muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/37465, Karar No: 2017/2754, Tarih: 02.03.2017

2-Davalıların, mahkemece eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili temyiz itirazı yönünden yapılan incelemede ise; “...” adlı proje kapsamında yapılacak konut ve işyeri satışına ilişkin internet ilanlarında, reklam ve tanıtım broşürlerinde, 560.000.m2 ruhsatlı alanda 1.000.000.m2 den fazla inşaat alanına sahip olan toplam 13 adanın, 10 adasında 5280 modern konut ve 3 adasında 800 adet işyerinin bulunduğu alışveriş ve eğlence merkezinin yapılacağının, büyük marketler, sinemalar, restoran ve kafelerin yanısıra her türlü ihtiyaca yönelik dükkan ve işyerlerinin burada yaşayanların yanı başında olacağının, sportiv aktivitelerin yapılacağı klüp binası, iki adet ilk öğretim okulu, bir adet ortaöğretim okulu, cami, hastane, sağlık ocağının bu projede yer aldığının ve 21. yüzyıla yakışır Avrupai bir yerleşim alanı olacak “...” projesinin 2009 yılı sonunda tamamlanacağının belirtildiği hükme esas alınan bilirkişi raporunda da; site içersinde yapılan incelemede, çocuk parkının olduğu, market, kapalı yüzme havuzu, sauna, vs. ile spor sahalarının bulunduğu, peyzaj ve aydınlatmasının olduğu, site etrafında yapılan incelemede ise, başka ada ve parsellerde market, restoran sağlık ocağı, okul vs.nin bulunduğu, site etrafındaki parsellerde tesbit edilen dini tesis, okul, sağlık ocağı, market ticari alanların davalı yüklenici tarafından yapıldığını gösteren bir belgeye rastlanmadığı ve eksik ifa olarak değerlendirileceği açıklanmış ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yönde olduğu gibi, aynı görüşte olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 4.12.2015 gün ve 2015/13-1581 esas ve 2015/2792 kararı da bulunmaktadır. Hal böyle olunca bu kalemler yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile bu talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Bozma nedenlerine göre, davalıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. ve 2. bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalılar yararına BOZULMASINA, 3. bent gereğince davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 455,44 TL harcın istek halinde davalı ... Konut A.Ş.'ye, 455,44 TL harcın diğer davalılara iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5944, Karar No: 2013/11586, Tarih: 21.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/5944 E.  ,  2013/11586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü

Sanık hakkında açma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının incelenmesinde;

1) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 ... 2009/13-12 Sayılı Kararı uyarınca sanık hakkında verilen 5271 sayılı CMK 231 maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının aynı Kanunun 231/12 maddesi uyarınca itirazı kabil olup, temyizi mümkün bulunmadığından gereğinin itiraz merciince yapılması için dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2) Sanık hakkında ağaç kesme suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava konusu yerdeki ağaçları sanığın kesip kesmediğini bilebilecek durumda olan köy muhtarı, ihtiyar heyeti üyeleri, köy bekçisi ile ağaçların kesildiği yer yakınında arazisi bulunan komşu parsel sahipleri tanık olarak dinlendikten sonra sanığın hukuki durumunun tespiti gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 21.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9199, Karar No: 2018/17196, Tarih: 05.07.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/9199 E.  ,  2018/17196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı temyizi bakımından;

Karar tarihinde yürürlükte bulunan mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesine göre İş Mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren sekiz gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin Hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir. Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak harç yatırılmamış ise, harç ve temyiz giderlerinin yatırılması için ilgili tarafa 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. madde yollaması ile aynı Kanun'un 434. maddesi gereğince işlem yapılması ve yedi günlük kesin süre verilmesi gerekir. Sekiz günlük süre içinde temyiz edilmeyen, temyiz defterine kaydı yapılmayan veya verilen kesin süre içinde temyiz harç ve gideri yatırılmayan kararlar kesinleşmiş olur.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular karşısında, Mahkemece usulüne uygun olarak tebliğ edilen muhtıraya rağmen kanuni süresinde eksik harcın ikmal edilmemesi karşısında Mahkemece davacı tarafın temyiz isteminin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Belirtilen gerekçelerle, davacının temyiz isteminin reddine dair 04/09/2015 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Davalı temyizi bakımından;

Davacı vekili, davacı müvekkilinin davalı işverenin bünyesinde 01/01/1997 tarihinden iş sözleşmesinin feshedildiği 02/09/2013 tarihine kadar pide-lahmacun ve ekmek ustası olarak aylık 2.250,00 TL ücret ile çalıştığını, davalı işyerinde 2007 yılında emekli olduğunu, ancak hiçbir tazminat almadan ve işe ara vermeden çalışmaya devam ettiğini, davalı işyerinin...'de yaz kış açık olduğunu, yoğun müşteri kapasitesi olduğunu, davacının günde 14-15 saatten fazla çalıştığını, hiç bir şekilde yıllık izin, haftalık izin, resmi ve dini bayram izni, genel tatil günleri izin kullanmadığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık anlatımlarına göre fazla çalışma ücret alacağı hesaplanmış ise de, davacı tanıklarından ikisinin husumetli olduğu, husumetsiz olan davacı tanığının da davacının oğlu olduğu ve çok kısa süre davalı işverenlikte çalıştığı anlaşılmakla, davalı tanık beyanlarına göre fazla mesai süresinin tespiti yerinde olacaktır. Buna göre davalı tanık beyanları dikkate alındığında davacının yaz aylarında günlük on saat kış aylarında ise günlük ... saat çalıştığının kabulü dosya kapsamı uygun düşeceği anlaşıldığından, bu çalışma saatlerine göre fazla mesai süresinin tespiti ile fazla mesai alacağının hüküm altına alınması gereklidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 05/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10368, Karar No: 2006/11481, Tarih: 21.11.2006

**1. Hukuk Dairesi         2006/10368 E.  ,  2006/11481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARTAL 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/05/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı N.N..A.ın maliki olduğu ..parsel sayılı taşınmazın çıplak mülkiyetini mirastan mal kaçırmak amacıyla davalı oğluna satış suretiyle muvazaalı temlik ettiğini ileri sürerek payı oranında tapu iptal, tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, iddiaların yersiz olduğunu bildirip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, miras bırakanın gerçek iradesinin bağış olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 21/11/2006 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ile temyiz edilen vekili Avukat geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimitarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü :

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; miras bırakan N. A.'ın maliki bulunduğu. parsel sayılı taşınmazın çıplak mülkiyetini 3.10.1986 tarihli akitle satış suretiyle davalıya temlik ettiği görülmektedir.

Davacı söz konusu temlikin kendisinden mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Davalı ise miras bırakanın davacıya da bedelsiz taşınmazlar verdiğini, temliklerdeki amacının mirastan mal kaçırmak değil paylaştırmak olduğunu savunmuştur. Mahkemece bu savunma üzerinde durulmamıştır.

Gerçekten de, miras bırakanın tüm mirasçıları kapsar biçimde bir kısım taşınmazlarını onlara bedelsiz olarak temlikinin saptanması durumunda, dava konusu temliki işlemde 1.4.1974 tarih 1/2 Sayılı İçtihatı Birleştirme Kararının uygulama yeri bulunmayacağı kuşkusuzdur.Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekirki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamıyacağıda kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirascılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı,tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve begeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirascıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kasdının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Yukarıda açıklanan ilkeler gözetilerek gerekli araştırmanın yapılması sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir. Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 4.12.2005 tarihinde yürürlüğe giren avukatlık ücret tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 450,00 YTL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, peşin alınan harcın temyiz edene iade edilmesine, 21.11.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8404, Karar No: 2024/2162, Tarih: 04.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/8404 E.  ,  2024/2162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/124 E., 2023/367 K.

KARAR : Direnme

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali istemine ilişkin davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 22.09.2022 tarihli ve 2022/8374 Esas, 2022/11134 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına İlk Derece Mahkemesince direnilmesi üzerine karar davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

Dairemizin 22.09.2022 tarihli ve 2022/8374 Esas, 2022/11134 Karar sayılı kararına karşı direnilmiş ise de davaya esas teşkil eden davalı Kurumun 14.02.2019 tarihli kararının ve bu karara dayanak teşkil eden 25.05.2015 tarihli denetmen raporunun incelenmesinde davalı Kurumun davacının yaptığı talep üzerine boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının bahsi geçen denetmen raporunda tespit edilmesi nedeniyle davacının talebinin reddi üzerine eldeki davanın açıldığı, davacının, dava dışı Aşkın ile 13.05.2009 tarihinde evlendiği, 31.10.2014 tarihinde boşandığı, yeniden 01.06.2016 tarihinde evlendiği ancak 07.12.2018 tarihinde boşandığı ve yetim aylığı bağlanması için 15.01.2019 tarihinde davalı kuruma başvurduğu ancak davalı Kurum tarafından davacının, boşandığı eşiyle birlikte yaşadığı gerekçesiyle talebinin reddedildiği; Kurum tarafından 05.02.2015 tarihinde "Alo 170" hattına yapılan ihbar neticesinde yapılan araştırmalara istinaden rapor düzenlendiği, söz konusu ihbarın ilk boşanma ve yeniden evlenme tarihleri arasında yapıldığı, birlikte yaşama olgusunun şüpheye yer bırakmayacak şekilde ortaya konulmadığı, Mahkemece, davacı ve boşandığı eşinin adreslerinde zabıta marifetiyle araştırma yapılması, boşandıktan sonra birlikte yaşayıp yaşamadıkları hususunun varsa apartman kapıcısı, yöneticisi, komşuları ve mahalle muhtar/ azalarından sorulması ve tanık olarak dinlenilmeleri ile davacı ve eşine ait ihtilaflı döneme ilişkin medula/Aile Hekimliği kayıtları getirtilerek tedavi belgeleri değerlendirilmeli, dosya kapsamındaki tüm bilgi ve belgeler değerlendirilerek boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği hususlarında araştırma ve irdeleme yapılmaksızın karar verilmesi nedeniyle direnme yerinde görülmediğinden ve Dairemiz kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,

04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4879, Karar No: 2013/8231, Tarih: 30.05.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/4879 E.  ,  2013/8231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile Hazine ve ... Tüzel Kişiliği aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 09.06.2011 gün ve 129/107 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesinde, ... isimli kişiden haricen satın aldığı taşınmazın, ev ve ağılının bulunduğu bölümlerinin kadastro sonucu 111 ada 2 ve 3 parsel numaraları ile adına tapuya tescil edildiğini, ancak bu iki parsel arasında kalan kısmın, kadastro sırasında 111 ada 1 parsel numarası ile ham toprak niteliğinde Hazine adına tespit ve tescil edilen parselde kaldığını açıklayarak, bu yerin Hazine adına olan tapusunun iptali ile adına tapuya kayıt ve tescilini istemiştir.

Davalı Hazine temsilcisi, duruşmada davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... Tüzel Kişiliği temsilcisi, nizalı yerin davacıya ait olduğunu bildirmiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne, fen bilirkişisi Metin Yarıcı'nın 17.05.2011 tarihli krokili raporunda ''A'' harfiyle gösterilen 1150 m2'lik kısmın davacı adına tesciline karar verilmiştir. Hüküm davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller tüm dosya kapsamından; uyuşmazlık konusu 17.836,03 m2 yüzölçümündeki 111 ada 1 parsel; senetsizden, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve tarım alanına dönüştürülmesi mümkün yerlerden olduğu açıklanarak ham toprak niteliğiyle, 14.01.2009 tarihinde Hazine adına kadastro yoluyla tespit edilmiştir. Kadastro komisyonunun 20.04.2009 tarihli kararında, kontrol memuru ile teknisyen arasında görüş ayrılığı gerekçesiyle tutunağın komisyona intikal ettiği açıklanarak; parselin 38,86 m2'lik kısmının kesilmesine, dava dışı 111 ada 6 parsele eklenmesine karar verilmiştir. Komisyonun bu kararı itirazsız 09.06.2009 tarihinde kesinleşmiş, Hazine adına tapu oluşmuştur. Nizasız 111 ada 2 parsel ağıl ve arsa, 111 ada 3 parsel kargir bir katlı ev ve arsası niteliği ile 14.01.2009 tarihinde belgesizden davacı adına tespit edilmiş, 25.05.2009 tarihinde tespit itirazsız kesinleşmiştir.

Bir taşınmazın kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla edinilebilmesi için diğer kazanma koşullarının yanında ekonomik amaca uygun zilyetliğin bulunması ve taşınmazın özel mülkiyete elverişli yerlerden olması gerekmektedir. (TMK'nun 999.md) Taşınmaz başında 16.05.2012 tarihinde yapılan keşifte dinlenilen yerel bilirkişiler ittifakla, davacının davaya konu taşınmazı koyunlarına hava aldırmak, su içirmek ve yemlemek suretiyle kullandığını açıklamışlardır. Ziraat bilirkişisi tarafından düzenlenen 07.06.2012 tarihli raporda ise, çekişme konusu taşınmaz bölümünde zirai anlamda tarımsal faaliyet yapılmadığı, ham toprak vasfında olduğu, üzerinde 10 adet yemlik ve odun yığınının bulunduğu belirtilmiştir.

Daire'nin ve Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre; bir taşınmazın hayvan yemlemek, su içirmek vs. gibi kullanılması o yerin kazanılması için tek başına ekonomik amaca uygun bir zilyetlik sayılmayacağı gibi, çekişme konusu yerin ham toprak niteliğinde olduğu dikkate alındığında ekonomik amaca uygun kazanmaya elverişli zilyetliğin varlığından söz edilemez.

Hal böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken delilerin taktirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK.nun 440/III-2 bendi gereğince ilama karşı karar düzeltme yolunun kapalı bulunduğuna, 30.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.