muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/21340, Karar No: 2023/5215, Tarih: 05.10.2023

2. Sanık suçlamayı ikrar etmiştir.

3.28.02.2023 tarihli tutanak dosya arasına alınmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk derece mahkemesinin kararında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde veya işlemlerde herhangi bir eksikliğin olmadığı ve bir isabetsizliğin bulunmadığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

28.02.2023 tarihli tutanağa göre, hırsızlık eylemini gerçekleştiren şahısların kullandığı aracın 42...ile başlayan ancak son hanesi tespit edilemeyen mavi ... bir araç olduğunun ihbarı üzerine, bahse konu aracın durdurulduğu, araç içerisinde yapılan aramada bulunan eşyaların şikâyetçiye ait olduğu anlaşılarak tesliminin sağlandığı olayda; sanığın, şikâyetçinin bulunması ve çalınan malzemenin tesliminde bir katkısının olmadığı gözetildiğinde, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesinin uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmadığı gibi, sanık hakkında takdiri indirim uygulamamasına ilişkin gerekçenin yasal ve yeterli olduğu anlaşılmış, yine sanık hakkında tutukluluğun devamına yönelik kararda da hukuka aykırılık görülmemiş, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 22.06.2023 tarihli ve 2023/2419 Esas, 2023/2241 Karar sayılı kararında hırsızlık suçu bakımından sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesiyle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca ... 4. Asliye Ceza Mahkemene, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.10.2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12511, Karar No: 2013/24256, Tarih: 03.10.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/12511 E.  ,  2013/24256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılardan satın aldığı taşınmazın projeye aykırı ve ayıplı olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 50.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, kesin süreye rağmen davacı tarafından gider avansının ikmal edilmemesi nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava, eksik ve ayıplı mal iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece tensip sonrası davacı tarafa 12.6.2012 tarihinde tebliğ edilen muhtırada "iki hafta içerisinde gider avansının yatırılmaması halinde HMK 114/g ve 115/2 maddeleri gereğince davanın açılmamış sayılacağına karar verileceği" ihtar olunmuştur.

Gider avansı HMK'nın 114/g maddesinde dava şartı olarak düzenlenmiştir. HMK 115/2 ve 120 maddelerinden ve 30.09.2011 tarihli resmi gazetede yayımlanan HMK gider avansı tarifesinin 1 ve 6 maddelerindeki düzenlemelerden gider avansının davanın açılması sırasında alınmasının şart olmadığı mahkemenin sonradan da bu eksikliği kesin süre vererek ikmal ettirebileceği anlaşılmaktadır.

Davanın açıldığı tarihte eksik veya hiç gider alınmamış olsa bile gider avansı dava şartı olmakla hüküm verilinceye kadar ikmal ettirilebilir. Bu durumun davanın her aşamasında re'sen gözetilmesi gerekir. Gider avansının yatırılmaması halinde dava usulden reddedilir. Tarafların bazı usuli işlemleri belli bir süre içinde yapmaları için hakimin bir

tarafa kesin mehil verebileceği, HMK'nun 94 ve devamı maddelerinde ayrıntılı olarak düzenlenmiştir. Kesin mehil, davanın en az masrafla ve sürüncemede bırakılmadan bir an evvel sonuçlanmasını temin için hakime tanınan yasal takdir yetkisidir. Ancak kesin mehil verilen işlemin yapılmaması, bir hakkın ortadan kalkması sonucunu doğurduğundan bu konudaki kararın yasaya uygun olması zorunludur. Bu nedenle HMK'da taraflara verilecek kesin süreye ilişkin ara kararlarda, yapılması gereken işlerin neler olduğunun açıklıkla belirtilmesi, tanınan sürenin yeterli ve elverişli olması, süreye uyulmamasının doğuracağı sonuçların açıklanması ve bu konuda tarafın uyarılması gereklidir. Aksi takdirde kesin mehle uymama, hukuki sonuç doğurmaz. (HGK 21.9.1983 T. 14/3447-825 sayılı kararı)

Mahkemece davacıya gider avansını yatırması için iki haftalık kesin süre verilmiş ise de, ne kadar gider avansı talep edildiği, talep edilen giderlere nelerin dahil olduğu, bu giderler içinde delil ikamesine yönelik gider olup olmadığı belirtilmemiştir. Dolayısıyla talep edilen avansın miktarı belirli olmayıp gider avansı veya delil ikamesi avansı olup olmadığı denetlenememektedir. Davacı ne kadar avans yatıracağını bilmemektedir. Ayrıca yukarıda açıklandığı gibi gider avansı dava şartı iken delil ikamesi avansı dava şartı olarak nitelendirilemez. Delil ikamesi avansının verilen kesin süre içinde yatırılmaması dava şartı nedeni ile davanın reddini gerektirmez. Taraf belirlenen sürede delil avansı giderini yatırmazsa dayandığı o delilinden vazgeçmiş sayılır. Mahkeme, dava şartı olarak belirlediği gider avansına yönelik ara kararında gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklamalı, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermeli, dava şartına yönelik gider avansı ile ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da duruşma zaptına açıkça yazmalıdır. Yukarıda açıklanan şekilde soyut olarak verilen kesin süreye dayanılarak dava şartı noksanlığından davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 3.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/253, Karar No: 2025/3936, Tarih: 13.03.2025

**7. Ceza Dairesi         2025/253 E.  ,  2025/3936 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

ASIL KARAR TARİHİ : 29.04.2024

EK KARAR TARİHİ : 21.10.2024

SAYISI : 2023/387 E., 2024/566 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

ASIL KARAR : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

EK KARAR : Temyiz talebinin süreden reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması

Yerel Mahkemece verilen ek kararın, sanık müdafi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Muş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.04.2024 tarihli ve 2023/387 Esas, 2024/566 Karar sayılı kararı ile sanığın mahkûmiyetine karar verildiği ve kararın temyiz edilmeden kesinleştiği, ancak sanığa gerekçeli kararın 04.07.2024 tarihinde bizzat tebliğ edilmesine rağmen sanık müdafi tarafından 03.10.2024 tarihli dilekçe ile eski hale getirme, infazın durdurulması ve suç duyusurunda bulunmasını talep ettiği anlaşılmakla, her ne kadar Mahkemece 21.10.2024 tarihli ek karar ile sanığa usulüne uygun tebligat yapıldığı gerekçesi ile sanık müdafiin talebinin reddine karar verilmiş ise de, temyiz talebi ile birlikte yapılan eski hale getirme isteminin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi gereği Yargıtayca karara bağlanacağından, bu konuda verilen ek karar hukuken geçersiz ve yok hükmünde olup kaldırılarak yapılan incelemede;

Gıyabi mahkûmiyet hükmünün sanığa 04.07.2024 tarihinde bizzat tebliğ edildiği ve sanık müdafiin 1 haftalık yasal süresinden sonra 03.10.2024 tarihli dilekçe ile hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, usulüne uygun tebliğ edilen karara karşı 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra sanık müdafi tarafından 03.10.2024 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu anlaşılmakla, sanık müdafiin eski hale getirme talepli temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, 13.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13545, Karar No: 2014/6497, Tarih: 17.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/13545 E.  ,  2014/6497 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : Sanıklar hakkında: TCK'nın 134/1, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Özel hayat kavramı; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bu nedenle, kamuya açık alanda bulunulması, bu alandaki her görüntü veya sesin dinlenilmesine, izlenilmesine, kaydedilmesine, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterildiği anlamına gelmez. Kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibi geçerli olup, kamuya açık alandaki kişinin, gün içerisinde yaptıkları, gittiği yerler, kiminle niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü gibi hususları tespit etmek amacıyla sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş bilgileri ya da onun başkalarınca görülmesi ve bilinmesini istemeyeceği, özel yaşam alanına girdiğinde şüphe bulunmayan faaliyetleri özel hayat kavramı kapsamına dahildir; ancak, süreklilik içermeyen ve özel yaşam alanına dahil olmayan olay ve bilgiler ise bu kapsamda değerlendirilemez. Sonuç olarak, bir olay ya da bilginin, özel hayat kavramı kapsamına girip girmediği belirlenirken, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, içinde bulunduğu fiziki çevrenin özellikleri, sosyal ilişkileri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler göz önüne alınmalıdır.

TCK'nın 134. maddesinin ilk fıkrasının 2. cümlesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun oluşabilmesi için, bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi gerekir. Görüntüdeki kişinin tanınabilir ya da sesin anlaşılabilir olması gerekmez; özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice kaydedilmesi bu suçun oluşumu için yeterlidir. Özel hayata ilişkin görüntü veya sesin kaydedilmesiyle suç tamamlanır; başkaca bir neticenin doğması ve mağdurun zarara uğramış olması gerekmediği gibi, sanığın kaydedilen görüntüleri izlememiş ya da sesleri dinlememiş olmasının suçun oluşumuna bir etkisi yoktur. Aynı fıkranın ilk cümlesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun basit halinin oluşabilmesi için ise, sanık tarafından, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip bir alet kullanılması gerekmeyip, bir özel hayat olayının çıplak gözle seyredilmesi ya da özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice dinlenilmesi yeterlidir.

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçu, genel kast ile işlenebilen suçlardan olup, sanığın, “kişilerin özel hayatının gizliliğini ihlal etme” neticesini bilmesi ve istemesiyle TCK'nın 134/1. maddesinin ilk fıkrasındaki suçun manevi unsuru oluşur; ancak, kastın varlığından söz edebilmek için sanığın hukuka aykırı hareket ettiğini bilmesi ve bu biçimde hareket etmeye devam etmesi gerekir.

Neticesi harekete bitişik suçlardan olan özel hayatın gizliliğini ihlal suçunda, icra hareketlerinin bölünebildiği hallerde, TCK'nın 35. maddesinde düzenlenen teşebbüs hükümleri uygulanabilir. Ancak bunun için; sanığın, elverişli hareketlerle özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun icrasına başlamış, elinde olmayan nedenlerle eylemini tamamlayamayıp, neticenin meydana gelmemiş olması gerekir. Dolayısıyla, suçta kullanılan vasıtanın elverişsiz olması veya suçun maddi konusunun bulunmaması durumunda, “işlenemez suç” söz konusu olur ve teşebbüs hükümleri uygulanmaz. Örneğin, sanığın, bir kimsenin görüntüsünü kaydetmek için yerleştirdiği cihazın bozuk olması gibi. Bu noktada vurgulanması gereken diğer bir husus, sanığın kendi iradesi ile icra hareketlerini tamamlamaması halidir. Bu durumda, TCK'nın 36. maddesindeki, gönüllü vazgeçme hükümlerine göre değerlendirme yapılabilir; ancak, icra hareketleri tamamlandıktan sonra netice meydana geleceğinden, bu aşamada, gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması mümkün değildir.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada; rakip siyasi parti mensupları tarafından, 29 Mart 2009 tarihinde yapılacak olan mahalli idareler seçiminde oy kullanacak seçmenlere para yardımında bulunulduğunu düşünen ve bu durumu delillendirmek isteyen sanıkların, fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek, seçim tarihinden bir gün önce bir araya gelip, aynı araçla, katılan ...'i takibe aldıkları ve katılan ...'in tanık ... evine girdiğini görüp, tanık ... evinin önünde bir müddet bekledikten sonra, katılan ... evden çıkar çıkmaz, sanık ..., katılan ...'in yanına yaklaştığı ve karanlıktan istifade ederek katılan ...'in elindeki çantayı alıp, çanta içerisindekileri yere boşaltmasını müteakip sanıkların geldikleri araçla olay yerini terk ettikleri olayda,

Sanıklar hakkında düzenlenen 28.04.2009 tarihli iddianamede, sanık ...'in, katılan ...'i tanık ..... evinin önüne getiren aracın plakasının resmini fotoğraf makinesiyle çektiği, sanık ...'in de, katılan ...'in ve içi boşaltılan çantasının görüntülerini, cep telefonunun kamera fonksiyonunu kullanarak kaydettiği iddia edilmiş ise de,

Dosya kapsamında, katılanın kaydedilmiş bir görüntüsü bulunmadığı gibi, sanıklar tarafından kullanıldığı iddia edilen cihazların ele geçirilememesinden dolayı görüntü kaydetmeye elverişli olup olmadığına dair bir tespit de yapılmamış olması karşısında, sanıkların TCK'nın 134/1-2. maddesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu işledikleri ya da bu suçu işlemeye teşebbüs ettiklerinin kabul edilemeyeceği,

Ancak; katılanın, gün içerisinde, kiminle, niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü gibi hususları ortaya çıkarmak amacıyla onu sürekli denetim ve gözetimi altında bulunduran sanıkların eylemlerinde TCK'nın 134/1-1. maddesinde tanımlanan özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun yasal unsurlarının oluştuğu anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların sübuta, hükmün açıklanmasının geri bırakılmamasına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15526, Karar No: 2017/30124, Tarih: 19.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/15526 E.  ,  2017/30124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesini emeklilik sebebiyle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, mahkemece, davacının onaltı yılı aşkın tüm çalışma süresi boyunca yıllık izin hakkını kullanmadığı kabul edilerek, yıllık ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, davalı tarafın delilleri arasında, davacının çalıştığı alt işverenlerin işyeri kayıtlarına da dayanmış olması karşısında, dava dışı alt işverenlerden yıllık izne ilişkin kayıtların istenilmeden karar verilmesi hatalıdır. Diğer taraftan, bu denli uzun çalışma süresi boyunca, yıllık izinlerin kullandırılmamış olması iddiası hayatın olağan akışına uygun olmayıp, bu halde hakimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında, davacı asilin, yıllık izin sürelerini kullanıp kullanmadığı hususunda dinlenilmesi de gereklidir.

Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, 19/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4899, Karar No: 2023/4995, Tarih: 08.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/4899 E.  ,  2023/4995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2042 E., 2023/319 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Anadolu 21. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/349 E., 2022/325 K.

Taraflar arasındaki iş kazasının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 2014 yılı eğitim döneminde Yenidoğan Çok Programlı Anadolu Lisesi Bilgisayar Bölümü son sınıf öğrencisi olarak okumaktayken haftanın iki günü davalı işyerinde zorunlu staj eğitimine devam ettiğini, 31.10.2014 tarihinde saat 07:30 da davalı işveren tarafından temin edilen servis aracına binmek için Meclis Mah. Atatürk Caddesi üzerinden karşıdan karşıya geçmeye çalıştığı bir sırada... plaka sayılı aracın hızlı bir şekilde gelip çarpması neticesinde, müvekkilin trafik iş kazası geçirdiğini, davalı işveren tarafından sağlanan servis aracının müvekkilini güvenli bir yerden almaması sonucunda sakat duruma düşmesine sebebiyet verdiğini, olayda kazaya uğrayan müvekkiline atfedilecek kusurun bulunmadığını beyanla olayın iş kazası olduğunun tespitini, aksi yöndeki Kurum komisyon kararının hükümsüz olduğunun tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; söz konusu olayın iş kazası olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığını, yasada sayılan iş kazası hallerinden biri olarak da meydana gelmemiş olup illiyet bağının kesildiğini, davaya konu kazanın servis aracının içerisinde veya servis aracının bekleneceği durakta meydana gelmediğini, davacının evinin sokağından çıktıktan sonra caddeden karşıdan karşıya geçmesi sırasında, normal trafik akışı içinde gerçekleştiğini, olayın başvuru üzerine SGK tarafından da iş kazası olarak nitelendirilmediğini, kazanın meydana gelmesinde müvekkili firmaya izafe edilecek herhangi bir kusurun bulunmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Davalı Kurum tarafından davaya cevap verilmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Davalı Kurum tarafından davaya cevap verilmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile söz konusu kaza olayında işverenin sorumluluklarının, çalışanın işveren tarafından temin edilen servis aracına binmeden önceki süreyi de kapsadığı yönündeki tespitlerle dava konusu kaza olayının iş kazası olarak değerlendirilmesi sonuç ve kanaatine varılarak "davanın kabulü ile; davacının 31.10.2014 tarihinde geçirdiği kazanın, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi gereğince iş kazası olduğunun tespitine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde, olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinde iş kazasının tanımlandığını, kurum tarafından olayın iş kazası olmadığına karar verildiğini, olayın davacı tarafından sunulan emsal Yargıtay kararları ile uyuşmadığını, kazanın servis aracı bekleme durağına giderken işverenin servis hizmetine başlamasından önce meydana geldiğini, olayın iş kazası sayılması için taşıt ile işyerine gidiş geliş sırasında meydana gelmesi gerektiğini, emsal Yargıtay kararında da belirtildiği üzere olayda iş kazası unsurlarının bulunmadığını ileri sürmüştür.

Davalı ... Tük. Mal. San. Paz. Tic. A.Ş. vekili istinaf dilekçesinde, kazanın iş sürelerinden sayılan bir zaman dilimi içerisinde gerçekleşmediğini, servise binmeden, servis hizmeti başlamadan meydana gelen kazanının iş kazası sayılamayacağını, kazanın normal trafik akışı içinde meydana geldiğini, emsal Yargıtay kararında da belirtildiği üzere olayda iş kazası unsurlarının bulunmadığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı ... Tük. Mal. San. Paz. Tic. A.Ş. ve davalı Kurumun istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, istinaf dilekçesi ile benzer sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

Davalı ... Tük. Mal. San. Paz. Tic. A.Ş. vekili, istinaf dilekçesi ile benzer sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının yaralanması ile sonuçlanan olayın iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.