muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8794, Karar No: 2022/12248, Tarih: 24.11.2022

SONUÇ:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi’nin 26.05.2022 tarih ve 2022/1433 E.-2022/1682 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-İstanbul ... 20. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 28/12/2021 tarih ve 2021/379 E. -2021/592 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin “2” numaralı bendinde yer alan “ %10'u oranında (23.610,00 TL)” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “%5’i” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa'nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 24/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11972, Karar No: 2013/10561, Tarih: 05.07.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/11972 E.  ,  2013/10561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü

K A R A R

Alacaklı tarafından borçlu aleyhinde, takibe dayanak ... 11.Aile Mahkemesi'nin 22.04.2011 tarih 2011/566 esas 2011/563 sayılı ilamda alacaklı ... için hüküm altına alınan iştirak nafakası alacağından ödenmeyen birikmiş 1.875,00 TL'nin ve takipten sonra devam edecek aylık 625,00 TL'sinin tahsili amacıyla ilamlı takip başlatılmıştır. Borçlu süresi içinde alacaklının takip dayanağı ilamda taraf olmadığından takip başlatamayacağını ve 18.08.2011 tarihinde reşit olduğundan takibin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece takip dayanağı ilamda davalı takip alacaklısı taraf olmadığı ve lehine hükmedilmiş nafaka alacağı bulunmadığı gibi takip dayanağı ilamda takip alacaklısının velayeti altında bulunduğu annesi lehine hükmedilen nafakanın da TMK 328.maddesi gereğince davalının 18 yaşını takipten önce ikmal etmesi sebebiyle de sona erdiğinden takibin iptaline karar verilmiştir.

Mahkemece verilen kararın alacaklı vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 20.03.2013 tarih ve 2013/4790 Esas, 2013/4009 Karar sayılı kararı ile uyuşmazlık konusu değerin 5.240,00 TL'yi geçmediğinden bahisle Mahkeme kararının temyiz kabiliyetinin bulunmadığından temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş ise de, alacaklının takibinde, takip tarihinden itibaren devam eden aylara ilişkin nafaka talebi bulunduğundan miktar itibarı ile kararın temyiz kabiliyeti vardır. Dairemizin ret kararının maddi hataya müstenit bulunduğu anlaşıldığından alacaklı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 20.03.2013 tarih ve 2013/4790 Esas, 2013/4009 K. sayılı ret kararının kaldırılmasına oybirliği ile karar verildikten sonra alacaklı vekilinin 29.01.2013 tarihli temyiz dilekçesinin incelenmesine geçildi:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve

kanuna uygun Mahkeme kararının İİK'nun 366. ve HUMK'nun 438. maddeleri uyarınca ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m. 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL onama harcı temyiz edenden alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 05.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17833, Karar No: 2022/7576, Tarih: 23.05.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/17833 E.  ,  2022/7576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafinin temyiz isteminin müştekinin beyanının sanığı kurtarmaya yönelik kabul edilemeyeceği ve mahkeme kabulüne göre TCK’nın 150/2. maddesinde yer alan değer azlığı hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Oluş ve dosya içeriğine göre sahilde oturmakta olan müştekinin yanına gelerek bıçak tehdidi ile telefonunu istediği, müştekinin vermemesi üzerine önce kafa atıp yere düşürerek akabinde elindeki bıçakla bacağından basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaraladığı, bu sırada müşteki ve yanındaki arkadaşı tarafından etkisiz hale getirilerek kolluk kuvvetlerine haber verildiği, bu sırada sanığın elindeki telefon ile bıçağı kuma gömmesi şeklinde gerçekleşen olayda sanık hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada CMK'nın 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, sanık hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükümde ileri sürülen temyiz sebebi yönünden bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, sanık müdafinin yerinde görülmeyen TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN ONANMASINA, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na iadesine, 23/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16205, Karar No: 2017/2619, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/16205 E.  ,  2017/2619 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/34655, Karar No: 2017/13301, Tarih: 05.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/34655 E.  ,  2017/13301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 15.12.20107 tarihinde teknik servis teknoloji danışmanı teknisyen olarak çalıştığını, iş akdini iş değişikliğini kabul etmemesi, iş değişikliği ile ücretinin düşürülmesinin istenilmesi ve fazla mesailerinin ödenmemesi nedeniyle haklı nedenle feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin 24.02.2016 tarihli ve 2016/1784 esas, 2016/5480 karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki sorun iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından haklı sebeple feshedilip feshedilmediği ve kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusundadır.

4857 sayılı Kanun'un 24/II-f bendinde sözü edilen ücret, geniş anlamda ücret olarak değerlendirilmelidir. İkramiye, primi, yakacak yardımı, giyecek yardımı, fazla mesai, hafta tatili, genel tatil gibi alacakların da ödenmemesi işçiye haklı fesih imkanı verir. Ayrıca çalışma koşullarının karşılanmaması da haklı fesih nedenidir.

Davacı 09.03.2012 tarihinde İşkur'a verdiği şikayet dilekçesinde davalı işyerinde aylık 1.300,00 TL ücret ile çalıştığını, ücretin asgari ücret tutarını bankadan bakiyesini elden aldığını, fazla mesailerinin ödenmediğini, kendisinin istemi olmaksızın herhangi bir tazminat ve mesai ödenmeksizin işten çıkartılıp ... Ltd. Şti.'ne gönderildiğini, gitmek istemediğini bildirdiğini, işyerinden ayrılmak zorunda kaldığını belirtmiştir.

Davalı şirketten 02.09.2011'de işten ayrılış bildirgesi verilerek 16 nakil kodu ile 03.09.2011 tarihinde ... Yay. ve İletişim Sis. Ltd. Şti. işyerinde işe girişi yapılmış ve 12.09.2011 tarihinde bu işyerinden işten ayrılış bildirgesi verilmiştir. Her iki şirket arasında organik bağ tespit edilmiştir.

Davalı şirketten 02.09.2011'de işten ayrılış bildirgesi verilerek 16 nakil kodu ile 03.09.2011 tarihinde ... Yay. ve İletişim Sis. Ltd. Şti. işyerinde işe girişi yapılmış ve 12.09.2011 tarihinde bu işyerinden işten ayrılış bildirgesi verilmiştir. Her iki şirket arasında organik bağ tespit edilmiştir.

Mahkemece davacının istifa ederek işten ayrıldığı gerekçesiyle kıdem tazminatı talebi reddedilmişse de yukarıda zikredilen deliller ve tanık beyanlarına göre işverence davacının işvereninin organik bağı olan diğer şirkete Sosyal Güvenlik Kurumu girişi yapılarak değiştirildiği ve fazla mesai alacağının bulunduğu sabittir. ..., ... ve ...'ın iş akitlerinin 10.12.2010 tarihli feshinden 9 ay sonra davacı işten ayrılmış olup bu kişilerle birlikte çalışmak için aynı zamanda ve aynı amaçla işten ayrılmadığı da sistem kayıtlarından tespit edilmiştir.

Davacının iş akdini fazla mesai alacağı bulunduğundan haklı nedenle feshettiği anlaşılmakla kıdem tazminatı alacağının hüküm altına alınması gerekirken yazılı gerekçe ile reddi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.06.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8818, Karar No: 2018/6165, Tarih: 15.10.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/8818 E.  ,  2018/6165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/02/2015 gününde verilen dilekçe ile hakaret eylemine dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 20/04/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, internet yoluyla hakaret eylemine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davalının sosyal paylaşım sitesi olan facebook üzerinden yaptığı paylaşımda müvekkiline yönelik hakarette bulunduğunu, davalının ceza mahkemesince cezalandırılmasına karar verildiğini, davalının sözlerinin eleştiri sınırlarını aşarak müvekkilinin kişilik haklarına saldırı niteliği taşıdığını belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı; sosyal paylaşım hesaplarının herkes tarafından başkaları adına açılabildiğini, sözlerin kendisi tarafından yazıldığı kabul edilse dahi kişisel haklara saldırı olarak yorumlanamayacağını, yazıda davacının isminin geçmediğini, davacıyı tarif edecek ve ortalama bir okuyucuda yazının davacı hakkında yazıldığı kanısını uyandıracak bir tanımlamaya yer verilmediğini, ceza mahkemesince verilen kararın henüz kesinleşmediğini, doktor olan davacının uzun yıllar MHP ile anılmış bir kimse olduğunu, Türk Ocakları ... İl Başkanlığı ve Kızılay ... İl Başkanlığı görevlerini yürüttüğünü, yerel seçimler öncesinde anılan partinin adayları arasında isminin geçtiğini, ancak Kızılay İl Başkanlığından istifa dahi etmeksizin daha önce icraatlarını sert biçimde eleştirdiği AKP’den aday adayı olduğunu, davaya konu ifadelerin hakaret teşkil etmediğini ve eleştiri sınırları içinde kaldığını, siyasi kişilere yönelik eleştirilerin haksız eylem olarak kabul edilemeyeceğini belirterek, davanın reddine, yazının eleştiri sınırlarını aştığının düşünülmesi halinde ise kınama kararı verilmekle yetinilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davaya konu Facebook sosyal paylaşım sitesinde yazılan yazının yerel seçimlerden sonra seçimler güncelliğini yitirmeden yazıldığı, tarafların siyasi kişilikler olduğu, davacının konumu itibariyle sert eleştirilere katlanması gerektiği, yazıdaki ifadelerin sert ve ağır eleştiri düzeyinde olduğu, kullanılan yakışıksız ifadelerin davacıyı küçük düşürücü olmayıp, aksine sarf eden davalıya ait kişisel düşünce açıklaması, kişisel değer yargısı içeren ifadeler olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/01/2015 gün, 2014/425 esas, 2015/1 karar sayılı kararının incelenmesinde; davaya konu paylaşım nedeniyle davalı hakkında hakaret suçundan ceza davası açıldığı, yapılan yargılamada her ne kadar sanık tarafından yazıda katılanın isminin geçmediği savunulmuş ise de, paylaşımın sosyal medya üzerinden katılanın belediye meclis adaylığı üzerine yapılmaya başladığı ve yazışmaların hemen hemen tamamında adının geçtiği, bu anlamda davaya konu ifadenin davacıyı hedef aldığının sabit olduğu ve katılanı küçük düşürücü, şeref ve haysiyetini ihlal edici nitelikte olduğu gerekçesiyle, davalının alenen hakaret suçundan hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve kararın kesinleşmediği anlaşılmaktadır.

Davaya konu edilen ve internet ortamında yapılan paylaşımın bir bütün olarak değerlendirilmesinde; davacının kişilik haklarına saldırı oluşturacak mahiyette olup, eleştiri sınırlarını aşacak boyuta varmıştır.

Mahkemece, davacı yararına uygun bir miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle istemin tümden reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/10/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7832, Karar No: 2016/8715, Tarih: 10.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/7832 E.  ,  2016/8715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... 3. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi'nce kısıtlı adayının "... Mah. ... Cad. ... Sok. No: 4 K:3 D:3 .../..." adresinde ikamet ettiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince "..." adresinde yaptırılan tahkikat sonunda adresin boş bina olduğu, adres çevresinde yaptırılan araştırmada adı geçeni tanıyan ve bilene rastlanmadığı, adres kayıt sisteminde yapılan sorgulamada kısıtlı adayının ikamet adresinin "... Köyü No: 54 .../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca "Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir."

Dosya kapsamından kısıtlı adayının ... adresinde oturmadığı tespit edildiğinden ve kısıtlı adayının MERNİS adresi "... Merkez .../..." olduğundan uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nun 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 10/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1591, Karar No: 2014/9123, Tarih: 26.05.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/1591 E.  ,  2014/9123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ermenek Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/12/2013

NUMARASI : 2012/630-2013/637

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasası’nın 4650 Sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Dava konusu taşınmaz 512,09 m² olup tamamı kamulaştırılmıştır. Taşınmaz üzerinde verim çağında 21 yaşında 5 adet incir, 16 yaşında 1 adet nar, 6 yaşında 5 adet şeftali, 11 yaşında 5 adet şeftali ağacı olmak üzere toplam 16 adet meyve ağacı bulunduğu anlaşılmıştır. Buna göre taşınmazda ağaçların kapladığı alanın kapama karışık meyve bahçesi, kalan kısmın tarım arazisi kabul edilerek değerinin tespiti gerekirken, taşınmazın tamamının tarım arazisi yapılması ve meyve ağaçlarına da ayrı ayrı değer verilmesi suretiyle kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi,

2-Davalı taraf kendisini vekille temsil ettirdiği halde karar başlığında vekilinin gösterilmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 26.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13760, Karar No: 2024/3344, Tarih: 28.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/13760 E.  ,  2024/3344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1123 E., 2023/1410 K.

KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Artvin Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2021/377 E., 2023/222 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 24.05.2005 tarihinde boşandığını, 2003 yılı Haziran ayında vefat eden babası Dursun Keskin'den dolayı 2005 yılı Eylül ayında kendisine ölüm aylığı bağlandığını, ölüm aylığını 2011 yılı Haziran ayına kadar kesintisiz alabildiğini, ancak bu tarihten sonra haksız ve mesnetsiz bir ihbar sonucu maaşının kesildiğini, müvekkilinin eski eşi ile boşandığı tarihten itibaren bir araya hiç gelmediğini, boşandığı eşi ile fiziken bir arada olmadığını, bu durumun her türlü ispat edilebilir durumda olduğunu, öncelikle müvekkili tarafından Artvin Asliye Hukuk Mahkemesi 2011/363 E. sayılı dosya ile ölüm aylığının kesilmesi ve ödenen ölüm aylıklarının iadesi yönündeki işlemin iptali için açılan davanın reddedilerek 26.09.2013 tarihinde kesinleştiğini, davalı Kurum tarafından müvekkil hakkında Şavşat Cumhuriyet Başsavcılığı'na 2011/387 soruşturma numaralı dosya ile dolandırıcılık iddiasıyla suç duyurusunda bulunulduğunu, soruşturma neticesinde tarafların birlikte yaşamadıkları tespitle ve davalı Kurumun soyut iddiaları dışında somut delil olmadığı dikkate alınarak Kovuşturmaya Yer Olmadığı kararı verildiğini, akabinde yine müvekkili tarafından Artvin Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/499 E. sayılı dosyası ile dava açılmış ve müvekkilin Ankara'ya taşındığı tarih olan 19.09.2011 tarihinden itibaren aylığın tekrar bağlanmasına ve birikmiş olanların faizi ile ödenmesine bu kabul edilemez ise dava tarihi itibariyle araştırma yapılarak müvekkilin eski eşi ile birlikteliğinin olup olmadığının tespiti ile ölüm aylığının bağlanmasına karar verilmesi için başvuru yapıldığını, Mahkemece davanın kabul edildiğini, ancak Yargıtay (kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin 2016/9292 E. ve 2017/6622 K. sayılı kararı ile önceki davanın kesinleştiği tarihten itibaren ayrı yaşadığı ispatlanamadığından dosyanın bozulduğu, 2017/589 E. numaralı dosya ile bozmaya uyularak davanın reddedildiğini, Yargıtay (kapatılan) 21. Hukuk Dairesi 2018/2298 E. ve 2018/6813 sayılı kararı ile bahse konu karar onanarak 27.09.2018 tarihinde kesinleştiğini, müvekkil eşinden ayrı yaşadığı halde bahse konu kararlar nedeniyle yıllardır mağdur durumda olduğunu, bu mağduriyetin giderilmesi amacıyla iş bu davayı açma zorunluluğu hasıl olduğunu, müvekkilinin 2011 yılı Eylül ayında Ankara'ya taşındığını, burada 2 sene kaldıktan sonra ablasına daha fazla yük olmamak adına Şavşat'a geri döndüğünü, Şavşat'ta yaşayan kardeşleri ... ve ...'in yanında kızı ile birlikte yaşamakta olduğunu, herhangi bir gelirinin olmadığını, kızının üniversite eğitimi gördüğünü, müvekkil kardeşlerinin yardımı ile geçimini sürdürdüğünü, boşandığından itibaren eski eşiyle ayrı yaşadığı halde herkese tanınan haktan faydalanamadığını, bu nedenlerle davanın kabulü ile davalı Kurum tarafından icra edilen sataşmanın önlenmesini, müvekkilinin eski eşi olan 3 üncü kişi ile fiili hiçbir birlikteliğinin bulunmadığının tespiti ile en son kesinleşen dava tarihi olan 27.09

.09.2018 tarihi itibariyle müvekkilinin babasından kalan ölüm aylığının bağlanmasını, biriken aylıkların faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.