muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3762, Karar No: 2023/6479, Tarih: 21.12.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/3762 E.  ,  2023/6479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/322 E., 2022/393 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Trabzon 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/280 E., 2021/387 K.

Taraflar arasındaki çaplı taşınmaza el atmanın önlenmesi ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 101 ada 4 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, davalının taşınmazın önceki maliki iken taşınmazın önce Kenan'a ve sonra müvekkiline satıldığını, davalının taşınmaz üzerinde ayni veya şahsi ... bulunmadığı halde taşınmazı kullandığını belirterek, haksız müdahalesinin önlenmesine, el attığı taşınmazdan çıkartılarak müvekkiline teslimine ve dava tarihinden geriye doğru 5 yıllık ecrimisil bedeli karşılığında fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 1.000,00 TL ecrimisilin davalıdan tahsili ile müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davacı vekili 11.06.2021 tarihli ıslah dilekçesinde; davanın kısmen ıslahı ile toplam 6.803,66 TL ecrimisil bedelinin davalıdan alınarak müvekkiline verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iddialarının gerçek dışı olduğunu, intifadan men koşulu yerine getirilmeden paydaş ve yakın akrabaya ecrimisil talebinde bulunulamayacağını belirterek, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu taşınmazın tapuda davacı adına kayıtlı olduğu ve tüm dosya kapsamından taşınmazı davalının kullandığının sabit olduğu anlaşıldığından, davanın kabulü ile müdahalenin önlenmesine ve 6.803,66 TL ecrimisilin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde;

1. Dava konusu taşınmazın önceden müvekkilinin eşine ait iken davacı ile olan borç ilişkisi sonrası taşınmazı borcuna karşılık davacıya devrettiğini, dava tarihine kadar davacının müvekkilinin ve eşinin taşınmazı kullanmalarına itiraz etmediğini,

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde;

1. Dava konusu taşınmazın önceden müvekkilinin eşine ait iken davacı ile olan borç ilişkisi sonrası taşınmazı borcuna karşılık davacıya devrettiğini, dava tarihine kadar davacının müvekkilinin ve eşinin taşınmazı kullanmalarına itiraz etmediğini,

2. Davacının, davalının taşınmazı boşaltmasını defalarca istediğini söylediğini fakat tanık veya diğer deliller ile bu hususu ispat edemediğini, davacının dava açılana kadar üstü kapalı rızasının bulunduğunu,

3. Taşınmazın bir bütün olarak hesaplandığını, fakat yarısını tarafların amcasının kullandığını,

4. İntifadan men koşulu yerine getirilmeden paydaş ve yakın akrabaya ecrimisil talebinin yapılamayacağını,

5. Sadece ecrimisil yönünden vekalet ücreti mümkün iken taşınmazın toplam değeri üzerinden hesaplanarak vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu, re'sen belirlenecek hususların dikkate alınması gerektiğini ileri sürerek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu taşınmazın davacı adına kayıtlı olduğu, tanık beyanlarına göre taşınmazı davalının haksız kullandığının anlaşıldığı, bu nedenle el atmanın önlenmesinin kabulüne karar verilmesinin isabetli olduğu, ecrimisil yönünden davalı, davacının uzun süre kullanıma ses çıkarmadığını, davalının kullanımına muvafakat edildiğinden davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuş ise de, Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 17.06.2019 tarihli ve 2018/3681 E., 2019/6034 K. sayılı ilamında açıklandığı üzere uzun süreli kullanıma ses çıkarmamanın muvafakat olarak yorumlanamayacağı, bu talep yönünden de davanın kabulüne karar verilmesinin isabetli olduğu, son olarak harçlandırılan ve davanın kabulüne karar verilen toplam dava değeri üzerinden davalı aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı anlaşıldığından, başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplere ilave olarak, Bölge Adliye Mahkemesi ilamında sessiz kalmanın muvafakat olarak kabul edileceğine ilişkin gerekçede esas alınan Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin örnek ilamının her ilamın kendi dosyasına has olabileceğini, bu davada önemli olan başka hususların da olabileceğini, ancak Bölge Adliye Mahkemesi ilamında bu hususların değerlendirilmediğini, Bölge Adliye Mahkemesi ilamında alınan harç ile yerel mahkeme kararında verilen vekalet ücretinin sadece ecrimisil yönünden mümkün iken taşınmazın toplam değeri üzerinden hesaplanarak hükmedilmesinin hatalı olduğunu ve re'sen belirlenecek hususların dikkate alınması gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, çaplı taşınmaza el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun, “İyiniyetli olmayan zilyet bakımından” başlıklı 995 inci maddesi ve “Mülkiyet hakkının içeriği” başlıklı 683 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dosya kapsamı ve tanık beyanlarından da anlaşıldığı üzere, dava konusu 101 ada 4 parsel sayılı taşınmaz öncesinde davalının eşi adına tapuda kayıtlı iken satış yolu ile davacıya intikal etmiştir. Davacı ile davalı ... kardeştirler. Davacının kayıt maliki olduğu 1999 yılından dava açma tarihine kadar davacı, kardeşi olan davalının taşınmazı kullanmasına engel olmamıştır. Bu davada davacının tapu kayıt maliki olduğu tarih ile dava açma tarihi arasında geçen uzun sürede davalının, taşınmazı davacının rızası ile kullandığını kabul etmek gerekir. Bu sebeple davalının kullanımının haksız olduğu söylenemez.

3. Davacının dava açması ile muvafakatini geri aldığını kabul etmek gerekmekte olup davanın el atmanın önlenmesi yönünden kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak dava tarihinden önce davalının taşınmazı kullanımı haksız olmadığından ecrimisil yönünden mahkemece tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş, ecrimisil yönünden davanın kabulüne karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

4. Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

4. Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA,

3. Davalı tarafın temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinde yer alan “2-Davacının ecrimisil talebin kabulü ile 6.803,66 TL ecrimisil alacağının dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacı tarafa ödenmesine,” ibaresinin çıkartılarak yerine “2-Davacının ecrimisil talebinin reddine,” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

İstek hâlinde peşin alınan temyiz harcının ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,21.12.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/14822, Karar No: 2019/2153, Tarih: 14.02.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/14822 E.  ,  2019/2153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

İcra mahkemesi kararının borçlu tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 12.9.2017 tarih ve 2016/18355 E. - 2017/10559 K. sayılı kararıyla, mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Borçlunun karar düzeltme başvurusu ise, Dairemizin 05.6.2018 tarih ve 2017/9238 E. - 2018/5894 K. sayılı kararı ile süre yönünden reddedilmiştir.

Borçlu, 27.7.2018 tarihli dilekçesinde, karar düzeltme harcının 17.11.2017 tarihinde yatırılmış olmakla birlikte karar düzeltme dilekçesinin de bu tarihte verildiğini belirterek, karar düzeltme isteminin süreden reddine dair kararın hatalı olduğunu ileri sürerek, Dairemizin 05.6.2018 tarih ve 2017/9238 E. - 2018/5894 K. sayılı kararının ortadan kaldırılması ile mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

HMK'nun geçici 3. maddesi gereğince karar tarihi itibariyle yürürlükte olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 442/1. maddesinde yer alan; "Aynı ilam aleyhine bir defadan ziyade tashihi karar talebi mesmu olmadığı gibi tashihi karar arzuhalinin reddine veya kabulüyle kararı sabıkın tadiline dair sudur eden hükümlere karşı dahi tashihi karar caiz değildir" hükmü karşısında karar düzeltme talebi üzerine verilen Yargıtay kararına karşı yeniden karar düzeltme yoluna gidilme olanağı bulunmamakla birlikte, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 01.02.2012 tarih ve 2012/12-172 Esas 2012/44 Karar sayılı kararında da değinildiği üzere, süresinde karar düzeltme talebinde bulunulduğu halde, istemin süresinde olmadığından bahisle reddedilmesi halinde açık bir maddi hatanın varlığı nedeniyle süre yönünden ret kararından dönülerek işin esasının incelenmesi olanaklıdır.

Somut olayda, borçlu vekiline onama ilamının 07.11.2017'de tebliğ edildiği, borçlunun karar düzeltme harcını 17.11.2017'de yatırarak dilkeçesini de bu tarihte verdiği, dosya arasına karar düzeltme incelemesinden sonra alınan harç makbuzu ve UYAP kayıtları ile sabit olduğuna göre, karar düzeltme isteminin süreden reddine dair Dairemizin 05.6.2018 tarih ve 2017/9238 E. - 2018/5894 K. sayılı kararı maddi hataya müstenit olduğundan oy birliği ile kaldırılmasına karar verilerek, Dairemizin 12.9.2017 tarih ve 2016/18355 E. - 2017/10559 K. sayılı kararının karar düzeltme incelemesine geçildi:

Temyiz aşamasında ileri sürülmeyen hususların karar düzeltme aşamasında dikkate alınamayacağına, düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK'nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK'nun 366. ve HUMK'nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), 14/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13053, Karar No: 2020/1453, Tarih: 04.02.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/13053 E.  ,  2020/1453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükmün esasını oluşturan kısa kararın açıklandığı 25.03.2019 tarihli oturumda, suça sürüklenen çocukların 18 yaşını bitirmiş oldukları gözetilmeden, yargılamanın açık yerine kapalı yapılması ve hükmün de kapalı duruşmada açıklanması suretiyle, 5271 sayılı CMK'nun 182/1 ve 185/1. maddelerine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 04/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9172, Karar No: 2014/13940, Tarih: 26.11.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/9172 E.  ,  2014/13940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Dava konusu 2658 parsel sayılı taşınmaz hakkında davalı ... tarafından Kadastro Mahkemesinde dava açıldığı bildirilmekle söz konusu dosya aslının getirtilerek dosya içine konulması, açılmış bir dava bulunmadığı ya da başka taşınmaz hakkında dava açıldığının tespit edilmesi halinde ilgili hakim ve kalem personeli tarafından söz konusu dosya hakkında inceleme tutanağının düzenlenmesi bu işlemler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15876, Karar No: 2013/11035, Tarih: 05.11.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/15876 E.  ,  2013/11035 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair Gaziantep 7. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 29.06.2010 gün ve 2009/289 Esas, 2010/842 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.04.2003 tarih ve 2003/107 Esas, 2003/75 Karar sayılı ilamıyla verilen erteli hapis cezasına ilişkin hükmün 29.04.2003 tarihinde keşinleştiğinin ve sanığın mülga 765 sayılı TCK.nın 95/2. maddesi uyarınca karar tarihinden itibaren başlayan 5 yıllık denetim süresi bitmeden 10.02.2008 tarihinde yeni bir suç işlediği, bu suçun 5237 sayılı TCK.nın 58/1. maddesinde öngörülen önceki cezaların infaz edilme koşulunun aranmayacağı ilkesine dayanan hükme göre tekerrüre esas alınmasının gerekmesi karşısında, cezanın mahkemece mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine hükmolunması kanuna uygun bulunmuş ve tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 05.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/839, Karar No: 2010/1482, Tarih: 15.02.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/839 E.  ,  2010/1482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 28.02.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil (temliken tescil), tescil mümkün olmadığı takdirde ağaç bedelleri tazmini ve ecrimisil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20.10.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, mülkiyeti davalıya ait 177 parsel sayılı taşınmazın 5.900. m²’lik kısmına, mülkiyetinin kayınpederine ait olduğu zannı ile iyiniyetli olarak 126 adet zeytin fidanı diktiğini, davalının çocukları tarafından son yıllarda ağaçlardan faydalanmasına müsaade edilmediğini beyanla taşınmazın ağaç dikili kısmının Türk Medeni Kanununun 729. maddesi uyarınca, temliken tescilini ve davalılarca toplanan ürün bedeli olan 1.890,00 TL’nin davalılardan tahsilini istemiştir.

Davacı 08.09.2009 tarihli ıslah dilekçesi ile dava dilekçesindeki istemlerinin yanında tescil kararı verilmemesi halinde ağaç bedeli olarak 8.400,00.TL’nin davalılardan tazminini istemiştir

Davalılar, davacının iyiniyetli olmadığından temliken tescil ve tazminat istemlerinin reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilerek tapu iptal ve tescil istemi ile ürün bedelinin tazmini istemlerini reddetmiş, 8.400,00.TL. ağaç bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Hükmü davalı temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanunun 684 ve 718.maddeleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın tamamlayıcı parçası (mütemmim cüz'ü) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, Yasa koyucu somut olaydaki taşınmaz ve muhdesatların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan (ağaç diken) kişi arasındaki ilişkiyi Türk Medeni Kanunun 722, 723, 724 ve 729. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir.

Konunun bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Davacının davadaki istemlerinin dayanağı Türk Medeni Kanunun 729. maddesi yollaması ile 723, 724 ve maddeleridir. TMK’nun 724. maddesi hükmüne göre "yapının değeri açıkça arazinin değerinden fazlaysa iyiniyetli taraf uygun bir bedel karşılığında yapının ve arazinin tamamının veya yeterli bir kısmının mülkiyetinin malzeme sahibine verilmesini isteyebilir." Görülüyor ki, bu hükümlerle kişilerin çıkarlarını korumak için özel hukukça mülkiyet hakkına sınırlama getirilmiş yasanın aradığı bazı koşulların gerçekleşmesi halinde mülkiyet hakkı sahibinin arzla ilgisi kesilerek yapı sahibine arazinin mülkiyetini talep yetkisi tanınmıştır.

Demek oluyor ki, yasanın malzeme sahibine tanıdığı ilk hak; yapının kullanım alanı arazi parçasının mülkiyetinin adına geçirilmesini talep hakkıdır. Malzeme sahibinin arazi mülkiyetinin kendisine geçirmesi için aranan şartlar ise aşağıdaki gibidir;

a-Malzeme maliki iyiniyetli olmalıdır.

b-Yapı kıymeti taşınmazın değerinden açıkça fazla olmalıdır.

Bu iki koşulun yekdiğerinden ayrı düşünülmesi olanaksızdır.

Bütün bunlardan ayrı; bu koşulların gerçekleşmesi halinde malzeme sahibinin mülkiyete yönelik isteğinin kabulü için, daha önce malzemenin sökülüp kaldırılmasının talep edilmemiş veya edilmişse talebin reddedilmiş olması ve malzeme malikinin de Türk Medeni Kanunun 723. maddesi uyarınca tazminat talep etmemiş olması gerekir (Prof. Dr. M. Kemal Oğuzman - Prof. Dr. Özer Seliçi, Eşya Hukuku İstanbul 2006 sh.397). Çünkü tercihini bedel (tazminat) doğrultusunda kullanan malzeme maliki sonradan bundan vazgeçerek tescil talebinden bulunamaz.

Malzeme maliki koşulları varsa arazi malikinden arsa ve inşaatın mülkiyetinin geçirilmesini isteyebileceği gibi tazminat talebinde de bulunabilir.

Arazi sahibinin yapılan inşaatın kaldırılmasını istememesi veya talep etmesine rağmen aşırı zarar doğması sebebiyle yapı yıkılamadığı takdirde arazi

malikinin mamelekinde sebepsiz bir zenginleşme meydana geleceğinden, bu zenginleşmeye karşılık taşınmaz malikinin malzeme malikine muhik bir tazminat ödemesi gerekir.

Türk Medeni Kanunu’nun 723.maddesi uyarınca ödenecek olan tazminatın tutarı malzeme malikinin iyiniyetli olup olmamasına göre değişir.

Üzerine inşaat yaptığı arazinin kendisine ait olmadığını bilmeyen veya bilmesi gerekmeyen kişi kural olarak iyiniyetlidir. Bunun gibi inşaatı arazi sahibinin açık veya örtülü muvafakatı ile yapan malzeme sahibi de iyiniyetli sayılır. Buna karşılık, üzerinde inşaat yaptığı arazinin kendisine ait olmadığını bilen veya bilmesi gereken kişi kötüniyetlidir (Prof.Dr.Kemal T.Gürsoy, Fikret Eren,Erol Cansel.Türk Eşya Hukuku.Ankara 1978.sh.610). Malzeme maliki ve arazi sahibi iyiniyetli ise malzeme sahibine muhik bir tazminat ödenmelidir. Muhik tazminatın tespit ve takdiri hakime ait bir görevdir. Olayın özelliğine göre malzemenin dava tarihindeki değeri gözetilerek takdir edilir. Malzeme sahibi kötüniyetli ise arsa sahibi malzemenin kendisi yönünden taşıdığı en az değeri öder. Bu değer inşaat nedeniyle taşınmazda meydana gelen objektif değer artışı oranı olmayacağından burada da olayın özelliğine göre hakimin geniş taktir yetkisi bulunmaktadır ( TMK.m.4). Hiç kuşkusuz malzeme sahibi lehine bir tazminata hükmedebilmek için onun bu konuda talebinin bulunması gerekir. Binanın yıktırılması hususunda arsa maliki tarafından açılan dava, kal'in aşırı zarara yol açacağı için reddedilmiş olsa bile malzeme malikinin tazminat talebi yoksa hakim re'sen tazminata hükmedemez.

TMK.m.729. maddesi yollaması ile başkasının mülkiyetindeki taşınmaz üzerine ağaç dikilmesi halinde de yukarıdaki hükümler uygulanır.

TMK.m.729. maddesi yollaması ile başkasının mülkiyetindeki taşınmaz üzerine ağaç dikilmesi halinde de yukarıdaki hükümler uygulanır.

Açıklanan ilkeler doğrultusunda somut olaya dönüldüğünde;

Davacı mülkiyeti davalıya ait çapa bağlı taşınmaza ağaç dikerek iyiniyet iddiasına dayalı olarak temliken tescil talebinde bulunamayacağından, davacının malzeme sahibi olarak açtığı temliken tescil davasının reddedilmesinde bir yanılgı yoktur.

Yukarıdan beri söz edildiği üzere davacının özellikle 05.07.1944 tarih 12/26 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı şekilde iyiniyetli olduğunun kabulü olanaklı değildir. Arazi malikinin kötüniyetli malzeme sahibine ödemesi gereken tazminatın nasıl hesaplanacağı ise yine az yukarıda açıklanmış bulunmaktadır.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş; kötüniyetli ağaçların sahibine davalı arazi malikinin ödemesi gerekli olan tazminatı en geniş şekilde Türk Medeni Kanununun 4. maddesinin Hakime tanıdığı takdir yetkisinden yararlanarak hesaplamak ve ancak bu miktar malzeme bedeline hüküm kurmak olmalıdır.

Bundan ayrı olarak davacı ağaç bedellerinin tazminini 08.09.2009 tarihli ıslah dilekçesi ile istediğinden, tazminata bu tarihten başlayacak faize hükmedilmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren işleyecek faize hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Değinilen hususların gözetilmemiş olması doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek helinde yatırana geri verilmesine, 15.2.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.