muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/92, Karar No: 2022/1124, Tarih: 20.09.2022

46. Sonuç olarak, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin Ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğu, yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlamayı amaçladığı ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır.

47. Somut olayda, davacı 399 sayılı KHK’ya tabi sözleşmeli personel olarak çalışmaktayken davalı ...’un 14.11.2005 tarihinde özelleştirildiği, davalı kurumun özelleştirilmesi sonrasında davacının davalı ile nakil hakkına sahip iş mevzuatına tabi Tip 2 İş Sözleşmesi imzaladığı, davacının nakil hakkına sahip iş mevzuatına tabi personel olarak 24.06.2009 tarihinde Devlet Personel Başkanlığına bildiriminin yapıldığı, davacının bildirim yapılma aşamasında yer değiştirme suretiyle atamalarda aylık bildirim formunda bildirim tarihindeki net ücretinin 2.055,22TL olarak gösterildiği, nakle tabi tutulduğu yıl almış olduğu ikramiyeler, 4046 sayılı Kanun’un 22. maddesi gereğince yapılan ödemeler ve benzeri sütunların boş olduğu, davacının nakle tabi kapsam dışı personel olarak 406 sayılı Kanun’un Ek 29. maddesi uyarınca ... Telekom A.Ş. ile İş Kanunu kapsamında iş sözleşmesi imzalamak suretiyle görevine devam ettiği ve 4046 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca 07.10.2009 tarihinde yeni görev yeri olan ... Devlet Hastanesine teknisyen olarak atandığı görülmüştür.

48. Davacı ile imzalanan Tip 2 İş Sözleşmesi’nin 7. maddesine göre; “…Ücretlerindeki değişiklikler çalışanın statüsü ile ilgili Kanun, Yönetmelik ve ilgili düzenlemelerdeki Esas ve Usullerde öngörüldüğü şekilde uygulanır.

Nakil hakkını saklı tutan çalışanın, ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için İş Mevzuatına Tabi Kapsam Dışı Personel Esaslarında yer alan hükümler uygulanır.

Ancak, ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır.

Çalışanın Şirkette kalması halinde, mali hakları açısından kamuya nakli durumundaki emsallerinden daha kötü duruma gelmesi ihtimalinde, çalışanın kayıpları Şirketçe karşılanır. Bu kayıpların karşılanabilmesi için vergi dilimindeki düzeltmeden dolayı brüt ücretler ile ilgili değişiklikler kazanılmış hak teşkil etmez ” .

49. Sözleşmenin “Kamu Kurum ve Kuruluşlarına Bildirim” başlıklı 9. maddesinde ise; “Bu sözleşmenin düzenlenmesine yol açan 406 sayılı Kanun Ek m.29’a eklenen hüküm ile getirilen kamu kurum ve kuruluşlarına nakil/bildirim hakkından yararlanmak isteyen taraflar, bu taleplerini en geç 90 gün öncesinden karşı tarafa bildirmek zorundadırlar. Bu 90 günlük bildirim yükümlülüğüne hem çalışan ve hem de Şirket uymak zorundadır.

49. Sözleşmenin “Kamu Kurum ve Kuruluşlarına Bildirim” başlıklı 9. maddesinde ise; “Bu sözleşmenin düzenlenmesine yol açan 406 sayılı Kanun Ek m.29’a eklenen hüküm ile getirilen kamu kurum ve kuruluşlarına nakil/bildirim hakkından yararlanmak isteyen taraflar, bu taleplerini en geç 90 gün öncesinden karşı tarafa bildirmek zorundadırlar. Bu 90 günlük bildirim yükümlülüğüne hem çalışan ve hem de Şirket uymak zorundadır.

Ancak bu bildirimin yapılmasından sonra Şirket, ilgili yasal düzenlemede öngörülen usul ve esaslar dahilinde Devlet Personel Başkanlığına çalışanın 406 sayılı Kanun Ek madde 29/1 fıkrası gereği kamu kurum ve kuruluşlarına nakil işlemlerinin başlatılması için bildirimde bulunur. Bildirim ile birlikte bu sözleşme sona erer ve Çalışanın Şirketle ilişiği kesilir.

Bildirim ile birlikte kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen personelin ücret, mali haklarına ve İş Kanunundan doğan tazminatlarına ilişkin olarak 406 sayılı Kanun Ek m.29 uygulama alanı bulur. Çalışanın geçmiş hizmetleri 406 sayılı Kanun Ek m.29/4 gereği T.C. Emekli Sandığı Kanunu Hükümlerine göre emekli ikramiyelerinin hesabında dikkate alınır.” düzenlemesi yer almaktadır.

50. Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 İş Sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dâhil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanun’un 22. maddesinin 5. fıkrasının davacı hakkında uygulanamayacağı, davalı kurumda çalışmakta iken 406 sayılı Kanun’un Ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının talep edilen ek ödemeden yararlanamayacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

51. Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Dairenin bozma kararına uyulması gerekirken, önceki hükümde direnilmesi doğru olmamıştır.

52. O hâlde direnme kararı bozulmalıdır.

53. Öte yandan dava tarihi “19.12.2013” olduğu hâlde direnme kararının başlık kısmında “23.01.2015” olarak hatalı yazılmış ise de bu durum mahallinde düzeltilebilir maddi hata niteliğinde olduğundan ayrıca bozma nedeni yapılmamıştır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 20.09.2022 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4371, Karar No: 2023/6882, Tarih: 31.10.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/4371 E.  ,  2023/6882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nın ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı

ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi; "134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir. " hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin %10'u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nın 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz isteminin kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 12.04.2022 tarih ve 2022/2376 E. - 2023/975 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

SONUÇ:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz isteminin kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 12.04.2022 tarih ve 2022/2376 E. - 2023/975 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-Simav İcra Hukuk Mahkemesinin 03.02.2022 tarih ve 2021/24 E. - 2022/8 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin “2” numaralı bendinde yer alan “ %10’u olan 35.500 TL” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “ %5’i oranında ” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2 ve 7343 sayılı Yasa' nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 31.10.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/10447, Karar No: 2014/16377, Tarih: 21.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/10447 E.  ,  2014/16377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BERGAMA 1. ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/11/2011

NUMARASI : 2009/373-2011/690

DAVA :Davacı, TİS fark alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalı Belediye Başkanlığı nezdinde işçi olarak işe başladığı, bilahare davalı Belediye Başkanlığı'nın sahibi olduğu B.. Ltd. Şti.'nde akabinde de çalışmaya devam ettiğini ve ayni işi yaptığını, daha sonra iş akdinin sona erdiğini ileri sürerek davalı Belediye nezdinde davalının işçilerine uygulanan TİS'ne göre 2004 ve 2005 yılı TİS fark alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, talebin zamanaşımına uğradığını, davacının çalıştığı şirketlerde çalıştıkları yıllara ait toplu sözleşmelerin mevcut olduğunu, toplu sözleşmelerinin işyeri bazında yapıldığını, davacının çalıştığı şirketlerin ayrı statüde olduklarını ve davalı Belediye Başkanlığı'ndan bağımsız birer işyeri olduklarını, işçi sendikalarının da yetki başvurularını yaptıklarını ve bağımsız bir toplu sözleşme akdedilmesini kabul ettiklerini, davacının iş akdi süresince belirtilen şirketlerde sigortalı olarak bulunduğunu ve her türlü maaş ve diğer haklarını şirketlerde akdedilen toplu iş sözleşmesine göre aldığını, bu konuda belgelere herhangi bir şerh de düşmediğini, davacının Belediye'nin personeli olmadığını, davacının çalıştığı şirketlerin büyük kısmında davalı Belediye'nin hissesi bulunduğunu, kamu kurum ve kuruluşlarının personel çalıştırma esaslarının mevzuatla belirlendiğini, davacının iddia ettiği tarzda bir personel edinme yöntemi bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının 31/08/1989 ila 14/12/2000 tarihleri arasında davalı belediyede çalıştığı, 01/01/2004 tarihinden itibaren B.. B.. şirketlerinden olan N.. şirketinde çalışmaya başladığı, 31/10/2004 tarihinde buradaki işinin sona erdiği, 01/11/2004 - 14/12/2004 tarihleri arasında ise davalı Belediye bünyesinde çalıştığı, davacı ile davalı arasında imzalanan 2004 tarihli vizeli işçi sözleşmesi içeriğinden davacının davaya konu dönemde bünyesinde çalıştığı Nike şirketinin belediyelerce yapılması gereken işleri Belediye'ye ait işyerinde ve Belediye araç ve gereçlerinden yararlanarak yerine getiren şirket olduğu, izin formlarında Belediye Başkanlığı'nın olurunun bulunduğu, yukarıda belirtilen vizeli işçi sözleşmesinde bu şirketdeki hizmetlerin B.. B.. işyerinde yaptığı çalışmalarla bir bütün olarak dikkate alınacağının kararlaştırıldığı hususları bütün olarak değerlendirildiğinde, davalı Belediye'nin davacının N..şirketi nezdindeki çalışmalarından da asıl işveren sıfatı ile sorumlu tutulması gerektiği, bu nedenle davacının çalıştığı bu süre zarfında üye olduğu sendika ile davalı Belediye arasında akdedilen TİS hükümlerinden faydalanması gerektiği, davacı ile davalı arasında imzalanan vizeli işçi sözleşmesi hükümleri arasında daha önce Belediye çalışanı iken daha sonra protokoller gereği N.. şirketi işçisi olarak çalışmış bulunan işçinin aynı Belediye işyerinde ve aynı işveren nezdinde yaptığı çalışmaların bir bütün olarak dikkate alınacağı, önceki dönemlerden doğan sosyal haklarının da ödeneceği, Belediye'nin bu haklarla ilgili zamanaşımı savunmasından feragat ettiği hükmü bulunduğu, bu nedenle artık davalı Belediyenin zamanaşımı itirazı yapamayacağı gerekçesi ile 2004 yılı TİS fark alacağı talebinin kabulüne, 2005 yılı TİS fark alacağı talebinin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda, 2004 yılında imzalandığı anlaşılan "vizeli işçi sözleşmesi" başlıklı sözleşme ile, davalı Belediye'nin, davalı Belediye'de çalışmakta iken N.. şirketi nezdinde çalışan işçinin çalışmasının bir bütün olarak ele alınacağı, iş aktinin bir kıdem tazminatı hakedecek şekilde sona ermesi halinde işverenin önceki dönemlere ilişkin sosyal haklar açısından zamanaşımı itirazında bulunmayacağı, zamanaşımı itirazından davalının feragat ettiği kabul edilmiştir. Mahkemece, bu sözleşme hükmüne göre, davalının cevap dilekçesinde süresi içinde ileri sürdüğü zamanaşımı savunmasının gözetilemeyeceği kabul edilerek, talep edilen alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 160. maddesi, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 139. maddesi uyarınca zamanaşımı savunması yapabilme hakkının doğumundan, yani, zamanaşımının gerçekleşmesinden önce bu haktan vazgeçilemeyeceği gözetilmeksizin yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalıdır.

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 21.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5473, Karar No: 2019/997, Tarih: 19.02.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/5473 E.  ,  2019/997 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

Temyiz edenler : Sanık ve müdafii

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın örgütle iltisaklı okullara çocuklarını göndermesinin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede; Kabul ve uygulamaya göre sanık hakkında verilen cezada TCK'nın 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken hesap hatası sonucu “6 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası" yerine "5 yıl 22 ay 15 gün hapis cezası" olarak düzeltilmesi suretiyle eksik cezaya hükmolunması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 19.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3454, Karar No: 2006/6194, Tarih: 19.04.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/3454 E.  ,  2006/6194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalıya ait 21 parsel sayılı taşınmazı haricen satın alarak 8624.40 Alman Markı ödeme yaptığını, ancak, davalının tapuda devre yanaşmadığını ileri sürerek, ödediği satış bedeline karşılık 8000 YTL'nın faizi ile tahsilini istemiştir.

Davalı, davacıya taşınmaz satmadığını, para da almadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 7.744,41 YTL'nın tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, tapuda davalı adına kayıtlı taşınmazı haricen satın aldığını, bedelini ödediği halde tapuda devrin yapılmadığını ileri sürerek bu davayı açmış ve fotokopisini sunduğu 19.9.1999 tarihli "Satılan Arsa" başlıklı belgeye dayanmıştır. Davalı belge içeriğini ve imzasını kabul etmeyerek akdi ilişkiyi inkar etmiştir. Davacı iddiasını yazılı ve geçerli delillerle kanıtlamak zorunda olup, dayandığı belgenin aslını ibraz edemediğine ve sunduğu fotokopi belge de itiraza uğradığına göre, üzerinde imza incelemesi yapma olanağı bulunmayan fotokopi belgeye itibar edilmesi mümkün değildir. Dava konusu yapılan alacağın miktarı itibariyle tanık dinlenemeyeceği gibi, davalı taraf da tanık dinletilmesine muvafakat etmemiştir. Bu itibarla davacı iddiasını yazılı ve geçerli delillerle kanıtlayamamıştır. Ne varki, davacı dava dilekçesinde diğer yasal deliller demek suretiyle yemin deliline de dayandığına göre mahkemece davacıya, davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna uygun karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 19.4.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10892, Karar No: 2013/13775, Tarih: 08.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/10892 E.  ,  2013/13775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde genel müdür yardımcısı olarak aylık net 5.240,00 YTL ücretle çalıştığını, ancak davalı şirketin 2006 yılı Haziran ayında kuş gribini bahane ederek maaşını resmi evrak üzerinde 1.000,00 YTL’ye indirdiğini, bakiye ücreti açıktan ödemeye başladığını, bu durumun işini kaybetme tehlikesi karşısında davacı tarafından mecburen kabul edildiğini, 2007 yılı Ocak-Şubat ve 14 günlük Mart ayı gerçek maaş farkının kendisine ödenmediğini, iş akdinin davalı tarafından haksız feshedildiğini ileri sürerek , kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, genel tatil ve ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, şirketin kötü yönetim sebebi ile ekonomik sıkıntıya girmesi ile çalışan yönetici kadro ile toplantı yapıldığını ve aylık ücretlerinde indirim yapılmasının teklif edildiğini ve bu durumu yöneticilerin kabul ettiklerini, kendilerine açıktan ücret ödenmediğini, davacının ücret alacağı bulunmadığını, davacının milli bayram günlerinde ve resmi tatillerde çalıştırılmadığını, işyerinin kötü yönetim ve ekonomik şartlara uygun çalıştırılmadığı için yapılan yatırımlara rağmen sıkıntıya düşürüldüğünü ve sonunda faaliyetini durdurmak zorunda kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece , “....Davacı, davalı şirkette genel müdür yardımcısı sıfatıyla ve 5.240,00 TL ücretle çalışmaya başlamıştır. Çalışması devam ederken Haziran 2006 tarihinden itibaren meydana gelen kuş gribi krizi nedeniyle aldığı ücret davalı şirket tarafından evrak üzerinde 1.000,00 TL olarak gösterilmeye başlanılmıştır. Davalı şirketçe resmi evrakta ücretler düşük gösterilerek vergi ve benzeri kesintiler için daha az ödeme yapılmasının amaçlandığı anlaşılmıştır. Davacı, davalı şirkette genel müdür yardımcısı pozisyonunda çalışmaktadır. Bu haliyle ücretlerin resmi evraklarda düşük gösterilmesi işleminde insiyatif sahibi olduğu hususu açıktır. Dolayısıyla davacının kendi insiyatifi altında bulunan ve gerçekleştirilen bu eylemin sonuçlarına katlanması gerekecektir...” gerekçesiyle fark ücret talebinin reddine, diğer taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,