muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17089, Karar No: 2013/13108, Tarih: 23.09.2013

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde ........ Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın ........ Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; ........'nın 11. maddesinde, ........'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce ........'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. ........'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime ........'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve ...'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi ........'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. ........ Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, ........'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (............ Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün ........ Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya ........'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin ........ Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, ........'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile Değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenledir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve ........ Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan yasa maddesi ........'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde ........ Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda iptal hükmü iptal tarihi olan 01.11.2012 tarihinden önceki hacizler için geçerli olduğu gibi ilam tarihi, yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olmak koşulu ile ilamlara 01.11.2012 tarihinden sonraki konu edilen hacizler için de geçerlidir. 11.06.2013 tarihinden sonra verilen ilamlara ilişkin yapılan takiplerde ise haciz yasağı mevcut olup haczedilmezlik şikayetlerinin kabulü gerekir.

Somut olayda; ilam tarihi 04.12.2012 olup, borçlunun hak ve alacaklarına 14.01.2013 ve 21.02.2013 tarihinde haciz konulmuştur. Haciz tarihi itibariyle 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiğinden ve o tarih itibariyle yürürlükte olan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6. maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından, kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, haciz tarihindeki uygulamaya göre, borçlu İdare'nin haczi kabil malvarlığı üzerine haciz konulması mümkün olup, mahkemece haczedilmezlik şikayetinin de reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle kabulüne karar verilmesi isabetli olmamıştır.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA,bozma nedenine göre alacaklı vekilinin sair temyiz itirazının incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 23.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/7264, Karar No: 2015/6368, Tarih: 06.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/7264 E.  ,  2015/6368 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 15. İş Mahkemesi

Tarihi : 04/12/2014

Numarası : 2013/652-2014/959

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde güvenlik görevlisi olarak çalışırken eksik ödenen ücret alacaklarının ödenmesini istemesi üzerine davalı işverence evine gönderilerek "iş olursa seni çağırırız" dendiğini, sonrada hakkında devamsızlık tutanakları tutularak haksız olarak işten çıkartıldığından bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı, davacının iş akdinin devamsızlık yapması sebebiyle haklı nedenle sonlandırıldığını, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş akdinin işveren tarafından haklı neden olmaksızın feshedildiği gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı talebinin kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairemizce devamsızlık tutanaklarını tutan kişilerin re’sen dinlenerek çıkacak sonuca göre kıdem ve ihbar tazminatı talebi hakkında bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma kararına uyan mahkemece, tutanak mümzileri dinlenmiş ve tutanakta imzası bulunan Ş.. Y.. tutanak içeriğini doğrulamamış, diğer tutanak tanığı A.. A.. ise tutanak içeriğini doğrulamıştır. Yapılan yargılama sonunda davacının iş akdinin devamsızlığı nedeniyle davalı işveren tarafından haklı nedenle feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine diğer alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25'inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur .

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur .

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez. Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır . İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Devamsızlık, işçinin işine devam etmemesi halidir. İşyerine gittiği halde iş görme borcunu ifaya hiç başlamayan bir işçi devamsızlıkta bulunmuş sayılmamalıdır. İşçinin yapmakla yükümlü olduğu ödevleri hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi ayrı bir fesih nedeni olup, bu durumda 4857 sayılı Yasanın 25/II-h maddesi uyarınca değerlendirme yapılmalıdır.

Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. İş sözleşmesinde, genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

İşyerinde cumartesi günü iş günü ise belirtilen günde devamsızlık da diğer koşulların varlığı halinde haklı fesih nedenini oluşturabilir.

İş sözleşmesinin askıya alınması durumunda, işçinin çalışması gereken günde işe başlamaması da devamsızlık olarak değerlendirilmelidir.

İşverence, işçinin devamsızlığının haklı nedene dayanıp dayanmadığın araştırılmalı ve işçiye bir mazereti varsa bildirmesi için süre veren bir ihtarname çekilmeli ve eğer mazeretini belgeleyemezse iş akdinin feshedileceği ihtar edilmelidir. Çünkü yasal düzenleme gereği mazereti olmaksızın devamsızlık yapmak haklı fesih nedenidir.

İş sözleşmesinin askıya alınması durumunda, işçinin çalışması gereken günde işe başlamaması da devamsızlık olarak değerlendirilmelidir.

İşverence, işçinin devamsızlığının haklı nedene dayanıp dayanmadığın araştırılmalı ve işçiye bir mazereti varsa bildirmesi için süre veren bir ihtarname çekilmeli ve eğer mazeretini belgeleyemezse iş akdinin feshedileceği ihtar edilmelidir. Çünkü yasal düzenleme gereği mazereti olmaksızın devamsızlık yapmak haklı fesih nedenidir.

Somut olayda, davacı iş akdinin işverence haklı neden olmaksızın feshedildiğini iddia etmiş, davalı taraf ise davacının devamsızlık yapması nedeniyle iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunmuştur. Ne var ki; davacının devamsızlığına dair tutanak içerikleri mümzilerden Ş.. Y.. tarafından doğrulanmamıştır. Hatta bu tanığın hizmet döküm cetveline göre 4/5/6.10.2010 tarihlerinde tutulan tutanak tarihlerinden daha sonra 08.10.2010 tarihinde davalı yanında işe başlamıştır. Bu durumda tanığın ifadesinde belirtildiği üzere bu tutanaklar boş olarak imzalatılmış ve sonradan üzeri doldurulmuştur. Bu durumda davalı işveren devamsızlık iddiasını ispatlayamadığı gibi, davalı işçinin devamsızlığının haklı bir mazerete dayanıp dayanmadığını da araştırmadan usule aykırı bir fesih yapmıştır. Bu nedenle işveren feshi haksız olup davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü gerekirken hatalı gerekçe ile reddine karar verilmesi isabetsizdir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davacıya iadesine, 06.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18160, Karar No: 2013/18984, Tarih: 03.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/18160 E.  ,  2013/18984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması,rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; ...Yetiştiricileri Birliği Başkanı olan sanığın, Tarım Bakanlığından kredi almak için başvuruda bulunduğu, kredi başvurusunda teminat olmak üzere katılandan arılarını istediği, katılanın 180 kovan arıyı sanığa verdiği, ancak kredi işlemleri bitmesine rağmen, sanığın arıları iade etmeyerek güveni kötüye kullanmak suçunu işlediği iddia edilmiş ise de; sanık savunmasında, yanında işçi olarak çalışan katılana 269 kovan arı teslim ettiğini, katılanın arıları ve balı geri getirmediğini, daha sonra içinde çok az arı olan 180 kovan arıyı teslim ettiğini, katılanın iddia ettiği şekilde her hangi bir kredi başvurusunun olmadığını beyan ettiği, Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı Tarımsal Üretim ve Geliştirme Genel Müdürlüğünün 21.06.2007 tarih ve 1376 sayılı cevabi yazısında, Genel Müdürlüğün herhangi bir kredi uygulaması olmadığı, kayıtlarda da sanığın kredi başvurusunun bulunmadığının bildirildiği, taraflar arasındaki arı kovanı alış verişinden kaynaklanan uyuşmazlığın hukuki mahiyette olup, sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı deliil elde edilemediği anlaşılmakla, sanık hakkında verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 03.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11544, Karar No: 2017/5779, Tarih: 21.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/11544 E.  ,  2017/5779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet, Sanıklar ..., ... ile ...'in temyiz istemlerinin reddi

İlk derece mahkemesince verilen hükümler ile temyiz isteminin reddine dair Ek kararlar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ... ile ...'nin temyiz istemlerinin reddine ilişkin Ek kararların incelenmesinde;

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz istemlerinin reddine dair verilen Ek kararlar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık ... müdafii ile sanıklar ...ve...'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararların ONANMASINA,

Sanık ... hakkında atılı suçtan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ...'in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 21.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/194, Karar No: 2022/1180, Tarih: 03.02.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/194 E.  ,  2022/1180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi borçlunun icra mahkemesine başvurusunda, takip dayanağının tek bir ilam olmasına rağmen sebepsiz zenginleşmeye neden olacak şekilde iki ayrı icra emri gönderilmesinin hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğunu ileri sürerek her iki icra emrinin de ipalini talep ettiği, İlk Derece Mahkemesi’nce şikayetin reddine hükmedildiği, karara karşı şikayetçi borçlu tarafından istinaf yoluna başvurulduğu ve Bölge Adliye Mahkemesi’nce istinaf isteminin esastan reddine karar verildiği, kararın borçlu tarafından temyizi üzerine Dairemizce; icra emrinde yer alan “borcunuzu hemen öderseniz” başlığı altındaki hesaba itiraza ilişkin İlk Derece ve Bölge Adliye Mahkemeleri tarafından bir değerlendirme yapılmadığı ve bu hesaplamanın yok hükmünde olduğu belirtilerek icra emrinden çıkartılmasına karar verilmesi gerektiğinden bahisle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulduğu, İlk Derece Mahkemesi’nce bozma kararına direnilerek, bozma gerekçesi yapılan bu hususa ilişkin şikayet dilekçesinde bir iddia ve talep bulunmadığı, ilk kez istinaf aşamasında ileri sürülen bu hususun mahkemece resen değerlendirilemeyeceği belirtilerek önceki hükmün yeniden kurulduğu, direnme kararının borçlu tarafından temyiz edildiği görülmüştür.

Somut olayda; kiralananın tahliyesi konulu Sulh Hukuk Mahkemesi ilamına dayalı olarak borçluya tahliye kararının infazı için örnek 2, ilamda hükmedilen vekalet ücreti ile yargılama giderlerinin tahsili için de örnek 4-5 icra emirlerinin gönderildiği, bunlardan örnek 2 numaralı icra emrinde “borcunuzu hemen öderseniz” başlığı altında bir hesaba yer verildiği görülmekte ise de; borçlunun icra mahkemesine sunduğu 11.02.2019 tarihli şikayet dilekçesinin incelenmesinde, söz konusu hesaba ilişkin bir şikayet ve talebin bulunmadığı anlaşılmıştır. İcra emrinde yer alan bu hesap dökümü, icra mahkemesince resen nazara alınacak hususlardan olmadığından, Dairemizin bozma ilamı maddi hataya müstenit olup, İlk Derece Mahkemesi'nin direnme kararındaki gerekçesinin yerinde olduğu görülmekle, direnmeye ilişkin kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ : Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre borçlunun yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun İlk Derece Mahkemesi’nin direnme kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nun 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 80,70 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 03/02/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6889, Karar No: 2013/6383, Tarih: 01.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/6889 E.  ,  2013/6383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16.03.2011 tarih ve 2009/300-2011/108 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin yönetim kurulu üyesi olup, müşterek imza ile yetkili başkanı olduğunu, şirket aleyhine onlarca icra takibi yapıldığını, şirketin borçlarını ödeyemez bir hale geldiğini, şirketin mali durumunun onarılamayacak düzeyde bozulduğunu, şirket maksadının imkansızlaştığını, şirketin fiilen iflas ettiğini, şirketin feshi ile tasfiyesini ve tasfiye memuru atanmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, ...'nın 434. maddesinde düzenlenen feshe hükmedilmesini gerektiren fiili şartların oluştuğu, şirketin maksadını gerçekleştirmesinin ve ıslahının mümkün olmadığı, şirketin sermayesinin tamamen karşılıksız kaldığı, sözleşmede belirtilen amaç ve konusunun gerçekleşmesinin veya yeniden oluşmasının imkansız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Mahkemenin gerekçeli kararı davalı şirketin tebligat adresine Tebligat Kanunu’nun 21'inci maddesi uyarınca tebliğ edilmiştir. Tebliğe ilişkin mazbatadan, davalı adresinin kapalı olması nedeniyle 7201 sayılı Kanun'un 21. maddesi uyarınca evrakın muhtara tebliğ edildiği, 2 numaralı haber kağıdının muhatabın kapısına yapıştırıldığı, en yakın komşusu/kapıcısı/yöneticisine haber verildiği anlaşılmaktadır. Ancak Tebligat Kanunu'nun 21. ve Tebligat Tüzüğü'nün 28. maddeleri uyarınca geçerli bir tebligattan söz edilebilmesi için, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılacak olanlardan hiç birinin gösterilen adreste bulunmaması, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, vs. tahkik ederek beyanlarının tebliğ tutanağına yazıp altını imzalatması, tebliğ evrakının o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memuruna teslim edilmesi, 2 numaralı ihbar fişinin kapıya yapıştırılması, keyfiyetin en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilmesi gerekir. O halde, davalının adreste bulunmama sebebinin araştırılmaması ve