muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/10928, Karar No: 2019/8105, Tarih: 03.07.2019

Olay tarihinde halen yapımı devam eden ... İnşaat şirketine ait inşaatta, ölen ...'ın zeminde inşaat asansörüne çimento yüklediği ve sanık ...'ın inşaat gırgır vincini içerisinde iki adet çimento torbası bulunduğu halde inşaat asansörü ile yukarıda doğru çıkardığı sırada inşaatın en üst katındaki aparatının kopması sonucu en üst katta bulunan üç kollu aparatların ve çimento bırakılan kovanın içerisinde bulunan iki torba çimento ile birlikte aşağıya düşmesi sonucu ...'ın kafadan aldığı darbe ile olay yerinde vefat ettiği olayda sanık ...’in inşaatın müteahhidi olduğu, vinç kullanan işçilerin ustalık belgesinin bulunmadığı, inşaatta çalışan işçilere iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili herhangi bir eğitiminin verilmediğini beyan ettiği; yargılama safhasında iş güvenliği uzmanı olan üçlü bilirkişi heyetinden alınan raporda; çalışılan iş yerindeki iş güvenliği tedbirlerinin alınmasını, işçilerin bilgi ve görgüsüne bırakan ve denetim eksikliği bulunan işveren Mustafa’ nın asli; her ne kadar soruşturma aşamasında alınan bilirkişi raporunda gırgır vinç makinesini kullanan işçi ...’ ın gerekli tedbiri almayıp makineyi kusurlu kullandığından kusurlu olduğu belirtilmişse de Erkan’ ın gırgır vinç makinesini tehlikeli veya kusurlu kullandığına dair herhangi bir bilgiye rastlanılmamış olup Erkan’ ın kazanın oluşumundan dolayı kusursuz olduğu; kazazede Fahrettin’ in gırgır vincin yük kovasına yüklemesi yaptıktan sonra aşağıda tehlike oluşacak yerde bulunmasından dolayı güvenliğini almakta yetersiz kaldığı, yapmaması gereken tehlikeli davranışı yapmasından dolayı kendi ölümünden ötürü tali kusurlu olduğu; şantiyede iş sağlığı ve iş güvenliğinin sağlanması ile ilgili yetki ve sorumluluğu bulunan, gerekli tedbirlerin alınmasında, aldırılmasında ihmali bulunan ve kazanın olduğu inşaatta şantiye şefi olarak görevli olan mimar Berna Bahar’ın tali kusurlu olduğu; kazanın meydana geldiği inşaatta, kazadan yaklaşık 2 ay kadar önce iş güvenliği uzmanı Hikmet Bulut tarafından hazırlanmış olan risk analiz raporunda gırgır vinç ile ilgili risklerden ve yapılması gereken düzeltici ve önleyici faaliyetlerden bahsedilmediği, sadece mobil vinç ile ilgili bazı risklerden bahsedildiği, ancak kazanın gırgır vinç kullanımı sırasında meydana geldiği, hemen her inşaatta kullanılan bu vinç ile risk analiz raporunda bahsedilen mobil vincin birbirinden farklı iki mekanik alet olduğu anlaşılmış olduğundan kaza ile ilgili riskleri ortaya koymamasından ötürü iş güvenliği uzmanı Hikmet Bulut’ un tali kusurlu olduğu; Yapı Denetimi Hizmet Sözleşmesinde ‘’Yapı denetim kuruluşu inşaat alanında işçi sağlığı ve iş güvenliği ile çevre sağlığı ve güvenliğinin korunması için gereken tedbirlerin alınıp alınmadığını kontrol eder’’ denmektedir, buna göre işçi sağlığı ve iş güvenliğinin korunması için gerekli tedbirlerin alınmasında, aldırılmasında ihmali bulunan ve kazanın olduğu inşaatta yapı denetimi görevini üstlenen ..

... Yapı Denetim Ltd Şti’ nin tali kusurlu tespit edilen olayda, sorumlu bu kişiler hakkında soruşturma yürütülüp, meydana gelen olayda kusurlu olup olmadığının tespiti bakımından Cumhuriyet Başsavcılığına suç ihbarında bulunduğu, akabinde dava açılması halinde, açılan davanın bu dosya ile birleştirilip, tüm sanıkların kusur durumları birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde sanık ...’in mahkumiyetine, diğer sanık ...’ın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03.07.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1857, Karar No: 2015/4445, Tarih: 03.03.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/1857 E.  ,  2015/4445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2014

NUMARASI : 2014/27-2014/52

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını/bozulmasını mutazammın 06.11.2014 tarih, 2014/27772-26409 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK. nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 250,00 TL para cezası karar düzeltme isteyenden alınmasına, 57,60 TL karar düzeltme harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın karar düzeltme isteyenden tahsiline, 03/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11611, Karar No: 2016/6845, Tarih: 20.04.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/11611 E.  ,  2016/6845 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Asıl Karar Tarihi : 27/04/2015

Ek Karar Tarihi : 18/05/2015

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : 1- 1.900 TL maddi ve 300 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesi-(Asıl karar)

2- Temyiz isteminin reddi-(Ek karar)

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hükme yönelik davalı vekilinin temyiz isteminin miktar yönünden reddine dair verilen ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan ve 21.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik HUMK’un 427 ve ek 4. maddelerindeki temyiz sınırı ve hükmolunan tazminat miktarına göre hükmün tamyizi kabil olması nedeniyle, davalının temyiz isteminin reddine ilişkin Elazığ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.05.2015 gün ve 2014/404-2015/138 sayılı ek kararının usul ve yasaya aykırı olduğu anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine dair 18.05.2015 tarihli ek karar kaldırılarak 28.04.2015 tarihli temyiz dilekçesi üzerine yapılan incelemede;

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dayanak dosyada beraatine karar verilen ve haksız yere tutuklu kaldığı anlaşılan 07.06.1996 doğumlu davacı ...'nun dava tarihi olan 27.11.2014 tarihi itibarıyla 18 yaşını doldurduğu gözetilip, davacı tarafından bizzat vekiline verilmiş yeni bir vekaletname sunması için süre verilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği dikkate alınmadan, dayanak dosyada yargılandığı sırada 18 yaşından küçük olması nedeniyle velisi olan babası ... tarafından “... velisi” sıfatıyla verilen vekaletnameye istinaden davacı adına açılan davaya devamla davanın kısmen kabulüne karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince, isteme uygun olarak BOZULMASINA, 20.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/531, Karar No: 2010/1767, Tarih: 30.03.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/531 E.  ,  2010/1767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 23.03.2010 günü belirlenen saatte temyiz eden Tüpraş A.Ş. Genel Müdürlüğü vekili Av.... ve aleyhine temyiz istenilen ... vekili Av.Adnan Günaydın geldiler. Gelenlerin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Tetkik Hakiminin raporu okundu. Dosyadaki belgeler incelendi. Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Dava haksız fiilden kaynaklanan maddi tazminat alacağının tahsili istemine ilişkindir.

1-İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, bu yolla saptanan dava niteliğine, özellikle iddia ve savunmanın kıymetlendirilmesi yönünden bilgilerine başvurulan ve hükme dayanak yapılan uzman bilirkişi raporunun niteliği, içeriği ve dosya kapsamında toplanıp değerlendirilen delillere, delillerin takdir, tahlil ve tartışımına ilişkin hükümde gösterilen gerekçelere, hükmüne uyulan bozma kararı çerçevesinde işlem yapılmasına, hüküm verilirken bozma kararı dışında kalarak kesinleşen yönlerin de göz önünde bulundurulmasına, mahkemece tazminine karar verilen bina hasarı yönünden bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ... Müdürlüğünün aşağıdaki bendin dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

2-Davalı ... Müdürlüğünün kira kaybı ve binada meydana gelen değer kaybı yönünden kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince; mahkemece bozma kararına uyulmuştur. Kural olarak bozma kararına uyulmakla orada belirtilen biçimde işlem yapılması yolunda lehine bozma yapılan taraf için kazanılmış hak, aynı doğrultuda işlem yapılması yolunda yerel mahkeme için zorunluluk doğar.

Önceki bozma kararında açıkça belirtildiği üzere binada meydana gelen değer kaybına hükmedilebilmesi için, değer kaybının kalıcı nitelikte olması zorunludur. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan keşif sonrasında alınan bilirkişi raporu ve dosya içerisine getirtilen belgelerden, binadaki değer kaybının patlama nedeniyle yörede meydana gelen geçici sebeplerden açık bir anlatımla psikolojik nedenlerden kaynaklandığı anlaşılmaktadır. Bu nitelikteki değer kayıpları ileride tazmin ve telafi imkanı bulunduğundan kalıcı değer kaybı olarak nitelendirilemez.

Öte yandan; HUMK’un 74. maddesi hükmüne göre de mahkeme tarafların iddia ve savunmaları ve talepleri ile bağlıdır. Kural olarak mahkemenin istekten fazlasına veya başka bir şeye hükmetmesi olanak dışıdır. Bu kurallar yalnızca toplam istemde değil, her bir zarar kalemi için de uygulanır. Toplanan delillerden davacı ...’ün dava dilekçesinde aylık 500,00 TL olmak üzere toplam 4.000,00 TL kira kaybı isteminde bulunduğu bu isteme göre kira kaybının 8 ay için olduğu, ayrıca bozma ilamında belirtildiği üzere, bozmadan önce yapılan keşif sırasında dinlenen kiracı ... işyerinde aylık 300,00 TL bedelle kiracı olduğunu, işyerini daha sonra aynı bedelle yeniden kiraladığını beyan ettiği gözetildiğinde, kira kaybının aylık 300,00 TL bedel üzerinden ve 8 aylık süre için hesaplanacağı kuşkusuzdur. Mahkemece bu olgu göz ardı edilerek, bilirkişi tarafından belirlenen aylık 450,00 TL kira kaybı bedeli üzerinden ve süreye ilişkin istem kalemi yönünden talep aşılarak toplam 4.000,00 TL’nin tahsiline karar verildiği anlaşılmaktadır. Talebi aşar şekilde hüküm verilemez.

Hal böyle olunca; mahkemece değer kaybı isteminin reddine karar verilmesi, ayrıca kira kaybı yönünden de taleple bağlı olarak aylık 300,00 TL olmak üzere 8 aylık kira kaybına hükmedilmesi gerekirken, bina değer kaybı yönünden delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, kira kaybı istem kalemi yönünden de talep aşılarak yazılı şekilde hüküm verilmesi isabetsiz, davalı ... Müdürlüğünün temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı ... Müdürlüğü yararına takdir ve tespit olunan 750,00 TL vekalet ücretinin davacı taraftan alınarak davalı ... Müdürlüğüne verilmesine, peşin ödenen 902,80 TL harcın istek halinde davalı ... Müdürlüğü’ne iadesine, 30.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2346, Karar No: 2019/4544, Tarih: 02.05.2019

**8. Hukuk Dairesi         2019/2346 E.  ,  2019/4544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Terkin (Kıyı Kanunu Gereğince Açılan)

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı Hazine vekili, tapuda davalı adına kayıtlı 1454 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını açıklayarak, bu kısmın tapu kaydının iptaline ve terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu 1454 parselin bilirkişi raporunda (A) harfi ile işaretlenen toplam 259,26 m2'lik kısmının tapu kaydının iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verilmiş; hüküm, taraf vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dava, davalı adına tapuda kayıtlı bulunan taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan bölümü bakımından tapu kaydının iptali ile tescil harici bırakılması isteğine ilişkindir.

Hemen belirtilmelidir ki; 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun "kıyı kenar çizgisini" belirleme yöntemine ilişkin 5 ve 9. maddelerinin uygulanmasına yorum getiren ve görülmekte olan davalarda dikkate alınması zorunlu bulunan 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında "Kural olarak, mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisi belirlenmesi görevinin idari yargıya ait olduğu; ancak 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 9. maddesi uyarınca idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve yazılı bildirime rağmen yasal süresinde idari yargıya başvurulmaması nedeniyle yargı yolunun kapanmış olması veya idare tarafından verilip kesinleşmiş karar bulunması durumlarında, bunlara uygun şekilde kıyı kenar çizgisinin adli yargı tarafından saptanması gerektiğine" işaret edilmiştir. 13.03.1972 tarihli ve 1970/7 -1972/4 Esas ve Karar no ile 28.11.1997 tarihli ve 1996/5-1997/3 Esas-Karar nolu Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararlarında kıyı, kıyı çizgisi ve kıyı kenar çizgisi kavramlarının bilimsel tanımlamaları yapılmış, hukuksal özellikleri ve işlevi belirlenmiştir. 3621 sayılı Kanun'un 5. ve 9. maddelerine göre de kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi zorunludur. Uzman bilirkişilerin, Yasa'nın ve İçtihadı Birleştirme Kararlarının emredici hükümleri dışında, hiçbir bilimsel incelemeye, araştırmaya ve verilere dayanmaksızın belirlenen kıyı kenar çizgisine itibar etmek doğru değildir. Değinilen İçtihadı Birleştirme Kararı kapsamı ve 3621 sayılı Kanun'un 5. ve 9. maddelerinde öngörüldüğü biçimde üç jeolog ya da jeoloji mühendisinden oluşturulacak uzman bilirkişi kurulu ve tapu fen memuru aracılığıyla yerinde keşif yapılması, 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararı doğrultusunda bilimsel verilerden de yararlanılarak kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi zorunludur.

Mahkemece yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş ise de; yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki; Mahkemece, dava konusu taşınmaz başında 03.11.2014 tarihinde keşif icra edilmiştir. Keşif iki jeoloji bilirkişi, bir jeomorfolog, ziraat mühendisi, jeodezi (harita) mühendisi ve fen bilirkişiden oluşan bilirkişi kuruluyla yapılmış, dosyaya sunulan 24.11.2014 tarihli fen bilirkişi raporunda A harfi ile gösterilen 81,41 m2’lik kısmın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı belirtilmiş, 06.01.2015 tarihli (jeoloji Mühendisi, jeomorfolog, ziraat mühendisi, jeodezi mühendisi) bilirkişi heyeti raporunda ise dava konusu taşınmazın tamamının “Kıyı Kenar Çizgisi İçinde” kaldığı ifade edilmiştir. Mahkemece, fen bilirkişi raporunda kroki ile belirtilen yüzölçümü arasında çelişki bulunduğu gerekçeleriyle ek rapor tanzimi için ara karar alınmış, fen bilirkişi 14.12.2014 tarihli ek rapor ile “.... dava konusu 1462 nolu parselin kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmın alanı hesaplanırken bir hatanın olduğu anlaşılmış ve rapor aşağıdaki gibi düzelenmiştir. Dosya içinde mevcut kıyı kenar haritası parseli iki parçaya ayırmaktadır. Krokisinde A harfi ile gösterilen 259,26 m2'lik alan kıyı kenar çizgisi içinde kalmaktadır.” şeklinde beyanda bulunmuştur.

Somut olayda; dosyaya ibraz edilen her üç bilirkişi raporu arasında kıyı kenar çizgisinin içerisinde kalan taşınmaz miktarında farklılıklar oluştuğu gibi ( gerekçeli kararda da belirtildiği üzere) hükme esas alınan 14.12.2014 tarihli fen bilirkişi raporunda da dava konusu 1454 parsel yerine komşu 1462 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye alındığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, bilirkişi raporları arasındaki bu çelişki giderilmemiştir.

Somut olayda; dosyaya ibraz edilen her üç bilirkişi raporu arasında kıyı kenar çizgisinin içerisinde kalan taşınmaz miktarında farklılıklar oluştuğu gibi ( gerekçeli kararda da belirtildiği üzere) hükme esas alınan 14.12.2014 tarihli fen bilirkişi raporunda da dava konusu 1454 parsel yerine komşu 1462 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye alındığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, bilirkişi raporları arasındaki bu çelişki giderilmemiştir.

O halde Mahkemece yapılacak iş; Karacabey Kadastro Mahkemesinin 1994/4 Esas ve 2000/1 Karar sayılı dava dosyası da getirtildikten sonra, karar içeriğinde bulunan bilirkişi raporları da dikkate alınmak suretiyle 3 jeolog ya da jeomorfolog, 1 harita mühendisi ve 1 ziraat mühendisinden oluşacak bilirkişi kuruluyla yeniden dava konusu taşınmazda keşif yapılması, taşınmazın farklı noktalarında gözlem çukurları açılarak bu çukurlardan alınan verilerin incelenmesi, açılan gözlem çukurlarının harita üzerinde işaretlenerek gösterilmesi ve topoğrafik memleket haritalarından da yararlanılarak kıyı kenar çizgisinin tespit edilmesi, keşfen tespit edilen kıyı kenar çizgisi ile Bakanlık tarafından onaylanan kıyı kenar çizgisinin fen bilirkişi tarafından kroki üzerinde gösterilmesi, her ikisinin çakışmaması halinde çelişkinin nedenlerinin bilimsel verilere dayalı olarak bilirkişiye açıklattırılması, ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa'nın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasa'nın 36. maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle, yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, Mahkemece bu konudaki görüşünün ortaya konulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde (çelişkili bilirkişi raporu doğrultusunda) hüküm kurulması isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Tarafların temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 02.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8011, Karar No: 2023/637, Tarih: 16.02.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/8011 E.  ,  2023/637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 28.10.2015 tarihli ve 2015/950 Esas, 2015/943 İddianame numaralı iddianamesi ile, sanığın, katılana ait beş katlı inşaatının depo olarak kullanılan kapısı kilitli bodrumundan on beş adet krom musluğu, on adet kollu su vanası, sekiz adet nikel boru ve yirmi adet demir dirsek çaldığı iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2016 tarihli ve 2015/1172 Esas, 2016/657 Karar sayılı kararı ile, katılan ...'a karşı hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h.,168/2., 62.ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hükmü temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanğın olay günü gündüz saatlerinde suça konu binanın kapısı kilitli depo olarak kullanılan bodrumuna girerek, toplam 500,00 TL tutarında krom musluğu, su vanası, nikel boru ve demir dirseği gibi aletleri çaldığı anlaşılmış, olay yerini gören güvenlik kamerası görüntülerinden tespit edilen sanık aşamalarda atılı suçlamayı kabul ederek, kovuşturma aşamasında katılanın 500,00 TL'lik zararını gidermiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın temyiz isteği; hükmü temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanğın olay günü gündüz saatlerinde suça konu binanın kapısı kilitli depo olarak kullanılan bodrumuna girerek, toplam 500,00 TL tutarında krom musluğu, su vanası, nikel boru ve demir dirseği gibi aletleri çaldığı anlaşılmış, olay yerini gören güvenlik kamerası görüntülerinden tespit edilen sanık aşamalarda atılı suçlamayı kabul ederek, kovuşturma aşamasında katılanın 500,00 TL'lik zararını gidermiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 168/2. maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun’un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken hesap hatası sonucu 2 yıl 1 ay yerine, 1 yıl 13 ay hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.05.2016 tarihli ve 2015/1172 Esas, 2016/657 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.