muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/30175, Karar No: 2015/3822, Tarih: 05.02.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/30175 E.  ,  2015/3822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, hafta tatili, asgari geçim indirimi ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haklı sebep olmaksızın işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, fesih konusu ihtilaflıdır.

Somut olayda davacı işçi, davalı iş yerinde Ekim 2004 ile 04.11.2010 tarihleri arasında usta olarak çalıştığını, ilk iki yıl sahibi ve ticari yeri aynı olan ancak farklı ticaret unvanlı şirketler tarafından sigortasının ödendiğini iddia etmiş, davalı vekili ise, davacının .... Şirketinde Şubat 2006 ile Eylül 2007 ve Aralık 2009 ile Kasım 2010 döneminde çalıştığını, davalı iş yerinde Ekim 2007 ile Eylül 2009 tarihleri arasında çalıştığını savunmuştur. Mahkemece, davacının, davalı iş yerinde 01.10.2007-12.09.2009 tarihleri arasında çalıştığı kabul edilmiştir. Davacının iddia ettiği çalışma süresi boyunca aynı iş yerinde çalışıp çalışmadığı ve iş yerinin davalı işverenle dava dışı Kaya Limited Şirketi arasında el değiştirip değiştirmediği varsa iş yeri devrininin bulunup bulunmadığı kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmadan davalı işverenin ihbar ve kıdem tazminatlarından sorumlu tutulması hatalıdır.

./..

-2-

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda mahkemece, davacının yaz döneminde 08:30-21:00 saatleri arasında çalışarak onsekiz saat fazla çalıştığı, kış döneminde ise haftanın dört günü 08:30-18:00 saatleri arasında, haftanın iki günü de birbuçuk saat daha fazla çalışıp toplam dokuz saat fazla çalıştığı kabul edilmiş ise de, dosya kapsamı ve şahit beyanları doğrultusunda, davacının fazla çalışma alacağının yaz dönemi için hüküm altına alınması dosya içeriğine uygun ise de kış dönemi için fazla çalışma yapıldığının işçi tarafından ıspatlanamadığı düşünülmeden karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/11315, Karar No: 2018/5095, Tarih: 29.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/11315 E.  ,  2018/5095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Yasasına muhalefet

HÜKÜM : Ret

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanıklar hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan 213 sayılı Vergi Usul Yasasının 367. maddesi uyarınca dava şartı olan ve Defterdarlık veya Vergi Dairesi Başkanlığınca verilmesi gereken mütalaanın verilmeyeceğinin anlaşılması karşısında; kovuşturma şartının gerçekleşmemesi üzerine sanıklar hakkındaki kamu davasının CMK'nın 223/8. maddesine göre düşürülmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının kovuşturma şartının gerçekleşmemesi nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 29.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11885, Karar No: 2009/13159, Tarih: 19.11.2009

14. Hukuk Dairesi 2009/11885 E., 2009/13159 K.

**14. Hukuk Dairesi 2009/11885 E., 2009/13159 K.**

**- HARİTA VE KROKİNİN BULUNMASI

- SINIRLARIN DEĞİŞEBİLİR NİTELİKTE OLMASI

- TAPU İPTALİ VE TESCİL**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 719 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 20 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 24.10.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15.05.2009 günlü hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ve dahili davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

Davacı, 5 parsel sayılı taşınmazının dayanağı olan 21.11.1986 tarihli ve 25 sıra no'lu tapu kaydı kapsamında kalan bir miktar yerin kadastro çalışmaları sırasında yolda ve davalılara ait 20 parsel sayılı taşınmazın kapsamında kaldığını ileri sürerek tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlar, mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, mülkiyet hakkına dayalı tapu iptali tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, 21.11.1986 tarihli ve 25 sıra numarası ile adına kayıtlı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında eksik sınırlandırılarak adına tescil edildiğini ileri sürmektedir. Mahkemece taşınmaz başında keşif yapılarak davalı tapusu kapsamında kalan bir miktar yerin tapusunun iptali ile yol olarak terkinine, bir miktar yerin de davacı adına tesciline karar verilmiştir. Ancak yapılan keşifte, dayanak tapu kaydı uygulanmadığı gibi komşu taşınmazlara ait kayıtlar da gerektiği şekilde uygulanmamıştır.

Bilindiği gibi, harita ve krokisi bulunan tapu kayıtlarına Türk Medeni Ka-nunu'nun 719. ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20. maddeleri uyarınca harita ve krokisi kapsamı ile değer verileceği kuşkusuzdur. Ancak kayıt harita ve krokiye dayanmıyor veya dayansa bile harita ve krokinin uygulama niteliği bulunmuyorsa öncelikle tapu kaydının İlk tesisinden itibaren tüm gittileri ile birlikte Tapu Sicil Müdürlüğünden istenmesi, yüzölçümü ve sınırlarında bir değişiklik varsa dayandığı belgelerin incelenmesi doğru ve yasal bir nedeninin olup olmadığının araştırılması, doğru esasa dayanmıyorsa ilk tesisîndeki sınırlarına itibar edilmesi, ayrıca uygulamada yararlanmak üzere varsa komşu taşınmaz kayıtlarının getirtilmesi, dosyanın bu şekilde keşfe hazır hale getirtilmesi sonra da yöreyi iyi bilen yaşlı ve yansız yerel bilirkişi veya bilirkişiler aracılığıyla uygulama yapılması, kayıtlardaki her sınırın yerel bilirkişi veya bilirkişilere sorularak arazi üzerinde tespit edilmesi, gerekirse kayıt sınırları hakkında bilirkişilerden açıklama alınması, bilinmeyen bir sınır varsa o sınır yönünden taraflara tanık dinletme olanağı sağlanması, komşu taşınmaz kayıtları da aynı şekilde uygulanarak yerel bilirkişi ve tanık sözlerinin denetlenmesi gerekir.

Öte yandan sınırlar değişebilir nitelikte ise veya tam olarak kapanmayıp açık bir sınır kalmaktaysa kayda değişmez sınırlarla bağlantı kesilmemek suretiyle miktarıyla değer tanınması, ayrıca keşifte hazır bulundurulacak kadastro teknisyeni veya mühendisine keşifte saptanan bilgi ve bulgulara uygun ve uygulamayı denetime elverişli olacak şekilde yansıtan infaza elverişli rapor ve kroki düzenlettirilmesi zorunludur. Bütün bu uygulamalar yapılmış olmadan kayıt kapsamı hakkında sağlıklı bîr sonuç elde edilemez.

Yukarıda açıklanan hususlar üzerinde durulmamıştır. Öncelikle dava konusu taşınmazın dayanağı ileri sürülen tapu kaydından başka komşu taşınmazların varsa dayanak tapu veya vergi kayıtlarının tüm tedavülleri ile birlikte getirtilmesi ve taşınmaz başında yukarıda açıklanan yöntem uyarınca keşif yapılarak ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekir. Mahkemece eksik inceleme araştırmaya dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün (BOZULMASINA), peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, 19.11.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2088, Karar No: 2022/3928, Tarih: 23.05.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2088 E.  ,  2022/3928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 18.01.2021 tarih ve 2020/136 E. - 2021/7 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin TPMK nezdinde “KITIR” ve “KITIR BALIK” ibareli markalarının bulunduğunu, davalı şirketin bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki 2013/74264 sayılı “Torku Kıtır Kıtır” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere kötüniyetli başvuruda bulunduğunu, başvurunun ilanı üzerine müvekkili tarafından itirazda bulunulduğunu, müvekkili itirazlarının kısmen kabulüne karar verildiğini, ancak davalının bu karara itirazı üzerine YİDK tarafından red kararı kaldırılarak başvurunun tescil işlemlerinin devamına karar verildiğini, oysa başvurunun müvekkilinin markaları ile benzer olduğunu ve müvekkilinin tanınmış markaları ile iltibas yaratma ihtimalinin bulunduğunu, tüketicilerin başvuruyu müvekkili şirketin seri markalarından birisi olarak algılayacağını ileri sürerek YİDK kararının iptaline ve tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili; YİDK kararının hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin başvurusu ile davacı markalarının benzemediğini, “kıtır” ibaresinin ayırt ediciliğinin düşük olduğunu, bu ibarenin gıda emtiaları açısından davacının tekeline bırakılmayacak nitelikte olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, tarafların marka tescil kapsamındaki malların aynı ve benzer tür oldukları, ortalama tüketicilerinin her kesimden oluşabileceği, ürünlerin aynı işyerlerinde ve aynı ya da birbirlerine yakın raflarda satılması ve bu ürünün seçilmesinde gösterilen ihtimam ve süre gözetildiğinde ortalama tüketici kitlesi itibariyle her iki markanın karıştırılma ihtimalinin olduğu, bu durumda, mahkemece, markalar arasında 556 sayılı KHK'nin 8/1-b maddesi anlamında benzerlik bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu TPMK 2015-M-536 sayılı YİDK kararının iptaline, 2013/74264 sayılı marka tescilli olduğundan hükümsüzlüğüne,sicilden terkinine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı TPMK vekili davalı Konya Şeker San. ve Tic. A.Ş. vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davalı TPMK vekili davalı Konya Şeker San. ve Tic. A.Ş. vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı TPMK vekili ve davalı Konya Şeker San. ve Tic. A.Ş. vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı TPMK vekili ve davalı Konya Şeker San. ve Tic. A.Ş. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, istek halinde aşağıda yazılı 37,90 TL harcın temyiz eden davalılara iadesine, 23/05/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/203, Karar No: 2019/3250, Tarih: 28.02.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/203 E.  ,  2019/3250 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 16/10/2018 tarihli, 2018/4302 Esas – 2018/9878 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklılar tarafından başlatılan ilama dayalı icra takibinde, borçlunun icra mahkemesine başvurarak, ilamın ve takibin zamanaşımına uğradığını ileri sürerek takibin iptalini talep ettiği; mahkemece, şikayetin kabulü ile icranın geri bırakılmasına dair verilen karar, Dairemizce onandığı görülmüştür.

2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 33. maddesinde ''İcra emrinin tebliği üzerine borçlu yedi gün içinde dilekçe ile icra mahkemesine başvurarak borcun zamanaşımına uğradığı veya imhal veya itfa edildiği itirazında bulunabilir. İtfa veya imhal iddiası yetkili mercilerce re’sen yapılmış veya usulüne göre tasdik edilmiş yahut icra dairesinde veya icra mahkemesinde veya mahkeme önünde ikrar olunmuş senetle tevsik edildiği takdirde icra geri bırakılır." hükmüne, aynı kanunun39/1. Maddesinde ise; ''İlama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrar'' hükmüne yer verilmiştir. Zamanaşımının kesilmesi için alacaklının, icra dosyasında takibin devamını sağlayıcı nitelikte taleplerde bulunması ve takibi işlemsiz bırakmaması gerekir.

Somut olayda, ........tarihli, 2001/402 E.- 619 K. sayılı rücuen alacağa ilişkin ilamı ve Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin onama ilamı ile alacaklı ....... vekili tarafından 11/01/2002 günü takibe başlandığı, her iki ilamda da borçlu vekiline yer verilmediği, bu nedenle borçlu asil adına çıkartılan icra emri tebligatının iade gelmesi üzerine, alacaklı vekilinin 2002-2003 ve 2004 yıllarında ve en son 21/07/2004 tarihinde borçlunun adresinin araştırılması talebinde bulunduğu, söz konusu taleplerinin icra müdürlüğünce kabul edilerek ilgili yerlere müzekkerelerin yazıldığı, devamında her ne kadar 23/11/2011 tarihli yenileme talebinde masraf yatırılmamış ise de, 12/02/2013 tarihinde yeniden adres araştırması talebinde bulunduğu, 27/02/2015 günü dosyanın yenilenmesinin ardından 07/09/2015 tarihinde icra emrinin borçluya tebliğ edilmesi üzerine borçlunun, henüz takip kesinleşmediği için İİK'nın 33/1. maddesi uyarınca süresinde zamanaşımı itirazında bulunduğu anlaşılmaktadır. Söz konusu takipte, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 146. maddesinde (mülga 818 sayılı BK'nun 125. maddesi) düzenlenen 10 yıllık zamanaşımı süresi uygulanacaktır. Buna göre, alacaklı vekilinin borçlunun adresinin araştırılmasına ilişkin icra müdürlüğünce kabul edilerek işlem yapılan talepleri dikkate alındığında, anılan tarihler arasında 10 yıllık zamanaşımının dolmadığı anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece, borçlunun zamanaşımı itirazının reddi yerine kabulü isabetsiz olup, hükmün yukarıdaki nedenlerle bozulması gerekirken onandığı anlaşılmakla alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 16/10/2018 tarihli, 2018/4302 Esas – 2018/9878 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 28/02/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2015/33017, Karar No: 2017/15647, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/33017 E.  ,  2017/15647 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22409, Karar No: 2013/1339, Tarih: 24.01.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/22409 E.  ,  2013/1339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, sebze komisyoncusu olan davalıya 2008-2009 yılı muhtelif mahsullerini satıp teslim ettiğini ancak bedelinin ödenmediğini bildirerek tahsili için başlattığı icra takibine yapılan itirazın iptali ile icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının mal teslim etmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, çiftçi olduğunu, 2008-2009 yılı muhtelif mahsullerini sebze komisyoncusu olan davalıya satıp teslim ettiği halde bedelinin ödenmediğini iddia ederek bedelinin tahsili için takip yapılmış, davalının itirazı üzerine eldeki davayı açmıştır. Davacı delil olarak davalının düzenlediği ancak imzalı olmayan teslimat fişlerine dayanmıştır. Davalı taraf bu teslimat fişlerindeki yazıların el yazısı olduğunu, kendisinin düzenlediğini ancak teslimat olmayınca imzalamadığını savunmuştur. Mahkemece yaptırılan teamül araştırmasında; teslim edilen ürünler için teslimat fişleri düzenlendiği ve teslimat anında her iki tarafça imzalandığı bildirilmiştir. Dava konusu olayda ise, imzası olmayan ancak davalının elinden çıktığı davalı tarafından ikrar edilmiş teslimat fişleri mevcuttur. Dava konusu ihtilafın miktarı itibarıyla tanık deliline başvurulması ancak davalının muvafakatı ile mümkündür. Ancak dava konusu ürünlere ilişkin imzasız teslimat fişleri yazılı delil başlangıcı niteliğinde 2012/22409-2013/1339

olup, davada tanık deliline başvurulabilir. Mahkemece taraflar tanık deliline de dayandığından, tarafların delilleri toplanarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 24.1.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2830, Karar No: 2010/4336, Tarih: 15.04.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/2830 E.  ,  2010/4336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ONDOKUZMAYIS ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/11/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu çekişme konusu taşınmazlarının sınırına davalı Belediyenin ağaç dikerek ve baca yaparak taşınmazındaki ürünlere zarar verdiğini ileri sürerek, muarazaanın giderilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, sulh hukuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . .raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, komşuluk hukukundan  kaynaklanan muarazaanın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, sulh hukuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillere göre, davacı kayden maliki olduğu çekişme konusu  taşınmazlarının sınırına davalının fidan ve ağaç dikmek, baca yerleştirmek suretiyle tarım ürünlerine zarar verdiğini ve tarım makinelerinin çalışmalarının engellendiğini ileri sürerek eldeki davayı açtığı görülmektedir.

Davacı, 26.02.2008 tarihli dilekçe ile 10.000.-YTL değer göstermek suretiyle dava açmış, mahkemece yapılan keşif sonrası alınan ziraat mühendisi raporundaki ağaçların dava tarihinde belirlenen değeri gözetilerek görevsizlik kararı verilmiştir.

Ne var ki, mahkemece diğer istekler ve 492 Sayılı Yasanın 16, 1953 tarih 10/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gözardı edilerek sadece ağaçların değeri esas alınmak suretiyle neticeye gidilmiş olmasının isabetli olduğu söylenemez. Zira davanın değeri, yıkımı istenilen muhtesatın değeri ile çekişmeli yerin değeri ve muarazanın giderilmesi için istenen meblağın toplamından ibarettir.

O halde, tarafların ileri sürdükleri iddia ve savunma doğrultusunda delillerinin toplanması, yerinde uzman bilirkişi aracılığı ile uygulama yapılması, davalı tarafından davacı taşınmazına verilen zararın değerinin belirlenmesi, alınacak önlemler ve meydana gelecek masrafın da gözönüne alınarak dava değerinin saptanması gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Hükmün açıklanan nedene hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.04.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2917, Karar No: 2020/5200, Tarih: 30.09.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/2917 E.  ,  2020/5200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet, düşme

1- Katılan vekilinin 2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen zamanaşımı sebebiyle düşme hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Bozma üzerine yapılan yargılamada, sanığa yüklenen "2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarının 213 sayılı VUK'nin 359/b-1 maddesindeki cezasının üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e. 67/4 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davalarının vaki zamanaşımı nedeniyle düşürülmesinin gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanık müdafinin, 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanık hakkında düzenlenen 2010-1036/109 sayılı Vergi Tekniği Raporunda 2008 yılının Ağustos ayına kadar matrahlı beyanname verdiği, bu tarihten sonra fatura düzenlediğine dair dosyada bir delil bulunmadığından suç tarihinin en aleyhe kabul ile 31.08.2008 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 30.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.