muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/10527, Karar No: 2010/11998, Tarih: 04.11.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/10527 E.  ,  2010/11998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 06.11.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 03.03.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, davalının maliki olduğu 108 ada 76 parsel sayılı taşınmazın 5.62 m2.lik bölümünün idarenin tespit ettiği kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını ileri sürerek bu kısma ilişkin tapu kaydının iptalini, haksız elatmanın önlenmesini ve varsa muhdesatların kal’ini istemiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece dava reddedilmiş, davacı Hazine hükmü temyiz etmiş, karar Dairemizin 18.7.2007 tarihli ilamı ile ve ilamda belirtilen nedenlerle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyulmuş, yapılan araştırma ve inceleme sonucu kıyı kenar çizgisi belirlenerek dava reddedilmiştir.

Hükmü davacı Hazine temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık Türk Medeni Kanununun 715. maddesine ve 3621 sayılı Kıyı Kanununa dayanılarak açılan tapu iptali ve terkin istemine ilişkindir. Gerçekten mahkemenin doğru olarak saptandığı üzere, önemli olan kıyı kenar çizgisinin yöntemince belirlenmesidir. Türk Medeni Kanununun 715 maddesinde kıyıların niteliği gösterilmiş, 13.03.1972 tarihli ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da kıyıların menfaati umuma ait yerlerden olduğu, 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu Kararında da ilke olarak mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisini belirleme görevinin adli yargı yerine ait bulunduğu, ancak 3621 sayılı yasanın 5. ve 9. maddeleri hükmü gereğince idarenin belirlediği ve idari yargı yerine başvurulmaması yüzünden yargı yolunun kapanmış olması nedeniyle kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi bulunursa adli yargı yerinde saptamanın buna uygun olarak yapılacağı vurgulanmıştır.

Mahkemece, yapılan bu saptamalara ve hükmüne uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılmasında bir yanılgı yoktur. Ne var ki, dava konusu taşınmazın kadastro tespiti yapılmış ve taşınmaz bu tespit sonucu 27.04.1992 tarihinde tapuya tescil edilmiştir. Eldeki dava ise 18.7.2003 tarihinde açılmıştır. Dairemizin bozma kararından sonra 3402 sayılı Kadastro Kanunu değişikliğe uğramış, 25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına ekleme yapılmıştır. Anılan hüküm, “bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklindedir.

Diğer taraftan, 5841 Sayılı Kanununun 3. maddesi ile de 3402 Sayılı Kadastro Kanununa geçici 10. madde eklenmiştir. Bu madde ise “bu kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Anılan hükümler gözetildiğinde, kadastro tespitinin kesinleştiği tarih ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 sayılı Kadastro Kanununun değişik 12.maddesinde sözü edilen on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği açıktır. Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gereğince davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi gerekir. Mahkemece bu kural bir yana bırakılarak çekişmenin esası incelenmek suretiyle davanın reddi doğru değil ise de hüküm sonuçta davanın reddine ilişkin bulunduğundan bu husus bozma nedeni yapılmamış, HUMK'nun 438/son maddesi gereğince kararın gerekçesinin düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriği ile yukarıda yazılan gerekçeye göre davacı Hazinenin bütün temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan kararın HUMK’nun 438/son maddesince gerekçesi DÜZELTİLMİŞ bu şekli ile ONANMASINA, 04.11.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14863, Karar No: 2017/16176, Tarih: 20.11.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/14863 E.  ,  2017/16176 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasında verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; istinaf başvurusunun reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 10.000 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, istirdadı istenilen bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; davanın açılmasından sonra yürürlüğe giren 6719 sayılı yasa ile değiştirilen 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu hükümlerine uygun olduğu gerekçe gösterilerek; davanın reddine, davacı tarafça yapılan yargılama giderlerinin (ve maktu vekalet ücretinin) davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren 6719 sayılı yeni yasa hükümleri uyarınca davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, ancak mahkemece yasal düzenleme nedeniyle davanın reddedilmesine rağmen davalı tarafın davacı yararına vekalet ücreti ve yargılama giderlerinden sorumlu tutulması doğru olmadığı, dava açıldığı tarihte haklı olan davacının haklılık durumunun dava açıldıktan sonra çıkan yasa ile değişmesi ile birlikte dava reddedildiği için taraflar yararına ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesinin yerinde olmadığı, aynı nedenlerle davanın reddi söz konusu olduğundan reddedilen bir dava da davalıdan yargılama giderlerini ödemesine karar verilmesi doğru olmadığı gerekçe gösterilerek; davacı vekilinin istinaf talebinin reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile hüküm kısmının 3 ve 4. Bentlerinin hükümden çıkarılmasına ve yerlerine 3. Bent olarak "Yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, " ve 4. Bent olarak " Dava açıldıktan sonra yapılan yasal düzenleme nedeniyle haklılık durumu değişmesi dikkate alınarak dava reddedildiğinden davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına," şeklinde yazılmak suretiyle düzeltilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen; kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedellerinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 Karar Sayılı ilamıyla; 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4. maddesi ile Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fiyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verildiği, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'nun bu maddeye dayanarak 11.08.2002 gün ve 24843 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliği” yayımladığı, lisans sahibi şirketlerinde bu tebliğe uygun olarak tüketiciden kayıp-kaçak bedeli adı altında bedel tahsil ettikleri, ancak anılan madde ile Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyat belirleme hak ve yetkisinin verilmediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedelinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kararları ile bu bedelin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenleme ve yukarıda açıklanan Hukuk Genel Kurulu kararı doğrultusunda, Dairemizce; kayıp-kaçak bedeli gibi dağıtım şirketleri tarafından faturalara yansıtılan dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, parekende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin, tüketicilerden tahsil edilemeyeceği kabul edilmiştir.

Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenleme ve yukarıda açıklanan Hukuk Genel Kurulu kararı doğrultusunda, Dairemizce; kayıp-kaçak bedeli gibi dağıtım şirketleri tarafından faturalara yansıtılan dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, parekende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin, tüketicilerden tahsil edilemeyeceği kabul edilmiştir.

Ne var ki, 17.06.2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu Kanunu'nun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek, Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17. maddesine eklenen 10. bend ile dava konusu uyuşmazlığın da özünü oluşturan bedeller konusunda, davanın açıldığı tarihteki içtihat durumundan farklı ve yeni bir düzenleme getirmiş; hem de, geçici 20. maddeyle, anılan düzenleme devam etmekte olan davalarda da uygulanacak şekilde geçmişe yürütülmüştür.

Bu aşamada, davanın konusuz kalması hakkında genel açıklama yapılmasında yarar görülmüştür.

Görüldüğü üzere, 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17. maddesine eklenen 10. bend ile dava konusu uyuşmazlığın da özünü oluşturan bedeller konusunda, davanın açıldığı tarihteki içtihat durumundan farklı ve yeni bir düzenleme getirmiş; hem de, geçici 20. maddeyle, anılan düzenleme devam etmekte olan davalarda da uygulanacak şekilde geçmişe yürütülmüştür.

Bu aşamada, davanın konusuz kalması hakkında genel açıklama yapılmasında yarar görülmüştür.

İlke olarak her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki duruma göre hükme bağlanır (28.11.1956 tarih ve 15/15 sayılı İ.B.K). Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir nedenle dava konusunun ortadan kalkması halinde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Dava konusu hakkın davacıya ödenmesi, verilmesi ya da müdahalenin kaldırılması, davacı ve davalı sıfatının birleşmesi, yeni çıkan bir kanun ya da Anayasa Mahkemesi kararı ile ya da kişiye sıkı sıkıya bağlı ve mirasçılara geçmeyen bir hakka ilişkin davalarda taraflardan birinin ölümü gibi nedenlerle artık dava konusu edilen talep hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesine gerek ya da neden kalmıyorsa, burada davanın konusuz kalmasından söz edilebilir. Bu durumda, mahkemenin, bir tespit hükmü niteliğinde olmak üzere esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmetmesi gerekmektedir.

Yapılan bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık değerlendirildiğinde; yargılama sırasında yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliklerinin, dava konusu hakkın özünü ortadan kaldırdığı açıktır. Diğer bir anlatımla, geçmişe etkili yeni yasa nedeniyle dava konusuz kalmıştır.

Bu noktada, mahkemece; HMK'nun 331/1. maddesi uyarınca, konusuz kalan dava hakkında yargılamaya devam edilerek, dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğu tesbit edilmeli ve o tarafın yargılama giderlerine (ve bu giderlerden olan vekalet ücretine de) mahkum edilmesi gerekir.

Eldeki davada; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuat ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir.

Hal böyle olunca, bölge adliye mahkemesince; davalının istinaf başvurusunun reddine, davacının istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişiklikleri nedeniyle konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Hal böyle olunca, bölge adliye mahkemesince; davalının istinaf başvurusunun reddine, davacının istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişiklikleri nedeniyle konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine; ikinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun 371. maddesi uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine, kararın bir örneğinin de İlk Derece Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 20.11.2017 gününde oybirliği ile karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2015/3886, Karar No: 2015/2027, Tarih: 25.03.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/3886 E.  ,  2015/2027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ........ Sulh Hukuk ve ......... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

........ Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün nüfus kayıtlarına göre “..... Mevkii No: .... ..... Merkez ........./............” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

......... Sulh Hukuk Mahkemesi ise hükümlünün cezaevinde alınan beyanı ve kolluk araştırmasına göre “..... Mah. ..... Sok. No: .. ......../............” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Dosya kapsamından kısıtlı adayının cezaevine girmeden önceki yerleşim yerinin "..... Mahallesi, ..... Sokak No: .... ......../......" adresi olduğu, 10/11/2014 günlü müddetname ve hükümlünün 11/12/2014 tarihli vasi istem dilekcesi ile ......... İlçe Jandarma Komutanlığının 21/01/2015 günlü cevabî yazıları ile anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, ........ Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ........ Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 25/03/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9833, Karar No: 2014/1443, Tarih: 30.01.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/9833 E.  ,  2014/1443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akçakoca Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/02/2013

NUMARASI : 2011/369-2013/64

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı T.. K.. tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

K... Köyü, 101 ada 7 ve 102 ada 1 parsel sayılı sırasıyla 3561,30 m2 ve 4735,85 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, tapuda davalı adına kayıtlıdır.

Davacı Orman Yönetimi, çekişmeli taşınmazların kesinleşen orman sınırları içinde orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla, taşınmazların tapusunun iptali ile Hazine adına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, davanın kabulü ile Düzce İli, Akçakoca İlçesi, ....Köyünde kain 101 ada 7 ve 102 ada 1 parsel sayılı taşınmazların davalı adına olan tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede, 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 1948 yılında ilân edilip kesinleşen orman kadastrosu, 1744 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 1975 yılında ilân edilip kesinleşen orman kadastrosu ve 2. madde uygulama çalışmaları vardır. Arazi kadastrosu 18/04/2008 - 20/05/2008 tarihleri arasında ilân edilip kesinleşmiştir.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir. Şöyle ki; taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle hüküm kurulmuş ise de, çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede 1948 yılında yapılıp kesinleşen seri usulde orman kadastrosu, 1975 yılında yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 2. madde çalışmaları bulunduğu ve dava konusu taşınmazların kesinleşen orman tahdidi dışında kaldığı bildirilmiş ise de, uzman orman bilirkişisi tarafından kadastro paftası ile 1948 yılında yapılıp kesinleşen tahdit haritası ve 1975 yılında yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 2. madde çalışmalarına ilişkin harita usulünce çakıştırılıp irtibatlı kroki düzenlenmediğinden taşınmazların kesinleşen tahdit ve aplikasyon haritalarındaki konumu belirlenmemiştir. Uzman orman bilirkişisi raporuna ekli 1960 tarihli hava fotoğrafında çekişmeli taşınmazların yeşil alanda kaldığı ve orman sayılan yerlerden olduğu bildirilmiş ve ekli memleket haritasında yeri işaretlenmiştir. Ancak, dayanak hava fotoğrafları incelenmek suretiyle yeşilliğin neden kaynaklandığı hususu net olarak açıklanmamıştır. Yine, ziraat bilirkişisi raporunda dava konusu 101 ada 7 sayılı parselin tamamen orman ağaçları, 102 ada 1 sayılı parselin ise kısmen orman ağaçları kısmen de 25 - 30 yıllık fındık ağaçları ile kaplı olduğu belirtilmesine rağmen, taşınmazların üzerindeki orman ağaçlarının ve fındık ağaçlarının taşınmazların hangi bölümünde bulunduğu, yaşı, sayısı, dağılımı, kapalılık oranı orman ve ziraatçi bilirkişileri raporlarında tam olarak açıklanmamıştır. Eksik inceleme ve araştırma ile yetersiz bilirkişi raporlarına dayanarak hüküm kurulamaz.O halde; mahkemece öncelikle, yörede yapılıp kesinleşen seri bazda orman kadastrosu, aplikasyon ve 2. madde çalışmalarına ait işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilân tutanakları ile taşınmazların bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneği, 1960 tarihli memleket haritasının dayanağı olan hava fotoğrafları getirtildikten sonra, önceki keşifte yer alan bilirkişiler dışında bir harita-kadastro (jeodezi ve fotogrametri) mühendisi ile üç uzman orman yüksek mühendisinden oluşturulacak bilirkişi kurulu yardımıyla yeniden yapılacak keşifte, orman kadastro, aplikasyon ve 2

. madde uygulama haritası ile kadastro paftası ölçekleri denkleştirilerek, sağlıklı biçimde zemine uygulanıp, değişik açı ve uzaklıkta en az 10 ya da 12 orman sınır noktası gösterilecek biçimde, çekişmeli taşınmazların tahdit hattına göre konumu belirlenmeli, yine arazi kadastro paftasının orijinal fotokopi örneği ile 1960 tarihli memleket haritası ve bunun yapımına esas alınan hava fotoğrafları dava konusu taşınmazlar ile çevresine uygulanıp, hava fotoğrafları ve dayanağı haritalar stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelettirilip taşınmazların niteliğinin bu belgelerde ne şekilde görüldüğü belirlenmeli, taşınmazların o tarihlerde üzerinde bulunan bitki örtüsü detaylı şekilde açıklanmalı, ziraat uzmanı bilirkişiden taşınmazlarda bulunan fındık ve varsa diğer ağaçların sayısı, yaşı, taşınmazlardaki dağılımı, hakim ağaç türünün ne olduğu konusunda bilimsel verilere dayalı, doyurucu rapor alınmalı, taşınmazların orman sayılan yerlerden olup olmadıkları net olarak belirlenmeli ve toplanacak deliller değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 30.01.2014 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35406, Karar No: 2017/16018, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/35406 E.  ,  2017/16018 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.