muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8928, Karar No: 2023/3046, Tarih: 17.05.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalının, müvekkili şirket ortağı olmasının yanında çeşitli dönemlerde müşterek imzaya yetkili yöneticilik yaptığını, davalı ...'nın yöneticilik yaptığı dönemlerde şirketin menfaatlerini korumadığını, müşterek müdürlük yaptığı dönemlerde de diğer müdürlerin imzasını taklit ettiğini, şirket gelirlerinden kendi menfaatine uygun bir biçimde yasal olmayan yollardan harcamalar yaptığını, şirketin diğer müdürü Abbas İnandı'nın imzasını taklit ettiğini, usulsüz para çektiğini, şirketin sermayesini korumak için hiçbir yararlı işlem yapmadığını, şirketi sürekli zarara uğrattığını, şirketin mali tablolarının incelenmesinde şirketin belirli dönemlerde davalının adına kayıtsız para çıkışlarının varlığının tespit edildiğini, hesaplar üzerinde yapılan detaylı incelemede şirket o dönem müştereken şirket müdürü Hakan İnandı’nın kendi hesabına sahte imzalarla defalarca usulsüzce para çıkışı yaptığı ve usulsüz olarak şahsi hesaplarına para aktardığının tespit edildiğini, ayrıca davalının müdür olduğu dönemde şirket çalışanı Nalan Kartal ile birlikte hareket ederek şirketin içini boşaltmaya çalıştığını, davalının, şirket müdürü olduğu dönemde şirketi borç batağına sürüklediğini, ayrıca Maliye Bakanlığı tarafından müvekkili şirkete 1 trilyon liralık usulsüzlük cezası kesildiğini, Mahkemenin ehil olmayan bilirkişiler aracılığıyla objektiflikten uzak ve her yönü ile yetersiz bir rapor aldığını, bu raporun alacak kalemlerinin hesaplanması dışında kalan hususlarına itiraz edildiğini, ancak Mahkemenin itirazlarını reddettiğini, bilirkişinin ve dolayısıyla Mahkemenin gerekçesinin yerinde olmadığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derce Mahkemesinin karar ve gerekçesinde yasa ve usule aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazları tekrar ederek mahkeme kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı limited şirketin ortağı olan davalının yönetici olduğu dönemde şirketi zarara uğrattığı iddiasına dayalı haklı sebeple şirket ortaklığından çıkarılması ve şirkete verdiği ileri sürülen zararın tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı limited şirketin ortağı olan davalının yönetici olduğu dönemde şirketi zarara uğrattığı iddiasına dayalı haklı sebeple şirket ortaklığından çıkarılması ve şirkete verdiği ileri sürülen zararın tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6102 sayılı Kanun'un 616 ncı, 644 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 553 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1413, Karar No: 2016/6605, Tarih: 12.05.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/1413 E.  ,  2016/6605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı İzmit Su ve Kanalizasyon İdaresi (İSU) Genel Müdürlüğü aleyhine 28/11/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/12/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

a) Dava, tacirler arası haksız fiil nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, maddi tazminat isteminin kısmen kabulüne, manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamından, davacının elektrik malzemeleri toptan ve parekende alım-satım, proje ve taahhüt işleri yaptığı, dava dışı kişiye ait binanın bodrum katını iş yerinin malzeme deposu olarak kullanmak üzere kiraladığı ve elektrik malzemelerini depoladığı, olay günü yağan yağmurlar sonrası depoyu su bastığı ve bir kısım malzemelerin zarar gördüğü anlaşılmaktadır.

Mahkemenin 11/02/2011 tarihli ilk kararı, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nin 28.06.2012 gün 2012/4590 Esas 2012/5025 Karar sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Bozma ilamı öncesinde yapılan yargılama sırasında tarafların kusur oranları tespit edilmiş, davacının % 20, davalının % 80 kusurlu olduğu belirlenmiş, bilirkişilerce zarar miktarının yaklaşık 300.000,00 TL olduğu mütalaa edilmiştir. Mahkemece, hesaplanan bu zarar miktarından davacının kusuru tenzil edilmiş, malzemelerin teker teker giriş kayıtları, depo kayıtları ve diğer bilgi ve belgeler temin edilmeyip fotoğraflar incelenerek takdiri ve tahmini olarak hesaplama yapıldığı gerekçesi ile hakkaniyet indirimi yapılmıştır. Bu karar, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi tarafından ilamda belirtilen nedenlerle taraflar yararına bozulmuş, bir kısım temyiz itirazları ise reddedilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulması sonrasında yeniden keşif ve bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. 02/12/2013 tarihli bilirkişi raporunda; davacının ticari defterlerinin birbiriyle uygunluk denetiminin yapılamadığı, olay tarihinde davacıya ait depoda bulunan envanter mevcuduna ilişkin fiili sayımın yapılmadığı, fotoğrafların değerlendirmeye alındığı ve zarar görmüş emtia mevcudunun yaklaşık olarak değerinin belirlendiği belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulması sonrasında yeniden keşif ve bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. 02/12/2013 tarihli bilirkişi raporunda; davacının ticari defterlerinin birbiriyle uygunluk denetiminin yapılamadığı, olay tarihinde davacıya ait depoda bulunan envanter mevcuduna ilişkin fiili sayımın yapılmadığı, fotoğrafların değerlendirmeye alındığı ve zarar görmüş emtia mevcudunun yaklaşık olarak değerinin belirlendiği belirtilmiştir.

Davacı tacir olup ticari defter ve kayıtlarını usulüne uygun tutmak, envanter sayımını yaparak bunu tutanağa bağlamak, malların giriş çıkış kayıtlarını ve depo kayıtlarını tutmak, diğer bir deyişle basiretli tacir gibi davranmak zorundadır. Öte yandan, mahkemece verilen ilk kararda bu hususlar gözetilerek takdiri indirim uygulanmış, Yargıtay 7. Hukuk Dairesince bu hususa yönelen bir bozma yapılmamıştır. Bu durumda davalı lehine usulü kazanılmış hak oluştuğundan verilen son kararla hüküm altına alınan tazminat miktarı üzerinden uygun bir hakkaniyet indirimi yapılmamış olması, usul ve yasaya uygun görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

b) Mahkemece, davalının harçtan muaf olduğu belirtilerek harç yatırılmasına yer olmadığına ve davacı tarafından yatırılan harcın istek halinde davacıya iadesine karar verilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun ve Dairemizin yerleşik içtihatları uyarınca davalı ... tacir sıfatını haiz olup yargı harçlarından muafiyeti bulunmamaktadır. Yargı harçları yönünden muafiyet, ancak açıkça kanunda düzenlenmesi halinde mümkündür. Diğer yandan, bu husus kamu düzenine ilişkin olup yargılamanın her aşamasında re'sen göz önünde bulundurulmalıdır. Mahkeme kararının bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2-a-b) numaralı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22199, Karar No: 2017/6734, Tarih: 13.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/22199 E.  ,  2017/6734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1) Şikayetçi vekili 08.04.2013 tarihli dilekçesi ile sanıklardan ... hakkındaki şikayetlerinden vazgeçtiklerini bildirmiş , mahkemece sanık hakkındaki davanın düşürülmesine karar verilmiştir. Şikayetçinin suçu iştirak halinde işleyen sanıklardan biri hakkında İİK’nın 354.maddesi kapsamındaki vazgeçmesi, diğer sanığa da 5271 sayılı CMK'nın 73/5 maddesi gereğince sirayet edeceğinden diğer sanık hakkında da cezanın düşürülmesine karar verilmesi gerektiği halde yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Borçlu şirketin kayıtlı bulunduğu vergi dairesine şikayet tarihi itibariyle en son vermiş olduğu beyanname örnekleri getirtilip, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1962, Karar No: 2011/2673, Tarih: 09.03.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/1962 E.  ,  2011/2673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERDEMLİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/02/2010

Taraflar arasındaki davadan dolayı Erdemli 2. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 04.2.2010 gün ve 2006/169 Esas - 2010/68 karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 08.11.2010 gün ve 9096-11779 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil isteklerine ilişkin olup, mahkemece davalı A.Ş. aleyhine açılan davanın sübut bulmadığından reddine, davacıların kayden malik oldukları 20 ve 54 parsellerde kayıtlı taşınmazlara davalılar H. Ş. ile A.Ş.'in haklı ve geçerli bir nedenleri olmadan elattıklarının keşfen belirlenerek elatmalarının önlenmesi, yıkım ve ecrimisilin kısmen kabulüne dair verilen kararın temyizi üzerine Dairece onanmış olup, davalılar H. Ş.ve A. Ş. vekilince karar düzeltme isteğinde bulunulmuştur.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; davalıların elattıkları 20 ve 54 parselde kayıtlı taşınmazların tapu kayıtlarına göre vasfının zeytinlik olduğu ve yıkımına karar verilen muhdesatların arasında zeytin ağaçlarının da bulunduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği gibi; zeytin ağaçlarının sökülüp kaldırılması 3573 Sayılı Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerinin Aşılattırılması Hakkındaki Yasa gereğince bazı usul ve esaslara bağlanmıştır. Ne varki, çekişme konusu yıkıma karar verilen zeytin ağaçları bakımından “ 3573 Sayılı Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerinin Aşılattırılması Hakkında Kanun'un özellikle 23.1.2008 tarih ve 5728 Sayılı Yasanın 99. maddesi hükmü ile değişik 20. maddesi hükmü çerçevesinde bir değerlendirme yapılması ve ondan sonra yıkım isteği hakkında karar verilmesi gerekirken, bu husus gözardı edilmek suretiyle zeytin ağaçlarının yıkımına hükmedilmesi doğru değildir.

Hal böyle olunca, yıkıma konu zeytin ağaçlarının kaldırılması isteğinin anılan Yasa çerçevesinde değerlendirilmesi, gerektiğinde anılan yasanın 20. maddesinin olayda uygulama yeri bulunup bulunmadığının belirlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği karar düzeltme isteği sonucu yeniden yapılan inceleme sonucu anlaşıldığından, karar düzeltme isteğinin HUMK.'un 440.maddesi gereğince kabulüyle,Dairenin 08.11.2010 ve 2010/9096 Esas, 2010/11779 Karar sayılı onama kararının açıklanan nedenlerden dolayı ortadan kaldırılmasına, yerel mahkemenin 04.02.2010 tarih 2006/169 Esas, 2010/68 Karar sayılı kararının açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 09.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1978, Karar No: 2015/594, Tarih: 14.04.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/1978 E.  ,  2015/594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, failin kendisinin veya başkasının yararına olarak zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunması veya bu devir olgusunu inkar etmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık ...'nın, katılana ait aracı bir yıl süre ile kiraladığı, ancak kira süresi bitmesine rağmen kira bedelini ödemeyip aracı da katılana iade etmediği anlaşıldığından, güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekili ve sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4008, Karar No: 2020/5188, Tarih: 02.11.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/4008 E.  ,  2020/5188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar arasında görülen Türk Medeni Kanununun 166/4. maddesine dayanan boşanma davasının yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Hükme karşı davalı kadın tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve bölge adliye mahkemesi istinaf başvurusunun kabülü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar vermiştir. Bölge adliye mahkemesinin kararı davacı erkek tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 166/4. maddesine göre, boşanma sebeplerinden herhangi biriyle açılmış bulunan davanın reddine karar verilmesi ve bu kararın kesinleştiği tarihten başlayarak üç yıl geçmesi halinde, her ne sebeple olursa olsun ortak hayat yeniden kurulamamışsa evlilik birliği temelinden sarsılmış sayılır ve eşlerden birinin istemi üzerine boşanma kararı verilir. Ret kararının kesinleşmesinden başlayarak geçen üç yıl zarfında ortak hayatın yeniden kurulmuş olduğunun kabul edilebilmesi için, tarafların bu amaçla bir araya gelmiş ve birlikte yaşamış olmaları, evlilik birliğinin amacına uygun olarak tesis edilmiş olması, bu hususların delillerle ispatlanmış bulunması gerekir.

Davacı erkek tarafından daha önce açılan boşanma davası reddedilmiş, karar 25/04/2013 tarihinde kesinleşmiş; Türk Medeni Kanunu'nun 166/4. maddesine dayalı işbu dava ise 24/05/2016 tarihinde açılmıştır. Tarafların ilk boşanma davasının reddinden sonra biraraya geldiklerini ve ortak yaşamın yeniden kurulduğunu ispat yükü bu iddiada bulunan davalı kadındadır. Davalı kadın cevap dilekçesinde, erkeğin 1,5 yıl önce birkaç kez yanına gelerek bir hafta sürelerle kaldığını, cinsel birliktelik yaşadıklarını ve telefonda davacıya hamile kalmış olabileceğinden bahsettiğini belirterek ortak yaşamın kurulduğunu iddia etmiştir. Davalı kadın duruşmadaki beyanında ise erkek ile biraraya geldiklerinde cinsel birliktelik yaşadıklarını, kendisinin hamile kaldığını ve çocuğu ilaç alarak düşürdüğünü söylemiştir.

Davalı kadın Sinop’ta açılan işbu davaya karşı yetki itirazında bulunurken kendisinin İstanbul’da erkeğin ise Adıyaman ve Malatya’da yaşadığını belirtmiştir. Dosya kapsamındaki tanık beyanları ve diğer delillerin tetkikinden davalı kadının İstanbul’da yaşadığı, davacı erkeğin mernis adresinin ise Sinop olduğu ve yıl içinde Adıyaman’da taş ocaklarında çalıştığı ve böylelikle tarafların ayrı yerleşim yerlerinin olduğu anlaşılmıştır. Kadın tarafından delil olarak dayanılmış olan sosyal ve ekonomik durum araştırma tutanağında davalı kadının ailesinin yardımı ile geçindiği ve çocuğu ile yaşadığı belirtilmiştir. Kadının tanıklarından komşusu Handan, davalının evinde hiç erkek görmediğini, kadının da kendisine eşinden ayrı olduklarını söylediğini ve bu nedenle 1,5 yıl önce balkonda davacıyı görünce davalıya “Gözün aydın” dediğini beyan etmiştir. Kadının tanıklarından Naime’nin beyanında erkeğin eskiden çocuğunu görmeye geldiği, davacının çocuğunu dahi görmeyen biri olduğu

mahkemeden sonra aralarında kopukluk olduğu ve davacının 1,5 yıl önce davalının evine geldiği ifade edilmiştir.

Dosyanın tetkikinden tarafların farklı şehirlerde ayrı yerleşim yerlerinin bulunduğu ve kadının ailesinin yardımı ile geçimini sağlayarak çocuğu ile yaşadığı anlaşılmış olup, davacı erkeğin ortak çocuğu görmek için kadının konutuna gitmesi ve eşlerin evlilik birliğini devam ettirmek amacı taşımadan biraraya gelmeleri dava açma hakkını ortadan kaldırmamaktadır. Bu itibarla, davalı kadın tarafından evlilik birliğinin tesisi amacıyla biraraya gelinerek ortak yaşamın kurulduğu iddiası ispatlanamamıştır. Bu durumda, davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş ve kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda gösterilen sebeple bölge adliye mahkemesi kararının BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 02.11.2020 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/9279, Karar No: 2015/44233, Tarih: 28.10.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/9279 E.  ,  2015/44233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın yakınanı bıçakla tehdit edip okul çantasını zorla aldığının anlaşılması karşısında;yağma eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 149/1-(a) bendi kapsamında kaldığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre, suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mahkemece 5271 sayılı Yasa’nın 150/3. maddesi uyarınca, sanığın savunmasını yapmak üzere zorunlu savunmanın görevlendirilmesi nedeniyle, savunmana ödenen avukatlık ücretinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olarak, sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını

gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “savunman ücretinin sanıktan tahsiline” ilişkin bölüm çıkartılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24624, Karar No: 2017/35851, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/24624 E.  ,  2017/35851 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.