muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2376, Karar No: 2019/370, Tarih: 28.03.2019

Yeri gelmişken belirtelim ki, ispat yükü altında bulunan tarafın başvurabileceği delillerden biri de yemin delilidir.

Yemin, taraflardan birinin davanın çözümlenmesine etkili olan bir vakıanın doğru olup olmadığı hakkında kanunun belirlediği şekilde mahkeme (hakim) önünde beyanda bulunmasıdır. Yemin eden taraf bu beyanın doğruluğunu namus, şeref ve kutsal saydığı bütün inanç ve değerleri ile teyit etmektedir. Medeni Usul Hukukumuzda yemin delili kesin delil niteliğindedir.

Mülga 1086 sayılı HUMK’nda 337’nci ila 362’nci maddeler arasında iki ayrı yemin müessesesi benimsenmişti. Bunlardan birisi taraf yemini yani kati yemin, diğeri de hakimin teklif ettiği yemin olan resen yemindir.

Kati yemin, ispat yükü kendisine düşen tarafın davanın hâlline etkili bir vakıanın ispatı için diğer tarafa teklif ettiği yemin olup, mülga 1086 sayılı HUMK’nun 344 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir.

Hâkim bir davada gösterilen bütün (takdirî) delillerin incelenmesi sonucunda, dava konusu olay hakkında tam bir kanaata varamazsa, taraflardan birine vereceği yemin ile kanaatını kuvvetlendirdikten sonra, hükmünü verebilir (m.355). Bu yemin hâkimin kanaatını tamamladığı için buna tamamlayıcı yemin de denir (Kuru, Cilt III, s. 2547).

Hakimin teklif ettiği (tamamlayıcı) yemin, mülga 1086 sayılı HUMK’un 356’ncı maddesinde düzenlenmiştir. Bu madde hükmüne göre, “iddia olunan hususun kesin delillerle ispat edilememiş olması” ve “iddia olunan hususun ispatı için gösterilen delillerin hüküm verilebilecek derecede hakimi ikna edememesi” koşullarının birlikte gerçekleşmesi hâlinde hâkimin yemin teklif etmesi mümkün olacaktır.

1086 sayılı HUMK döneminde tarafın delil olarak sair delile dayanmış olması durumunda bunun yemini de kapsadığı kabul edilmiş, bu şekilde uygulama yapılmıştır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayın değerlendirilmesine gelince; davacı vekili müvekkilinin, davalı Üniversitenin asıl işverenliğinde alt işveren işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesini emeklilik nedeni ile feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiş; davalı vekili müvekkili İdarenin ihale makamı olduğunu, davacıyı çalıştıran şirketlerle davalı Üniversite arasındaki ilişkinin de asıl-alt işveren ilişkisi olmadığını savunmuştur.

Mahkemece kıdem tazminatı yanında yıllık izin kullandırıldığına dair belge sunulmadığı gerekçesi ile yıllık izin ücreti de hüküm altına alınmıştır.

Ne var ki, mülga 1086 sayılı Kanun döneminde açılan davada, davalı Üniversite vekili Mahkemece verilen kesin süre içerisinde sunduğu 03.05.2011 havale tarihli delil listesinde delillerini bildirmiş olup, davacıyı çalıştıran alt işverenlerdeki işçi özlük dosyası ve iş yeri kayıtlarına da dayanmış ve bunların getirtilmesini talep etmiştir.

Mahkemece kıdem tazminatı yanında yıllık izin kullandırıldığına dair belge sunulmadığı gerekçesi ile yıllık izin ücreti de hüküm altına alınmıştır.

Ne var ki, mülga 1086 sayılı Kanun döneminde açılan davada, davalı Üniversite vekili Mahkemece verilen kesin süre içerisinde sunduğu 03.05.2011 havale tarihli delil listesinde delillerini bildirmiş olup, davacıyı çalıştıran alt işverenlerdeki işçi özlük dosyası ve iş yeri kayıtlarına da dayanmış ve bunların getirtilmesini talep etmiştir.

Öyle ise, Mahkemece, davacının hizmet cetvelinde SGK sicil numaraları yer alan alt işverenlerin unvanları Sosyal Güvenlik Kurumundan (SGK) sorularak tespit edildikten sonra, ilgili ticaret sicil müdürlüklerinden ticaret siciline kayıtlı adresleri de belirlenerek davacı işçiye ait özlük dosyasının, puantaj kayıtlarının, ücret bordrolarının, iş yerine giriş çıkışlarda kart basılıyorsa buna ilişkin kayıt ve belgelerin getirtilmesi gerekirken, davalının dayandığı deliller toplanmadan eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine işaret eden Özel Daire bozma kararına uyulmayarak önceki kararda direnilmesi yerinde olmamıştır.

Bununla birlikte Hukuk Genel Kurulunca benimsenen Özel Daire bozma kararında belirtilen hususlara ilaveten, davacının çalıştığı yaklaşık 8 (sekiz) yıllık süre içerisinde hiç yıllık izin kullanmaması hayatın olağan akışına ve insan takatine aykırı olduğundan, davanın 1086 sayılı HMUK döneminde açıldığı göz önünde bulundurularak, davacıya tamamlayıcı yemin verdirilerek yıllık izin kullanıp kullanmadığı konusunda sonuca varılmalıdır.

Her ne kadar Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında, davacının çok sayıda alt işverende çalıştığı, çoğu alt işverendeki çalışmasının bir yılın altında kaldığı, ayrıca davalının cevap dilekçesinde delil bildirmediği, bu nedenle direnme kararının onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, Kurul çoğunluğu tarafından bu görüş benimsenmemiştir.

Diğer yandan, dava tarihi 07.02.2011 olmasına rağmen direnme kararında 03.04.2013 olarak yazılmış ise de, bu husus mahallinde her zaman düzeltilmesi mümkün maddi hata olduğundan bozma nedeni yapılmamış, sadece değinilmekle yetinilmiştir.

Hâl böyle olunca, direnme kararı Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlere ilaveten davacıya tamamlayıcı yemin verilmesi gerektiği hususu da eklenmek sureti ile bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında belirtilen nedenlerle ve yukarıda açıklanan ilave sebeple BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 28.03.2019 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

Hâl böyle olunca, direnme kararı Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlere ilaveten davacıya tamamlayıcı yemin verilmesi gerektiği hususu da eklenmek sureti ile bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında belirtilen nedenlerle ve yukarıda açıklanan ilave sebeple BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 28.03.2019 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

Yerel mahkeme ile Yüksek Özel Daire arasındaki temel uyuşmazlık, davalının asıl işveren işçilik alacaklarından sorumlu olduğu davada, 34 ayrı hizmet alımı sözleşmesi kapsamında yaklaşık 8 yıllık hizmeti olan davacının, alt işverenlerde yıllık ücretli izin kullanıp kullanmadığının tespiti için, alt işveren kayıtlarının getirtilip getirtilmeyeceği, kısaca bu konuda yıllık izin ücreti ile ilgili olarak mahkemeceyapılan araştırma ve incelemenin yeterli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Yerel mahkemenin “4857 sayılı Yasa'nın 53 ve 59. maddesinde de açıkça belirtildiği gibi yıllıkücretli izin kullandırıldığının veya karşılıklarının ödendiğinin ispat külfeti davalı iş verene ait olupdavalı işveren bu ispat külfetini ancak yıllık izin defteri, izin kullanma kaydı veya buna eş yazılıbelgelerle ispatlamasının yanı sıra davacının çalışma döneminde çok sayıda alt işverenlerde çalışmış olduğu ve bu alt işverenlerin bir kısmının emsal mahkeme dosyalarımızdan bilindiği üzere iflas etmiş oldukları, bir kısmının da adreslerinin bulunamadığı alt işverenlere ulaşmanın zor olduğu, yıllık izne ait kayıtları tutmak asıl işverene ait olduğu gerekçesi ile verdiği direnme kararının davalı vekili tarafından temyizi üzerine, Sayın çoğunluk görüşü ile Özel Daire bozma gerekçesi benimsenmiş ve “Davalının delil olarak alt işveren işyeri kayıtlarına dayandığı, davacının yıllık izin kullanıp kullanmadığının belirlenebilmesi için, davacının davalı iş yerinde bağlı olarak çalıştığı tüm alt işverenlerden işçi şahsi sicil dosyasının, puantaj kayıtlarının, ücret bordrolarının, iş yerine giriş çıkışlarda kart basılıyorsa buna ilişkin kayıt vebelgelerin getirtilmesi ve bu suretle toplanacak tüm delillerin yeniden değerlendirmeye tabi tutularak gerekirse bilirkişiden ek rapor alındıktan sonra oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerektiği, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği gerekçesi ile direnme kararı bozulmuştur.

6100 sayılı HMK.’un 194. Maddesi uyarınca “Taraflar, dayandıkları vakıaları, ispata elverişli şekilde somutlaştırmalıdırlar. Tarafların, dayandıkları delilleri ve hangi delilin hangi vakıanın ispatı için gösterildiğini açıkça belirtmeleri zorunludur”.

6100 sayılı HMK.’un 194. Maddesi uyarınca “Taraflar, dayandıkları vakıaları, ispata elverişli şekilde somutlaştırmalıdırlar. Tarafların, dayandıkları delilleri ve hangi delilin hangi vakıanın ispatı için gösterildiğini açıkça belirtmeleri zorunludur”.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 56. Maddesinin 6 ve 7. Fıkralarına göre “İşveren, iş yerinde çalışan işçilerin yıllık ücretli izinlerini gösterir izin kayıt belgesi tutmak zorundadır. (Ek fıkra: 10/9/2014-6552/6 md.) Alt işveren işçilerinden, alt işvereni değiştiği hâlde aynı işyerinde çalışmaya devam edenlerin yıllık ücretli izin süresi, aynı iş yerinde çalıştıkları süreler dikkate alınarak hesaplanır. Asıl işveren, alt işveren tarafından çalıştırılan işçilerin hak kazandıkları yıllık ücretli izin sürelerinin kullanılıp kullanılmadığını kontrol etmek ve ilgili yıl içinde kullanılmasını sağlamakla, alt işveren ise altıncı fıkraya göre tutmak zorunda olduğu izin kayıt belgesinin bir örneğini asıl işverene vermekle yükümlüdür”.

Somut uyuşmazlıkta dava her ne kadar 11.07.2011 tarihinde 1086 sayılı HUMK döneminde açılmış ise de davalı asıl işveren, cevap dilekçesinde alt işverenlerde bulunan şahsi sicil dosyalarına delil olarak dayanmamış, ayrıca açıkça bunu temyiz nedeni de yapmamıştır. Yargılama sırasında 8 yıl hizmeti bulunan davacıyı 34 ayrı ihale kapsamında ve her biri bir yıldan az, bir ay veya üç aylık hizmet alımı sözleşmeleri ile çalıştıran alt işverenlere davayı ihbar da etmemiştir.

Davalı asıl işveren cevap dilekçesinde dayanmadığı delilleri sonradan bildirmesi sonuca etkili değildir. Zira açık temyiz nedeni yapmadığı gibi 4857 sayılı İş Kanunu’nun 56. Maddesi düzenlemesi karşısında, alt işverenleri izin konusunda denetleme görevi bulunmaktadır. Ayrıca davalı asıl işveren ihale sözleşmelerine göre alt işverenlerin adresleri kendisinde olmasına rağmen bildirmemiştir. Diğer taraftan her ihale dönemi bir yıldan az olduğuna göre bir yıl çalışma sonucu elde edilecek yıllık ücretli izin kullandırılması alt işverenden beklenemez. Kaldı ki yerel mahkeme açıkça emsal dosyalarda alt işverenlerin bir kısmının iflas ettiğini, bir kısmının da adresine ulaşılamadığını tespit etmiştir. Somutlaştırılmayan ve dayanılmayan delilin toplanamayacağı gibi hizmet alım sözleşmelerinin bir yıldan az olması nedeni ile kağıt üzerinde kalan alt işverenlerde kayıtların tekrar araştırılmasının sonuca etkisi olmayacaktır. Davalı asıl işverenin alt işverenlere rücu hakkı olduğuna göre iş yargılamasına özgü basitlik, çabukluk ve ucuzluk ilkeleri, kısaca usul ekonomisi gereği direnmenin onanması gerekirdi.

Yerel mahkemenin direnme kararının yukarda belirtilen gerekçelerle onanması gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan sayın çoğunluk görüşüne katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2014/1187, Karar No: 2015/10469, Tarih: 16.02.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/1187 E.  ,  2015/10469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasa'ya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suriye vatandaşı sanık ...'ya tebliğname tebliği yapılamadığından, verilen gerekçeli kararın sanığa kalemde tebliğ edildiği de gözönüne alınarak sanığın Türkiye'de bir adresi olup olmadığı yönünde adres araştırması yapılması hususunda gereği yapılmak üzere mahalline gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 16.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/707, Karar No: 2018/14739, Tarih: 21.11.2018

**1. Hukuk Dairesi         2016/707 E.  ,  2018/14739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil-tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,Tetkik Hâkimi ...’un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı taktirde tenkis isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan...’ın kız çocuklarından mal kaçırma amacıyla ve muvazaalı olarak 317 parsel sayılı taşınmazda 1/8, 658 parsel sayılı taşınmazda 7/20 oranındaki paylarının tamamını 30.10.2008 tarihinde davalı yeğeni...’e satış suretiyle temlik ettiğini ileri sürerek davalı adına kayıtlı dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının miras payı oranında iptali ile adına tescilini, olmadığı taktirde tenkisini istemiştir.

Davalı, dava dışı annesi ve kardeşiyle birlikte intikalen paydaş olduğu dava konusu taşınmazlarda mirasbırakan amcası ....’in paylarını gerçek bir satış işlemiyle edindiğini, mirasbırakanın taşınmazlarla ilgili 13.12.2005 tarihinde 3. kişiyle yaptığı gayrımenkul satış vaadi sözleşmesinden dolayı aleyhinde dava açıldığını ve derdest olduğunu, davanın bekletici mesele yapılması gerektiğini bildirip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1934 doğumlu mirasbırakan ...’ın 13.02.2013 tarihinde ölümü üzerine davacı kızı ... ile dava dışı çocukları ... ve...’in mirasçı kaldıkları, dava konusu 317 parsel sayılı taşınmazın 1/8, 658 parsel sayılı taşınmazın 7/20 payı mirasbırakan adına kayıtlı iken vekil marifetiyle paylarını davalıya satış suretiyle temlik ettiği, dava konusu taşınmazlarda davalının da paydaş olup, dava dışı kişiden de pay temlik aldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de, ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı hususlarının araştırılmasında ve satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. HMK 190. madde ve TMK 6. madde hükümleri gereğince herkes iddiasını ispatla mükelleftir.

Somut olaya gelince, mirasbırakanın, mirasçılarından mal kaçırmasını gerektirir somut bir olgu ortaya konulmadığı gibi dinlenen davacı tanıkları mirasbırakanın yokluk içinde öldüğünü, davalının alım gücü bulunduğunu bildirmişlerdir. Bu somut bilgiler yukarıdaki ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde temlikin gerçek satış olduğu sonucuna varılmaktadır. Salt bedeller arasındaki fark muvazaanın kanıtı değildir.

Hal böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken delillerin taktirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de, yalnızca mirasbırakan tarafından temlik edilen paylar üzerinden hüküm kurulması gerekirken taşınmazların tümü üzerinden hüküm kurulması da isabetsizdir.

Davalının değinilen yönlerden yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16561, Karar No: 2019/827, Tarih: 20.02.2019

**4. Hukuk Dairesi         2016/16561 E.  ,  2019/827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Grup İnşaat ve Nak. Mad. San. Tic. AŞ ve ... Madencilik Turizm İnş. Nak. San. ve Tic. AŞ aleyhine 25/11/2014 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21/06/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi zararın giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı şirketlerin bünyesinde, ...-...-... demiryolu inşaat çalışmaları sırasında dinamit ve diğer patlayıcı maddeler kullanılması nedeniyle evinin muhtelif yerlerinde hasar meydana geldiğini belirterek taşınmazında meydana gelen zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise iddiaların yerinde olmadığını belirterek davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, demiryolu inşaatı çalışmaları esnasında dinamit ve diğer patlayıcı maddeler kullanıldığı, dava konusu binada davalı şirketler tarafından usulsüz ve kotrolsüz dinamit patlatılması sonucu hasarın oluştuğu gerekçesi ile istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dava dilekçesinde davalı olarak gösterilen ... Grup İnşaat ve Nakliyat Madencilik San. Tic. AŞ'nin ve ... Madencilik Turizm İnş. Nak. San. ve Tic. A.Ş'nin karar başlığında ünvanı eksik yazılmış ve yine davada taraf olmayan dava dışı ... Yapı San. AŞ ve ... İnşaat Ltd. Şti.'nin adına karar başlığında yer verilmiştir.

6100 sayılı HMK 297/1-b maddesi uyarınca hükümde; "tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adresleri" yazılmalıdır. Şu durumda, mahkemece, yukarıda anılan bu düzenlemeye aykırı olarak infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamış, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

2-Dosyasının incelenmesinde; dava konusunun ... ada ... parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan binada meydana gelen hasar nedeniyle oluşan zararın giderilmesi istemine ilişkin olduğu, davaya dayanak ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/67 D.İş sayılı tespit dosyasında alınan bilirkişi raporunda, evin taş duvarlarla örülmüş yığma bina olduğu,

2-Dosyasının incelenmesinde; dava konusunun ... ada ... parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan binada meydana gelen hasar nedeniyle oluşan zararın giderilmesi istemine ilişkin olduğu, davaya dayanak ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/67 D.İş sayılı tespit dosyasında alınan bilirkişi raporunda, evin taş duvarlarla örülmüş yığma bina olduğu,

binanın belirli bölümlerinde duvarlar arasında ayrılmaların meydana geldiği ve yapının bazı duvarlarında ise bombe (yana kayma) meydana geldiği, yapının onarım şeklinin, ayrılan duvarların sökülüp yeniden örülerek yapılması ve bombe olan duvarlarında aynı şekilde sökülüp yeniden yapılması şeklinde olacağı, ayrıca ahır tavanının ahşap çatı olduğu ve çatıda da hasar meydana geldiği için desteklenmesi gerektiği, yana kayan ahır duvarlarının da sökülüp yeniden yapılması gerektiği belirtilerek evin aşınma payının % 60 ve ahırların ise % 90 olarak tespit edildiği, yapının onarım bedelinin hesaplandığı, mahkemece yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporunda ise tespit raporunda yer alan belirleme ve tespitlerin aynen benimsenerek rapora esas alındığı, evin aşınma payının % 60 ahırların aşınma payının ise % 80 oranında kabul edilerek hesaplama yapıldığı anlaşılmıştır.

Bu haliyle; dosya arasında bulunan değişik iş dosyası kapsamında alınan rapor ile mahkemece yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporu arasında çelişki meydana geldiği, raporlarda onarım bedelinin hesaplanmasında esas alınan dayanak birim fiyatlarının belirtilmediği, aşınma payının farklı hesaplandığı, hükme esas alınan inşaat bilirkişisi raporunun, zarar kalemlerinin belirlenmesi noktasında tespit raporunu tekrarlamaktan öte gitmediği, aşınma paylarının ve birim fiyatlarının farklı esas alınmasının gerekçesinin ve çelişkisinin açıklığa kavuşturulmadığı, bu haliyle eksik inceleme sonucu hazırlanan inşaat bilirkişi raporunun hüküm vermeye yeterli ve elverişli olmadığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, mahkemece mahallinde yeniden keşif heyeti ile inceleme yapılarak; yapılan tespit ile alınan raporlar arasında uyumun denetlenebilmesi için yapılan gözlemin keşif tutanağına geçirilmesi, raporun hazırlanmasında esas alınan birim fiyatların dayanağının raporda açıklanması, tespit raporu ile mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporu arasındaki çelişkinin giderilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Açıklanan nedenler gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

3-Dosya kapsamından ve alınan bilirkişi raporlarından dava konusu yapının mühendislik ve fenni kurallara uygun yapılıp yapılmadığı ve bu durumun zararın artmasına neden olup olmadığı hususu bilirkişi raporunda incelenmemiştir. Şu halde, davaya konu binanın niteliğinin zarararın artmasında etken olup olmadığı hususu araştırılarak müterafik kusurun varlığının tespiti halinde 6098 sayılı TBK'nın 52. maddesi (818 sayılı BK'nın 44. maddesi) nazara alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekir.