muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4541, Karar No: 2019/1492, Tarih: 25.02.2019

kapsamında kaldığı mütalaa edilmiş olup, mahkemece, bilirkişi heyeti raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak, 30.05.2013 tarihli ek raporun ''Değerlendirme'' başlıklı IV. Kısmının ilk parağrafında, mahkemenin isteği üzerine zararın sigorta kapsamında olduğu ihtimaline binaen zarar hesabının yapıldığının yazıldığı anlaşıldığına göre, bozmadan sonra alınan bilirkişi heyet raporunun bozma ilamının gereklerini yerine getirmediği anlaşılmış olup, bilirkişilerden bozma ilamının gereklerini yerine getirir rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar vermesi isabetli olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

...- Kabule göre, davaya konu sigorta sözleşmelerinin ''muafiyetler'' ve ''müşterek sigorta'' başlığı altındaki bölümlerindeki muafiyet oranlarının uygulanıp uygulanmaması gerektiği tartışılarak, gerektiğinde tespit edilen zarar miktarlarına, taraflar arasındaki sözleşmelerde belirlenen oranlarda muafiyet uygulanmak suretiyle, tazmini gerekecek tazminat miktarının bulunması gerekirken, muafiyet oranlarının hangi sebeple uygulanmadığı belirtilmeksizin, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi de, isabetli olmamış olup, kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (...) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, .../02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10242, Karar No: 2015/7534, Tarih: 17.09.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/10242 E.  ,  2015/7534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

.... Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün MERNİS adresinin “... Mah. ... Yolu Cad. ... ... Cezaevi Blok No:... .../...” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün MERNİS adresinin ... Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna ait olduğu ve hükümlünün cezaevine girmeden önce “... ... Mah. ... Sok. No:... .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün MERNİS adresinin ... Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna ait olduğu ve hükümlünün beyanına ve ... İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırmaya göre cezaevine girmeden önce “... ... Mah. ... Sok. No:... .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince .... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17/09/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19271, Karar No: 2015/6360, Tarih: 06.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/19271 E.  ,  2015/6360 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Samsun 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 19/09/2014

Numarası : 2014/458-2014/713

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde aşçı yamağı-bulaşıkçı olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı, davacının iş akdinin haklı nedenle sonlandırıldığını, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, ilk olarak verilen kararla davacının iş akdinin işveren tarafından haklı neden olmaksızın feshedildiği gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı talepleri ve diğer alacaklar yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş, verilen karar Dairemizce açılmış olan hizmet tespiti davasının sonucunun beklenmesi ve çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkemece, yapılan yargılama sonunda davacının iş akdinin devamsızlığı nedeniyle davalı işveren tarafından haklı nedenle feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine diğer alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25'inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur .

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur .

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez. Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır . İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Devamsızlık, işçinin işine devam etmemesi halidir. İşyerine gittiği halde iş görme borcunu ifaya hiç başlamayan bir işçi devamsızlıkta bulunmuş sayılmamalıdır. İşçinin yapmakla yükümlü olduğu ödevleri hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi ayrı bir fesih nedeni olup, bu durumda 4857 sayılı Yasanın 25/II-h maddesi uyarınca değerlendirme yapılmalıdır.

Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. İş sözleşmesinde, genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

İşyerinde cumartesi günü iş günü ise belirtilen günde devamsızlık da diğer koşulların varlığı halinde haklı fesih nedenini oluşturabilir .

İş sözleşmesinin askıya alınması durumunda, işçinin çalışması gereken günde işe başlamaması da devamsızlık olarak değerlendirilmelidir .

İşverence, işçinin devamsızlığının haklı nedene dayanıp dayanmadığın araştırılmalı ve işçiye bir mazereti varsa bildirmesi için süre veren bir ihtarname çekilmeli ve eğer mazeretini belgeleyemezse iş akdinin feshedileceği ihtar edilmelidir. Çünkü yasal düzenleme gereği mazereti olmaksızın devamsızlık yapmak haklı fesih nedenidir.

İş sözleşmesinin askıya alınması durumunda, işçinin çalışması gereken günde işe başlamaması da devamsızlık olarak değerlendirilmelidir .

İşverence, işçinin devamsızlığının haklı nedene dayanıp dayanmadığın araştırılmalı ve işçiye bir mazereti varsa bildirmesi için süre veren bir ihtarname çekilmeli ve eğer mazeretini belgeleyemezse iş akdinin feshedileceği ihtar edilmelidir. Çünkü yasal düzenleme gereği mazereti olmaksızın devamsızlık yapmak haklı fesih nedenidir.

Somut olayda, davacı iş akdinin işverence haklı neden olmaksızın feshedildiğini iddia etmiş, davalı taraf ise kendisine işyeri açan davacının devamsızlık yapması nedeniyle iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunmuştur. Bilirkişi raporunda isabetle belirlendiği üzere, davacının kendi adına açtığı iddia olunan işyeri, davacının davalıya ait işyerinden ayrılmasından yıllar önce açılıp SGK kapsamına alınmış bir işyeri olup davalı işveren bu iddiasını ispatlayamadığı gibi, davalı işçinin devamsızlığının haklı bir mazerete dayanıp dayanmadığını da araştırmadan usulüne aykırı bir fesih yapmıştır. Bu nedenle işveren feshi haksız olup davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin, hizmet tespiti davasının reddedilmiş olması dikkate alınıp hizmet döküm cetvelinde bildirilen süreyle bağlı olarak, kabulü gerekirken hatalı gerekçe ile reddine karar verilmesi isabetsizdir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 06.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13847, Karar No: 2024/6333, Tarih: 24.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/13847 E.  ,  2024/6333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 03.01.2022

SAYISI : 2021/135 E., 2021/2364 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Düzelterek istinaf başvurularının esastan reddi, temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 03.01.2022 tarihli ve 2021/135 Esas, 2021/2364 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi uyarınca reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Balıkesir 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21612, Karar No: 2016/91, Tarih: 07.01.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/21612 E.  ,  2016/91 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/10/2015

NUMARASI :

DAVACI : İ.. Y..

DAVALI : E.. Y.. vs.

DAVA TÜRÜ : Zilyetliğe Dayalı

DOSYANIN DAİREYE GELİŞ TARİHİ: 16.12.2015

K A R A R

Mahkeme tarafından yapılan nitelendirmeden de anlaşıldığı üzere taraflar arasındaki uyuşmazlık, kadastro öncesi nedenlere (miras hakkı, takim sözleşmesi, zilyetlik) dayanılarak açılan kadastro sonucu davalılar adına oluşan tapu kayıtlarının iptali ve davacı adına tescil isteğine ilişkin bulunduğuna, davacının davası kadatro tutanağının kesinleştiği tarihten sonra 10 yıllık hak düşürücü süre geçtiğinden reddedildiğin göre, Yargıtay Kanunu 14. maddesi uyarınca Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'nin görevine girmektedir. 11 Nisan 2015 tarihi itibariyle Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 Sayılı Kanun'un 2. maddesi ile değişik 2797 Sayılı Kanun'un 60. maddesinin 1. ve 3. fıkraları uyarınca dosyanın görevli daireyi belirlemek üzere HUKUK İŞBÖLÜMÜ İNCELEME KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 07.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10634, Karar No: 2012/11596, Tarih: 09.04.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/10634 E.  ,  2012/11596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağlamak için hükme esas alınan 12.01.2007 tarihli ekspertiz raporunun, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmelik'in 26. maddesi uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopisine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 09.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3157, Karar No: 2018/185, Tarih: 23.01.2018

**16. Ceza Dairesi         2017/3157 E.  ,  2018/185 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 314/2. maddesi, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddesi, TCK'nın 62, 53, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet (istinaf başvurusunun esastan reddine dair)

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın örgüt tarafından çıkarılan gazete ve dergilere abone olması ve çocuğunu örgüte müzahir okullara göndermesi, örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenmekle,

Gerekçeli karar başlığında "17.12.2013" olarak yazılan suç tarihinin, sanığın yakalandığı tarih olan "31.08.2016" olarak değiştirilmesi mahallinde mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda

şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, sanık müdafiinin tahliye talebinin reddi ile sanığın tutukluluk halinin devamına, 23.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22081, Karar No: 2014/4438, Tarih: 03.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/22081 E.  ,  2014/4438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Turhal Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :02.05.2013

NUMARASI :Esas no:2011/535 Karar no:2013/318

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı tarafından; nafakaların ve tazminatların miktarı, ziynet ve eşya alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davalı-davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalı-davacı kadın ziynetler ve ev eşyaları yönünden delil listesinde yemin deliline de dayanmıştır. Davalı-davacı kadının ziynetler ve eşya alacağına yönelik yemin teklif hakkı hatırlatılarak sonucuna göre karar vermek gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 03.03.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/8689, Karar No: 2023/2557, Tarih: 02.05.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/8689 E.  ,  2023/2557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/20 Esas, 2021/1095 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/129 E., 2019/362 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurumu (YDİK) kararının iptali ile tasarım hükümsüzlük davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin “Red Bull” markasının başta enerji içecekleri olmak üzere meşrubat vs. ürünleriyle dünya çapında yüksek tanınmışlığa sahip olduğunu, Türk Patent ve Marka Kurumu (TPMK) nezdinde 2006/05072, 2005/40951, 2014/03556, 2016/57839 sayılı tescilli markalarının bulunduğunu, davalının müvekkiline ait markaların tasarımına çok benzer şekilde başvuruda bulunduğunu, davaya konu tasarımın müvekkilinin markaları ve ürün ambalajı ile kıyaslandığında yenilik ve ayırt edicilikten yoksun olduğunu, davalının 2017/02606 sayılı tasarım başvurusuna müvekkilinin itirazının, 2018/T-115 sayılı YİDK kararıyla reddedildiğini ileri sürerek, davalı TPMK YİDK kararının iptalini ve diğer davalı tasarımının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; müvekkili kurum kararının usul ve kanuna uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin “NEW BLUE” markasını kullandığını, bu markanın 2016/103466 numarasıyla Emiroğulları Gıda Ltd. Şti. adına tescilli olduğunu, müvekkilinin dava dışı marka sahibi ile aralarında yapılan marka kullanım sözleşmesine göre markayı kullandığını, husumetin yanlış tarafa yöneltildiğini, taraf markalarının farklı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu tasarımın, davacının markaları karşısında yenilik ve ayırt edicilik vasıflarını haiz olduğu ancak dava konusu tasarımın davacının önceki tarihli “The Blue Edition” ürünü karşısında ayırt ve edicilik niteliğine sahip olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, TPMK YİDK'nın 2018/T-115 sayılı kararının iptaline, davaya konu 2017/02606 sayılı tasarımın hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar