muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/767, Karar No: 2019/13482, Tarih: 17.06.2019

D) İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

E) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince özetle; “……..ispat yükü üzerinde olan davalı tarafın fesih bildirimindeki iddialarını ispat amaçlı tanık listesini ve tanık dinlenmesi için gerekli masrafı kesin süre geçtikten sonra (29.08.2016 tarihinde kendisine tebliğ edilen tensip zaptı ve ön inceleme duruşmasında verilen süreden sonra) ibraz ederek gereğini yerine getirdiği, ön inceleme duruşmasında tahkikat aşamasında davalı tarafın tanıklarının dinleneceği bildirildiği halde tanıklarını tahkikat duruşmasında hazır etmediği, dinlenen davacı tanığının fesih sürecine ilişkin görgüye dayalı bilgisinin bulunmadığı, dosyaya davalı işverenlikçe sunulan fesih işleminde anlatımlarına dayanılan çalışanlar ... işverenlikçe alınan beyanlarında, kendilerinin yanlış yaptıkları eylemlerin sorumlusu olarak davacıyı göstermemeleri halinde, kendilerinin işveren ile güven ilişkilerinin zedelenebileceği olasılığı da dikkate alındığında, işverenin tek taraflı aldığı bu beyanların tek başına davacının iddia edilen eylemi gerçekleştirdiğini ispata yeterli olmadığı, işveren tarafından dosyaya, anılan şahısların anlatımları dışında davacının feshe konu eylemi işlediğine dair şüpheden uzak herhangi bir delil sunulamadığı, ilk derece mahkemesinin gerekçesinde davacının savunmasında olayı ana hatları ile doğruladığı belirlemesinin incelenen "savunma metni kapsamında yerinde olmadığı", bu durumda yukarıda sözü edilen yasal düzenleme uyarınca ispat yükü üzerinde bulunan davalı işverenliğin, iş akdinin feshine sebep olan eylemi davacının işlediği iddialarını şüpheden uzak somut deliller ile kanıtlayamadığı ve davanın reddine ilişkin mahkeme kararının yerinde olmadığı… ” gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne, davalı işverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

F) Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

G) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/II.c.1 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir.

İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu kanıtlayacaktır. Buna göre fesih işlemini yazılı yapmış olması, belli durumlarda işçinin savunmasını istediğini belgelemesi, yazılı fesih işleminin içeriğinde dayandığı fesih sebeplerini somut ve açık olarak göstermiş olması gerekir. İşverenin biçimsel koşulları yerine getirdiği anlaşıldıktan sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunun kanıtlanması aşamasına geçilecektir.

İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu kanıtlayacaktır. Buna göre fesih işlemini yazılı yapmış olması, belli durumlarda işçinin savunmasını istediğini belgelemesi, yazılı fesih işleminin içeriğinde dayandığı fesih sebeplerini somut ve açık olarak göstermiş olması gerekir. İşverenin biçimsel koşulları yerine getirdiği anlaşıldıktan sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunun kanıtlanması aşamasına geçilecektir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması olasılığından kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İspat yükü kendisinde olan işveren, geçerli ve haklı nedende davacının davranışının veya yetersizliğinin işyerinde olumsuzluklara yol açtığını ve iş ilişkisinin çekilmez hal aldığını da ispat etmelidir.

İspat yükü kendisinde olan işveren, geçerli ve haklı nedende davacının davranışının veya yetersizliğinin işyerinde olumsuzluklara yol açtığını ve iş ilişkisinin çekilmez hal aldığını da ispat etmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının, davalı işyerinde 2 yıldan fazla süredir ve en son takım lideri pozisyonunda çalıştığı, iş akdinin 28.07.2016 tarihinde yapılan fesih bildirimi ile, 25.07.2016 tarihinde;....isimli çalışanın yanıtladığı çağrı ile ilgili olarak, müşterinin bir yönetici ile görüşmek istemesi üzerine ilgili çalışanın takım lideri dahi olamayan .... isimli çalışana yönlendirdiği bu çalışana kendisini takım lideri olarak tanıtması ve çağrıyı kısa tutması yönünde talimat verdiği, çağrı sonuçlanınca müşterinin şirkete dönüş yapmasını engellemek için e-mail adresinin sisteme yanlış girilmesine sebep olduğu, bu eylemleri ile işçi ve işveren arasındaki karşılıklı güvenin tamamen ortadan kalktığı sadakat ve bağlılık yükümlülüğünü ve bu kapsamda İş Kanunu hükümlerini ihlal etmiş olduğu iddiaları ile, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II maddesine dayanılarak feshedildiği anlaşılmaktadır.

Yargılama sırasında dinlenen davacı tanığının görgüye dayalı bilgisinin olmadığı ancak dosyaya sunulan Ramazan isimli çalışanın tarihsiz savunmasında müşteriyle ilk görüşmeyi kendisinin gerçekleştirdiğini, müşteri ısrarcı olunca takım lideri olan davacıya durumu anlattığını, davacının da çağrıyı ... isimli kendi takımındaki başka bir çalışana yönlendirdiği ve takım lideri gibi konuşup konuşmayı kısa tutmasını istediği, ...’in çağrıyı olumsuz olarak müşterinin suratına kapattığı, kendisinin dosyaya ne yapılacağını davacıya sorduğunda davacının “ mail adresinde l varsa boşalt ya da boş ver ... halleder.” dediğini belirtmiştir. ...’in ise savunmasında mail adresindeki değişikliği kendi iradesiyle yapmadığını, kendisine söyleneni yaptığını belirttiği görülmektedir.

Somut olayda işyerinde takım lideri olarak çalışan davacının sorunu çözülemeyen bir müşteriyle yapılan görüşme sırasında takım lideri olmayan başka bir çalışana takım lideri gibi konuşması ve işyerine gönderilecek anket formlarında olumsuz görüş bildirilmemesi için de müşterinin mail adresinin sisteme hatalı kaydedilmesini çalışanlara söylediği ve bu talimat üzerine mail adresinin hatalı kaydedildiği dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşıldığından davacının bu davranışlarının işyerinde olumsuzluklara yol açtığı sabittir. Buna göre, feshin haklı nedene değil geçerli nedene dayandığı anlaşıldığından davanın reddi gerekirken Mahkemece yazılı gerekçe ile kabulü hatalıdır.

Dairemizce 4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/3. maddesi uyarınca aşağıdaki gibi karar vermek gerekmiştir.

H) HÜKÜM:

Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1- İlk Derece Mahkemesinin kararı ile Bölge Adliye Mahkemesi’nin temyiz edilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

Dairemizce 4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/3. maddesi uyarınca aşağıdaki gibi karar vermek gerekmiştir.

H) HÜKÜM:

Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1- İlk Derece Mahkemesinin kararı ile Bölge Adliye Mahkemesi’nin temyiz edilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 44,40 TL karar-ilam harcından peşin alınan 29,20 TL'nin mahsubu ile bakiye 15,20 TL karar harcının davacıdan tahsili ile hazineye irat kaydına,

4-Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 160,40 TL. yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 2.725 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Kullanılmayan avansların talep halinde ilgilisine iadesine,

7-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, kesin olarak 17/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17007, Karar No: 2013/16018, Tarih: 08.10.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/17007 E.  ,  2013/16018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 10/06/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/07/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız şikayet nedeni ile manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalının müvekkilini isbatı mümkün olmayan mesnetsiz iddialarla karalamaya, hem kişiliğine hem meslek itibarına zarar vermeye çalıştığını, davalının şikayeti üzerine müvekkilinin soruşturma geçirdiğini, bu olayın müvekkilini derinden sarstığını beyan ederek manevi tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı, görevini yaptığını beyanla davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davalının şikayetinin haksız olduğu, davacının bu süreçte yıprandığı gerekçesi ile istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ... Cumhuriyet Başsavcılığına verdiği şikayet dilekçesinde; "İlçe Tarım Müdürlüğü'nde görev yaptığı sırada izinsiz çeltik ekimi yapılıp yapılmadığının tespiti için görevlendirildiği, izinsiz çeltik ekimi yapılıp yapılmadığının tespiti için yapılan kontrollerde izinsiz çeltik eken dört kişi tespit edildiğini, kaçak çeltik ekimi yaparak 3039 sayılı yasaya muhalefet eden ... ve eşi ... yi ilçe tarım müdürünün sanki süresi içinde çeltik komisyonuna müracaat etmiş konumuna sokarak kanunun gereğini yapmadığını, izinsiz çeltik ektiği tespit edilen diğer üç kişi hakkında da hiç bir işlem yapılmadığını, 09/09/2009 tarihinde ilçe tarım müdürünün Ilgaz kaymakamı davacıya şikayet ettiğini, davacının bu kişiye hiçbir işlem yapılmasını gerektirir konunun olmadığı gerekçesiyle dosyayı makam onayı ile işlemden kaldırdığını, görevini layıkıyla yaptığı için iki ayrı uyarma cezası ile 69,00 TL idari para cezası aldığını kaçak çeltik ekerek devleti zarar uğratanlar ve görevini yapmayanlar hakkında şikayetçi olduğunu" beyan ettiği görülmüştür.

Dosya içeriğinden, davacının Ilgaz ilçesi kaymakamı olduğu, davalının ise ziraat teknisyeni olduğu, davalının İlçe Tarım Müdürlüğü'nde görev yaptığı sırada izinsiz çeltik ekimi yapılıp yapılmadığının tespiti ile görevlendirildiği, davalı ve birlikte görevlendirildiği mühendis tarafından dört kişinin izinsiz çeltik ektiklerini tespit ettikleri, bu kişiler hakkında işlem yapmadığı gerekçesi ile ilçe tarım müdürünü kaymakamlığa şikayet ettiği, kaymakamlıkça yaptırılan ön inceleme sonucunda ilçe tarım müdürü hakkında işlem

yapılmasını gerektirir konunun olmadığı gerekçesiyle makam onayı ile dosyanın işlemden kaldırıldığı fakat ön inceleme dosyasında tutanağa rağmen izinsiz çeltik ekenler hakkında neden işlem yapılmadığına dair bilgi bulunmadığı, bu nedenle davalı tarafından Valilik makamına şikayet dilekçesi verildiği, davalıya iki ayrı uyarma cezası verildiği bunlardan, 07/01/2010 tarihli 22 sayılı uyarma cezasının davalının bu davaya konu şikayetleri nedeni ile (şikayet dilekçesinin makam atlanarak valilik makamına verilmesi) nedeniyle verildiği anlaşılmaktadır. Bu kapsamda davacı hakkındaki şikayet bir bütün olarak değerlendirilerek, iddialar konusunda zayıfta olsa bazı somut belirtiler (emareler) bulunduğu; şikayetin, olağan kuşku üzerine ve somut belirtilere dayandırılarak yapıldığı sonucuna varılmak gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, davalının tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1115, Karar No: 2022/1783, Tarih: 20.12.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2022/1115 E.  ,  2022/1783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

1. Taraflar arasındaki “boşanma” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların 28.09.1984 tarihinde evlendiklerini, ortak iki çocuklarının olduğunu, müvekkilinin tüm sorumluluklarını yerine getirmesine rağmen davalının eşine karşı olumsuz tutum ve davranışlar sergilediğini, fiziksel ve psikolojik şiddet uyguladığını, hakaret ve küfür ettiğini, aynı davranışları engelli olan ortak çocuk ...’e karşı da sergilediğini, evin ihtiyaçlarını karşılamadığını, mutfak alışverişlerini dahi davacının kendi emekli maaşı ile karşılamaya çalıştığını ileri sürerek tarafların boşanmalarına, müvekkili yararına 1.250TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 250.000TL maddi 100.000TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili cevap dilekçesinde; tüm iddiaları inkârla, müvekkilinin babası ile ortak arsasına üç katlı bina yapıldığını, tüm katların davalının maddi imkânları ve babasının yardımı ile inşa edildiğini, o dönemlerde davacının çalışmadığını, şu anda katın birinde müvekkilinin diğer iki katında da kiracıların oturduğunu, kira bedeli olarak aylık 400TL ve 800TL olmak üzere toplam 1.200TL gelirinin bulunduğunu, bunun dışında 2.000TL emekli maaşı aldığını, müvekkilinin bunlar dışında başkaca bir gelirinin bulunmadığını, davacının da emekli olduğunu ve aylık 1.500TL gelir elde ettiğini, davalının tüm sorumluluklarını yerine getirdiğini, eşler arasında engelli olarak dünyaya gelen ortak çocuk ...'in doğumundan sonra karı-koca ilişkisinin yaşanmadığını, davacının gençliğinden itibaren aşırı kilolu olduğunu, iki yıl önce mide küçültme ameliyatından sonra zayıfladığını, bundan sonra davacıya öz güven geldiğini, daha önce giymediği farklı kıyafetler giymeye başladığını, ortak çocuğun arkadaşı ile aşırı samimi olduğunu, Hasan isimli bu kişi ile güven sarsıcı davranışlar sergilemeye başladığını, yaşananlar neticesinde davalının da boşanmak istediğini belirterek davacının maddi taleplerinin reddine karar verilmesini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. Bakırköy 3. Aile Mahkemesinin 07.09.2018 tarihli ve 2017/453 E., 2018/520 K. sayılı kararı ile; tarafların sürekli tartışma hâlinde oldukları, erkeğin eşine ve ortak çocuk ...'e hakaret ettiği, davacıya şiddet uyguladığı, davacının ailesi ile görüşmesini istemediği ve birlik görevlerini yerine getirmediği gerekçesiyle davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına, davacı yararına 1.000TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 50.000TL maddi, 20.000TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

7. İlk derece mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı yasal süresi içinde taraf vekillerince istinaf isteminde bulunulmuştur.

8. ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin 06.07.2021 tarihli ve 2018/3684 E., 2021/1125 K. sayılı kararı ile; ilk derece mahkemesince tespit edilen kusur belirlemesinin doğru olduğu, kadın yararına maddi-manevi tazminat şartlarının oluştuğu ne var ki tarafların ekonomik ve sosyal durumu dikkate alındığında hüküm altına alınan tazminat miktarlarının az olduğu gerekçesiyle kadın yararına 70.000TL maddi, 30.000TL manevi tazminat ödenmesine, öte yandan kadın eşin emekli olduğu, düzenli gelirinin bulunduğu ve boşanma sonucunda yoksulluğa düşmeyeceği kanaatiyle yoksulluk nafakasının reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

9. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı yasal süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunulmuştur.

10. Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 23.12.2021 tarihli ve 2021/8705 E. ve 2021/9966 K. sayılı kararı ile;

“…1-Davalı erkeğin temyiz itirazları incelendiğinde;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a)Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz (TMK m. 175). Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, tarafların belirlenen ekonomik ve sosyal durumlarına göre kadının asgari ücret seviyesindeki gelirinin kendisini yoksulluktan kurtaracak düzeyde olmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir (HGK m. 2009/3-165-186). O halde, davacı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken bu isteğin reddi doğru görülmemiştir.

b)Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddî ve manevî tazminat azdır. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50. ve 51. maddeleri hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddî (TMK m. 174/1) ve manevî (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir,...” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

11. ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin 11.05.2022 tarihli ve 2022/261 E., 2022/851 K. sayılı kararı ile; HMK ile benimsenen istinaf kanun yolu incelemesi sonrasında artık Yargıtayın tamamen bir hukukî denetim ve içtihat mercii olduğu, temyiz incelemesinde maddi vakıa ve delil değerlendirilmesine girilemeyeceği, sadece hukukî denetim yapılması gerektiği, HMK’nın 371. maddesi ile temyiz incelemesinin kapsamının belirlendiği, bozma sebebi nispi nitelikte ise tespit edilen bozma sebebinin hükmü etkilemesi gerektiği, nitekim karara etki eden yargılama hatası veya eksikliklerin mevcut olması hâlinde bunların bozma sebebi sayılabilmesi için ayrıca hüküm sonucunu etkilemiş olmaları gerektiği, buna karşılık dava şartlarının bulunmaması veya taraflardan birinin davasını ispat için dayandığı delillerin yasal bir sebep olmadan kabul edilmemesi hâllerinin ise mutlak bozma sebebi olduğu, somut olaya gelindiğinde ise Yargıtayca temyiz incelemesi sonucunda TMK’nın 174. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile düzenleme altına alınan maddi-manevi tazminat ve 175. maddesine göre yoksulluk nafakası koşullarının oluşup oluşmadığına ilişkin hukukî denetimin yapıldığı, buna göre davalının kusurlu eylemeleri nedeniyle davacı yararına maddi-manevi tazminat ödenmesi ile yoksulluk nafakasına hükmedilme şartlarının oluşup oluşmadığına ilişkin Yargıtayın hukukî denetiminden geçtiği, bunun ötesinde tarafların belirlenen ekonomik ve sosyal durumları, tazminata esas fiillerin ağırlığı da değerlendirilerek TMK’nın 4. maddesi uyarınca takdir edilen tazminatların miktarı ile kadının yoksulluğa düşeceği yönünde bozma kararı verilemeyeceği gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

12. Direnme kararı yasal süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

13. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; bölge adliye mahkemelerince takdir edilen nafaka ve maddi-manevi tazminat miktarlarına ilişkin temyiz talepleri hakkında, Yargıtayca yapılacak incelemenin niteliği ve tazminat miktarları yönünden Yargıtayın temyiz olunan kararı bozup bozamayacağı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

14. Uyuşmazlığın çözümü bakımından ilgili yasal düzenleme ve kavramların açıklanmasında yarar görülmektedir.

II. UYUŞMAZLIK

13. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; bölge adliye mahkemelerince takdir edilen nafaka ve maddi-manevi tazminat miktarlarına ilişkin temyiz talepleri hakkında, Yargıtayca yapılacak incelemenin niteliği ve tazminat miktarları yönünden Yargıtayın temyiz olunan kararı bozup bozamayacağı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

14. Uyuşmazlığın çözümü bakımından ilgili yasal düzenleme ve kavramların açıklanmasında yarar görülmektedir.

15. Bilindiği üzere ülkemizde iki dereceli yargı sistemi uygulanmakta iken, 2004 yılında kabul edilen 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un yürürlüğe girmesi ve HMK ile istinaf kanun yolu hükümlerinin düzenlenmesi, bu düzenlemeye uygun olarak 20.07.2016 tarihinde bölge adliye mahkemelerinin faaliyete başlaması ile üç dereceli yargı sistemine geçilmiş bulunmaktadır.

16. Kural olarak, HMK’nın 361. maddesinde de kabul edildiği üzere; bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinden verilen temyizi kabil nihaî kararlar ile hakem kararlarının iptali talebi üzerine verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurabilir. Aynı Kanun’un 362. maddesinde temyiz yoluna başvurulması mümkün olmayan kararlar düzenlenmiştir. Öncelikle eldeki davanın temyizi kabil kararlar kapsamında olduğu açıktır.

17. Yargıtayın bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinin ve ilk derece mahkemelerinin vermiş olduğu temyizi kabil kararların temyiz inceleme kapsamı HMK’nın 369. maddesinin 1. fıkrasında; “Yargıtay, tarafların ileri sürdükleri temyiz sebepleriyle bağlı olmayıp, kanunun açık hükmüne aykırı gördüğü diğer hususları da inceleyebilir.” şeklinde düzenlenmiştir. Bu maddeye göre Yargıtay, bölge adliye mahkemesi gibi istinaf sebepleri ve kamu düzeni ile sınırlı bir inceleme yetkisinden ziyade tarafların ileri sürdükleri temyiz sebepleri ile bağlı olmaksızın kanunun açık hükmüne aykırı gördüğü hususları inceleyebilir.

18. “Bozma sebepleri” HMK’nın 371. maddesinde;

“(1) Yargıtay, aşağıda belirtilen sebeplerden dolayı gerekçe göstererek temyiz olunan kararı kısmen veya tamamen bozar,

a) Hukukun ve taraflar arasındaki sözleşmenin yanlış uygulanmış olması.

b) Dava şartlarına aykırılık bulunması.

c) Taraflardan birinin davasını ispat için dayandığı delillerin kanuni bir sebep olmaksızın kabul edilmemesi.

ç) Karara etki eden yargılama hatası veya eksikliklerin bulunması” şeklinde düzenlenmiştir. Bu sebeplerin bulunması durumunda Yargıtay bölge adliye mahkemesinin kararlarını gerekçesini göstererek bozabilecektir.” şeklindeki hüküm ile düzenleme altına alınmıştır.