muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/565, Karar No: 2019/19071, Tarih: 27.11.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/565 E.  ,  2019/19071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 36. maddesine dayanan irtifak hakkı bedelinin tesisi ile bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın süreden reddine ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu ilk derece mahkemesinin istinaf süresi geçtiğinden ek karar ile istemin reddi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 14. Hukuk Dairesince istinaf isteminin usulden reddine dair kararının davacı vekilince temyizine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 36. maddesine dayanan irtifak hakkı bedelinin tesisi ile bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ek karar ile istinaf süresi geçtiğinden reddine dair ek kararın istinaf istemi sonucu ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince HMK'nun 346/2 ve 352/1 maddeleri uyarınca reddine karar verilmesine ilişkin karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 27/04/2018 tarihli ek karar ile HMK'nun 432-426/F maddelerine göre 2 haftalık istinaf süresi geçtiğinden davacı vekilinin istinaf isteminin reddine ilişkin ek kararın 6100 sayılı HMK'nun 346/2 ve 352/1 maddeleri uyarınca süre yönünden reddine dair ek karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25410, Karar No: 2016/13137, Tarih: 22.09.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/25410 E.  ,  2016/13137 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 03/07/2014

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de alınan rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmazın Limandere Belediye Başkanlığının 20/03/2014 gün 146 sayılı ve Karasu Belediyesinin 24/04/2014 gün 2948 sayılı yazılarında imar planı ve belediye sınırları içerisinde, imara açık belediye hizmetlerinden faydalandığı ve meskun mahal içerisinde olduğu, Limandere Belediyesinin kapatılmasından sonra da mahalle olarak Karasu Belediyesine bağlandığı bildirilmiş olmakla taşınmaz arsa niteliğindedir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, luzümu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu,

emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22/09/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9877, Karar No: 2019/7554, Tarih: 04.07.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/9877 E.  ,  2019/7554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık hakkında; TCK’nun 157/1, 62, 52/2, 51/1-3 maddeleri gereğince mahkumiyet ( 5 kez)

Dolandırıcılık suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun uzlaşmaya tabi olmayan başka bir suçla işlenmiş olması nedeniyle, sanık hakkında dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmü hakkında uzlaşma hükümlerin uygulamayacağından yapılan incelemede;

Sanığın ... Sana. ve Tic A.Ş. İsimli işyerinde kalite bölümünden sorumlu posta başı olarak görev yaptığı, sanığın çalıştığı işyerinde kalite kontrol bölümünde çalışmak üzere iş başvurusunda bulunan ve sonradan işe alınan katılanları, işyeri yönetimince işe alınmaları için gerekli olmamasına rağmen, kalite alanında eğitim veren birimlerden sertifika almaları halinde işe alınabilecekleri ve iş yerinde kalıcı olabileceklerine inandırarak katılanlardan para almak suretiyle menfaat temin ederek üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, katılan beyanları, tanık ifadeleri ve dosya kapsamından; sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğu anlaşıldığından; mahkumiyetine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık ve müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine;ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde tayin edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ve müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkralarından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla ''30 gün'', ''25 gün'' ve ''500 TL'' adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerlerine, sırasıyla "5 gün", "4 gün", "80 TL" adli para cezası’ ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.07.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11574, Karar No: 2017/158, Tarih: 17.01.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/11574 E.  ,  2017/158 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hak sahibi konumunda yer alan davacıya bağlanan ölüm aylığının 5510 sayılı Kanunun 56. maddesi hükümleri gereğince kesilmesi yönündeki davalı ... Başkanlığı işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 28.11.2002 tarihinde kesinleşen davacıya, yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan yetim aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle Kurumca 01.11.2008 tarihi itibarıyla kesilerek, 01.11.2008-28.02.2015 dönemi yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, uyuşmazlık konusu boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun yöntemince araştırılarak karar verilmediği, eksik inceleme sonucu karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin ikinci fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir.

Somut olayda; Mahkemece filli birlikteliğin tespiti yönünden yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli görülmemektedir. İhbar üzerine yapılan Kurum teftişinde mahalle muhtarının yazılı ve imzalı beyanında, davacı ve eski eşinin boşandıkları hakkında bilgisinin olmadığı, fakat özmen sitesindeki dairelerinde beraber yaşadıklarını bildiğini ifade ettiği, akrabası ...'in de benzer beyanda bulunduğu, kolluk araştırmasında ise 16 yıldır oğluyla yaşadığının bildirildiği, 07.03.2007 tarihinden itibaren ikametgah adreslerinin aynı ancak kapı numarasının farklı olduğunun belirlendiği, davacının 3 kız kardeşinden ikisinin boşanmış birinin ise bekar olduğu, seçmen listesinin ve kolluk araştırmasının mernis kaydıyla uyumlu olduğu, muhtarlığın yazılı beyanında oğlu, gelini ve torunlarıyla birlikte yaşadığının bildirildiği, tanık olarak dinlenen muhtar ve akraba ...'in önceki beyanlarından farklı ifade verdikleri, özellikle tanık ...'in beyanında, ifade tutanağındaki imzanın kendisine ait olduğunu ancak beyanların sonradan doldurulduğu, davacının bekar kardeşi ...'in bu ifade tutanağının alınmasından önce sürekli iş yerine gelip gittiği, davacı hakkında yalan beyanda bulunması, eşiyle birlikte yaşadığını söylemesi şeklinde sözler söylediği, tutanağın düzenlendiği tarihte de ...'in Kurum memurları ile birlikte işyerine geldiği, tutanağı imzalamasını söylediği, ...'nın baskılarına dayanamayarak tutanağı imzaladığını, bildirdiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, aşamalarda bahsi geçen ... ve tutanak mümzi Kurum memurunun tanık sıfatıyla beyanlarına başvurulmalı, tanık ...'in baskı ile tutanağı imzalayıp imzalamadığı açıklığa kavuşturulmalı, beyanlar arasındaki çelişki giderilmeli, ayrıca davacı ve boşanılan eşe ait medula sistemindeki kayıtlarda görünen adresleri ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmalı ve böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular gözönünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/28957, Karar No: 2020/6452, Tarih: 11.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/28957 E.  ,  2020/6452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; iş sözleşmesi kıdem tazminatını hak edecek şekilde son bulmasına rağmen tazminatının ödenmediğini, ödenmeyen başka bazı alacaklarının daha olduğunu öne sürerek kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin ve asgari geçim indirimi alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait alacağı bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 31. maddesinde, hakimin davayı aydınlatma ödevi düzenlenmiş olup, madde uyarınca, hakim uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabileceği, soru sorabileceği ve delil gösterilmesini isteyebileceği düzenlenmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 31. maddesinde, hakimin davayı aydınlatma ödevi düzenlenmiş olup, madde uyarınca, hakim uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabileceği, soru sorabileceği ve delil gösterilmesini isteyebileceği düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davalıya ait işyerinde 15 yıl 7 ay 28 gün çalışması bulunan davacının kıdemine göre hak ettiği yıllık ücretli izin süresinin 156 gün olduğu ve hiç izin kullanmadığı kabulüne göre alacak hesabı yapılmıştır. Davacının çalışma süresi boyunca hiç ücretli izin kullanmaması hayatın olağan akışına aykırı olduğundan, hakimin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 31. maddesinde düzenlenen davayı aydınlatma ödevi çerçevesinde; mahkemece, davacı asilin çalışma süresi boyunca ücretli izin kullanıp kullanmadığı, kullanmış ise kaç gün yıllık ücretli izin kullandığı konusunda beyanı alınmalı bundan sonra sonucuna ve tüm dosya kapsamına göre bir karar verilmelidir.

3- Öte yandan, 02.07.2018 tarihli ve 703 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile Yüksek Öğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu’nun kapatılarak Gençlik ve Spor Bakanlığına dahil edildiği de yargılama aşamasında dikkate alınarak, bu nedenle davalının yargı harçlarından muaf olacağı da gözetilmelidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 11.06.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25300, Karar No: 2017/9533, Tarih: 16.10.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/25300 E.  ,  2017/9533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile epilasyon hizmetine esas olmak üzere 12.03.2014 tarihli sözleşme imzaladığını, hizmet bedelinin 2.400,00-TL olarak kararlaştırıldığını, 500,00-TL peşin ödediğini ve kalan miktarın 8 taksite bölündüğünü, senetlerin 3 adedini ödediğini, davalı elemanlarının sol koluna yaptığı hatalı uygulama neticesinde kolunda yanıklar oluştuğunu, acil servise başvurması sonucu düzenlenen genel adli muayene raporunda uygulama yapılan sol kolunda yüzeysel ve cilt altı 1. ve 2. derece yanıklar olduğunun belirtildiğini, bu yanıklar sebebiyle ve doktor tavsiyesi üzerine kolunu güneşten korumak için dışarı çıkmamak ve sürtündükçe acı ve ıstırap veren uzun kollu kıyafetler giymek zorunda kaldığını, davalı personelinin hatalı, tedbirsiz ve dikkatsiz eylemi nedeniyle elde etmek istediği beklentiye ulaşamadığı gibi aksine hem fiziksel olarak hem de manevi olarak büyük acılar çektiğini belirterek, 12.03.2014 tarihli sözleşmenin feshini, davalıya peşinat ve senet karşılığı yaptığı toplam 1.190,00-TL ödemenin iadesini, davalı uhdesinde bulunan toplam 1.210,00-TL bedelli beş adet senedin iptalini ve uğradığı zararlara karşılık maddi zararlar saklı olmak üzere toplam ....000,00-TL manevi tazminatın tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, taraflar arasındaki 12.03.2014 tarihli sözleşmenin feshine, 10.07.2014 vadeli 230,00-TL bedelli, 10.08.2014 vadeli 230,00-TL bedelli, 10.09.2014 vadeli 230,00-TL bedelli, 10.10.2014 vadeli 260,00-TL bedelli ve 10.11.2014 vadeli 260,00-TL bedelli 5 adet senedin iptaline, 1.190,00-TL’nin davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, kolunda oluşan yanıklar nedeniyle uğradığı manevi zararın tazmini talebinde de bulunmuş, Mahkemece olay sırasında sadece geçici bir hasar oluştuğu gerekçesiyle manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir. Dosya kapsamından, hatalı lazer uygulaması sonucu davacının sol kolunda yanıklar oluştuğu ve bedensel bütünlüğünün zedelendiği anlaşılmaktadır. O halde Mahkemece; hak ve nesafet ilkeleriyle bağlı kalınarak, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, davalının kusurlu eyleminin davacıda uyandırdığı elem ve ızdırabın derecesi, istek sahibinin toplumdaki yeri, kişiliği, hassasiyet derecesi göz önüne alınarak davacı yararına makul bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde manevi tazminat talebinin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, 2. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12201, Karar No: 2020/1048, Tarih: 06.02.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/12201 E.  ,  2020/1048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Terkin

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, dava konusu 1091 parsel no’lu taşınmazın bir kısmının tespit edilen kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek ilgili kısmın tapu kaydının iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir. Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalıların murisi adına kayıtlı taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle açılan tapu kaydının iptali isteğine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden dava konusu 1091 parsel sayılı, 3.009 metrekare alanlı, tarla nitelikli taşınmazın davalıların murisi olan ... adına kayıtlı olduğu, hükme esas alınan 06.01.2015 tarihli iki jeoloji mühendisi, bir ziraat yüksek mühendisi, bir harita yüksek mühendisi, bir jeomorfologdan oluşan bilirkişi heyetince hazırlanan raporda taşınmazın kıyı kenar çizgisi dışında kaldığının; fen bilirkişisi ... tarafından hazırlanan 14.11.2014 tarihli raporda ise dosya içerisinde mevcut kıyı kenar haritasına göre dava konusu parselin krokisinde (A) harfi ile gösterilen 3,03 metrekarelik kısmın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığının tespit edildiği sabittir.

Her ne kadar hükme esas alınan 06.01.2015 tarihli heyet raporunda dava konusu taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi dışında kaldığı tespit edilmiş ve bu yönde hüküm kurularak davanın reddine karar verilmiş ise de anılan raporun eki olan krokide taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisinde kaldığını gösterir şekilde ekte kroki sunulmuştur. Taşınmazın bir kısmının, dosya içerisinde bulunan kıyı kenar haritasına göre, kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığının tespit edildiği 14.11.2014 tarihli fen bilirkişisi raporu ile yukarıda bahsi geçen heyet raporundaki krokiler benzerlik göstermektedir, bu bahisle krokiler birbirleriyle benzerken heyetçe tespit edilen kıyı kenar çizgisi ile kıyı kenar haritasında tespit edilen kıyı kenar çizgisi arasında ne gibi farklılıkların bulunduğu ortaya koyulmaksızın davanın reddi yönünde hüküm tesis edilmiş olması doğru değildir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, usul ve yasaya aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK’un 440/1. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 06.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.