muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11418, Karar No: 2016/4483, Tarih: 30.06.2016

**20. Ceza Dairesi         2015/11418 E.  ,  2016/4483 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya İncelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-CMK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında, denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymayan sanık hakkında davaya devam edilerek hüküm verileceği öngörüldüğünden; duruşma açılarak “Denetimli serbestlik tedbirine uymadığının iddia edilmesi nedeniyle, bir mazereti varsa gelip bildirmesi, gelmediği ve bir mazeret bildirmediği takdirde denetimli serbestlik tedbirine uymadığı kabul edilerek hakkında cezaya hükmolunacağı” uyarısı ile birlikte duruşma tarihi ve saatinin sanığa tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 195. maddesi uyarınca, sanığa gelmese dahi yokluğunda duruşma yapılabileceğine dair açıklamalı davetiye gönderilmeden; yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına",

b) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 30/06/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17063, Karar No: 2017/2722, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/17063 E.  ,  2017/2722 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7839, Karar No: 2020/6051, Tarih: 18.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/7839 E.  ,  2020/6051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/1,62,50/1-a,52/2-4 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa atılı güveni kötüye kullanma suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın beş gün kullanmak üzere kiraladığı aracı kiralama süresi bitmesine rağmen iade etmediği, bu şekilde üzerine atılı suçu işlediği iddia olunan olayda; katılan beyanı, sanık savunması, araç kiralama sözleşmesi, mesaj ve görgü tespit tutanağı, şikayetten önce sanık tarafından aynı il sınırları içinde, aracın bulunduğu yerin katılana haber verilerek bırakılmış olması ve dosya kapsamından taraflar arasındaki ihtilafın araca verilen hasardan kaynaklanan zararın tazminine ilişkin olarak kiralama sözleşmesinden kaynaklanan hukuki ihtilaf niteliğinde olduğu, bu nedenle sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla sanığın atılı suçtan beraati yerine mahkumiyetine hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15356, Karar No: 2024/3702, Tarih: 20.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/15356 E.  ,  2024/3702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1213 E., 2022/255 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286. maddesinin 1. fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260. maddesinin 1. fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291. maddesinin 1. fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294. maddesinin 1. fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298. maddesinin 1. fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kırıkkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.04.2021 tarihli ve 2020/235 Esas, 2021/93 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun

(5237 sayılı Kanun) 81. maddesinin 1. fıkrası, 29 uncu maddesi, 31. maddesinin 2. fıkrası ve son cümlesi, 62. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 03.02.2022 tarihli ve 2021/1213 Esas, 2022/255 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi özetle; suçun kasten yaralama suçunu oluşturduğundan bahisle suçun vasfına, haksız tahrike ve eksik incelemeye ilişkindir.

2. Katılan ... vekilinin temyiz istemi özetle: suçun tasarlayarak öldürme suçunu oluşturduğundan bahisle suçun vasfına, haksız tahrike ve cezanın miktarına ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi özetle; suçun kasten yaralama suçunu oluşturduğundan bahisle suçun vasfına, haksız tahrike ve eksik incelemeye ilişkindir.

2. Katılan ... vekilinin temyiz istemi özetle: suçun tasarlayarak öldürme suçunu oluşturduğundan bahisle suçun vasfına, haksız tahrike ve cezanın miktarına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Dosya içeriğine göre; suça sürüklenen çocuk ve maktulün arkadaş oldukları ve aynı mahallede oturdukları, olay günü sabah saatlerinde suça sürüklenen çocuk ve maktulün ilk önce tanık Yaşar'ın evinin önünde şakalaştıkları sırada tartıştıkları ve kavga ettikleri, gün içerisinde daha sonra tanık Ufuk'un evinin önünde bulundukları sırada maktulün bahçede yerini bildiği bıçağı alarak suça sürüklenen çocuğa bıçak çektiği ancak zarar vermediği ve bıçağı aldığı yere geri bıraktığı, suça sürüklenen çocuğun ise maktulün bıraktığı yerden bıçağı aldığı, ilerleyen saatlerde suça sürüklenen çocuk, maktul ve arkadaşlarının olay yeri olan okulun bahçesinde tekrar toplandıkları, daha önceki kavga ve tartışmaların verdiği elem ve öfkenin tesiri altında bulunan suça sürüklenen çocuğun, bir konuşma yapmadan maktulün kalp bölgesine tek bıçak darbesi ile vurarak olay yerinden uzaklaştığı, Adli Tıp Kurumunun 13.07.2020 tarihli otopsi raporunda da belirtildiği üzere maktulün ölüm sebebinin perikard ve kalp kesilmesi sonucu gelişen iç ve dış kanama olduğu, anlaşılmıştır.

2. İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, olayda kullanılan silahın öldürmeye elverişli oluşu, hedef alınan vücut bölgesi, suça sürüklenen çocuğun maktul ile aynı gün içerisinde birden fazla kez kavga etmesi ve kavgaların kendisinde elem ve öfkeye sebep olması hususları birlikte değerlendirildiğinde, suça sürüklenen çocuğun kastının öldürmeye yönelik olduğunun kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, suça sürüklenen çocuğun eylemini daha önce tasarladığına ilişkin dosyada bir delil bulunmadığı, bu nedenle olayda tasarlamanın koşullarının oluşmadığı, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının tespit edilememesi karşısında 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesi uyarınca cezada yapılan indirimin ve yaş nedeniyle yapılan uygulamanın isabetli

olduğu, dosyada eksik incelemenin bulunmadığı, ceza yaptırımının isabetli şekilde belirlendiği, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakla, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

olduğu, dosyada eksik incelemenin bulunmadığı, ceza yaptırımının isabetli şekilde belirlendiği, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakla, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 03.02.2022 tarihli ve 2021/1213 Esas, 2022/255 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan ... vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289. maddesinin 1. fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302. maddesinin 1. fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesinin 1. fıkrası uyarınca Kırıkkale 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1467, Karar No: 2011/2226, Tarih: 28.02.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/1467 E.  ,  2011/2226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalıya ait 150 ada 5 parsel sayılı taşınmazın yaklaşık 183.70 m2 lik kısmının idarece geçirilen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup özel mülkiyete konu teşkil edemeyeceğini ileri sürerek, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalan yaklaşık 183.70 m2 lik kısmının tapusunun iptaline, varsa üzerindeki muhtesatın yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, idari yargı yerinde dava açtıklarını, sonucunun beklenmesi gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalmadığının keşfen saptandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar,davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle çekişme konusu taşınmazın 28.11.1997 tarih ve 5/3 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca belirlenen kıyı kenar çizgisine göre, tanımı 3621 Sayılı Yasanın 4. Maddesinde yapılan kıyıda kalmadığı belirlenerek davanın reddidilmiş olması doğru olduğuna ve davalının 17,15 TL harçtan sorumlu tutulması isabetli değil ise de, karar davalı tarafından temyiz edilmediğine göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,28.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/256, Karar No: 2015/1718, Tarih: 21.05.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/256 E.  ,  2015/1718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın oturduğu eve yeni taşındığı, mutfakta iş yaparken kapının çaldığı, katılanın eve yeni taşınmış olması nedeniyle komşularını henüz tanımadığı, gelenlerin de komşuları olduğunu düşünerek kapıyı açtığı, kapıda sanık ...'i ve yanındaki bayanı gördüğü, katılana iki kişiden birinin “yanımdaki kadın hamile ona para takarsan çocuğunun dünyada ömrü uzun olur dünyada kalır” deyip 100 TL istediği ancak katılanın 1 TL verdiği, katılanın söz konusu kişilerin komşusu olduklarını düşünerek içeriye davet ettiği, sanığın ve yanındaki bayanın içeriye girdiği, bu kişilerden birinin aniden salavat getirmeye başladığı, “Allah Allah! Bu evde nazar var, üstünde nazar var, sen ayakta zor duruyorsun, evde her şey var, sende ve evde nazar var, huzursuzluk ondan çıkıyor” dediği, katılan ve katılanın eşiyle ilgili daha önceden öğrendiği şeyleri katılana sıralamaya başladığı, bunun üzerine katılanın kendi beyanına göre ‘Hızır geldiğini’ düşündüğü, daha sonra sanık ... ile yanındaki bayanın katılandan ip istediği, katılanın ipi getirdiği, katılana “evinde sarı var” dediği, katılanın da “sarı ne demek” deyince “altın var” dediği, katılanın da “Allah biliyor senden neden saklayayım” dediği, yine katılanın beyanına göre karşısında kişinin "Hızır" olduğunu düşündüğü için onun bilmesini normal karşıladığı, altınları alıp sanık ... ve yanında bulunan bayanın eline verdiği, altını alan sanığın ve yanındakinin altını bohçanın içerisine koydukları, katılana da “elbiseni bu bohçaya koy” diyerek daha sonra bohçayı başka odaya

kapattıkları ve katılana “on iki saat boyunca bu odaya girme, girersen evinden bir kişi ölür, sakın açma” dedikleri, katılanın da bu hususu kabul ettiği, o esnada katılanın oğlunun geldiği, katılanın oğlunun geldiğini gören sanığın ve yanındaki bayanın evden hızla ayrıldıkları, giderken katılanın kendilerine teslim ettiği altınları da alarak ayrıldıkları, sanığın ve yanındaki kimliği belirlenemeyen bayanın fikir ve eylem birliği içerisinde katılanın “Allah”, “salavat getirmek”, “Hızır” ve “nazar” gibi dinî inanç ve motifler kullanarak katılanın altınlarını aldıkları anlaşıldığından TCK’nın 158/1-a maddesi uyarınca dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 60 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla "60 GÜN" ve "1200 TL" terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 GÜN" ve "100 TL" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.5.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8111, Karar No: 2014/12403, Tarih: 06.11.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/8111 E.  ,  2014/12403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2012

NUMARASI : 2009/869-2012/988

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 17.06.2009 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.11.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı B.. Ç.. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, limited şirketin vergi borcundan dolayı şirket ortağına murisinden intikal eden taşınmazlar üzerindeki ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davalı B.. Ç.. vekili, şirketin maliki olduğu taşınmaz bulunduğunu, limited şirketin vergi borcunun şirketten tahsil imkanı araştırılmadan şirket ortağına murisinden intikal eden taşınmazların ortaklığının giderilmesinin istenemeyeceğini, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar H.. Ç.. ve Ş.. Ç.., davanın reddini savunmuşlardır.

Davalılar G.. Ç.., davaya diyeceği olmadığını belirtmiştir.

6183 Sayılı Kanunun 35/1. maddesi gereğince; “ Limited şirket ortakları şirketten tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olurlar ve bu Kanun hükümleri gereğince takibe tabi tutulurlar.” Bu hüküm gereğince, limited şirket ortağının sorumlu tutulabilmesi için şirket hakkında yapılan takip işlemleri sonucunda amme alacağının şirketten tamamaen veya kısmen tahsil edilememesi veya tahsil edilemeyeceğinin anlaşılması gerekir. Bu durumda şirket ortakları amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olacağından öncelikle şirket borçlarından sorumlu olan gerçek veya tüzel kişi ortakların kimler olduğu, sermaye payları, şirket anasözleşmesi, anasözleşme değişikliği veya pay defterindeki kayıtlardan tespit edilerek herbir ortağın sermaye hissesine göre takip konusu amme alacağından sorumlu olduğu tutar belirlenmelidir.

Somut olayda; davacı H.. H.. vekili, Ç.. Limited Şirketi'nin 09.05.2009 tarihi itibariyle 99.963,00 TL vergi borcu bulunduğunu, şirket ortağı G.. Ç..'e murisinden intkal eden taşınmazlar üzerine haciz şerhi konulduğunu belirterek 50, 3, 13, 15, 2, 119 ada 3, 45 parsel sayılı taşınmazlardaki ortaklığın satış suretiyle giderilmesini istemiştir. Uşak Valiliği Defterdarlık Vergi Dairesi Müdürlüğü'nün 13.11.2012 tarihli yazısı ile şirketin 09.11.2012 tarihi itibariyle 113.119,97 TL vergi borcunun bulunduğu, şirket ortağı G.. Ç..'in payı oranında 37.949,37 TL vergi borcunun olduğu bildirilmiştir. Ç.. Limited Şirketine ait ... ada ..parsel sayılı taşınmazın 510 m2 yüzölçümünde tarla vasıflı olduğu, üzerinde kamu ve 3. kişilerin lehine haciz şerhleri bulunduğu, şirkete ait taşınmazın değerinin icra dosyasında 214.944 TL olarak belirlendiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece, vergi borcundan dolayı şirketin maliki olduğu taşınmaz üzerinde haciz şerhi bulunmakta olup satışı halinde sıra cetveli düzenlenmesi gerektiğinden kamu alacaklarının önceliği de gözetilerek borcu karşılamaya yetip yetmeyeceği araştırılmadan, tahmini olarak taşınmaz üzerinde pek çok haciz bulunduğu gerekçesi ile yazılı şekilde şirket ortağının murisine ait taşınmazların satışı suretiyle ortaklığının giderilmesine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı B.. Ç.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 06.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2556, Karar No: 2019/15171, Tarih: 09.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2556 E.  ,  2019/15171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın, CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararın temyizi mümkün olmadığından, CMK'nın 264. maddesine göre de, kanun yolunun ve merciinin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin istemi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline istem gibi İADESİNE,

2) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından eylemine uyan TCK'nın 142/1-a, 116/2, 119/1-c, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 4 yıllık asli dava zamanaşımının, 23/03/2015 tarihli mahkûmiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından; suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümde uygulama maddesinin TCK’nın 116/2 maddesi yerine 116/1-2 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 09.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.