muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2981, Karar No: 2019/15007, Tarih: 08.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2981 E.  ,  2019/15007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Sanıklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde;

Gerekçeli karar başlığı ve hüküm fıkrasında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçuna ilişkin kısımlarda atılı suçun sehven konut dokunulmazlığının ihlali suçu olarak belirtilmesi ve uygulama maddesinin TCK’nın 116/2. maddesi yerine 116/1. maddesi olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-Sanıklar hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Müşteki ...’in aşamalardaki beyanlarına göre okul kantininden 50-100 TL civarında bozuk paranın çalındığı, soruşturma aşamasında ifadesi alınan okul müdür yardımcısı ...’nın beyanına göre okulun kırılan camı nedeniyle 70 TL zarar oluştuğu, okul müdürlüğü tarafından mahkemeye sunulan müzekkere cevabında okul camının kilidine verilen hasarın onarıldığı ve müşteki ...’in beyanı dışında okulda başka bir zarar oluşmadığının belirtildiği, sanık ...’ın 28.11.2013 tarihli savunmasında diğer sanıkla birlikte zararı karşılamak istediklerini ancak zararın ne kadar olduğunu bilmediklerinden zararı karşılayamadıklarını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; sanıklara tazmin edilecek zarar ve makul bir süre bildirilip bir ödeme yeri gösterilerek sonucuna göre sanıklar hakkında TCK'nın 168/2. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanıkların olay günü Şehit ......’nun kantininden 50-100 TL civarında bozuk parayı çalması şeklinde gerçekleşen eylemi nedeniyle sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Sanıkların olay günü Şehit ......’nun kantininden 50-100 TL civarında bozuk parayı çalması şeklinde gerçekleşen eylemi nedeniyle sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4029, Karar No: 2017/9817, Tarih: 22.06.2017

**12. Hukuk Dairesi         2017/4029 E.  ,  2017/9817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 06.12.2016 tarih, 2016/5407-24946 sayılı Daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkikinin borçlu ... Tic. Ltd. Şti. tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçluların kambiyo senetlerine mahsuz haciz yolu ile takibe karşı dayanak bononun teminat amacı ile verildiğini ileri sürerek takibin iptalini talep ettiği, mahkemece takibe dayanak senedin teminat senedi olduğu gerekçesi ile takibin iptaline karar verildiği, mahkeme kararının alacaklılar tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce mahkeme kararının “...Borçlu tarafından ileri sürülen belgelerde, takip konusu senede açık bir atıf olmadığı gibi, alacaklının da teminat iddiasına yönelik kabulü bulunmamaktadır. O halde mahkemece, borçlunun, senedin teminat senedi olduğuna ilişkin borca itirazının reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir” gerekçesi ile bozulduğu, bozma ilamına karşı borçlu ... Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından karar düzeltme yoluna başvurulduğu görülmektedir.

6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 620. maddesine göre adi ortaklığın hükmü şahsiyeti bulunmadığından taraf ehliyeti yoktur. Taraf ehliyeti kamu düzeninden olup mahkemece kendiliğinden göz önüne alınmalıdır.

İki veya daha fazla işletmenin belli bir amaca ulaşmak için katkılarını birleştirdikleri ortaklığın (Joint Venture'nin) tüzel kişiliği bulunmadığından taraf ehliyeti yoktur. Ortaklar, ortaklık borçlarından dolayı alacaklılara karşı doğrudan doğruya ve sınırsız olarak tüm varlıklarıyla sorumludurlar. Ancak gerçek ve tüzel kişilerin taraf ehliyeti vardır (HGK.nun 08.10.2003 tarih ve 2003/12¬574 E 2003/564 K. sayılı içtihadı).

Somut olayda takibi başlatan ... Ticaret A.Ş. - ... Ticaret AŞ. adi ortaklığı olup, takip talebine ekli ... 24. Noterliği’nin 29.01.2014 tarih ve 02804 yevmiye no'lu vekaletname de adi ortak tarafından verilmiştir.

Öte yandan takip dayanağı 19.12.2012 tanzim ve 19.06.2013 vade tarihli bononun incelenmesinde senedin lehtar hanesinde "... Tic. A.Ş.- ... Tic. A.Ş. adi ortaklığı" ibaresinin yazılı olduğu ve ilk cironun da "...-... İş Ortaklığı" tarafından yapıldığı görülmektedir. TTK'nun 776/1-e maddesi gereğince bonoda lehtarın ad ve soyadının yazılı olması zorunludur. Lehtar, gerçek veya tüzel kişi olarak bonoda gösterilmez ise dayanak belge bono olarak kabul edilemeyeceğinden, TTK'nun 776/1-e maddesinde öngörülen koşulları taşımayan bu belge nedeniyle borçlu hakkında kambiyo senetlerine özgü yolla takip yapılması mümkün değildir.

O halde mahkemece takip yapan adi ortaklığın taraf ehliyeti bulunmadığından takibin iptali yerine, takibe dayanak bononun teminat senedi olduğu gerekçesi ile hüküm tesisi isabetsiz ise de; sonuçta takibin iptaline karar verdiliğinden sonucu itibariyle doğru olan mahkeme kararının Dairemizce onanması gerekirken maddi hataya müstenit olarak bozulduğu anlaşıldığından, borçlu ... Tic. Ltd. Şti. nin karar düzeltme talebinin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ : Borçlu ... Tic. Ltd. Şti.nin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 06.12.2016 tarih ve 2016/5407 E., 2016/24946 K. sayılı bozma ilamının borçlu ... Tic. Ltd. Şti. yönünden kaldırılmasına, sonucu doğru mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 22/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6425, Karar No: 2013/5853, Tarih: 11.03.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/6425 E.  ,  2013/5853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

KARAR

Dava, abonenin elektrik faturasına yansıtılan kaçak kayıp bedeli ile ilgili olarak Tüketici sorunları Hakem Heyitince verilen karara itirazı ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 günlü ve 2013/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 1.2.2013 tarihinden itibaren Yargıtay 3.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 11.3.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18282, Karar No: 2013/9182, Tarih: 03.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/18282 E.  ,  2013/9182 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava; zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sigortalıya yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan zararın, 506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesi hükmü gereğince davalı işverenden rücuan alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalıya ait işyerinde; kurum sigortalısı, davalı işveren işçilerinden ... tahkimat malzemesi direğini omzunda taşıdığı, omzundaki direği indirirken direğin elinden kayması sonucu iş kazasının gerçekleştiği, mahkemece yapılan yargılamada bilirkişi raporunda kazanın gerçekleşmesinde %80 oranında kaçınılmazlık, % 20 oranında sigortalı işçinin kusurunun bulunduğunun belirtildiği anlaşılmakta olup, anılan rapora dayanılarak hüküm kurulmuştur.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun “İşverenin sorumluluğu” başlığını taşıyan 26’ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince, işverenin rücu alacağından sorumluluğu, ancak kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi ya da suç sayılabilir bir davranışının varlığı halinde olanaklıdır. Başka bir anlatımla, işverenin yalnızca, fıkrada öngörülen sınırlı sayıdaki durumlarda sorumluluğu söz konusudur. Anılan fıkraya 06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanunun 28’inci maddesiyle eklenen “İşçi ve işveren sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır” cümlesi gereğince, iş kazalarında ilgililerin kusur durumları belirlenirken kaçınılmazlığın da göz önünde bulundurulması ve belirlenen kaçınılmazlık payından işverenin sorumlu tutulmaması gerekmektedir. Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı

olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Ayrıca, “kaçınılmazlık, sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram …” (Prof. Dr. A.Can Tuncay, Kurumun işverene Rücuu - Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup, bu olgunun kabulünün koşulu, “ … vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.” (Prof. Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139).

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir. İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım

mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma olasılığının tamamen ortadan kaldırılabileceği de yadsınamaz bir gerçektir.

Bu açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; tüm dosya içeriği ve olayın oluş şekline göre, davalı işveren ve sigortalının kusur durumlarının yasal mevzuat çerçevesinde irdelenmediği, yanılgıya dayalı, yargısal denetime elverişli olmayan raporların hükme dayanak alınması yerinde değildir. Bu bakımdan, 506 sayılı Kanunun 26., davaya konu işkazasının meydana geldiği tarihte yürürlükte olan 1475 sayılı Kanunun 73. maddeleri ile İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü ve diğer yasal mevzuat kapsamında iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile işçi sağlığı ve iş güvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan yöntemince düzenlenecek bilirkişi raporu alınmalı, oluşan kazaya karşı hangi önlemlerin alınması gerektiği, bunların işverence alınıp alınmadığı ve alınmış tedbirlere sigortalı ve diğer ilgililerin uyup uymadığı hususları ortaya konulmalı, kaçınılmazlık olgusunun var olup olmadığı da ayrıca irdelenmeli ve elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Yukarıda açıklanan, maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddi yönünde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6418, Karar No: 2024/7875, Tarih: 07.11.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/6418 E.  ,  2024/7875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1337 Esas, 2023/1184 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 9. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2016/862 E., 2020/74 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; askeri ve sivil hava meydanlarında hava araçlarının ihtiyacı için gerekli uçak yakıtının tedarik ve teslimine ilişkin 1 yıl süreli sözleşmesinin 16.03.2016 tarihinde taraflar arasında aktedildiğini, davalının 13.07.2016 tarihli ihtarnamesinde müvekkilinin yükümlülüklerini ihlal ettiği iması varsa da bu imanın doğru olmadığını, davacının tüm yükümünü yerine getirdiğini, davalının en son 04.08.2016 tarihinde müvekkilinden yakıt aldığını, müvekkilinin de 07.10.2016 tarihli ihtarnamesi ile davalıyı ifaya davet ettiğini, davet ihbarına cevap vermeyen, ifa etmeyen davalının fiilen direngen durumuna düştüğünü, müvekkilinin 19.10.2016 tarihli ihtarname ile sözleşmenin 22.2. maddesinde ifaya ekli düzenlenen cezai şartın ödenmesini istediğini, cevap vermeyen davalının sessizliğinin müvekkilini ekarte ederek emtiayı üçüncü şahıs veya şahıslar kanalıyla satın aldığı gerçekliğine dayandığını, davalının 02.08.2016 tarihinden dava tarihine kadar sözleşmeyi ifa etmediği dönem için müspet zararı da ödemesi gerektiğini, davalının gerek kendisi, gerekse Türk Hava Kurumu çatısı altında organik bağı olan tüzel kişilikler kanalıyla müvekkilinin zararına emtiayı tedarik ettiği gibi bu emtiayı müvekkilinin hammadde tedarikçisi şirketten sağladığını ileri sürerek sözleşmeyi kasten ifa etmemekte direnen kusurlu davalının sözleşmenin 22.2. maddesinde ifaya ekli olarak düzenlenen cezai şart miktarından şimdilik 100.000,00 TL’nin 19.10.2016 tarihli ihtarnamenin davalıya tebliğinden itibaren işleyecek en yüksek ticari temerrüt reeskont faizi ile birlikte tahsilini, müvekkilinin sözleşmenin ifasından beklediği ifa menfaatine yönelik zararlarından dolayı ve sözleşmede yer alan ifaya ekli düzenlemesine istinaden cezai şartın yanı sıra olumlu zararın, 05.08.2016 ile dava tarihine kadar olan dönemde tahakkuk etmesi gereken olumlu zararın hesap edilerek şimdilik 30.000,00 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek ticari temerrüt reeskont faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 117.308 litre yakıtı 24.06.2016 günü yangın bölgelerindeki tankerlere sevkedeceğini bildirdiği halde 6 gün sonra 30.06.2016 tarihinde getirebildiğini, yakıt boşaltma işinin de 01.07.2016 tarihi saat 04:30’a kadar sürdüğünü, müvekkilinin de noksan yakıtı ... Ofisi A.Ş.’den (POAŞ) yüksek fiyatla tamamlamak zorunda kaldığını, sözleşmenin 14.5. maddesine göre satıcının her an sevkiyatı mümkün olacak 200.000 litre yakıtı hazır bulundurma yükümü bulunduğu halde davacının bu taahhüdünü hiçbir zaman yerine getirmediğini, sözleşmeye aykırılık teşkil eden davacının bu eylem ve eksikliklerini ivedi gidermesi için müvekkilinin 13.07.2016 tarihli ihtarnameyi gönderdiğini, ancak davacının yükümlülüklerine uymamak hususunda ısrarlı davrandığını, müvekkilinin de üçüncü kişilerden yüksek fiyatlı alım zorunda kalmasıyla maddi kayba uğradığını, taahhüt edilen işin mahiyeti orman yangını ile mücadele olduğundan yapılacak ufak hataların büyük sonuçlar doğuracağını, müvekkilinin gizli alım yaptığı iddiasına bir anlam verilemediğini, gönderdikleri ihtarnameler incelendiğinde fesih beyanlarının bulunmadığının görüleceğini, bu ibarenin tamamen davacının söylemi olduğunu, ihtarnamelerde davacının yakıt ikmaline ilişkin eksikliğin ivedi giderilmesi yönünde ifaya davet taleplerinin yer aldığını, davacının bu eksiklikleri gidermek yerine sözleşmenin feshi yoluna gittiğini, müvekkilinin belli bir sürede belli bir miktar alım yükümünün bulunmadığını, davacının ifaya ekli cezai şart isteyemeyeceğini, asgari alım garantisi verilmediği için mahrum kalınan kâr adı altında müspet zarar da talep edemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davacının ilk talebinin sözleşmenin 22.2 ve 6079 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6079 sayılı Kanun) 179 uncu maddeleri uyarınca ifaya ekli cezai şart istemine ilişkin olduğu, davacı vekilinin davalının kendilerinden en son 04.08.2016 tarihinde ürün teslim aldığını, sözleşmenin kalan 224 günlük süresi içerisinde ürün talep etmeyerek sözleşmeyi uygulanmaz hale getirdiğini belirtip, sözleşme fesih edilmemekle birlikte sözleşmenin 22.2. maddesinin kendilerine ifaya ekli cezai şartı talep hakkı verdiğini ileri sürdüğü, taraflar arasındaki 16.03.2016 tarihli ve bir yıl süreli sözleşmenin 22. maddesinin “Anlaşmanın (erken) Feshi” başlığını taşıdığı, 22.1. maddesinde tarafların yazılı mutabakatı ile sözleşmenin her zaman feshedilebileceğinin düzenlendiği, 22.2. maddesinde ise “Süre bitmeden önce de anlaşmanın taraflarından birisi tek taraflı olarak diğer tarafı yazılı olarak fesih tarihinden 30 gün öncesinden bilgilendirmek şartıyla feshedebilir. Mücbir nedene dayanmayan haksız fesih işlemi gerçekleştiren taraf diğer tarafa 300.000,00 USD nakdi ve cezai şartı ifaya ekli olmak üzere ödemeyi kabul ve taahhüt eder.” hükmünün yer aldığı, her iki şirketin 16.03.2016 tarihli sözleşmeyi feshetmedikleri, davacının kendilerinden en son 04.08.2016 tarihinde akaryakıt alındığını, bir daha alım yapılmadığını, bu durumu sözleşmenin 22.2. maddesindeki ifaya ekli cezai şartı talep hakkı verdiğini ileri sürdüğü, sözleşmenin 22.1. maddesinde mutabakat ile her zaman fesih yapılabileceğinin öngörüldüğü, 22.2. maddesinde ise “..... mücbir nedene dayanmayan haksız fesih işlemini gerçekleştiren taraf diğer tarafa 300.000,00 USD nakdi ve cezai şartı ifaya ekli olmak üzere ödemeyi kabul ve taahhüt eder.” hükmünün açık ve net olduğu, sözleşme fesih edilmediği takdirde cezai şart talep edilemeyeceği, sözleşme fesholmadığı için haksız fesihten söz edilemeyeceği, bu nedenle ifaya ekli cezai şartın da istenemeyeceği, davacının bir diğer talebinin 04.08.2016 tarihinde yapılan son ürün teslim tarihi ile sözleşmenin sona ereceği tarihe kadar geçecek 224 günlük süre için akaryakıt talep edilmemesi nedeniyle davacının uğradığı ileri sürülen kâr yoksunluğu kaybının davalıdan tahsili istemine ilişkin olduğu, davacının kâr yoksunluğu talep edebilmesi için taraflar arasındaki sözleşmede davalının belirli bir miktar ürün satın almayı taahhüt etmesi ve taahhüt edilen miktar kadar ürün satın almaması gerektiği, sözleşmede davacıdan belirli bir miktar ürün alımının davalı tarafından garanti edilmemiş olması nedeniyle davacının gelir kaybı talebinde bulunamayacağı gibi 25.07