muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4664, Karar No: 2019/1042, Tarih: 18.02.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/4664 E.  ,  2019/1042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan ...’nın, 153 parselde bulunan 4 nolu bağımsız bölümün ½ payını ikinci eşi olan davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, işlemin mirasçılardan mal kaçırmak amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, mirasbırakanın ihtiyacı nedeni ile taşınmazın ½ payını kendisine sattığını, satış bedelini mirasbırakana elden ödediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1937 doğumlu mirasbırakan ...’nın 15.10.2013 tarihinde ölümü üzerine evlat edindiği davacı ... ile davalı eşi ...’nin mirasçı kaldıkları, mirasbırakanın 1968 doğumlu davacı ...’yi 1979 yılında evlat edindiği, davalı ile 2004 yılında evlendikleri, mirasbırakanın 153 parsel sayılı taşınmazda bulunan 4 no’lu bağımsız bölümün ½ payını üzerinde bırakarak, kalan ½ payını 09.08.2004 tarihinde davalı eşi ... ’ya satış yolu ile temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Bilindiği ve TMK'nın 6. maddesi ile HMK'nın 190. maddesinde düzenlendiği üzere herkes iddiasını kanıtlamakla yükümlüdür.

Somut olayda, mirasbırakanın taşınmazın tamamına malik iken ½ payını üzerinde bırakarak, kalan ½ payını 09.08.2004 tarihinde davalı eşine temlik ettiği, mirasbırakanın ve davalı eşin 22.06.2010 tarihli vasiyetnameler ile dava konusu taşınmazdaki ½ paylarının diğer eşe kalması yönünde birbirlerine vasiyette bulundukları da gözetildiğinde temlikin mal kaçırma amacıyla yapılmadığı, davacı tarafın muvazaa iddiasını usulünce kanıtlayamadığı sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 18.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3169, Karar No: 2010/1119, Tarih: 04.03.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/3169 E.  ,  2010/1119 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... ve ... tarafından istenilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 102 ada 1 parsel sayılı 36803,40 m² yüzölçümündeki taşınmaz mera niteliğiyle sınırlandırılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı ... ve ... miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmışlar, yargılama sırasında vergi kayıtlarına dayanmışlardır. Mahkemece davanın reddine, 102 ada 1 parsel sayılı taşınmazın mera vasfıyla kamu orta malı olarak sınırlandırılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava ve temyize konu 102 ada 1 parsel sayılı taşınmazın davacı tarafın tutunduğu 78 ve 79 sayılı vergi kayıtları kapsamında kalmadığı, kamu malı niteliğinde mera olduğu, mahkemece yapılan keşif, uygulama, toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Gerçekten çekişmeli taşınmazın sınırlarında eylemli biçimde kamu malı niteliğinde mera bulunmaktadır. Dava konusu taşınmaz ile sınırlarını oluşturan komşu taşınmaz arasında doğal yada yapay nitelikte, ayırıcı unsur olarak bir sınır yeri tarif edilmemiştir. Hal böyle olunca çekişmeli taşınmazların sınırını oluşturan komşu mera niteliği ile sınırlandırılmak suretiyle tespit edilen taşınmazlara el atılarak kazanıldığının kabulü gerekir.

Kural olarak bu nitelikteki taşınmazlar üzerinde sürdürülen zilyetliğin süresi ne olursa olsun hukukça değer taşımaz. Mahkemece bu olgular dikkate alınarak yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığından davacıların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 23,85 TL harcın davacılardan alınmasına, 04.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22791, Karar No: 2018/13142, Tarih: 24.05.2018

**8. Hukuk Dairesi         2015/22791 E.  ,  2018/13142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesat Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, davaya konu ... adına kayıtlı 2265 parsel sayılı taşınmaz ile bu taşınmazın bitişiğinde bulunan tapulama harici taşınmazın ... Genel Müdürlüğü tarafından yapılan kamulaştırma işlemine konu olduğunu açıklayarak dava konusu taşınmazlar üzerinde bulunan ve ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/80 D.iş dosyası ile tespiti yapılan zeytin ağaçlarının vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, delil tespitini kabul etmediklerini, davacının hukuki yararı bulunmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne ve dava konusu 2265 parseldeki 43 adet zeytin ağacının davacı ... ve muris ... tarafından dikildiğinin tespitine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 684/1.maddesi hükmüne göre, bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur. 718.maddeye göre de, arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere kalıcı yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer. Açıklanan bu ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın mülkiyetinin arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

Diğer yandan, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19/II. maddesi, muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetine ve tapunun beyanlar sütununda gösterilmesine izin veren özel yasal düzenleme getirmiştir. Anılan kanun maddesinde, taşınmaz mal üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlardan birine ait muhdesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterilebileceği belirtilmiştir.

Kadastro Kanunu, kadastro bölge ve çalışma alanlarında üzerinde çalışma yapılan taşınmazlara uygulanan özel nitelikli bir kanundur. 33. maddesinde, kadastro Kanunu'nun uygulandığı alanların dışında da uygulanabilecek genel nitelikli maddelere yer verilmiştir. 19. madde, genel nitelikli maddeler arasında sayılmamıştır. Buna göre ancak, aynı kanunun 12/3. maddesi gereğince, on yıllık hak düşürücü süre içinde kadastrodan önceki nedenlere dayanılarak genel mahkemelerde açılan davalara 19. madde uygulanır ve iddianın kanıtlanması halinde muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyeti ile tapunun beyanlar hanesine tesciline karar verilebilir.

On yıllık süre kamu düzenine ilişkin olup, hak düşürücü niteliktedir ve olumsuz dava koşuludur. Hak düşürücü sürenin geçmesi, işin esasının incelenmesini önler. Hak düşürücü süre tüm def’i ve itirazlardan önce göz önünde bulundurulur. Yargılama bitinceye kadar hak düşürücü sürenin geçtiği taraflarca ileri sürülebileceği gibi, görevden ötürü hakim tarafından da kendiliğinden dikkate alınır.

Açıklanan hukuki olgular ışığında somut olaya gelince; davacı vekili tarafından, dava konusu ... adına kayıtlı 2265 parsel sayılı taşınmaz üzerinde 70-100 yaşlarında yaklaşık 43 adet ve bitişiğinde bulunan tapulama harici alan üzerinde de 30-35 yaşlarında yaklaşık 87 adet zeytin ağacının vekil edeni tarafından dikildiği açıklanarak vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesi talep edilmiş, Mahkemece 2265 parselde bulunan 43 adet zeytin ağacının davacı ve muris tarafından dikildiğinin tespitine karar verilmiştir. Dosya kapsamından, dava konusu parsele ait tapu kaydının incelenmesinde; zeytinlik vasfı ile tapulama yoluyla 20.9.1979 tarihinde ... adına tescil edildiği, mahallinde yapılan keşifte dinlenen tanık beyanlarında davaya konu yerin davacının murisi tarafından 40-45 yıl önce satın alındığı, zeytin ağaçlarının ise 30-40 sene önce dikildiğinin bildirildiği, dosya arasına alınan 2013/80 D.iş dosyasında mevcut ve davacı tarafça itiraza uğramayan 04.04.2013 tarihli ... bilirkişi raporunda ise 2265 parsel sayılı taşınmaz üzerinde 70-100 yaşlarında yaklaşık 43 adet ... tipi zeytin ağacı bulunduğunun belirtildiği görülmüştür. Tapu kaydındaki taşınmazın vasfına ilişkin bilgiler, D.iş dosyasında mevcut ... bilirkişi raporunda gösterilen ağaçların yaşı gözönünde bulundurulduğunda, tespite konu 2265 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan zeytin ağaçlarının 20.09.1979 tarihinde kesinleşen tapulama çalışmalarından önce dikilmiş olduğu, temyize konu bu davanın ise 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3.maddesinde belirtilen on yıllık hak düşürücü sürenin kaçırılmasından sonra 27.05.2013 tarihinde açıldığı anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca, az yukarıda açıklandığı üzere tapulama tespitinden önce taşınmaz üzerinde bulunduğu tüm dosya kapsamıyla sabit olan "2265 parseldeki 43 adet zeytin ağacı" yönünden davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 24.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6030, Karar No: 2022/6942, Tarih: 01.06.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/6030 E.  ,  2022/6942 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 31. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Pınarhisar Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraflar vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Dairemiz bozma kararı öncesi davacılar tarafından temyiz edilmeyen Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile bozma kararı sonrası temyiz edilen Bölge Adliye Mahkemesi kararı arasında hüküm altına alınmayarak reddedilen ve davacılar tarafından temyize konu edilen toplam miktar 27.361,67 TL olup bu miktarın, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL'nin altında kaldığı anlaşılmakla; davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davacının davalıya ait işyerinde 1993 yılının Mayıs ayından 2016 yılının Şubat ayına kadar sorumlu müdür olarak çalıştığını, iş sözleşmesine haksız olarak son verildiğini, işyerinde haftanın7 günü 07.00-24.00 saatleri arasında çalıştığını, hafta tatili yapmadığını ve yıllık izin kullanmadığını ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, davacının dava türünü açıklaması gerektiğini, davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Pınarhisar Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) 07.06.2018 tarihli ve 2016/56 Esas, 2018/126 Karar sayılı kararıyla; toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının yapılan feshin haklı fesih olduğunu kanıtlayamadığı, davacının kıdem tazminatı ve ihbar tazminatına hak kazandığı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 12.11.2020 tarihli ve 2018/3244 Esas, 2020/2145 Karar sayılı kararıyla; davalının istinaf başvurusunun esastan reddine, davacının istinaf talebinin ise davacının tanık beyanlarına göre tespit edilen haftalık 49,5 saatlik fazla çalışma süresinin mevcut olmayan bir içtihada atıfla 18 saat kabul edilerek hüküm altına alınmasının hatalı olduğu gerekçesi ile kısmen kabulüne karar verilerek İlk Derece Mahkemesi kararı ortadan kaldırılmış ve davanın esası hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 08.04.2021 tarihli ve 2021/3708 Esas, 2021/7774 Karar sayılı ilâmı ile özetle, davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı, yaptıysa süresinin uyuşmazlık konusu olduğu, davalının dinlettiği tanıklardan birisi ihtilaf konusu dönemde çalışmayı doğrulamış ise de dört kişi olan davalı tanıklarının hiçbirinin hesap dönemindeki fazla çalışma iddiasını doğrular beyanda bulunmadıkları, davacı tanıklarından birisinin davacının öz oğlu oluşu nedeni ile bu tanığın beyanına ihtiyatla yaklaşılması gerektiği, davacı tanıklarının davacının 07.30’da işe başladığını söyledikleri dikkate alındığında kendilerinin de haftanın 7 günü 07.30'da işyerinde olmaları gerekmekte olduğuna göre kendilerinin de her gün 07.30’da işyerinde olup olmadıklarının açıklattırılmadığı, keza davacının mesainin bitiş saati hakkında davacı tanıklarından biri saat 24.00 derken diğer tanığın ise 01.00-02.00 şeklinde beyanda bulunduğu hâlde bu beyanın da duyuma değil görgüye dayalı olabilmesi için anılan tanıkların da haftanın 7 günü 24.00-01.00 veya 02.00 saatlerine kadar çalışıyor olmaları gerektiği, hâl böyle olunca Mahkemece öncelikle yapılması gerekenin davacının oğlu dışındaki diğer tanığı yeniden dinlemek, kendisinin ihtilaf konusu dönemde haftada kaç gün hangi saatler arasında çalıştığını belirleyip tanığın işyerinde olmadığı saatler bakımından görgüye dayalı bilgisinin olmadığı gözetilerek fazla çalışma alacak iddiasını yeniden değerlendirmek olduğu, yeniden dinlenilmesi istenilen davacı tanığının dinlenilmesinden sonra görgüye dayalı olduğunu iddia ettiği çalışma süresinin yukarıda izah edildiği üzere insan takatini aşan, hayatın doğal akışına uymayan bir süreye tekabül etmesi durumunda davacının yaptığı iş, işyerinin niteliği, davalı tanık beyanları ve dosyadaki diğer bilgi ve belgeler karşısında davacının İlk Derece Mahkemesinin kabulünde olduğu üzere günlük 3 saat fazla çalışma yaptığına ilişkin kabulün de yerinde olacağı, davacı tanığı C.C.'nin kendisinin işyerinde olduğu günler dikkate alınarak belirlenecek fazla çalışmanın günlük 3 saatin altında kalması durumunda ise bu süre esas alınarak fazla çalışma alacağının hesaplanması gerektiği gerekçeleriyle karar bozularak dosya kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bilirkişi raporuna dayanılarak davacının davalı işverene ait işyerinde günde 3 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek davanın kısmen kabulüne dair hüküm kurulmuştur.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

B. Bölge Adliye Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bilirkişi raporuna dayanılarak davacının davalı işverene ait işyerinde günde 3 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek davanın kısmen kabulüne dair hüküm kurulmuştur.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; çalışma süresinin hatalı tespit edildiğini, davacının kendi mesai saatlerini belirleme imkanı olduğundan fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücretine hak kazanmasının söz konusu olmadığını, davacının her gün 3 saat fazla çalışma yaptığının kabul edilmesinin hatalı olduğunu, zira davacının iddialarını usulüne uygun şekilde ispatlayamadığını, ıslah edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, % 40 oranında yapılan indirimin düşük olduğunu, vekâlet ücretleri ve yargı giderlerinin hatalı hesaplandığını ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasında uyuşmazlık, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrası.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 41 ve 63 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesinin hukukça mümkün olmadığı anlaşılmakla; davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

A. Davacılar Temyizi Yönünden

Davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde davacılara iadesine,

B. Davalı Temyizi Yönünden

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davalıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.