muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/30364, Karar No: 2017/4052, Tarih: 06.04.2017

Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’ da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. maddeye göre, (818 sayılı BK'nun 198.maddesi), alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya uygun süre içinde ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra hemen (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının 12.2.2008 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 31.1.2009 tarihinde teslim edildiği ve 27.11.2013 tarihinde de eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının 12.2.2008 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 31.1.2009 tarihinde teslim edildiği ve 27.11.2013 tarihinde de eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi heyet raporunda ve mahkemece “gizli ayıp”lı olarak belirtilen imalatlar ile ilgili olarak; “gizli ayıp” olarak nitelendirilen (mesela izolasyona bağlı su sızıntı izleri, boya kabarma ve rutubetlenme olması gibi...) ayıplar yönünden kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve tespit tarihi de göz önünde bulundurularak yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. Yine TBK'nun 223 (BK'nun 198. maddesi) hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “hemen ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin veya diğer tüketicilerin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi heyetinden “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatlara ilişkin ayıpların tek tek neler olduğunun belirlenerek , ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi ve tarafların delilleri dikkate alınarak taraf ve yargı denetimine esas gerekçeli ek rapor tanzimi sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Davalıların, mahkemece eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili temyiz itirazı yönünden yapılan incelemede ise; “...” adlı proje kapsamında yapılacak konut ve işyeri satışına ilişkin internet ilanlarında, reklam ve tanıtım broşürlerinde, 560.000.m2 ruhsatlı alanda 1.000.000.m2 den fazla inşaat alanına sahip olan toplam 13 adanın, 10 adasında 5280 modern konut ve 3 adasında 800 adet işyerinin bulunduğu alışveriş ve eğlence merkezinin yapılacağının, büyük marketler, sinemalar, restoran ve kafelerin yanısıra her türlü ihtiyaca yönelik dükkan ve işyerlerinin burada yaşayanların yanı başında olacağının, sportiv aktivitelerin yapılacağı klüp binası, iki adet ilk öğretim okulu, bir adet ortaöğretim okulu, cami, hastane, sağlık ocağının bu projede yer aldığının ve 21. yüzyıla yakışır Avrupai bir yerleşim alanı olacak “...” projesinin 2009 yılı sonunda tamamlanacağının belirtildiği hükme esas alınan bilirkişi raporunda da,; site içersinde yapılan incelemede, çocuk parkının olduğu, market, kapalı yüzme havuzu, sauna, vs. ile spor sahalarının bulunduğu, peyzaj ve aydınlatmasının olduğu, site etrafında yapılan incelemede ise, başka ada ve parsellerde market, restoran sağlık ocağı, okul vs.nin bulunduğu, site etrafındaki parsellerde tesbit edilen dini tesis, okul, sağlık ocağı , market ticari alanların davalı yüklenici tarafından yapıldığını gösteren bir belgeye rastlanmadığı ve eksik ifa olarak değerlendirileceği açıklanmış ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yönde olduğu gibi, aynı görüşte olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 4.12.2015 gün ve 2015/13-1581 esas ve 2015/2792 kararı da bulunmaktadır. Hal böyle olunca bu kalemler yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile bu talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Bozma nedenlerine göre, davalıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. ve 2. bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalılar yararına BOZULMASINA, 3. bent gereğince davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6002, Karar No: 2021/11952, Tarih: 10.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/6002 E.  ,  2021/11952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a-Müştekinin soruşturma aşamasındaki 27/06/2015 tarihli beyanında; "Saat 21.45 sıralarında ikametinin balkonunda otururken bir aracın evinin karşısında durduğunu, ikametinden bu araca doğru 2 kişinin ellerindeki malzemeler ile gittiğini görünce bağırdığını, içlerinden birinin malzeme bizim dediğini, araca binerek uzaklaştıklarını, ikametinin alt katındaki deposunu kontrol ettiğinde, deposundaki malzemelerin çalındığını gördüğünü ancak olay günü çalınan malzemelerin 2000 TL değerinde Pimaş boru malzelemeleri olduğunu, deposundan ayrıca 4000 TL değerinde Pimaş boru malzemesi ile 3000 TL değerinde strafor malzeme çalındığını", olayın tanığı Ali Ekber Işık'ın soruşturma aşamasındaki beyanında "Saat 20.40 sıralarında müştekinin iş yeri yanında bulunan kendi iş yerinin önünde iftar için ezanın okunmasını beklerken, önünden yavaş bir şekilde bir beyaz bir aracın geçtiğini, aynı aracın birkaç dakika sonra tekrar gelerek park ettiğini, araçtan şüphelendiği için plakasını alarak içeriye girdiğini" söylediğinin anlaşılması karşısında, müştekinin ve tanığın, suça sürüklenen çocukların müştekinin iş yerine iki kez girdiklerine dair bir beyanlarının bulunmaması karşısında, müşteki duruşmada dinlenilmek suretiyle 4000 TL'lik Pimaş boru malzemesi ve 3000 TL'lik strafor malzemenin ne zaman çalındığının müştekiden sorularak, sonucuna göre aynı gün çalınmış olması halinde suça sürüklenen çocukların bu malzemeleri çalmalarına ilişkin dellillerin neler olduğu açıklanmak suretiyle, suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeyerek, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

b-Müştekinin beyanına göre suçun saat 21.45 sıralarında, tanığın beyanına göre ise saat 20.40 sıralarında işlendiğinin, suç tarihinde yaz saati uygulaması da dikkate alınarak UYAP'tan alınan çizelgeye göre güneşin saat 20.41'de battığının, gece vaktinin ise saat 21.41'de başladığının anlaşılması karşısında, suçun işlendiği saatin tespit edilebilmesi için müşteki ve tanık duruşmada dinlenilmek suretiyle sonucuna göre hükümler kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde CMUK'nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 10/06/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/16920, Karar No: 2020/653, Tarih: 14.01.2020

**3. Ceza Dairesi         2019/16920 E.  ,  2020/653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)15.12.2009 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karardan sonra sanığın denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi sebebiyle dosya yeniden ele alınıp hüküm kururlurken, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nin 34, 230 ve 289. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirebilmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, suça sanığın eyleminin ne olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)Sanığın, mağduru kemik kırığına neden olacak şekilde yaralaması eyleminden dolayı temel hapis cezasının TCK'nin 86/1. maddesine göre belirlenmesi yerine, adli tıp kriterlerine göre kemik kırığına neden olan yaralanmaların kişi üzerindeki etkisinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olamayacağı gözetilmeksizin, TCK'nin 86/2. maddesine göre belirlenmesi,

3)Adli tıp kriterleri açısından kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarına etkisinin hafif (1) ila ağır (6) derece şeklinde sınıflandırılması ve 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesinde kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisine göre cezanın en fazla (1/2) oranında arttırılması öngörülmüş olması karşısında, mağdurun adli raporunda vücudundaki kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisinin hafif (1) derece olduğunun belirtilmesine rağmen, TCK'nin 3. maddesine göre orantılılık ilkesine aykırı olarak sanığın cezasında (1/4) oranında arttırım yapılması suretiyle fazla ceza verilmesi,

4)Sanık hakkında, mağduru kasten yaralama eyleminden dolayı 5237 sayılı TCK'nin 86/2 maddesi uyarınca tayin olunan "120 gün adli para" cezasından TCK'nin 87/3 maddesi uyarınca (1/4) oranında artırım yapılırken "150 gün adli para" cezası yerine, hesap hatası yapılarak "160 gün adli para cezasına" karar verilmesi ve buna bağlı olarak hatalı hesaplama ile sonuç cezanın “125 gün adli para" cezası yerine "133 gün adli para" cezası olarak belirlenerek neticeten "5.320 TL adli para cezasını" hükmolunmak suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

5)Sanık hakkında tayin edilen gün adli para cezasının TCK'nin 52/2. maddesi gereğince kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının en az yirmi en fazla yüz Türk lirası karşılığı belirleneceği, sanığın sosyal ve ekonomik durumu mahkemece araştırılmadan adli gün para cezasının TCK'nin 52/1-2 fıkraları uyarınca günlüğü 40 TL'den hesaplanması suretiyle fazla ceza tayini,

5)Sanık hakkında tayin edilen gün adli para cezasının TCK'nin 52/2. maddesi gereğince kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının en az yirmi en fazla yüz Türk lirası karşılığı belirleneceği, sanığın sosyal ve ekonomik durumu mahkemece araştırılmadan adli gün para cezasının TCK'nin 52/1-2 fıkraları uyarınca günlüğü 40 TL'den hesaplanması suretiyle fazla ceza tayini,

6)5237 sayılı TCK'nin 52/4. madde fıkrası gereğince, adli para cezasının taksitlenmesine karar verilmesine rağmen, 5237 sayılı TCK'nin 52/4. maddesine aykırı olarak ve infazda tereddüt oluşturacak şekilde taksit aralığının kararda belirtilmemesi,

7)Gerekçeli karar başlığında mağdur ...'ın adı ve soyadının yazılmaması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 232/2-b maddesine aykırı davranılması,

8)Gerekçeli kararın sonunda 08.03.2016 olan karar tarihinin “10.03.2016” olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, ceza miktarı açısından CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 14.01.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17866, Karar No: 2016/3166, Tarih: 01.03.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/17866 E.  ,  2016/3166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, çalışma gücünü %78 oranında kaybettiğinin tespitiyle malullük aylığına hak kazandığına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacının 01..2009 tarihinden itibaren maluliyet aylığı almaya hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacının çalışma gücünün en az %60'ını kaybederek malul sayılması gerektiğinin, maluliyet başlangıç tarihinin .09.2009 tarihi olduğunun, bu tarihi takip eden aybaşı olan 01..2009 tarihinden itibaren malulen emeklilik aylığı almaya hak kazandığının tespitine karar verilmiştir.

K A R A R

Dava; davacının 01..2009 tarihinden itibaren maluliyet aylığı almaya hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacının çalışma gücünün en az %60'ını kaybederek malul sayılması gerektiğinin, maluliyet başlangıç tarihinin .09.2009 tarihi olduğunun, bu tarihi takip eden aybaşı olan 01..2009 tarihinden itibaren malulen emeklilik aylığı almaya hak kazandığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının tahsis talebinin davalı Kurum tarafından maluliyetini gerektiren arıza ile işe girdiği gerekçesi ile reddedildiği, ...Hastanesi'nin .04.2003 tarihli raporunda; davacıya işitme kaybı tanısı konulduğu ve çalışma gücü kaybının %40 olduğunun bildirildiği, ... Hastanesi'nin .09.2009 tarihli raporunda; davacıya işitme kaybı ve görme bozukluğu tanısı konulduğu ve tüm vücut fonksiyon kayıp oranının %60 olduğunun bildirildiği, ...Hastanesi'nin 03..2012 tarihli raporunda; davacıya işitme kaybı ve görme bozukluğu tanısı konulduğu ve görme kaybının %72, işitme kaybının %84,7 olduğunun, ayrıca çalışma gücü kayıp oranının Kurum tarafından belirleneceğinin bildirildiği, ...Hastanesi'nin .07.2013 tarihli raporunda; davacıya işitme kaybı ve görme bozukluğu tanısı konulduğu ve görme kaybının %76, işitme kaybının %82,5 olduğunun, ayrıca çalışma gücü kayıp oranının Kurum tarafından belirleneceğinin bildirildiği, davacının talebi nedeni ile alınan Yüksek Sağlık Kurulu'nun .05.2013 tarihli kararında; davacının maluliyetini gerektiren arıza ile işe girdiğinden maluliyet sigortası yardımlarından yararlanamayacağının bildirildiği, Adli Tıp Kurumu .htisas Kurulu'nun 01..2014 tarihli raporunda; ..2008 Tarih ve 27021 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği Ek-B-maddesi gereğince davacının çalışma gücünün en az %60'ını kaybettiğinin, malul sayılması gerektiğinin, dosyada mevcut belgelere göre davacının -maluliyet başlangıç tarihinin ...Hastanesinin .09.2009 tarihli raporu olduğunun, dosyada davacının işe başlangıç tarihine ilişkin herhangi bir tıbbi belge bulunmadığının, buna ilişkin belge gönderildiğinde yeniden değerlendirme yapılabileceğinin bildirildiği, mahkemece Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'nun anılan raporundan sonra davalı Kurum'dan davacının işe girdiği tarihteki rapor ve belge bulunup bulunmadığının sorulduğu, davalı Kurum davacının tedavi kayıtlarının gönderildiği, ancak gelen belgeler arasında ilk işe girdiği tarihe ilişkin belge bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda; dosyada mevcut Yüksek Sağlık Kurulu ve Adli Tıp .. İhtisas Kurulu'nun anılan raporları arasındaki çelişki giderilmeden hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; davacının maluliyet oranının tespiti bakımından dosyada mevcut raporlar arasındaki çelişkiyi giderecek şekilde son kez olarak Adli Tıp Genel Kurulu'ndan rapor almak ve çıkacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Somut olayda; dosyada mevcut Yüksek Sağlık Kurulu ve Adli Tıp .. İhtisas Kurulu'nun anılan raporları arasındaki çelişki giderilmeden hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; davacının maluliyet oranının tespiti bakımından dosyada mevcut raporlar arasındaki çelişkiyi giderecek şekilde son kez olarak Adli Tıp Genel Kurulu'ndan rapor almak ve çıkacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 01.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5950, Karar No: 2012/11064, Tarih: 07.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/5950 E.  ,  2012/11064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkındaki Vergi Suçu Raporu ve Vergi Dairesi Başkanlığı Mütalaasının 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1. maddesi kapsamında “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçuna ilişkin olmasına rağmen, 27.11.2006 tarih ve 2006/15922 esas sayılı iddianamede suçun “2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” şeklinde nitelenip, bu suçtan dava açıldığının anlaşılmasına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 225. maddesi uyarınca hükmün konusunun iddianamede gösterilen fiil olduğu da dikkate alınarak “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hükmü kurulması, yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu; suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suçun işlendiği 01.05.2003 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 07.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23209, Karar No: 2014/22214, Tarih: 14.10.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/23209 E.  ,  2014/22214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan suçtan zarar görme ihtimali bulunan ve duruşmadan da haberdar edilmeyen Türkiye ...ye gerekçeli kararın tebliği ile temyiz edilmesi halinde, ek tebliğname düzenlenmesi için tevdii edilen dosyanın Dairemize Türkiye ...vekilinin temyiz talebi ile ilgili ek tebliğname düzenlenmeden gönderildiği anlaşılmakla; ... Bankası A.Ş. vekilinin 26.06.2014 günlü temyiz talebi ile ilgili ek tebliğname düzenlendikten sonra inceleme yapılmak üzere geri gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 14.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.