muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5710, Karar No: 2022/8323, Tarih: 19.12.2022

2. İstinaf Nedenleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle, kök muris....'ın zilyetliğinin tanık beyanları ile sabit olduğunu, çekişmeli taşınmazların davacıların köyde bulunmadığı sırada haksız biçimde davalıların murisi .... adına tescil edildiğini, kök muris Mustafa'nın, hem davacıların hem de davalıların ortak murisi olduğunu belirterek Mahkeme kararının kaldırılıp davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 24/12/2020 tarihli ve 2019/750 Esas, 2020/1241 Karar sayılı kararı ile davanın kadastrodan önceki hukuki sebebe dayalı tapu iptali ve tescil talebine ilişkin olduğu, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesi uyarınca kadastro tespitinin kesinleşmesinden itibaren 10 yıl geçtikten sonra kadastrodan önceki nedenlere dayanılarak dava açılamayacağı, dava tarihi olan 20/01/2016 ile kadastro tespitinin kesinleştiği 1644 parsel sayılı taşınmaz için 14/01/1999, 101 ada 718 parsel sayılı taşınmaz için 16.01.1996 tarihi arasında 10 yıldan fazla süre geçtiği, Mahkemece davanın reddine ilişkin verilen kararın doğru ve yerinde bulunduğu, ancak gerekçesinde hata yapıldığı, davacıların davasının zilyetlikle iktisap koşullarını kanıtlayamama gerekçesi ile değil 10 yıllık hak düşürücü süreyi geçirmeleri nedeniyle reddedilmesi gerektiği gerekçesiyle istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.2. maddesi uyarınca kabulüne, Mahkeme kararının kaldırılarak davanın hak düşürücü süre nedeni ile reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle, İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek, istinaf dilekçelerindeki taleplerini ve dava dilekçelerindeki taleplerini tekrar ile ret kararının hükmen bozulmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12/3. maddesi, “Bu tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere ait tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra, kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunamaz ve dava açılamaz.” hükmünü içermektedir.

3402 sayılı Yasa’da mülkiyete ilişkin talepler yönünden hak düşürücü süre öngörülmüştür. Hak düşürücü süre dava şartı olup yargılamanın her aşamasında re’sen gözetilmesi yasal zorunluluktur.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, Bölge Adliye Mahkemesince dayanılan yasal ve hukuksal gerekçeye göre (IV/3) no.lu paragrafta yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ

3402 sayılı Yasa’da mülkiyete ilişkin talepler yönünden hak düşürücü süre öngörülmüştür. Hak düşürücü süre dava şartı olup yargılamanın her aşamasında re’sen gözetilmesi yasal zorunluluktur.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, Bölge Adliye Mahkemesince dayanılan yasal ve hukuksal gerekçeye göre (IV/3) no.lu paragrafta yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle; davacılar vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı 21,40 TL bakiye onama harcının temyiz edenden alınmasına, 19/12/2022 tarihinde kesin olmak üzere oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/73, Karar No: 2016/3223, Tarih: 11.04.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/73 E.  ,  2016/3223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, kamuya ait eşya hakkında hırsızlık

Nitelikli hırsızlık ve nitelikli mala zarar verme suçundan sanık ve suça sürüklenen çocukların mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık ve suça sürüklenen çocuklar müdafiileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ve suça sürüklenen çocukların olay gecesi saat 21:40 sıralarında ..... Okulu'nun camlarını kırmak suretiyle içeri girdikleri, içeride bulunan kapı ve pencerelere zarar verdikleri, bilgisayar monitörünü çalarak götürdükleri, çocuklardan ..... ve ....'ın suçlamaları ikrar ettikleri, böylece sanık ve çocukların nitelikli mala zarar verme ve nitelikli hırsızlık suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda,

1-Suça sürüklenen çocuk.... hakkında kamu malına zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle, 5237 sayılı TCK'nın 152. maddesinde yapılan değişikliğin, 28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği dikkate alınarak ve söz konusu Kanun değişikliğine göre, 5237 sayılı Kanunun 152. maddesinin birinci fıkrasında yer alan “altı” ibaresinin “dört” şeklinde değiştirildiği, buna göre, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 2 ve 152/1-a maddelerine göre, kamu malına zarar verme suçunda; asli zamanaşımı süresinin 4 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresinin ise 6 yıl olduğu, değişiklikten önce ise, suçun cezasının üst sınırının 6 yıl olması nedeniyle, suça sürüklenen çocuk açısından asli zamanaşımı süresinin 10 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresinin ise 15 yıl olduğu, 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddesine göre, 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle değişik 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a, son maddesinin suça sürüklenen çocuğun daha lehine olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğa yüklenen kamu malına zarar verme suçunun gerektirdiği cezasının miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu 765 sayılı TCK’nın 102/4. maddesine göre hesaplanan dört yıllık asli dava zamanaşımının; mahkumiyet kararının verildiği 30/06/2010 tarihinden temyiz inceleme tarihi itibariyle gerçekleştiği anlaşılmakla; 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

2-Sanık ..... hakkında nitelikli hırsızlık, nitelikli mala zarar verme ve suça sürüklenen çocuklar .... ve ..... hakkında nitelikli hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

2-Sanık ..... hakkında nitelikli hırsızlık, nitelikli mala zarar verme ve suça sürüklenen çocuklar .... ve ..... hakkında nitelikli hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık..... hakkında, belirlenen hapis cezası, adli para cezasına çevrilirken, uygulama maddesi olarak 5237 sayılı TCK'nın 52/2 maddesi yazılmamış ise de bu eksikliğin mahallinde tamamlanması mümkün görülmüştür.

Sanık, suça sürüklenen çocuklar, mağdur ve tanık beyanları, görgü tespit tutanağı, yakalama tutanağı ile dosya kapsamına göre, suçların sanık ve suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık ve suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

3-Suça sürüklenen çocuk...... hakkında nitelikli hırsızlık, ..... hakkında nitelikli mala zarar verme ve ...... hakkında nitelikli hırsızlık suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık, suça sürüklenen çocuklar, mağdur ve tanık beyanları, görgü tespit tutanağı, yakalama tutanağı ile dosya kapsamına göre, suçların suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a-Suça sürüklenen çocuk..... hakkında verilen hüküm açısından; suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 15 yaşını doldurmamış olduğu dikkate alınarak 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35. maddesi gereğince işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiile ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığı hususunda rapor alınmadan yargılamaya devamla hüküm kurulması,

b-Bütün hükümler açısından; 5237 sayılı TCK'nın 50/3 maddesine göre; daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezasının zorunlu olarak aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrileceği hükmü ve suça sürüklenen çocukların sabıkasızlık durumu da gözetilmeden, yazılı şekilde TCK'nın 50. maddesinin suça sürüklenen çocuklar hakkında uygulanmaması,

Kanuna aykırı olup, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükümlerin BOZULMASINA, 11/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24031, Karar No: 2015/30073, Tarih: 03.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/24031 E.  ,  2015/30073 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Ankara 12. İş Mahkemesi

TARİHİ : 08/06/2015

NUMARASI : 2013/1047-2015/564

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmaksızın davalı tarafından feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının herhangi bir alacağı bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı temyizi yönünden ;

1-4857 sayılı İş Kanunu'nun çeşitli hükümlerinde faiz konusunda düzenlemelere yer verilmiştir. Anılan Kanun'un 34. maddesinde, gününde ödemeyen ücretler için mevduata uygulanan en yüksek faizin uygulanacağı hükmü bulunmaktadır. Maddede sözü edilen ücret geniş anlamda ücret olup, çalışma karşılığı ücretler, ikramiye, pirim, jestiyon ve benzeri ödemelerin yanı sıra, çalışma, hafta tatili ile bayram ve genel tatil ücretleri de bu kapsama dahildir.

Somut olayda, davacının talep ettiği fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ücret alacaklarına en yüksek mevduat faizi yerine kanuni faiz uygulanması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-Dairemiz uygulamasında, takdiri indirim ile ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde bir kurala yer verilmediğinden ve ayrıca işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı bilenemediğinden, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretinden yapılan indirimlerden dolayı reddine karar verilen miktar bakımından kendisini vekille temsil ettirmiş olan davalı yararına vekalet ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, mahkemece reddedilen miktarlar takdiri indirime dayandığından davalı lehine vekalet ücreti takdiri hatalı olup ayrıca bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalı temyizi yönünden ;

Davacı işçinin fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, mahkemece reddedilen miktarlar takdiri indirime dayandığından davalı lehine vekalet ücreti takdiri hatalı olup ayrıca bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalı temyizi yönünden ;

Davacı işçinin fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil çalışması yaptığını iddia eden işçi norm kuramı uyarınca bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen bu alacakların ödendiği varsayılır. Bordroda bu bölümlerin boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil çalışması yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

Bu çalışmaların ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir.

Somut olayda, davacının fazla çalışma talebinin tanık anlatımlarına göre hesaplanıp hüküm altına alındığı ancak yapılan işin niteliği gereği kış aylarında fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil çalışma yapılıp yapılamayacağı tespitiyle söz konusu alacakların hesaplanmadığı anlaşılmakla mahkemece öncelikle yapılan işin niteliği de dikkate alınarak mevsimsel çalışma şartlarının Karayolları Genel Müdürlüğü ve Çevre ve Şehircilik Bakanlığı gibi kamu kurumlarından sorulmak suretiyle yaz ve kış ayları çalışma şartları belirlenerek, iş yerinde davacının yaz-kış aylarında aynı şartlarda çalışıp çalışmadığı açıkça tespit edilerek fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil çalışma alacaklarının yeniden belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile sonuca gidilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6499, Karar No: 2018/261, Tarih: 15.01.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/6499 E.  ,  2018/261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 19.04.2011 gününde verilen dilekçe ile baz istasyonunun kaldırılması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 16.05.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.01.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

(Muhalif)

K A R Ş I O Y

Dava, çekişmenin giderilmesi ve baz istasyonunun kaldırılması isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı; kayden maliki olduğu 7 ada 193 parsel sayılı taşınmazda mevcut binasına komşu davalı ...'e ait binada diğer davalı şirket tarafından baz istasyonu ve antenlerinin kurulduğunu, ancak anılan tesislerin sağlığına zarar verdiği gibi, cihaz ve makinelerin sebep olduğu aşırı gürültünün de çekilmez hale geldiğini ileri sürerek, baz istasyonu ve eklerinin bulundukları yerden kaldırılmasını ve bu konudaki muarazanın men'ini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Davacı; kayden maliki olduğu 7 ada 193 parsel sayılı taşınmazda mevcut binasına komşu davalı ...'e ait binada diğer davalı şirket tarafından baz istasyonu ve antenlerinin kurulduğunu, ancak anılan tesislerin sağlığına zarar verdiği gibi, cihaz ve makinelerin sebep olduğu aşırı gürültünün de çekilmez hale geldiğini ileri sürerek, baz istasyonu ve eklerinin bulundukları yerden kaldırılmasını ve bu konudaki muarazanın men'ini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacının dava konusu 7 ada 193 parsel sayılı taşınmazın 236/1996 payının maliki olduğuna dair tarihi "4.1994" olarak yazılı tapu senedi fotokopisi ekleyerek eldeki davayı açtığı, davalılar arasında düzenlenen 7 ada 193 parsel sayılı taşınmaza ilişkin kira sözleşmesi fotokopisinin dosyaya sunulduğu, getirtilen tapu kaydından ise, dava konusu 7 ada 193 parsel sayılı taşınmazda önce kat irtifakı tesis edilip, sonrasında da kat mülkiyetine çevrildiği ve davalı ...'nun 5 bağımsız bölüm nolu dubleks meskenin maliki olduğu, diğer bağımsız bölümlere ilişkin tapu kayıtlarının ise temin edilmediği, davacının sağlık yönünden hastahanelerden, kayıtlarının ve raporlarının dosya kapsamına alındığı anlaşılmaktadır. Diğer taraftan, yapılan keşif sonucu fen bilirkişisinin "davacı ve davalı ...'e ait binaların 7 ada 193 parsel sayılı taşınmazda olup, davalı ...'e ait bina üzerinde baz istasyonu kurulumu ve zeminde de 4 adet besleme ünitesinin bulunduğunu, baz istasyonu ve besleme ünitelerinin davacının binasına değişik yerlerden mesafesinin 5.50m-6.50m olarak ölçüldüğünü" bildirdiği; Üniversite elektrik elektronik mühendisliği bölümü öğretim üyesi bilirkişinin de "baz istasyonu antenlerinin yönleri ve ölçüm değerleri dikkate alındığında istasyonun mevcut haliyle çalıştırılmasının yürürlükteki yönetmeliğe aykırı bir durumunun tespit edilemediğini" belirttiği; davacı tanıklarının da özetle, davacıyla komşu binalarda oturmakta olduklarını, dava konusu baz istasyonunun gürültü çıkardığını ve bu gürültüden davacı ile kendilerinin rahatsız olduklarını, baz istasyonunun gece kıvılcım çıkarttığını, baz istasyonu kurulduktan sonra baş ağrısı çektiklerini, daha fazla yorgun düştüklerini ve yeterince dinlenemediklerini, daha fazla unutkan olduklarını, baz istasyonlarının halk arasında yaygın şekilde radyasyon yaydıkları ve kansere neden olduklarının söylendiğini, davacının daha hassas olup, bu olay nedeniyle gerek fiziki gerekse psikolojik olarak tedavi gördüğünü" ifade ettikleri görülmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki; Kat Mülkiyeti Kanununun ek 1. maddesinde "Bu Kanunun uygulanmasından doğacak her türlü anlaşmazlık sulh mahkemelerinde çözümlenir" şeklinde görevli mahkeme belirlenmiş olup, mahkemece öncelikle dava konusu taşınmazın tüm bağımsız bölümlerinin maliklerini gösterir şekilde tapu kayıtlarının getirtilmesi, davacının kat maliki olması ve dava konusu baz istasyonu ve besleme ünitelerinin ortak alanda bulunması durumunda somut uyuşmazlığa Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, anılan husus üzerinde durulmaksızın hüküm kurulması doğru değildir. Bilindiği gibi; görev, kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilir. 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 114/1-c maddesinde "mahkemenin görevli olmasının" dava şartı olduğu açıkça vurgulanmıştır.

Diğer taraftan, somut olaya Kat mülkiyeti Kanunu hükümlerinin uygulanması gerekmediği ve komşuluk hukukuna aykırılık hukuksal nedenine göre soruşturma ve değerlendirme yapılması gerektiğinin anlaşılması durumunda, yani kabule göre de; taraflar arasındaki uyuşmazlığın, çekişme konusu ve baz istasyonu olarak adlandırılan tesisten kaynaklanan bir zararın bulunup bulunmadığının tespiti ile zararın giderilmesi konusunda ne gibi önlem yada önlemlerin alınması gerektiğinin saptanmasıyla çözümlenebileceği açıktır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun emsal dosyalarla ilgili olarak verdiği kararlardan 30.05.2012 tarih ve 2012/4-147 Esas, 2012/327 Karar sayılı ilamında; "...öncelikle belirtmek gerekir ki Anayasa'nın 17.maddesinde “Yaşama hakkı”, 22. maddesinde “Haberleşme Hürriyeti”, 35.maddesinde “Mülkiyet Hakkı” düzenlenmiştir. Yine Anayasa'nın; Sağlık Hizmetleri ve Çevrenin Korunması başlıklı 56. maddesinde, herkesin sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahip olduğu, çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemenin Devletin ve vatandaşın ödevi olduğu hükmüne yer verilmiştir. İnsan Hakları Evrensel beyannamesinin 25 maddesi de aynı yöndedir. Anayasa tarafından korumaya alınan “yaşama hakkı”, “haberleşme hürriyeti” ve “mülkiyet hakkı” gibi temel haklar arasında bir çatışma meydana gelmesi halinde bu durumun, yargılama makamları tarafından hassasiyetle değerlendirilmesi ve çatışan yararlar arasında öncelik düşüncesine dayalı bir denge kurulması gerekir. Dava konusu tesisin cep telefonlarının kullanımı için zorunlu olduğu ve bu tesisin geniş bir kitleyi ilgilendirmesi nedeniyle kamuya hizmet vermeyi amaçladığı tartışmasız ise de insan yaşamında tehlike yaratma ihtimalinin bulunması halinde insan yaşamına, sağlığına üstünlük tanınması gerekir. Başka bir deyişle; “Yaşama Hakkı” en kutsal ve birincil hak olup tehdit altında olma şüphesi dahi diğer Anayasal haklardan önce gözetilmesi gereğini doğurur. Aksi halde yaşam hakkının tehlikede olduğu bir yerde diğer tüm temel hak ve hürriyetlerin hiçbir değeri kalmayacaktır. Türk Medeni Kanunu'nun 737 vd. maddesinde ise komşuluk hukuku düzenlenmiş bu maddede herkese taşınmaz mülkiyetinden doğan yetkileri kullanırken komşularını olumsuz şekilde etkileyecek taşkınlıktan kaçınma yükümlülüğü getirilmiştir. Baz istasyonu yönetmeliğe uygun olarak çalıştırılsa dahi zararın veya zarar ihtimalinin bulunması halinde yönetmeliğe uygun olduğundan söz edilerek zarar verenin sorumluluktan kurtulması, kullanıma devam edilmesi sonucunu doğurmaz. Yönetmeliğe uygun değilse, zaten hukuka aykırılık gerçekleşmiş olacaktır. Hukuk kurallarındaki norm düzenlemesi itibariyle yönetmelik ve yönetmeliğe uygun bir işlem yapılsa bile buna karşın çevreye verilen zarardan eylemi gerçekleştirenin sorumlu olmayacağı sonucu doğmaz. Ayrıca yargıç uyuşmazlığın çözümünde yönetmeliğe değil, yasaya, genel hukuk kurallarına ve bu bağlamda sorumluluk ilkelerine göre karar vermek zorundadır. Bu bakımdan yönetmeliğe göre verilen sertifikayı bağlayıcı olarak kabul etmek mümkün değildir..." şeklinde açıklamalara yer verilmiştir.