muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12293, Karar No: 2018/5074, Tarih: 25.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/12293 E.  ,  2018/5074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi,kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1-)01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 352/b maddesi yürürlükten kaldırılmış olup, hükmedilen şartları bulunduğu tadirde cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmesine ve ertelenmesine bir engel bulunmadığı anlaşıldığından, engel sabıkası bulunmayan sanık hakkında tayin olunan cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmesi ve ertelenmesi hususunun karar yerinde tartışılmaması,

2-)Taşınmazların devrediği 16/01/2014 tarihinin gerekçeli karar başlığında suç tarihi olarak gösterilmemesi,

3-)5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesi uyarınca hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakmaya karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 25/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17509, Karar No: 2018/4662, Tarih: 07.05.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/17509 E.  ,  2018/4662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın davalı ... yönünden kısmen kabulüne diğer davalı yönünden reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, sigortalısı dava dışı ...'a ait işyerinin 08.04.2009 tarihinde davalı ...'in maliki ve diğer davalının kiracısı olduğu üst kattaki 5 nolu dairenin su tesisatından akan suların sigortalı işyerine sirayeti sonucu hasar gördüğünü, meydana gelen hasarla ilgili olarak ekspertiz incelemesi yapıldığını, toplam 4.302,42 TL hasar tespiti yapıldığını ve 09.06.2009 tarihinde sigortalıya ödendiğini; TTK'nın 1301.maddesi gereğince sigortalının haklarına halef olduklarını, davalı ...'in malik olması nedeni ile BK'nın 41, 58, 59. maddesi gereğince diğer davalı ile birlikte hasardan sorumlu olduğunu; hasarın tazmini için Bakırköy 6. ... Müdürlüğü'nün 2010/7342 esas sayılı dosyası ile ... takibi yapıldığı ancak takibe itiraz üzerine durduğundan; bu sebeple itirazın iptaline takibin devamına ve %40'tan aşağı olmamak üzere davalılara ... inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili; sigortalı dairedeki hasarın müvekkillerinin kusurundan kaynaklanmadığını, hasarın meydana geldiğinde binanın boş olduğunu ve kat malikleri kurulunun 20.10.2007 tarihinde aldıkları karar ile apartmanın deprem riski açısından güçlendirilmesine karar verildiğini ve yöneticinin gerekli hazırlıkları yaptıktan sonra binanın boşaltıldığı 2008 yılı Aralık ayında binanın güçlendirilme çalışmasına başlandığını 2009 Nisan ayı başlarında çalışmanın tamamlandığını, binanın güçlendirme çalışması yapılırken kapı ve pencerelerin söküldüğünü ve böylelikle yağmur ve kar sularının içeri girdiğini, sigortalı dairenin de kapı ve pencereleri söküldüğü için güçlendirme çalışması sırasında sigortalı dairede hasar meydana geldiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, 11.Hukuk Dairesinin 30/10/2013 tarih ve 2012/19053 esas 2013/19160 karar sayılı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davalı ...'in pasif husumet ehliyeti bulunmadığından bu davalı yönünden davanın reddine, diğer davalı ... yönünden; davanın kısmen kabülü ile Bakırköy 6.... Müdürlüğü'nün 2010/7342 esas sayılı dosyası ile davalı ... tarafından yapılan 3.214,51 TL. asıl alacak üzerinden itirazın iptaline, takibin devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

1-Dosya içeriğine, bozmaya uygun karar verilmiş olmasına, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalılar vekilinin aşağıdaki bendin dışında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

1-Dosya içeriğine, bozmaya uygun karar verilmiş olmasına, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalılar vekilinin aşağıdaki bendin dışında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, işyeri ... poliçesi gereği sigortalısına ödeme yapan davacının ödediği bedelin, zarardan sorumlu olduğu ileri sürülen davalılardan rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece; davalı ... hakkında husumetten red kararı verildiğine göre, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7. maddesi 2.fıkrası gereğince davalı ... yararına tarifenin 2.kısım 2.bölümündeki maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken davalı ... yararına vekalet ücreti takdir edilmemesi usul ve yasaya aykırıdır.

Ne var ki, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamanın tekrarının gerektirir nitelikte görülmediğinden, H.U.M.K’nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6.fıkrasındaki; “davalılara ödenmesine” ibaresinin çıkarılarak “davalı ...’e ödenmesine ve davalı ... yararına 750,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı ...’e ödenmesine” ibaresinin eklenmesine hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 7.5.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/536, Karar No: 2015/303, Tarih: 02.04.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/536 E.  ,  2015/303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası Andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 23.9.2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de;

1-Sanık ... hakkında verilen hükmün incelenmesinde;

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı ve dolandırıcılık suçunun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilerek sanık ...'ın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Sanık ... hakkındaki temyiz incelemesinde;

Elektronik ortamda (UYAP) MERNİS'ten alınan nüfus kayıt örneğine göre sanık ...’ın, hüküm tarihinden sonra 26.7.2011 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 64. maddesi uyarınca düşmesine karar verilmesi zorunluluğu,Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.4.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/150, Karar No: 2021/4134, Tarih: 17.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/150 E.  ,  2021/4134 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin feshi üzerine açılan işe iade davası sonucunda Mahkemece davanın kabulüne karar verildiğini ve ilgili kararın Yargıtay denetiminden geçerek onama ile kesinleştiğini, bu karar sonrası davalı işverene işe başlatılma talebini içeren ihtarname tebliğ edilmesine rağmen müvekkilinin işe başlatılmadığını ileri sürerek fark kıdem tazminatı, fark ihbar tazminatı, fark izin ücreti, ikramiye, harcırah ve ikamet yevmiyesi, kademe zammı, yemek ücreti ve fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacıya her türlü işçilik ücret ve alacaklarının ödendiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davalının istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının hizmet süresi uyuşmazlık konusudur.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının fiili hizmet süresi 19.08.2005-05.03.2014 tarihleri arasında olmak üzere 10 yıl 6 ay 16 gün kabul edilmiş, bu süreye 4 ay boşta geçen süre eklendiğinde ise davacının yeni hizmet süresi 10 yıl 10 ay 16 gün kabul edilmiştir. Davacının fiili çalışma süresinin 19.08.2005-05.03.2014 tarihleri kabul edilmesi yerindedir, ancak bu tarihler arasındaki süre 8 yıl 6 ay 16 gün olup, 4 aylık boşta geçen sürenin eklenmesi ile yeni hizmet süresi 8 yıl 10 ay 16 gün olmalıdır. Dava konusu taleplerin bu süreye göre hesaplanmaması hatalıdır.

3-Bir diğer uyuşmazlık, harcırah ve ikamet yevmiyesinin hesaplanma şekli konusundadır.

3-Bir diğer uyuşmazlık, harcırah ve ikamet yevmiyesinin hesaplanma şekli konusundadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, harcırah ve ikamet yevmiyesinin dosya içerisinde bulunan görevlendirmelere göre, zamanaşımı itirazı dikkate alınarak, “geçici görev ve seyahatlerde harcırah ve ikamet yevmiyesi” başlığını taşıyan Toplu İş Sözleşmesi 37.madde düzenlemesine göre hesaplandığı belirtilmiştir. Ancak ilgili raporda çelişki olduğu görülmüştür. Örnek olarak 2014 yılı için hesap cetvelinde 10.03.2014 tarihine kadar görevlendirme olduğu belirtilmişse de, davalı tarafından sunulan kayıtta 2014 yılında görev yazısı 03.02.2014 tarihinde sona ermektedir. Yine 2014 yılı için hesap cetvelinde 28 gün var iken hesaplama 46 gün il dışı çalışma kabulüne göre yapılmıştır. Bu anlamda rapor ve görevlendirme çizelgeleri çelişkili olup, denetime elverişli rapor alınmalı ve usuli kazanılmış hak gözetilerek karar verilmelidir.

Sonuç:

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6349, Karar No: 2023/3727, Tarih: 11.04.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/6349 E.  ,  2023/3727 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verilmiştir.

Davacılar vekilince temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasının istenilmesi üzerine, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 11.04.2023 günü tayin edilerek taraflara tebligat gönderilmiştir.

Duruşma günü davacılar vekili Avukat ... geldi, davalı idare vekili duruşmaya katılmamışlardır.

Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verildi.

Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 79 ada 464 parsel sayılı taşınmazın davalı idare tarafından kamulaştırma yapılmadığı hâlde fiilen kullanıldığını bu nedenle taşınmazın bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı idare vekili cevap dilekçesinde; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, taşınmaz bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bedeline hükmedilen davacı payının tapusunun iptali ile davalı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükme esas alınan bilirkişi heyetince tespit edilen beledin taşınmzın gerçek piyasa değerinin çok altında olduğunu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın iyi bir konumda olduğu tespit edilmesine rağmen bu hususun emsal seçimine yansıtılmadığını, dava konusu parsel ve çevresinde değer artırıcı unsurlar bulunduğunu, dava konusu parselin çevresinde rayiç bedellerin dava tarihi itibarıyla asgari 7.000,00-10.000,00 TL/m² dolaylarında olduğunu, davalı idarenin parselasyon işlemi sebebiyle müvekkiline ait parselin ince uzun bir konumda kaldığını ve bunun raporda değer düşürücü bir özellik olarak değerlendirildiğini, parselin yeşil alanda kalmasının değer düşürücü olarak ele alınmadığı sözel olarak söylenmişse de bu durumun sayısala yansıtılmadığını, bilirkişi raporunda somut emsalle dava konusu taşınmazın kıyaslamasının fiili gerçekliği yansıtmadığını, dava konusu taşınmazın tüm özellikleriyle rapora yansıtılmadığını, dava konusu taşınmazın imar parseli somut emsal taşınmaz kadastral parsel olması sebebiyle hesaplama yapılırken düzenleme ortaklık payı hususunun bilirkişilerce nazara alınmadığını, taşınmazın şehir içerisindeki konumu ve mevkii dikkate alındığında gerek ilçe merkezine ve gerekse Erzincan ana kent merkezine oldukça yakın olduğunu, dava konusu taşınmazın bir kısmına yol yapmak suretiyle fiilen el atıldığını, kalan kısmına ise çakıl taşı, mıcır dökülüp otopark olarak kullanılmaya başlandığını, bu hukuksuz el atma nedeniyle parselin tümünün kullanıma elverişsiz hâle geldiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaza el atılmasının söz konusu olmadığını, özellikle arsalarda kamulaştırma tarihinden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değerinin ve bedelin tespitinde etkili olacak sair objektif ölçüler esas alınarak taşınmaz bedelinin takdiri gerektiğini, hükme esas alınan raporda emlak beyan değeri düşük olduğu tespit edilmişken bu değerin çok üzerinde bir bedel tespit edilmesinin yerinde olmadığını, alınan bilirkişi raporunda sabit olduğu üzere dava konusu taşınmazın geometrik şeklinin bina yapımı için elverişsiz olduğunu ve bu durumun da taşınmazın değerini önemli ölçüde düşüreceğini, buna rağmen taşınmaz değerinin oldukça fazla tespit edildiğini, emsal alınan taşınmazın dava konusu taşınmazdan hem konum hem de bina açısından çok daha değerli olduğunu, belirlen m² fiyatının Yargıtay kararlarına aykırılık teşkil ettiğini, dosyaya sunulan bilirkişi raporunda gereği gibi bir emsal araştırması yapılmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç