muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1198, Karar No: 2019/5734, Tarih: 24.09.2019

Davalı şirket vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dava, TPMK YİDK kararının iptal istemine ilişkin olup, mahkemece, davacının marka başvurusu ile davalının redde mesnet gösterdiği markası arasında 556 sayılı KHK 8/1-b. bendi anlamında iltibas bulunduğu ancak,davacının önceki tarihli markası nedeniyle kazanılmış hakkı bulunduğu gerekçesiyle YİDK kararının iptaline dair verilen karar Dairemizce onanmıştır.

Davacının başvurya konu markası “ candiani denim made in italy 1938+şekil” ibaresinden oluşmakta iken davalının tescilli markası “candia” ibaresini taşımaktadır. Davacının başvurusundaki 24. sınıftaki emtia davalı şirketin markası 21. 24.29. ve 35. sınıflarda tescilli olduğu gerekçesiyle başvuru kapsamından çıkarılmıştır. Her ne kadar davacı taraf “şekil+TRC+candiani” ibareli markasının 2003 yılından beri 24. ve 25. sınıflarda adına tescilli olduğunu ifade etmiş ve kazanılmış hakkı bulunduğunu savunmuş ise de; Dairemizin yerleşik kararlarından 2007/7547 E. ve 2008/10251 K. sayılı 19.09.2008 tarihli “ECE LADY/ECE TOFF” kararında da ifade edildiği üzere, bir işletme tarafından uzunca süredir kullanılan markanın asli unsuru muhafaza edilerek ve markanın bu işletme ile bağlantısı ve tüketici nezdinde yarattığı izlenim korunmak suretiyle, önceki markanın kapsadığı ürünlerin veya bir ürün çeşidinin tüketiciye yenilenmiş bir marka imajı ile sunulması ve bu yolla marka sahibi işletmenin piyasaya arz ettiği ürünlerinin de işletmesel köken olarak öncekilerle bağlantılı olduğu mesajını veren yeni markalar yaratmak amacıyla önceki markada yer alan asıl unsurun yanına başkaca asli ve/veya tali unsurlar ekleyerek oluşturduğu markaların seri marka olarak kabulü olanaklıdır. Bu durum kazanılmış hak ilkesinin bir gereği olmakla birlikte, seri marka yaratılırken 3. kişilerin önceden tescilli markalarına yanaşarak yakınlaştırma veya benzeştirme yoluyla iltibas tehlikesine ve haksız yarar sağlamaya yol açmamak gerekir.

Davacı tarafın kazanılmış hak iddiasının dayanağını oluşturan 2003/15278 sayılı markasının “kuş şekli” “TRC” “candiani” olmak üzere üç ayrı ayırt edici unsuru bulunmakta iken dava konusu 2013/04562 sayılı yeni marka başvurusu “candiani denim made in italy 1938+şekil” ibaresinden oluşmakta ve diğer iki ana unsur olmaksızın yalnızca “candiani” ibaresini taşıması sebebiyle seri marka oluşturmaktan ziyade davalı adına tescilli “candıa” markasına yanaştığı anlaşılmakla mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken davanın kabulüne dair İlk Derece Mahkemesi kararı Dairemizce onanmış olduğundan, davalı şirket vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 20.12.2017 tarih, 2016/5410E. 2017/744K. sayılı onama kararının kaldırılarak hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı şirket vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile 20.12.2017 tarih, 2016/5410E. 2017/744K. sayılı onama kararının kaldırılarak yukarıda açıklanan nedenlerle kararın mümeyyiz davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin, temyiz ilam ve karar düzeltme harcının isteği halinde karar düzeltme isteyen davalı şirkete iadesine, 24/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/30163, Karar No: 2017/3553, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/30163 E.  ,  2017/3553 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9948, Karar No: 2020/1084, Tarih: 16.01.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/9948 E.  ,  2020/1084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

06.09.2014 tarihli tutanağa göre, hırsızlık anonsu nedeniyle kolluk ekibinin eylemin gerçekleştiği adrese ulaştığı, ... sokak üzerinde beyaz renkli ön plakası olmayan bir aracın görüldüğü ve şüphe üzerine araç kontrol edildiğinde aracın arka kısmında 1 adet buzdolabı, 1 adet çamaşır makinesi ve 1 adet televizyon bulunduğunun tespit edilmesi üzerine, aracın bir müddet izlemeye alındığı, aracın etrafında görevli polisleri fark eden iki erkek şahsın 1312/3 sokak üzerinde yakalandığı, hırsızlık olayına konu eşyaların sahibinin tespiti için yapılan çalışmalarda ise şahısların eşyaları Tatlıkuyu Mahallesi 1328 sokak No:ll sayılı yerin giriş katı olan ikametin içerisinden çaldıklarının tespit edildiğinin anlaşılması karşısında; hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden sanık hakkında TCK'nın 35. maddesi uyarınca teşebbüs hükümleri uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanık hakkındaki hapis cezası ile mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının hırsızlık suçu yönünden uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Müştekinin kolluk ifadesine göre, suça konu ikametinin 4 kattan oluştuğu, 1. katının belediyenin yıkım emri sebebiyle kapatıldığı, bu dairenin bir odasına beyaz eşyaların bırakıldığının anlaşılması karşısında; öncelikle müştekinin suç tarihinde söz konusu binada ikamet edip etmediği ve suça konu eşyaların bulunduğu yerin depo olarak kullanılıp kullanılmadığı hususlarının yeniden müştekinin beyanına başvurularak sonucuna göre konut dokunulmazlığını bozma suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığının değerlendirilerek, sanığın hukuki durumunun takdir tayini gerekirken eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16/01/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10190, Karar No: 2013/14549, Tarih: 08.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/10190 E.  ,  2013/14549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Koşulları bulunduğu halde sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Suçun bıçakla işlenmesi nedeniyle yapılan arttırımda dayanılan yasa maddesinin 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e yerine 86/3-a olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası niteliğinde görülmüştür.

Katılanın, sanığın elinde bıçak gördüğünü beyan etmesi ve katılana ait doktor raporlarında yaranın düzgün kenarlı kesi niteliğinde olduğu ve muhtemelen kesici aletle meydana getirildiğinin mütalaa edilmesi nedeniyle sanığa verilen cezanın 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince arttırılmasında isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

anığın temyiz itirazları, oluşa yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmediğinden, reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 08.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/701, Karar No: 2024/12707, Tarih: 02.12.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/701 E.  ,  2024/12707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/666 E., 2021/1086 K.

SUÇLAR : Nitelikli yağma, fuhuşa aracılık etmek,

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 14.04.2021 tarihli, 2021/666 Esas ve 2021/1086 Karar sayılı kararına yönelik, katılan Kurum vekili tarafından temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla; yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nda (5271 sayılı Kanun) iki dereceli kanun yolu sistemi benimsenmiş olup 291 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde temyiz süresi; "Temyiz istemi, hükmün açıklanmasından itibaren on beş gün içinde ... yapılır;" şeklinde kaleme alınmıştır. Buna göre ilgilisi aleyhine temyiz yoluna başvurmak istediği karara karşı bu kararın tebliği ya da tefhiminden itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe vermek veya tutanağa geçirilmek ve hâkime onaylattırılmak koşuluyla zabıt kâtibine bir beyanda bulunmak suretiyle temyiz hakkını kullanır. Ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için öngördüğü tek koşul, temyiz iradesinin usûlüne uygun şekilde on beş gün içinde açıklanmasından ibaret değildir.

Şöyle ki; 5271 sayılı Kanun’un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde belirtilen; “Yargıtay … temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm karşısında, 5271 sayılı Kanun’un temyiz sisteminde sebeple bağlılık ilkesini kabul ettiği anlaşılmaktadır. O hâlde temyiz dilekçesinde hükmün hukukî yönüne ilişkin temyiz nedenleri de belirtilmelidir. Nitekim 5271 sayılı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlıklı 295 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme ile 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini belirten dilekçeyi de sunmak durumundadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında ayrıntıları izah edildiği üzere, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 07/12/2021 tarihli ve 2021/186 Esas, 2021/2489 Karar sayılı kararında; 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasında ifade edildiği üzere kanun yolunun, süresinin ve merciin açıkça belirtildiği ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için benimsediği iki aşamalı süre koşulunun göz ardı edilmesiyle süre konusundaki ihtarın, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı tutulduğu, sanıklar müdafiine, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında, temyiz nedenlerini içeren dilekçenin sunulması için öngörülen yedi günlük süre ihtarının bulunmadığı belirlenmiştir.

Somut olayda bölge adliye mahkemesinin karar eteğinde, " Sanık hakkında Silahla yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve bir kimseyi fuhuşa teşvik etmek veya yaptırmak veya aracılık etmek veya yer temin etmek, suçlarından kurulan hükümler yönünden kararın ilgililere tebliğ tarihinden itibaren CMK'nın 291 maddesi uyarınca 15 gün içinde Gaziantep 17. Ceza Dairesine verilecek temyiz dilekçesi veya tutanağa geçirilmek üzere zabıt kâtibine beyanda bulunmak ve bu beyanın tutanağa geçirilip hakime onaylattırılması suretiyle veyahut da bir başka İlk Derece Ceza Mahkemesi veya Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi aracılığıyla dilekçe gönderilmek ve hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini (CMK 294 maddesi) temyiz başvurusunda göstermek suretiyle; (Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemiş ise temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya talep edilmesi halinde gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe (CMK 295 maddesi uyarınca) verilebileceğinin ihtarı ile) Yargıtay İlgili Ceza Dairesi'ne temyiz yasa yolu açık olmak üzere 14/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi." denildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.10.2022 tarih ve 6-2021/104364 sayılı 'Gerekçeli kararın tebliği' konulu yazısı üzerine, ceza infaz kurumunda bulunan sanığa katılan kurumun temyiz dilekçesinin 18.10.2022 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen tutanak içeriğinde Kanun'un 295/1. maddesindeki ek yedi (7) günlük süreden hiç söz edilmediği için, yanıltma nedeniyle; temyiz isteminde bulunamayan sanık ... ve müdafiine "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi (7) gün içerisinde gerekçelerini bildirmemeleri halinde, meşruhatlı davetiye tebliğ edilerek mâkul bir sürede temyiz gerekçelerinin, diğer bir ifadeyle sebeplerinin bildirilmemesi halinde temyiz başvurusunun sebep yokluğundan ret edileceği" ihtarını içerir tebligat yapılarak, tebliğ belgesi ve sanık veya sanık müdafii tarafından sunulması halinde temyiz dilekçesi de eklenerek ve ek tebliğname de düzenlenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21206, Karar No: 2015/21883, Tarih: 09.11.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/21206 E.  ,  2015/21883 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 2006 yılından 2012 yılı Aralık ayı başından fesih tarihine kadar fırın ustası olarak kesintisiz çalıştığını, yaz aylarında 09:00-21:00, kış aylarında 09:00-20:00 saatleri arası çalıştığını, 1 kere cenazesi dolayısı ile 7 günlük izin kullandığını, dini bayramlar dışında hiçbir tatil gününde izinli olmadığını, yıllık izin kullanmadığını, cumartesi ve pazar günleri çalıştığını, fazla çalışma ücreti almadığını, iki haftaya 1 gün izin kullandığını, bu günlerde de yevmiyesinin kesildiğini, davalının davacının abisini çağırarak 11.000,00 TL tazminat teklif ettiğini, uzlaşma sağlanamadığını, davalının dava açılacağını öğrenince 27.11.2012 tarihli ihtarnameyi gönderdiğini, davacının ihtarnameye inanarak işbaşı yapmak için gittiğini ancak işe alınmadığını, kovulduğunu, ihtarnamenin samimi olmadığının anlaşıldığını iddia ederek davacının 2006 Nisan ayından 2012 Aralık ayına kadar kesintisiz çalıştığının tespiti ile kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, genel tatil, fazla mesai ücreti ve çalışmadığı sürede doğan alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş akdinin yeni iş bulup o işe başlaması sebebi ile sona erdiğini, 27/11/2012 tarihinde mazeretsiz olarak işi bırakıp gittiğini, mazeretsiz olarak işe gelmeyen davacı hakkında tutanak tutulduğunu ve ihtarname gönderildiğini, davacının 01/07/2011 tarihinden beri davalı işyerinde çalıştığını beyan ederek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi ek hesap raporunun 3. seçeneği esas alınarak davacının 01.02.2008- 30.11.2012 tarihleri arasında 4 yıl 10 ay kesintisiz olarak çalıştığı, davalı işverenin iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ispat edemediği, bu şekilde davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, yıllık izninin kullandırılmadığı, milli bayram ve resmi tatillerde çalıştığı, haftada 18 saat fazla çalışmasının olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla mesai ücreti ihtilaflıdır.

Fazla mesai ücreti ihtilaflıdır.

Mahkemece dosya içeriği, dinlenen tanıkların beyanları, işyerinin ve yapılan işin mahiyeti dikkate alındığında davacının fazla mesai ücret alacağının hüküm altına alınması yerinde olmuştur. Ancak davacı vekili dava dilekçesinde kış aylarında davacının 9.00-20.00 saatleri arasında çalıştığını beyan ve kabul ettiği halde, talep aşılarak yaz- kış 09.00-21.00 saatleri arasında çalıştığının kabulü ile fazla mesai ücretinin hesap edilmesi ve bu rapora göre karar verilmesi hatalı olmuştur.

O halde davalının bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 09.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3833, Karar No: 2018/4164, Tarih: 26.04.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/3833 E.  ,  2018/4164 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 18.03.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan geçici iş göremezlik ödemeleri ve tedavi gideri nedeniyle uğranılan Kurum zararının davalıdan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 21. maddesidir.

29.04.2015, 23.06.2015 ve 02.11.2015 tarihli kusur raporlarında kazada %100 oranında kaçınılmazlık faktörünün etkili olduğunun belitildiği ve mahkemece de kabulü ile davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

İş kazası ve meslek hastalıklarının büyük bölümü işverenler tarafından iş sağlığı ve iş güvenliği konusundaki mevzuat hükümlerine uyulması ile önlenebilecek niteliktedir. Ancak kaçınılmaz dış etkenler ve kötü rastlantılar nedeniyle işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda hukuki ve teknik tüm gerekler yerine getirildiği halde iş kazası veya meslek hastalığı gerçekleşebilmektedir ki; bunlar “kaçınılmazlık” olarak değerlendirilmektedir. Bu bağlamda; kaçınılmazlık, olayın meydana geldiği tarihte ve iş kazaları bakımından süreçte bilimsel ve teknik kurallar ve olanaklar gereğince alınacak tüm önlemlere rağmen zararın kısmen veya tamamen meydana gelmesi durumu olarak tanımlanabilir. Bu gerçekten hareketle 5510 sayılı Kanun’un 21/1’inci maddesinde “İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır” hükmüne yer verilmiştir. Bu düzenleme gereği; kaçınılmazlığın varlığı durumunda işverenin rücu tazminatı sorumluluğunu aynı oranda sınırlandırması gerekecektir.

Kaçınılmazlık olgusunda, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın, sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Ayrıca, “kaçınılmazlık, sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram…” ....olup; bu olgunun kabulünün koşulu, “…vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.”.....