muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18325, Karar No: 2015/3410, Tarih: 12.03.2015

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, haksız rekabet hukuki nedenine dayalı haksız rekabetin önlenmesi ve maddi manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Davacı vekili, davalı ... 'nin müvekkili şirketin eski çalışanı olup davalı şirketin kuruluş tarihinden sadece birkaç gün önce 04/10/2010 tarihinde emekliliği sebebiyle müvekkili şirketle iş ilişkisini sona erdirdiğini, ancak davalı şirket adına hazırlatılan ürün ve fiyatlarını içeren katalogları, müvekkili şirketin çalıştığı ve çalışmakta olduğu firmalara mail yoluyla göndermek suretiyle haksız rekabete neden olduğunu ileri sürmüştür. Gerek bilirkişi raporu gerekse mahkeme karar gerekçesinde, davalının sahip olduğu bilgileri usulsüz şekilde elde etmediği gerekçesine yer verilmişse de; yukarıda açıklandığı üzere, esasen davacı iddiası, davalı Seda'nın davacı şirket nezdinde çalıştığı süre içinde adres ve bilgilerine ulaştığı davacının müşterilerine mail göndermek suretiyle haksız rekabet eylemi gerçekleştirdiği yönünde olup, adı geçen davalının davacı nezdinde çalıştığı süre boyunca, usulsüz şekilde davacı şirketin bilgilerini elde ettiği yönünde bir iddia ileri sürülmüş değildir. Bu durumda davacı iddiası üzerinde durularak, davacı tarafça sunulan elektronik posta yazışmaları değerlendirilmek suretiyle sonuca gidilmek gerekirken, konusunda uzman olmayan bilirkişi tarafından düzenlenen rapor kapsamında karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2196, Karar No: 2022/7070, Tarih: 20.09.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/2196 E.  ,  2022/7070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : 1) İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 16/01/2020 tarih ve 2018/218 Esas, 2020/13 Karar sayılı kararı ile,

Sanık ... hakkında,

Katılan ...'e yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 82/1-e, 35, 62, 53, 58. maddeleri gereğince 14 yıl 2 ay hapis cezası,

2) ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 18/10/2021 tarih ve 2020/1911 Esas, 2021/2199 Karar sayılı kararı ile, İstinaf başvurularının kabulü ile yeniden hüküm kurulmak suretiyle,

Sanık ... hakkında,

Katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan TCK'nin 36. maddesi delaletiyle 86/1, 86/3-e, 87/2-b, 53, 58. maddeleri gereğince 12 yıl 18 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair karar.

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 18/10/2021 tarih ve 2020/1911 Esas, 2021/2199 Karar sayılı kararının sanıklar müdafileri, katılan ... ve katılan kurum vekilleri tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme isteminin 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle CMK'nin 286/2-a. maddesi gereğince, bölge adliye mahkemesince verilen kararın temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 18/10/2021 tarih ve 2020/1911 Esas, 2021/2199 Karar sayılı yerel mahkeme kararının kaldırılarak, kasten nitelikli yaralama suçundan verilen hükmün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin sübuta, lehe hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılan ... vekilinin suç niteliğine, ceza miktarına, sanık hakkında TCK'nin 62. maddesinin uygulanmaması gerektiğine, katılan Kurum vekilinin suç niteliğine, ceza miktarına, sanık hakkında TCK'nin 62. maddenin uygulanmaması gerektiğine, vekalet ücretine, Cumhuriyet savcısının suç niteliğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, sanık hakkında hükmolunan ceza miktarı ile tutuklulukta kaldığı süre dikkate alınarak, sanık müdafinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “İnegöl Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20/09/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3073, Karar No: 2022/7853, Tarih: 20.04.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/3073 E.  ,  2022/7853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, hakaret, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanık hakkında hırsızlık ve tehdit suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a-Sanığın katılana söylediği kabul edilen “burayı yakarım” sözünün, TCK'nın 106/1. maddesinin ikinci cümlesinde düzenlenen malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında, anılan Kanun maddesi kapsamında mahkumiyet kararı verilmesi yerine, suçun nitelendirilmesinde hataya düşülerek, bahsi geçen Kanun maddesinin 1. cümlesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması,

b-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- Kabule göre de;

a-Sanığın, katılanın iş yerinin önünden naylon ve karton kutu çaldığının anlaşılması karşısında, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09/05/2017 tarihli ve 2015/13-156 Esas, 2017/256 Karar sayılı kararı nazara alındığında, suça konu eşyaların değer tespiti yapılarak, sonucuna göre sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Kabule göre de;

a-Sanığın, katılanın iş yerinin önünden naylon ve karton kutu çaldığının anlaşılması karşısında, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09/05/2017 tarihli ve 2015/13-156 Esas, 2017/256 Karar sayılı kararı nazara alındığında, suça konu eşyaların değer tespiti yapılarak, sonucuna göre sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-Soruşturma başlatılmadan önce sanığın suça konu naylon ve kutuları hasarlı şekilde katılana iade etmesine karşın, katılanın malzemeleri almadığının anlaşılması karşısında, katılandan kısmi iade nedeniyle sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterip göstermediği sorularak, sonucuna göre TCK'nın 168/1-4. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 20/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4327, Karar No: 2023/1950, Tarih: 04.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/4327 E.  ,  2023/1950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bafra Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.12.2014 tarihli ve 2014/92 Esas, 2014/215 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 09.10.2017 tarihli ve 14-2015/71435 sayılı, düzeltilerek onama görüşlü Tebliğname ile Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz Sebebi

Suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, OMÜ Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezinin 24.11.2014 tarihli raporunda mağdurenin kemik yaşının on beş - on altı yaş ile uyumlu olduğunun belirtildiği, mağdurenin çelişkili beyanları olduğu, kendisine zorla sahip olunduğunu söyleyen mağdurenin vücudunda darp ve cebir izine rastlanmadığı, mağdurenin bir başka beyanında ... .... isimli kişiyle de ilişkisi olduğunu söylediği, mağdurenin olay anında etrafından yardım istememesinin ve olayın üzerinden iki ay geçmesine rağmen kimseye bahsetmemiş olmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, suça sürüklenen çocuk hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz Sebebi

Kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz Sebebi

Kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdure ile suça sürüklenen çocuğun sosyal paylaşım sitesi Facebook üzerinden tanıştıkları, 2014 yılında okulların Şubat tatilinde olduğu bir zaman diliminde Ondokuzmayıs İlçesindeki bir parka gittikleri, daha sonra Ondokuzmayıs sahilinde çalılıkların olduğu yere geçtikleri, etrafta kimsenin olmadığı, bir süre oturdukları, akabinde suça sürüklenen çocuğun mağdureyi yere yatırarak gögüs bölgesini ve kalçasını ellediği, kendi pantolonunu ve mağdurenin alt pantolunu ile iç çamaşırını çıkardığı, penisini mağdurenin cinsel organına sürttükten sonra içerisine soktuğu, suça sürüklenen çocuğun bu suretle üzerine atılı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği Mahkemece kabul edilmiştir.

Dosya kapsamında bulunan deliller; suça sürüklenen çocuk savunması, katılan mağdure ve katılan beyanları, tanık anlatımları, 08.04.2014 tarihli olay ve araştırma tutanağı, Genel Adli Muayene Raporları, 10.04.2014 tarih ve 2014/1351-5 sayılı telefon inceleme ve mesaj tespit tutanağı, Samsun, Çocuk İzlem Merkezinin 08.04.2014 tarihli aile görüşme raporu ile adli görüşme değerlendirme raporu, mağdure hakkında Samsun Kadın Doğum ve Çocuk Hastalıkları Hastanesinin 30.04.2014 tarih ve 2014/65 sayılı sağlık kurulu raporu, Adli Tıp Kurumu 6.İhtisas Kurulunun 10.09.2014 tarih ve 4642 sayılı raporu, OMÜ Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezinin mağdure hakkında tanzim ettiği 24.11.2014 tarih ve 2017 sayılı raporu, Ondokuzmayıs İlçe Nüfus Müdürlüğünün 23.12.2014 tarihli yazısından ibarettir.

IV. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve zamanı, katılan mağdurenin aşamalarda başka delillerle desteklenmeyen soyut beyanları, tanık anlatımları, savunma ve tüm dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur. Belirtilen gerekçeyle Tebliğnamede düzeltilerek onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bafra Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.12.2014 tarihli ve 2014/92 Esas, 2014/215 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15993, Karar No: 2014/7045, Tarih: 20.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/15993 E.  ,  2014/7045 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Olay tarihinde; makine mühendisi olan sanığın perde fabrikasında yardımcı işletmeler şefi olarak görev yaptığı ve kazan dairesi ve diğer tüm mekanik işlemlerin ve makinelerin periyodik bakımlarından sorumlu kişi olduğu, kazan dairesinde bulunan kızgın yağ kazanından anormal sesler geldiğinin ölen işçilerden ... tarafından kendisine haber verilmesi üzerine kazan dairesine geldiği, makinenin mekanik aksamında arıza olmadığını tespit ettiği ve elektrik aksamından kaynaklanan bir arıza olabileceği düşüncesiyle, elektrik teknisyeni olan ölen diğer 3 işçiyi kazandaki arıza için görevlendirdiği, konumu ve mesleki sıfatı nedeniyle olay yerinden ayrılmaması gerekirken ayrıldığı, ölen işçilerin arızayı gidermek için otomatik kontrol sistemlerini devre dışı bırakarak manuel sisteme geçtikleri sırada, kızgın yağ kazanının bulunduğu yakıt odasında fazla miktarda gaz birikmesi ve bilinmeyen bir nedenle yakıtın ateşlenmesi sonucu patlamanın meydana geldiği olayda; üçlü iş güvenliği uzmanlarından oluşan 15.06.2011 tarihli bilirkişi raporunda da belirtildiği gibi, sistemde patlayıcı maddeler var iken müdahale öncesi bu maddelerin uzaklaştırılması veya sistemin kapatılması veya stabil hale getirilmesi gerektiği, makine mühendisi olan sanığın bu hususlara dikkat etmediği ve otomatik devre sisteminin devre dışı bırakılmasının doğuracağı kötü sonuçları bilebileceği ve bu konuda işçileri uyarmadığı ve başlarında bulunmadığı, gerekli denetim ve gözetim görevini tam olarak yerine getirmediği anlaşılmakla, mahkemenin sanığın tali kusurlu olduğu yönündeki kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafinin kusura ilişikin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA;

2- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafinin kusura ilişikin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA;

2- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Fabrika müdürü olan sanığın, fabrikanın tüm mekanik işlemlerinden sorumlu olmak üzere fabrikada makine mühendisi yardımcı işletmeler şefi diğer sanık ...’ı görevlendirdiği, kazada hayatını kaybeden işçilerin işinde ehil kişiler olduğu ve kazan operatörlüğü hususlarında eğitim aldıkları ve sertifikalarının bulunduğu, kızgın yağ kazanının mekanik aksamında bir arıza olmadığı, 5 yıllık olduğu ve bakımının düzenli olarak yapıldığı, hususları karşısında; sanığın çalışanlarını özenle seçtiği ve olay tarihinde kazanın meydana gelmesinde fabrika müdürü olan sanığa kusur izafe edilemeyeceği gözetilmeksizin beraatı yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4403, Karar No: 2009/10822, Tarih: 24.11.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/4403 E.  ,  2009/10822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Bilirkişi kurulunca somut emsal alınan 6400 ada 176 parselin dava konusu taşınmazla karşılaştırılması sonucunda; somut emsal dava konusu taşınmazdan daha değerli kabul edilmek suretiyle değerlendirme yapılmış ve mahkemece de bu rapora dayalı olarak hüküm kurulmuştur.

2942 Sayılı Yasanın ll.maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m2 değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyaya getirtilen kayıtlara göre; dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas asgari m2 değeri 77,93 TL, emsal alınan 6400 ada 176 parsel nolu taşınmazın asgari m2 değeri ise 55,15 TL’dir. Emlak vergi değerleri dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değerli olduğunu göstermektedir. Buna göre dava konusu taşınmazın en az emsal ile eşdeğer olduğunun tespiti gerekirken emsal taşınmazın dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere de dayandırılmayan rapora dayanılarak hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 24.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/324, Karar No: 2023/5624, Tarih: 02.05.2023

**5. Ceza Dairesi         2020/324 E.  ,  2023/5624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/265 Esas, 2015/420 Karar

SUÇLAR : Zimmet

HÜKÜMLER : Beraat

Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.12.2015 tarihli ve 2015/265 Esas, 2015/420 sayılı Kararının katılan vekili ve suçtan zarar gören Hazine vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasına göre zimmet suçundan katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan Hazinenin kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükümlerin vekili tarafından 7417 sayılı Devlet Memurları Kanunu ile Bazı Kanunlarda ve 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un yürürlük tarihi olan 05.07.2022 tarihinden önce temyiz edilmesi karşısında başvuru tarihinde katılan sıfatını kazandığı kabul edilmiştir.

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.06.2015 tarihli ve 2013/36119 Soruşturma, 2015/24295 Esas, 2015/1565 numaralı İddianamesiyle sanıklar hakkında zimmet ve özel belgede sahtecilik suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 247 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ve 53 üncü maddesi ile aynı Kanun'un 207 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmaları ve hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.12.2015 tarihli ve 2015/265 Esas, 2015/420 sayılı Kararı ile sanıklar haklarında zimmet suçundan beraatlerine, özel belgede sahtecilik suçundan ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıkların zimmet suçunu işledikleri dosya kapsamına göre sabit olduğu halde beraatlerine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR