muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1008, Karar No: 2017/10821, Tarih: 20.12.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/1008 E.  ,  2017/10821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesinde özetle; davalının davacı şirketin yönetimini üstlendiği sitede ikamet ettiğini, dairesinde evcil hayvan beslediğini, yönetim planında evcil hayvan besleme yasağının bulunduğunu, hayvanın tahliyesi için davalıyı uyardıklarını ancak, uyarıların davalı tarafından dikkate almadığını, bu nedenlerle evcil hayvanın davalının dairesinden tahliyesine karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece; davacı yönetimin idaresinde bulunan sitenin ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, 13994 ve 13995 parsellerde kurulu bulunduğu, dolayısıyla 634 sayılı Kanunu değiştiren 5711 sayılı Kanuna göre toplu yapı sistemine henüz geçilmediği, bu konuda ...30. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/641 E. sayılı dosyasında açılmış bir davanın devam ettiği, ancak bu dava tarihinde toplu yapı bulunmadığından davanın 634 sayılı Kanun kapsamında kalmadığı, genel hükümlere tabi olduğu, hâl böyle olunca, davacının dayandığı site yönetim planının taraflar yönünden ortak yönetim sözleşmesi olduğu, davalının A2 blok 13 nolu dairede, kiracı sıfatı ile oturmakla yönetim planının (sözleşmenin) onun yönünden de bağlayıcı nitelik arz ettiği, yönetim planının 9/e maddesi ile evcil hayvan beslemenin yasak edildiği, dolayısıyla davalının bu yasağa uymak yükümlülüğünün bulunduğu gerekçesi ile davanın kabulüne köpeğin uzaklaştırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir. İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre dava; kullanırken verilen rahatsızlığın giderilmesi (evcil hayvan beslenmesinin önlenmesi) istemine ilişkin olup, dosya kapsamında yer alan, "site yaşam kuralları" şeklinde yönetimin belirlediği kurallar incelendiğinde 8. ve 9. maddelerinde; site içerisinde hayvan tuvaleti olduğu, kedi-köpek gibi hayvanların beslenme kurallarının düzenlendiği bilgisinin yer aldığı, ayrıca dava dilekçesinde yönetim planı değişikliğine ilişkin düzenlemenin 30/ı maddesi uyarınca hayvan beslenebileceği iddia edilmekle, bu davada davacı ... yönetiminin bahsettiği kararlar ile "site yaşam kuralları" na ilişkin alınmış kararların dayanakları getirtilerek, varsa kat malikleri kurulu kararları ve yönetim planı değişiklikleri de incelenerek oluşacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken eksik ve yetersiz inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 20/12/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9931, Karar No: 2011/14152, Tarih: 27.09.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/9931 E.  ,  2011/14152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Elazığ 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :04.03.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 27.09.2011 gününde duruşmalı temyiz eden davalı S... T... ile vekili Av. T... D... geldi. Karşı taraf davalı Z... T... ile vekili gelmedi. Gelmeyen davalı vekilinin mazeret dilekçesi verdiği anlaşıldı. Ancak vekaletnamesinde tevkil yetkisinin bulunduğu görülmekle, mazeretinin reddine karar verildi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece yaptırılan ekonomik durum araştırmasında davacı kadının çalışmadığı, ev hanımı olduğu belirtilmiş olmasına rağmen; davalı koca ile tanığı Hava; kadının kuaför olarak çalıştığını iddia ve beyan etmişler; buna ilişkin dosyaya kadının işyerinde çalıştığı sırada çekilmiş fotoğrafı sunulmuştur. Bu nedenlerle, mahkemece davalı kadının iddia edilen bu durumu üzerinde durularak, çalışıp çalışmadığı, çalışıyor ise gelirinin düzenli, sabit ve kendisini yoksulluktan kurtaracak yeterlilikte olup olmadığı araştırılarak, gerçekleşecek sonucuna göre yoksulluk nafakasına karar verilmesi gerekirken; eksik incelemeyle yazılı şekilde nafakaya karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup; bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1.bentte açıklanan sebeplerle ONANMASINA, duruşma için taktir olunan 825.00 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.27.09.2011 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2023/4831, Karar No: 2023/3744, Tarih: 05.07.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/4831 E.  ,  2023/3744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1980 E., 2023/269 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 7. Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki üçüncü kişiler ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı hala ve babaanne tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacıların başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı hala ve babaanne tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı hala ve babaanne dava dilekçesinde;...in babasının öldüğünü, çocuğun annesinin çocuğun hala ve babaannesi ile kişisel ilişki kurmasına engel olduğunu, baba ölmeden önce çocuğun halası ve babaannesi ile güzel zaman geçirdiğini, çocuğun davacıları sevdiğini ve onlara alışkın olduğunu ve annenin kişisel ilişkiye engel olma sebebinin taraflar arasındaki miras davası olduğunu iddia ederek çocuk ile davacı hala ve babaanne arasında yatılı olarak kişisel ilişki kurulmasını talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı anne vekili cevap dilekçesinde; davacıların çocuğun psikolojisini düşünmediklerini, amaçlarının çocuğu görmek olmadığını, miras davasında çocuğu babasının mirasından mahrum etmeye çabaladıklarını, çocuğun miras almasını engellemek için sürekli dava dosyasına dilekçe sunduklarını, samimiyetsiz ve ısrarcı olduklarını, baskıcı ve agresif davrandıklarını, çocuğun kursunun olduğu zamanlarda, uygunsuz saatlerde görüşme talebinde bulunduklarını ve çocuğun okuluna gidip olay çıkardıklarını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dava dilekçesinde tanık deliline dayanılmadığı, davacıların uzmandan sosyal inceleme raporu alınması için sevk edildikleri, uzmanın 06.07.2022 tarihli yazısında davacıların belirlenen gün ve saatte görüşmeye katılmadıklarının belirtildiği, taraflar arasında miras davası olduğu, çocuğun davacıların tuhaf davranışları olduğundan bahsederek davacılarla görüşmek istemediğini uzmana söylediği, dosyaya sunulan video kayıtlarının çocuğun babasının sağ olduğu eski döneme ait kayıtlar olduğu ve davacıların kişisel ilişki kurulmasının çocuğun üstün yararına olacağı iddialarını ispatlayamadıkları gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı hala ve babaanne tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı hala ve babaanne tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı hala ve babaanne istinaf dilekçelerinde özetle; dava dilekçesindeki iddialarını kanıtladıklarını, çocuğun hala ve babaanneye olan bağlılığının dosyaya sunulan video kayıtları ile ispatlandığını ve davanın kabulüne karar verilmesi için uzman raporuna ihtiyaç bulunmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmişlerdir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı babaanne ve hala tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı hala ve babaanne temyiz dilekçelerinde özetle; istinaf dilekçelerindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, çocuk ile davacılar arasında kişisel ilişki kurulmasının çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 325 inci maddesi. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 3 üncü maddesi, 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 3 üncü ve 6 ncı maddeleri. Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 4 üncü maddesinin ikinci fıkrası.

3. Değerlendirme

Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı babaanne ve halanın temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacıların temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3830, Karar No: 2024/4412, Tarih: 22.05.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/3830 E.  ,  2024/4412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR SAYISI : 2021/807 E., 2023/520 K.

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Ankara 58. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.07.2023 tarihli Ek Kararının mağdur vekili tarafından temyiz üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

I. GEREKÇE

Yargılama konusu. çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunda on sekiz yaşını bitirmeyen çocuğun annesi ile babasının çocuk üzerinde sahip oldukları velayet haklarının koruma altına alınması nedeniyle atılı suçun mağdurunun velayet hakkı sahibi olan anne olması ve katılan anneye gerekçeli karar usulüne uygun tebliğ edilmesine rağmen hükmü temyiz etmemesi karşısında, yaşı küçük çocuk mağdur vekilinin suçtan zarar gören sıfatının bulunmadığı bu itibarla 5271 sayılı Kanun’un 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca mezkûr suçtan açılan kamu davasına katılma hakkının ve aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği bu suçtan kurulan hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, Ankara 58. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.07.2023 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden mağdur vekilinin temyiz isteminin yerinde görülmemiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara 58. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.07.2023 tarihli ve 2021/807 E., 2023/520 Karar sayılı ek kararında mağdur vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Ankara 58. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9328, Karar No: 2015/7445, Tarih: 17.09.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/9328 E.  ,  2015/7445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün MERNİS adresinin “... Mah. ... Cad. No:... ... .../...” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince ise, hükümlünün MERNİS adresinin cezaevi adresi olduğu ve hükümlünün cezaevine girmeden önce “... No: ... ... .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün cezaevince alınan beyanına göre cezaevine girmeden önce “..., No: ... ... .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17/09/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10452, Karar No: 2016/4439, Tarih: 12.04.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/10452 E.  ,  2016/4439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 12.04.2016 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılardan ..., davacı ... ve vekili Avukat ... geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilenler vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan...'un 53 ve 259 parsel sayılı taşınmazlardaki paylarını davalıların baskısı ve yanlış yönlendirmesi sonucu satış suretiyle davalılara temlik ettiğini, yapılan işlemlerin kendilerinden mal kaçırma amaçlı bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payları oranında tapu iptal ve tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, satış işleminin gerçek olduğunu, iddiaların yerinde bulunmadığını belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, taraf muvazaası iddiasının yazılı delil ile kanıtlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mirasbırakanın 53 ve 259 parsel sayılı taşınmazlardaki paylarını 7.12.2009 tarihli resmi akit ile davalılara satış suretiyle temlik ettiği, murisin 25.8.2010 tarihinde ölümü ile mirasçı olarak ilk eşinden olma çocukları davacıların kaldığı, davalıların ise murisin ikinci eşi Ahmet'in önceki eşinden olma çocukları olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; dava dilekçesinin içeriği ve iddianın ileri sürülüş biçimine göre davada dayanılan hukuki sebep taraf muvazaası olmayıp muris muvazasıdır. Bu tür davalarında her türlü delil ile kanıtlanabileceği kuşkusuzdur.

Hâl böyle olunca; mahkemece, yukarıda değinilen ilkeler doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılması, taraf delillerinin toplanması, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve yasal olmayan gerekçelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davacıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.12.2015 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 1.350.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 12.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14169, Karar No: 2014/17236, Tarih: 12.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/14169 E.  ,  2014/17236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/10/2012

NUMARASI : 2011/550-2012/1488

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 2008 ve 2011 yılları arasında davalı bünyesinde çalıştığını ve iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı taraf duruşmalara katılmamış ve beyanda bulunmamıştır.

Mahkemece bilirkişi hesaplaması doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar , davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır.

7201 sayılı Tebligat Kanunu ve bu Kanun'un uygulanması için çıkarılan Tüzük hükümleri tamamen şeklidir ve titizlikle uygulanması gerekir. Bir davada yapılan tebligatların usulüne uygun olarak yapılıp yapılmadığını hâkim kendiliğinden denetlemelidir. Davanın taraflarının, usul hukuku hükümlerine aykırı olarak açıklama ve ispat hakkını kullanmalarının kısıtlanması, iddia ve savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurur.

Dosya içeriğine göre , davalı tarafa dava dilekçesi ve duruşma gününün tebliği için çıkartılan davetiye, güvenlik memuru Hüseyin Bülbül imzasına tebliğ edilmiş ve yargılamaya davalı tarafın yokluğunda devam edilerek hüküm kurulmuştur. Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 21. maddesinde, tüzel kişi adına tebligat almaya yetkili kişinin mutat iş saatinde, işyerinde bulunmaması durumunda , tebligatın muhatabı olan tüzel kişinin temsilcisinden sonra gelen veya evrak müdürü gibi sürekli çalışan memur yada müstahdemlerinden birine tebliğ yapılabileceği, ancak bu kişilerinde bulunmaması durumunda bu husus tebliğ mazbatasında belirtilerek o yerdeki diğer bir memur yada müstahdeme tebligat yapılabileceği vurgulanmıştır. Somut olayda bu husus belirtilmeden güvenlik memuruna yapılan tebligat usulsüzdür. Davalı tarafa usulüne uygun tebligat yapılarak savunma ve delillerini bildirme hakkı tanındıktan sonra yargılamaya devam edilerek sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde savunma hakkı kısıtlanarak karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, 12/06/2014 günü oybirliği ile karar verildi.