muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/11867, Karar No: 2021/3448, Tarih: 31.03.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/11867 E.  ,  2021/3448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ ... HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen maddi ve manevi tazminat davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalının evinin yazlık amacıyla sekiz günlüğüne kiralandığını, evde balkonun çökmesi sonucunda ağır yaralandığını, davalının evin bakımını ve onarımını yapmaması nedeni ile sorumlu olduğunu, ceza dosyasında alınan raporda davacının kusurlu olduğunun belirlendiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla sürekli ve geçici iş göremezlik nedeni ile 900 TL; bakım ücreti, yol, yemek, konaklama zararları için 100 TL maddi tazminat ile, 30.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslahla geçici ve sürekli iş göremezlik tazminatını 112.260,32 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı; hiçbir kusuru olmadığını, evin onarımını ve bakımını eksiksiz yerine getirdiğini, maddi tazminatın yersiz olduğunu, manevi tazminatın ise fahiş olduğunu ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince; davacının 9 ay geçici süreyle iş göremezlik halinde kaldığı, çalışma gücünü %34 oranında daimi olarak kaybettiği, olayda davacının evin eski ve bakımsız olmasına göre gerekli dikkat ve özeni göstermediği, bu nedenle olayda %50 oranında kusurlu olduğu, ev sahibi olan davalının ise evi kiraya veren kişi olarak gerekli

bakım ve onarımlarını yaptırmayarak tehlikesiz bir şekilde hazır vaziyete getirmediği, bu sebeple %50 kusurlu olduğu, aktüerya bilirkişisinin yaptığı hesaplamaya göre davacının 4.713,82 TL bakım gideri zararı, 107.546,50 TL geçici ve sürekli iş göremezlik zararı olmak üzere toplam 112.260,32 TL maddi zararı olduğu gerekçeleriyle; 25.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, toplam 112.260,32 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince, dosya kapsamı, hükme esas alınan bilirkişi raporları, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alınarak verilen kararda usul ve esas yönünden hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince, dosya kapsamı, hükme esas alınan bilirkişi raporları, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alınarak verilen kararda usul ve esas yönünden hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Uyuşmazlık, bina malikinin kusursuz sorumluluğundan kaynaklanan maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesine göre, mahkeme tarafların iddia, savunma ve talepleri ile bağlıdır. Kural olarak mahkemenin talepten fazlasına veya başka bir şeye hükmetmesi olanak dışıdır. Öğreti ve uygulamada taleple bağlılık olarak adlandırılan bu kural sadece sonuç istem yönünden değil, sonuç istemi oluşturulan her bir alacak kalemi yönünden de uygulanır.

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 900 TL geçici ve sürekli iş göremezlik tazminatı ile 100 TL bakım gideri olan maddi tazminata karar verilmesini talep etmiş, 02/11/2018 tarihli ıslah dilekçesi ile dava dilekçesinde 900 TL olarak bildirdiği geçici ve sürekli iş göremezlik tazminat talebini 111.360,32 TL arttırarak 112.260,32 TL'ye yükselttiğini belirtmiştir. Mahkemece hükme esas alınan raporda ise, davacının geçici ve sürekli iş göremezlik tazminatı 107.546,50 TL; bakım gideri ise 4.713,82 TL hesaplanmıştır. Davacının ıslah dilekçesi incelendiğinde, bakım gideri yönünden ıslah talebinin olmadığı, yalnızca geçici ve sürekli iş göremezlik tazminatı yönünden talebinin arttırıldığı, bu alacak kaleminin de bilirkişi raporunda 107.546,50 TL olarak hesaplandığı, mahkemece, bakım gideri yönünden ıslah yapılmış kabul edilerek 112.260,32 TL'nin davalıdan tahsiline karar verildiği, böylece taleple bağlılık ilkesinin ihlal edildiği anlaşılmıştır.

O halde mahkemece, davacının her alacak kalemi yönündeki talepleri ile bağlı kalınarak geçici ve sürekli iş göremezlik tazminatı bakımından 107.546,50 TL ve bakım gideri yönünden 100 TL maddi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, açıklanan bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, iş bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, iş bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ : Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine; ikinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca, temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanunun 371 inci maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 31/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2259, Karar No: 2024/7769, Tarih: 24.06.2024

**6. Ceza Dairesi         2024/2259 E.  ,  2024/7769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/387 E., 2016/634 K.

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararı verildiği, sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle yapılan ihbar üzerine, duruşma açılıp, yeniden hüküm kurulmuş ise de, temyize, Yargıtay incelemesine tabi olacak ve kesinleşmesi halinde infaza verilecek hükmün, açıklanmasına karar verilecek yeni hüküm olduğu, sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmediği, katılanın eşinin mahkemede tanık olarak alınan beyanında "olay günü eşi katılan sanık ... e ait iş yerinde bulunurken şikâyetçi sanık ... ın eline geçirdiği bıçakla topların asıldığı ip ve fileyi keserek zarar verdikten sonra elinde bıçak olduğu halde "seni burada barındırmayacağım" diyerek tehditte bulunduğunu" dediği, sanığın annesinin mahkemede tanık sıfatıyla alınan beyanında, "olay günü oğlu olan sanık ...'in iş yerinde bulunduğunu, ...'in kendi iş yeri önüne devamlı top astığını, bunun kaldırılmasını istediğini, akabinde polislerin geldiğini, oğlu olan sanık ...'in bıçak çekmediğini, tehdit etmediğini" söylediğinin anlaşılması karşısında, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eylemlerinin ve yüklenen suçların unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle, hangi delillere üstünlük tanındığı açık olarak gerekçeye yansıtılmadan yazılı şekilde karar verilmek suretiyle Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34 ve 223, 230. maddelerine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

24.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/461, Karar No: 2010/6956, Tarih: 06.12.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/461 E.  ,  2010/6956 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 128 ada 11 parsel sayılı 870,83 m² yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Askı ilan süresinde davacı hazine tapu ve vergi kayıtlarına dayanarak taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olduğunu, bu nedenle zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davacının davasının reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı hazine birden çok tapu ve vergi kayıtlarına dayanmış ise de, bu kayıtların hangilerinin dava konusu taşınmaza ait olduğunu bilmediklerini beyan ettiği gibi keşifte dinlenen mahalli bilirkişi ve tanıklarda davacı hazinenin tutunduğu kayıtların hudutları itibariyle taşınmazı kapsayıp kapsamadığını bilmediklerini söylemişlerdir. Öte yandan davacı hazine tarafından dayanılan tapu ve vergi kayıtlarının sınırları “yol”, “hark”, “tepe”, “çayır”, “sırt”, “su akıntısı”, “taşlık” ve “bayır” gibi heryerde bulunan sınırlar olduğu dikkate alındığında mahkemece bu kayıtlara değer verilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Dava ve temyize konu taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olmadığı, taşınmaz üzerinde tespit tarihinde zilyet davalı yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile edinme koşullarının gerçekleştiği mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre davacı hazinenin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 06.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2635, Karar No: 2020/10701, Tarih: 06.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/2635 E.  ,  2020/10701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi ve davacı vekilince duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 16/10/2020 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına vekili Avukat Ayşe Yaşar geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 15/06/2010 tarihinden itibaren davalı şirkette elektrik teknisyeni olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın feshedildiğini beyanla fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil, kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin, ihbar tazminatı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, müvekkili şirkette 18/06/2010 tarihinde emekli elektrikçi olarak işe başladığını, fazla mesai yapmadığını, Midyat'ta küçük bir işletmede bir emekli bir elektrik ustasının sabah saat 07.00'dan akşam saat 21.00'lere kadar çalışmasını gerektiren şirketin iş potonsiyeli de olmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozma ilamına uyulmakla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Mahkemece tanık beyanlarına istinaden davacının yaz-kış ayrımı olmaksızın yılın tamamında haftada 18 saat fazla çalışması bulunduğu kabul edilerek alacağın hesaplandığı bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuş ise de, karar bu yönü itibariyle dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Mahkemece tanık beyanlarına istinaden davacının yaz-kış ayrımı olmaksızın yılın tamamında haftada 18 saat fazla çalışması bulunduğu kabul edilerek alacağın hesaplandığı bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuş ise de, karar bu yönü itibariyle dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Somut uyuşmazlıkta, tüm dosya kapsamı, yapılan işin niteliği ve tanık beyanlarına göre davacının yılın tamamında aynı şekilde çalışmadığı, 3 aylık kış döneminde(aralık, ocak ve şubat ayları) yılın geri kalanından farklı olarak haftanın altı günü bir saat ara dinlenmesi ile 07.00 ilâ 17.00 saatleri arasında çalıştığı anlaşılmaktadır. Belirtilen çalışma düzenine göre davacının yılın 9 aylık döneminde haftada 18 saat, 3 aylık kış döneminde ise haftada 9 saat fazla çalışması bulunduğu kabul edilerek fazla çalışma ücreti alacağı belirlenmeli, uygun bir indirim suretiyle hüküm kurulmalıdır. Eksik inceleme ile verilen karar isabetsizdir.

3-4857 sayılı İş Kanunu’nun 46 ncı maddesinde işçinin, tatil gününden önce aynı yasanın 63 üncü maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla yedi günlük zaman dilimi içinde 24 saat dinlenme hakkının bulunduğu açıklanmıştır. İşçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46 ncı maddenin ikinci fıkrasında ifade edilmiştir.

Hafta tatillerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Somut uyuşmazlıkta tanık beyanları ile kanıtlandığı gerekçesiyle yazılı şekilde hafta tatili alacağı hüküm altına alınmış ise de, karar bu yönü itibariyle de isabetsizdir.

Yargılamada dinlenilen davalı tanıkları, davacının hafta tatili günlerinde çalışmadığını beyan etmiştir. Davacı tanığı Mehmet’te davacının haftanın 6 günü çalıştığını beyan etmiş, sadece davacı tanığı İdris davacının ayda iki gün izin kullandığını beyan etmiş ise de, bu tanık da beyanında davacının yılın 9 aylık döneminde haftanın 6 günü çalıştığını ifade ettiği ve kesin bir durumu ortaya koyamadığı anlaşılmaktadır.

Açıklanan bu maddi ve hukuki olgulara göre davacının hafta tatili alacağı talebinin de reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Somut olayda, davacının izin alacağı yıllık 14 gün üzerinden hesaplamıştır. Ancak 4857 sayılı yasanın 53/6 maddesinde belirtildiği üzere onsekiz ve daha küçük yaştaki işçilerle elli ve daha yukarı yaştaki işçilere verilecek yıllık ücretli izin süresi yirmi günden az olamaz. Davacının yaşı dikkate alınarak yıllık izin süresi belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi hatalıdır.

4-Somut olayda, davacının izin alacağı yıllık 14 gün üzerinden hesaplamıştır. Ancak 4857 sayılı yasanın 53/6 maddesinde belirtildiği üzere onsekiz ve daha küçük yaştaki işçilerle elli ve daha yukarı yaştaki işçilere verilecek yıllık ücretli izin süresi yirmi günden az olamaz. Davacının yaşı dikkate alınarak yıllık izin süresi belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi hatalıdır.

5-Talebi ve dosya kapsamına göre davacının davalı işyerinde 18/06/2010-14/08/2012 tarihleri arası çalıştığı anlaşılmış olup dava konusu alacakların bu dönem yönünden ve 2 yıl 1 ay 26 gün hizmet süresi gözetilerek hesaplanmaması hatalı olmuştur.

6-Davacının kıdem tazminatı dışındaki dava konusu alacaklara ilişkin olarak keşide ettiği ihtarname ile davalıyı temerrüde düşürdüğü anlaşılmış olup mahkemece söz konusu alacaklara dava ve ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 2.540,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 06/10/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9115, Karar No: 2016/11256, Tarih: 25.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/9115 E.  ,  2016/11256 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen 05.10.2015 tarihli kararın davalılar vekilleri, 31.12.2015 tarihli ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Ltd. Şti. tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Davalı ... Ltd.Şirketi vekilinin 31.12.2015 tarihli ek karara yönelik temyizi yönünden;

Mahkemece, davalı ... Ltd. Şti. vekili tarafından nispi temyiz harcınının eksik yatırıldığı, davalı vekiline eksik harcın yatırılması için gönderilen muhtıranın 18.12.2015 tarihinde tebliğ edildiği, buna rağmen eksik harcın belirtilen süre içerisinde yatırılmadığı gerekçesiyle 31.12.2015 tarihli Ek karar ile HUMK 432-426/F maddeleri uyarınca davalı ... Ltd. Şti.'nin kararı temyiz etmemiş sayılmasına karar verilmiş ise de; davalı tarafından 7 günlük süre içinde 21.12.2015 tarihinde ... Adliyesi Hukuk Mahkemeleri Ön Bürosuna eksik harcın tamamlanması talebiyle dilekçe vermesine rağmen ilgili birim tarafından düzenlenen aynı tarihli makbuza göre davalıdan bakiye karar harcının tahsil edildiği, ... Adliyesi Hukuk Mahkemeleri Ön Bürosunca hatalı işlem yapıldığı; sonuç itibarıyla mahkemece davalıya gönderilen muhtıraya rağmen eksik temyiz harcı tamamlanmamış ise de bunda davalının kusurunun bulunmadığı anlaşılmakla; mahkemece eksik harcın belirtilen süre içerisinde yatırılmadığı gerekçesi ile kararın temyiz edilmemiş sayılmasına ilişkin karar yerinde olmadığından 31.12.2015 tarihli Ek Karar bozularak kaldırılmalı ve davalı vekilinin 05.10.2015 tarihli karara yönelik temyiz itirazları incelenmelidir.

2- Davalıların 05.10.2015 tarihli karara yönelik temyizi yönünden;

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddine,

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle temyiz olunan 31.12.2015 tarihli ek kararın BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, ek karar yönünden peşin alınan temyiz harcının davalı ... Ltd. Şti.'ne iadesine; davalıların tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan 05.10.2015 tarihli hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılara yükletilmesine, 25.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12622, Karar No: 2024/1380, Tarih: 08.02.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/12622 E.  ,  2024/1380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1482 Esas, 2022/2639 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/580 Esas, 2021/352 Karar

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın davalı ... yönünden reddine, davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; davacıların ... ili, Konyaaltı ilçesi, Arapsuyu Mahallesi, 4029 ada 1 parselde paydaş olduklarını, anılan taşınmaza davalılar tarafından olimpik yüzme havuzu inşa edilmek suretiyle el atıldığını, dava konusu taşınmaza fiilen kapalı yüzme havuzu yapılmak suretiyle davalılar tarafından fiilen el atıldığından şimdilik 100.000 TL'nin yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; tapu kayıtlarının getirtilerek hak sahipliğinin denetlenmesini, davanın husumetten reddi gerektiğini, semt spor sahasına ilişkin taşınmazların kamulaştırma görevinin ilçe belediyelere ait olduğunu, davanın Konyaaltı Belediye Başkanlığına yöneltilmesi gerektiğini, davaya konu taşınmaza müvekkil tarafından fiilen el atılmadığını, ayrıca uzlaşma talebi bulunulmadığından dava şartı yokluğundan davanın reddine, yoksun bulunan davanın reddini, yargılama giderleri ile vekâlet ücretinin karşı tarafa yükletilmesini talep etmiştir.