muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/30836, Karar No: 2018/3802, Tarih: 27.04.2018

**12. Hukuk Dairesi         2016/30836 E.  ,  2018/3802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından genel haciz yolu ile ilamsız icra takibine başlandığı, örnek 7 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine, borçlunun yasal sürede icra dairesine verdiği dilekçe ile borca itiraz ettiği, alacaklının borçlunun itirazı ile duran takibin devamını sağlamak amacıyla itirazın kaldırılması ve tazminat istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, takibe dayanak belgenin İİK'nun 68. maddesi anlamında kayıtsız şartsız borç ikrarını içeren belge niteliğinde olmadığı gerekçesiyle istemin reddi ile birlikte alacaklı aleyhine tazminata hükmedildiği görülmektedir.

İİK.'nun 68/1. maddesi gereğince; "Talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenitse, alacaklı itirazın kendisine tebliği tarihinden itibaren altı ay içinde itirazın kaldırılmasını isteyebilir....''

İİK'nun 68/son maddesinin ilk cümlesinde ise; "İtirazın kaldırılması talebinin esasa ilişkin nedenlerle kabulü halinde borçlu, talebin aynı nedenlerle reddi halinde ise alacaklı, diğer tarafın talebi üzerine yüzde yirmiden aşağı olmamak üzere tazminata mahkum edilir..." hükmüne yer verilmiştir.

Alacaklının itirazın kaldırılması istemi, takip dayanağı belgenin, İİK'nun 68. maddesinde belirtilen belgelerden olmaması sebebiyle esasa ilişkin olmayan bir nedenle reddedildiğinden, mahkemece, İİK'nun 68. maddesinin son fıkrası uyarınca alacaklı aleyhine tazminata hükmedilmesi isabetsiz olup, kararın belirtilen nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... İcra Hukuk Mahkemesi'nin 24/05/2016 tarih ve 2015/989 E. - 2016/351 K. sayılı kararının hüküm bölümünün tazminata ilişkin (2) nolu bendinin karar metninden tamamen çıkarılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/36143, Karar No: 2022/14524, Tarih: 08.06.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/36143 E.  ,  2022/14524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

KARAR

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya görüşüldü:

CMK'nın 295/1 maddesinde yer alan ''Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' hükmü dikkate alındığında, yokluğunda verilen hükme ilişkin, 06/02/2020 tarihli dilekçesiyle temyiz talebinde bulunan sanığa yapılan gerekçeli karar tebliğinde, 7 günlük süre içinde yasal düzenlemeye uygun temyiz sebebi bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği ihtarının bulunmadığı,

Anlaşıldığından, sanık ...’nin temyiz davası istemi hakkında KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA, dosyanın tebliğ işlemi gerçekleştirildikten ve verilmesi halinde temyiz dilekçesi eklendikten sonra Dairemize yollanılmak üzere, incelenmeksizin ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesi'ne GERİ GÖNDERİLMESİNE, 08/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3885, Karar No: 2015/18297, Tarih: 10.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/3885 E.  ,  2015/18297 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Kovancılar Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2014

NUMARASI : 2014/129-2014/429

3-M.. H..

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dava konusu taşınmaz üzerindeki 1 dut ağacı, taşınmaza kapama meyve bahçesi niteliği vermeyeceğinden, taşınmazın tamamının açık tarım arazisi olarak değerlendirilip dut ağacının yaş ve cinsi belirtilmek suretiyle 2014 yılı rayiç değerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip maktu ağaç bedelinin hesaplanarak kamulaştırma bedelinin tespiti gerekirken, 1 dut ağacının kapladığı alanın kapama dut kabul ederek hesaplama yapan bilirkişi raporunun hükme esas alınması,

2-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında davalı Selahattin Hancı payında yer alan haczin bu davalı için tespit edilen kamulaştırma bedeline yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi

Doğru görülmemiştir

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17064, Karar No: 2007/1604, Tarih: 13.02.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/17064 E.  ,  2007/1604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının beyanlar hanesinde bulunan şerhin iptali davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 381 parsel sayılı taşınmaz 839 m2 yüzölçümünde ve tarla niteliği ile 2/B madde uygulamasına konu olan yerlerden olduğundan bahisle, beyanlar hanesinde ... ... ve ... Var'ın kullanımında olduğu konusunda şerh verilerek, Hazine adına tesbit edilip, tapuya tescil edilmiştir. Davacı Hazine 381 parsel sayılı taşınmazın beyanlar hanesine davalıların işgalinde olduğuna ilişkin şerhin yasal dayanağının bulunmadığını ileri sürerek , beyanlar hanesindeki şerhin iptalini istemiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kaydının beyanlar hanesinde bulunan şerhin iptaline ilişkindir.

04/11/1995 tarihinde yayınlanan 4127 Sayılı Yasa ile değişik 2924 Sayılı Yasanın 11/I-III maddesine göre, 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması ile orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazlarda muhtesat ile tasarruf edenlerin kadastro tutanağının beyanlar hanesinde gösterilmesi için aşağıda belirtilen tüm koşulların bir arada bulunması gerekir.

1) Taşınmazın bulunduğu yerin orman köyü olması,

2) Yararlarına şerh verilecek kişilerin taşınmazın bulunduğu köy nüfusuna kayıtlı olmaları,

3) Yasanın yürürlüğe girdiği tarihten geriye doğru en az beş yıl o köyde ikamet etmiş olmaları ve,

4) 3402 Sayılı Yasanın 14. maddesi uyarınca taşınmaz edinmedeki sınırlamalara uyularak şerh verilmesi gerekir.

Dosya arasında bulunan ve Nüfus Müdürlüğünce düzenlenen nüfus kayıtlarından, ... ...'ın ... İli, Hafik İlçesi, ... Köyü , ... Var'ın ise ... İli ... İlçesi ... Köyü nüfusuna kayıtlı oldukları gibi, ... İlçe Jandarma Komutanlığınca düzenlenen ... Köy Muhtarı ... Temizelin de imzasının bulunduğu, 30/12/1999 tarihli tutanakda ... ... ve ... Var'ın ... Köyünde ikamet etmedikleri, Halide ... Adıvar Caddesi, Ok Meydanı/... adresinde ikamet ettikleri belirtilmiştir.

Yukarıda açıklamalar karışısında 2924 Sayılı Yasanın 11. maddesinde belirtilen koşulların gerçekleşmediği anlaşılmaktadır. Bu nedenlerle; Hazinenin davasının kabulü ile 2924 Sayılı Yasanın 11. maddesine aykırı olarak konulan şerhin iptaline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 13/02/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/39551, Karar No: 2012/2562, Tarih: 01.02.2012

**9. Hukuk Dairesi         2009/39551 E.  ,  2012/2562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, bakiye süre ücreti, uçak bileti, vize ve dönüş masrafları, hafta ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini işveren tarafından iş şartlarının zorlaştırılması nedeniyle haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, bakiye süre ücreti, yurtdışına gidiş dönüş masrafları ile hafta ve gene tatil, yemek ve diğer sosyal hak alacakları istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş sözleşmesini haksız olarak feshettiği ve işvereni ibra ettiğini yaptığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

Borçlar Kanununun 338. inci maddesinde, “Hizmet akdi, muayyen bir müddet için yapılmış yahut böyle bir müddet işin maksut olan gayesinden anlaşılmakta bulunmuş ise, hilafı mukavele edilmiş olmadıkça feshi ihbara hacet olmaksızın bu müddetin müruriyle, akit nihayet bulur” kuralı mevcuttur. Anılan hükme göre tarafların belirli süreli iş sözleşmesi yapma konusunda iradelerinin birleşmesi yeterli görüldüğü halde, 1475 sayılı Yasa uygulamasında, Yargıtay kararları doğrultusunda belirli süreli iş sözleşmelerine sınırlama getirilmiş ve sürekli yenilenen sözleşmeler bakımından ikiden fazla yenilenme halinde, sözleşmenin belirsiz süreli hale dönüşeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9. HD. 07.12.2005 gün 2005/12625 E, 2005/38754 K). İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır (Yargıtay 9. HD. 13.06.2008 gün 2007/19368 E, 2008/15558 K.). 4857 sayılı İş Kanununun 11. inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11. inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Öte yandan değinilen 11. inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlanmıştır. Başka bir anlatımla esnek, çalışma modellerin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlanmıştır. Başka bir anlatımla esnek, çalışma modellerin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklara uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Yasada belirli süreli işlerle, belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir.

4857 sayılı İş Kanununun 11. inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15.inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.02.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda yukarıda belirtilen kıstaslar dikkate alındığında taraflar arasında yapılan iş sözleşmesi yapılan işin niteliği dikkate alındığından belirli süreli olmayıp belirsiz süreli iş sözleşmesidir. Dairemizce temyiz incelemesi yapılan (Ankara 6.İş Mahkemesinin 2007/840 E. 2009/431 K.) 18.01.2012 gün ve 2009/34513 Esas 2012/715 Karar sayılı dosyasın da davalı işveren ile yapılan iş sözleşmesinin belirsiz süreli iş sözleşmesi olduğu kabul edilmiştir. Bu durumda davacı işçi bakiye süre ücreti talep edemez. Mahkemece taraflar arasındaki iş sözleşmesinin belirli süreli olduğu kabul edilerek davacının bakiye süre ücretinin hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Davacı 14.6.2007 tarihli ibraname ile davalı işvereni ücret alacağı yönünden ibra etmiştir. İbraname davacının çalıştığı süre boyunca hak kazandığı ücretler ile işverenin işçi için yaptığı yol giderleri ve ödenen avansları içermekte olup yapılan ödemeler miktar olarak yazılmıştır. Davacı bu ibranameye sadece vize kesintisi yönünden ihtirazi kayıt koymuştur. Dairemizce temyiz incelemesi yapılan 18.01.2012 gün ve 2009/34513 Esas 2012/715 esas sayılı dosyasında mahkemece davacının sadece vize kesintisi yönünden ihtirazi kayıt koyduğu kabul edilerek 50 USD vize kesintisi hüküm altına alınmış ve karar bu yönden dairemizce onanmıştır. Emsal nitelikteki dosyada nazara alındığında davacı ücretinden kesilen vize kesintisi dışında işçilik alacağı talep edemez.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4021, Karar No: 2018/9720, Tarih: 11.10.2018

**12. Hukuk Dairesi         2018/4021 E.  ,  2018/9720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından, ... 5. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 21.01.2014 tarih ve 2013/539 E. -2014/81 K. sayılı ilamına dayalı olarak başlatılan ilamlı icra takibine karşı borçlunun şikayet yoluyla icra mahkemesine başvurarak, takibe dayanak ilama istinaden bir işin yapılmasına dair ilam gereğini icra emri tebliğinden önce yerine getirdiklerini ileri sürerek takibin iptalini talep ettiği, mahkemece alacaklı tarafından sunulan fotoğraflara göre takibe dayanak ilamın yerine getirilmediği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verildiği görülmektedir.

Somut olayda, takibe dayanak ilamın incelenmesinde; davanın Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 18. maddesi uyarınca bahçe olarak kullanılan yerin otopark olarak düzenlenmesi nedeniyle davacı taşınmazına verilen rahatsızlığın giderilmesi ve bahçenin yeniden üç araçlık otopark olarak düzenlenmesi talebine ilişkin olup, Sulh Hukuk Mahkemesince “Davanın kısmen kabulüne 26.08.2009 tarihli kat malikleri kurul kararının iptali ile kat mülkiyeti kanunun 42. maddesi uyarınca bahçe olarak özgülenmemiş arsa boşluğunun binaya yakın olan 1. sıradaki yaklaşık dört otoparklık alanın iptali ile müdahalenin menine, betonların sökülmesine, 2. sıra araçlarla araya sınır olması için otopark alanının binaya yakın kısmına yüksek çalı dikilmesine veya beton saksı konulmasına bunun için 30 günlük süre verilmesine” hükmedildiği, alacaklı ve borçlu tarafından icra mahkemesine bir takım fotoğraflar sunulmuş ise de; şikayetçinin bilirkişi incelemesi talebinin olduğu, keşif ve bilirkişi incelemesi yapılmadan iddia ve savunmanın sübutunun mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece ilamın gereğinin yerine getirilip getirilmediğinin tespiti için takibe dayanak ilama ilişkin dava dosyasında bulunan bilirkişi raporu da getirtilerek, mahalline keşif yapılmak suretiyle gerektiğinde bilirkişi raporu alınarak, oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.