muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/10342, Karar No: 2018/23711, Tarih: 19.12.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/10342 E.  ,  2018/23711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının ...Belediye Başkanlığında işçi olarak 2008 yılında işe başladığını,... Belediyesi feshedildikten sonra tüm mal varlığını Gölköy Belediye Başkanlığına devredildiğini, aynı iş yerinde kesintisiz olarak 2014 Mart ayı sonuna kadar kesintisiz olarak çalıştığını, 30 Mart 2014 tarihinde hiç bir sebep bildirmeden sözleşmesinin haksız şekilde feshedildiğini, bu nedenle iş akdinin haksız feshinden dolayı 15.000,00 TL kıdem tazminatı 5.000,00 TL ihbar tazminatı ve 2.000,00 TL yıllık izin ücreti olmak üzere toplam 22.000,00 TL alacağın fesih tarihi olan 14/03/2014 tarihinden itibaren işletilecek en yüksek mevduat faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ettiğini beyan etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... tarafından davaya cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

A- USUL BAKIMINDAN

07.04.2015 tarihli celsede davalı vekilinin bildirdiği mazeretin kabulüne karar verildiği halde, yeni bir duruşma günü verilerek mazereti kabul edilen davalı vekiline tebliği yerine aynı celse yargılamaya devam edilerek mazereti kabul edilen davalı vekilinin yokluğunda karar verilmesi savunma hakkının kısıtlanması mahiyetinde olup hatalıdır.

B-ESAS BAKIMINDAN

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Bilirkişi tarafından 10.558,69 TL brüt olarak hesaplanan kıdem tazminat alacağının infazda tereddüte yol verecek şekilde net mi yoksa brüt mü olduğu hususunda bir açıklama yapılmadan ve dosya içerisinden kıdem tazminat alacağına ilişkin olduğu anlaşılmakla birlikte hangi alacak talebine ilişkin olduğu belirtilmeden ve 30.03.2014 olması gereken fesih tarihinin anlaşılamayan bir nedenle 14.03.2012 olarak yazılması suretiyle 10.558,69 TL alacağa hükmedilmesi hatalıdır.

3- Dava dilekçesinde davacının 5.000,00 TL ihbar tazminat alacağı 2.000,00 TL yıllık izin ücreti alacağı talep ettiği ve bilirkişi tarafından da 3.116,97 TL brüt ihbar tazminat alacağı ile 3.213,00 TL brüt yıllık izin ücreti alacağının hesaplanmasına rağmen, mahkemece hangi alacak talebine ilişkin olduğu belirtilmeksizin yine infazda tereddüte yol verecek şekilde net mi yoksa brüt mü olduğu hususunda bir açıklama yapılmadan 5.116,97 TL alacağa hükmedilmesi hatalıdır.

3- Dava dilekçesinde davacının 5.000,00 TL ihbar tazminat alacağı 2.000,00 TL yıllık izin ücreti alacağı talep ettiği ve bilirkişi tarafından da 3.116,97 TL brüt ihbar tazminat alacağı ile 3.213,00 TL brüt yıllık izin ücreti alacağının hesaplanmasına rağmen, mahkemece hangi alacak talebine ilişkin olduğu belirtilmeksizin yine infazda tereddüte yol verecek şekilde net mi yoksa brüt mü olduğu hususunda bir açıklama yapılmadan 5.116,97 TL alacağa hükmedilmesi hatalıdır.

4- Hükümde yazılı olmamakla birlikte 5.119,97 TL'nin davacının talep ettiği ve hak ettiği anlaşılan ihbar tazminat alacağı ve yıllık izin ücreti alacaklarına ilişkin olduğu düşünüldüğünde ise bu alacak kalemleri bakımından yasal faize hükmedilmesi gerekirken bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiz oranına hükmedilmesi de hatalıdır.

5-Dava dilekçesinde davacının 15.000,00 TL kıdem tazminatı, 5.000,00 TL ihbar tazminatı ve 2.000,00 TL yıllık izin ücreti alacağı talep etmesine rağmen mahkemece 10.558,69 TL kıdem tazminatı, 3.116,97 TL ihbar tazminatı ve 2.000,00 TL yıllık izin ücreti alacağına hükmedildiği anlaşılmakla kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacakları yönünden reddedilmesi gereken miktarlar olduğu gözden kaçırılarak davanın tam kabulüne karar verilmesi ve tüm talepler bakımından ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiğinin göz ardı edilmesi de hatalıdır.

6-Yukarıda ki bentte açıklandığı üzere davacının kıdem tazminatı alacağından 4.441,31 TL, ihbar tazminatı alacağından 1.883,03 TL reddedilmesi gereken miktar olup, kendisini vekil ile temsil ettiren davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemesi ve yargılama giderlerinin hesaplanmasında kabul - ret oranlarının dikkate alınmaması ayrıca hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 19/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/15647, Karar No: 2019/9911, Tarih: 12.06.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/15647 E.  ,  2019/9911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri temyiz edilmediği gerekçesi ile kesinleştirilmiş, sanıklar müdafi tarafından sunulan ve temyiz talebinin mahkeme kalemi tarafından işleme alınmadığını bildirir dilekçesi üzerine infaz evraklarının işlemsiz iade edilmesi istendiği fakat mahkeme tarafındna bu hususta bir tutanak düzenlenmediği anlaşılmakla, söz konusu işlem hakkında ilgili personel hakkında tutulan bir tutanak veya açılan bir soruşturma olup olmadığının ve varsa sanıklar müdafinin temyiz talebinin temyiz defterine kaydı tarihiyle ilgili denetime elverişli şekilde bilgi ve belgelerin dosyaya dosyaya eklenmesinin sağlanmasından sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na İADESİNE, 12/06/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10233, Karar No: 2019/4564, Tarih: 30.04.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/10233 E.  ,  2019/4564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Canik İzalasyon Taahhüt İnşaat Gıda Turizm Nakliye Sanayi Ticaret Ldt. Şti. nin ortakları ve yetkilileri olan sanıkların, katılan şirketten Ağaoğlu My Towerland inşaatında kullanılmak üzere çelik boru iskeleler kiraladıkları, kira süresinin 01/04/2012 tarihinde bitmesine rağmen sanıkların iskeleleri iade etmeyerek atılı suçu işlediklerinin iddia olunduğu olayda; sanıkların inşaatta işi tamamlayamamaları üzerine işverenin işi başka şirkete vermesi, iş tamamlanmadığı için işverenin iskeleleri vermemesi, işin tamamlanmasının ardından iskelelerin katılan şirkete teslim edilmiş olması karşısında; sanıkların atılı suçta kasıtlarının bulunmaması nedeniyle mahkemece verilen beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, sanıklara atılı suçta kasıtlarının bulunmaması gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, beraat hükümlerinin kanuna aykırı olduğuna, sanıkların süre bitimi iskeleleri iade etmeyerek atılı suçu işlediklerine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 30/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2031, Karar No: 2009/3788, Tarih: 26.03.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/2031 E.  ,  2009/3788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİVRİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/03/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılar miras bırakanı adına kayıtlı  33 parsel sayılı taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içinde kaldığını ileri sürerek, kıyı-kenar çizgisi içerisinde kalan kısmın kaydının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporları doğrultusunda taşınmazın tamamının kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığının belirlendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ..raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma isteği değerden reddedilip, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal ve sicilin  kütükten  terkini  isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan  delillere göre; çekişme  konusu taşınmazın  kadastro  tespitinin 21.02.1972'de yapıldığı, 21.11.1972'de  kesinleştiği ve davanın 21.09.2005 tarihinde açıldığı  anlaşılmaktadır.

Her ne kadar nizalı taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içinde kalan bölümü devletin hüküm ve  tasarrufu  altında ve kamu malı niteliğinde  özel  mülkiyete  konu olamayacak  (Anayasanın 43, 3402 Sayılı  Kadastro Yasasının 16/C  maddesi gereğince)  yerlerden  olduğu  keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009  tarihinde  kabul edilip 14.3.2009  tarihinde yürürlüğe giren  5841 Sayılı Yasanın 2.  maddesi ile  3402 Sayılı Yasanın 12.  maddesinin 3. fıkrasına  eklenen  " bu hüküm iddia ve taşınmazın  niteliğine  yahut  Devlet ve  diğer kamu tüzel kişileri  dahil  tarafların sıfatına  bakılmaksızın  uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 8. maddesinin  " bu kanunun 12.  maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve  tasarrufu altında  olduğu iddası  ile yürürlük  tarihinden önce  açılmış ve  henüz kesin   hükme  bağlanmamış olan davalarda  dahi  uygulanır"  şeklindeki  hükmü  gözetildiğinde  kadastro  tespitinin  kesinleştiği tarih olan 21.11.1972 ile davanın açıldığı tarih  arasında  3402 Sayılı Yasanın 12.  maddesinde  sözü edilen  10 yıllık  hak düşürücü sürenin  geçmiş  olduğu sabittir.

Bilindiği üzere, hak düşürücü süre olumsuz dava şartlarından olup kamu düzeni ile ilgilidir. Mahkemece, davanın her aşamasında res'en gözetilmesi gerekli bir kuraldır.

Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında davanın  hak düşürücü süreden  dolayı  reddine karar verilmesi  gerekirken, yazılı  olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Öyleyse davalıların temyiz  itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 26.03.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34642, Karar No: 2016/1685, Tarih: 21.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/34642 E.  ,  2016/1685 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı .... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalı Belediyeye ait işyerinde muvazaalı olarak alt işverenin işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin işverence haklı ve geçerli olmayan nedenlere feshedildiği, davalılar arasındaki asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazalı olduğu gerekçesiyle davanın davalı Belediye yönünden kabulüne, davalı şirket yönünden reddine karar verilmiştir.

Karar, yasal süresi içinde, davalı Belediye tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar arasındaki hukuki ilişkinin niteliği ve iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı hususları taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesine göre bir işverenden işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.

Alt işveren uygulaması bir işletmesel karardır. Alt işverene devrin işletme gereklerine dayanan geçerli fesih sebebi olması, 4857 sayılı Kanun’un 2. maddesinin 6. ve 7. fıkraları uyarınca geçerli ve muvazaaya dayanmayan asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulması şartına bağlıdır. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesi arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Üçüncü kişileri aldatmak kastı vardır ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tabidir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı Kanun'un 2/7. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Bu kriterler, asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi sureti ile haklarının kısıtlanması veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisinin kurulması olarak belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı Kanun'un 2/7. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Bu kriterler, asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi sureti ile haklarının kısıtlanması veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisinin kurulması olarak belirtilmiştir.

4857 sayılı Kanun’un 2. maddesinde belirtilen unsurları taşımayan alt işveren uygulaması, fesih için geçerli sebep kabul edilemez. 4857 sayılı Kanun’da yardımcı işlerin alt işverene verilmesinin herhangi bir şarta bağlanmaması sebebiyle, bu nevi işlerin muvazaa olmaması kaydıyla alt işverene devri sebebiyle iş sözleşmesinin feshedilmesi hâlinde, feshin geçerli sebebe dayandığı kabul edilebilir. Buna karşılık, 6. fıkra gereğince, asıl işin bir bölümünde işletme ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler alt işverene devredilebilecektir. Anılan düzenlemede baskın öğe, “teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren” işlerdir. Başka bir anlatımla işletmenin ve işin gereği ancak teknolojik sebepler var ise gözönünde tutulur. Dolayısıyla, söz konusu hükümdeki şartlar gerçekleşmeden asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi hâlinde, asıl işveren-alt işveren ilişkisi geçersiz olacağından iş sözleşmesinin feshi de geçersiz olacaktır.

5393 sayılı Belediye Kanunu’nun “Belediyenin Görev ve Sorumlulukları” başlığını taşıyan maddesinin a bendinde “imar, su ve kanalizasyon, ulaşım gibi kentsel alt yapı; coğrafî ve kent bilgi sistemleri; çevre ve çevre sağlığı, temizlik ve katı atık; zabıta, itfaiye, acil yardım, kurtarma ve ambulans; şehir içi trafik; defin ve mezarlıklar; ağaçlandırma, park ve yeşil alanlar; konut; kültür ve sanat, turizm ve tanıtım, gençlik ve spor; sosyal hizmet ve yardım, nikâh, meslek ve beceri kazandırma; ekonomi ve ticaretin geliştirilmesi hizmetlerini yapar veya yaptırır” kuralına yer verilmiştir.

5393 sayılı Kanun’un 67. maddesi ile belediyeleri asıl işlerini de 6. fıkradaki sınırlamalar olmaksızın alt işverenlere verebileceği düzenlenmiştir. Anılan hükme göre “belediyede meclisinin, belediyeye bağlı kuruluşlarda yetkili organın kararı ile park, bahçe, sera, refüj, kaldırım ve havuz bakımı ve tamiri, araç kiralama, kontrollük, temizlik, güvenlik ve yemek hizmetleri; makine-teçhizat bakım ve onarım işleri, bilgisayar sistem ve santralleri ile elektronik bilgi erişim hizmetleri, sağlıkla ilgili destek hizmetleri, fuar, panayır ve sergi hizmetleri, baraj, arıtma ve katı atık tesislerine ilişkin hizmetler, kanal bakım ve temizleme, alt yapı ve asfalt yapım ve onarımı, trafik sinyalizasyon ve aydınlatma bakımı, sayaç okuma ve sayaç sökme-takma işleri ile ilgili hizmetler, toplu ulaşım ve taşıma hizmetleri, sosyal tesislerin işletilmesi ile ilgili işler, süresi ilk mahallî idareler genel seçimlerini izleyen altıncı ayın sonunu geçmemek üzere ihale yoluyla üçüncü şahıslara gördürülebilir”. Böylece 67. maddedeki hüküm uyarınca temizlik işleri, park bahçe işleri, bakım ve onarım işleri belediyenin asli işlerinden olmasına rağmen, işletmenin veya işin gereği teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren iş olup olmadığına bakılmaksızın üçüncü kişilere gördürülmesi mümkün kılınarak 4857 sayılı Kanun’un 2. maddesine istisna getirilmiştir. Ancak, söz konusu hüküm, alt işverene devir sebebiyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için feshin son çare olması gibi iş güvencesi hukukunun genel ilkelerine uyma zorunluluğunu ortadan kaldırmamaktadır.

Keza, Belediyeler Kanunu’nun 67. maddesi uyarınca bir işin belediye tarafından alt işverene verilmesi, muvazaa iddialarının araştırılmasına engel teşkil etmez. Söz konusu hükümde sayılan işlerin alt işverene verilmesine dayanılarak iş sözleşmesinin feshi, muvazaa iddiasının ispatı hâlinde geçersiz olacaktır.

Somut olayda, yukarıda belirtilen kanuni düzenlemeler gereği davalı Belediyenin, davacının çalıştığı işleri, hizmet alımı yoluyla üçüncü şahıslara yaptırması mümkündür. Davalı asıl işverenin işin düzenli ve sağlıklı yürütümü bakımından verdiği emir ve talimatların alt işverenin yönetim hakkını ortadan kaldırıcı nitelikte değerlendirilmemesi gerekir. Hal böyle olunca, davalılar arasında kurulan asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanmadığı kabul edilerek, asıl işveren-alt işveren ilişkisi kanuna uygun olduğundan ve muvazaaya da dayanmadığından davacının gerçek işvereni olan davalı şirkete ait işyerine iadesine karar verilmesi gerekirken, kararın gerekçesinde davalılar arasındaki hizmet ilişkisinin muvazaya dayandığının ispatlanamadığı belirtilmesine rağmen, kısa kararda davacının asıl işverenin işçisi olduğuna dair çelişkili hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının davalı nş. Tem. Hay. Yem. Müh. Taşıma İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şirketine ait işyerindeki işine iadesine,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih sebebi ve kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 29,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 27,70 TL harcın mahsubu ile bakiye 1,50 TL karar ve ilam harcının davalıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.800,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

7-Suç üstü ödeneğinden karşılanan 45,00 TL tebligat gideri ve 7,00 TL posta gideri olmak üzere toplam 52,00 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak hâzineye gelir kaydına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 21.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9130, Karar No: 2021/322, Tarih: 21.01.2021

**17. Hukuk Dairesi         2020/9130 E.  ,  2021/322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK m. 310/3 “(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Vekaletnamesinde feragate yetkisi olan davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 05.11.2020 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/01/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6409, Karar No: 2008/9179, Tarih: 26.06.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/6409 E.  ,  2008/9179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada ... 6. Sulh Hukuk ile ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; vasiliğin iptali istemine ilişkindir.

... 6. Sulh Hukuk Mahkemesi; TMY. nın 411. maddesi gereğince kısıtlının yerleşim yerinin ... olduğu gerekçesiyle,

... Sulh Mahkemesi ise; kısıtlının ikamet değiştirmesine TMY. 412. maddeye göre izin verilmediğini gerekçe göstererek görevsizlik kararı vermişlerdir.

Somut olayda; kısıtlı Nesrin Bekküre 'ye ilk olarak Bağcılar Sulh Hukuk Mahkemesince 01.06.2006'da oğlu ...'in vasi olarak atandığı, vesayete ilişkin kararların bu mahkemece alındığı, daha sonra Bağcılar adliyesinin kapatılması nedeniyle dosyanın ... Sulh Hukuk Mahkemesine devredildiği, diğer oğlu ...'in annesinin ...'te yaşadığı, vasinin kısa süreliğine tedavi için annesini ...' a getirip sonrada ilgilenmediği gerekçeleriyle vasiliğin iptalini talep ettiği, yapılan araştırmalarda kısıtlının ...'te ikamet etmeye başladığı anlaşılmaktadır. O halde, ... 6. Sulh Mahkemesinin 20.09.2007 gün ve 2006/ 939-831 sayılı vesayet dosyasının yetkisizlikle gönderilmesine ilişkin kararı, kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin niteliğinde olduğundan uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.U.M.Y.'nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERI OLARAK BELIRLENMESINE 26/06/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.