muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16604, Karar No: 2016/264, Tarih: 19.01.2016

Bu bağlamda; tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eş ve çocuklarına sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalı, hakim; eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyelerinin ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Somut olayda; taraflar hakkındaki sosyal-ekonomik durumu araştırmasına göre, davalının inşaat mühendisi olduğu, aylık 6.000 TL geliri olduğu, üzerine kayıtlı bir evi bulunduğu, yine davalının Ocak 2015 maaş bordrosuna göre ise, aylık net gelirinin 8.081,21 TL olduğu, adına kayıtlı 7 adet hisseli taşınmaz bulunduğu ve bu taşınmazların iki tanesinden de kira geliri elde ettiği anlaşılmaktadır. Her ne kadar davacının sosyal ve ekonomik durum araştırma raporuna dosyada rastlanılamamış ise de, tanık beyanları ve dosya kapsamına göre davacının çalışmadığı ve geliri bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Buna göre; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve özellikle davalının tesbit edilen mevcut gelir durumuna göre, mahkemece takdir edilen nafakalar bir miktar az olup, Türk Medeni Kanunu'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Hal böyle olunca mahkemece; davalı kocanın tesbit edilen geliri ile orantılı olacak ve onu zarurete düşürmeyecek şekilde TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre davacı ve müşterek çocuklar lehine daha uygun miktarda nafakalara hükmedilmesi gerekirken, az miktarda nafaka takdiri usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18142, Karar No: 2022/19198, Tarih: 26.12.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/18142 E.  ,  2022/19198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Sanık ... hakkında ağaç kesme ile işgal ve faydalanma suçlarında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik incelemede;

A- İşgal ve faydalanma suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

TCK’nun 53/4. maddesine aykırı olarak mahkum olduğu kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, aynı yasanın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup katılan ... İdaresi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, bu aykırılıklar yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca,

Hükmün TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin C-4 bendinin hükümden çıkarılması suretiyle, başkaca yönleri kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B- Sanık hakkında ağaç kesme suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Sanığın orman sınırları içerisinde kalan suça konu yerde 21 adet gürgen ağacını kesme suretiyle atılı suçu işlediği kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiş ise de; sanığın tüm aşamalarda değişmeyen savunmalarında ağaç kesmediğini beyan ettiği, tutanak tanıklarının sanığın ağaçları kestiğine dair görgüye dayalı beyanlarının bulunmadığı ve tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

II- Sanık ... hakkında ağaç kesme ile işgal ve faydalanma suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik incelemede;

A- Sanık hakkında ağaç kesme suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

II- Sanık ... hakkında ağaç kesme ile işgal ve faydalanma suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik incelemede;

A- Sanık hakkında ağaç kesme suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre, katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

B- İşgal ve faydalanma suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Davanın dayanağını oluşturan 6831 sayılı Kanunun 82. maddesi gereğince aksi sabit oluncaya kadar geçerli bulunan suç tutanağında, orman arazisinde işgal ve faydalanma eyleminin yapıldığının belirtilmesi, mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporlarında; 1.040 m2'lik suça konu yerdeki meyve fidanlarının ve havuzun kesinleşmiş orman tahdidi sınırları içinde bulunduğunun tespit edilmesi, sanığın savunmasında suça konu yerin tapusunun kendi adına olduğunu beyan etmesi karşısında, kesinleşen orman kadastrosunun herkes tarafından bilinmesi gerektiği de dikkate alınarak sanığın sabit olan eylemi nedeniyle 6831 sayılı Kanunun 93/1-2 maddeleri ile cezalandırılması yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19662, Karar No: 2013/20240, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/19662 E.  ,  2013/20240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur.Bu bakımdan,söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder.Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır.Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; suça sürüklenen çocuğun, Yukarıaydınlı Köyü İlköğretim Okulu'nun pencere camını, tuvalette bulunan aynayı, su borularını ve elektrik sayacını kırmak suretiyle zarar verdiği iddia edilmiş ise de; bu konuda duyuma dayalı tanık beyanlarından başka atılı suçu işlediğine dair görgü tanığı bulunmaması karşısında, mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçesiyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25192, Karar No: 2017/35726, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/25192 E.  ,  2017/35726 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7187, Karar No: 2009/8188, Tarih: 09.07.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/7187 E.  ,  2009/8188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GİRESUN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/04/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılar adına kayıtlı olan 1003 ada 5 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürüp, kıyıda kalan kısmının tapusunun iptali ile üzerindeki müştemilatın yıkımını istemiştir.

Davalılar C... ve K... , davanın reddini savunmuşlar, diğer davalı yanıt vermemiştir.

Mahkemece, “davacı tarafından açılan davanın hak düşürücü süre yönünden reddine” karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve yıkım isteğine ilişkindir.

Mahkemece, hak düşürücü süre yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 1003 ada 5 parsel sayılı taşınmazın 31.11.1952 tarihinde kesinleşen kadastro çalışmaları sırasında dere yatağı olarak tescil harici bırakılan ve bilahare 11.11.1963 tarihinde Ç... Köyü Tüzel Kişiliği adına ihdasen tescil edilen 557 sayılı parselin ifrazından oluştuğu ve halen davalılar adına kayıtlı bulunduğu, başka bir ifadeyle ilk tesisinden kadastro tutanağına bağlanmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği gibi, 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesi ile buna bağlı olarak 25.2.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesiyle 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinin 3.fıkrasına eklenen hüküm ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. maddesi hükmü, kadastro çalışmaları sırasında tutanağı düzenlenmek suretiyle sınırlandırma ve tespiti yapılan taşınmazlar hakkında uygulanır.

Öyle ise, somut olayda 3402 Sayılı Yasanın uygulama olanağı bulunmadığı ve bunun sonucu olarak ta 5841 Sayılı Yasanın uygulanamayacağı tartışmasızdır.

Hemen belirtmek gerekir ki, davada ileri sürülen iddianın ve savunmanın içeriğine göre; yanlar arasındaki uyuşmazlığın, "kıyı kenar çizgisinin" saptanmasından kaynaklandığı açıktır.

Bilindiği üzere; son kez yürürlüğe giren 362l Sayılı Kıyı kanunu'nun "kıyı kenar çizgisini"belirleme yöntemine ilişkin 5 ve 9. Maddeleri, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı kapsamı dışında bırakılmış; anılan kanun maddesinin uygulanmasına yorum getiren ve görülmekle olan davalarda dikkate alınması zorunlu bulunan 28.11.1997 gün ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararın da "kural olarak, mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisi belirlenmesi görevinin adli yargıya ait olduğuna;ancak 3621 Sayılı Kıyı Kanunu'nun 9.maddesi uyarınca idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve yazılı bildirime rağmen yasal süresinde idari yargıya başvurulmaması nedeniyle yargı yolunun kapanmış olması veya idare tarafından verilip kesinleşmiş karar bulunması durumlarında, bunlara uygun şekilde kıyı kenar çizgisinin adli yargı tarafından saptanması gerektiğine" işaret edilmiştir.

Hal böyle olunca; öncelikle idare tarafından 362l Sayılı Kanunun 9.maddesi hükmüne göre "kıyı kenar çizgisi" haritasının düzenlenip, düzenlenmediği araştırılmalı, ondan sonra, üç jeolog veya Jeoloji mühendisi veya Yüksek mühendisinden oluşturulacak uzman bilirkişi kurulu ve Tapu Fen Memuru aracılığıyla yerinde keşif yapılmalı; harita düzenlendiğinin ve yukarıda değinilen İçtihadı Birleştirme Kararı'nda belirtildiği şekilde işlem gördüğünün, böylece davanın taraflarını bağlayan bir içerik kazandığının anlaşılması durumunda"kıyı kenar çizgisi" idarenin düzenlendiği harita ya değer verilerek saptanmalıdır.Harita düzenlenmediğinin yada düzenlenip de 5/3 Sayılı Kararda yazılı olduğu gibi bizzat bildirim yapılmadığının veya ilanen bildirime karşın, idari yargıya başvurulmadığının ortaya çıkması halinde ise, kıyı kenar çizgisi, bilimsel verilerden ve düzenlenmiş olmakla birlikte bağlayıcılık niteliğini kazanamamış haritadan delil olarak yararlanılarak belli edilmeli belirlenen çizgi Tapu Fen Memuru sıfatını taşıyan uzman bilirkişinin krokisine infazda kuşkuya yer bırakmayacak biçimde yansıtılmalı ve sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

O halde, yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde gerekli araştırma, inceleme ve soruşturma yapılması, mevcut raporlar arasındaki çelişkiler giderilmesi suretiyle işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere somut olayda uygulama yeri bulunmayan hak düşürücü süreden sözedilerek davanın reddedilmiş olması doğru değildir.

Davacı Hazinenin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 9.7.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35303, Karar No: 2015/3776, Tarih: 24.02.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/35303 E.  ,  2015/3776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu hakkında 30.11.2010 tanzim tarihli 40.000 TL bedelli senede dayalı olarak başlatılan genel haciz yoluyla ilamsız icra takibinde, borçlunun itirazı üzerine takibin durduğu, alacaklının, itirazın kaldırılması istemi ile icra mahkemesine yaptığı başvuru sonunda mahkemece; "senet altındaki imzayı açıkça reddetmeyen borçlunun, borçlu olmadığını ispatlayamadığı" gerekçesi ile icra takibine yaptığı itirazının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK'nun 68/1. maddesine göre; “Talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenitse, alacaklı itirazın kendisine tebliği tarihinden itibaren altı ay içinde itirazın kaldırılmasını isteyebilir. Bu süre içerisinde itirazın kaldırılması istenilmediği takdirde yeniden ilamsız takip yapılamaz.”

Somut olayda borçlunun, henüz ödeme emri tebliğ edilmeden icra müdürlüğüne sunduğu itiraz dilekçesinde, "takip dosyası içerisinde takip dayanağı herhangi bir belgeye rastlanmadığını" belirterek borca itiraz ettiği, iş bu itirazın kaldırılması davasında icra mahkemesine sunduğu cevap dilekçesinde de "tarafına dayanak belge gönderilmediğinden imzaya itiraz hakkını saklı tuttuğunu" beyan ettiği görülmektedir.

Bu durumda, vade tarihi ve tanzim yeri bulunmaması nedeni ile kambiyo senedi vasfını haiz olmayan takip dayanağı bono mücerret borç ikrarını içeren belge niteliğinde ise de, takip dosyasında borçluya halen ödeme emri ve dayanak belge tebliğ edilmediğinden, imzaya itiraz hakkını saklı tutan borçlunun belgedeki imzasını ikrar etmiş olduğu sonucuna varılamaz.

O halde; mahkemece takip dayanağı belge borçluya gösterilerek, imzasını ikrar edip etmediği belirlenerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27951, Karar No: 2017/7579, Tarih: 02.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/27951 E.  ,  2017/7579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Fethiye Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün 10/10/2013 tarihli yazısında borçlu şirketin en son Aralık 2012 döneminde hasılat beyan ettiği, 2013 yılında KDV beyannamelerinin tamamının matrahsız olduğu ancak yapılan kontrollerde borçlu şirketin 2013 Şubat döneminde 56.000 TL’lik fatura düzenlediği ama beyan etmediğinin bildirilmesi, 08/04/2013 tarihli yoklama fişinde iş yerinin faaliyetinin devam ettiğinin belirtilmesi ve zabıta araştırması sonucunda iş yerinin paketleme tesisi olarak Ortaca’da faaliyet gösterdiğinin belirtilmesi karşısında; 04/01/2013 olan şikayet tarihi itibariyle borçlu şirketin ticareti terk etmediğinin kabulü ile unsurları oluşmayan suç bakımından sanıkların beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafiilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 02/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13008, Karar No: 2020/13804, Tarih: 30.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/13008 E.  ,  2020/13804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüğü’ne ait stadyumda soyunma odalarından duş ve lavabo bataryaları, musluk ve lavabo taşlarını çalması şeklindeki eyleminin; 5237 sayılı TCK’nın 142/1-a maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 142/1-a-b maddesi gereğince uygulama yapılması, her iki bentteki suçun öngördüğü cezaların alt ve üst sınırlarının aynı olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden bozma sebebi yapılmamış, suça sürüklenen çocuk tarafından çalınan duş ve lavabo bataryaları, musluk ve lavabo taşlarının suç tarihindeki değerine ilişkin dosya kapsamında bir tespit veya beyanın bulunmamış ve suça konu malzemelerin değeri tespit edilmemiş olsa da; çalınan suça konu çalınan duş ve lavabo bataryaları, musluk ve lavabo taşlarının sayısının fazla olması, hırsızlık konusu malzemelerin değerinin az olmaması ve Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09/05/2017 gün ve 2015/13-156 Esas 2017/256 Karar sayılı kararı da dikkate alınarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanmaması hususunda mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamenin bu husustaki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak ;

5237 sayılı TCK'nın 53/4.maddesinde yer alan "kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanun'un 53/1.maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,