muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3169, Karar No: 2013/8018, Tarih: 17.09.2013

Şöyle ki; (A) işaretli taşınmazın orman ağaçları ile kaplı olduğu hâkim tarafından keşif gözlemi olarak tutanağa geçirildiği ve uzman bilirkişi raporunda da taşınmazın meşe, kestane, ıhlamur ağaçları ve orman bitki örtüsü ile kaplı olduğundan söz edildiği halde ağaçların sayısı, yaşı, kapalılık oranı, hangi bölümde ne kadar ağaç olduğu konusu açıklanmamış, bu konuda ziraat uzmanından rapor alınmamış ve taşınmazın eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarındaki konumu da belirlenmemiştir. Oysa, uyuşmazlığın çözümünde, çekişmeli 108 ada 10 parselin tapu kaydının oluştuğu 1959 yılı itibarıyla orman olup olmadığının belirlenmesi önemlidir.

Bu nedenle, mahkemece bir ziraat, bir orman bilirkişi ve bir fen elemanı ile yeniden yapılacak keşifte, çekişmeli taşınmazı geniş çevresiyle gösteren arazi kadastro paftası ile yöreye ait en eski (1950'li yıllara ait) tarihli memleket haritası ve hava fotoğrafları getirtilip birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle çekişmeli taşınmazın konumu belirlenmeli, yine aynı şekilde bilirkişilerden taşınmazdaki ağaçların sayısı, yaşı, kapalılık oranı, hangi bölümde ne kadar ağaç olduğu konusunda rapor alınmalı, 1950'li yıllar itibarıyla orman sayılmayan yerlerden ise, sonradan orman ağacı yetişmesi ile tapu kaydının geçersiz hale gelmeyeceği düşünülmelidir.

Kabule göre de; davacı idareler çekişmeli taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesinde yazılı davalı ... lehine konulan irtifak hakkı şerhinin de silinmesini istediği ve ormanların korunmasına ilişkin Anayasanın 169 ve 6831 sayılı Kanunun 93. maddeleri karşısında, ormanlar üzerinde herhangi bir şerh konulamayacağı halde, mahkemece beyanlar hanesindeki irtifak şerhinin mahkeme kararı ile konulduğu gerekçe gösterilerek talebin reddine karar verilmesi de doğru değildir. Kullanım hakkı ile ilgili konuların idareler arasında yapılacak işlemlerle yeniden düzenlenmesi her zaman mümkündür. Bu nedenle; orman sayılan yerlerden olduğu belirlenerek, orman niteliği ile Hazine adına tescile karar verilen taşınmaz bölümlerinde bulunan bütün şerhlerin de silinmesine karar verilmelidir.

Taşınmazın 2/B madde sahasında kalan (B) bölümü ile ilgili olarak orman niteliği ile hazine adına tescili yolunda verilen hüküm temyiz konusu yapılmadığından, 6292 sayılı Kanunun 7/4. maddesine göre eylemli orman niteliğindeki taşınmazların ilgililere iade edilmeyeceği, ayrıca bu tür taşınmazların 4999 sayılı Kanun kapsamında her zaman orman olarak tahsis edilme imkanının da bulunduğu, bu nedenle; hükmün doğru olduğuna işaretle yetinilmiştir.

SONUÇ: 1) Yukarıda açıklanan nedenlerle ... vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE,

2) Davacı Bakanlıklara vekaleten Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 17.09.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2485, Karar No: 2018/12620, Tarih: 24.12.2018

**17. Hukuk Dairesi         2018/2485 E.  ,  2018/12620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki, trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle, davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen hüküm, davalı ...Ş. vekili ve davalı ... tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın davacıya çarpmasıyla oluşan kazada, davacının ağır biçimde yaralanıp malul kaldığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak ve davalı sigorta şirketi sadece maddi tazminattan sorumlu olmak kaydıyla 10,00 TL. maddi ve 70.000,00 TL. manevi tazminatın kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini talep etmiş; 15.07.2014 tarihli ıslah dilekçesiyle, maddi tazminat taleplerini 193.348,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı ...Ş. vekili, davaya konu kazada davalı şirketin kusuru bulunmadığını, kazadaki kusur oranlarının saptanması gerektiğini, istenen manevi tazminatın fahiş olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı sigorta şirketi vekili, poliçe limiti olan 60.000,00 TL ile sınırlı olarak zarardan sorumlu olduklarını, davacının maluliyet raporunun ATK'dan alınması gerektiğini, kaza tarihinden faiz isteminin yersiz olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., kazada kusurunun olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davacının maddi tazminat isteminin kabulü ile 193.348,00 TL'nin yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline, tazminatın 10,00 TL'lik kısmına davalı sigorta şirketi yönünden dava ve bakiye kısmına ıslah tarihinden faiz işletilmesine, diğer davalılar yönünden ise kaza tarihinden faiz işletilmesine; davacının manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile 8.000,00 TL'nin kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte sigorta şirketi dışındaki davalılardan müteselsilen tahsiline, fazla isteğin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ...Ş. vekili ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisinde mevcut olan muhtarlık yazısı ile diğer belgelere istinaden, 6100 sayılı HMK'nun 336. maddesi uyarınca, davalı ...'ın adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Dosya içerisinde mevcut olan muhtarlık yazısı ile diğer belgelere istinaden, 6100 sayılı HMK'nun 336. maddesi uyarınca, davalı ...'ın adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına; davaya konu kazayı yapan aracın maliki olan davalı ...nin, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85 vd. maddeleri gereği, araç işleteni sıfatıyla zarardan sorumlu olduğunun kabulünde bir usulsüzlük bulunmamasına; davacının kazadaki yaralanmasından kaynaklanan maluliyet oranının, olay tarihi itibariyle yürürlükte olan mevzuat hükümlerine uygun biçimde, uzman bilirkişi heyeti tarafından saptanmış ve bu rapordaki maluliyet oranının maddi tazminat hesabına esas alınmış olmasına; aracının sürücüsü olan diğer davalının haksız fiilindeki kusurdan kendi kusuru gibi sorumlu olan davalı ...nin zararın tamamı için haksız fiil (kaza) tarihinden itibaren mütemerrit olduğunun kabulünde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına; manevi tazminatın takdirinde TBK'nun 56. (eski BK 47.) maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nasafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre; davalı ...nin tüm temyiz itirazları ile davalı ...'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 46. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54.) maddesi gereği, işgöremezlik tazminatı istemine ilişkindir.

Davacının, kaza sonucu çalışma gücünde oluşan azalma nedeniyle uğradığı zarar, geleceğe ilişkin olduğundan, davacının muhtemel yaşam süresinin ve bu süredeki gelirlerinin usul ve uygulamaya uygun olarak belirlenmesi önem kazanmaktadır. Çalışma hayatının, aktif çalışma dönemi ve emeklilik dönemi olan pasif devre olarak ayrılması ve özel yasalarında çalışma süreleri ayrık olarak belirtilmemiş (asker, polis vb. gibi) kişiler yönünden 60 yaşın aktif çalışma devresini, bakiye yaşam süresi varsa kalan sürenin de pasif çalışma devresini oluşturduğu; işgücü kaybı nedeniyle tazminatın hesabında, pasif devrede de zararın oluşacağı ve bu zararın asgari ücret düzeyinde bir zarar olacağının kabulü gerektiği, Dairemizin yerleşmiş içtihatlarındandır.

Ayrıca, pasif devre zararının hesaplanması sırasında esas alınan ücretin, bir çalışmanın karşılığı değil, ekonomik bir değer taşıyan yaşamsal faaliyetlerin sürdürülmesinin karşılığı olduğu, ücretle fiilen çalışanlara uygulanmak için getirilen asgari geçim indiriminin, ücretli bir çalışmanın söz konusu olmadığı pasif devre zararının hesaplanmasında dikkate alınmaması gerektiği de açıktır.

Ayrıca, pasif devre zararının hesaplanması sırasında esas alınan ücretin, bir çalışmanın karşılığı değil, ekonomik bir değer taşıyan yaşamsal faaliyetlerin sürdürülmesinin karşılığı olduğu, ücretle fiilen çalışanlara uygulanmak için getirilen asgari geçim indiriminin, ücretli bir çalışmanın söz konusu olmadığı pasif devre zararının hesaplanmasında dikkate alınmaması gerektiği de açıktır.

Mahkemece hükme esas alınan 25.05.2014 tarihli bilirkişi raporunda, davacının muhtemel bakiye yaşam süresinin PMF 1931 Yaşam Tablosu'na göre doğru biçimde belirlendiği, davacının muhtemel bakiye ömür süresinin sonu 28.05.2041 olarak belirlendiği halde, tazminat hesabının 2041 yılı sonuna kadar yapılması suretiyle yaklaşık 7 aylık fazla süre için de tazminat hesabı yapıldığı; ayrıca, davacının 60 yaşa kadar olan aktif devresi ile 60 yaştan sonraki pasif devresi konusunda ayrım yapılmadan, 34 yıl 3 ay 14 günlük muhtemel bakiye ömür süresinin tamamı için, bekar ve çocuksuz kişi için belirlenen AGİ dahil edilmiş asgari ücret üzerinden hesaplamanın yapıldığı görülmektedir. Hükme esas alınan bilirkişi raporu bu yönlerden hatalıdır.

Bu durumda mahkemece; hükme esas alınan aktüer raporunda doğru biçimde saptanan muhtemel bakiye ömür süresinin aktif ve pasif devre olarak ayrılması; pasif devre sonunun 28.05.2041 olduğu da dikkate alınmak suretiyle, pasif devre zararı için, AGİ dahil edilmemiş asgari ücret üzerinden hesaplama yapılması konusunda, daha önce rapor düzenleyen bilirkişiden ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre ve kazanılmış haklar da korunarak karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ...Ş. vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazları ile davalı ...'ın sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 10.315,08 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...Ş.'den alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'a geri verilmesine, 24/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5281, Karar No: 2018/1141, Tarih: 07.02.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/5281 E.  ,  2018/1141 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-2.e, 22/3, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluş ve dosya kapsamına göre, sanığın meydana gelen iş kazası sebebiyle kusurlu olduğu anlaşılmakla, tebliğnamenin bozma görüşüne iştirak edilmemiş, olay sebebiyle asli kusurlu sanık hakkında temel cezanın, sanığın taksirinin yoğunluğu ve meydana gelen neticenin ağırlığı gereği alt sınırdan daha fazla uzaklaşılarak tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ise, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın sahibi ve yetkili müdürü olduğu ... ... Limited Şirketine ait fabrikanın devam eden inşaatında çalışan katılanın, çatı tamiri sırasında montajını yaptığı eternitin kırılması sonucunda 550 cm yükseklikten düşerek hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı olayda, sanığın gerekli güvenlik önlemlerinin almasını sağlamayarak kusurlu olduğu yönündeki kabul doğru olmakla birlikte, olayda TCK'nın 22/3. maddesinde tanımlı bilinçli taksirin koşullarının gerçekleşmediği gözetilmeden, "sanığın eyleminde çatıda çalışan katılana gerekli emniyet araçlarını vermeden çalıştırdığı, bu durumda kaza meydana gelebileceğinin herkesin öngörebileceği bir durum olduğu, bu nedenle de sonucu öngördüğü ancak bu sonucu istemediği" belirtilmek suretiyle bilinçli taksir hükümleri uygulanarak fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6541, Karar No: 2021/7429, Tarih: 01.12.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/6541 E.  ,  2021/7429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 8. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen dava, TMK'nın 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17. maddelerine dayalı olarak açılan tapusuz taşınmazın tescili isteğine ilişkindir.

Kadastro sonucu ... İlçesi ... köyü çalışma alanında bulunan ... ada ... parsel sayılı taşınmaz tarla vasfı ile paylı olarak ..., ..., ... ve Hazine adına tespiti yapılmış, kıyı kenar çizgisi içerisinde kalmış olması nedeniyle hükmen tescil harici bırakılmıştır. .

Davacılar ... ve ..., ... ada ... parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalmış olması nedeniyle tescil harici bırakıldığını, söz konusu kıyı kenar çizgisinin idare mahkemesi tarafından iptal edildiğini, ... ada ... parsel sayılı taşınmazın yeni hazırlanan ve kesinleşen kıyı kenar çizgisi dışında kalmış olması nedeniyle adlarına tescil istemiyle dava açmıştır.

Davalı Hazine, taraflar arasında kesin hüküm olduğunu, ayrıca davacılar lehine zilyetlik koşullarının oluşmadığını, bu nedenle reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 08.01.2019 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 872,56 metrekare bölümün tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili, davalılar Hazine, ... ve ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince, davacıların istinaf başvurusunun reddine, davalıların istinaf taleplerinin kabulü ile kararın kaldırılmasına, davanın reddine, karar verilmiş

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 01.12.2021 Çarşamba günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalı Hazine vekili Avukat ... geldiler, davetiye tebliğine rağmen diğer davalılar gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Dosya incelenerek gereği görüşüldü.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 20.11.2021 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edilen vekili için 3.815.00 TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edenden alınmasına, davacılardan harç peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 01/12/2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9674, Karar No: 2022/12671, Tarih: 01.12.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/9674 E.  ,  2022/12671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi/borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Şikayetçi aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usul ve esasları belirten 134. maddesine 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27. maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1.Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2.Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3.İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen şikayetçinin ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkemece para cezasına hükmedilecekse, oranının, şikayetçinin ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlenmesi gerekir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hem de temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen geçici 18/4. maddesi;

Mahkemece para cezasına hükmedilecekse, oranının, şikayetçinin ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlenmesi gerekir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hem de temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen geçici 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir. " hükmünü amirdir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi borçlu aleyhine ihale bedelinin % 10'u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda şikayetin ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin % 10'u olarak belirlenen para cezasının % 5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

1-Şikayetçi borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi’nin 01.7.2022 tarih ve 2022/698 E. - 2022/1312 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

SONUÇ:

1-Şikayetçi borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi’nin 01.7.2022 tarih ve 2022/698 E. - 2022/1312 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-Kars İcra Hukuk Mahkemesi’nin 16.02.2022 tarih ve 2022/15 E. - 2022/35 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin “2” numaralı bendinde yer alan “ % 10’undan ibaret 25.000,00 TL” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “% 5’inden ibaret 12.500,00 TL” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen geçici 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 01/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21486, Karar No: 2014/1544, Tarih: 03.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/21486 E.  ,  2014/1544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür Bozma

HÜKÜM : Sanık ... .... hakkında; beraat

Sanık ... ...... hakkında;

Asıl karar; mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına

Ek Karar; temyiz talebinin reddi

1- Sanık ... ... müdafiinin diğer sanık ... .... hakkında verilen beraat kararı ile ilgili olarak temyiz talebinin reddine ilişkin ek karara yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

CMK'nun 237. maddesine uygun biçimde talepte bulunup katılan sıfatını almayan sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine dair mahkemenin 27.05.2013 gün ve 2012/1 Esas, 2013/240 karar sayılı ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık ... ... müdafiinin, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yönelen itirazlarının incelenmesine gelince,

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK. nun 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu ve sanık müdafiinin bu karara karşı 18.04.2013 tarihli dilekçe ile itiraz başvurusunda bulunduğu, herhangi bir temyiz talebinin bulunmadığı anlaşıldığından dosyanın itiraz merciince değerlendirilmek üzere incelenmeksizin mahalline iade edilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.