muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13735, Karar No: 2013/20411, Tarih: 27.11.2013

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2013/13735 E.  ,  2013/20411 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle iş akdinin davacı tarafından ...7. Noterliği'nin 01/02/2011 tarih ve 3513 yevmiye no'lu ihtarnamesi ile 31/01/2011 tarihi itibariyle emeklilik nedeniyle feshedilmesi, davalı işverenin iddiası değerlendirildiğinde kasadaki senetlerin davacı tarafından alındığını öğrenmesine rağmen davacının iş akdini bu nedenle feshetmediğinin anlaşılmasına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının 01.02.1993 tarihinden itibaren davalıya ait ... eczacı kalfası olarak çalışmaya başladığını, 01.02.2011 tarihinde emeklilik hakkını doldurduğu için işyerinden ayrıldığını, son ücretinin aylık 1.250,00 TL net olduğunu, yılda 21 gün izin hakkı olmasına rağmen izinlerini 15 gün olarak kullandığını, çalışma saatlerinin haftanın 6 günü 09:00–19:00 saatleri arasında olduğunu, 2008 yılı Ocak ayından itibaren ekonomik kriz bahane edilerek ücretinin 1.000,00 TL olarak ödendiğini, 2011 yılı Ocak ayı ücretinin ise hiç ödenmediğini belirterek kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti ve ücret alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 01.02.2011 tarihinde müvekkiline haber vermeden işe gelmediğini, telefonla arandığında kendisini iyi hissetmediğini söylemesi üzerine birkaç gün dinlenmesinin söylendiğini, 03.02.2011 tarihinde ödeme emrini tebliğ alan müvekkilinin davacının kıymetli evrakı kasadan alarak icra takibi yaptığını öğrendiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında, işçilik alacaklarının hesabında esas alınan ücret konusunda ihtilaf bulunmaktadır.

Yargılama sırasında dosya hesap bilirkişisine verilmiş, davacının iddia ettiği son ücret olan aylık net 1.250,00 TL üzerinden kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağı hesaplanmış, fazla çalışma ücreti alacağı yönünden asgari ücrete oranlama yapılmak suretiyle hesaplama yapılmış, ücret alacağı ise, 01/01/2008-31/01/2011 tarihleri arasındaki 37 ay için 1.250,00 TL net ücret üzerinden ödemesi yapıldığı belirtilen 1.000,00 TL ücret mahsup edilmek suretiyle hesaplanmıştır.

Mahkemece, ücret alacağı yönünden davacının 01/01/2008-31/01/2011 tarihleri arasında aylık net 1.250,00 TL ücretle çalıştığı kabul edilerek ve bilirkişinin yaptığı hesaplama hükme esas alınarak karar verilmiştir.

Mahkemece, ücret alacağı yönünden davacının 01/01/2008-31/01/2011 tarihleri arasında aylık net 1.250,00 TL ücretle çalıştığı kabul edilerek ve bilirkişinin yaptığı hesaplama hükme esas alınarak karar verilmiştir.

Ücret alacağı ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanır. Son ücrete göre hesaplama yapılması doğru olmaz. Yargıtay kararları da bu yöndedir. Bu durumda ücret alacağının hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönem içinde işçi ücretlerinin miktarı da belirlenmelidir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak bilinmeyen dönem ücretinin buna göre tespiti de Dairemiz tarafından kabul görmektedir.

Somut olayda; davacının 2008, 2009, 2010 yıllarına ilişkin ücretlerinin emsal ücret araştırması yapılarak belirlenmesi, bu şekilde belirlenememesi halinde asgari ücrete oranlamak suretiyle hesaplanması, aylık 1.000,00 TL olarak yapıldığı davacı kabulünde olan miktarın mahsup edilmesi ve buna göre ücret alacağının belirlenmesi gerekirken yukarıda açıklanan ilke ve esaslara aykırı hesaplama yapılan bilirkişi raporuna göre alacağın hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

O halde davalı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 27.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21158, Karar No: 2017/5514, Tarih: 04.05.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/21158 E.  ,  2017/5514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının 4739 ada 1 nolu parselde inşaa ettiği "... evleri" projesinden B-10 blok 1 nolu daireyi 25.11.2013 tarihli sözleşme ile satın aldığını, konutun 19.12.2013 tarihinde de teslim edildiğini, dairesinde ve blok ile siteye ait ortak alanlarda pek çok ayıplı ve kusurlu imalatlar ile eksikliklerin bulunduğunu, bu hususun yönetim tarafından yaptırılan 2013/39 D.iş sayılı dosyası ile tesbit edildiğini, öyle ki, kombi odalarında havalandırma deliklerinin yapılmadığını, çatıda yetersiz izalasyona bağlı olarak tavanlardan su sızıntısının bulunduğunu, ortak merdiven basamaklarının kırık olduğunu, sığınıkların eksik ve bodrumlarda su birikintisi bulunduğunu, dış cephelerden su sızıntısının olduğunu, dairede, balkon giderlerinden su taştığını, mutfak dolaplarında renk değişikliği olduğunu, kapılarda çatlakların bulunduğunu, parkelerde oynamaların olduğunu vs.gibi imalat hatalarının bulunduğunu reklam ve ilanlarla projeye uygun imalat yapılmadığını, gerek kendi konutu gerekse blok ve site ortak yerleri ile ilgili ayıp ve eksikliklerin davalıya bildirildiğini ileri sürerek eksik ve ayıplı işlerden dolayı ortaya çıkan maddi zararından fazla hakları saklı kalarak 500,00 TL.nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah ile talebini artırmıştır.

Davalı, davacıya tam ve eksiksiz olarak dairesinin teslim edildiğini, ayıp ve eksik bulunmadığını, kaldı ki ayıp ihbar mükellefiyetinin de süresinde yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile; 3.704,42 TL'nin 500,00 TL'sinin dava tarihinden, 3.204,42 TL'sinin ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, satış esnasında sunulan projede ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı konutta oluşan değer kaybının ödetilmesi talebine ilişkindir. Davalılar, ayıp ve eksik bulunmadığını, ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını bildirerek, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp; yasa yada sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği yada olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Maddeye göre, tüketici kendisine sağlanan mal ve hizmetle ilgili ayıplı olup olmama konusunda gerekli muayeneyi (denetimi) yapacak ve bu muayene sonucu, mal yada hizmetle ilgili saptadığı ayıpları, mal veya hizmetin sağlanmasından itibaren ihbar süreleri içinde, kendisine mal yada hizmet sağlayan sözleşmenin tarafına bildirecektir; bu bildirim (ayıp ihbarı) ödevi ihmal edildiğinde, tüketici, ayıba dayalı yasal haklarını kaybedecektir. 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. (818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198/2’de) maddesinde ifade edildiği gibi, ayıp ihbarının yapılmaması, tüketicinin ifa konusu mal ya da hizmeti, bulunduğu hal üzere kabul ettiği sonucunu doğuracak ve bu yönde gerçekleşen varsayımın aksi, hiçbir suretle kanıtlanamayacaktır.

Satış tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Satış tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. maddeye göre, (818 sayılı BK'nun 198.maddesi), alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya uygun süre içinde ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra hemen (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının 25.11.2013 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 19.12.2013 tarihinde teslim edildiği ve 16.9.2014 tarihinde de eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının 25.11.2013 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 19.12.2013 tarihinde teslim edildiği ve 16.9.2014 tarihinde de eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, talep edilen hususlarla ilgili “açık ayıp”, “gizli ayıp” ve “eksik ifa” ayrımının ayrıntılı ve açık bir şekilde yapılmadan genellikle gizli ayıplı olduğu değerlendirmesi yapılmış ve yazılı şekilde karar verilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi heyet raporunda ve mahkemece “gizli ayıp”lı olarak belirtilen imalatlar ile ilgili olarak; “gizli ayıp” olarak nitelendirilen (mesela izolasyona bağlı su sızıntı izleri, boya kabarma ve rutubetlenme olması gibi...) ayıplar yönünden kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve tespit tarihi de göz önünde bulundurularak yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. Yine TBK'nun 223 (BK'nun 198. maddesi) hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “hemen ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin veya diğer tüketicilerin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi heyetinden “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatlara ilişkin ayıpların tek tek neler olduğunun belirlenerek, ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi ve tarafların delilleri dikkate alınarak taraf ve yargı denetimine esas gerekçeli ek rapor tanzimi sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Yine eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili olarak da; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yönde olduğu gibi, aynı görüşte olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 4.12.2015 gün ve 2015/13-1581 esas ve 2015/2792 kararı da bulunmaktadır. Hal böyle olunca bu kalemler yönünden açık ayıp olarak değerlendirme yapılarak sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece anılan hususlarda ayrıntılı inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenlerine göre, davacı ve davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. bent gereğince temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince davacı ve davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 29,20 TL harcın istek halinde davalıya iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 04/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8512, Karar No: 2017/1605, Tarih: 29.03.2017

**(Kapatılan)21. Ceza Dairesi         2016/8512 E.  ,  2017/1605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma, Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan

HÜKÜM : Beraat

A-) Sanıklar ... ve ... hakkında “Resmi Belgenin Düzenlenmesinde Yalan Beyan” suçu yönünden verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Atılı suç yönünden doğrudan doğruya zarar görmeyen şikayetçi kurum ...’nın kamu davasına katılma hakkı bulunmadığı gibi, usulsüz verildiğinden dolayı hukuken geçersiz olan katılma kararının anılan suçtan verilen hükmü temyiz etme hakkı vermeyeceğinden, şikayetçi vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

B-) Sanık ... hakkında “Mühür Bozma” suçu yönünden verilen beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

a-) Sanıklardan ...’nin İzmir ili, ...'da Pasaport Pizza adlı iş yeri bulunduğu, ruhsatı olmadığı için hakkında çok sayıda mühürleme ve mühür bozma tutanağı düzenlenen iş yerinin 03/12/2011 tarihinde sanık ... tarafından diğer sanık ...'a devredildiği, katılan ... Belediyesince en son 23/01/2012 günü yapılan kontrolde, iş yerinin 30/09/2011 tarihinde yapılan mührünün söküldüğünün belirlendiği, tespit tutanağının düzenlendiği tarihte sanık ...’nin iş yerini devretmiş olmasına rağmen iş yerinde bulunduğu ve tutanağı imzalamaktan imtina ettiğinin iddia edildiği somut olayda; diğer sanık ...’ın alınan savunmasında, “dava konusu yeri diğer sanık ...'dan 2011 yılı aralık ayında noterden devir işlemi yaparak sahibi olduğu Efla Gıda Tur. İnş ltd Şti adına devraldığını, devraldığında işyerinde mühür olmadığını, normal çalışan bir işyeri olduğunu, diğer sanık ...’ın da kendisine işyerinin mühürlendiğinden bahsetmediğini, işyerinin ruhsatsız olduğunu, 08/09/2012 tarihinde yine noterden diğer sanık ...'a iş yerini devrettiği” ni beyan etmesi, tanık ...’in alınan beyanında, “kendisinin sanığın sahibi olduğu Pasaport Pizza isimli dava konusu işyerinde sigortalı olarak 5 ay kadar, işyerinin mühürlenmesi nedeniyle sanık tarafından kapatılıncaya kadar çalıştığı” nı beyan etmesi, benzer şekilde diğer tanık ...’nın da beyanında, “sanık ...'ın sahibi olduğu Pasaport Pizza isimli işyerinde sigortalı olarak sanık işyerini kapatıncaya kadar 2011 yılında çalıştığını, çalıştığı dönemde arkadaşları arasında işyerinin mühürlendiğini duyduğunu ancak kendisinin görmediğini, vardiyalı çalışmaları nedeniyle kendisinin çalışmadığı bir zamanda mühürlemenin yapılmış olduğunu, mührü kimin kopardığını bilemediğini, mesaiye döndüğünde mührün olmadığını, mühürlenmesi nedeniyle 15 gün sonra kapatılacağının müdürleri tarafından kendilerine söylendiği” ni belirtmesi, İzmir Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü’nün 24.04.2013 tarihli cevabi yazısından mahkemece tanık olarak dinlenen ... ve ... isimli işçilerin mühürlemenin yapıldığı 30.09.2011 tarihini takip eden Ekim ve Kasım 2011 tarihlerinde de aynı işyerinde çalışmış olduklarının bildirilmesi, Bornova Vergi Dairesi Müdürülüğü’nün 07.07.2013 tarihli cevabi yazısında sanığa ait PSP Gıda Ürün. Hazar. Nak. San. Tic. A.Ş.’nin suça konu adreste 01.08.2011 tarihinde başlayan faaliyetinin mühürlemenin yapıldığı 30.09.2011 tarihinden sonra 08.12.2011 tarihinde sonlandığının bildirilmesi, sanığın yapılan sorgusunda da, “kendisinin İzmir ilinde 20 den fazla pizza üzerine şubesinin olduğunu, çoğunu bayilik olarak başkalarına verdiklerini ancak dava konusu yeri bizzat kendilerinin işletiyor olduklarını, dava konusu yerin ruhsat sorunları olduğundan 2011 yılı kasım ayında masa,sandalye ve tüm eşyalarını taşıyarak orayı tahliye ettiklerini, tahliye ettiklerinde işyerinde mührün olmadığını, iş yerini kullandıkları süre içerisinde sadece bir kez mühürleme yapıldığını hatırladığını, diğer sanık ..

...'ı tanımadığını, diğer sanığa işyerini devretmelerinin söz konusu olmadığını kendilerinin boşaltmasından sonra orayı kiralamış olabileceği” ni savunması karşısında usulüne uygun mühürleme ve fek tutanakları uyarınca yüklenen suçun tüm unsurları itibariyle oluşup sübuta erdiği gözetilmeden, hatalı gerekçeyle sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

b-) Ayrıca Uyap sorgulamasında sanık hakkında suç tarihi 30.09.2011 olan aynı adresteki iş yerine ilişkin bir başka mühür bozma suçuna ilişkin dava dosyasının İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/589 Esas 2013/164 Karar sayılı ilamıyla hükme bağlanarak sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği bu itibarla farklı tarihlerde düzenlenen mühür bozma tutanaklarının, iddianame tarihlerine göre, zincirleme suç ya da ayrı suçları oluşturacağı, zincirleme suç ilişkisi içindeki eylemlerden bazılarının kesinleşmiş mahkumiyet hükmüne konu olması diğer eylemlerin dava konusu yapılmasına engel teşkil etmeyeceği cihetle; dosyadaki bilgi ve belgeler birlikte değerlendirildiğinde, İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/589 Esas 2013/164 Karar sayılı dosyasında sanık olarak bulunan ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına hükmedildiği, eylemlerin bütün halinde zincirleme olarak işlenmiş tek mühür bozma suçunu oluşturduğu, bu dava dosyasındaki suç tarihinin 23.01.2012 olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında açılan ilgili dava dosyasının araştırılıp celbi sağlanarak, derdest olması halinde birleştirilmesi, aksi taktirde bu davayı ilgilendiren kısımlarının onaylı örnekleri dosya içerisine konulup suç tarihleri de nazara alınarak ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.03.2016 gün ve 2014/847 E. 2016/128 K. sayılı ilamında açıklandığı üzere, zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp, zincirleme şekilde işlenen mühür bozma eylemleri nedeniyle tayin edilecek cezadan, kesinleşmiş önceki cezanın mahsup edilmesi suretiyle sanığın cezalandırılmasına karar verilebileceği hususu da değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 29.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.