muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/4672, Karar No: 2008/1395, Tarih: 04.02.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/4672 E.  ,  2008/1395 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Ağrı 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarih               :  21.11.2006

Davacı   1.1.1980 tarihinden itibaren  Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin   kabulüne karar vermiştir.

Hükmün  davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi   tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.Davacı, 1.1.1980 tarihinden itibaren Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini istemiştir.

İstem mahkemece kabul edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının vergi mükellefiyet kaydının 1.1.1980-31.12.1981, 23.3.1990-17.9.1992, 3.4.1998-21.3.2003 tarihleri arasında olduğu ve 1.1.2006 tarihinden itibaren tekrar başlayarak devam ettiği, oda kaydının, 21.11.1980-10.6.1994 tarihleri arasında mevcut olduğu ve 14.5.1998 tarihinde yeniden başlayarak devam ettiği, esnaf sicil kaydının ise 13.7.1990-27.6.1997 tarihleri arasında bulunduğu, kurumca  11.1.1996 tarihinde re’sen 23.3.1990 tarihi itibariyle tescilin yapıldığı ve 23.3.1990-17.9.1992 tarihleri ile 3.4.1998-21.3.2003 tarihleri arasında sigortalı kabul edildiği ve sigortalılığının 1.1.2006 tarihinden itibaren tekrar başlatıldığı görülmüştür.

2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa’nın geçici 18. maddesinde “bu konuma göre sigortalılık niteliği taşındıkları halde 4.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların, sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 4.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve bu sürelere ilişkin kurumca hesaplanacak prim borçlarının süresinde yatırmaları durumunda bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği belirtilmiş olup, başvurusu bulunmayan, 1982-1990 ve 1992-1998 tarihleri arasında vergi kaydı mevcut olmayan vergi kaydının bulunduğu dönemlerde de zaten sigortalı olarak kabul edilen davacı yönünden geçici 18. maddenin uygulanmasının mümkün bulunmadığı, öte yandan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2006/21-703-728 sayılı kararında da belirtildiği üzere,  1479 sayılı Yasa da 506 sayılı Yasa’nın 79. maddesine koşut hizmet tespitini içeren bir hüküm bulunmadığından 4.10.2000 tarihinden önceki dönem yönünden tespit yapılamayacağı açık olup, 21.3.2003-1.1.2006  tarihleri arasındaki dönem yönünden ise, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile değişik  1479 sayılı Yasa’nın 24. maddesi uyarınca Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefiyeti, gelir vergisinden muaf olanlarda da Esnaf ve Sanatkar sicili ile birlikte meslek kuruluşuna kayıtlı olma şartı  arandığından  21.3.2003-1.1.2006 tarihleri arasında vergi kaydı olmayan yalnız meslek kuruluşu kaydı mevcut olup sicil kaydı birlikte bulunmayan davacının bu dönemde de sigortalı olarak kabul edilemeyeceği ortadadır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınarak istemin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin  bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 4.2.2008  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4740, Karar No: 2019/7434, Tarih: 02.07.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/4740 E.  ,  2019/7434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 157/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis ve 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Çanakkale 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/01/2011 tarihli ve 2010/193 esas, 2011/12 sayılı kararının Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 25/06/2015 tarihli ve 2015/9186 esas, 2015/27547 karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleşmesini müteakip, anılan kararın infazı sırasında, 02/12/2016 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde yapılan değişiklik neticesinde infaza konu ilâmdaki suçun uzlaştırma kapsamına alındığından bahisle hükümlünün hukukî durumunun yeniden değerlendirilerek, infazın durdurulması yönündeki talebin kabulü ile infazın durdurulmasına ve uzlaştırma işlemleri için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesine ilişkin Çanakkale 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/06/2018 tarihli ve 2010/193 esas, 2011/12 sayılı ek kararını müteakip, uzlaşma sağlanamaması sebebiyle infazın devamına dair anılan Mahkemenin 09/11/2018 tarihli ve aynı sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/12/2018 tarihli ve 2018/2169 değişik iş sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 10/05/2019 gün ve 94660652-105-17-5876-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/05/2019 gün ve 2019/53090 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu .

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede ;

Dosya kapsamına göre, 05/08/2017 tarihli ve 30145 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliği'nin "Uzlaştırma Raporu" başlıklı 25. maddesinde yer alan, "Uzlaştırmacı, uzlaştırma işlemlerinin sonuçlandırıldığı tarihten itibaren Ek-3’te yer alan Uzlaştırma Raporu Örneği'ne uygun, tarafların edimlerini ayrı ayrı, şüphe ve tereddüte yer vermeyecek ve mümkünse sıra numarası içerecek şekilde taraf sayısından bir fazla olarak hazırladığı raporu, kendisine verilen belge örneklerini ve varsa yapmış olduğu masrafları gösteren belge, gider pusulası veya rayice uygun yazılı beyanı UYAP’ta düzenlenecek tutanak ile uzlaştırma bürosuna teslim eder.

(2) Uzlaşmanın gerçekleşmesi hâlinde, tarafların imzalarını da içeren raporda, ne suretle uzlaşıldığı ayrıntılı biçimde açıklanır. Ancak uzlaştırma müzakereleri sırasında suçun işlenmesine ilişkin olarak yapılan açıklamalara raporda yer verilmez.

(3) Bürodan sorumlu Cumhuriyet savcısı dosyayı ve raporu üst yazıyla mahkemeye gönderir.

(4) Mahkeme, uzlaşmanın tarafların özgür iradelerine dayandığını ve edimin hukuka ve ahlaka uygun olduğunu belirlerse raporu mühür ve imza altına alarak kovuşturma dosyasında muhafaza eder.

(3) Bürodan sorumlu Cumhuriyet savcısı dosyayı ve raporu üst yazıyla mahkemeye gönderir.

(4) Mahkeme, uzlaşmanın tarafların özgür iradelerine dayandığını ve edimin hukuka ve ahlaka uygun olduğunu belirlerse raporu mühür ve imza altına alarak kovuşturma dosyasında muhafaza eder.

(5) Mahkeme, raporu veya belgeyi, uzlaşmanın tarafların özgür iradelerine dayanmaması, edimin hukuka ve ahlaka uygun olmaması nedeniyle onaylamadığı takdirde gerekçesini rapora yazar. Edimin hukuka ve ahlaka uygun olmaması nedeniyle raporu onaylamaması durumunda bu Yönetmeliğin 24 üncü maddesindeki süreye uyulması koşuluyla edimin değiştirilmesi için dosyayı büroya gönderebilir.

(6) Bürodan sorumlu Cumhuriyet savcısı uzlaştırmacıya ödenecek ücrete ilişkin sarf kararını raporun onaylanması ya da reddi sonrası düzenler ve mahkemeye gönderir." şeklindeki düzenleme ve yine anılan Yönetmeliğin "Uzlaşma belgesi" başlıklı 26. maddesinde yer alan, "Kovuşturma evresinde uzlaştırmanın uygulanabileceği hâllerde, yapılan uzlaşma teklifinin reddedilmesine rağmen hüküm verilinceye kadar sanık ile mağdur, katılan veya suçtan zarar görenin aralarında uzlaşmaları halinde; taraflarca niteliğine uygun düştüğü ölçüde Ek-3’te yer alan Uzlaştırma Raporu Örneği'ne uygun bir uzlaşma belgesi düzenlenir ve mahkemeye sunulursa, hâkim bu belgeyi 25 inci maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında belirtilen kıstaslara göre inceler ve değerlendirir." şeklindeki düzenleme bir bütün halinde değerlendirildiğinde, haklarında uzlaştırmacı tarafından yapılan uzlaştırma girişiminin başarısız kalmasını müteakip, müşteki ve sanığın aralarında uzlaşarak, bu harici uzlaşmayı yansıtacak şekilde uzlaştırma belgesi sunulması halinde bu hususta mahkemece mezkur Yönetmeliğin 25/4 ve 25/5. maddeleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, somut olayda, sanığın müştekinin zararının 15.000,00 Türk lirasını ödediği, 5.000,00 Türk lirası için ise kambiyo senedi verdiği ve tarafların bu şekilde 30/10/2018 tarihinde uzlaştıklarına dair tutanağı henüz ek karar verilmeden ibraz ettikleri anlaşılmakla, taraflar arasında yapılan uzlaştırma işleminin mahkemesince değerlendirilerek uzlaşma sebebiyle düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/12/2018 tarihli ve 2018/2169 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde merciince yerine getirilmesine, hükümlü bu suç nedeniyle cezaevine alınmışsa, CEZASININ İNFAZININ DURDURULMASINA, başka suçtan tutuklu yada hükümlü değilse bu suçtan derhal tahliyesi için ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına müzekkere yazılmasına, 02/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12863, Karar No: 2013/26715, Tarih: 18.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/12863 E.  ,  2013/26715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Söke l. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :25.01.2013
Yargıtay — Esas No: 2009/2002, Karar No: 2009/3264, Tarih: 16.03.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/2002 E.  ,  2009/3264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİKİLİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 07/10/2008
Yargıtay — Esas No: 2017/33515, Karar No: 2017/11723, Tarih: 22.05.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/33515 E.  ,  2017/11723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız ve geçersiz nedenlerle feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davacı vekili, davacının... Ltd. Şti. işçisi olarak gösterilmişse de muvazaalı alt işrenlik sözleşmesi nedeniyle baştan beri asıl işveren işçisi sayılması gerektiğini beyan ederek asıl işveren aleyhine dava açmış daha sonra ise Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin emsal bozma ilamları nedeniyle davanın alt işveren... Ltd. Şti.'ne teşmilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... A.Ş. vekili, husumet itirazında bulunarak, davanın .... Ltd. Şti.'ne teşmil edilmesi gerektiğini davacının forklift operatörü olup asıl işte çalışmadığını, alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olmadığını esasen davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Dahili davalı .... Ltd. Şti. Usulüne uygun tebligata rağmen davaya cevap vermemiş duruşmalara katılmamıştır.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, feshe konu eylemler nazara alındığında feshin ağır bir yaptırım olduğu değerlendirilerek feshin geçersizliğine, muvazaa iddiasına değer verilmeyerek davacının alt işveren... Ltd. Şti.'ndeki işine iadesine, feshin geçersizliğine bağlı maddi sonuçlardan davalıların müştereken müteselsilen sorumlu tutulmalarına dair gerekçe oluşturulup infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm fıkrasında hangi işveren nezdine işe iadesine karar verildiği belirtilmemiştir.

İstinaf:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalı ... A.Ş. tarafından davacının hangi işveren nezdinde işe iade edildiğinin belirli olmadığı ve iş akdinin haklı nedenle feshedildiğine dair gerekçelerle istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

İstinaf:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalı ... A.Ş. tarafından davacının hangi işveren nezdinde işe iade edildiğinin belirli olmadığı ve iş akdinin haklı nedenle feshedildiğine dair gerekçelerle istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince; davalı işverenin fesih bildirimindeki sebeplerle bağlı olup fesih bildiriminde ileri sürdüğü iddiaları ispatlamakla yükümlü olduğu, tutulan tutanaklardan ve dinlenen tanık beyanlarından davacının çay molalarından geç döndüğü ve işi yavaşlatmak amacıyla tırları beklettiği iddialarının ispatlanamadığı, araca farklı firmaya ait kutuların yüklenmesi olayında ise yapılan bir defaya mahsus yanlış yükleme hatasının feshin sonuçları düşünüldüğünde yapılan eylemle orantılı olmadığı, feshin son çare yapılması ilkesine uygun olmadığı, davacı şirket yönünden de herhangi bir zararın doğmadığı, ayrıca davacının alt işveren olan ... Şirketine bağlı olarak davalı şirkete ait işyerinde çalışıyor olması sebebiyle işe iade edilmesinde çalıştığı işyerinde çalışma koşullarının yeniden sağlanması amaçlandığından davacının hangi işveren nezdinde çalışmaya devam edeceği hususunda herhangi bir çelişki bulunmadığı zira davacının alt ve üst işverenine bağlı bir şekilde çalışmaya devam etmesi gerektiği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine dair karar verilmiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesi kararını davalı ... A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

4857 sayılı Kanun'un 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi için fesih bildiriminin yapıldığı tarihte işyerinde otuz ve daha fazla işçi çalıştırılması gerekir. İşverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan işçi sayısı, bu işyerlerinde çalışan işçi sayısına göre belirlenir.

4857 sayılı Kanun'un 2/2 maddesine göre, İşverenin işyerinde ürettiği mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılığı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen yerler (işyerine bağlı yerler) ile dinlenme, çocuk emzirme, yemek, uyku, yıkanma, muayene ve bakım, beden ve mesleki eğitim ve avlu gibi diğer eklentiler ve araçlar da işyerinden sayılır. İşyeri, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütündür. Yine aynı Kanun'un 18/4 maddesi uyarınca, işverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan işçi sayısı, bu işyerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirlenir. Keza mülga 2821 sayılı Sendikalar Kanunu’nun 60/2 maddesi uyarınca bir işyerinde yürütülen asıl işe yardımcı işler de, asıl işin dahil olduğu iş kolundan sayılır.

Otuz işçi sayısının belirlenmesinde belirli-belirsiz süreli, tam-kısmi süreli, daimi-mevsimlik iş sözleşmesi ile çalışanlar arasında bir ayırım yapılamaz. Fesih bildirimin yapıldığı tarihte otuz işçi sayısının tespitinde göz önünde bulundurulacak işçinin iş sözleşmesinin devam etmekte olması yeterli olup, ayrıca fiilen çalışıyor olması gerekmemektedir. Ancak hastalık, iş kazası, gebelik ya da normal izin ve benzeri nedenlerle ayrılan işçi yerine bu süre için ikame işçi temin edilmiş ise, otuz işçi sayısında ikame edilen işçi dikkate alınmayacaktır. Konumu itibarıyla güvence kapsamı içerisinde olmayan işveren vekillerinin ve yardımcılarının da işyerinde çalışan işçi sayısının belirlenmesinde dikkate alınması gerekir.

Dosya içeriğine göre, davalı şirkette 30 işçiden az (... kaydında 17) işçi çalıştığı anlaşılmış ve fesih tarihinde ... çapında aynı işkolunda çalışan sayısının tespiti için geri çevirme yapılarak Sosyal Güvenlik Kurumuna müzekkere yazılmış, ... cevabi yazısında bu yönde bir tespit yapılamadığı bildirilmiştir.

Mahkemece davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğu gerekçesiyle alt işveren şirket işçisi olarak işe iadesine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmemiştir.

Davalı şirkette 17 işçi çalıştığı anlaşılmakla, iş güvencesinden yararlanmak için dava şartının gerçekleşmediği anlaşılmakla davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Sonuç:

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesi hükmü ile ilk derece mahkemesi hükmünün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ilk derece mahkemesinin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 31,40 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 27,70 TL harcın mahsubu ile bakiye 3,70 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalı ... şirketince yapılan 145,50 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.980,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, karardan bir örneğin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

7-Taraflarca yatırılan gider avanslarından varsa kullanılmayan bakiyelerinin ilgili tarafa iadesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 22.05.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13107, Karar No: 2014/2187, Tarih: 10.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/13107 E.  ,  2014/2187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MALATYA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/04/2013

NUMARASI : 2013/9-2013/135

Taraflar arasında görülen davada Malatya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10.04.2013 tarih ve 2013/9-2013/135 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, kendisine ait kayısı bahçelerinin “don” rizikolarına karşı davalı tarafından sigorta örtüsüne alındığını, 2010 yılı Mart ayı içinde meydana gelen don olayı nedeniyle kayısı ağaçlarındaki meyvelerin zarar gördüğünü, talep edilmesine rağmen davalı tarafından hasar bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, 20.216,00 TL’nın temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın ağaçların çiçeklenme döneminde meydana geldiğini, don rizikosunun ise meyve dönemini kapsadığını, bu nedenle rizikonun sigorta teminatı dışında kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, mahallinde olay tarihinde don olayı nedeni ile davaya konu edilen taşınmazlar üzerinde bulunan kayısı meyvesinin zarar gördüğü, zararın ağaçların çiçeklenme dönemini bitirip meyveye döndüğü dönemde meydana geldiği kanaatine varıldığı, davacının, faizin başlangıç tarihi olarak zararın meydana geldiği tarihin esas alınmasını talep ettiği, devlet destekli bitkisel ürün sigortası genel şartlarının B.7 maddesinde hasar tespit dosyası tekemmül ettirilerek kesinleşmiş olan tazminat miktarının en geç 30 gün içinde sigortalıya ödeneceği ve tazminatın her halükarda hasat tarihinden önce ödenmeyeceğinin belirlendiği, taraflar arasında düzenlenen poliçede ürünün ilk hasat tarihinin 11.07.2010 son hasat tarihinin 11.08.2010 olarak belirlendiği, ürünün ilk hasat tarihi, son hasat tarihi ve dava tarihi dikkate alınarak hasat tarihlerinin ortasında bir tarih olan 30.07.2010 tarihinin faiz başlangıç tarihi olarak esas alındığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile 20.216 TL'nın 30.07.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Ancak, dava, bitkisel ürün sigorta poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir. Dosya kapsamına uygun ve denetime elverişli olan bilirkişi raporuna göre don hasarı, çiçeklenme döneminin bittiği ve meyve tutumunun başladığı sırada meydana gelmiş olup, riziko doğru olarak teminat içinde kabul edilerek yazılı şekilde tazminata hükmedilmiştir. Ancak, davalı vekili rapora itirazında riziko sonrası poliçelerin zeyil edildiğini ve sigortalıya prim iadesi gerçekleştiğini bu durumun da tazminatın hesabında dikkate alınması gerektiğini savunmuştur. Ancak, mahkemece bu savunma üzerinde hiç durulmamıştır. O halde davalı vekilinin tazminatın belirlenmesine yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile savunmasında geçen poliçe zeyilleri getirtilip içeriği, somut olayla bağlantısı, iade edildiği iddia edilen primin tazminat hesabından mahsubunun gerekip gerekmeyeceği hususları üzerinde durulması, gerektiğinde, bu yönüyle ek rapor alınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği halde yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın anılan taraf yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.