muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6838, Karar No: 2014/7590, Tarih: 15.05.2014

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu ise ''... bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten, piyasa ihtiyaçlarını dikkate alarak serbest olmayan tüketicilere yapılan elektrik satışında uygulanacak fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten ve bu fiyatlarda enflasyon nedeniyle ihtiyaç duyulacak ayarlamalara ilişkin formülleri uygulamaktan ve bunların denetlenmesinden ve piyasada bu Kanuna uygun şekilde davranılmasını sağlamaktan sorumludur.'' (4/2-son) Yine Kurulun görevleri arasında; tüketicilere güvenilir, kaliteli, kesintisiz ve düşük maliyetli elektrik enerjisi hizmeti verilmesini teminen gerekli düzenlemeleri yapmak da yer almaktadır. (5/6-c)

Davaya konu olan kayıp kaçak bedeli 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun geçici 9.maddesinde; “ulusal tarife” adı altında EPDK tarafından belirlenerek uygulanmaktadır. 01/04/2011 tarihinden geçerli olmak üzere uygulanmakta olan bu tarife de EPDK'nun 28/12/2010 tarih ve 2999 sayılı kararı ile belirlenmiştir. Tarifelerin uygulanmasında davalının da dahil olduğu lisans sahibi şirketler bakımından yasal zorunluluk bulunmaktadır. Lisans sahibi şirketler tarifeyi değiştiremeyeceği gibi tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemeyecek veya düzenlenen tarifeler kapsamında düzenlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamayacaktır. Tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil etmeme gibi bir inisiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedeli perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almakta, bu bedelin belirlenmesi için alınan kurul kararı EPDK'nun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlamaktadır ve Dağıtım şirketleri kurul kararlarına aykırılık teşkil edecek herhangi bir işlemde bulunamayacaklardır.

4628 sayılı Kanunun 6352 sayılı Yasanın 64.m. ile değiştirilen 12.maddesinde kurulun yaptırım kararlarına karşı yetkili idare mahkemesinde dava açılabileceği, kurul kararlarına karşı açılan her türlü davanın öncelikli işlerden sayılacağı hükme bağlanmıştır. Bu hüküm çerçevesinde kurul kararlarının iptali için yargı yoluna başvurmak her zaman mümkündür.

O halde; tarifeye ilişkin kurul kararı iptal edilmediği sürece geçerliliğini koruyacağı gözönünde bulundurularak, davanın yukarıda belirtilen gerekçelere göre kabulü cihetine gidilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yukarıdaki gerekçelerle davanın reddi doğru görülmemiştir. ” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararına uyulduğu açıklanmasına rağmen, dava konusunun idari yargı yetki alanında olduğu belirtilerek, görevsizlik kararı verilmiş; kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulduğu açıklanmasına rağmen, dava konusunun idari yargı yetki alanında olduğu belirtilerek, görevsizlik kararı verilmiş; kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2013/13-597 E, 2014/62 K sayılı ilamında da vurgulandığı üzere; “ Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen biçimde inceleme ve araştırma yapmak ve yine o kararda belirtilen hukuksal esaslar gereğince karar vermek yükümlülüğü oluşur. Bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozmada gösterilen ilkelere aykırı bulunması, usule uygun olmadığından bir bozma nedenidir. Bozma kararı ile dava, usul ve yasaya uygun bir hale sokulmuş demektir. Bozmaya uyulduktan sonra buna aykırı karar verilmesi usul ve yasaya uygunluktan uzaklaşılması anlamına gelir ki, böyle bir sonuç kamu düzenine açıkça aykırılık oluşturur. Buna göre, Yargıtay’ın bozma kararına uymuş olan mahkeme, bu uyma kararı ile bağlıdır. Bozma kararında gösterilen biçimde inceleme yapmak, ya da gösterilen biçimde yeni bir hüküm vermek zorundadır. Aynı ilke, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 05.02.2003 gün ve 2003/ 8-83 E., 2003/72 K.; 17.02.2010 gün ve 2010/9-71 E., 2010/87 K. sayılı ilamlarında da benimsenmiştir.

Somut olayda; bozma ilamında, tarifeye ilişkin kurul kararı iptal edilmediği sürece geçerliliğini koruyacağı gözönünde bulundurularak, davanın yukarıda belirtilen gerekçelere göre kabulü cihetine gidilmesi gerektiği açıklanmıştır. Kural olarak, bozma kararına uyulmakla orada belirtilen biçimde işlem yapılması yolunda lehine bozma yapılan taraf yararına kazanılmış hak, aynı doğrultuda işlem yapılması yolunda yerel mahkeme için zorunluluk doğar. Öte yandan, bozma dışında kalan yönler ise kesinleşir. Mahkemece, bozma kararına uyulduğu halde; gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Bozma kararına uyulduğu halde gerekleri tümü ile yerine getirilmeden, bozma kararına aykırı biçimde hüküm kurulamaz.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan olgular ve hükmüne uyulan bozma kararı gözönüne alınarak, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yersiz gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26756, Karar No: 2013/8934, Tarih: 07.05.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/26756 E.  ,  2013/8934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının davalı ... Belediye Başkanlığı yönünden husumetten reddine, diğer davalı ... Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla duruşma için belirlenen 07.05.2013 günü temyiz eden davalı ... Belediye Başkanlığı vekili Av... ile aleyhine temyiz olunan davalı ... Belediye Başkanlığı vekili Av...'ın yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz olunan davacı vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davalı idareler vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R –

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı ... Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, aleyhine temyiz olunan davalı ... Belediye Başkanlığı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 990,00-TL. vekalet ücretinin temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21150, Karar No: 2015/24836, Tarih: 19.10.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/21150 E.  ,  2015/24836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2015

NUMARASI : 2015/218-2015/551

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Yatırım Teşvik Belgesi kapsamında, yurda, gümrük vergisinden muaf olarak ithal edilen eşyaların, Gümrük Kanunu’nda öngörülen sürelerden önce devredilmesi ve satılması halinde, bu eşyayı satanlar veya alanlar ile devredenler eşyaya isabet eden gümrük vergisi ve resimlerden sorumludur. Eşyanın aynından kaynaklanan, gümrük vergi ve resimleri, 6183 sayılı Kanun’un 21/2 ve İcra ve İflâs Kanunu’nun 206/1. maddeleri hükümleri uyarınca rüçhanlı olup, gümrük vergisine tâbi eşyanın satışından elde edilen paradan öncelikle ödenir.

Mahkemece, satışa konu makinelerin teşvik belgeleri kapsamında ithalatı yapılmış mallardan olup olmadığı hususu araştırılarak, teşvik belgesine dayanılarak ithal olunan makinelerden ise, bunların ithalinde alınması gerekli gümrük vergi ve resimleri ile fon tutarlarının satış bedellerinden kesilerek ilgili mercilere ödenmesi koşulu ile satışlarının mümkün olup olmadığı tespit edilip oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16702, Karar No: 2022/18342, Tarih: 05.12.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/16702 E.  ,  2022/18342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK.nın 293/2. maddesinde yer alan "Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet Savcısana veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge Adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi gün içinde tebliğ edilir. "Aynı Yasanın 294/1. maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılan hazine vekilinin usulüne uygun tebliğ edilen hükme yönelik CMK.nın 291. maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunduğu ancak temyiz dilekçesinde gerekçe belirtilmediği, gerekçeli karar tebligatının da ihtarat içermediği anlaşıldığından, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.03.2021 tarih ve 2019/9 MD- 554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından katılan vekiline tebligatın yapıldığı tarihten itibaren CMK.nın 295/1. maddesi uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve katılan vekilinin süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte,

gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12557, Karar No: 2019/14392, Tarih: 26.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/12557 E.  ,  2019/14392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait otelde 14.06.2005 tarihinde parti şefi olarak çalıştığını, en son 2.509,55 TL ücret aldığını, müvekkiline 30.12.2011 tarihinde tebliğ edilen fesih bildirimi ile işten çıkarıldığını, işe iade davasının kabul edilerek işe iadesine karar verildiğini, davacının çalışma süresi boyunca ayda en az 32 saat fazla mesai yaptığını, bunun karşılığı fazla mesaisinin ödenmediğini, otelin yaz-kış açık olduğunu, müvekkilinin yaz aylarında yoğunluktan, kış aylarında da personel azlığından fazla mesai yaptığını, iddia ederek, fazla mesai ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, davaya konu edilen alacağın zamanaşımına uğradığını, müvekkili işyerinde üçlü vardiya sistemi uygulandığını, fazla mesai yapılması halinde karşılığının ödendiğini ya da serbest zaman kullandırıldığını, davacının hizmet sözleşmesinde fazla mesailerin ücrete dahil olduğuna dair hüküm bulunduğunu, davacının müvekkili şirketi ibra ettiğini, işletilmesi istenen faiz türü ve faizin başlangıç tarihlerine itiraz ettiklerini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı davalı işyerinde haftada 7,5 saat fazla mesai yaptığını tanık anlatımları ile bilirkişinin tesbit ettiği ve mahkemenin de kabulünde olduğu üzere ispatlamıştır.

Davacı ile davalı arasında imzalanmış olan bireysel iş sözleşmesine göre fazla mesai ücrete dahil olduğundan Dairemiz uygulamasına göre haftalık 5,2 saat fazla mesai ücret içinde ödenmektedir. Haftalık bakiye 2,3 saat fazla mesai hesaplanıp ispat tanık deliline dayandığından karineye dayalı makul indirime tabi tutulduktan sonra fazla mesai alacağının hüküm altına alınması gerekirken 7,5 saatlik fazla mesai saat olarak indirime tabi tutulup kalanı da haftalık 5,2 saati aşmadığından davacının fazla mesai alacağı bulunmadığına ilişkin bilirkişi tesbiti ve mahkeme kabulü hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6339, Karar No: 2024/23698, Tarih: 09.10.2024

**10. Ceza Dairesi         2024/6339 E.  ,  2024/23698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/1073 E., 2024/529 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün düzeltilerek onanması

Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına,

2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

3. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

4. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına,

5. Delillerin hukuka aykırı şekilde toplandığına,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Sanığa verilen adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/4. fıkrası uyarınca taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceğine karar verildikten sonra kararda " ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi gözetilerek TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilebileceğinin" denilmek suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 52/4. fıkrasının son cümlesine aykırı davranılmasının  hukuka aykırı olduğu,

Değerlendirilmiş; bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 303. maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün,

Değerlendirilmiş; bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 303. maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün,

Adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin kısmında yer alan " ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi gözetilerek TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilebileceğinin" ibaresinin çıkartılması ve yerine gelmek üzere " ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin " ibaresinin eklenmesi,

Suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10669, Karar No: 2015/8217, Tarih: 01.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/10669 E.  ,  2015/8217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün MERNİS adresinin “... Mah., ... Cad., No: ... .../...” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince de, hükümlünün MERNİS adresinin cezaevi adresi olduğu ve hükümlünün cezaevine girmeden önce “... Mah., .... Sok. No: ... İç Kapı No: ... .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından, mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün MERNİS adresi cezaevi adresi olduğundan, hükümlünün cezaevince alınan beyanına göre cezaevine girmeden önce “... Mah., .... Sok. No: ... İç Kapı No: ... .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 01/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7631, Karar No: 2025/1055, Tarih: 12.02.2025

**12. Hukuk Dairesi         2024/7631 E.  ,  2025/1055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davalı/borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından başlatılan ilamsız takipte borçlunun itirazı üzerine itirazın kaldırılması talebi ile icra mahkemesine başvurulduğu, İlk Derece Mahkemesince, davanın reddedildiği, alacaklı tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, Ankara 7. Aile Mahkemesinin 2021/1320 esas, 2022/255 karar sayılı ilamının hüküm bölümünün 5. bendinde; " ... adına evlilik birliği içerisinde alınan "Ankara Altındağ ... Mahallesi, 22364 Ada, 4 parsel üzerinde bulunan 1/20 paylı A blok 2.Kat 5 numaralı mesken" daire'nin yarı hissesi ... tarafından boşanmadan itibaren 6 ay içerisinde ...'e tapuda devredileceğinin tespitine, yarı hissenin ...'e tapuda devredilmemesi halinde ... evin yarı hissesinin değeri olan 800.000,00-TL maddi tazminat bedelini nakit olarak ödeyeceğinin tespitine,..."; hükmün 10. Bendinde ise ; "Taraflar arasında düzenlenen 31/03/2022 tarihli protokolün onanmasına, kararın eki sayılmasına," karar verildiği, takibe dayanak Aile Mahkemesi ilamının ve ilamın eki sayılan anlaşmalı boşanma protokolünün yukarıda açıklanan maddeleri açıkça kayıtsız şartsız borç ikrarını içerdiği gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulü ile borçlunun itirazının kaldırılmasına ve takibin devamına karar verildiği görülmüştür.

Somut olayda, Aile Mahkemesi kararı ve protokol hep birlikte değerlendirildiğinde taşınmaz hisse devrine karar verildiği, ancak 800.000 TL’nin ödenmesinin taşınmazın devredilip edilmemesi şartına bağlandığı, dolayısıyla İİK’nun 68. maddesinde sayılan “imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmî dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit” bir takip başlatılmadığından, dayanak ilamın İİK’nun 68. maddesi anlamında belge sayılamayacağı açıktır.

O halde, İlk Derece Mahkemesi kararı yerinde olup, Bölge Adliye Mahkemesince alacaklının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ:

O halde, İlk Derece Mahkemesi kararı yerinde olup, Bölge Adliye Mahkemesince alacaklının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ:

Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi’nin 26.09.2024 tarih ve 2023/1753 E. - 2024/1315 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 12.02.2025 gününde oy birliğiyle karar verildi.