muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6678, Karar No: 2012/12196, Tarih: 04.06.2012

Mahkemece asıl işveren ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun kanıtlanamadığı, bu sebeple alt işveren işçilerinin asıl işverenin işyerinde uygulanan TİS'den yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Kanun'un 2. maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11. maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka 4857 sayılı  Kanun'un 2. maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Kanun ile 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Kanuni olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından  farklı bir uygulamaya  gidilmesi   hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, 4857 sayılı Kanun'un 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine şartların oluşmasına rağmen işçinin yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur.

Somut olayda; davacının davalı işyerinde ihaleyle iş alan ...... Tic. Ltd. Şti.'nin işçisi olarak çalışmakta olduğu, mahkemece getirtilen asıl işveren-alt işveren arasındaki hizmet alım sözleşmeleri ve teknik şartnamelerin incelenmesinde ihaleyle alınan işin “meydan hizmetleri, fabrika atölyelerinde ve malzeme ambarlarında yükleme, boşaltma, istif ve tanzim işlerinin yürütülmesi” olarak belirtildiği görülmektedir. Talimatla dinlenen, davalı işyerinin kadrolu işçilerinden olan davacı tanıkları; davacının alt işverenin işçisi olduğunu, montaj atölyesinde kaynak işlerinde çalıştığını söylemişlerdir.

Mahkemece sendika üye kayıt fişiyle davacının sendika üyeliğini davalıya bildirmesine ilişkin bilgi ve belgeler getirtilmeden, davalıdan ya da ihbar olunandan davacının işyeri şahsi sicil dosyası istenmeden, mahallinde davacının yaptığı işin ihaleyle alınan işin kapsamında olup olmadığının tespiti bakımından uzman bilirkişi refakatiyle keşif  yapılmadan davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı ve arkadaşları, davalı işverenle dava dışı  ....Ltd. Şti. arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığını ileri sürerek baştan itibaren asıl işverenin işçisi sayılmalarının tespitiyle dava konusu yaptığı alacaklaların hüküm altına alınması istemişlerdir.

Davada alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu iddia edildiğine göre, dava dışı olup davanın ihbar edildiği  alt işveren  ..... Ltd. Şti.'nin de davalı safında yer alması gerektiğinden dava alt işverene de yöneltilerek alt işverenin davada taraf olarak yer alması sağlanmalıdır.

Davada alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu iddia edildiğine göre, dava dışı olup davanın ihbar edildiği  alt işveren  ..... Ltd. Şti.'nin de davalı safında yer alması gerektiğinden dava alt işverene de yöneltilerek alt işverenin davada taraf olarak yer alması sağlanmalıdır.

Açıklanan biçimde taraf teşkili sağlandıktan ve sendika üye kayıt fişiyle davacının sendika üyeliğini davalıya bildirmesine ilişkin bilgi ve belgeler, davacının işyeri şahsi sicil dosyası dosya arasına getirtildikten sonra; ihale yoluyla alt işverenle kurulan ilişkinin gerçek bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi mi, yoksa muvazaaya dayanan bir ilişki mi olduğunun belirlenebilmesi bakımından davacıların çalıştıkları işyerinde yapılan işin niteliğine göre üçlü uzman bilirkişi kurulu oluşturularak bilirkişiler eşliğinde işyerinde keşif yapılıp ihale konusu işin asıl işe yardımcı iş niteliğinde olup olmadığı belirlenmeli, asıl işe yardımcı iş değilse "işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren" işlerden olup olmadığı, alt işverene verilmesi için kanunda öngörülen şartların mevcut olup olmadığı saptanmalı ve alt işveren işçileriyle davacıların aynı ortamda birlikte aynı işi yapıp yapmadıkları, davacının fiilen yaptığı işin ihaleyle verilen işin kapsamında kalıp kalmadığı  belirlenerek buna göre ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10230, Karar No: 2014/11538, Tarih: 25.11.2014

**5. Ceza Dairesi         2014/10230 E.  ,  2014/11538 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma, terör örgütü propagandası yapmak, 2911 sayılı Yasaya muhalefet ve tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme suçlarından suça sürüklenen çocuk ...'ın yapılan yargılanması sırasında; .... 2. Çocuk Mahkemesiyle ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

.... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin itiraz üzerine verdiği 01/04/2014 gün ve 2014/75 Değişik İş sayılı kararın zımni görevsizlik kararı niteliğinde olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

İncelenen dosya içeriğine, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine, 6526 sayılı Kanun ile 5235 sayılı Kanunun 12. maddesinde yapılan değişikliğe ve ... 2. Çocuk Mahkemesinin kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 01/04/2014 gün ve 2014/75 Değişik İş sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 25/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1269, Karar No: 2024/8733, Tarih: 19.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/1269 E.  ,  2024/8733 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1316 E., 2023/1431 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Beykoz 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2016/1234 E., 2017/466 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiş ve karar kesinleştirilmiştir. Kadın, karara karşı yargılamanın iadesi talebinde bulunmuş olup İlk Derece Mahkemesince yargılamanın iadesi talebinin reddine karar verilmiştir. Karar, kadın tarafından istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince kadının yargılamanın iadesi talepli dilekçesinin taraflar arasında görülen ilk davaya sunulan istinaf dilekçesi olarak değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın kaldırılmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, karar kesinleşmiştir.

İlk Derece Mahkemesince taraflar arasında görülen ilk davaya ilişkin kesinleşme şerhi kaldırılarak kadının istinaf dilekçesinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin altıncı alt bendinde; mahkemece tarafların davanın esasıyla ilgili olarak gösterdikleri delillerin hiçbiri toplanmadan veya gösterilen deliller hiç değerlendirilmeden karar verilmiş olması hallerinde, bölge adliye mahkemesinin esası incelemeden kararın kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine kesin olarak karar vereceği düzenlenmiştir. 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendine göre; aynı Kanunun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca verilen gönderme kararlarına karşı temyize başvurulamaz. Bu itibarla, davacı erkek vekilinin verilen gönderme kararına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı erkek vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/822, Karar No: 2016/6314, Tarih: 15.06.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/822 E.  ,  2016/6314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, yaralama, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet (124/1-a, 4, 29, 53, 152/1-a, 168/2, 53, 86/2-3c, 35, 29, 53 üç kez)

Yaralama, hakaret, kamu malına zarar verme suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, daha önceden rahatsızlığı nedeniyle ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinde tedavi gördüğü, rahatsızlığının geçmemesi nedeniyle olay günü ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi'ne gelerek önceden tedavisini yapan katılanlardan doktor ... ile görüşmek istediği, görevlilerce içeri girmemesi için uyarılmasına rağmen sanığın, başka bir hastayı muayene eden katılan ...'ın odasına girdiği, katılan ...'ın sanığa, hastasına endoskopik işlem yaptığını, bu nedenle dışarı çıkması gerektiğini söylediği, sanığın da katılan ...'a bağırarak "ben buraya geldiğim zaman bakmak zorundasın ulan" diyerek hastane ortamında kamu görevlisi olan katılan ...'a alenen hakaret ettiği, katılan ...'ın da özel güvenlik görevlilerini çağırdığı, bu sırada aynı yerde doktor olarak çalışan diğer katılanların da ...'ın yanına geldikleri ve sanığı sakinleştirmeye çalıştıkları, sanığın sakinleşmeyerek o anda elinde bulundurduğu bir poşet içerisinde bulunan bıçağı çıkartarak katılan doktorların üzerlerine yürüyüp bıçak salladığı, ancak katılan doktorların kendilerini çekmeleri nedeniyle bıçağın kendilerine değmediği, böylelikle sanığın eyleminin müştekilere yönelik bıçakla kasten yaralamaya teşebbüs kapsamında kaldığı, katılan doktorların bulundukları odadan çıkarak oda kapısını çekip kilitledikleri, içeride kalan sanığın ise odadan dışarı çıkmak için kapı kolunu kırarak kamu malına zarar verdiği, katılan doktor ...'nun hastalarını muayene etmesini engellediği iddia olunan olayda,

1- Sanık hakkında kamu malına zarar verme ve katılan ... 'na yönelik yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkartılıp yerine, "5237 sayılı TCK'nın 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın c bendinde yer alan, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine kadar, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2- Sanık hakkında katılan ...'na yönelik hakaret suçundan, katılanlar ... ve ...'e yönelik yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Hakaret suçu yönünden, sanığın katılana hitaben ''ben buraya geldiğim zaman bakmak zorundasınız lan'' şeklindeki ifadeler bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın yönelttiği sözlerin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, kaba söz ve hitap şekli niteliğinde olduğu ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,

Yaralama suçları yönünden, Sanığın, tedavi için gittiği katılan doktor ...'nun meşgul olduğunun söylenmesi üzerinesanığın doktorun bulunduğu tedavi odasına girdiği, çıkan tartışmaya müdahale etmeye ve olayı aralamaya çalışan katılanlar ... ve ...'e yönelik bıçakla yaralamak için bıçağı savurduğu, katılanların geri çekilmesi ile isabet ettiremediği şeklinde gerçekleşen olayda katılanlar ... ve ...'in sanığa yönelik haksız hareketleri bulunmadığı halde sanık yararına haksız tahrik hükümleri uygulanarak eksik ceza tayini

Kabule göre de,

a- Sanığın, hakaret suçunu katılanın haksız eylemi üzerine gerçekleştirdiğinin kabulü karşısında, hakaret suçuna ilişkin TCK'nın 129. maddesinde düzenlenen ve daha lehe düzenlemeler içeren özel tahrik maddesinin uygulanması gerekirken, genel tahrik kurumunu düzenleyen 29. maddesinin uygulanması,

b- Tedavi odasında gerçekleştirilen hakaret suçunda aleniyet unsurunun ne şekilde gerçekleştiği tartışılıp açıklanmadan TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini

a- Sanığın, hakaret suçunu katılanın haksız eylemi üzerine gerçekleştirdiğinin kabulü karşısında, hakaret suçuna ilişkin TCK'nın 129. maddesinde düzenlenen ve daha lehe düzenlemeler içeren özel tahrik maddesinin uygulanması gerekirken, genel tahrik kurumunu düzenleyen 29. maddesinin uygulanması,

b- Tedavi odasında gerçekleştirilen hakaret suçunda aleniyet unsurunun ne şekilde gerçekleştiği tartışılıp açıklanmadan TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini

c- 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; 15/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11937, Karar No: 2017/2150, Tarih: 28.02.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/11937 E.  ,  2017/2150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından kötüniyet tazminatı ile sınırlı olarak temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkiline otel paket sigorta poliçesi ile sigortalı otelde elektrik şebekesinde meydana gelen voltaj dalgalanmasına bağlı olarak meydana gelen 4.172,62 TL hasar bedelinin 29.3.2012 tarihinde sigortalısına ödendiğini, ödenen meblağın davalıdan faiziyle tahsili için başlatılan takibe davalının haksız itirazının iptali ile takibin devamını, %20 inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, söz konusu hattan faydalanan diğer abonelerin aynı tarihte herhangi bir zarar görmediğini, abonenin elektrik aldığı hatlarda herhangi bir elektrik dalgalanması meydana gelmediğini, sigortalının yüksek gerilimden özel trafolu abone olduğunu, bu abonelerin hat ve trafolarının bakım ve onarımları ve mülkiyetinin abonelerin kendilerine ait olduğunu beyanla davanın reddini savunmuş, 04.03.2014 havale tarihli dilekçe ile davacı aleyhine %20 kötüniyet tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, hasarın müstakil trafolu tesiste tesisin enerji aldığı orta gerilim şebekesindeki voltaj değişimlerinden kaynaklanmadığı, tesisin kendi alçak gerilim elektrik tesisatına bağlı olarak çalışan arıza tipleri ile uyumlu olduğundan bahisle davanın reddine, davalı tarafın %20 tazminat talebinin koşulları oluşmadığından reddine karar

..

verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından kötüniyet tazminatı ile sınırlı olarak temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 6,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 28.2.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5223, Karar No: 2010/5850, Tarih: 11.10.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5223 E.  ,  2010/5850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 4. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ... hakkında açılan davanın İİK’nun 349.maddesi gereğince düşürülmesine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma talepli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Hükmün esasını oluşturan ve tefhimle geçerlilik kazanan kısa kararda şikayetin süresinden sonra yapılması nedeniyle müştekinin şikayet hakkının düşürülmesine, gerekçeli kararda ise şikayetçi ve vekilinin geçerli bir mazeret bildirmeden duruşmaya gelmemesi nedeniyle açılan davanın İİK’nun 349.maddesi gereğince düşürülmesine karar verilmek suretiyle hükmün karıştırılması isabetsiz olduğundan sair hususlar incelenmeksizin hükmün istem gibi BOZULMASINA,11.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.