muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2929, Karar No: 2019/852, Tarih: 24.01.2019

Ecrimisil, haksız işgal nedeniyle tazminat olarak nitelendirilen özel bir zarar giderim biçimi olması nedeniyle, en azı kira geliri karşılığı zarardır. Bu nedenle, haksız işgalden doğan normal kullanma sonucu eskime şeklinde oluşan ve kullanmadan kaynaklanan olumlu zarar ile malik ya da zilyedin yoksun kaldığı fayda (olumsuz zarar) ecrimisilin kapsamını belirler. Haksız işgal, haksız eylem niteliğindedir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 25.02.2004 günlü ve 2004/1-120-96 sayılı kararı).

25.05.1938 tarihli ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Hemen belirtelim ki, ecrimisil hesabı uzmanlık gerektiren bir husus olup, taşınmazın niteliğine uygun bilirkişi marifetiyle keşif ve inceleme yapılarak ve taleple bağlı kalınarak haksız işgal tazminatı miktarı belirlenmelidir. Alınan bilirkişi raporu, somut bilgi ve belgeye dayanmalı, tarafların ve hakimin denetimine açık değerlendirmenin gerekçeleri bilimsel verilere ve 6100 sayılı HMK'nin 266. vd. maddelerine uygun olmalıdır.

Bu nedenle, özellikle tarım arazilerinin haksız kullanımı nedeniyle ürün esasına göre talep varsa, bu konudaki resmi veriler, taşınmazın bulunduğu bölgede ekilen tarım ürünlerinin neler olduğu tarım il veya ilçe müdürlüğünden sorulmalı, ekildiği bildirilen ürünlerin ecrimisil talep edilen yıllara göre birim fiyatları ve dekara verim değerleri, hal müdürlüğünden ilgili dönem için getirtilmeli, bölgede münavebeli ekim yapılıp yapılmadığı, taşınmazın nadasa bırakılıp bırakılmadığı tespit edilmelidir.

Eğer, özellikle arsa ve binalarda kira esasına göre talep varsa, taraflardan emsal kira sözleşmeleri istenmeli, gerekirse benzer nitelikli yerlerin işgal tarihindeki kira bedelleri araştırılıp, varsa emsal kira sözleşmeleri de getirtilmeli, dava konusu taşınmaz ile emsalin somut karşılaştırması yapılmalı, üstün veya eksik tarafları belirlenmelidir.

İlke olarak, kira geliri üzerinden ecrimisil belirlenmesinde, taşınmazın dava konusu ilk dönemde mevcut haliyle serbest şartlarda getirebileceği kira parası, emsal kira sözleşmeleri ile karşılaştırılarak, taşınmazın büyüklüğü, niteliği ve çevre özellikleri de nazara alınarak yöredeki rayiçe göre belirlenir. Sonraki dönemler için ecrimisil değeri ise ilk dönem için belirlenen miktara ÜFE artış oranının tamamının yansıtılması suretiyle bulunacak miktardan az olmamak üzere takdir edilir.

Somut olaya gelince; dava konusu 343 parsel sayılı, tarla vasıflı taşınmaz tam malik olarak davacı adına kayıtlı olup, davacı taşınmazı 09.12.2005 tarihinde satın almıştır. Davacı 13.07.2010 tarihinde davalıya göndermiş olduğu ihtarnamede, davalının tebliğden itibaren bir hafta içerisinde taşınmazı boşaltmasını, sulama birliğine olan borçlarını ödemesini, aksi takdirde aleyhine alacak, ecrimisil ve elatmanın önlenmesi davası açacağını ihtar etmiştir.

Somut olaya gelince; dava konusu 343 parsel sayılı, tarla vasıflı taşınmaz tam malik olarak davacı adına kayıtlı olup, davacı taşınmazı 09.12.2005 tarihinde satın almıştır. Davacı 13.07.2010 tarihinde davalıya göndermiş olduğu ihtarnamede, davalının tebliğden itibaren bir hafta içerisinde taşınmazı boşaltmasını, sulama birliğine olan borçlarını ödemesini, aksi takdirde aleyhine alacak, ecrimisil ve elatmanın önlenmesi davası açacağını ihtar etmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan 10.02.2012 tarihli bilirkişi raporunda; 2007 yılına ilişkin ana ürün olarak mısır ecrimisil geliri belirlenmiş ve belirlenen bu değere TÜFE uygulanarak 29.09.2007 tarihinden 29.09.2011 tarihine kadar 53.025,02 TL ecrimisil hesap edilmiştir.

Dava, 1086 sayılı HUMK’un yürürlükte olduğu 20.09.2011 tarihinde açılmıştır. Mahkemece 01.12.2011 tarihli duruşmada; taraflara delil ve tanık listesi bildirmeleri için 2 haftalık süre verilmiş ve tanıkların taraflarca keşif mahallinde hazır edildiğinde dinleneceği bildirilmiştir. 27.01.2012 tarihinde keşif icra edilmiş, davalı ise tanık listesini 27.02.2012 tarihinde sunmuştur. Mahkemece, 05.04.2012 tarihli duruşmada; davalının celse arasında tanık bildirdiği, davacı tarafça da sonradan bildirilen tanıkların dinlenilmesine muvafakat edilmediğinden davalının tanık dinletme talebinin reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, yargılamanın sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi için iddia ve savunma ile ilgili delillerin eksiksiz toplanması zorunludur.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 27. (1086 sayılı HUMK’un 73.) maddesi, uluslararası sözleşmeler ve Anayasa’nın 36. maddesiyle en temel yargısal hak olarak kabul edilen hukuki dinlenilme hakkı gözetilerek, mahkeme, tarafları dinlemeden, onların iddia ve savunmalarını bildirmeleri için usûlüne uygun olarak davet etmeden, açıklama ve ispat haklarını kullanmalarını sağlamadan hükmünü veremez. Bunun aksinin kabulü adil yargılanma hakkının ihlali sonucunu doğurur.

Tanıkların taraflarca hazır edilmesini zorunlu kılan bir kural yoktur. Bunun aksinin kabulü, adil yargılanma hakkı (TC. Anayasası 36. madde) kapsamında olan iddia ve savunma hakkının (6100 s. HMK'nın 27., 1086 sayılı HUMK'un 78. maddeleri) kısıtlanması ve eksik inceleme sonucunu doğurur.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Davanın açılış tarihi itibariyle yürürlükte olan 1086 sayılı HUMK’daki delillerin bildirilmesi ve toplanmasına ilişkin usul kurallarının uygulanması gerekir. Mahkemece davalı tarafa delil ve tanık listesini bildirmesi için 2 haftalık süre verilmiş olup, sonradan kesin süre de verilmemiştir. Tanıkların taraflarca keşif mahallinde hazır edilmesinin istenmesi hukuka aykırıdır. Davalı savunmasında, dava konusu taşınmazı kendisinin kullanmadığını belirtmiş olup sonradan tanıklarını liste halinde bildirmiştir.

Hâl böyle olunca; Mahkemece taşınmazın bulunduğu yerde yeniden keşif yapılarak tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda, tanıkların keşif mahallinde dinlenilmesi, tebligat yapılmayan tanıklara da usulünce tebligat yapılması, tebligat yapılmasına rağmen gelmeyen tanıkların zorla getirtilmesi, davalının dava konusu taşınmaza haksız yere elatıp atmadığının belirlenmesi, elatmakta ise süresinin duraksamaya yer olmaksızın belirlenmesi, davalının haksız elattığının tespiti halinde ise, ecrimisil hesabının 13.07.2010 tarihli ihtarnamenin tebliğ edildiği tarihten 1 hafta sonrası ile dava tarihi arası için taşınmazın tarla niteliği de gözetilerek yukarıdaki ilke ve esaslar çerçevesinde hesap yapılması gerekirken, noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vasisinin temyiz itirazlarının kabulüyle 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca usul ve yasaya aykırı kararın BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/1. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 24.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8529, Karar No: 2010/90, Tarih: 19.01.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/8529 E.  ,  2010/90 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'ı bıçakla yaralamaktan sanık ...'un bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (KARABÜK) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 19/03/2009 gün ve 211/89 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık ile müdahil vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın bıçakla yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı tahrike ve takdire ilişen sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan, müdahil vekilinin suç vasfına, tahrikin bulunmadığına, teşdiden verilmesi gerektiğine, tecilin yerinde olmadığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 19/01/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8779, Karar No: 2020/3272, Tarih: 04.03.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/8779 E.  ,  2020/3272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK’nın 155/1, 62, 52/2, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmü sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müştekinin suç tarihinde Yenişehir ilçesinde faaliyet gösteren ve sanığın yetkilisi olduğu ... Telekom iş yerinde ikametine ait 275.20 TL'lik elektrik faturası borcunu yatırdığı, elektrik borcunu ödemesine rağmen 31.08.2012 tarihinde ikametine gelen görevli Tedaş Memurları tarafından elektrik faturasının yatırılmadığı söylenerek elektriğinin kesildiği, sanığın parayı ilgili kuruma yatırmayarak uhdesinde tuttuğunun iddia edildiği olayda,ilgili kurum ile sanık arasında fatura tahsilatı konusunda bir sözleşme bulunmaması karşısında, eylemin temas ettiği TCK’nın 157/1 maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunun, hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma kapsamına alındığı, bu nedenle uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 04/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14159, Karar No: 2015/424, Tarih: 19.01.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/14159 E.  ,  2015/424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akhisar 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/04/2014

NUMARASI : 2013/700-2014/143

Davacı İ.. B.. vekili Avukat Selda tarafından, davalı Z.. Ş.. aleyhine 11/12/2013 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 08/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davalı Z.. Ş.. tazminat davası bitmeden önce ceza mahkemesinin kesinleşen kararı ile 5 yıl 2 ay 15 gün hapis cezasına mahkum olmakla yasal kısıtlılık altına girmiştir. Bu nedenle adı geçen davalıya Türk Medeni Kanunu’nun 407. maddesi uyarınca bir vasi tayin edilip edilmediği araştırılmalıdır. Şayet bu işlem yapılmamışsa öncelikle yasal kısıtlıya bir vasi atanması sağlanmalı ve mahkeme kararı vasiye; “kanuni süre içinde mahkeme hükmünü ayrıca temyiz edebileceği, bu süre içinde temyiz hakkını kullanmadığı takdirde kısıtlı tarafından yapılmış olan temyize icazet vermiş (kabul etmiş) sayılacağı, temyizi kabul etmiyorsa bunu açıkça bildirmesi gerektiği” kaydını içerir biçimde tebliğe çıkarılmalı ve sonucuna göre işlem yapılmalıdır.

SONUÇ: Dosyanın gösterilen nedenle ve şekilde işlem yapılmak üzere GERİ ÇEVRİLMESİNE 19/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10527, Karar No: 2024/3526, Tarih: 21.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/10527 E.  ,  2024/3526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1225 Esas, 2023/1471 Karar

KARAR : Esastan ret

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun (2942 sayılı Kanun) 22 nci maddesine göre geri alım hakkının kullandırılmaması nedeniyle uğranılan zararın tazmini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkillerinin davalı kurum tarafından kamulaştırılan Gaziantep ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 613 ada 40 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, dava konusu taşınmazın 12,80 m²lik kısmının davalı idare tarafından park, meydan ve yol olarak kamulaştırıldığını, kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescile ilişkin Gaziantep 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/137 Esas, 2011/631 Karar sayılı dosyasında yapılan yargılama sonunda kamulaştırma bedelinin 55.653,91 TL olarak tespit edildiğini ve 19.10.2011 tarihinde tescil kararı verildiğini, ancak dava konusu taşınmaz ve bitişiğindeki diğer parseller tevhit edilmek suretiyle ... Mahallesi 6058 ada 1 parsel sayılı taşınmazın oluşturulduğunu, kamulaştırma amacına aykırı olarak otopark yapılmak suretiyle dava dışı ... ve ... Ticaret A.Ş.'ye satıldığını, 2942 sayılı Kanun’un 22 nci maddesi uyarınca geri alım hakkının kullandırılmaması nedeniyle uğranılan zararın yasal faizi ile birlikte davalı idareden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı idare vekili cevap dilekçesinde özetle; idari yargının görevli olduğunu, davanın zamanaşımı süresi ve hak düşürücü süre ihlal edilerek açıldığı dikkate alınarak reddine karar verilmesi gerektiğini, 613 nolu adada bulunan parsellerin ... İlçe Belediyesinin 24.10.2008 tarihli Meclis kararı ile Sokak Sağlıklaştırma Projesi kapsamında artan trafik sorununu çözmek amacıyla 613 nolu adanın tamamı altı otopark üstü park alanı olarak imar plan tadilatı yapıldığını, bu alandaki kamulaştırma işlemlerinin tamamlanması sonucu gerekli yol terkinleri ile oluşan ve imar planında Meydan (Zemin altı otopark) Alanında kalan 6058 ada 1 parselde kayıtlı taşınmazdaki müvekkili Belediyeye ait 427,72 m²lik hissenin 3194 sayılı İmar Kanunu'nun (3194 sayılı Kanun) 17 nci maddesi uyarınca taşınmaz hissedarları ... ve ...’a satıldığını ve isim değişikliği nedeniyle satış işleminin ... Ticaret A.Ş. adına yapıldığını, kamulaştırma işlemi ve imar uygulaması işlemi sonucu oluşan taşınmazın imar planı doğrultusunda altı otopark, üstü ise kamuya ait Meydan olarak kullanılmakta olup davanın reddi gerektiğini ve taşınmazın arsa bedeli 2011 yılında 3.300,00 TL/m² üzerinden mahkeme kararı gereği devir alınıp Belediye hissesi ise 2014 yılında 3.650,00 TL/m² üzerinden devir edildiğinden bedeller arasında herhangi bir fark bulunmadığından tazminata hükmedilemeyeceğini ileri sürmüştür.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 2942 sayılı Kanun’un 22 nci maddesi anlamında kamulaştırma ihtiyacının ortadan kalktığı sonucuna varılamayacağı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 2942 sayılı Kanun’un 22 nci maddesi anlamında kamulaştırma ihtiyacının ortadan kalktığı sonucuna varılamayacağı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; kamulaştırılmasına karar verilen taşınmazlar içerisinde 613 ada 35, 36, 53, 54, 55 ve 56 parsel sayılı taşınmazların bulunduğunu, bu taşınmazların ... ve ... adına kayıtlı olduğunu, davalı ... tarafından bu taşınmazlar dışındaki diğer taşınmazlar kamulaştırılıp bu parseller yönünden de kamulaştırma kararı bulunmasına rağmen bilinçli olarak herhangi bir işlem yapılmadığını, ... ve ... dışındaki diğer kişilere ait tüm taşınmazlar kamulaştırıldıktan sonra bu kişilere ait taşınmazlar ile birleştirilip 6058 ada 1 sayılı parsel oluşturularak bu suretle ... ve ...’ın taşınmaza hissedar yapıldığını, bu suretle taşınmazın üçüncü kişilere satılabilmesi için yasal zemin hazırlanıp 3194 sayılı Kanun'un 17 nci maddesi gerekçe gösterilerek dava konusu taşınmazın muvazaalı olarak düşük bedelle satıldığını, dava konusu taşınmazın uygulama imar planında meydan olarak geçiyor olmasının taşınmazın üçüncü kişiye satıldığı gerçeğini değiştirmeyeceğini, taşınmazın satışı yapılacak ise öncelikle müvekkillerine geri alım konusunda hak tanınmış olması gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemece yapılan tebligat veya ilan tarihinden itibaren 30 gün içinde idari yargıda iptal davası veya adli yargıda maddi hata düzeltim davası açılmaması halinde kamulaştırma işleminin kesinleşeceği düzenlenmiş olup, somut olayda dava konusu taşınmazlara ilişkin açılan bedel tespiti ve tescil talepli davalarda yapılan tebligat tarihlerine göre (2011 yılında) iş bu davanın açılma tarihine kadar 2942 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinde düzenlenen beş yıllık sürenin geçtiği belirlenmiş olup, kaldı ki dava konusu taşınmazların, uygulama imar planında "meydan (meydan altı otopark)" olarak özgülendiği için 07.12.2010 tarihli Gaziantep Büyükşehir Belediyesi Encümen Kararı ile kamulaştırılmasına karar verildiği, İlk Derece Mahkemesince mahallinde 09.02.2018 tarihinde yapılan keşif sırasında dava konusu taşınmazın meydan olarak kamusal alan kullanımının devam ettiği anlaşıldığı gibi, dava konusu taşınmazların kamulaştırma işleminin ardından imar uygulaması sonucu 16.07.2013 tarihinde tevhit ile 624,60 m² yüzölçümlü 6058 ada 1 parsel haline dönüştüğü ve Gaziantep Büyükşehir Belediye Başkanlığının 247,72 m²lik payının, yine bu parselde payı bulunan ... A.Ş'ye 3194 sayılı Kanun’un 17 nci maddesi uyarınca satıldığı anlaşılmış olup, 2942 sayılı Kanun’un 22 nci maddesi anlamında kamulaştırma ihtiyacının ortadan kalktığı sonucuna varılamayacağı kanaati oluştuğundan davanın reddine karar verilmesi doğru bulunmakla istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ederek kararın bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, kamulaştırılan dava konusu taşınmaza ilişkin olarak davacıların geri alım hakkının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 22 nci ve 23 üncü maddeleri

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu taşınmaz uygulama imar planında "meydan (meydan altı otopark)” olarak özgülendiği için 07.12.2010 tarihli ve 1299 sayılı Gaziantep Büyükşehir Belediyesi Encümen Kararı ile kamulaştırılmasına karar verildiği, İlk Derece Mahkemesince mahallinde yapılan keşif sırasında dava konusu taşınmazın meydan olarak kamusal alan kullanımının devam ettiği anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesi yerindedir.

2. Dava konusu taşınmaz uygulama imar planında "meydan (meydan altı otopark)” olarak özgülendiği için 07.12.2010 tarihli ve 1299 sayılı Gaziantep Büyükşehir Belediyesi Encümen Kararı ile kamulaştırılmasına karar verildiği, İlk Derece Mahkemesince mahallinde yapılan keşif sırasında dava konusu taşınmazın meydan olarak kamusal alan kullanımının devam ettiği anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesi yerindedir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10397, Karar No: 2013/8272, Tarih: 13.03.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/10397 E.  ,  2013/8272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM: Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nun 184/1. madde ve fıkrasında yazılı suçun, belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerler hakkında işlenmesinin olanaklı olması, belediye mücavir alanının madde kapsamında bulunmaması karşısında, suça konu taşınmazın bulunduğu Perşembe Yaylası'nın ...'nın 10.10.2009 tarihli yazısında belediye sınırları içerisinde olduğunun, imar planının bulunmadığının, 03.11.2009 tarihli bilirkişi raporunda ise belediye mücavir alan sınırları dahilinde kaldığının belirtildiği anlaşılmakla; dava konusu yerin belediye sınırları ya da belediye mücavir alanı içinde kalıp kalmadığı, özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı kuşkuya yer vermeyecek şekilde kesin olarak saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 13.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.