muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/67369, Karar No: 2013/11099, Tarih: 13.06.2013

Bu nitelikli unsurun gerçekleşebilmesi ve suçun oluşabilmesi için, dini kurallara bağlı olanların, önem verdiği değerler, dini inanç ve duygular aldatma aracı olarak kötüye kullanılmalı, bu suretle gerçekleştirilen hile ile haksız bir yarar da sağlanmış olmalıdır.

Ziraat Bankası önünde bekleyen katılanın yanına gelen sanığın, katılana hitaben ''amca dedem öldü ,ben eczacıyım, dedemin mevlütünü okutacağız, dedemin bankada bir miktar parası var, parasını çektik, garibanlara dağıtacağız, sizin orada abdestli, namazlı bir şahıs var mı?'' diye sorması üzerine ''var'' cevabı veren katılanı ''gel, ben seni eve götüreyim'' diyerek eski vali konağının bulunduğu yere götürdüğü, burada kimliği belirlenemeyen bir şahsı da Almanya'dan gelen doktor amcası olarak tanıtarak şahsa ''sen diğer paraları ne yaptın'' diye sorması üzerine şahsın, '' muhtar üç kişi getirdi, ben onlara 3.000 TL verdim ve gönderdim '' diyerek katılanı gösterip bu kez ''amca, ben bu amcayı tanıyorum, bu amcanın tanıdığı iki gariban varmış, 2.000 TL verelim'' demesi üzerine şahsın ''tamam'' diyerek apartmanın içine girip birkaç dakika sonra elinde bir miktar para ile katılanın yanına geldiği ve 2O TL bozmasını istediği, katılanın cebinde bulunan 550 TL'yi çıkarıp göstererek bozuğu olmadığını söylemesi üzerine ''elindeki paraları bana ver, ben içeride devir yaptırayım'' diyerek katılandan 550 TL'yi aldıktan sonra sanığın katılanı büfeden yardım malzemelerini koymak için poşet almaya gönderip ortadan kaybolmak suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunması karşısında, eylemin temas ettiği, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenen “Dini inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle” nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, aynı yasanın 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden kazanılmış haklarının gözetilmesine, 13.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1411, Karar No: 2022/3116, Tarih: 05.04.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/1411 E.  ,  2022/3116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı kurum tarafından düzenlenen faturalar ile kendisinden haksız ve hukuka aykırı olarak kayıp/kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil edildiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 2.000 TL’nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 10/02/2016 tarihli dilekçesi ile talebini 348.936,82 TL olarak belirlemiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile KDV hariç toplam 348.936,82 TL kayıp/kaçak bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar, davalının temyizi üzerine; Dairece verilen 09/10/2018 tarihli ve 2016/22597 E. 2018/9768 K. sayılı kararla;

“...Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı ... Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir...” gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkemece; yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişiklikleri nedeniyle davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle, konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına (davacı lehine 26.880,21 TL nispi vekalet ücreti takdirine) karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Somut olayda; davacı, davanın açıldığı tarihteki mevzuat ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedeli tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir. Davacı tarafından, kayıp/kaçak bedelinin davalıdan tahsili istemiyle açılan davada, "konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına” dair hüküm tesisi, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişikliğinin bir sonucudur.

2) Somut olayda; davacı, davanın açıldığı tarihteki mevzuat ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedeli tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir. Davacı tarafından, kayıp/kaçak bedelinin davalıdan tahsili istemiyle açılan davada, "konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına” dair hüküm tesisi, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişikliğinin bir sonucudur.

Hal böyle olunca, mahkemece; dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verildikten sonra, davacı yararına maktu vekalet ücreti takdirine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde nispi vekalet ücretine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının beşinci bendinde yer alan "Karar tarihindeki AAÜT. gereğince 26.880,21 TL nispi vekalet ücretinin davanın ve verilen kararın mahiyeti gereği davalıdan alınıp davacıya verilmesine," ifadesinin çıkarılarak yerine, "Davacı yargılama sırasında kendisini vekille temsil ettirdiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'nin ilgili maddesi uyarınca hesaplanan 4.080 TL maktu vekalet ücretinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,” ifadesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17460, Karar No: 2020/13496, Tarih: 27.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/17460 E.  ,  2020/13496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk ( İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 02/01/2011 tarihinden 30/11/2014 tarihine kadar davalının işyeri olan ... Otel'de aylık 1.000,00 TL net maaş ile çalıştığı, davalı iş yerinde 24 esası ile 2 vardiya usulü olmak üzere çalıştığı süre boyunca günde 12 saat çalışma yaptığı, iş aktinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini, 28/11/2014 tarihinde davalı işveren tarafından müvekkiline sözlü olarak iki gün sonra işi bırakmasının söylendiğini ve Ünye 2. Noterliği tarafından müvekkile gönderdiği 21/11/2014 tarihli ihtarname ile müvekkilinin 30/11/2014 tarihinden itibaren işe gelmediğinden bahisle iş aktinin sonlandırıldığını, müvekkilin iş aktinin feshini gerektirir hiç bir haklı neden bulunmadığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, müvekkilinin işyerinde davacının dava dilekçesinde iddia ettiği gibi günlük 12 saatlik bir çalışması bulunmadığını, iş akdinin davacının iddia ettiği gibi haksız suretle değil, İş Kanunu'nun 25/II g. ve h. maddelerinde düzenlenen bildirimsiz ve derhal fesih nedenlerinden dolayı feshedildiğini, davacının müvekkiline ait işyerinde fazla çalışması, haftasonu çalışması, dini ve milli bayram ile resmi tatil çalışmalarının olmadığını, yıllık ücretli izinlerinin işverence kullandırıldığı ve ücretlerinin ödendiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak, davacının işverenin davacı işçiye bir çok kez ihtarda bulunduğu, davacı işçinin işverenin menfaatlerine aykırı davranışlarda bulunduğu, yapılan ihtarlar neticesinde davacı işçinin herhangi bir savunmada bulunmadığı, davalı işverenin davacı işçinin işinin derhal fesih hakkını kullanarak feshettiği kanaatine varıldığından davacının kıdem ve ihbar tazminatı hak kazanamadığı, fazla çalışma yapıldığının ve hafta tatilini kullanmadığının ispat yükü işçiye, işçinin hak ettiği fazla çalışma ücretinin ödendiğini kanıtlama külfeti ise davalı işverene ait olduğu, kural olarak fazla çalışma tanık dahil her türlü delil ile ispatlanabileceği, işveren ise işçinin hak ettiği fazla çalışma ücretinin ödendiğini ancak imzalı ücret bordrosu veya banka dekontu gibi yazılı delil ile ispatlama imkanına sahip olduğu, dosyaya sunulan ücret bordrolarında davacıya fazla mesai ödemesi yapıldığı tespit edildiğinden davacının fazla mesai ve hafta tatili talebinin reddi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Temyiz:

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı resepsiyon görevlisi olarak davalı işyerinde kendisi dahil iki kişi 12 saatlik iki vardiya ile yedi gün çalıştığını iddia ederek fazla çalışma ve hafta tatili ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Yargılama safhasında alınan bilirkişi raporunda, dosyada ispata yarar ödeme belgesi veya bordro bulunmadığı tespitine ve davacı tanıklarının işyeri çalışanı olmadığı değerlendirmesiyle fazla çalışma ve hafta tatili alacaklarının hesaplanmadığı görülmekle birlikte Mahkemenin bu alacakların dosyaya sunulan bordrolarla ödendiği gerekçesiyle bu alacakların reddine karar verildiği anlaşılmıştır. Mahkemenin bilirkişi raporundaki tespitin aksi yönünde yaptığı tespiti somutlaştırmamış, dosya içeriğinden de bu tespiti doğrular ödeme belgesine rastlanılmamıştır. Bu yönüyle karar, temyiz denetimine elverişli değildir.

Bununla birlikte, davacı tanıklarının komşu işyeri çalışanı olduğu ve davalı tanık anlatımlarının da davacı iddiasını doğrular mahiyette bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu tespit bağlamında, davalı işyerinin yaz kış açık olan bir otel olduğu ve kışın resepsiyonda davacı dahil toplam iki görevlinin 12 şer saat olarak çalıştığı, yazın ise 3 veya 4 kişinin resepsiyonda çalıştığı, yine davalı tanığı olan ve davacı ile aynı pozisyonda çalıştığı anlaşılan E.K.nın beyanından ise ayda 3 defa hafta tatili kullandıkları anlaşılmaktadır.

Dolayısıyla bu mevcut delil durumuna göre, davacının kış aylarında günlük 12 saat çalıştığı ve çalışma süresince de ayda 3 gün hafta tatili kullandığının kabulü dosya içeriğine uygundur.

Bu durumda, Mahkemece davalı işverence ödendiği ispatlanamayan kış ayları için davacının günlük 12 saatlik çalıştığı ve çalışma süresince de ayda 1 hafta tatilini kullanmadığı kabul edilerek fazla çalışma ve hafta tatili alacaklarının hüküm altına alınması gerekirken, yazılı gerekçeyle reddi hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19498, Karar No: 2017/140, Tarih: 17.01.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/19498 E.  ,  2017/140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın TEİAŞ Genel Müdürlüğü yönünden husumetten reddine, TEDAŞ Genel Müdürlüğü yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi ve yöntem itibariyle yasa hükümlerine uygundur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, değerlendirmeye esas alınan emsal satış ile dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas rayiç bedelleri aynı olmasına rağmen, gerekçesi gösterilmeden, soyut ifadelerle dava konusu taşınmazın, emsalden 2,15 kat değerli olduğunun kabulü ile m² bedelinin tespiti inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8978, Karar No: 2020/11242, Tarih: 09.11.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/8978 E.  ,  2020/11242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1- TCK.nın 158/1-e, 43/1,168/1,62,52/2-4,53 maddeleri gereğince mahkumiyet

2- TCK.nın 204/1,43/1,62,53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bolu ... Muhasebe Şefliği’nde Veri Hazırlama Kontrol İşletmeni ve fiilen Mali Hizmetler Müdürlüğü’nde Muhasebe Servis Sorumlusu olarak görev yapan sanığın, bu görevi sırasında Bolu İl Genel Meclisi Üyelerinin yapmış oldukları toplantılara ilişkin 2008 yılı Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül, Ekim, Kasım, Aralık aylarına ilişkin bordroları hazırlarken il genel meclisi üyelerinin alacakları tutarları hak ettikleri oranda yazdığı halde, toplamları olması gerekenden fazla yazarak, yazdığı miktarlar kadar fazla paranın tahakkuk etmesini sağlayarak bankadan çektiği ve il genel meclisi üyelerine hak ettikleri paraları dağıttıktan sonra fazla tahakkuk ettirdiği, 2008 yılı Mayıs ayı için 3.758,96.- , Haziran ayı için 3.758,96.- , Temmuz ayı için 3.758,96, Eylül ayı için 3.908,00.- , Ekim ayı için 3.908.00.- , Kasım ayı için 5.210,66 , Aralık ayı için 1.302,67.- TL olmak üzere toplam 25.606,21.- TL parayı mal edindiği, sanığın eyleminin 23.01.2009 tarihinde bordroların yapılan kontrolü sırasında iç kontrol sonucu tespit edildiği

Sanığın geçmiş dönemlerde de benzer şekilde eylemlerde bulunabileceğinden bahisle yapılan inceleme sonucunda; 2005 - 2007 yıllarında da benzer şekilde il genel meclisi üyeleri huzur hakları için düzenlenen bordrolarda il genel meclisi üyelerinin hak ettiklerinden daha yüksek miktarlar yazarak bordro düzenlediği, bu miktarlara göre düzenlenen ödeme emirleri ve tahakkuk belgelerinde ödeme işlemleri için paranın sanık tarafından bankadan çekildiği, il genel meclisi üyelerinin huzur haklarının ödendiği, sanığın 2005 yılı Temmuz ve Ekim aylarında toplam 1.081,60 TL, 2007 yılı Haziran-Temmuz-Ağustos-Eylül aylarına ilişkin olarak 1.890,60 TL parayı mal edindiği, ayrıca 2007 yılı Ağustos ayı imar ve bayındırlık komisyonu bordrosunda gerçekte 5.318,50 TL huzur hakkı tahakkuk etmesine rağmen sanığın 03.09.2007 tarihli ödeme evrakını ve tahakkuk miktarında huzur hakkı miktarını 10.637 TL olarak gösterilmesini sağlayarak 03.09.2007 tarihinde bankadan bu parayı çektiği, huzur hakkı olarak 5.318,50 TL.yi imar ve bayındırlık komisyonu üyelerine ödediği, geri kalan 5.318,50 TL.yi de mal edindiği, bu şekilde sanığın zimmet suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın aşamalardaki ikrar içerikli savunmaları, 09.02.2009 tarihli bilirkişi raporunda; sanığın 05.12.2008 tarihi itibariyle toplam 25.606,21 TL Bolu Özel İdare Müdürlüğü parasını mal edindiği, 07.10.2009 tarihli bilirkişi raporunda ise; sanığın, 08.07.2005 tarihinde 540,80 TL, 07.10.2005 tarihinde 540,80 TL, 08.06.2007 tarihinde 516,84 TL, 04.07.2007 tarihinde 310,10 TL, 10.08.2007 tarihinde 531,85 TL, 03.09.2007 tarihinde 5.318,50 TL, 07.09.2007 tarihinde 531,85 TL olmak üzere toplam 8.290,74 TL Bolu İl Özel İdaresi parasını mal edindiği yönünde görüş ve kanaatlerinin bildirilmesi ile dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın zincirleme şekilde nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık ve sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık ve sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dairemizin 06/05/2019 tarih ve 2018/8568 Esas, 2019/4759 Karar sayılı bozma ilamından önce Yargıtay 5 Ceza Dairesi’nin 26/11/2012 tarih ve 2010/11214 Esas, 2012/12058 Karar sayılı bozma ilamına konu Bolu Ağır Ceza Mahkemesi’nin 05/05/2009 tarih ve 2009/44 Esas, 2009/86 Karar sayılı hükmünde atılı suçtan sanık hakkında “2 yıl 7 ay 5 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına” hükmedildiği, bu hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edildiği dikkate alınarak, ceza miktarına ilişkin bu hususun CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanık açısından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, dairemizin bozma ilamından sonra yapılan yargılama sonunda, sanığın nitelikli dolandırıcılık suçundan 2 yıl 1 ay hapis ve 37.500,00 TL. adli para cezasıyla cezalandırılmasına, resmi belgede sahtecilik suçundan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilerek sanık hakkında atılı suçlardan fazla ceza tayini suretiyle kazanılmış hak ilkesinin ihlal edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, fakat, bu aykırılığın yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarına “Ceza miktarı itibariyle sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca infazın “2 yıl 7 ay 5 gün hapis cezası üzerinden yapılmasına” şeklinde ekleme yapılması suretiyle 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.