muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13953, Karar No: 2015/9730, Tarih: 11.11.2015

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekilinin gecikme faizine ilişkin temyiz itirazlarına gelince, davacı vekili dava dilekçesinde, kullanım bedelinin ödenmesi gereken tarihlerden itibaren 6183 sayılı Yasanın 51. maddesine göre işleyecek faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir. Taraflar arasında düzenlenen 28/05/2012 tarihli kira sözleşmesinin 3. maddesinde “yıllık kira bedeli üçer aylık dönemler halinde peşin olarak tahsil edilecektir. Vadesinde ödenmeyen kira bedellerine 21/07/1953 tarihli 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanunun 51 inci maddesi gereğince belirlenen oranda gecikme zammı uygulanır'' şeklinde şart kararlaştırılmıştır. Mahkemece taahhüdün 7/son maddesine göre gecikme zammı hakkında değerlendirme yapılıp,

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 88. ve 120. maddeleri koşulları da gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hükmedilen kullanım bedelinin vade tarihinden itibaren 2886 Sayılı Yasaya göre işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 11.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13776, Karar No: 2017/18456, Tarih: 11.09.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/13776 E.  ,  2017/18456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Arsa niteliğindeki dava konusu ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaz ile emsal olarak mukayeseye esas alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri karşılaştırıldığında, emsalin rayiç değeri 55,00-TL dava konusu taşınmazın rayiç değeri 45,00-TL olduğu anlaşılmakla dava konusu taşınmazın vergi değeri daha düşük, olmasına rağmen emsalden daha değerli kabul edilmesi ve buna göre değer biçilmesi nedeniyle rapor inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal

taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1719, Karar No: 2016/742, Tarih: 26.01.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/1719 E.  ,  2016/742 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddi ile hakem heyeti kararının düzeltilmesine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedelinin iadesi hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacının itirazının reddi ile; Urla Tüketici Sorunları Hakem Heyeti'nin 09/04/2012 tarih 2012/65 sayılı kararındaki "faize ilişkin ve ileriye yönelik tahsil edilmemiş faturalardaki kayıp-kaçak kullanım bedelleri yönünden borçlu olmadığının tespitine yönelik hükümlerin iptaline" şeklinde kararın düzeltilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davaya konu Urla Tüketici Sorunları Hakem Heyeti'nin 09/04/2012 tarih 2012/65 nolu kararının incelenmesinde; davalının tüketicinin 179840 ve 87020 numaralı aboneliklerinden tahsil edilen kayıp kaçak bedellerinin tüketiciye iadesine karar verildiği görülmüştür.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davalının 87020 nolu aboneliğinin tarımsal sulama aboneliğine ilişkin olduğu, diğer aboneliğinin ise mesken aboneliğine ilişkin olduğu, davalının her iki aboneliği için yaptığı başvuru üzerine davaya konu hakem heyeti kararının tesis edildiği anlaşılmaktadır.

1-Davalının 87020 nolu tarımsal aboneliğine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 4822 sayılı kanun ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 1.maddesinde kanunun amacı açıklandıktan sonra, “Kapsam” başlıklı 2.maddesinde; “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar.” hükmüne yer verilmiştir. Kanunun 3.maddesinde; “Mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise, bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder.” şeklinde tanımlanmıştır. Yine anılan kanunun 3/d maddesinde; “Hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyet” olarak tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı kanun kapsamında kaldığının kabul edilmesi için kanunun amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı kanun kapsamında kaldığının kabul edilmesi için kanunun amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Buna göre, tarımsal sulama aboneliği üzerinden verilen hizmetten yararlanan davalının, yukarıda açıklandığı üzere tüketici olmadığı, dolayısıyla olayda 4077 sayılı kanun hükümleri yerine genel hükümlerin uygulanacağı ortadadır. Buna bağlı olarak, ihtilafa tüketici hakem heyetinin bakma yetkisi ve görevi bulunmamaktadır.

Buna karşın, 4077 sayılı kanunun 22/5 maddesi uyarınca, tüketici hakem heyeti kararlarına karşı ancak tüketici mahkemeleri nezdinde itiraz olunabileceğinden, mahkemece davaya tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılması yerindedir.

Hal böyle olunca mahkemece 87020 nolu aboneliğe ilişkin olarak yetkili ve görevli bulunmayan tüketici hakem heyeti tarafından verilen kararın iptaline karar verilmesi gerekirken, bu abonelik yönünden de davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

2- Her ne kadar mahkemece davalının 179840 nolu mesken aboneliğine ilişkin vermiş olduğu karar Hukuk Genel Kurulunun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K.sayılı kararı ve Dairemizin yerleşmiş ve kararlılık kazanmış uygulamasına uygun ise de; davaya konu Hakem Heyeti kararında ve mahkeme kararında dava konusu tarımsal sulama ve mesken abonelikleri yönünden bir ayrıma gidilmemesi kararın infazında tereddüt oluşturacak mahiyettedir. Bu nedenle mahkemece; dava konusu abonelikler nedeniyle tahsil edilen kayıp kaçak bedelinin mesken ve tarımsal sulama abonelikleri yönünden ayrıştırılarak davanın aydınlatılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20039, Karar No: 2024/12705, Tarih: 24.09.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/20039 E.  ,  2024/12705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/184 E., 2018/675 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 294/1. maddesinde yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Kanun'un 295. maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanık ... müdafiinin ve sanık ...'ın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulundukları ancak 5271 sayılı Kanun’un 295/1. maddesinde öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadıkları anlaşılmış ise de kararın kanun yolu bildiriminde temyiz süresinin bitmesinden itibaren 7 gün içinde temyiz sebeplerini bildirmesi gerektiğine dair ihtaratın yer almadığı, 18.07.2023 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan, 08.03.2023 tarihli ve 2019/42687 sayı ile verilen Anayasa Mahkemesinin “gerekçeli kararın tebliğinden itibaren temyiz gerekçelerini ihtiva eden ek dilekçenin verilmesi için 7 günlük süre yönünden ihtar yapılmamasının Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılama hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlâl edildiğine” ilişkin kararı gözetilerek hak kaybının önlenmesi bakımından sanık ...'a ve sanık ... müdafiine 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca tebliğ tarihinden itibaren 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligat yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmün temyiz edilmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname eklenmesi, ayrıca sanık ...'ı temyiz istemi hakkında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 04.11.2021 tarihli Tebliğname'de görüş bulunmadığı görülmekle bu eksikliğin giderilmesi ve dosyanın UYAP sistemindeki kaydında soruşturma ve ilk derece mahkemesince yapılan yargılamaya ilişkin dosyaların bulunmadığı anlaşılmakla bu eksiklik de giderildikten sonra dava dosyasının geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1694, Karar No: 2009/11214, Tarih: 10.06.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/1694 E.  ,  2009/11214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Kişisel İlişki Kurulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Hüküm açık ve infazda tereddüt yaratmayacak nitelikte olmalıdır. Velayetleri babada bulunan 1999 doğumlu İrem ve 2001 doğumlu Kerem okul çağındadırlar. 23 Nisan ve 29 Ekim tarihlerinde tatil süresi bir gündür. Bu nedenlerle müşterek çocuklarla davacı anne arasında 23 Nisan bayramının 1. günü ve Cumhuriyet Bayramının 2. günü kişisel ilişki tesisi doğru değildir. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün Düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyize konu kararın hüküm fıkrasındaki "23 Nisan bayramının 1. günü ve Cumhuriyet bayramının 2. günü” sözlerinin hükümden çıkartılarak, yerine "23 Nisan ve 29 Ekim tarihlerinde saat 09.00-18.00 arasında" sözcüklerinin eklenerek hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle, hükmün temyize konu diğer bölümlerinin yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.06.2009 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/2139, Karar No: 2012/6773, Tarih: 26.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/2139 E.  ,  2012/6773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa aykırılık

HÜKÜM : Sanık ...'ün 3 kez; 213 sayılı VUK'nun 359/b-1, 765 sayılı TCK'nun 80, 59. maddeleri uyarınca 17 ay 15 gün hapis cezasının 72. maddesi uyarınca içtima ettirilerek toplam 52 ay 15 gün hapis Sanık ...'ün 213 sayılı VUK'nun 359/b-1, 360/1 ve 765 sayılı TCK'nun 80, 59. maddeleri uyarınca 8 ay 22 gün hapis cezasının 647 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca ertelenmesi

I. Sanık ...’ün 2004 takvim yılına ilişkin sahte fatura düzenlemek suçundan verilen karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Gerekçeli kararda yanlış gösterilen suç tarihinin 15.11.2004 olarak mahkemesince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu, kabul, oluşa, soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdire uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin uygulanması takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II. Sanık ...’ün 2002 ve 2003 takvim yıllarına, sanık ...’ün 2002 takvim yılına ilişkin sahte fatura düzenlemek suçundan verilen karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince,

Gerekçeli kararda yanlış gösterilen suç tarihlerinin 2002 takvim yılı için 12.09.2002, 2003 takvim yılı için 31.12.2003 olarak mahkemesince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, sanık ... bakımından suçun işlendiği 12.09.2002, sanık ... bakımından suçun işlendiği 12.09.2002 ve 31.12.2003 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği, anlaşılmış ve sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 26/04/2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3363, Karar No: 2017/772, Tarih: 09.02.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/3363 E.  ,  2017/772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, sigorta başlangıcının 12.06.1989 tarihi olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının ... Bağ-Kur sigortalılık başlangıç tarihinin vergi kaydı başlangıç tarihi olan 12/06/1989 tarihi olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 1143 183 063 Bağ-Kur nolu ve 35.01.1996.11632 sigorta sicil nolu davacı ...’un sigortalılık başlangıcının 12.06.1989 tarihi olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 05/02/2001 tarihli giriş bildirgesine göre 506 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığı da göz önünde bulundurularak 27/04/2001 tarihi itibariyle 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ-Kur sigortalılık tescilinin yapıldığı, 02/01/1996 tarihinden itibaren giriş ve çıkışlarla devam eden 506 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığının olduğu, 12/06/1989-31/07/1990, 01/01/1999-05/05/2001 tarihleri arasında ve 25/09/2013 tarihinden itibaren devam eden vergi kaydının bulunduğu, ... ... ve Sanatkarlar Odaları Birliğinde 09/10/2013 tarihinden itibaren devam eden kaydının olduğu, 16/12/2013 tarihli İB formuna göre de ... Ticaret Odasında ve ... Ticaret Sicil Müdürlüğünde kaydının bulunduğu ancak söz kayıtların tarihlerinin net şekilde okunamadığı anlaşılmaktadır.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için ... sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya ... sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için ... sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02/08/2003 tarihine kadar tescilleri, prim ödemeleri veya tescil başvuruları yoksa aynı tarihten sonra sadece aynı yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddeye göre vergide kayıtlı olan süreleri için borçlanma haklarını kullanarak sigortalılık süresi elde edebilirler. Geçmişe yönelik hizmetlerini tespit ettiremezler. 02/08/2003 tarihinden önceki tarihte Kuruma tescil edilmiş, giriş bildirgesi vermiş veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemiş olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında kendi adına veya hesabına bağımsız çalışanlar, 20/04/1982 tarihinden itibaren vergi kaydına dayalı olarak, 22/03/1985 tarihinden itibaren de ... sicili veya meslek kuruluşu kayıtlarına dayalı olarak sigortalılıklarının tespitini isteyebilirler.

Somut olayda, davacıya ait Bağ-Kur giriş bildirgesinin 4956 sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 02/08/2003 tarihinden önce Kuruma verilmiş olması sebebiyle tescil tarihinden önceki kayıtlarına göre sigortalılık hakkı elde ettiği anlaşılmaktadır. Ancak, davacının esnaflık faaliyetinin devam ettiği süre boyunca ... Bağ-Kur sigortalısı olarak kabul edilmesi gerektiğinden ve eldeki dava ile Bağ-Kur kapsamında sigortalı olduğu sürelerin tespiti amaçlandığından vergi kaydına göre sigortalılık başlangıç tarihinin tespitine karar verilmesi doğru değildir.

Yapılacak iş, davacının talebini açıklattırıp hangi tarihler arasında ... Bağ-Kur sigortalılığının tespitini istediğini belirlemek, davacının ... Ticaret Odasında ve ... Ticaret Sicil Müdürlüğünde hangi tarihlerde kaydının bulunduğunu tespit etmek, söz konusu kayıtlar ile birlikte vergi kayıt tarihlerine ve davacının talebine göre, 506 sayılı Yasa kapsamındaki çalışma sürelerini de göz önöde bulundurarak hangi tarihler arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında ... Bağ-Kur sigortalısı olduğunu belirleyip sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.