muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/15826, Karar No: 2017/15108, Tarih: 01.11.2017

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Yukarıda açıklanan bu yasa değişiklikleri birlikte değerlendirildiğinde; Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan (ve halen derdest olan) davalar, (açıklanan yasa değişikliklerinin yürürlüğe girmesiyle birlikte) konusuz kalmıştır.

Hal böyle olunca mahkemece, konusuz kalan dava hakkında hüküm kurulmasına yer olmadığına ilişkin karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

3) Yargılama harç ve giderleri, kural olarak davada haksız çıkan tarafa, eş söyleyişle aleyhine hüküm verilen tarafa yükletilir (HMK m. 326/I). Bu cümleden olarak, davayı kazanan taraf, davayı bir vekil aracılığı ile takip etmişse, haksız çıkan taraf, yargılama gideri olarak vekalet ücreti ödemeye de mahkum edilir (HMK m. 323/1-ğ).

Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkum edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Burada önemle vurgulanmalıdır ki, bir kimseye diğer tarafın dava giderlerinin yükletilmesinin nedeni, o kimsenin diğer tarafın gider yapmasına haksız olarak sebebiyet vermiş olmasıdır. İşte bu nedenledir ki, dava açıldığı anda haklı durumda bulunan tarafın, yargılama sırasında meydana gelen mevzuat değişikliği sonucu haksız duruma düşmesi halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulması olanaklı değildir(Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18.11.2009 günlü ve 2009/18-421 E.-2009/526 K. sayılı ilamında da aynı ilkeye yer verilmiştir.).

Somut olayda; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir. Bu itibarla, dava açıldığı tarihte, yapılan yasa değişikliği henüz ortada bulunmadığından, dava tarihi itibariyle davacının dava açmakta haklı olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Somut olayda; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir. Bu itibarla, dava açıldığı tarihte, yapılan yasa değişikliği henüz ortada bulunmadığından, dava tarihi itibariyle davacının dava açmakta haklı olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

O halde mahkemece, dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; davacı yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmesi ve yapmış olduğu diğer yargılama giderlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması ve davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci ve üçüncü bendde açıklanan nedenle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13335, Karar No: 2018/7128, Tarih: 11.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/13335 E.  ,  2018/7128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ... Gıda San. ve Tic. A.Ş.

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Borçlu şirketin kayıtlı bulunduğu Ticaret Sicil Müdürlüğünün yazısına göre, sanığın yetkilisi bulunduğu borçlu şirketin, 26/03/2015 olan şikayet tarihinden önce, 30/12/2014 tarihinde tasfiye kararı aldığı ve tasfiye kararının 31/12/2014 tarihinde tescil edildiğinin anlaşılmasının karşısında, ticareti terk suçunun unsurlar itibariyle oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi gerekirken, aynı Kanunun cezaların gösterildiği 45. maddesinde yer almayan "ağır para cezasına" hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6414, Karar No: 2020/17808, Tarih: 08.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/6414 E.  ,  2020/17808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Davacı vekili,davalı tarafın yanında 14.10.2011 tarihinde çalışmaya başladığını, davalı Arçelik markasının yetkili servisi olup müvekkil usta olarak 31.12.2014 tarihine kadar çalıştığını, müvekkilin davalının yanında çalışırken iş kazası geçirdiği ve kolundan sakatlandığını, bu konuda maddi manevi tazminat davası açma haklarını saklı tuttuklarını, müvekilin iş kazasından dolayı kolu sakatlandığını, ağır yük kaldıramadığını, davalının tek başına servise göndermeye çalıştığını, müvekkilin bunu kabul etmediğini ve müvekkilin işine son verildiğini, müvekkil davalının iş yerinde sabah 08.00 de çalışmaya başlayıp akşam 19.00-20.00 arasında işi bıraktığını, yaz aylarında müvekkilin çalışması daha geç saatleri bulduğunu, buna rağman davalı tarafın müvekkile fazla çalışma ücreti ödemediğini, davalı tarafın yıllık izin hakkını kullandırmadığını, ulusal bayram tatillerinde çalıştırdığını, müvekkile davalı tarafın asgari geçim indirimi ödemesi yapmadığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili,teknisyenlerin arıza servislerine tek kişi çıktıklarını, hamaliye ve nakliye işlerinde iki kişi çıktıklarını, çalışma saatlerine göre işin mahiyetinin mahkemece araştırılması gerektiğini, sabah 08.00 akşam 17.00 mesai saatleri olduğunu,acil durumlarda işin yarıda bırakılmaması gereken zamanlarda saatte sarkma olabildiğini, bu durumda işçi fazla çalışma ücreti aldığını, ibranameye davacının kendisinin okudum anladım yazdığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 27.05.2019 gün ve 2017/10820 esas ve 2019/12072 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Mahkemece, yazılı gerekçeyle bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla Mahkemece dayanılan gerekçelerin dosya kapsamına uygun düştüğü, bu sebeple direnmenin doğru olduğu anlaşıldığından, Dairemizin 27.05.2019 gün ve 2017/10820 esas ve 2019/12072 karar sayılı bozma ilamı ortadan kaldırılarak, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalının Ek kararı Temyizi Yönünden;

Hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, nispi temyiz harcının ikmali için davalıya gönderilen muhtıranın usulsüz olduğu anlaşılmasına ve nispi temyiz harcının süresinden sonra ikmal edilmiş olduğu anlaşıldığından davalının temyiz talebinin reddine ilişkin 11.08.2020 tarihli ek kararın kaldırılmasına,

Davalının Asıl Kararın Temyizi Yönünden;

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalının Ek kararı Temyizi Yönünden;

Hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, nispi temyiz harcının ikmali için davalıya gönderilen muhtıranın usulsüz olduğu anlaşılmasına ve nispi temyiz harcının süresinden sonra ikmal edilmiş olduğu anlaşıldığından davalının temyiz talebinin reddine ilişkin 11.08.2020 tarihli ek kararın kaldırılmasına,

Davalının Asıl Kararın Temyizi Yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, gerekçeli temyiz dilekçesi verilmediği dikkate alınarak, gerekçesiz temyiz dilekçesi çerçevesinde kanunun açık hükmüne ve kamu düzenine aykırılık bulunup bulunmadığı hususları ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda, yerinde bulunmayan ve sebepleri bildirilmiş olmayan bozma isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 08/12/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6054, Karar No: 2006/6479, Tarih: 18.09.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/6054 E.  ,  2006/6479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim gideri olarak 32.148.000.000 TL alacağın faiz ve ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının 1995 yılında Kuleli Askeri Lisesinde eğitime başladığını, ancak; Hava Harp Okulunda okurken 2002 yılında başarısızlık nedeniyle ilişiğinin kesildiğini, davalıya öğrenimi boyunca 32.148.000.000 TL masraf yapıldığını, her sene için yapılan bu masrafın o seneden başlayacak faiziyle tahsilini istemiş, mahkemece, alınan üçüncü bilirkişi raporu doğrultusunda davalının sadece hava harp okulu masraflarından sorumlu olacağı düşüncesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dosya içerisinde bulunan ve Ordu Birinci Noterliğince düzenlenmiş 16.8.1995 gün 8336 yevmiye numaralı yüklenme senedinde "Silahlı Kuvvetler adına öğrenci olarak okulun giriş şartlarına uygun şekilde kayıt ve kabulüm yapıldığı takdirde Subay/Astsubay çıkıncaya kadar yürürlükte bulunan veya öğrenim süresi içerisinde çıkacak kanun, tüzük, yönetmelik, yönerge vs. mevzuat hükümlerini kabul ettiğimi, bunlara aynen uyacağımı..." şeklinde taahhütte bulunulmuştur. 5401 Sayılı Askeri Öğrencilerden Başarı Göstermeyenler Hakkındaki Yasanın 3. maddesine göre; "sağlık sebepleri dışında okullarla yüksek öğrenim kurumlarından çıkarılan öğrencilere Devlet tarafından yapılan bilumum masraflar faizi ile birlikte mukavelesi gereğince ödettirilir." hükmü yer almaktadır.

Somut olayda; davalı adına velisi tarafından askeri liseye giriş esnasında verilen yüklenme senedinde de yukarıda bahsedildiği üzere yükümlü tarafından subay/astsubay çıkıncaya kadar yapılan tüm masrafların ödeneceği taahhüt edildiği için davalının askeri lise öğrenimi sırasında yapılan masrafları da ödemesi gerektiği dikkate alınmadan salt hava harp okulu döneminde yapılan masraflar ve faizinden davalının borcunu belirleyen bilirkişi raporunun hükme esas alınması,

Somut olayda; davalı adına velisi tarafından askeri liseye giriş esnasında verilen yüklenme senedinde de yukarıda bahsedildiği üzere yükümlü tarafından subay/astsubay çıkıncaya kadar yapılan tüm masrafların ödeneceği taahhüt edildiği için davalının askeri lise öğrenimi sırasında yapılan masrafları da ödemesi gerektiği dikkate alınmadan salt hava harp okulu döneminde yapılan masraflar ve faizinden davalının borcunu belirleyen bilirkişi raporunun hükme esas alınması,

2-Gerek yukarıda sözü edilen 16.8.1995 gün ve 8336 yevmiye numaralı gerekçe yine Ordu Birinci Noterliğince düzenlenmiş 14.3.2000 gün ve ...yevmiye numaralı davalının Hava Harp Okulunda eğitime başlarken vermiş olduğu yüklenme senetlerinde yükümlü subay/astsubay çıkıncaya kadar yürürlükte bulunan kanun, yönetmelik, tüzük ve yönergelere uyacağını taahhüt etmiş, yukarıda bahsedilen 5401 Sayılı Yasanın 3. maddesinde de Devlet tarafından yükümlüye yapılan masrafların taahhütnamesi gereği ödettirileceği belirtilmiştir. Askeri Okullara Alınan Öğrenciler ile Silahlı Kuvvetler Hesabına Fakülte ve Yüksek Okullarda Okuyan Öğrenciler İçin Yüklenme Senedi Düzenlenmesine ve Bu Okullardan Çeşitli Sebeplerle Ayrılacak Öğrencilere veya Kefillerine Ödettirilecek Tazminata Dair Yönetmelik'e 13.2.1992 tarih 21141 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak eklenen değişiklik gereğince askeri okullardan başarısızlık, disiplinsizlik ve benzeri diğer nedenlerle ilişiği kesilen öğrencilerin sorumlu oldukları masraflar belirtilmiş, bu durumdaki öğrencilerin sorumlu olduğu masraf kalemleri arasında personel ve amortisman gideri de sayılmıştır.

Dosya içerisinde bulunan 16.8.1995 gün ve 14.3.2000 günlü yüklenme senetlerinin düzenlendiği tarihte de bahsi geçen yasa ve yönetmelik hükümleri yürürlüktedir ve bunlar bilinerek yüklenme senedi düzenlenip imzalanmıştır. Yüklenme senedi içeriğinde de yasa ve yönetmelik hükümlerine uyulacağı taahhüt edildiğine göre, davalının sorumlu olacağı masraflar arasına personel ve amortisman giderlerinin de dahil edilmesi gerekirken bu kalem masrafları dikkate almayan bilirkişi raporuna göre hüküm tesisi,

Kabule göre de;

3-Davalıya yapılan ödemelerin sarf tarihinden dava tarihine kadar hesaplanmış 5.843.237.482 TL faiz alacağına da mahkemece hükmedilmesine karşın, Borçlar Yasasının 104/son maddesine aykırı biçimde faize faiz yürütülmesini doğuracak biçimde bu miktar için de dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda sözü edilen 1 ve 2 numaralı bozma doğrultusunda bilirkişiden ek rapor alınmalı, alınan bu ek raporun bozmaya uygunluğu denetlendikten sonra faize yönelik 3 numaralı bozma da dikkate alınarak hasıl olacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda sözü edilen 1 ve 2 numaralı bozma doğrultusunda bilirkişiden ek rapor alınmalı, alınan bu ek raporun bozmaya uygunluğu denetlendikten sonra faize yönelik 3 numaralı bozma da dikkate alınarak hasıl olacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 18.9.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8084, Karar No: 2013/15279, Tarih: 23.09.2013

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2013/8084 E.  ,  2013/15279 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara,hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalı şirketin muhasebe biriminde aylık net 900,00 TL ücret ile çalıştığını,yemek ve servis ihtiyacının işveren tarafından karşılandığını,işe geç kalması gerekçe gösterilerek davacının iş akdinin davalı işveren tarafından haksız şekilde feshedildiğini,Ekim 2010 ayına ilişkin ücretinin ödenmediğini, haftanın 6 günü 09.00-21.00 saatleri arasında ve işin niteliği gereği ayda 4-5 kere akşam saat 22.00 'a kadar çalıştığını,yıllık izinlerini kullanmadığını, çalıştığı süre boyunca resmi bayramlar ve dini bayramların son iki günü çalışmasına rağmen karşılığının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş akdinin 4847 sayılı İş kanunun 25/2-(g) bendi gereği işe sık sık geç gelmesi nedeniyle feshedildiğini,davalı şirkete ait iş yerinde çalışma saatlerinin yaz-kış farklılık gösterdiğini, kış aylarında 09.00-18.00 saatleri arasında ve yaz aylarında 09.00-19.30 saatleri arasında çalışıldığını, davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil günlerinin karşılığının kendisine ödendiğini, Ekim 2010 ayına ilişkin ücretinin maaş

2013/8084-2013/15279 S.2

hesabına yatırıldığını ve yıllık izinlerinin kullandırıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücretin, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır. .../....