muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/210, Karar No: 2017/8316, Tarih: 17.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/210 E.  ,  2017/8316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen “Ticareti Usulüne Aykırı Terk Etme” suçunun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi, bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesi gerekir.

Sanığın adres değişikliği yaparak başka bir yerde ticarete devam etmesi halinde ise İİK'nın 337/a maddesinde öngörülen suç oluşmayacaktır.

Bu nedenle sanığın başka bir adreste faaliyetine devam edip etmediğinin belirlenmesi için öncelikle borçlu ticaret şirketinin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden şikayet tarihi itibariyle en son beyanname örnekleri getirtilip sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yetinilerek mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 17/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15895, Karar No: 2013/24857, Tarih: 10.12.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/15895 E.  ,  2013/24857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... hakkında, hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin reddine dair ek kararın 22.09.2008 tarihinde tebliği üzerine, 26.09.2008 tarihinde ek kararı süresinde temyiz ettiğinin ve bu istemi hakkında tebliğnamede görüş bildirilmediğinin anlaşılması karşısında; adı geçen sanık hakkında görüş bildiren ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 10.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22664, Karar No: 2014/10324, Tarih: 26.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/22664 E.  ,  2014/10324 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/65447

MAHKEMESİ : Malatya 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/12/2011

NUMARASI : 2011/157 (E) ve 2011/449 (K)

SUÇ : Mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Katılan ile sanığın kardeş ve tarlaları sebebi ile aynı zamanda da komşu oldukları, katılanın bahçesinde dikili meyve ağaçlarının bulunduğu, olay tarihinde sanığın, katılanın bahçesine gittiği ve katılanın bahçesinde bulunan dikili ağaçları budamak suretiyle zarar verdiği, sonrasında kesmiş olduğu dalları ve ağaçları evine götürdüğü, sanığın bu şekilde üzerlerine atılı mala zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanığın kestiği ağaç dallarını evine götürdüğünün kabulü karşısında, fiilin hırsızlık suçunu oluşturduğu da gözetilmeden, eylemin değişen vasfı nedeniyle hem beraat hem de mala zarar verme suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Sanığın eyleminin, TCK’nın 152/1-c maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı kanunun 151/1. maddesi gereğince cezalandırılması,

Bozmayı gerektirmiş olup sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/38390, Karar No: 2017/3317, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/38390 E.  ,  2017/3317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12830, Karar No: 2021/6328, Tarih: 28.09.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/12830 E.  ,  2021/6328 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62/1, 50/3, 50/1-a, 52, 52/2, 53/6, 63. maddeleri gereği mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyada mevcut bilirkişi raporu, kaza anı görüntüleri, takograf kaydı, olayın meydana geliş şekli hususları birlikte değerlendirildiğinde, mahkemece oluşa uygun kabulle sanığa tali kusur atfedilmesinde isabetsizlik görülmediğinden bu hususta bozma öneren tebliğanmedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin kusur durumuna ve ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanığın idaresindeki kamyonla, gündüz vakti, meskun mahalde, bölünmüş asfalt kaplama karayolunda seyrederken, dönel kavşağa geldiği sırada, aracının sol ön kısımlarıyla, gidiş yönüne göre soldan kavşağa giriş yapan sürücü Sami idaresindeki otomobilin ön kısımlarına çarpmasıyla, sanığın kavşağa gelmesine karşın takograf kaydı ile sabit olduğu üzere 114 km hızla, hız sınırlarının üzerinde seyrederek tali kusuruyla, üç kişinin ölümüne sebebiyet verdiği olayda;

1-)Sanık hakkında hükmedilen hapis cezası miktarının ya da sanığın suç tarihindeki yaşının TCK'nın 50/3 maddesi koşullarına uygun olmamasına karşın uygulama maddesinin TCK'nın 50/3 maddesi şeklinde gösterilmesi,

2-)Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine ve sanık hakkında hükmedilen sonuç ceza olan adli para cezasının taksitlendirilmesine karar verilirken, uygulanan Kanun maddelerinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi;

3-)Sanık hakkında hükmedilen taksitli adli para cezasında, taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde, geri kalan kısmın tamamının tahsiline karar verileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtarına yer verilmeyerek TCK'nın 52/4. maddesine aykırı davranılması,

3-)Sanık hakkında hükmedilen taksitli adli para cezasında, taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde, geri kalan kısmın tamamının tahsiline karar verileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtarına yer verilmeyerek TCK'nın 52/4. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 4.fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 3 yıl 4 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 1215 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 24.300 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin ve hükmün 5.fıkrasında bulunan ''ödenmesine'' ibaresinden sonra gelmek üzere ''taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde, geri kalan kısmın tamamının tahsiline karar verileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtaratına'' ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/09/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23963, Karar No: 2019/23297, Tarih: 12.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/23963 E.  ,  2019/23297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette 16 yıla yakın çalışmış olduğunu, iş akdinin ihbarsız olarak sonlandırıldığını, brüt 1.071,00 - TL üzerinden 16.938,96 - TL kıdem tazminatının müvekkilinin hesabına yatırıldığını ancak müvekkilinin son aldığı net aylığın 1.350,00 - TL olmasından dolayı kıdem tazminatının eksik hesaplanarak ödeme yapıldığını belirterek kıdem tazminatı ve diğer işçilik alacaklarına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller, tanık anlatımları ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu davacının fazla mesai yapıp yapmadığı ve fazla mesai süresinin hesaplanması noktasındadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut olayda, davacı, tüm çalışma dönemi içerisinde mevsim ayrımı yapmadan haftanın 7 günü 08:00 – 19:00 saatleri arasında çalıştığını, günde bir buçuk saat yemek ve çay molası olduğunu beyan etmiş; davalı vekili ise işin niteliği gereği kış mevsiminde çalışma olmadığını, fazla mesai alacağının yanlış hesaplandığını ifade etmiştir. Dinlenen davacı tanıkları ortak beyanlarında işyerinde 08:00 – 17:00 arası çalışma olduğu, bir buçuk saat yemek ve çay molası bulunduğunu, yaz dönemlerinde iki saat fazla mesai olduğunu, kış mevsiminde ise mesaiye kalınmadığını, yaz mevsiminde ise işin durumuna göre 18:00 – 19:00 ' a kadar çalışıldığını ancak bunun ne sıklıkla olduğunu kesin olarak bilmediklerini beyan etmişlerdir.

Dinlenen davacı tanıklarının beyanları ile davacının yaz mevsiminde haftanın 7 günü 18:00 – 19:00 ' a kadar çalışabildiği ancak bunun ne sıklıkla olduğu netleştirilememiştir. Davacı çalıştığı tüm süre boyunca 08:00 – 19:00 saatleri arası çalıştığını net olarak ispat edememiştir. Bu durumda davacının 08:00 – 17:00 saatleri arasında çalıştığı, bir buçuk saat ara dinlenmesi olduğu kabul edilerek fazla mesai ücreti alacağı hesaplanması gerekirken bu hususun gözetilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4594, Karar No: 2023/5851, Tarih: 04.09.2023

**11. Ceza Dairesi         2022/4594 E.  ,  2023/5851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2012/1187 E., 2013/994 K.

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

İNCELEME KONUSU

KARAR : Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay CumhuriyetBaşsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.09.2013 tarihli ve 2012/1187 Esas, 2013/994 Karar sayılı kararı ile verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının itiraz edilmeksizin kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 30.05.2022 tarihli ve 2021/23430 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.06.2022 tarihli ve KYB-2022/80917 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.06.2022 tarihli ve KYB-2022/80917 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/04/2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği gözetilerek yapılan incelemede,

Somut olayda, müştekinin Beypazarı Gençlik Hareketi Kültür ve Dayanışma Derneğine üye olduğu, dernek bünyesinde hiçbir seçime katılmadığı, oy kullanmadığı, yönetim kuruluna seçilmemesine rağmen, olay tarihinde Türkiye Gençlik Konfederasyonu başkanı olan sanığın müşteki yerine imza atarak ve müştekiyi başkan olarak göstererek müştekinin hakkında idari para cezası düzenlenmesine neden olduğundan bahisle yapılan şikayet üzerine başlatılan soruşturma sırasında alınan 24/04/2012 tarihli bilirkişi raporu ile müşteki tarafından atılmadığı iddia edilen şikayete konu imzanın müştekiye ait olmadığının tespit edilmesi üzerine, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca iddianame tanzimini müteakip, yapılan yargılama neticesinde Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesince "dosyada yer alan sahte olarak düzenlenen belge aslı ve bilirkişi raporu incelendiğinde müşteki adına atılan yönetim kurulu başkanı olarak imzalanan belgedeki ... imzalarının müşteki elinden çıkmadığı, aldatma kabiliyetine haiz olduğu, belgelerin valilik makamından da geçtiği, müştekinin idare para cezasına hükümlendirilmesi nedeniyle yapılan işlemler sonucu aldatma kabiliyetinin mevcut olduğu, sonuç olarak bilirkişi raporu ve müştekinin iddiasının doğru olduğu, sanığın savunmasını doğrulamadığı" gerekçesiyle sanığın mahkumiyetine karar verildiği,

Sanığın mahkumiyetine gerekçe olarak gösterilen 24/04/2012 tarihli bilirkişi raporunda, tetkike konu genel kurul sonuç bildiriminde müşteki ... adına atılı bulunan imzanın mevcut mukayese imzalarına kıyasen, müşteki ... elinden çıkmadığı, genel kurul sonuç bildirimi üzerinde kolaylıkla anlaşılabilir mahiyette herhangi bir sahtecilik arızası ve emaresi bulunmadığı, iğfal kabiliyetini haiz olduğu şeklinde açıklamalara yer verildiği anlaşılmış ise de,

Dosya kapsamına göre, özel belgede sahtecilik suçunun oluşabilmesi için, bir özel belgenin sahte olarak düzenlenmesi veya gerçek bir özel belgenin başkalarını aldatacak şekilde değiştirilmesi, kullanılması gerektiği, ancak dosyada mevcut bilirkişi raporunun sadece müştekinin imza ve yazı örnekleri alınmak suretiyle hazırlandığı, sadece şikayete konu imzanın müşteki tarafından atılmadığının ve müştekiye ait olmadığının tespitinin yapılması sebebiyle, anılan raporun şikayet konusu belgede yer alan imzanın sanık tarafından atıldığına ve atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin kabulü ile cezalandırılmasına dayanak olamayacağı cihetle, özel belgede sahtecilik suçunun sanık tarafından işlendiğine dair dosya kapsamında mahkumiyete yeterli ve somut delil bulunmadığı nazara alınmadan, sanığın üzerine atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.09.2013 tarihli ve 2012/1187 Esas, 2013/994 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 207 nci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

2. Sanığın denetim süresi içinde kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine, Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.10.2019 tarihli ve 2019/748 Esas, 2019/1046 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına karar verilmiştir.

2. Sanığın denetim süresi içinde kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine, Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.10.2019 tarihli ve 2019/748 Esas, 2019/1046 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına karar verilmiştir.

3. Bahse konu hükmün istinaf edilmesi üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 30.06.2021 tarihli ve 2021/184 Esas, 2021/963 Karar sayılı kararı ile; "...Hükmün açıklanmasına esas teşkil eden Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2017/858 Esas, 2019/649 Karar sayılı kararına karşı kanun yararına bozma yoluna gidildiği, Yargıtay 11. Ceza Dairesi'nin 15.03.2021 tarih, 2021/2814 Esas ve 2021/2581 Karar sayılı kararı ile atılı "Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan" suçunun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle mahkumiyet hükmünün bozularak CMK'nın 309/4-d maddesi uyarınca sanığın beraatine kesin olarak karar verildiği, buna göre de ihbara konu suçtan yukarıda açıklandığı şekilde sanığın kanun yararına bozma kararı ile beraat etmesi nedeniyle CMK'nın 231/11 maddesi kapsamında deneme süresinde işlenmiş suçtan verilmiş ve kesinleşmiş ceza bulunmamakla, sanık hakkındaki hükmün açıklanmasına karar verilmesi, kanuna aykırı olduğundan, Sanık ... hakkında özel belgede sahtecilik suçundan Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 11.10.2019 gün 2019/748 Esas ve 2019/1046 Karar sayılı mahkûmiyet hükmünün Ceza Muhakemesi Kanununun 280/2. maddesi uyarınca KALDIRILMASINA, Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.09.2013 gün 2012/1187 Esas ve 2013/994 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükmünün yasal şartları oluşmadığından AÇIKLANMASINA YER OLMADIĞINA..." şeklinde karar verilmiştir.

4. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin, 12.07.2021 tarihli ve 2021/27 Değişik İş sayılı kararı ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 30.06.2021 tarihli ve 2021/184 Esas, 2021/963 Karar sayılı kararına yönelik itirazın reddine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.06.2022 tarihli ve KYB-2022/80917 sayılı Tebliğnamesi ile; "...özel belgede sahtecilik suçunun sanık tarafından işlendiğine dair dosya kapsamında mahkumiyete yeterli ve somut delil bulunmadığı, sanığın üzerine atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiği..." şeklindeki gerekçe ile Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.09.2013 tarihli ve 2012/1187 Esas, 2013/994 Karar sayılı kararı ile verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kanun yararına bozulması talep olunmuştur.