muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16823, Karar No: 2013/15391, Tarih: 30.09.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/16823 E.  ,  2013/15391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 22/03/2004 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15/05/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava haksız eyleme dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 03/02/2004 tarihinde sahibi olduğu aracın dava dışı şahıslarca soyularak içerisindeki ziynet eşyalarının çalındığını, çalınan eşyaların değerinin çok altında bir fiyata kuyumcu olan davalıya satıldığını belirterek eşyaların aynen iadesini, mümkün olmadığı takdirde ise; bedelinin davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davalı, davacının aracını soyan kimselerden ziynet eşyası almadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, delil listesinde davalı ile davacıya ait araçtan hırsızlık yapan dava dışı şahısların yargılandığı ceza dosyasına dayanmış, başkaca delil bildirmemiştir. Söz konusu ceza davası, ... Karar sayılı dosyası ile görülmüş olup, suç eşyasını satın alma suçundan yargılanan davalının delil yetersizliği nedeniyle beraatine karar verilmiştir. Hükmün temyizi üzerine Yargıtay tarafından davanın zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmiştir. Şu durumda, davacı tarafından söz konusu ceza dosyası dışında bir delil de bildirilmediğine göre, davalının davacıya ait ziynet eşyalarını satın aldığı kanıtlanamamıştır. Mahkemece, açıklanan olgular gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21831, Karar No: 2014/32442, Tarih: 18.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/21831 E.  ,  2014/32442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 10. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/03/2013

NUMARASI : 2009/726-2013/104

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı, yıllık izin, aylık ücret ve fazla çalışma ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışma yapıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan şahitlerin anlatımlarına değer verilemez. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de, anılan çalışmaların olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, mahkemece, davacı şahitleri anlatımlarına itibarla, davacının haftalık yedibuçuk saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek, fazla çalışma ücreti alacağı hüküm altına alınmış ise de, yapılan araştırma ve inceleme yetersizdir.

Davacı, davalıya ait okul işyerinde hizmetli olarak çalışmıştır.

İşyeri olan okulun bulunduğu çevrede ikamet ettiğini bildiren davacı şahitlerinin, davacının çalışma düzenini bilmesi mümkün olmayıp, çalışma düzeni hakkındaki beyanlarına itibar edilemez. Okulda bir dönem öğrenci olduğunu beyan eden davacı şahitleri ise, ancak eğitim ve öğretim saatleri çerçevesinde, davacının çalışma düzenine ilişkin bilgi sahibi olabilirler. Davalı şahitlerinin ise, okul müdürü ve okulda bir dönem çalışmış öğretmenler olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının çalışma düzenini bilmesi mümkün olan davalı şahitlerinden, davacının çalışma düzeni hakkındaki bilgi ve görgüleri ise sorulmamıştır. Diğer taraftan, mahkemece, davacının tüm aylarda aynı şekilde fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ise de, okulların kapalı olduğu yarı yıl tatilinde ve yıl sonu tatilinde, davacının aynı çalışma düzeninde çalışması muhtemel değildir.

Anılan sebeplerle, öncelikle, uyuşmazlığa konu sürede, davacının çalıştığı okulun, tekli mi ikili mi öğretim sisteminde hizmet verdiği ve eğitim-öğretim saatleri davalı işverenden sorularak belirlenmelidir. Davacının çalışma düzenini bilmesi mümkün olan davalı şahitleri M..D..ve İ.. B.. yeniden dinlenerek, davacının çalışma düzeni hakkındaki bilgi ve görgüleri sorulmalıdır. Neticeten, tüm dosya kapsamı yeniden değerlendirmeye tabi tutularak, davacının fazla çalışma ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı yönündeki uyuşmazlık çözümlenmelidir.

Kabule göre de, fazla ücreti alacağında, davalı vekilince süresinde ileri sürülen davaya karşı zamanaşımı savunmasının değerlendirilmemesi hatalıdır. Ayrıca, gerek 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun mülga 77. maddesi, gerekse 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 80. maddesi uygulaması açısından, fazla çalışma ücreti prime esas kazançlar içerisinde olup, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, fazla çalışma ücreti alacağının net miktarının hesaplanmasında, işçi payına düşen sigorta prim kesintilerinin nazara alınmaması hatalı olmuştur.

3-Yıllık izin ücreti alacağı da, prime esas kazançlar içerisinde olup, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, söz konusu alacağının net miktarının hesaplanmasında, işçi payına düşen sigorta prim kesintilerinin nazara alınmaması hatalı olmuştur.

Diğer taraftan, yıllık izin ücreti alacağında, kanuni faize hükmedilmesi gerekirken, bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizin uygulanmasına karar verilmesi hatalıdır.

4-Takdiri indirim sebebiyle reddedilen miktar hariç olmak üzere, davanın kısmen red durumuna göre, kendisini vekille temsil ettiren davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi bir diğer hatalı yöndür.

Yukarıda yazılı sebepten, eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.11.2014 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Dosya kapsamına göre, davacının M.. B.. bünyesindeki U... A..A... Okulunda temizlik görevlisi olarak, okulun açık olduğu Eylül- Haziran dönemi ile sınırlı olarak çalışmaktadır. Okulların kapalı olduğu yaz döneminde davacının çalışmadığı anlaşılmakla, davacının davalı işveren işyerinde eğitim öğretim dönemine münhasıran mevsimlik işçi gibi çalıştığı kabul edilmelidir. Bu durumda davacının yıllık izin alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerektiğinden bozma kararının bu yöne ilişkin sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum. 18.11.2014
Yargıtay — Esas No: 2014/6850, Karar No: 2014/8026, Tarih: 22.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/6850 E.  ,  2014/8026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YILDIZELİ ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/10/2013

NUMARASI : 2013/472-2013/557

Taraflar arasında görülen Tüketicinin Hakem Kurulu Kararına itirazı davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı elektrik abonesi olan davalının kullanmış olduğu elektrik için düzenlenen faturaya yansıtılan kayıp kaçak ve diğer bir kısım bedellerin (sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi hizmeti ve dağıtım bedellerinin) alınmaması gerektiğinden bahisle yaptığı başvuru üzerine Yıldızeli Tüketici Sorunları Hakem Heyeti tarafından söz konusu bedellerin iadesine ve tüketicinin elektrik enerjisi kullandığı süre içerisinde sayılan bedellerin tüketiciye yansıtılmaması gerektiğine karar verildiğini, oysa alınan bedellerin mevzuata uygun olduğunu, verilen hizmet karşılığında tahakkuk ettirildiğini bildirerek, Yıldızeli Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptalini istemiştir.

Davalı cevap dilekçesinde, alınan bedellerin açıkça hakkaniyete aykırı olup, temel tüketici haklarını ihlal mahiyetinde bulunduğu gerekçesiyle davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Yıldızeli Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararını yerinde görülerek faturalarda yer alan kayıp kaçak ve diğer bir kısım bedellerin elektrik kullanan tüketiciye yansıtılmasının açıkça hakkaniyete aykırı olup, temel tüketici haklarını ihlal niteliğinde görüldüğünden tüketicinin kullanımı dışındaki ücretlerin tüketiciye ödettirilmesinin kabul edilemeyeceğinden davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı tarafın temyizi üzerine Dairemizce; 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 1/1.maddesine göre; ''Bu Kanunun amacı; elektriğin yeterli, kaliteli, sürekli, düşük maliyetli ve çevreyle uyumlu bir şekilde tüketicilerin kullanımına sunulması için, rekabet ortamında özel hukuk hükümlerine göre faaliyet gösterebilecek, mali açıdan güçlü, istikrarlı ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasasının oluşturulması ve bu piyasada bağımsız bir düzenleme ve denetimin sağlanmasıdır.''

Yine aynı kanunun 4/1.maddesine göre; ''Kamu tüzel kişiliğini haiz, idari ve mali özerkliğe sahip ve bu Kanun ile kendisine verilen görevleri yerine getirmek üzere Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kurulmuştur.''

Yine aynı kanunun 4/1.maddesine göre; ''Kamu tüzel kişiliğini haiz, idari ve mali özerkliğe sahip ve bu Kanun ile kendisine verilen görevleri yerine getirmek üzere Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kurulmuştur.''

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu ise ''...bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten, piyasa ihtiyaçlarını dikkate alarak serbest olmayan tüketicilere yapılan elektrik satışında uygulanacak fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten ve bu fiyatlarda enflasyon nedeniyle ihtiyaç duyulacak ayarlamalara ilişkin formülleri uygulamaktan ve bunların denetlenmesinden ve piyasada bu Kanuna uygun şekilde davranılmasını sağlamaktan sorumludur.'' (4/2-son) Yine Kurulun görevleri arasında; tüketicilere güvenilir, kaliteli, kesintisiz ve düşük maliyetli elektrik enerjisi hizmeti verilmesini teminen gerekli düzenlemeleri yapmak da yer almaktadır. (5/6-c)

Davaya konu olan kayıp kaçak bedeli 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun geçici 9.maddesinde; “ulusal tarife” adı altında EPDK tarafından belirlenerek uygulanmaktadır. 01/04/2011 tarihinden geçerli olmak üzere uygulanmakta olan bu tarife de EPDK'nun 28/12/2010 tarih ve 2999 sayılı kararı ile belirlenmiştir. Tarifelerin uygulanmasında davalının da dahil olduğu lisans sahibi şirketler bakımından yasal zorunluluk bulunmaktadır. Lisans sahibi şirketler tarifeyi değiştiremeyeceği gibi tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemeyecek veya düzenlenen tarifeler kapsamında düzenlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamayacaktır. Tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil etmeme gibi bir inisiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedeli perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almakta, bu bedelin belirlenmesi için alınan kurul kararı EPDK'nun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlamaktadır ve Dağıtım şirketleri kurul kararlarına aykırılık teşkil edecek herhangi bir işlemde bulunamayacaklardır.

4628 sayılı kanunun 6352 sayılı yasanın 64.m. ile değiştirilen 12.maddesinde kurulun yaptırım kararlarına karşı yetkili idare mahkemesinde dava açılabileceği, kurul kararlarına karşı açılan her türlü davanın öncelikli işlerden sayılacağı hükme bağlanmıştır.Bu hüküm çerçevesinde kurul kararlarının iptali için yargı yoluna başvurmak her zaman mümkündür.

O halde tarifeye ilişkin kurul kararı iptal edilmediği sürece geçerliliğini koruyacağı gözönünde bulundurularak davanın yukarıda belirtilen gerekçelere göre kabulü cihetine gidilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yukarıdaki gerekçelerle davanın reddi doğru görülmemiştir.” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararına uyulduğu açıklanmasına rağmen, dava konusunun idari yargı yetki alanında olduğu belirtilerek, görevsizlik kararı verilmiş; kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

O halde tarifeye ilişkin kurul kararı iptal edilmediği sürece geçerliliğini koruyacağı gözönünde bulundurularak davanın yukarıda belirtilen gerekçelere göre kabulü cihetine gidilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yukarıdaki gerekçelerle davanın reddi doğru görülmemiştir.” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararına uyulduğu açıklanmasına rağmen, dava konusunun idari yargı yetki alanında olduğu belirtilerek, görevsizlik kararı verilmiş; kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2013/13-597 E, 2014/62 K.sayılı ilamında da vurgulandığı üzere; “Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen biçimde inceleme ve araştırma yapmak ve yine o kararda belirtilen hukuksal esaslar gereğince karar vermek yükümlülüğü oluşur. Bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozmada gösterilen ilkelere aykırı bulunması, usule uygun olmadığından bir bozma nedenidir. Bozma kararı ile dava, usul ve yasaya uygun bir hale sokulmuş demektir. Bozmaya uyulduktan sonra buna aykırı karar verilmesi usul ve yasaya uygunluktan uzaklaşılması anlamına gelir ki, böyle bir sonuç kamu düzenine açıkça aykırılık oluşturur. Buna göre, Yargıtay’ın bozma kararına uymuş olan mahkeme, bu uyma kararı ile bağlıdır. Bozma kararında gösterilen biçimde inceleme yapmak, yada gösterilen biçimde yeni bir hüküm vermek zorundadır. Aynı ilke, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 05.02.2003 gün ve 2003/ 8-83 E., 2003/72 K.; 17.02.2010 gün ve 2010/9-71 E., 2010/87 K.sayılı ilamlarında da benimsenmiştir.

Somut olayda; bozma ilamında, tarifeye ilişkin kurul kararı iptal edilmediği sürece geçerliliğini koruyacağı gözönünde bulundurularak, davanın yukarıda belirtilen gerekçelere göre kabulü cihetine gidilmesi gerektiği açıklanmıştır. Kural olarak bozma kararına uyulmakla orada belirtilen biçimde işlem yapılması yolunda lehine bozma yapılan taraf yararına kazanılmış hak, aynı doğrultuda işlem yapılması yolunda yerel mahkeme için zorunluluk doğar. Öte yandan bozma dışında kalan yönler ise kesinleşir. Mahkemece bozma kararına uyulduğu halde gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir Bozma kararına uyulduğu halde gerekleri tümü ile yerine getirilmeden, bozma kararına aykırı biçimde hüküm kurulamaz.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan olgular ve hükmüne uyulan bozma kararı göz önüne alınarak, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yersiz gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8725, Karar No: 2023/1062, Tarih: 07.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/8725 E.  ,  2023/1062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının 26.01.2016 tarihli ve 2016/162 Esas, 2016/162 İddianame numaralı iddianamesi ile sanıklar hakkında katılana yönelik hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h ve 143. maddeleri, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/1 ve 119/1-c maddeleri ve mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesi gereğince cezalandırılmalarına, aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereğince hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi istemiyle kamu davaları açılmıştır.

2.... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.03.2016 tarihli ve 2016/111 Esas, 2016/241 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143 ve 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, aynı Kanun'un 53/1 maddesi gereğince hak yoksunluklarının uygulanmasına, sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/1-4, 119/1-c ve 62. maddeleri uyarınca 1yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 151/1 ve 62. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereğince hak yoksunluklarının uygulanmasına ve aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, sanık ... hakkında ise konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'un temyiz isteği; hakkında kurulan hükümleri temyiz etmek istediğine,

Sanık ... müdafiinin temyiz isteği; verilen kararların usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme sonucunda verilmiş olduğuna, mahkemece cezaların takdirinde yasal indirimler yapılmamış olduğundan verilen kararların bozulması gerektiğine,

Sanık ... müdafiinin temyiz isteği; müvekkili sanığın katılanın ikametine girmediğine, gözcülük yaptığına dair dosya kapsamında kesin ve somut delil bulunmadığına, ayrıca bu hususun araştırılmadığına, sanık ...'ın suça iştirak edip etmediğinde şüphe bulunduğuna ve bu nedenle sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

Sanık ... müdafiinin temyiz isteği; müvekkili sanığın katılanın ikametine girmediğine, gözcülük yaptığına dair dosya kapsamında kesin ve somut delil bulunmadığına, ayrıca bu hususun araştırılmadığına, sanık ...'ın suça iştirak edip etmediğinde şüphe bulunduğuna ve bu nedenle sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dosya kapsamı, olay tutanakları ve CD çözüm tutanağına göre, sanıklar Selçuk ve ...'ın suç tarihinde saat 19.30 sıralarında katılana ait ikametin olduğu yere, sanık ...'ın kiralamış olduğu .marka araçla birlikte geldikleri, sanıklardan .'un araçtan inerek katılana ait ikametin penceresini tornavidayla zorlamak ve sinekliğini yırtmak suretiyle ikamete girerek, içeride bulunan bir kutu mermi, fotoğraf makinesi, lens ve 3 adet laptopu alarak dışarı çıktığı, sanık ...'ın bu esnada araçta bekleyerek gözcülük yaptığı, sanık ...'un çaldığı malzemelerle araca binerek ...'ın kullandığı araçla olay yerinden uzaklaştıkları, sanık ...'un suçlamayı ikrar ettiği, sanık ...'ın da olay yerine sanık ...'u götürdüğünü kabul etmesine rağmen olaya karışmadığını belirttiği, ancak suça konu eşyaları birlikte satarken yakalandıkları, bu şekilde üzerilerine atılı suçları işledikleri kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlâli ve Mala Zarar Verme Suçlarından Verilen Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması Kararları Yönünden

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 03.02.2009 tarihli ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 Karar sayılı kararı ve 5271 sayılı Kanun'un 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığından, 5271 sayılı Kanun'un 264. maddesine göre de, kanun yolunun ve merciinin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, sanık ... müdafiinin atılı suçlara yönelik temyiz dilekçesinin itiraz niteliğinde olduğu kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanıklar ... ve ... Hakkında Hırsızlık, Sanık ... Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlâli ve Mala Zarar Verme Suçlarından Verilen Mahkûmiyet Kararları Yönünden

Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümler "sanığın suç tarihinden önce kasıtlı suçlardan mahkumiyetinin bulunması, sabıkalı geçmişi ile kişiliği göz önüne alındığında yeniden suç işlemeyeceği hususunda mahkememizde olumlu kanaate varılmadığı anlaşıldığından," şeklindeki gerekçe ile 5271 sayılı Kanun'un 231., 5237 sayılı Kanun'un 50 ve 51. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesinde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamış; 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ...'un, sanıklar ... ve ... müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

A. Sanık ... Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlâli ve Mala Zarar Verme Suçlarından Verilen Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması Kararları Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle sanık ... müdafiinin kanun yolu başvuruları itiraz merciince incelenmek üzere esası incelenmeyen dava dosyasının, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

B. Sanıklar ... ve ... Hakkında Hırsızlık, Sanık ... Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlâli ve Mala Zarar Verme Suçlarından Verilen Mahkûmiyet Kararları Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.03.2016 tarihli ve 2016/111 Esas, 2016/241 Karar sayılı kararında sanık ..., sanıklar ... ve ... müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.