muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3742, Karar No: 2020/1241, Tarih: 27.02.2020

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2019/3742 E.  ,  2020/1241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Çorlu 1. İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

KARAR

A)Dava dilekçesinde özetle;

Davacı, 27/02/1986 tarihinde işe giriş bildirgesinin düzenlenerek Bağ-Kur'ca tescilinin yapıldığını, 27/11/2015 tarihinde ihya talebinde bulunduğunu, Kurumca 5510 sy. Yasanın 17. Maddesi hükümlerine göre durdurulmuş olan sigortalılık sürelerinin, Esnaf sicil ve Oda kayıtlarında kayıtlı göründüğü sürelerinde dikkate alınarak tamamı üzerinden 98.357,16 TL borç tahakkuku ettirilidiğini, 1995/11 sayılı genelgede belirtilen vergi kayıtlı olduğu sürelere göre hizmet süresinin belirlenmesi gerektiğini, toplam vergi kayıtlı olduğu sürenin 5 yılı geçmediğini, buna göre ihya bedelinin yapılandırma kapsamında ödenmesi gerektiğinin tespitini talep etmiştir.

B) Davalı cevabı :

Davalı Kurum cevabında özetle;davanın reddini talep etmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti :

Mahkemece yapılan yargılama ve inceme neticesinde;

1- Davacının davasının KISMEN KABUL, KISMEN REDDİ İLE; -Davalı kurum bila tarihli B.13.2.SGK.4.59.10.02/27.11.2015-954282 sayılı işlemin İPTALİ İLE,

-Davacının 1479 sayılı yasa kapsamında 910 günlük sigortasının bulunduğunun, durdurulma işleminin 5510 sayılı yasa 63. Maddesine uygun olduğunun ve durdurulan sürenin 5510 sayılı yasa 80. Maddesine göre belirlenecek prime esas kazanç tutarı üzerinden ihya edilebileceğinin TESPİTİNE,

-Davacının söz konusu prim borçlarının yapılandırma kapsamında olduğunun tespitine yönelik talebinin esastan REDDİNE, karar verilmiştir.

D) Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı :

Bölge Adliye Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde alınan bilirkişi raporu dikkate alınarak ;davacının 1479 sy. K. Kapsamında vergi mükellefiyetine dayalı 910 günlük sigortalılık süresinin bulunduğunun, yaptığı esnaflık mesleğinin 193 sy. Gelir vergisi kanunu uyarınca vergiden muaf olmadığından vergi mükellefiyetinin sona erme tarihlerinden sonra devam etmiş görünen oda-dernek ve sicil kayıtlarının yasaca aranan usulüne uygunluk niteliğinde bulunmamış olması nedeniyle Oda ve sicil kayıtlarında görülen diğer sürelerde davacının 1479 sy. K. Kapsamında sigortalı sayılmasını gerektirmediği, kurumca durdurulmuş sayılan sigortalılık süresinin 910 günlük olabileceğine ve durdurulma işleminin 5510 sy. Yasanın geçici 63. Maddesine uygun olduğu, durdurulan sürenin 5510 sy. K. 80. Maddesine göre belirlenecek prime esas kazanç tutarı üzerinden ihya edilebileceğinin belirtildiği, dosya kapsamına ve mahkemenin gerekçesine göre, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla, Çorlu 1. İş Mahkemesi'nin 10/11/2017 tarihli, 2016/742 Esas - 2017/399 Karar sayılı kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Yasanın 353/1-b-1 maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE, karar verilmiştir.

E)Temyiz:

E)Temyiz:

SGK Temyiz dilekçesinde özetle; davacının 1479 sayılı yasa kapsamında zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunu, zorunlu sigortalılığın 5510 sayılı yasaya göre “ zorunlu değildir” denilmesinin mümkün olamayacağını,bunun emredici hükümlere aykırı olduğunu belirterek verilen kararı temyiz etmiştir.

F)Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe :

Davacı, toplam vergi kayıt süresinin 5 yılı geçmediğini, bu sürelerin ihya kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, aksi yöndeki kurum işleminin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı yasanın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı yasa, Bağ-Kur’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı yasa bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. Nihayet, 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı yasa, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkar sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, Davacının; 1.3.1986 - 17.7.1986 tarihleri arası vergi kaydı, 1.7.1998 - 15.4.1999 tarihleri arası vergi kaydı, 21.2.2000 - 29.6.2001 tarihleri arasında vergi kaydı, 2.10.2000 - 30.4.2008 tarihleri arası sebze oda kaydı, 27.2.1986 - 31.5.2013 tarihleri arası tekel esnaf oda kaydı, 28.2.1986 - 18.12.2015 tarihleri arası esnaf sicil kaydının bulunduğu,27/11/2015 tarihli dilekçesi ile ihya yapılandırma talebinde bulunduğu, Kurumca 5510 sy. Yasanın 17. Maddesi hükümlerine göre durdurulmuş olan sigortalılık sürelerinin, Esnaf sicil ve Oda kayıtlarında kayıtlı göründüğü sürelerinde dikkate alınarak tamamı üzerinden 98.357,16 TL borç tahakkuku yapıldığı, fazla borç çıkarıldığı gerekçesiyle borcunu ödemediği anlaşılmaktadır.

5510 SK'nun geçici 17.maddesine göre, sigortalılığı durdurulan sigortalı veya hak sahipleri durdurulan sigortalılık süresini, cari primler üzerinden hesaplanacak prim borcunu tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde ödeyerek sigortalılık elde edebilirler. Ancak yasa hükmünden de anlaşılacağı gibi, kısmi ödeme ile kısmi hizmet elde edilmesi mümkün değildir.

5510 SK'nun geçici 17.maddesine göre, sigortalılığı durdurulan sigortalı veya hak sahipleri durdurulan sigortalılık süresini, cari primler üzerinden hesaplanacak prim borcunu tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde ödeyerek sigortalılık elde edebilirler. Ancak yasa hükmünden de anlaşılacağı gibi, kısmi ödeme ile kısmi hizmet elde edilmesi mümkün değildir.

Somut olayda, her ne kadar davacının gayesi prim borcunun yaşlılık aylığına yetecek sigortalılık süresine karşılık gelen kısmını ödeyip geçici 17.maddeden yararlanarak sigortalılığı sona erdirmek olsa da, geçici 17.maddenin kısmi ihyaya imkan vermediği, davacının prim borcunun tamamını ödeyerek geçici 17.maddeden yararlanabileceği, borcun bir kısmını ödeyerek sigortalılık kazanmasının mümkün olmadığından mahkemece bu taleplere yönelik verilen kararları hatalıdır.

Yapılacak iş; dosya kapsamından anlaşıldığına göre davacının 6111 sayılı yasadan yararlanmasına dair Kurum tarafından ihtilaf çıkarılmadığı, davacının borcunu ödemeyerek ihtilaf çıkarması nedeniyle, Kuruma davacının 6111 sayılı yasadan yararlanmasının kabul edilip edilmediği ve borcu sorularak, Kurumun kabul etmesi halinde, gerektiği takdirde davacıya borcunu ödemesi için süre vererek, hukuki ihtilaf bulunmadığı göz önüne alınarak bu kapsamda değerlendirmekten ibarettir.

O halde, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, Bölge adliye Mahkemesince eksik inceleme ve araştırma sonucu SGK vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı ORTADAN KALDIRILMASI, ilk derece mahkemesinin kararının bozulması gerekmiştir.

G)Sonuç :Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA), ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle (BOZULMASINA), dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 27/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35503, Karar No: 2017/29493, Tarih: 19.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/35503 E.  ,  2017/29493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirket bünyesinde 12/04/2007 tarihinde çalışmaya başladığını, çalıştığı süre boyunca her gün yaptırılan fazla mesai ve haklarının ödenmediğini ileri sürerek fazla mesai alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, fazla çalışmanın varlığının ispat yükünün davacı tarafta olduğunu, davacının giriş ve çıkış saatlerinin belli olduğunu, davacının fazla çalışma ücretlerinin ödenmediği yönündeki iddiaların yerinde olmadığını savunarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut olayda; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, fazla mesai ücretinin davacı tanık beyanları esas alınarak davacının kış aylarında 6 saat, yaz aylarında 9 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplandığı anlaşılmaktadır. Ancak dinlenen davacı tanıklarının işverene karşı dava açtığı sabit olup; başka delillerle desteklenmeden tek başına husumetli tanık anlatımına itibar edilemez. Davacı ile birlikte aynı işi yapan ve davacının da tanık olarak dinlendiği Dairemizde aynı gün temyiz incelemesi yapılan 2015/35501 ve 2015/35502 esas sayılı dosyalarda davalı işverence işe giriş çıkış saatlerini gösterir bir kısım kayıtların sunulduğu görülmektedir. Taraflar da delil listesinde giriş çıkış (pdks kayıtları) kayıtlarına dayanmıştır. Giriş – çıkış kayıtları fazla mesainin ispatı noktasında yazılı delil niteliğindedir. Bu itibarla Mahkemece 6100 sayılı Kanun'un 220. maddesine göre davalı tarafa ilgili kayıtları sunmak üzere kesin süre verilmesi, ilgili belgeleri ibraz etmediği veya aynı sürede hakkında kabul edilebilir bir mazeretini delilleriyle birlikte sunmadığı taktirde davacı tarafın sözkonusu alacak kalemlerine ilişkin beyanının kabul edilebileceğinin ihtar edilmesi, belgeler toplandıktan sonra buna göre asıl alacak miktarının tespit edilmesi, davalı tarafça süresinde ilgili belgeler ibraz edilmediği taktirde ise aynı işyerinde aynı işi yapan çalışanlar açısından işyeri çalışma şartlarının aynı olmasının kabulü gerekeceği gözetilerek emsal dosyalarda tespit edilen ortalama çalışma süreleri esas alınarak fazla mesai alacağı hesaplanmalıdır. Anılan yönler gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16171, Karar No: 2013/21869, Tarih: 12.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/16171 E.  ,  2013/21869 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi katılan davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 102 ada 2 parsel sayılı 61757,49 m2 yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, paylaşmaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ...... ve ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... ve paydaşları dava konusu taşınmazın mera olduğunu öne sürerek dava açmışlardır. Hazine dava konusu taşınmazların mera olduğunu öne sürerek davaya katılmıştır. Yargılama sırasında davalı taraf tapu kaydına dayanmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, dava konusu 102 ada 2 parsel sayılı taşınmazın uzman bilirkişi tarafından düzenlenen 1.6.2012 tarihli haritada (2B) olarak gösterilen 60225,54 m2 yüzölçümündeki bölümünün mera olarak sınırlandırılarak özel siciline yazılmasına, (2A) olarak gösterilen 1531,95 m2 yüzölçümündeki bölümünün ise tespit gibi davalılar adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, katılan davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 102 ada 2 parsel sayılı taşınmazın uzman bilirkişi tarafından düzenlenen 1.6.2012 tarihli haritada (2A) olarak gösterilen 1531,95 m2 yüzölçümündeki bölümünün kamu malı niteliğinde mera olmadığı, davalı tarafın tutunduğu 23.11.1973 tarih ve 6 sayılı tapu kaydı kapsamında kalmadığı, taşınmaz bölümü üzerinde tespit gününde adına tescil kararı verilen zilyet davalı taraf yararına 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği, mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve kararda gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından katılan davacı ...'nin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 12.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7935, Karar No: 2007/11071, Tarih: 20.11.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/7935 E.  ,  2007/11071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KADIKÖY 6. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/05/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanın mirastan mal kaçırmak amacıyla 8 parsel sayılı taşınmaz paylarını satış yoluyla davalılara temlik ettiğini, satışların gerçek olmadığını ileri sürüp muvazaa nedeniyle tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişler,yargılama sırasında davacılar A... ve K...davalarından feragat etmişler,daha sonra feragat beyanlarından dönmüşlerdir.

Davalılar, dava konusu taşınmazın davalı D... tarafından bedeli ödenerek satın alınıp tescilin muris adına yapıldığını, üzerindeki binayı kendileri ve akrabalarının yaptığını, murisin daha sonra kendilerine ait payları iade ettiğini,muvazaanın söz konusu olmadığını belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmaz paylarının davalılara temlikinin muvazaalı olmadığı, davacılar K..ve A..’nun feragat beyanları ile satışların gerçek olduğunu kabul ettikleri gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 20.11.2007 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat H... Y.. ile temyiz edilen vs. vekili Avukat E.. Ç.geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .. ...tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, Borçlar Kanununun 18 nici maddesinden kaynaklanan, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır. Bu nedenle, anılan iddiaların her tür delille kanıtlanabileceği, diğer bir deyişle yazılı delille ispat zorunluluğunun bulunmadığı açıktır.

Somat olayda, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre, miras bırakanın davalılarla birlikte kaldığı, miras bırakanın satma ihtiyacının bulunmadığı, davacıların kız; davalıların oğlan çocuğu oldukları, taşınmazın temlik sırasında gösterilen bedeli ile satış tarihindeki gerçek değeri arasında açık ve aşırı fark bulunduğu sabittir. Saptanan tüm olgular, yukarıda açıklanan ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır. Ancak, davacılar K... ve A..'nun davadan feragatlerinin iradeyi bozucu nedenlere dayandığı kanıtlanmamıştır.

Hal böyle olunca, davacı Y... yönünden miras payı oranında iptal ve tescile karar vermek suretiyle davanın kabul edilmesi gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı biçimde hüküm kurulması doğru değildir. Davacı Y...temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün belirtilen nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 13.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren avukatlık ücret tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 500.00.-YTL. duruşma avukatlık parasının temyiz edenden alınmasına, 20.11.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.