muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/28028, Karar No: 2012/36272, Tarih: 05.11.2012

“Eşitlik İlkesi” en temel anlamda T.C. Anayasasının 10 uncu ve 55 inci maddelerinde ifade edilmiş, 10 uncu maddede “Herkes, dil, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir” kuralına yer verilmiştir. 55 inci maddenin kenar başlığı ise “Ücrette Adalet Sağlanması” şeklindedir.

Bundan başka eşit davranma ilkesi, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Avrupa Sosyal Şartı, Avrupa Ekonomik Topluluğu Andlaşması, Uluslararası Çalışma Örgütünün Sözleşme ve Tavsiye Kararlarında da çeşitli biçimlerde ele alınmıştır.

İstihdam ve Meslek Konularında Kadın ve Erkeğe Eşit Muamele ve Fırsat Eşitliği İlkesinin Uygulanmasına Dair 5 Temmuz 2006 tarihli Avrupa Parlamentosu ve Konseyinin 2006/54/EC Sayılı Direktifinin “Analık (Doğum) İzninden Dönüş” başlıklı 15 inci maddesinde, “doğum iznindeki bir kadının, doğum izninin bitiminden sonra işine veya eşdeğer bir pozisyona kendisi için daha dezavantajlı olmayan koşul ve şartlarda geri dönmeye ve çalışma koşullarında yokluğu sırasında yararlanmış olacağı her türlü iyileştirmeden yararlanmaya hakkı vardır” şeklinde kurala yer verilerek, doğum iznini kullanan kadın işçi yönünden işverenin eşit davranma borcuna vurgu yapılmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu sistematiğinde, eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almıştır. Buna karşın eşitlik ilkesini düzenleyen 5 inci maddede, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir. Dairemiz kararlarında “ esaslı nedenler olmadıkça” ve “biyolojik veya işin niteliğine ilişkin sebepler zorunlu kılmadıkça” bu yükümlülüğün bulunmadığı vurgulanmıştır (Yargıtay 9.HD. 25.07.2008 gün 2008/ 27310 E, 2008/ 22095 K.).

İşverence, işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi yönünden nesnel nedenlerin varlığı halinde eşit işlem borcuna aykırılıktan söz edilemez( Yargıtay 9.HD. 02.12.2009 gün, 2009/33837 E, 2009/ 32939 K).

4857 sayılı Yasanın 5 inci maddesinin ilk fıkrasında, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı getirilmiştir. Belirtilen bu hususların tamamının mutlak ayrım yasağı kapsamında ele alınması gerekir. Eşit davranma ilkesinin uygulanabilmesi için aynı işyerinin işçileri olma, işyerinde topluluk bulunması, kolektif uygulamanın varlığı, zamanda birlik ve iş sözleşmesiyle çalışmak koşulları gerekmektedir.

Yasanın 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli - kısmî süreli işçi ile belirli süreli - belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş ve bu durumda olan işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona ermesinde de işverenin eşit davranma borcu vurgulanmıştır. Bununla birlikte, işverenin işin niteliği ile biyolojik nedenlerle faklı davranabileceği bahsi geçen hükümde açıklanmıştır.

Yasanın 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli - kısmî süreli işçi ile belirli süreli - belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş ve bu durumda olan işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona ermesinde de işverenin eşit davranma borcu vurgulanmıştır. Bununla birlikte, işverenin işin niteliği ile biyolojik nedenlerle faklı davranabileceği bahsi geçen hükümde açıklanmıştır.

Yine değinilen maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverenin ücret ödeme borcunun ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, pirim v.b. ödemleri de kapsadığı açıktır.

Bundan başka 4857 sayılı Kanunun 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde sözü edilen sendikal nedenlere dayalı ayrım yasağı da mutlak ayrım yasağı kapsamında değerlendirilmelidir. Yasanın 5 inci maddesiyle 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasında sayılan haller sınırlayıcı olarak düzenlenmiş değildir. İşçinin işyerinde olumsuzluklara yol açmayan cinsel tercihi sebebiyle ayrım yasağı da buna eklenebilir. Yine siyasî sebepler ve dünya görüşü gibi unsurları esas alan bir ayrımcılık da korunmamalıdır.

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı değinilen Yasanın 5 inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme kuralları geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

Eşit davranma borcuna aykırılığı ispat yükü işçide olmakla birlikte, anılan maddenin son fıkrasında yer alan düzenlemeye göre işçi ihlalin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksi işveren tarafından ispatlanmalıdır.

Somut olayda davacı işçi, geçici işçi olarak ve yevmiye esasıyla davalı işyerinde 27.04.1998 tarihinde çalışmaya başlamış ve büro personeli olarak görevlendirilmiştir. Davacının da taraf olduğu TİS'e göre, geçici işçiler ile kadrolu işçiler arasında ücret konusunda ayrıma gidilmiş olup, davacıya tabi olduğu statü üzerinden hesaplanan ücret ve sosyal hakları ödenmiştir.

Davacı 01.08.2007 tarihinde kadroya geçirilmiş ve bu tarihten itibaren de bu statü üzerinden haklarını almaya başlamıştır. Davalı işyeri kamu kuruluşu olup, çalışma usul ve esasları ile görevlendirmeler ve ücret ödemeleri yönünden kamu otoritesi altındadır. Üstelik işyerinde uygulanan TİS'e göre, işçiler arasında ücret konusunda kadrolu-kadrosuz ayrımı yapılmış ve davalı TİS hükümlerine göre ödemelerini yapmıştır.

Eşitlik ilkesi aynı durumda olanlara aynı kuralların uygulanması anlamına gelmektedir.

Eşitlik ilkesi aynı durumda olanlara aynı kuralların uygulanması anlamına gelmektedir.

Davacı geçici işçi statüsünde olduğu dönem için kadrolu işçiler gibi ücret alacağı istemiş ve mahkemece kadrolu işçinin ücretine göre hesaplanan fark ücret alacakları hüküm altına alınmış ise de, mahkemece verilen karar hatalıdır.

Somut olayda, davacının geçici işçi olarak çalıştığı dönem için fark alacak ve ayrımıcılık tazminatı talep hakkı olmadığından davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7873, Karar No: 2024/8112, Tarih: 01.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/7873 E.  ,  2024/8112 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/827 E., 2024/1133 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara Batı 7. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/744 E., 2023/170 K.

Taraflar arasındaki boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davaların kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı karşı davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; kadının fevri davrandığını, annesinin etkisinde kalarak evlilik birliğinin gerektirdiği yükümlülüklerden ve davranışlardan uzak bir biçimde yaşadığını, cinsel birlikteliğe yanaşmadığını, tarafların hiçbir şekilde cinsel birliktelik kuramadığını, ailesi ve akrabaları ile görüşmesine engel olduğunu, ailesinin yanına gidip gitmediğini kontrol etmeye başladığını, son olarak konutu terk ettiğini beyan ederek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, 30.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ettiği görüldü.

II. CEVAP

Davalı karşı davacı kadın vekili karşı dava dilekçesinde özetle; karşı tarafın ailesinin müvekkilinin ameliyatından sonra kadını istemediğini, erkeğin bu durumda sessiz kaldığını, müşterek konutu tahliye etmeye zorlayarak ve tehditlerde bulunarak konut konusunda ekonomik şiddet uyguladığını, kartlarını iptal ederek maddî olarak zor durumda bırakarak psikolojik şiddet uyguladığını, eşi ile ilgili kişisel bilgileri üçüncü kişilerle paylaşarak kusurlu davrandığını, sürekli yalanlar söyleyerek evlilik birliğine zarar verdiğini beyan ederek tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince

boşanmalarına, 2.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, 100.000,00 TL maddî, 200.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

boşanmalarına, 2.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, 100.000,00 TL maddî, 200.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kadının erkeğin ailesine kötü davrandığı, erkeğin çekirdek aile üyeleri dahil akrabalarını eve misafir olarak kabul etmediği, erkeğin yakınları ile görüşmesine konuşmasına engel olmaya çalıştığı, erkeğin düğür, bayram gibi özel zamanlarda aile ziyaretini gitmesine engel olduğu, aile üyeleri ile gerçekleşen sınırlı görüşme zamanlarında kadının surat asarak soğuk davrandığı, hatta kadının ailesine hakaretlerde bulunduğu, erkeğin kardeşinin evden atmaya çalıştığı, erkeğin ailesi evdeyken annesine yastık fırlattığı, annesinin üzerine doğru yürüdüğü, erkeğe kışkırtmaya yönelik söz ve davranışlarda bulunduğu, kadın aile üyeleriyle görüşmeyi denetlemek adına erkekten sık sık canlı konum istediği, aralarındaki telefon yazışmalarında saat 19:00-20:00 arası kadının hep nerede olduğunu sorması üzerine erkek tarafından canlı konum paylaşıldığı ,kadın tarafından sürekli erkeğin takip edilerek, sosyal hayata müdahale edildiği, kadının annesinin evliliği müdahale ettiği, kadının annesi ile evliliği arasındaki dengeyi kuramadığı, davalının annesinin evliliğinin bitmesi gerektiğine yönelik sözlerinin davalı kadını tesir altında bıraktığı, erkek cinsel şiddet iddiaları doğrultusunda hastaneye sevk edilmiş, raporda fiziksel ve psikolojik sorun olmadığı belirtilmiş ise da kadın hastaneye sevk edilmeyi kabul etmemiş bu konuda zor kullanılamayacağından ilgili iddiaya itibar edilmediği, davacı erkeğin kendi ailesinini etkisi ve baskısı altında kalarak sözlerinden çıkamadığı, babasının erkeği evlatlıktan reddetmekle tehdit ettiği, davacının annesinin Merve'yi seçiyorsan evi boşalt, bizi seçiyorsan Merve evi boşaltsın şeklinde baskı yaptığı, erkeğin ailesinin ve erkeğin kadının geçirdiği ameliyat sonrası kadına kısır muamelesi yaparak kadını istemedikleri, hatta davacının teyzesinin davacının annesine "iki kuruşluk kadın, kızını al git diye hakaret mesajı atması üzerine davacı erkeğin teyzesine dava açtığına yönelik yalan söylediği, erkek ve ailesinin kadını evi boşaltmak ve abonelikleri kapatmakla tehdit ettiği, son zamanlarda yaşanan olayda kadının ve annesinin üzerine yürüdükleri, erkeğin polise kadının evde hırsızlık yaptıklarına yönelik şikayette bulunduğu, açıkça kadını evden kovduğu, erkeğin "boş kutu çocuğu olmuyor, istemiyorum, çeyizini alın gidin" söylemi üzerine kadının ayrı bir ev kurma ve evliliği kurtarmayı teklif ettiği, erkeğin evlilikten çok yoruldum diyerek kabul etmediği, evlilik birliğinin sarsılmasına konu olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları gerekçesi ile asıl davanın ve karşı davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince

boşanmalarına, tarafların eşit kusurlu olmaları nedeniyle tazminat taleplerinin reddine, davalı-karşı davacı kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir, kararın kesinleşmesinden 20.000,00 TL toptan yoksulluk nafakası ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı erkek vekili; kusur belirlemesi, karşı davanın kabulü, toptan nafaka ve tazminat taleplerinin reddi yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

2.Davalı-karşı davacı kadın vekili; kusur belirlemesi, asıl davanın kabulü, tedbir ve yoksulluk nafakası miktarı ile tazminat taleplerinin reddi yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararında her hangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, usul ve kanuna uygun olan hükme karşı taraf vekillerinin istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı karşı davalı erkek vekili;kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatların reddi ve nafakalar usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı karşı davacı kadın vekili; erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatların reddi, nafakaların miktarı ve toptan yoksulluk nafakasına hükmedilmesi usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadın tarafından 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı olarak açılan boşanma ve fer'ileri istemine ilişkin davada taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, boşanma davalarının kabulü kararının yerinde olup olmadığı, kadın yararına tedbir ve toptan yoksulluk nafakası ile taraflar yararına tazminat şartlarının somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediği, tedbir nafakası ve toptan yoksulluk nafakası miktarlarının uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci maddesi. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci maddesi. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11485, Karar No: 2010/15792, Tarih: 07.12.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/11485 E.  ,  2010/15792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan ... vekili ile davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Belediye Başkanlığının 22.12.2008 günlü yazısından dava konusu parselin belediye sınırları ve meskun alan içerisinde bulunduğu, kamulaştırılan taşınmazın yer aldığı mahallenin belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama hizmetlerinden) yararlandığı beldenin gelişme alanında ve 1/1000 ve 1/5000 ölçekli imar planı içinde olduğu ve 1994 yılında imar planı kapsamına alındığı anlaşılmaktadır. Geri çevirme kararı üzerine Belediye Başkanlığınca yazılan yazıda ise 1/1000 ölçekli planın 22.06.2010 günlü encümen kararıyla onaylandığı belirtilmiştir

Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında bulunması gerekir. Dosyada bulunan bilgi ve belgelerden özellikle Belediye Başkanlığının 22.12.2008 günlü yazısı içeriğinden dava konusu taşınmazın belediye sınırları içerisinde olduğu, çevresinin meskun halde bulunduğu ve belediye hizmetlerinden yararlandığı belirlenmiş olması ve Bakanlar Kurulu Kararnamesi gözetildiğinde taşınmazın arsa olduğunun kabulü ile bu niteliğine göre kamulaştırma bedelinin saptanması gerekirken bilirkişi kurulunun tarım arazisi niteliğini esas alan raporuna itibarla hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 07.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19407, Karar No: 2021/6830, Tarih: 30.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/19407 E.  ,  2021/6830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I)Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

1)23/03/2015 tarihli olay, araştırma, tespit yakalama, ve geçici muhafaza altına alma tutanağına göre, yakalanan suça sürüklenen çocuğun, iş yeri tek başına girdiğini ikrar ettiği ve iş yerinden almış olduğu malzemelerden olan laptop bilgisayarı sakladığı yeri söyleyerek, yeri polislere tarif ettiği, polislerce laptobun muhafaza altına alınarak, müştekiye teslim edildiği, 27/10/2015 tarhli duruşma tutanağında müştekinin kısmi iade nedeni ile etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterdiğini beyan ettiği, ve bu celse sonunda meydana gelen zarardan 1.000 TL'sinin suça sürüklenen çocuğun babası tarafından müştekiye ödendiği anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 168/1-4 maddesinin uygulanması gerekirken TCK'nın 168/2 maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun cezasından 1/2 oranında indirim yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2)Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 142/2-h, 143, 31/3, 168/2 ve 62. maddelerinin uygulanması suretiyle sonuç cezanın 2 yıl 1 ay olarak hesaplanması gerekirken 1 yıl 13 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 30/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6174, Karar No: 2021/14396, Tarih: 17.11.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/6174 E.  ,  2021/14396 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

No : 2020/1103-2021/536

İlk Derece

Mahkemesi : İnegöl İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Yaprak Orman Ürün. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili, 26.01.2008 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucunda sürekli iş göremez durumuna giren kazalıya bağlanan gelir, geçici iş göremezlik ödeneği ve tedavi masraflarından oluşan kurum zararının işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP

Davalı Yaprak Orman Ürün. Ltd. Şti. tarafından herhangi bir cevap dilekçesi sunulmamıştır.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

"Davanın kabulü ile;

1-Tespit edilen 123.426,92 TL Kurum alacağından,

a) 88.069,90 TL peşin sermaye değeri için onay tarihinden itibaren,

b) 1.934,67 TL geçici iş göremezlik ödeneği için ödeme tarihinden itibaren,

c) 33.422,35 TL tedavi masrafı için sarf tarihinden itibaren, işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine" karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

"Davacı Kurum ile davalının istinaf başvurularının HMK 353/1-b-1 maddesi gereğince ayrı ayrı esastan reddine" karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı vekili, kusur ve hesaba itirazla kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkin olup davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesidir.

5510 sayılı Kanun'un 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği belirtilmiştir.