, dosyadaki mesaj kayıtlarının hukuka aykırı şekilde elde edilmesinden dolayı hükme esas alınamayacağına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1. Suç tarihi itibariyle sanığın katılan mağdurenin eğitim gördüğü kurumun öğrencilerine yönelik servis hizmeti sözleşmesinin sona ermesi, sanığın katılan mağdure ile tanışıklıklarını kullanıp temyiz dışı sanık ... aracılığıyla aracına binmesini sağlayarak eylemini gerçekleştirmesi karşısında sanığın katılan mağdureye karşı herhangi bir şekilde koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunmadığı gözetilmeyerek belirlenen temel cezada 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/3 maddesi uyarınca artırım yapılarak fazla ceza tayin edilmesi,

2. Kabul ve uygulama göre de;

İlk Derece Mahkemesince lehe olduğu kabul edilen 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesi yürürlükteki haliyle 5237 sayılı Kanun'un 103. maddesi uyarınca ceza tayininde eylemin koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunan kişiye karşı işlendiğinin kabulü ile artırım yapılırken uygulama maddesinin 5237 sayılı Kanun'un 103/3 fıkrası yerine yazılı şekilde gösterilmesi, davaya katılmalarına karar verilen katılan mağdure ve katılanın karar başlığında sırasıyla mağdure ve müşteki olarak gösterilmesi; 13.03.2014 olan suç tarihinin de intikalin gerçekleştiği 19.03.2014 tarihi olarak yazılması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15375, Karar No: 2018/6964, Tarih: 06.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15375 E.  ,  2018/6964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ...

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Alacaklıyı zarara uğratmak sokmak maksadıyla mevcudu eksiltmek suçunda şikayet hakkının, borçlu hakkındaki icra takibi kesinleşen suçtan zarar gören alacaklıya ait olduğu, icra takip dosyasında ödeme emrinin borçlu sanığa 02/07/2015 tarihinde tebliğ edildiği, sanık hakkında henüz ödeme emri tebliğ edilip takip kesinleşmeden şikayetçi vekilince 21/04/2015 tarihinde şikayette bulunulduğunun anlaşılması karşısında, suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Suç tarihinin gerekçeli karar başlığında gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 06/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12558, Karar No: 2014/21368, Tarih: 24.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/12558 E.  ,  2014/21368 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 06/05/2014

Numarası : 2013/262-2014/216

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, davalı işyerinde temizlik işçisi olarak çalışırken yaptığı fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının ödenmediğinden bahisle bu işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının taşeron firmalar işçici olarak çalıştığını, kendisinden hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı Belediyenin temizlik ve ilaçlama hizmetini ihale yoluyla hizmet alımı yaparak yürüttüğü, dolayısıyla davalı belediye ile dava dışı şirketler arasında İş Kanunun 2/6.maddesinde öngörülen koşulların gerçekleştiği, asıl işveren sıfatıyla davalı Belediye Başkanlığının bütün işçilik hakları bakımından davacı işçiye karşı sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının yaptığı fazla çalışma süresi yönünden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacı kışın 05.00-14.00, yazın ise 20.00-05.00 saatleri arasında çalıştığını bildirerek fazla mesai alacağı talep etmiştir. Bilirkişi, davacının kışın 17.00-02.00, yazın 20.00-05.00 saatleri arası haftanın 6 günü 10 saat çalıştığı, 1 saat ara dinlenmesi düşülmesi sonrasında günde 9 saat çalıştığı, haftalık mesaisinin ise 54 saat olduğunu ve bunun yasal haftalık mesai süresi olan 45 saatten 9 saat fazla olduğunu bu nedenle haftalık 9 saat fazla mesai yaptığını belirterek buna uygun hesaplama yapmıştır. Ancak hesaplama yaparken işlem hatası yapılmıştır. Öncelikle kış mesaisi olarak kabul edilen saatler 17.00-02.00 arası değil sabah 05.00-14.00 arasıdır. Bu yanlışlığın düzeltilmesi gerekmektedir.

Ayrıca, davacının mesai saatleri 9 saattir. Bu süreden 1 saat ara dinlenmesinin düşülmesi sonrasında kalan süre 8 saat olup bu durumda haftanın 6 günü çalışan davacının mesaisi haftalık 48 saat olmaktadır ve yasal haftalık 45 saat çalışma süresini de sadece 3 saat aşmaktadır. Bu durum karşısında, davacının haftalık fazla mesaisi 9 değil 3 saat olmalıdır. Yapılan hesaplamalar hatalı olup karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.