muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/16694, Karar No: 2019/4910, Tarih: 23.05.2019

Somut olayda, davacı tarafın dava açıldığı tarihteki mevzuat, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları gereği içtihat durumuna göre dava açmakta haklı olduğu, bu kapsamda kayıp kaçak ve diğer bedellerin tahsilini talep edebileceği dikkate alındığında, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliği ya da içtihadı birleştirme kararı gereği davanın kabul edilmemesi nedeniyle haksız çıkmasına rağmen yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı kuşkusuzdur.

Bu durumda; Bölge Adliye Mahkemesince, usul ve yasaya uygun bulunan ilk derece mahkemesine karşı davalılarca yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile istinaf başvurusunun kabulü ile yazılı şekilde karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun 371. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı taraf yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 23/05/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9718, Karar No: 2011/11552, Tarih: 17.11.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/9718 E.  ,  2011/11552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 14. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/04/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden davalıya ait olup, idareleri adına tahsis edilen ve üzerinde E.A. Y. İlköğretim Okulu bulunan  1745 ada 2 ve 41 parsel sayılı taşınmazların bedelsiz olarak idareleri adına devrinin talep edildiği halde, taleplerinin kabul edilmediğini, ancak 222 Sayılı Kanunun 62 ve 65. maddeleri uyarınca taşınmazların bedelsiz devredilmesi gerektiğini  ileri sürerek, taşınmazların idare adına aidiyetine ve  tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazın bedelsiz devrine ilişkin yasal şartların mevcut olmadığı  gerekçesi ile  davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 222 Sayılı Yasa gereği çekişme konusu taşınmazların davacı idareye  aidiyeti ile tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacı vekilinin, kayden davalıya ait çekişme konusu 2 ve 41 parsel sayıl taşınmazların Maliye Bakanlığı tarafından davacı idare adına tahsis edildiğini, taşınmazlar üzerinde E... A... Yaşın İlköğretim Okulu'nun bulunduğunu, anılan parsellerin 222 Sayılı Kanunun 62 ve 65. maddeleri gereğince davacı idare adına tahsisi ve bedelsiz devri gerektiği halde, davalının bu taleplerini kabul etmediğini ileri sürerek, çekişme konusu her iki taşınmazın bedelsiz olarak davacı idare adına aidiyeti  ile tesciline karar verilmesi istemli eldeki davayı açtığı  anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki; yanlar arasındaki uyuşmazlığın 222 Sayılı İköğretim ve Eğitim Kanununun 62. ve 65. maddeleri gereğince çözüme kavuşturulacağı kuşkusuzdur.

Hemen belirtilmelidir ki; yanlar arasındaki uyuşmazlığın 222 Sayılı İköğretim ve Eğitim Kanununun 62. ve 65. maddeleri gereğince çözüme kavuşturulacağı kuşkusuzdur.

Anılan yasanın 62. maddesinde; " İlköğretim okuluna tahsis edilmek üzere komisyonca seçilen Devlete, özel idarelere, belediyelere, veya köy tüzel kişiliğine ait arazinin, miktar ve yerini gösteren birer tutanak tanzim edilerek valilik yolu ile ve arazinin aidiyetine göre Maliye Bakanlığının veya diğer idarelerin yetkili mercilerine gönderilir. Bu makamların tasdiki ile bu arazi parasız okula tahsis olunur. " düzenlemesi ile 65. maddesinde; " Okullar için tahsis, satınalma veya kamulaştırma yoluyla sağlanan topraklarla bu topraklar üzerinde yapılacak bina ve tesislerin bulundukları yerlere göre köy veya özel idareler adına tapuya tescil edilir " düzenlemesine  yer verilmiştir. Somut olaya gelince; çekişme konusu taşınmazlardan 41 parselin Hazine adına kayıtlı olduğu, tapu kaydı getirtilmemiş olan 2 parselin de yazışmalardan Hazine'ye ait olduğunun anlaşıldığı, Milli Emlak Genel Müdürlüğü'nün 05.01.2011 tarihli yazısında; çekişme konusu taşınmazların 07.12.1998 tarihinde ilköğretim alanı olarak kullanılmak üzere davacı idare adına geçici süreli tahsis edildiğini, 2 parselin 2006 yılından beri okul bahçesi olarak, 41 parselin ise 1995 yılından itibaren Emin Yasin İlköğretim okul bahçesi olarak,  41 m2'lik kısmının tek katlı işyeri olarak kullanıldığını, dava konusu yapılmayan ancak dosya arasına alınan 11.11.2010 tarihli krokiden çekişme konusu taşınmazın komşularından olan 4 nolu parselin de Hazine'ye ait olup, aynı okulun bahçesi olarak kullanıldığını bildirdiği  görülmektedir.

Ne var ki; mahkemece yapılan inceleme, araştırma ve uygulamanın hükme yeterli ve elverişli olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca, öncelikle çekişme konusu 2 parsel sayılı taşınmaz ile komşu taşınmazlara ait tapu kayıtları, yazışmalarda belirtilen tahsis kararları ile dayanak tüm belgelerinin getirtilmesi, daha sonra  mahallinde yeniden  uzman bilirkişi heyeti marifetiyle keşif icra edilerek çekişme konusu parsellerin,  okul binasının bulunduğu parsele göre  konumlarının ve nerede kaldıklarının  açıkça tespit edilmesi, Milli Emlak Genel Müdürlüğü'nün  yazısında  64,15 m2 olan çekişme konusu 41 nolu parselin,  41 m2'lik kısmının işyeri olarak kullanıldığı bildirilmiş olduğundan, gerekli ölçümlerin yapılarak bu parselin ne kadarının işyeri olarak kullanıldığı ve kalan kısmın kullanım durumunun  ne olduğunun belirlenmesi,  çekişme konusu taşınmazların  mevcut durumları ile okul binasına göre durumları  ve konumları belirlendikten sonra, büyüklükleri de gözönüne alınarak davaya konu parsellerin tahsis amacına uygun kullanılıp kullanılamayacağının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde saptanması,  toplanacak delillerin, toplanan delillerle birlikte değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme  ile yetinilerek karar verilmesi doğru değildir.

Davacı vekilinin belirtilen sebeplerle temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.11.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12585, Karar No: 2025/125, Tarih: 09.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/12585 E.  ,  2025/125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/52 E., 2024/12 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar; davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işyerinde satış müdürü olarak 01.07.2003 tarihinde işe başladığını, iş sözleşmesinin haksız ve sebepsiz olarak feshedildiği 31.12.2016 tarihine kadar çalıştığını, haftanın yedi günü çalıştığını, dinî ve millî bayramlarda çalışmasına devam ettiğini, yaz sezonlarında (01 Nisan-01 Kasım) sabah 09.00'dan akşam 23.00'e kadar günlük 14 saat, kış sezonlarında (01 Kasım-01 Nisan) sabah 09.00'dan akşam 21.00'e kadar günlük 12 saat aralıksız olarak çalıştığını, işten çıkartıldığı tarih itibarıyla aylık net 10.500,00 TL (3.000,00 USD) ücret aldığını, müvekkilinin kesintisiz olarak aynı işyerinde çalıştığını, davalı işverenin devralan Şirket olarak müvekkilinin tüm hizmet süresine ilişkin alacaklarından sorumlu olduğunu, hak ettiği yıllık izinlerin kullandırılmadığını, asgari geçim indirimlerinin ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ile asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının talep ettiği alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının 31.12.2016 tarihinde istifa etmek suretiyle iş sözleşmesini sonlandırdığını, davacının müvekkili Şirket bünyesinde satış elemanı olarak 08.05.2015 tarihinden istifa ettiği 31.12.2016 tarihine kadar çalıştığını, aylık brüt 1.647,00 TL ücret aldığını, çalışma saatlerine ilişkin iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davacının sezon tabir edilen Nisan-Ekim ayları arasında 09.00-18.00 saatleri arasında çalıştığını, yaptığı fazla çalışma alacaklarının ödendiğini, düzenli olarak hafta tatillerini ve yıllık izinlerini kullandığını, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının ücretlerinin ödendiğini, asgari geçim indirimi ödemelerinin yapıldığını, işveren şirketler arasında hukuksal ve ekonomik olarak devir olgusundan bahsedilemeyeceğini, işyeri devrinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 07.01.2022 tarih ve 2021/241 Esas 2022/3 Karar sayılı kararı ile; davacının dava dilekçesinde bir kısım haklarını alamadığını iddia ettiği,13.10.2021 havale tarihli bilirkişi raporundaki hesaplamalar doğrultusunda davacının ücret cinsinden bir kısım alacaklarının tam ve zamanında ödenmediğinin ve bu durumunun 4857 sayılı İş Kanunu’nun 24/II-(e) hükmüne göre işçi açısından haklı nedenle fesih sebebi olması nedeniyle davacının kıdem tazminatı talebinin kabulü gerektiği, davacının iradesinin fesada uğratılması suretiyle istifa dilekçesi verdiği iddiasını somut delillere dayandıramadığı kanaatiyle davacının ihbar tazminatı talebinin reddine karar verildiği, dosyada dinlenen husumetsiz davacı tanıklarının davacının iddiasını doğrular nitelikte beyan verdikleri anlaşılmakla, zamanaşımı defi de dikkate alınarak davacının yaz kış ayrımı yapılmaksızın haftada 7 gün çalıştığı, yaz sezonunda 09.00-23.00 saatleri arası günlük çalışma saatinin 14 saat olduğu, 2 saat yemek ve dinlenme molası düşüldüğünde günlük çalışma saatinin 12 saat olduğu ve haftada 31,5 saat fazla mesai yaptığı, kış sezonlarında, 09.00-21.00 saatleri arası günlük çalışma saatinin 12 saat olduğu, 1,5 saat yemek ve dinlenme molası düşüldüğünde günlük çalışma saatinin 10,5 saat olduğu ve haftada 21 saat fazla mesai yaptığının tespit edildiği, yine tanık anlatımları doğrultusunda davacının ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili günlerinde çalıştığının anlaşıldığı gerekçesiyle 13.10.2021 havale tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin 07.01.2022 kararına karşı süresi içinde taraflarca istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin 08.09.2022 tarihli ve 2022/2177 Esas, 2022/2179 Karar sayılı kararı ile; İlk Derece Mahkemesinin davanın kabulüne dair vermiş olduğu 08.03.2019 tarih ve 2017/377 Esas, 2019/272 Karar sayılı ilk hükmüne karşı istinaf kanun yoluna başvuru yapmadığı anlaşılan davacının hizmet süresi ve ara dinlenme sürelerine yönelik istinaf sebeplerinin davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hak nedeniyle yerinde bulunmadığı, yine davacı işçinin davaya konu dönem içerisindeki çalışma yerleri, hizmet döküm cetveli ve bu belgede görünen işverenlere ilişkin ticaret sicil kayıtları itibarıyla davalının hükme esas alınan hizmet süresi ve husumete ilişkin istinaf sebeplerinin de yerinde görülmediği, tanık beyanları ve yapılan emsal ücret araştırmaları itibarıyla hükme esas alınan ücretin yerinde bulunduğu, davacının işyerindeki çalışma şekli ile ilgili yazılı delil sunulmadığı, hafta tatili, genel tatil ve fazla çalışmalarının tanık beyanları ile tespit ettiği, bordrolarda tahakkuk bulunan dönemlerin hesaplamadan dışlandığının anlaşıldığı, davacının ödenmeyen ücret alacaklarının bulunduğunun belirlenmesi nedeniyle sunulan istifa dilekçesinin davacının iradesini yansıtmadığı, iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından haklı nedene dayalı sonlandırıldığı kanaatine varıldığı gerekçesiyle davacı ve davalı vekillerinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bölge Adliye Mahkemesinin 08.09.2022 tarihli kararının süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairece; İlk Derece Mahkemesinin davanın kabulüne yönelik verilen 08.03.2019 tarihli ilk kararına karşı davacı tarafça istinaf yoluna başvurulmayıp yalnızca davalı tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuş olduğu, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine 12.12. 2019 tarih ve 2019/1800 Esas, 2019/2185 Karar sayılı kararı ile; dosya içerisinde bulunan ve davacıya ilişkin oldukları iddia edilen ücretsiz yıllık izin talebini içeren dilekçeler değerlendirilmeden verilen kararın denetime elverişli olmadığı gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesi kararının esası incelenmeden kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, İlk Derece Mahkemesi tarafından gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonucu davanın kısmen kabulüne karar verildiği, kararın davacı ve davalı vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının İlk Derece Mahkemesinin ilk kararını istinaf etmediği, bu nedenle hizmet süresi ve ara dinlenme sürelerine yönelik istinaf sebeplerinin davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hak nedeniyle yerinde bulunmadığının belirtildiği, bu tespitin yerinde olduğu ancak aynı durumun fazla çalışma ve hafta tatili alacakları bakımından da söz konusu olduğunun gözetilmemesinin hatalı bulunduğu, zira İlk Derece Mahkemesinin ilk kararında; davacının yaz aylarında haftanın yedi günü çalışarak haftalık 31,5 saat, kış aylarında ise haftanın altı günü çalışarak haftalık 18 saat fazla çalışma yaptığı ve yaz aylarında hafta tatilinde çalıştığını kabul edilerek fazla çalışma ve hafta tatili taleplerini hüküm altına aldığı halde Bölge Adliye Mahkemesinin gönderme kararı sonrasında bu defa; davacının yaz kış ayrımı yapılmaksızın haftanın yedi günü çalışarak, yaz aylarında haftalık 31.5 saat, kış aylarında ise haftalık 21 saat fazla çalışma yaptığı ve tüm hafta tatillerinde çalıştığının kabul edildiğini, hâl böyle olunca bu alacaklar bakımından davalı lehine usuli kazanılmış hak oluştuğu dikkate alınmadan hüküm kurulmasının hatalı olup bozmayı gerektirdiği, yine somut uyuşmazlıkta davacı tarafın iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedildiğini beyan etmesine rağmen İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince iş sözleşmesinin davacı tarafından haklı nedenle feshedildiğinin kabulünün yerinde olmadığını, davacı asıl ve davacı tanığı Ö.D’nin beyanları ile istifa dilekçesinin gerekçesiz oluşu dikkate alındığında dosya kapsamına göre 31.12

.D’nin beyanları ile istifa dilekçesinin gerekçesiz oluşu dikkate alındığında dosya kapsamına göre 31.12.2016 tarihli istifa dilekçesinin davacı işçiden kendisine ödeme yapılacağı belirtilerek davalı işveren tarafından alındığı ve iradesi sakatlanan davacının gerçek bir istifa iradesinin bulunduğundan söz edilemeyeceğinden iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinin kabulü ile dava konusu ihbar tazminatının hüküm altına alınması gerekirken reddine karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilâmına uyulmak suretiyle yürütülen yargılama neticesinde bilirkişiden alınan 04.12.2023 tarihli ek rapor doğrultusunda davanın kısmen kabulüne dair hüküm kurulmuştur.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Ücret konusundaki itirazların dikkate alınmadığını, ücret araştırmasının usulüne uygun olmadığını, Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirilen ücretin dikkate alınması gerektiğini,

2. Davacının ücret bordrolarında çalıştığı günler üzerinden hesaplama yapılması gerekirken her ay tam çalışmış gibi hesaplama yapılmasının hatalı olduğunu,

3. Şirketler arasındaki organik bağın hatalı değerlendirildiğini,

4. Fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti hesaplamalarının hatalı olduğunu,

5. Davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını beyan etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, fesih ve ihbar tazminatı, ücret miktarı, hizmet süresi, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının ispatı, hesaplanması ve ödenip ödenmediği ile hükmün usuli kazanılmış hak ilkesine uygun olup olmadığı hususlarına ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen İlk DereceMahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5179, Karar No: 2017/7635, Tarih: 07.11.2017

**16. Hukuk Dairesi         2017/5179 E.  ,  2017/7635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., ... Köyü çalışma alanında bulunan ve tapulama çalışmaları sırasında ırmak yatağında kaldığından bahisle tescil harici bırakılan taşınmaz bölümü hakkında, imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedenlerine dayalı olarak tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, fen bilirkişi raporunda (A) harfiyle gösterilen 1.126,87 metrekare yüzölçümündeki taşınmazın davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, zilyetlikle kazanım koşullarının davacı yararına gerçekleştiği kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmiş ise de, yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Dava konusu taşınmaz, 1955 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında "... Nehrinin” yatağında kaldığından bahisle tapulama harici bırakılmıştır. Davacı ..., dava konusu taşınmaz hakkında TMK'nın 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddeleri gereğince imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedenlerine dayanarak tescil istemiyle dava açmıştır. Bu nitelikte bir yerin kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak edinilebilmesi için 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddesinde belirtilen koşulların zilyet yararına oluşması gereklidir. Dava konusu taşınmazın tescil harici bırakılma nedeni dikkate alındığında tespit tarihi sırasında ırmak yatağı olan taşınmazın halen bu niteliğini koruyup korumadığı, imar-ihya suretiyle elde edilip edilmediği, bu şekilde elde edilmiş ise imar-ihyanın tamamlandığı tarihten dava tarihine kadar 20 yıl süre ile ekonomik amaca uygun kullanım olup olmadığı hakkında yeterli araştırma yapılmamış, jeoloji ve ziraat mühendisi bilirkişilerden ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmayarak yetersiz bilirkişi raporlarıyla yetinilmiş, arazinin kullanım süresi ile niteliğini ve üzerindeki imar-ihya işlemlerinin tamamlandığı tarihi en iyi belirleme yöntemi olan hava fotoğraflarından yararlanılmamış, taşınmazın bitişiğinde ... Nehri bulunmasına rağmen çekişmeli taşınmazın kıyı kenar çizgisine göre konumu belirlenmemiş, çekişmeli taşınmazı ve sınırlarını gösterir fotoğraflar çektirilerek dosyasına konulmamıştır. Böylesine eksik ve yetersiz bir incelemeye dayalı olarak karar verilemez.

Hal böyle olunca; öncelikle, dava tarihinden geriye doğru 15-20-25 yıl öncesine ait beşer yıllık evreler halinde üç ayrı dönemde çekilmiş stereoskopik hava fotoğrafları, aynı tarihler arasında düzenlenen fotoplan, fotometrik ve fotogrametrik paftalar, hava fotoğrafları kullanılarak üretilmiş memleket haritaları ile temin edilebilen en eski ve yeni tarihli uydu fotoğrafları getirtilerek dosya arasına konulmalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede idarece belirlenen kıyı kenar çizgisi olup olmadığı, var ise idarece belirlenen kıyı kenar çizgisinin davalıya tebliğ edilip edilmediği araştırılmalı ve kıyı kenar çizgisini gösterir haritanın bir sureti dosyasına eklenmeli, idarece kıyı kenar çizgisi belirleme çalışması yapılmadığının tespiti halinde ise 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı gibi kıyı-kenar çizgisi mahkemece usulüne uygun şekilde tespit edilmeli, bu tespit yapılırken 13.03.1972 tarih ve 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklanan kıyı şeridinin nasıl tespit edileceğine dair kural ve yöntemler ile 17.04.1990 tarih, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 4. maddesindeki tanımlar ve 9. maddesi hükmü göz önünde tutulmalı, bu şekilde dosya keşfe hazır hale getirildikten sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler, taraf tanıkları, fen bilirkişisi, 3621 sayılı Kanun'un 9. maddesine göre bu işlerde uzman olan üç jeoloji mühendisi ile ziraat ve harita mühendislerinden oluşturulacak beş kişilik uzman bilirkişi kurulu huzuruyla keşif yapılmalıdır.