muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5987, Karar No: 2020/21, Tarih: 13.01.2020

**21. Hukuk Dairesi         2019/5987 E.  ,  2020/21 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

A)Davacı İstemi;

Davacı, 09/12/1993 – 01/08/2011 tarihleri arasındaki çalışmalarının 506 sayılı Yasa’nın ek 5 maddesi ve 5510 sayılı Yasa’nın 40. maddesi kapsamında olduğunun ve davacıya 01/01/2015 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanarak yasal faiziyle birlikte ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı Cevabı;

Davanın reddini savunmuşlardır.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi;

İlk Derece Mahkemesince,davacının itibari hizmet süresinden yararlanma isteminin kurum tarafından düzenlenen 11/07/2016 tarihli rapordan sonra, yargılama aşamasında kabul edildiği ve itibari hizmet süresinin hizmetine eklendiği böylece konusuz kaldığı, kabul edilen itibari hizmet süresinin yaş haddinden indirilmesi ile davacının 01/01/2015 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı koşullarının bulunduğu gerekçesi ile, davacının 09/12/1993-01/08/2011 tarihleri arasında itibari hizmet süresinden yararlanması gerektiğinin tespiti isteminin konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına, davacının 01/01/2015 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespiti ile bu tarihten itibaren ödenmeyen aylıklarının yasal faiziyle birlikte ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi;

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi;

Bölge Adliye Mahkemesince, yargılama aşamasında Kurum tarafından yapılan işlemler ve bu işlemlere istinaden davalı işveren tarafından yapılan bildirimlere göre davacının 01/10/2008 tarihinden sonraki çalışmaları yönünden davanın konusuz kaldığına ilişkin mahkeme kararı ve gerekçesinin yerinde bulunduğu,ancak, 01/01/1994 – 30/09/2008 tarihleri arasındaki çalışmaları yönünden, her ne kadar itibari hizmet olduğu kabul edilerek Kurumca resen işlem yapılmış ve hizmet cetveline işlenmiş ise de davalı işveren tarafından bu duruma itiraz edildiğinden, davalı işveren yönünden davanın konusuz kaldığından bahsedilemeyeceği,bu nedenle 01/01/1994 – 30/09/2008 tarihleri arasındaki çalışmalar yönünden değerlendirme yapılarak uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek, işin esası incelenmiş ve davacı yönünden 01/10/2008 öncesi dönemde 506 sayılı Kanunun ek 5. maddesi koşulları bulunmadığından 01/10/2008 öncesinde itibari hizmetten yararlanma hak ve olanağı olmadığı, yaşlılık aylığı koşullarının da gerçekleşmeyeceği gerekçesiyle, davalılar vekillerinin istinaf başvurularının kabulüne mahkeme kararının kaldırılmasına, davalı üniversitenin karar başlığında adının, “...“ olarak düzeltilmesine, dava, 01/10/2008 – 01/08/2011 tarihleri arasında itibari hizmet süresinden yararlanma talebi yönünden konusuz kaldığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,davanın, 09/12/1993 - 30/09/2008 tarihleri arasında itibari hizmet süresinden yararlanması gerektiğinin tespiti istemi ile 01/01/2015 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespiti ve bu tarihten itibaren ödenmeyen aylıklarının yasal faiziyle birlikte ödenmesi istemi yönünden reddine karar verilmiştir.

E)Temyiz;

Davalı kurum vekili,davacının kuruma başvuru yaparak sonucunu beklemeden dava açtığı, Kurumca sonrasında yapılan işlemler ile davanın konusuz kaldığı,dava açılmasına sebebiyet vermeyen Kurum aleyhine vekalet ücreti ve yargılama giderlerine hükmedilemeyeceği gerekçesiyle kararı temyiz etmiştir.

Davalı ... vekili, yasa gereği 01/10/2008 – 31/07/2011 arasına ilişkin olarak; Sosyal Güvenlik Kurumuna gerekli bildirimlerin yapıldığı, davacının bu yöndeki taleplerine ilişkin davasının konusuz kaldığı, ancak davacının 01/10/2008 tarihi öncesine ilişkin taleplerinin yasal dayanağı bulunmadığından davanın reddedilmesi gerektiği,davacının yaşlılık aylığı bağlanması talebi yönünden davacı lehine hüküm kurulmuş ise de, bu talepler yönünden davalı üniversiteye husumet yöneltilemeyeceği gerekçesiyle kararı temyiz etmiştir.

Davacı vekili ,2008 öncesi bakımından itibari hizmet isteminin reddedilmesinin doğru olmadığını,Kurumun kabulünün davacı açısından kazanılmış hak oluşturduğunu belirterek kararı temyiz etmiştir.

E)Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;

Davacı vekili ,2008 öncesi bakımından itibari hizmet isteminin reddedilmesinin doğru olmadığını,Kurumun kabulünün davacı açısından kazanılmış hak oluşturduğunu belirterek kararı temyiz etmiştir.

E)Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;

Dava,davalı işyerinde röntgen teknisyeni / radyoloji teknisyeni olarak görev yapan davacının 09/12/1993 – 01/08/2011 tarihleri arasındaki çalışmalarının 506 sayılı Yasa’nın ek 5 ve 5510 sayılı Yasa’nın 40. maddesi kapsamında olduğunun tespiti ile davacıya 01/01/2015 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte yaşlılık aylığı ödenmesi istemine ilişkindir.

Davacının... Üniversitesi ... Tedavi Merkezi adına tescilli işyerinden 01/01/1994 – 31/07/2011 tarihleri arasında 1 koduyla (itibari hizmet olmaksızın) çalışmalarının Kuruma bildirildiği,davacının 25/12/2014 tarihinde Kuruma müracaat ederek fiili hizmet zammından yararlandırılarak yaşlılık aylığı bağlanması talebinde bulunduğu,bu başvuru üzerine Kurum müfettişi tarafından düzenlenen 11/07/2016 tarihli denetim raporunda; “davacının... Üniversitesi ... Tedavi Merkezi unvanlı işyerinde 01/04/1994 – 31/07/2011 arasında unvanının "yardımcı sağlık teknisyeni'' görevinin ise "radyoloji bölümünde röntgen çekimi" olduğunun belirlendiği, bu hususla alakalı yapılacak tüm iş ve işlemlerin Sigorta Primleri Genel Müdürlüğünün 10/11/2015 tarih 5.654.390 sayılı genel yazısına istinaden yapılması gerektiği”nin belirtildiği anlaşılmaktadır.

Bu rapor üzerine,Beypazarı Sosyal Güvenlik Merkezi tarafından... Üniversitesi ... Tedavi Merkezi’ne yazılan 29/08/2016 tarihli yazıda; “davalı işverene ait 1008537 sicil numaralı işyeriyle ilgili olarak tutulan 11/07/2016 tarihli rapora istinaden, davacı ...'ın 2008/10-2011/ 07. ayları arasında 01 belge türünden iptal 32 belge türünden Ek aylık prim hizmet belgelerinin düzenlenmesi istenmiş, Başkent Üniversitesi Hastanesi tarafından, Sosyal Güvenlik Kurumuna yazılan 30/09/2016 tarihli yazıda, yapılan işlemle ilgili belge türü değişikliği ile ilgili bildirgelerin kurum tarafından işleme alınması talep edilmiştir.

Sosyal Güvenlik Kurumu’nun 24/10/2016 tarihli iç yazışmasında,davacının 01/04/1994-31/07/2011 arası hizmetlerinin 32 (tüm sigorta kollarına tabi çalışıp 90 gün fiili hizmet zammına tabi çalışanlar) koduna çevrildiği bildirilmiştir.

Yargılama sırasında dosyaya giren 04/11/2016 tarihli hizmet cetvelinde, davacının 01/01/1994 - 31/07/2011 tarihleri arasındaki çalışmalarının 3 ve 32 koduyla itibari hizmet kapsamında bildirilmiş olduğu görülmektedir. 01/08/2016 tarihli tahsis talebine istinaden 01/09/2016’dan itibaren aylık bağlandığı,aylık bağlarken Kurumun 01/01/1994-31/07/2011 arası çalışmalarını itibari hizmet süresi olarak dikkate aldığı ve bu döneme göre hesaplanan süreyi, aylık bağlama kararı ve tahsis dosyasında açıkça gösterilen şekilde yaş haddinden düştüğü anlaşılmaktadır.

506 sayılı Kanun’un Ek 5. maddesinde, anılan Kanuna göre sigortalı sayılanların, aşağıda sayılan görevlerde geçen sigortalılık sürelerine, bu sürelerin her tam yılı için hizalarında gösterilen sürelerin sigortalılık süresi olarak ekleneceği belirtildikten sonra, maddenin (IV) numaralı bendinde “Sigortalılar” başlığı altında “Azotlu gübre ve şeker sanayiinde, fabrika, atölye, havuz ve depolarda, trafo binalarında çalışanlar” sözcüklerine yer verilmiş, bu bende ilişkin “Hizmetin Geçtiği Yer” başlıklı kısımda ise “1.) Çelik, demir ve tunç döküm, 2.) Zehirli, boğucu, yakıcı, öldürücü ve patlayıcı gaz, asit, boya işleriyle gaz maskesi ile çalışmayı gerektiren işlerde, 3.) Patlayıcı maddeler yapılmasında, 4.) Kaynak işlerinde çalışanlarda.” sıralaması yapılmıştır. Anlaşılacağı üzere, itibari hizmet süresi hak ve olanağından yararlanmak için, maddede yazılı fiziksel koşullarla birlikte iş kolu ve iş yeri şartlarının da gerçekleşmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Anayasa Mahkemesi’nin 27.03.2007 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 04.10.2006 tarihli ve 2002/157 Esas - 2006/97 Karar sayılı kararı uyarınca 506 sayılı Kanun’un Ek 5. maddesinde yer alan “Azotlu gübre ve şeker sanayii” ibaresi iptal edilmiş ise de iptal hükmünün geriye yürümesine olanak yoktur. Azotlu gübre ve şeker sanayiinde çalışmayan sigortalıların 27/03/2007 tarihinden itibaren gerçekleşen hizmetleri yönünden itibari hizmet süresinden faydalanabilmeleri ise, ancak, maddede yazılı tüm koşulların birlikte gerçekleşmesine bağlıdır.

Diğer taraftan; söz konusu ek 5. maddeyi 01/10/2008 günü itibarıyla ilga eden 5510 sayılı Kanunun aynı tarihte yürürlüğe giren “Fiili hizmet süresi zammı” başlıklı 40. maddesinde, ek 5. maddeye kısmen benzer nitelikte düzenleme yapılarak, belirtilen işyerlerinde ve işlerde çalışan sigortalıların prim ödeme gün sayılarına, bu işyerlerinde ve işlerde geçen çalışma sürelerinin her 360 günü için karşılarında gösterilen gün sayılarının, fiili hizmet süresi zammı olarak ekleneceği, çalışmanın fiili hizmet süresi zammı kapsamında değerlendirilebilmesi için, tablonun (13) ve (14) numaralı sıralarında belirtilen sigortalılar hariç, sigortalının kapsamdaki işyerleri ile birlikte işlerde fiilen çalışması ve söz konusu işlerin risklerine maruz kalmasının koşul olduğu açıklanmış, maddenin (11) numaralı sırasında da “Kapsamdaki İşler/İşyerleri” başlığı altında “Radyoaktif ve radyoiyonizan maddelerle yapılan işler”, “Kapsamdaki Sigortalılar” başlıklı bölümde de “Doğal ve yapay radyoaktif, radyoiyonizan maddeler veya bütün diğer korpüsküler emanasyon kaynakları ile yapılan işlerde çalışanlar.” ibarelerine yer verilmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında, 506 sayılı Kanunun Ek 5. maddesinin yürürlükte bulunduğu 01/10/2008 öncesi dönemde, davacının itibari hizmetten faydalanmasına ilişkin yasal koşullar bulunmamaktadır. Ancak,Kurum tarafından yargılama sırasında yapılan müfettiş incelemesi sonucu,davacının 01/04/1994 – 31/07/2011 tarihleri arasında davalı işyerinde geçen çalışmalarının 506 sayılı Yasanın Ek 5 maddesi kapsamında ve 5510 sayılı Yasanın 40.maddesi kapsamında kabul edildiği ve itibari hizmet süresi yaş haddinden indirilerek davacıya 01/08/2016 tarihli tahsis talebine istinaden yaşlılık aylığı bağlandığı anlaşılmaktadır.

Dava açıldıktan sonra ortaya çıkan bir olay nedeniyle artık dava konusu edilen talep hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesine gerek ya da neden kalmıyorsa, burada davanın konusuz kalmasından söz edilebilir. Böyle bir durum söz konusu olduğunda mahkemenin yargılamaya devam etmesine gerek yoktur. Bu durumda mahkemenin bir tespit hükmü niteliğinde olmak üzere esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar vermesi gerekir.

Somut olayda, dava tarihinden sonra ve mahkemece karar verilmesinden önce davacının 01/04/1994-31/07/2011 tarihleri arasına ilişkin talebinin Kurum tarafından kabul edildiği, davacının hizmet cetveline işlendiği ve bu süreler itibari hizmet süresi kapsamında dikkate alınarak davacıya aylık bağlandığı, buna göre, Kurumun kabul ettiği dönem yönünden davanın konusuz kaldığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş ,bu durumu değerlendirip,davacının Kuruma 20/03/2015 tarihinden önce tahsis talep dilekçesi verip vermediğini de araştırarak, Kurumun kabul ettiği süreleri dikkate almak suretiyle, davacının 01/01/2015 tarihinde yaşlılık aylığı koşulları olup olmadığını yeniden incelemek ve sonucuna göre karar vermektir.

O halde, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesinin kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı bozulması gerekmiştir.

G)SONUÇ:Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

13/01/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7998, Karar No: 2011/7826, Tarih: 22.06.2011

20. Hukuk Dairesi 2011/7998 E., 2011/7826 K.

**20. Hukuk Dairesi 2011/7998 E., 2011/7826 K.**

**- KADASTRO HARİCİ YER

- TAPUSUZ TAŞINMAZIN TESCİLİ**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 713 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 14 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar Hazine ve Orman Yönetimi vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacı vekili, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği L... Kasabası, S... mevkiinde bulunan bir parça taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının müvekkili yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasa'nın 713. maddesi hükmüne göre müvekkili adına tescilini istemiştir. Mahkemece, davanın kabulüne, Fen Bilirkişi Zekeriye tarafından tanzim edilen rapor ve eki krokide (A) harfi ile gösterilen 9240,31 m2 yüzölçümündeki taşınmazın davacı İbrahim oğlu, 1953 doğumlu Durhasan adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Yasa'nın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 04.03.1988 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 6831 sayılı Yasa'nın 3302 sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulaması vardır.

Taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu işlemi 1960-1962 yıllarında yapılıp sonuçları ilan edilerek kesinleşmiş ve dava konusu edilen taşınmaz arazi kadastrosunda tespit dışı (kadastro harici) bırakılmıştır.

Yörede yapılan arazi kadastro çalışmaları sırasında çekişmeli taşınmaz tespit dışı (kadastro harici) bırakıldığı sabit olduğuna göre, böyle bir taşınmazın 3402 sayılı Kadastro Yasası'nın 17. maddesine göre imar-ihyası tamamlandıktan sonra zilyetlikle iktisabı mümkündür. Ancak ihya edilen taşınmaz, il ya da ilçe veya kasabaların imar alanının kapsadığı alan içinde ise, imar-ihya île kazanılması mümkün değildir. Bu nedenle, taşınmazın imar kapsamı içine alınma tarihi önem arz eder. İmar-ihya olgusunun tespit veya dava tarihîne göre nazara alınması gerekir. İhya olgusunun tamamlandığı tarihten itibaren, TMK'nın 713/1 ve 3402 sayılı Yasa'nın 14. maddesindeki koşutlar altında zilyet edilmiş olması halinde o yerin mülkiyetinin iktisabı mümkün olabilecektir. Dava konusu edilen taşınmaz Belediye Meclisi'nin 18.11.1986 tarih 7/1 sayılı kararı ite İmar planı içine alınmıştır. Yerel bilirkişi ve tanık beyanlarına göre, davacının zilyetliğinin taşınmazın imar planı içine alındığı tarihten sonra, 1980'li yıllarda başladığı anlaşılmaktadır.

Davacının çekişmeli taşınmaz üzerindeki zilyetliğinin başlangıcı 1980 yılı ile taşınmazın imar planı kapsamına alındığı 18.11.1986 tarih arasında davacı yararına olağanüstü zamanaşımı ve zilyetlikle taşınmaz kazanma koşulları oluşmadığı, hal böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılar Hazine ve Orman Yönetimi vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (BOZULMASINA), peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 22.06.2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4055, Karar No: 2009/3833, Tarih: 02.06.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/4055 E.  ,  2009/3833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

Dosya içeriğine göre dava, deprem sigorta sözleşmesine dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir. Başkanlar Kurulu Kararı ve Yargıtay Yasasının 14. maddesine göre temyiz inceleme görevi Yüksek 11.Hukuk Dairesine aittir.

Bu nedenlerle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 2.6.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15614, Karar No: 2014/17446, Tarih: 16.06.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/15614 E.  ,  2014/17446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2014

NUMARASI : 2013/715-2014/259

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı vekili tarafından alacağın temliki sözleşmesine dayalı olarak genel haciz yolu ile icra takibine başlandığı, örnek 7 nolu ödeme emrinin tebliği üzerine borçlunun yasal sürede icra dairesine verdiği dilekçe ile takibin durduğu, alacaklının itirazın kaldırılması istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece takip dayanağı olan sözleşmenin iki tarafa borç yüklediği, dolayısıyla İİK.nun 68. maddesi kapsamında belgelerden olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK'nun 68/1.maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Taraflar arasında yapılan 06/12/2010 tarihli sözleşme ile 32.411,81 Euronun temlik edildiği, ödeme taksit ve miktarlarının açık şekilde belirtildiği, ödemelerin herhangi bir kayıt ve şarta tabi tutulmadığı, borçlu tarafından sözleşme altındaki imzaya da bir itiraz olmadığı, bu hali ile takip dayanağı belgenin İİK 'nun 68/1. maddesinde yer alan ve alacaklıya itirazın kaldırılması olanağını tanıyan "borç ikrarını içeren" belge niteliğinde olduğu görülmektedir.

Takip talebinde 13.050.-Euro asıl alacak takibe konulmuş olup, mahkemece, yukarıda açıklanan ve takibe dayanak yapılan belge içeriği gözönüne alınarak takip tarihi itibariyle muaccel hale gelmiş borç miktarı tespit edilmek suretiyle oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13324, Karar No: 2014/15700, Tarih: 02.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/13324 E.  ,  2014/15700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/04/2013

NUMARASI : 2011/773-2013/293

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde Mart 2006-27.04.2010 tarihleri arasında taşçı ustası olarak kesintisiz çalıştığını ve çalışma süresi boyunca haftanın altı günü, yaz aylarında (Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül ) 07:30 - 21:00 saatleri arasında, kış aylarında ise 08:00 - 18:00 saatleri arasında çalıştığını, hafta tatili kullandığı cuma günleri de ayda en az iki gün çalıştığını, dini bayramlar dışındaki bütün genel tatillerde çalıştığını, buna karşın fazla çalışma ücretleri ile hafta tatili ve genel tatil ek ücretlerinin ödenmediğini, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını, izin ücretinin de ödenmediğini, aylık ücretinin net 1.600,00 TL. olduğunu, işverence ayrıca üç öğün yemek ve barınma sağlandığını, ücretlerinin asgari ücret kısmının bankaya yatırılmak suretiyle, kalan kısmın ise elden ödendiğini, fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi, gerçek ücretlerinin bordrolara yansıtılmaması, düzensiz ödenen düşük bir ücretle çalıştırılması gibi olumsuzlukların sona erdirilme talebinin kabul edilmemesi üzerine iş sözleşmesini 27.04.2010 tarihinde haklı sebeple feshettiğini belirterek ödenmeyen kıdem tazminatı, hafta tatili, fazla mesai, yıllık ücretli izin, genel tatil alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının taş kırma işçisi olarak Sosyal Güvenlik Kurumu ve davalı işyeri kayıtlarında görünen sürelerde ve ücretle çalıştığını, çalışma şartlarının insanileştirilmesi talepleri sonuç vermeyince iş sözleşmesini feshettiği iddiasının da doğru olmadığını, başka bir taş ocağında iş bulduğu için işten ayrıldığını, davalı işyerinde çalışan taş kırma işçilerinin genellikle başka şehirlerden geldiklerini ve yataklı olarak çalıştıklarını ve memleketlerindeki işleri ve düğün, bayram ve benzeri sebeplerle işyerinden sıkça ayrıldıklarını ve yeniden işlerine döndüklerini, davacının da bu durumda olduğunu, davalı işyerinde yapılan işin açık havada taş kırma işi olduğunu, yaz aylarında aşırı sıcaklar, kış aylarında ise soğuk ve yağmur gibi olumsuz hava şartlarının çalışmayı zorlaştırdığını, bu sebeple günlük yedibuçuk saatlik çalışma süresinin tamamlanması şartıyla, çalışanların

çalışma saatlerini esnek olarak kullanmalarına izin verildiğini, kabul anlamına gelmemekle birlikte, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti taleplerine karşı zaman aşımı definde bulunduklarını iddia ile davanın reddini savunmuştur.