muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8809, Karar No: 2019/1687, Tarih: 19.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/8809 E.  ,  2019/1687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanıklar müdafiinin, 2007-2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklardan ...'ın ortağı ve yetkilisi olduğu, ...'ın çalışanı olduğu, sanık ...'nun ise vekalet ile yetkili kılındığı Yiğit Medikal isimli şirketle ilgili olarak yapılan incelemelerde 2007 ve 2008 takvim yıllarında hiçbir mal alışı bildirmediği halde matrahlarının çok yüksek olduğu, bu firmadan mal aldığını bildiren firmaların bildirimlerinin ise matrahların da çok üzerinde olduğu, sanıklardan ... ve ...'nun ortak olduğu Anadolu Gıda isimli firma ile alışveriş yaptığı ve bu firma hakkında da sahte fatura düzenleyicisi olduğuna dair vergi tekniği raporu bulunduğu, sanıkların alışveriş yaptıkları diğer firmaların da yine sanıklara ait şirketler olduğu böylece sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde sahte fatura düzenleme suçunu işledikleri anlaşıldığından tebliğnamede bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Hükümden önce 08.02.2008 tarihinde resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesiyle değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b-1 maddesi gereğince, hapis cezasının alt sınırının 3 yıla yükseltildiği gözetilmeden 2008 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan kurulan hükümde 18 ay olarak uygulanması ve aynı takvim yılı içerisinde farklı tarihlerde düzenlenen sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme biçimde sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı gözetilmeden eksik ceza tayini karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama, toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklara yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonucuna uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ile derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre hükümlerde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanıklar müdafiinin, 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

2-Sanıklar müdafiinin, 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanıklara yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek " suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanıklar müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarıca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 19.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5697, Karar No: 2018/9637, Tarih: 29.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5697 E.  ,  2018/9637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- 213 sayılı VUK'nin 139. maddesine göre; vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir. İş yeri faal olan mükelleflere, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi için yapılan tebligatlar hukuki sonuç doğurmayacağından suçun unsurları oluşmayacaktır. Somut olayda; vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatların sanığa 26.09.2011 tarihinde iş yeri ve ikamet adresinde tebliğ edildiği; tebligatlarla defter ve belgelerin incelenmek üzere ibrazı için denetmenlik adresine getirilmesi istenerek sürecin mükellef aleyhine tersine çevrildiği; sanığın tebligat tarihinde şirketin yetkilisi ve müdürünün kendisinin olmadığını savunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti açısından; suç tarihinde şirket yetkilisinin kim olduğunun tespit edilmesi; hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı VUK'nin 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin ve iş yerinde faaliyetin tebligat tarihinde devam edip etmediğinin incelemeyi yapan vergi dairesinden sorulması, iş yeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespit varsa belgesinin istenmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 29.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/486, Karar No: 2015/11235, Tarih: 25.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/486 E.  ,  2015/11235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/03/2014

NUMARASI : 2013/105-2014/73

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış; alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaza ilişkin olarak dosya arasında mevcut olan 12.11.2013 tarihli Çat Belediye Başkanlığının yazısında taşınmazın "Belediye sınırları içerisinde olduğu, ancak imar planı dışında bulunduğu, çevrede meskun olmadığı, belediye hizmetleri verilmediğinin belirtildiği, mahkemece yapılan keşifte ise dava konusu taşınmazın ilçe merkezine yakın ve boş olduğunun, gözlendiği, bilirkişi raporunda ise; ilçe merkezinde bulunan kamu binalarına, belediye binasına, alış veriş merkezlerine yürüme mesafesinde olduğu,ilçe merkezine bağlı mahalle olması, çöp toplama, toplu ulaşım eletrik, su, gibi hizmetlerin taşınmaza yakın mesafeye kadar geldiği gerekçe gösterilerek arsa niteliğine göre değer biçildiği anlaşılmıştır.

Bu durumda; dava konusu taşınmaza ilişkin imar durumu yeniden sorulup, mahallinde tekrar keşif yapılarak ve mücavir alanda ve meskun mahalde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yarararlanmadığı mahkeme gözlemi de zapta geçirilmek sureti ile taşınmazın arsa niteliğinde olup olmadığı tespit edildikten sonra, taşınmazın arsa olduğunun anlaşılması halinde emsal karşılaştırması yapılarak değerinin tespit edilmesi, taşınmazın arazi niteliğinde olduğunun tespiti halinde ise olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla taşınmazın değerinin tespit ile taşınmazın konumu, geometrik durumu,kullanım şekli ve bilirkişi raporundaki özellikleri dikkate alınarak objektif değer artırıcı unsur ilavesi de yapılmak sureti karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K 'nnu 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11297, Karar No: 2018/13403, Tarih: 30.10.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/11297 E.  ,  2018/13403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

1-Sanık ... (...)'in yokluğunda verilen 24.04.2014 tarihli karara ilişkin olarak gerekçeli kararın sanığın kovuşturma aşamasında yakalama kararına istinaden alınan savunmasında bildirdiği adresine tebliğe çıkartılıp adresten iade edilince, mernis şerhi içermeyen bir başka adrese tebliğe çıkarıldığı o adresten de iade edilince aynı adrese 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikten sonra anılan madde uyarınca yapılan tebligatın geçerli olabilmesi için bildirilen adrese daha önceden usulüne uygun bir tebligatın yapılması gerektiği ve sanığın bildirdiği adrese daha önceden usulüne uygun olarak yapılmış bir tebligat bulunmadığından Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre, 22.07.2014 tarihinde yapılan tebliğin usule uygun olmadığı anlaşıldığından; sanık ...'ın MERNİS adresinin olup olmadığı tespit edilerek, MERNİS adresinin bulunması halinde MERNİS adresine, bulunmaması halinde ise, önce adres araştırması yapılıp tespit edilememesi halinde ilanen tebliğ yapılarak usulüne uygun olarak tebliği ile, tebligat belgesi ile birlikte verilmesi halinde, temyiz dilekçesi de eklendikten ve bu konuda ek tebliğname düzenlenerek temyiz incelemesi için Dairemize iade edilmesi amacıyla,

2-Sanık ... hakkında yokluğunda verilen 24.04.2014 tarihli kararın, Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından tebliğ edildiği, sanığın kararı temyiz ettiği ancak mahkemesince verilen 16.07.2014 tarihli ek kararda temyiz isteminin reddine karar verildiği, gerekçeli kararın ve ek kararın tebliğ edildiği tarihte ceza infaz kurumunda bulunan sanığa yapılan tebligatta 5271 sayılı CMK'nın 35/3. maddesine göre kararın kendisine okunup anlatılması gerektiği, ancak gerekçeli kararın ve ek kararın tebliğine ilişkin işlemlerin 5271 sayılı CMK'nın 35. maddesine uygun yapılmadığı da gözetilerek, gerekçeli karar ile ek kararın yeniden usulüne uygun tebliğ edilmesi, temyiz dilekçesi vermesi halinde dilekçesinin dosyaya eklenip ek tebliğnamede düzenlenerek temyiz incelemesi için Dairemize iade edilmesi amacıyla,

Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 30/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4112, Karar No: 2007/5039, Tarih: 07.05.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/4112 E.  ,  2007/5039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİVRİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/12/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, dava dışı ...nolu parselin kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı iddiasıyla açılan davada Silivri 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1986/233 E. Sayılı dosyasında alınan bilirkişi raporlarında çekişme konusu davalı adına kayıtlı bulunan .. nolu parselin bir kısmının da kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığının belirtildiğini ileri sürerek, iptal ve tescil isteminde bulunmuştur.

Davalı, taşınmazı tapu kaydına güvenerek satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın kıyı kenar çizgisi dışında kaldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davada ileri sürülen iddianın ve savunmanın içeriğine göre;yanlar arasındaki uyuşmazlığın,"kıyı kenar çizgisinin" saptanmasından kaynaklandığı açıktır.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davada ileri sürülen iddianın ve savunmanın içeriğine göre;yanlar arasındaki uyuşmazlığın,"kıyı kenar çizgisinin" saptanmasından kaynaklandığı açıktır.

Bilindiği üzere, son kez yürürlüğe giren 362l sayılı kıyı kanunu'nun "kıyı kenar çizgisini"belirleme yöntemine ilişkin 5 ve 9.maddeleri,Anayasa Mahkemesinin iptal kararı kapsamı dışında bırakılmış;anılan kanun maddesinin uygulanmasına yorum getiren ve görülmekle olan davalarda dikkate alınması zorunlu bulunan 28.ll.l997 gün ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararın da "kural olarak,mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisi belirlenmesi görevinin adli yargıya ait olduğuna;ancak 362l sayılı Kıyı Kanunu'nun 9.maddesi uyarınca idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve yazılı bildirime rağmen yasal süresinde idari yargıya başvurulmaması nedeniyle yargı yolunun kapanmış olması veya idare tarafından verilip kesinleşmiş karar bulunması durumlarında,bunlara uygun şekilde kıyı kenar çizgisinin adli yargı tarafından saptanması gerektiğine"işaret edilmiştir. Hal böyle olunca,öncelikle idare tarafından 362l sayılı Kanunun 9.maddesi hükmüne göre "kıyı kenar çizgisi" haritasının düzenlenip, düzenlenmediği araştırılmalı,ondan sonra,üç jeologtan oluşturulacak uzman bilirkişi kurulu ve Tapu Fen Memuru aracılığıyla yerinde keşif yapılmalı;harita düzenlendiğinin ve yukarıda değinilen İçtihadı Birleştirme Kararı'nda belirtildiği şekilde işlem gördüğünün,böylece davanın taraflarını bağlayan bir içerik kazandığının anlaşılması durumunda"kıyı kenar çizgisi" idarenin düzenlendiği harita ya değer verilerek saptanmalıdır. Harita düzenlenmediğinin yada düzenlenipte 5/3 sayılı kararda yazılı olduğu gibi bizzat bildirim yapılmadığının veya ilanen bildirime karşın,idari yargıya başvurulmadığının ortaya çıkması halinde ise,kıyı kenar çizgisi,bilimsel verilerden ve düzenlenmiş olmakla birlikte bağlayıcılık niteliğini kazanamamış haritadan yararlanılarak belli edilmeli belirlenen çizgi Tapu Fen memuru sıfatını taşıyan uzman bilirkişinin krokisine infazda kuşkuya yer bırakmıyacak biçimde yansıtılmalı ve sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Oysa, dosya içeriğinden ve toplanan delillerden, özellikle mahkemenin 1986/233 esas sayılı dava dosyasına temin edilen 14.12.1998 tarihli bilirkişi raporunda ve krokisinde gösterilen kıyı kenar çizgisi ile idarece çizilen ve ilgililerine şahsen tebliğ edilmediğinden kesinleşmediği anlaşılan 13.6.1984 tarihli kıyı kenar çizgisinin ayrı ayrı yerlerde gösterilmesine karşın eldeki dava için keşfen elde edilen bilirkişi rapor ve eki krokide, idarenin belirlediği 1984 günlü çizgiye itibar edilmiş, mahkemece de bu çizgi kabul edilmek suretiyle neticeye gidilmiştir. Oysa belirlenen bu olgu ve bulgular karşısında bilirkişi raporları arasında çelişki bulunduğu açıktır. Kaldı ki, eldeki dava dosyasında temin edilen rapor ve krokiye davacı Hazine tarafından itiraz edildiği de sabittir.

O halde, mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin, özellikle raporlar arasındaki çelişki giderilmeksizin karar verilmesinin doğru ve isabetli olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca, öncelikle, yukarıda değinilen ilkeler gözetilmek suretiyle, sıfatı jeolog veya jeoloji mühendisi olan kişilerden oluşacak 3 kişilik uzman bilirkişi heyeti ve ayrıca bir de tapu fen memuru veya harita mühendisi aracılığıyla mahallinde yeniden keşif yapılarak, gerektiğinde çukurlar kazılarak, toprak numunesi ve yapısıda dikkate alınmak, önceden temin edilen raporlarda gözetilmek, irdelenmek ve değerlendirilmek suretiyle, soruşturmanın eksiksiz tamamlanması, böylesine yapılacak araştırma sonunda taşınmazın tamamı veya bir kısmının belirlenecek kıyı kenar çizgisine göre tanımı 3621 Sayılı Yasanın 4.maddesinde belirtilen "kıyı" içinde kaldığının anlaşılması halinde çekişmeli taşınmaza ait tapunun ilk tesisinden itibaren tüm tedavül kayıtlarıyla birlikte getirilerek ne şekilde oluştuğunun saptanması, davacı Hazineyi bağlayacak hukuki bir durumun bulunup bulunmadığı üzerinde durulması, ondan sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturmayla yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacı Hazinenin, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.5.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13628, Karar No: 2013/16590, Tarih: 30.04.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/13628 E.  ,  2013/16590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı mahallinden Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay Hukuk ve Ceza Dairelerinin görevleri 09.02.2011 tarihli 6110 Sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değiştirilen 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi gereğince 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı kararla Yargıtay Büyük Genel Kurulu tarafından kabul edilen Yargıtay İş Bölümünde gösterilmiştir.

İnceleme konusu karar, ilamlı takipte şikayet talebine ilişkin olup, yukarıda sözü edilen Yargıtay Büyük Genel Kurulu İş Bölümü kararına göre,  belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 8. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 30/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7855, Karar No: 2019/2280, Tarih: 25.02.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/7855 E.  ,  2019/2280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları verildiği, suça sürüklenen çocuk ... müdafii tarafından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlara yapılan itiraz üzerine, Burhaniye 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/02/2015 tarihli kararı ile itirazın reddine karar verildiği ve yine suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kesin nitelikte doğrudan adli para cezası verildiği ve suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz dilekçesi üzerine Edremit 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/02/2015 tarihli kararı ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, kararların suça sürüklenen çocuklar müdafiine tebliğ edildiği ve suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz dilekçesinde bu hususlara yönelik itiraz olmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Kovuşturma aşamasında şikayetten vazgeçen mağdurun gerekçeli karar başlığında müşteki olarak yazılması ve suça sürüklenen çocuklar hakkında hüküm kurulurken suç adının “İş yeri dokunulmazlığının ihlali” yerine “Konut dokunulmazlığının ihlali” yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 25/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4239, Karar No: 2014/25120, Tarih: 09.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/4239 E.  ,  2014/25120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, İzmir I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 09/09/1993 tarih ve 4685 sayılı kararı ile tescilli 1. derece arkeolojik sit alanı içerisindeki taşınmaz üzerine mobil (tekerlekli) büfe yaparak “Kale Cafe” adı altında işlettiği, bu şekilde sit alanına izinsiz olarak fiziki ve inşai müdahalede bulunduğu iddia edilmiş ise de, gerek soruşturma evresinde Kurul görevlileri tarafından yapılan tespitte, gerekse olay yerinde icra edilen keşiften sonra düzenlenen 08/02/2013 tarihli bilirkişi heyeti raporunda, mobil (tekerlekli) olarak inşa edilmiş olan "Kale Cafe", isimli kafenin, İzmir II Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 21.12.2011 tarih ve 330 sayılı kararı sonrasında bulunduğu alandan kaldırıldığının ve 1. derece arkeolojik sit alanı içerisinde herhangi bir kültür varlığı tahribatına yol açmadığının, davaya konu imalatların kaldırılması nedeniyle taşınmaz üzerinde herhangi bir müdahale tespit edilemediğinin belirtilmesi karşısında, mahkemece atılı suçtan sanığın beraatine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yüklenen suçun yasal unsurlarının oluşmaması nedeniyle beraat hükmü tesis edilirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6 maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının birinci paragrafına “CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca” ibarelerinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.