muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15685, Karar No: 2014/453, Tarih: 16.01.2014

Davalı M..Ti.. K.. A.Ş., davalı B.. Ö..’ın cevapları ile benzer mahiyette savunmalarda bulunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı B.. Ö..’ın 24.08.2010 tarihinde işyerinden istifa ederek ayrıldığı, cevap dilekçesinde işten ayrılması için baskı yapıldığı savunulmakla birlikte, bu savunmayı kanıtlar nitelikte bir bilgi bulunmadığı gibi, istifa dilekçesinde işten ayrılma konusunda herhangi bir somut ve haklı nedenden de söz edilmediği, davacı şirket işyerinden ayrıldıktan sonra 01.09.2010 tarihinden itibaren aynı alanda faaliyet gösteren davalı Mondi Tire Kutsan A.Ş.'de aynı görevle çalışmaya başladığı, davalının 24.08.2010 tarihli istifa dilekçesinin davacı işverenlikçe "uygundur" şerhi ile kabul edildiği ve işleme konulduğu, bildirim öneli sonuna kadar çalışılması gerektiği veya bu süre karşılığı ihbar tazminatı ödenmesi gerektiği yönünde herhangi bir ihtiraz-i kayıt ileri sürülmediğinden davacının ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerektiği, 03.07.2009 tarihli "Rekabet ve Sır Saklama Sözleşmesindeki rekabet yasağına ilişkin düzenlemenin Borçlar Kanunu'nun 349. maddesine uygun olmadığından geçerli olmadığı, ayrıca cezai şartın işçi aleyhine tek taraflı olarak düzenlenmesi nedeniyle de geçerli olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı şirket ile davalı B.. Ö.. arasında düzenlenen 03.07.2009 tarihli “Rekabet ve Sır Saklama Yükümlülüğüne İlişkin İş Sözleşmesi Eki” sözleşmesinin 3-b maddesinde; “ Personelin kendi isteği ile işten ayrılması durumunda ayrıldığı tarihten itibaren 6 ay süre ile mevcut işkolunda şirketin işbirliği içerisinde olduğu yurt içi ve yurt dışında faaliyet gösteren işyerlerinde işveren tarafından üretilen veya üretilmesi planlanan mal ve/veya hizmetlerin tümünü, bazılarını veya birini üreten ve/veya muhasebe, pazarlama ve satışını faaliyet konusu yapan başka bir işverene ait işyerinde çalışmamayı, doğrudan veya dolaylı ortaklık ilişkisi kurmamayı kendisine ait veya ortak olacağı bir işyeri kurmamayı kabul ve taahhüt eder.” şeklinde hüküm mevcut olduğu görülmektedir.

Taraflar arasında imzalanan aynı tarihli iş sözleşmesinin 18.maddesinde de “ Çalışan, hizmet ilişkisi sona erdikten sonra takip eden 1 yıl içerisinde kendi namına işveren ile rekabet edecek aynı işi yapamaz, aynı veya benzeri bir iş nev’i ile iştigal eden kurum ve kuruluşta çalışamaz veya ortak yahut diğer bir sıfatla alakadar olamaz. Bu yükümlülüğe aykırı harekette bulunanlar bu muhalefet sebebi ile işverenin uğradığı bütün zararları tazmin ile mükelleftir. İşe giren, hizmet akdini imzalamakla rekabetten kaçınma yükümlülüğünü yerine getireceğini ve aykırı harekette bulunmanın sonuçlarını kabul ve taahhüt etmektedir.” şeklindeki düzenleme ile rekabet yükümlülüğünün 1 yıl olarak belirlendiği görülmektedir.

Taraflar arasında düzenlenen rekabet yükümlülüğüne ilişkin sözleşmelerde yükümlülüğün başlangıç tarihi açıkça işçinin işten ayrıldığı tarihi olarak belirlenmiştir. Bu durumun tespiti karşısında Yargıtay H.G.K.’nun 27.02.2013 ve 2012/9-854 E. 2013/292 K.sayılı kararında da kabul edildiği üzere davaya dayanak alınan taahhüdün işçi ile işveren arasında düzenlenmiş olması, bu taahhüt nedeniyle çıkan uyuşmazlığın iş hukuku kapsamında kaldığını kabule yeterli değildir. Zira, bu taahhüt iş akdinin sona ermesi halinde yapılmaması gereken bir hususa ilişkin olmakla, iş hukukunun düzenleme alanı dışında kalmaktadır.

Gerek davalı işçinin açıklanan taahhüdünün kapsamı, gerek davalının davacıya ait işyerinden istifaen ayrılmış ve başka bir işyerinde çalışmaya başlamış olması ve gerekse de davacının istemi ile davanın açıklanan özelliğine göre; davalının rekabet yasağını ihlal eden davranışının açık biçimde iş akdinin sona ermesinden sonraki döneme ilişkin bulunduğu; bu davranışın, hizmet akdinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 444 ve 447 maddeleri (mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 348.maddesi) kapsamında değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Bu kapsamda yer alan uyuşmazlıklara ilişkin davaların ise, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu 4/1-c. (mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3.) maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığında duraksama bulunmamaktadır.

Mutlak ticari davaların görülme yeri ise, açık biçimde Ticaret Mahkemeleridir. Mahkemece davacının rekabet yasağında aykırılık nedeniyle açtığı alacak davasının bu dosyadan tefriki ile görevsizlik kararı verilmesi gerekirken İş Mahkemesinin görevli olmadığı gözetilmeksizin işin esasına girilerek karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6443, Karar No: 2013/3951, Tarih: 11.02.2013

**7. Ceza Dairesi         2010/6443 E.  ,  2013/3951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanıkların hükümlülüklerine, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Sanık ... ve üst Cumhuriyet Savcısı'nın temyizine göre yapılan incelemede;

Sanığın ve üst Cumhuriyet Savcısının sair temyiz itirazları yerinde görülmediğinden REDDİNE, ancak;

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61/8.maddesi uyarınca sanık hakkında öncelikle gün adli para cezsı belirlenmesi ve artırım ve indirimlerin gün para cezası üzerinden yapıldıktan sonra sonuç gün para cezasının bir gün için tayin olunan miktar ile çarpımı ile belirlenmesi gerektiği gözetilmemesi,

2- 5237 sayılı TCK hükümlerine göre cezaların toplanması öngörülmediği, her bir cezanın varlığını ayrı ayrı koruduğu gözetilmeden sanık hakkında doğrudan verilen adli para cezası ile hapis cezasından çevrilen adli para cezasının içtimaına karar verilmesi,

3- İsnat edilen suçu iştirak halinde işledikleri sabit olan sanıkların mahkumiyetine karar verildiğine göre, CMK.nun 326/2 maddesi uyarınca sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin eşit olarak yükletilmesi gerekirken, yazılı şekilde müteselsilen alınmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... ve üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince,

Sanık ... hakkındaki hükmün, 1 numaralı bendindeki "...günlüğü 30 YTL den olmak üzere..." ve "...karşılığı 6750 YTL.." ibareleri çıkartılmak, 2 numaralı bendindeki "...5625 YTL.." ibaresi çıkartılarak yerine "...187 gün.." ibaresi yazılmak ve 2 numaralı bentten sonra gelmek üzere, 5237 Sayılı TCK'nun 52/2.maddesi gereğince sanığın ekonomik sosyal durumu dikkate alınarak gün adli para cezasının günlüğü 30,00 TL den 5610,00 TL adli para cezasına çevrilmesine cümlesi eklenmek ve hükümdeki adli para cezalarının içtimaı ile ilgili "4" numaralı hüküm fıkrasının hükümden çıkartılmak ve yargılama giderleriyle ilgili kısmın hüküm fıkrasından çıkartılıp; "sanıkların sebebiyet verdikleri keşif ve posta giderlerinden ibaret 117,60 TL yargılama giderinin sanıklardan eşit olarak tahsili ile hazine lehine irat kaydına" dair ibarenin hüküm fıkrasına eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Üst Cumhuriyet Savcısının temyizinin sanık ... hakkında verilen hükmü de kapsadığı kabul edilerek yapılan incelemede;

II- Üst Cumhuriyet Savcısının temyizinin sanık ... hakkında verilen hükmü de kapsadığı kabul edilerek yapılan incelemede;

Suça konu çayların boş arazide sahipsiz bir şekilde ele geçtiği, sanığın soruşturma aşamasında çayların arkadaşı olan diğer sanık ...'ya ait olduğunu ve kendisinden çayları almasını istediğini ifade etitği, mahkemedeki savunmasında ise sanık ... adına çayların yanında bulunduğunu beyan etmesi karşısında, sanığın kaçakçılık kastıyla suça konu kaçak çayları ticari amaçla taşıdığına ilişkin kesin ve yeterli delil bulunmadığı gözetilmeksizin sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61/8.maddesi uyarınca sanık hakkında öncelikle gün para cezasının belirlenmesi ve artırım ve indirimlerin gün para cezası üzerinden yapıldıktan sonra sonuç gün para cezasının bir gün için tayin olunan miktar ile çarpımı ile belirlenmesi gerektiği gözetilmemesi,

2- 5237 sayılı TCK hükümlerine göre cezaların toplanması öngörülmediği, her bir cezanın varlığını ayrı ayrı koruduğu gözetilmeden sanık hakkında doğrudan verilen adli para cezası ile hapis cezasından çevrilen adli para cezasının içtimaına karar verilmesi,

3- İsnat edilen suçu iştirak halinde işledikleri sabit olan sanıkların mahkumiyetine karar verildiğine göre, CMK.nun 326/2 maddesi uyarınca sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin eşit olarak yükletilmesi gerekirken, yazılı şekilde müteselsilen alınmasına karar verilmesi,

4- Sanıklar hakkındaki hükmün tamamının temyiz kanun yoluna tabi olduğu gözetilmeksizin hükmün bir bölümünün itiraz yasa yoluna tabi kılınması,

Yasaya aykırı, üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.02.2013 günü ... yönünden, ... bakımından oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

... yönünden;

1- Mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olmasının Anayasa'nın 141/3 ve 5271 sayılı CMK.nun 34, 230 ve 289/g maddelerinin amir hükmü olduğu dikkate alınarak; iddia, savunma, sanığın leh ve aleyhindeki kanıtların tartışılması ve yasal ögelerinin gösterilmesi gerektiği gözetilmeden ve mahkemeye ait Dairemizden aynı gün temyiz incelemesinden geçen 18 adet dosyanın tamamında da hükmün gerekçesinin aynı olup her dosyanın özelliğine göre somut olaya uygun ve yeterli gerekçe içermeden, sanıkların eylemi somutlaştırılmaksızın şablon nitelikte yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Suça konu çayların kolluk biriminin yapmış olduğu arama tarama faaliyetleri sırasında boş arazide ele geçirildiği ve sahibinin bulunamadığının belirtildiği cihetle; sanığın arazide bulunan suça konu çayları sahiplendiği ve kendisine ait olduğu yönündeki beyanı dışında mahkumiyeti için yeterli delil bulunmadığı anlaşıldığından sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Suça konu çayların kolluk biriminin yapmış olduğu arama tarama faaliyetleri sırasında boş arazide ele geçirildiği ve sahibinin bulunamadığının belirtildiği cihetle; sanığın arazide bulunan suça konu çayları sahiplendiği ve kendisine ait olduğu yönündeki beyanı dışında mahkumiyeti için yeterli delil bulunmadığı anlaşıldığından sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Nedenleriyle hükmün bozulması gerektiğinden, aksi yönde oluşan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/21987, Karar No: 2023/5737, Tarih: 19.10.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/21987 E.  ,  2023/5737 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3626 E., 2019/1657 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 12.09.2019 tarihli ve 2018/3626 Esas, 2019/1657 Karar sayılı kararının, suça sürüklenen çocuklar müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçuna ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının; suça sürüklenen çocuk müdafiinin itiraz dilekçeleri üzerine itiraz mercii olan İstanbul 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 10.07.2018 tarihli, 2018/464 D. İş sayılı kararıyla incelenerek itirazın reddine karar verildiği ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin esastan ret kararına konu edilmediği belirlenerek yapılan incelemede;

İstanbul 4. Çocuk Mahkemesinin, 22.02.2018 tarihli ve 2016/288 Esas, 2018/71 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 31/2, 62. maddeleri uyarınca kurulan 3 yıl 8 ay hapis cezası; suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 31/3, 62. maddeleri uyarınca kurulan 5 yıl hapis cezası; suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1-c, 31/3, 62. maddeleri uyarınca kurulan 2 yıl 2 ay 20 ... hapis cezası; suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1-c, 31/2, 62. maddeleri uyarınca kurulan 1 yıl 8 ay hapis cezası ile mahkûmiyet hükümlerine konu cezaların türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a. maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİNE, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca İstanbul 4. Çocuk Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17591, Karar No: 2014/19372, Tarih: 16.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/17591 E.  ,  2014/19372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/03/2012

NUMARASI : 2011/780-2012/166

DAVA :Davacı vekili davalıya ait işyerinde kapsamdışı personel olarak çalışan ve başka kamu kurumuna nakledilen davacının, denge tazminatına ilişkin ek ödemelerin ödenmediğini ve maaş nakil ilmühaberine ilave edilmediğini belirterek, bu alacağın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işyerinde 399 sayılı KHK'ye tabi sözleşmeli olarak çalışmakta iken Türk Telekom'un özelleştirilmesi neticesinde 406 sayılı Kanunun Ek 29. maddesi ve 4046 sayılı kanunun 22. maddesi uyarınca Devlet Personel Başkanlığı'na bildiriminin yapıldığını ve kamu kurumunda çalışmaya başladığını, davalıya ait işyerinde nakle tabi personel olarak çalışırken 375 sayılı kanun hükmü uyarınca ödenmesi gereken ek ödemelerin kendisine ödenmediğini, maaş nakil ilmühaberine bu ek ödemeleri ilave edilmediğini belirterek ek ödemelerden dolayı yoksun kaldığı parasal hakların tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, görev itirazı yanında 5473 ve 5793 sayılı Kanunlarla yapılan düzenlemelerin sadece kamu personeli arasında ücret adaletini sağlamaya yönelik olduğunu kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde bulunmadığını 406 Sayılı Kanunun Ek 29 maddesinin 3.fıkrasının uygulanmasında kamu görevlilerine yapılan artış oran ve/veya miktarları kapsamında değerlendirilmesine imkan bulunmadığı bu nedenle Türk Telekom'da çalışmakta iken 405 sayılı Kanununun ek 29 maddesi ile 4046 sayılı Kanununun 22 maddelerine göre Devlet Personel Başkanlığına bildirildiğini nakledildiği işyerinde işe başlamak üzere görevinden ayrıldığını, M.. B..nın 08.05.2006 tarihli yazılarınca 5473 ve 5793 sayılı Kanunlarda değişik adlar altında ek ödemesi bulunmayan memurlara ve sözleşmeli personele yapılan ek ödemelerin dikkate alınamadığını kaldı ki davacı iş mevzuatına tabi kapsam dışı statüde çalıştığından ve söz konusu ödeme 399 sayılı kanunun hükmündeki kararnamenin eki II sayılı cetvele dahil personele yapıldığından ve davacının da kanunun hükmünde kararname kapsamında personel olmadığından söz konusu ödemelerin bu nedenle de dikkate alınamadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacının 2006 Nisan ayında iş sözleşmesine dayalı olarak çalışmaya başladığı, önceki dönemde planlama kurulu kararının 9 maddesi kapsamına girdiği, kabul edilse dahi dava tarihine göre 2006 Ocak-Nisan dönemi zamanaşımına uğradığından nakle tabi personelin yönetim kurulunca 15/04/2004 tarihi itibarı ile belirlenmiş olan ücretlerine diğer mali hakları dahil edilerek tespit edilecek tutara kamu görevlilerine yapılan artış oran ve/veya miktarları uygulamak sureti ile geçiş ücreti belirleneceğinden ek ödeme bu mahiyette olmadığından davacının denge tazminatı ek ödeme alacağının bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanunun Ek. 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm nedeni ile 375 sayılı KHK.’un Ek 3 maddesi ve 399 sayılı KHK.’un Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta normatif dayanaklar 406 sayılı Kanunun Ek. 29. maddesi, 375 sayılı KHK.’un Ek 3. maddesi, 399 sayılı KHK.’un Ek. II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, sayılı tebliğ yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanunun 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanunun 22 nci maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu unvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Özelleştirme uygulamaları nedeni ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Özelleştirme Kanununun 22/5 maddesinde özelleştirme nedeniyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi vs ek ödemelerin de sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Gerek yasal düzenleme ve gerekse sözleşmedeki hükümler dikkate alındığında, davalı kurumda özelleştirme öncesi kapsam dışı olarak çalışan ve 399 sayılı KHK hükümlerine tabi olarak ücreti belirlenen davacının özelleştirme sonrası çalıştıktan sonra nakledildiği tarihe kadar kamuda aynı statüde çalışanlar için getirilen özlük haklarından yararlandırılarak, nakil edildiklerinde haklarının korunması amaçlanmıştır. Kısaca davacı kapsamdışı olarak kamuda çalışmış gibi sayılmaktadır.

Dairemizce yukarda belirtilen kapsamda bulunan nakle tabi işçilerle davalı Türk Telekomünikasyon A.Ş. arasındaki uyuşmazlıklarda daha önce önceki bozma gibi esasa yönelik kararlar vermiştir. Ancak Danıştay İdari Dava Daireleri’nin 07.04.2011 gün ve 2011/55-205 sayılı kararından sonra uyuşmazlığın adli yargı yerinde görüleceği konusunda yeniden değerlendirme yapılması gerekmiştir. Anılan karara göre “yasal düzenleme ile Türk Telekom A.Ş.'nin özelleştirilmesi sonucunda, işlevsel görevlerde bulunan ve ikamesi kısa sürede imkansız personelin isteklerine bağlı olarak makul bir süre kamu görevlerinden aylıksız izinli sayılarak özel hukuk tüzel kişisinde çalışmalarına olanak sağlandığı, söz konusu personelin, aylıksız izinli olarak geçen sürede kamu personeli statülerinin devam ettiği, İmtiyaz sözleşmesi ile bir kamu hizmetini yürütmek hakkını elde eden davalı şirkete, devir sonrasında yetişmiş personel yetersizliği nedeniyle doğabilecek aksaklıkların önüne geçilebilmesi için, 406 sayılı Yasa hükümleri ile tanınan ayrıcalıkların sonucu olarak da, bünyesinde belli süre ile çalışmaya devam eden söz konusu personelin kamu kurumlarına naklen atanmasının sağlanması amacıyla kimi görevler yüklendiği, 406 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davalı şirket tarafından, hak sahibi personelinin Devlet Personel Başkanlığına bildirmesi, bildirim ile beraber personelin nakledileceği kamu kurumunda yararlanacağı parasal haklara esas olmak üzere memur maaş nakil ilmühaberi düzenlenmesi, personelin ilişiğinin kesilmesi gibi işlemler bulunduğu, bu işlemlerin idare hukuku alanında hukuki sonuçlar doğurduğu ve ilgili personelin nakledilecekleri kurumdaki statülerini, özlük ve parasal haklarını belirlediği, söz konusu işlemlerin kamu personeli hakkında ve idare hukuku alanında tesis edilmiş birer idari işlem niteliğinde oldukları, davalı şirketin, Telekomünikasyon Kurumu ile Türk Telekom arasında imzalanan “Telekomünikasyon Hizmetlerinin Yürütülmesine İlişkin İmtiyaz Sözleşmesi” ile belli bir kamu hizmetini yürütmek görev ve yetkisi ile donatıldığı, bu görev ve yetkiler dahilinde bazı kamusal ayrıcalıkları ve yükümlülükleri bulunduğu, belirtilen statüsü ve özel yasa hükümleri gereğince bazı kamusal ayrıcalıklara ve yükümlülüklere sahip olması nedeniyle davalı şirketin, herhangi bir özel hukuk tüzel kişisinden farklı bir hukuki statü içinde bulunduğu, bu durumda, imtiyaz sözleşmesi ile bir kamu hizmetinin yürütmekle görevli ve yetkili kılınması nedeniyle, diğer özel hukuk tüzel kişilerinden farklı olarak kimi kamusal ayrıcalıklara ve yükümlülüklere tabi olan, 406 sayılı Yasa hükümleri ile, kamu kurumlarına nakil hakkı bulunan personeli ile ilgili olarak bazı kamusal görevler yüklenen davalı şirketin, belirtilen görevleri kapsamında tesis ettiği işlemlerin idari işlem niteliğinde olduğu ve bu işlemlerden kaynaklanan uyuşmazlıkların idari yargının görevinde bulunduğu” kabul edilmiştir

. Aksi yönde Uyuşmazlık Mahkemesi’nin uyuşmazlıklarda adli yargı yerinin görevli olduğuna dair kararlar var ise de ilke kararı olmadığından, Dairemizce Danıştay İdari dava Dairelerinin gerekçeleri Dairemizce benimsenmiştir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu da 26.12.2012 gün ve 2012/9-1528 Esas, 2012/1398 Karar sayılı kararı ile uyuşmazlıkta idari yargının görevli olduğunu kabul etmiştir.