muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10291, Karar No: 2022/1854, Tarih: 07.03.2022

2. Davacı vekili 05/07/2021 tarihli tavzih talep dilekçesinde; dava konusu taşınmazların mahkeme kararı ve 3621 sayılı Kıyı Kanunu ve Kıyı Kanunun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümleri gereğince kıyıda kalan kısımlarının tapuda terkin edilmesi için Yalova Kadastro Müdürlüğüne yazı yazıldığını, Kadastro Müdürlüğünce verilen cevapta krokide kıyı kenar çizgisine ait koordinat değerlerinin bulunmadığından bahisle mahkeme kararının infaz edilemediğini ileri sürerek, tavzih kararı verilmesini istemiş; Mahkemece 11/10/2021 tarihli ek kararla; hükmün yeterli açıklıkta olmaması veya icrasında tereddüt uyandırması veyahut birbirine aykırı fıkralar içermesi hallerinde tavzih istenebileceği, taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçların tavzih yolu ile sınırlandırılamayacağı, genişletilemeyeceği ve değiştirilemeyeceği gerekçesiyle, talebin reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu taşınmazların mahkeme kararı ve 3621 sayılı Kıyı Kanunu ve Kıyı Kanunun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümleri gereğince kıyıda kalan kısımlarının tapuda terkin edilmesi için Yalova Kadastro Müdürlüğüne yazı yazıldığını, Kadastro Müdürlüğünce verilen 03/01/2020 tarihli cevapta; mahkeme kararına ekli bilirkişi raporu ekindeki krokide kıyı kenar çizgisine ait koordinat değerlerinin bulunmadığının bildirildiğini bu haliyle hükmün infaz edilemediğini ileri sürerek, kararın bozulmasını istemiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasındaki uyuşmazlık; tapu iptali ve terkin hükmünün tavzihi istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasındaki uyuşmazlık; tapu iptali ve terkin hükmünün tavzihi istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. Bilindiği üzere; hükmün tashihi ve tavzihi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 304. (1086 sayılı HUMK'un 455.) ve devamı maddelerinde düzenlenmiş olup, 6100 sayılı HMK'nın 304. maddesinde "(1) Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar, Mahkemece re'sen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. Hüküm tebliğ edilmişse hâkim, tarafları dinlemeden hatayı düzeltemez. Davet üzerine taraflar gelmezse, dosya üzerinde inceleme yapılarak karar verilebilir. (2) Tashih kararı verildiği takdirde, düzeltilen hususlarla ilgili karar, mahkemede bulunan nüshalar ile verilmiş olan suretlerin altına veya bunlara eklenecek ayrı bir kâğıda yazılır, imzalanır ve mühürlenir." şeklindeki hükmün tashihi; 305. maddesinde de "(1) hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa, icrası tamamlanıncaya kadar taraflardan her biri hükmün açıklanmasını veya tereddüt ya da aykırılığın giderilmesini isteyebilir. (2) hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez." şeklinde hükmün tavzihi müesseseleri düzenlenmiştir. Aynı Kanun'un 306. maddesinde de "Tavzih, dilekçeye tarafların sayısı kadar nüsha eklenmek suretiyle hükmü veren mahkemeden istenebilir. Dilekçenin bir nüshası, cevap süresi Mahkemece belirlenerek karşı tarafa tebliğ edilir. Cevap, tavzih talebinde bulunan tarafa tebliğ olunur. Mahkeme, cevap verilmemiş olsa bile dosya üzerinde inceleme yaparak karar verir; ancak gerekli görürse iki tarafı sözlü açıklamalarını yapabilmeleri için davet edebilir. Mahkeme, tavzih talebini yerinde gördüğü takdirde 304. madde uyarınca işlem yapar." düzenlemelerine yer verilmiştir.

3.2.2. Öte yandan, 6100 sayılı HMK’nın 297/2. maddesinde “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir” düzenlemesi yer almaktadır. Kamu düzeninden olan doğru sicil oluşturma ilkesi gereğince hakimin infazı kabil karar verme yükümlülüğü vardır. Yasa maddesinin bu açık hükmüne göre, mahkemelerce kurulan hükümler infaz sırasında tereddüt ve şüphe yaratmayacak nitelikte olmalıdır.

3.3. Değerlendirme

3.3. Değerlendirme

3.3.1. Somut olaya gelince; tavzihi istenen hükümde terkinine karar verilen taşınmaz bölümlerinin koordinat bilgilerine yer verilmediği yada koordinatların belirlendiği bir teknik rapor kararın eki sayılmadığı için hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesi uyarınca infaza elverişli olduğunu söyleyebilme olanağı bulunmamaktadır. Nitekim tavzihi istenen 21.04.2015 tarihli hükmün infazı için, Tapu Kadastro Müdürlüğüne yapılan başvuruya, müdürlükçe verilen 03/01/2020 tarihli cevap yazısı da bu duruma işaret etmektedir.

3.3.2. Hâl böyle olunca, 6100 sayılı HMK'nın 305. ve 306. maddeleri gereğince, tavzih isteğinin kabulüne karar verilmesi, lüzumu halinde bilirkişiden ek rapor alınarak hükmün infazı kabil şekilde tavzihi gerekirken, HMK’nın 305/2. maddesine farklı mana yükleyerek uyuşmazlığı çözümsüz, ilamı sonuçsuz bırakacak şekilde tavzih talebinin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

V. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile tavzihe ilişkin 11.10.2021 tarihli ek kararın (6100 sayılı Yasa'nın geçici 3. maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8784, Karar No: 2018/4369, Tarih: 07.05.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/8784 E.  ,  2018/4369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 17.10.2017 tarih, 2016/20993 E., 2017/12584 K. sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkikinin borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine hakediş alacağı için genel haciz yoluyla icra takibi yapıldığı, borçlunun, icra müdürlüğüne başvurarak, takipten önce faiz işletilemeyeceğini, işletilen faizin de ticari faiz oranı üzerinden hesaplandığını, işin ticari nitelikte olmaması sebebiyle alacağa ticari faiz uygulanamayacağını ileri sürerek faize ve faiz oranına itiraz ettiği, alacaklı tarafından, faize yapılan itirazın kaldırılması talebiyle icra mahkemesine başvurulduğu anlaşılmaktadır.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 68/1. maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Alacaklının işlemiş faiz isteyebilmesi için, takip dayanağı belgede vadenin bulunması ya da borçlunun temerrüde düşürülmüş olması zorunludur. Nitekim 11.12.1957 tarih ve 17/29 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da, adi senette vadenin olması halinde, faizin vade tarihinden itibaren istenebileceği kabul edilmiştir (HGK.nun 22.03.2000 tarih ve 12-706/181 sayılı kararı da aynı yöndedir). Senette vade yok ise, alacaklı tarafından borçlunun takip tarihinden evvel temerrüde düşürüldüğünün İİK.nun 68.maddesinde yazılı nitelikte bir belge ile ispatı zorunludur.

Somut olayda, alacaklı tarafça, takip talebinde, borcun sebebi olarak “... Atıkların Toplanması Nakli İle Çöp Konteynerlerinin Yıkanması İşine Ait 2010/01-02-03-04-05 nolu Hakediş Alacağı” gösterilmiş ve takibe, hakediş ile ilgili bazı hesaplamaların yer aldığı -imzasız ve onaysız- belgeler eklenmiş olup, bu belgelerde ödeme günü olmadığı gibi, alacaklı tarafça, icra takibinden önce borçlunun temerrüde düşürüldüğüne ilişkin İİK.nun 68.maddesinde belirtilen nitelikte bir belge de sunulmuş değildir. Buna göre, alacaklının işlemiş faiz talebi yargılamayı gerektirdiğinden, icra mahkemesince, takipte dayanılmayan fatura (kaldı ki bu belgede de ödeme günü yoktur) ve sözleşme hükümleri yorumlanarak ve yargılama yapılarak sonuca gidilemez.

O halde mahkemece, işlemiş faize yönelik itirazın kaldırılması isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, kısmen kabulüne hükmolunması isabetsiz olup Dairemizce söz konusu kararın belirtilen gerekçeyle bozulması gerekirken sehven onandığı anlaşılmakla, karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ : Borçlunun karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 17/10/2017 tarih ve 2016/20993 E. - 2017/12584 K. sayılı onama ilamının kaldırılmasına, ... 1. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 10/05/2016 tarih ve 2015/957 E. - 2016/397 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 07/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23967, Karar No: 2023/10203, Tarih: 22.11.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/23967 E.  ,  2023/10203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/374 E., 2020/254 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Akçaabat (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesinin 09.04.2013 tarihli ve 2012/270 Esas, 2013/234 Karar sayılı kararıyla sanığın 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) muhalefet suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Anılan kararın katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin, 19.09.2017 tarihli ve 2015/9276 Esas, 2017/7022 Karar sayılı ilâmıyla;

''Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, ancak; hakkında yalan tanıklıktan suç duyurusunda bulunulan tutanak tanıklarıyla ilgili, soruşturma akibeti araştırılıp, dava açıldığı takdirde haklarındaki dava sonucu beklenerek sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin nazara alınmaması,'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Akçaabat 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 09.07.2020 tarihli ve 2017/374 Esas, 2020/254 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebepleri; sanığın suçunun sabit olduğuna ve mahkûmiyeti gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.13.02.2012 tarihinde yapılan kontrolde sanığın kestiği ağacı sürütürken görülmesi üzerine sanıktan ağaçları nereden kestiğinin sorulduğu ve gösterilen yerde 24 adet ağaç kesildiğinin görüldüğü ve sanığın sadece 1 adet ağaç kestiğini beyan ettiği belirtilerek imzadan imtina edilen suç tutanağının düzenlendiği anlaşılmıştır.

2.Sanık savunmalarında ağaç kesmediğini, suç tutanağının yanında hazırlanmadığını, köyde tanık Adil'e ait olan balık tesisi inşaatında çalıştığını, tutanak tanıklarını balık tesisinde gördüğünü beyan etmiştir.

2.Sanık savunmalarında ağaç kesmediğini, suç tutanağının yanında hazırlanmadığını, köyde tanık Adil'e ait olan balık tesisi inşaatında çalıştığını, tutanak tanıklarını balık tesisinde gördüğünü beyan etmiştir.

3.Tanık Adil ve tanık Ali, sanıkla beraber inşaatta çalışırken orman memurlarının geldiğini, memurların sanıktan ağaç kesip kesmediğini sorduklarında sanığın kesmediğini beyan ettiğini ifade etmişlerdir.

4.Tutanak tanıkları kovuşturma aşamasındaki beyanlarında sanığın kendilerine ağaç kesmediğini beyan ettiğini, sanığı tanık Adil'in evinin yakınlarında gördüklerini beyan etmişlerdir.

5.Tutanak tanıkları hakkında yalan tanıklık suçundan suç duyurusunda bulunulduğu, tanıklar hakkında kovuşturmaya yer olmadığı kararı verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde; sanığın suç tutanağında imzasının bulunmaması, tanıklar Adil ve Ali'nin beyanları, tutanak tanıklarının kovuşturma aşamasındaki beyanları ile suç tutanağı içeriği arasında çelişki mevcut olması , sanığın suçlamayı kabul etmemesi ve tüm dosya kapsamına göre sanık hakkında kurulan beraat hükmünde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Akçaabat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.07.2020 tarihli ve 2017/374 Esas, 2020/254 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/22207, Karar No: 2021/3480, Tarih: 08.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2017/22207 E.  ,  2021/3480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Silahla tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Ceza verilmesine yer olmadığı, mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmemesi, mağdur ...'ın soruşturma aşamasında sanığın döner bıçağını kendisine göstererek hakaret edip "bu bıçakla boğazını keserim" dediğini, kovuşturma aşamasında ise, sanık olan eşinin mutfakta döner bıçağı temizlerken kendisine hitaben "defol git, bir daha gelme, gelirsen boğazını keserim" dediğini, elinde bulunan döner bıçağını kendisine tehdit amacıyla göstermediğini ve hakaret etmediğini beyan etmesi karşısında; mağdurun beyanları arasındaki çelişki de giderildikten sonra ayrıca soruşturma aşamasında bilgisine başvurulan ve olayın tek tanığı olan ....'ın da dinlenilmesi ile tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken yetersiz gerekçe ile hükümler kurulması,

2-Sanığın sabıkasında görülen ilamın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olması, 6545 sayılı Yasanın 72. maddesiyle CMK'nın 231/8. maddesine değişiklik getiren ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına bir kez karar verileceğine ilişkin düzenlemenin, suç tarihinden sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında; sanığın sabıkasında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın engel oluşturmaması karşısında hükmedilen hürriyeti bağlayıcı cezanın yeniden suç işlemeyeceği kanaati oluşması sebebiyle TCK'nın 51. maddesi gereğince ertelenmesine rağmen, CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasını talep eden sanık hakkında; ertelemeden daha lehe olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu tartışılırken "sanığın önceden adli para cezasını gerektirecek kasıtlı bir suç işlemesi" biçimindeki dosya içeriği ile uyumlu olmayan gerekçeyle silahla tehdit suçu bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3- Kabule göre de;

a-Hakaret eyleminin karşılıklı gerçekleştiği sabit görülerek TCK'nın 129/3. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi ve olayı kimin haksız hareketi ile başlatıldığının tespit edilememesi karşısında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği silahla tehdit suçunda TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Kabule göre de;

a-Hakaret eyleminin karşılıklı gerçekleştiği sabit görülerek TCK'nın 129/3. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi ve olayı kimin haksız hareketi ile başlatıldığının tespit edilememesi karşısında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği silahla tehdit suçunda TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-Silahla tehdit suçundan mahkum olduğu 1 yıl 8 ay hapis cezası ertelenen sanık hakkında; 5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca belirlenen denetim süresinin, aynı fıkranın son cümlesi uyarınca, hükmolunan ceza süresinden az olamayacağı gözetilmeden, bir yıl olarak belirlenmesi,

c-Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye kısmen uygun olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10230, Karar No: 2019/2982, Tarih: 01.04.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/10230 E.  ,  2019/2982 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

KARAR

Davacı, 21.11.1989 - 14.04.1990, 15.05.1991 - 14.10.1993, 17.09.1994 - 10.06.1995, 22.09.1996 - 04.12.1996, 11.03.1997 - 20.10.1997, 01.12.1997 - 06.01.1998 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalı olduğunun tespitini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı; 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun Geçici 7. maddesindeki; “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler.” düzenlemesi ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı gereği 1479 sayılı Yasanın 24 ve 25. maddeleridir.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25. maddelerinde “...kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler...”, “meslek kuruluşuna yazılarak çalışmaya başladıkları tarihten itibaren” zorunlu Bağ-Kur sigortalısı sayılmışken, anılan maddelerde 19.04.1979 gün ve 2229 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, “kendi adına ve hesabına” çalışma koşulu ve belirtilen nitelikte çalışmaya başlama tarihi sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir. 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun ile yapılan düzenlemede, kendi adına ve hesabına çalışma koşuluna ek olarak “gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar” için mükellefiyetin başlangıç tarihinden, “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmakla beraber gelir vergisinden muaf olanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı olanlar” kayıtlı oldukları tarihten itibaren sigortalı sayılmaktadır.

22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikte ise, bu kez, kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; “gerçek ve götürü usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar, Esnaf ve Sanatkarlar Siciline kayıtlı bulunanlar veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıtlı bulunanlardan” gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyetin başlangıç tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlar ile vergi kaydı bulunmayanlar da Esnaf ve Sanatkarlar Siciline veya kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıt oldukları tarihten itibaren kendiliğinden sigortalı sayılmışlardır.

02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemede de; kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; “gelir vergisi mükellefi olanlar ile, gelir vergisinden muaf olanlardan Esnaf ve Sanatkar Sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun olarak kayıt olanlar” sigortalı sayılmışlardır.

Yukarıda açıklanan tüm bu Kanunlarla yapılan değişiklikler; önceki mevzuatın öngördüğü koşullara sahip olan sigortalıların, sigortalılık niteliklerine son vermemekte, değişikliklerin yürürlüğe girdiği tarihten sonra Bağ-Kur sigortalılık niteliğini kazananlar yönünden yeni düzenlemeler içermektedir. Tersinin kabulü, kazanılmış hakları ortadan kaldırmak olur ki, bu durumun kabulüne yasaca ve hukukça olanak olmadığı açıktır.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden; Bağ-Kur il müdürlüğüne gönderilmek üzere 02.09.1998 tarihinde düzenlenen ve İnegöl vergi dairesi ve makine mühendisleri tarafından tasdik edilen belgede; davacının vergi kaydının 06.01.1998 de başladığı ve halen devam ettiği, 21.11.1989 da oda kaydının başladığı ve halen devam ettiği, makine mühendisleri odası tarafından Bağ-Kur il müdürlüğüne gönderilen 24.08.2004 tarihli tasdik edilen yazıda; davacının vergi kaydı dışında odada kayıtlı olduğu sürelerde kendi nam ve hesabına çalışma olmadığının belirtildiği,makine mühendisleri odasının bilgi yazısı ve davacının sadece vergi kayıtlarına göre sigortalılık süresinin tespiti istemi üzerine; davacının 06.01.1998 - 30.06.2004 tarihleri arası 1479 sayılı Kanuna tabi sigortalılık süresinin Kurum tarafından kabul edildiği, davacının 5434 sayılı Kanuna tabi 15.04.1990 - 14.04.1991 tarihleri arasında sigortalılığının olduğu, 506 sayılı Kanuna tabi; 14.10.1993 - 16.09.1984, 10.06.1995 - 21.09.1996, 04.12.1996 - 10.03.1997, 20.10.1997 - 30.11.1997 tarihleri arasında sigortalılığının bulunduğu anlaşılmaktadır.