muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1108, Karar No: 2016/440, Tarih: 30.03.2016

Yukarıda da etraflıca değinildiği üzere, 68’liler Birliği Vakfı müfettiş raporlarına göre herhangi bir mal varlığına sahip olmadığı gibi denetim yılı itibariyle borca batık durumdadır. Dava açıldıktan sonra vakfın dağılmasını önlemek için bir miktar bağış ve yardım toplaması bu özelliğini değiştirmeye yetmeyeceği gibi somut olayda böyle bir durum da yaşanmamıştır. Bir başka deyişle, bir vakfın hukuki varlığını ve işlevlerini sürdürmesi, başkalarının insaf ve merhametine bağlı bulunan bağış veya yardımlarla sağlanamaz. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında, vakfın ekonomik gücünün, amacın gerçekleşmesine imkan vermeyecek bir düzeyde olduğunun anlaşılması halinde dahi dağılması için yeterli görüldüğünden, amaçlarını gerçekleştirmek için özgülenmiş hiçbir mala ve hakka sahip olmayan davalı vakfın dağılmasına (sona ermesine) ve kaydının sicilden silinmesine karar verilmesi gerekirken, yerinde bulunmayan gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiştir,...)

gerekçesiyle karar bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Yapılan görüşmeler sırasında bir kısım üyeler tarafından, 68’liler Birliği Vakfı kurucu ve yöneticilerinin iradesinin, vakfın amacına uygun şekilde yaşatılması doğrultusunda olduğu, dolayısıyla, vakfın malvarlığının ve hakkının bulunmamasının, tek başına vakfın sona ermesi (dağıtılması) ve kaydının sicilden silinmesi için yeterli olmayacağı, bu yönüyle, yerel mahkeme direnme kararının onanması gerektiği ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı ... Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 30.03.2016 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27029, Karar No: 2013/22166, Tarih: 23.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/27029 E.  ,  2013/22166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, yetki tespit kararının ve yetki belgesinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacı şirketin Kozyatağı/İstanbul işyerinin tespitte dikkate alınmadığını, yine tespitte yer alan sayısal değerlerin doğru olmadığını, üye kayıt fişlerinin davacıya gönderilmediğini, davalı sendikanın işkolu barajını sağlamadığını, işkolu tespiti de yapılmadığını iddia ederek olumlu yetki tespitinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı sendika vekili, davacının iddialarının kanuni dayanağının bulunmadığını, davalı sendikanın Temmuz/2009 istatistiklerine göre işkolu barajını sağladığını, davacının iddia ettiği Kozayatağı İstanbul işyerinin şirket merkezi olup bağımsız bir işyeri olduğunu ve bu sebeple tespit kapsamında yer almadığını, davacının fabrika işyerlerinde kutu üretimi yapıldığı için şirket merkezinin dikkate alınmadığını, bakanlık tespitinin sonuç olarak doğru olduğunu, ancak işveren vekillerinin çalışan sayısından düşülmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Bakanlık vekili öncelikle davanın Kocaeli İş Mahkemesinde görülmesi gerektiğini, yetki tespitinin tebliğinden itibaren altı gün içerisinde dilekçenin Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığına kayıt ettirilmesinin emredici hüküm olduğunu, kayıt yapılmaksızın açılan davanın söz konusu olduğunu, davacı işverenin iş kolu tespiti başvurusunda bulunmadığını, yetki kararının yayınlanmasından itibaren onbeş gün içerisinde davanın açılması gerektiğini, iş kolu başvurusu olmayan davacının yetki tespitine itirazın iş kolu tespiti başvurusunun bekletilmesini istemesinin doğru olmadığını, bakanlık tespitinde bir isabetsizlik bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak davalı işyerinde başvuru tarihinde 159 işçinin çalıştığı, bunlardan 81 tanesinin davalı sendika üyesi olduğu ve davalı sendikanın çoğunluğu sağladığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak davalı işyerinde başvuru tarihinde 159 işçinin çalıştığı, bunlardan 81 tanesinin davalı sendika üyesi olduğu ve davalı sendikanın çoğunluğu sağladığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun geçici 6. maddesinin 3. fıkrasında “Ocak 2013 istatistiklerinin yayımlandığı tarihe kadar, Bakanlığa yapılmış olan yetki tespit başvuruları ile taraf oldukları bu Kanunun yürürlüğünden önce imzalanmış toplu iş sözleşmesi Ocak 2013 istatistiklerinin yayımı tarihinden sonra sona erecek olan sendikaların, bir sonraki toplu iş sözleşmesiyle sınırlı olmak üzere yapacakları yetki tespit başvuruları mülga 2822 sayılı Kanunun 12’nci maddesine göre Bakanlıkça yayımlanmış Temmuz 2009 istatistiklerine ve mülga 2822 sayılı Kanunda belirtilen hükümlere göre sonuçlandırılır.” denilmiştir. Dava tarihinden sonra 10.01.2013 tarihinde hükme yeni bir cümle eklenmiştir. Söz konusu cümle ise, “Ancak, en son yayımlanan 2009 istatistiğinde toplu iş sözleşmesi yapma yetkisi için başvuru hakkına sahip işçi sendikalarının 07.11.2012 tarihinde ve sonraki bu fıkraya göre yapacakları yetki tespit talepleri, 41 inci maddede yer alan işyeri veya işletme çoğunluğu şartlarına göre sonuçlandırılır.” şeklindedir.

Belirtilen hükümler uyarınca somut olay bakımından yetki tespit başvuruları mülga 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunu’nun 12. maddesi ile Temmuz 2009 istatistiklerine ve yine 2822 sayılı Kanun'da belirtilen hükümlere göre sonuçlandırılacaktır.

Bu itibarla tespit başvuru tarihinde yürürlükte bulunan 2822 sayılı Kanun’un 12. maddesinin 1. fıkrasında, “Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunu’nun 12’nci maddesinin 1’inci fıkrasında, “Kurulu bulunduğu işkolunda çalışan işçilerin en az yüzde onunun (tarım ve ormancılık, avcılık ve balıkçılık işkolu hariç) üyesi bulunduğu işçi sendikası, toplu iş sözleşmesinin kapsamına girecek işyeri veya işyerlerinin her birinde çalışan işçilerin yarıdan fazlasının kendi üyesi bulunması halinde bu işyeri veya işyerleri için toplu iş sözleşmesi yapmaya yetkilidir. İşletme sözleşmeleri için işyerleri bir bütün olarak nazara alınır ve yarıdan fazla çoğunluk buna göre hesaplanır…” hükmüne yer verilmiştir.

Anılan Kanun'un 13. maddesinde, “Bir toplu iş sözleşmesi yapmak isteyen işçi sendikası, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığına yazıyla başvurarak kurulu bulunduğu işkolunda üye sayısı itibariyle yüzde on (tarım ve ormancılık, avcılık ve balıkçılık işkolu hariç) oranını sağladığının belirlenmesini ve sözleşmenin kapsamına girecek işyeri veya işyerlerinde başvuru tarihinde çalışan işçiler ile üyelerinin sayısının tespitini ister. İşçi sendikası kendisinde bulunan üyelik fişlerini Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığına yetki için başvurduğu tarihten itibaren üç işgünü içinde işverene vermek zorundadır.

Çalışma Bakanlığı, kayıtlarına göre sendikanın çoğunluğu haiz olması halinde, toplu iş sözleşmesi yapma başvurusunu işyerindeki işçi ve üye sayısını, o işkolunda kurulu işçi sendikalarıyla taraf olacak işveren sendikası veya sendika üyesi olmayan işverene başvurunun alındığı tarihten itibaren altı işgünü içinde başvuru tarihindeki kayıtlara göre bildirir. Çoğunluğu haiz olmadığının tespiti halinde bu bilgiler sadece başvuran sendikaya aynı süre içinde bildirilir.” denilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davalı sendikanın davacı şirketin işyerlerinde çoğunluğu sağlayıp sağlayamadığı noktasındadır.

Somut olayda; 24.02.2012 tarihinde davalı sendika tarafından davacı şirket işyerlerinde yetki tespit talebinde bulunulduğu ve davalı bakanlık tarafından 160 işçiden 82 tanesini üye kaydettiği gerekçesiyle olumlu yetki tespit işlemi yapıldığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre; üye sayısının sadece davalı sendikanın gönderdiği üye kayıt fişlerine göre tespit edildiği anlaşılmaktadır. Dosyada davalı bakanlıktan üye kayıt fişlerinin istendiği, ancak davalı tarafından gönderildiği bildirilmesine rağmen dosyada davalı bakanlıkça gönderilmiş üye kayıt fişlerinin bulunmadığı görülmektedir. Mevcut duruma göre davalı sendikanın bildirdiği işçilerin üyelik durumları ile buna bağlı olarak üye sayısının kontrolü ve denetimi yapılamamaktadır. Bu sebeple davacı işyerinde çalışan işçilerin sendikalara üyeliklerine dair üyelik talepleri ile istifaların davalı bakanlıktan istenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken denetime elverişli olmayan ve yetersiz dosya kapsamına göre eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10355, Karar No: 2023/917, Tarih: 22.02.2023

**11. Ceza Dairesi         2022/10355 E.  ,  2023/917 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/310 E., 2022/366 K.

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme talebinin, hükmolunan cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.11.2014 tarihli ve 2013/207 Esas, 2014/394 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin b fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına

2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin b fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.11.2014 tarihli ve 2013/207 Esas, 2014/394 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 08.02.2017 tarihli ve 2016/4290 Esas, 2017/749 Karar sayılı kararı ile eksik araştırma yapılmış olması ve bağımsız olan sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine İstanbul 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2020 tarihli ve 2017/82 Esas, 2020/187 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat; 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından ayrı ayrı olmak üzere iki kere 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin b fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43 üncü , 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. İstanbul 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2020 tarihli ve 2017/82 Esas, 2020/187 Karar sayılı kararının sanık müdafileri ve şikayetçi vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 15.04.2021 tarihli ve 2020/5325 Esas, 2021/3763 Karar sayılı kararı ile 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükümlerini temyiz eden şikayetçi kurum vekilinin katılan sıfatını almadığından 1412 sayılı Kanun'un 317 inci maddesi uyarınca temyiz isteminin reddine, 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmünün onanmasına, 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmünün eksik araştırma nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma üzerine İstanbul 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.06.2022 tarihli ve 2021/310 Esas, 2022/366 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin b fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, aynı Kanun'un 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz isteği, bozma sebepleri yerine getirilmeden ve zamanaşımı süresi dolmasına rağmen mahkumiyet hükmü verilmesinden dolayı hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Suça konu, 2009 takvim yılına ait faturaların Kurumlar Vergisinde kullanılmış olmaları nedeniyle suç tarihinin 26.04.2010 olduğu belirlenerek yapılan incelemede; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin b fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve suç tarihinden hüküm tarihine kadar bu sürenin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.06.2022 tarihli ve 2021/310 Esas, 2022/366 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafilerinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4841, Karar No: 2011/1566, Tarih: 15.03.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/4841 E.  ,  2011/1566 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava taşınmaz üzerindeki muhdesatların aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

Toplanan delillerden, ortaklığın giderilmesi davasına konu edilen 248 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin ve aidiyetinin tespiti istemiyle görülen davanın açıldığı, taşınmazın “avlulu kerpiç ev ve ahır ve samanlık” niteliği ile tapuya kayıtlı olduğu ve üzerinde dava konusu 1942 ve 1992 yapım tarihli muhdesatların bulunduğu anlaşılmaktadır.

1-Duraksamadan belirtmek gerekirki; koşulları HUMK'un 237. maddesi hükmünde öngörülen kesin hüküm, kamu düzenine ilişkin olup, taraflarca yargılamanın her aşamasında öne sürülebilen, istek olmasa bile mahkemelerce de resen (kendiliğinden) gözetilmesi gereken olumsuz dava koşuludur.

Getirtilen Seyitgazi Kadastro Mahkemesinin 2003/1-2005/2 E.K. sayılı dosyası içeriğinden dava konusu 1942 yapım tarihli muhdesatlar yönünden taraflar arasında koşulları usulün 237. maddesi hükmünde öngörülen biçimde kesin hüküm oluştuğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, davacı tarafın buna ilişen ve yerinde görülmeyen sair temiz itirazlarının REDDİNE,

2-Davacı tarafın 1992 yapım tarihli muhdesatlara ve oluşturulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince; mahkemece davanın kısmen kabulüne, dava konusu muhdesatların toplam değerinin %22'sinin davacıya aidiyetine karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve soruşturma hüküm vermeye yeterli olmadığı gibi oluşturulan hüküm de davanın niteliğine uygun düşmemiştir.

2-Davacı tarafın 1992 yapım tarihli muhdesatlara ve oluşturulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince; mahkemece davanın kısmen kabulüne, dava konusu muhdesatların toplam değerinin %22'sinin davacıya aidiyetine karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve soruşturma hüküm vermeye yeterli olmadığı gibi oluşturulan hüküm de davanın niteliğine uygun düşmemiştir.

Taşınmaz üzerindeki muhdesatın kim tarafından meydana getirildiğinin tespitine ilişkin davalarda mahkemece araştırılması gereken husus muhdesatın kim tarafından, ne zaman, hangi gelirlerle, kimin adına ve hesabına yaptırıldığıdır. Yine bu davaların sonunda verilecek hüküm dava konusu muhdesatı meydana getirenin kim olduğunun tespitine ilişkin olup, dava konusu muhdesatın değerinin, ya da taşınmaza oranının tespitine karar verilemez. Hemen belirtmek gerekir ki; taşınmaz üzerinde daha önce mevcut bulunan bir muhtesata yeni bölümler ilave edilmesi, muhdesatın tamamlanması, oturulabilir hale getirilmesi veya mevcut muhtesatın bakım ve onarımının yaptırılması bağımsız bir muhtesat meydana getirme niteliğinde olmayıp mevcut muhtesatın daha kullanılır hale gelmesini, bir başka deyişle muhtesattan sağlanacak faydanın artmasını sağlayan işlerdir. Mevcut muhdesat inşaatının tamamlanması için harcanan giderler de muhtesatın değerini artıran faydalı ve zorunlu giderlerdendir. İyileştirici nitelikteki bu giderleri tek başına karşılayan taşınmaz malik ya da maliklarinin koşullarının varlığı halinde bu giderlerden paylarına düşen kısmını B.K. 61 ve onu izleyen maddeleri hükmüne ve sebepsiz zenginleşme kurallarına göre açacağı eda nitelikli bir alacak davası ile taşınmazın diğer maliklerinden isteyebileceği gözetildiğinde bu tür istemlerin tespit davasına konu edilmesinde hukuki yararın bulunmadığı kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince, mahkemece taraf tanıkları dinlenmiş ise de, davacı tarafın miras bırakanın ve davacının birbirinden ayrı işi ve bir gelirinin bulunup bulunmadığı, muhdesatların davacı tarafından tek başına meydana getirilip getirilmediği, ne şekilde yaptırıldığı, muhdesatların yeni bir muhdesat mı yoksa var olan bir muhdesata ilave niteliğinde mi olduğu araştırılmamış, bu hususlar dinlenen tanıklara sorulmamış, soyut olarak alınan tanık beyanları ile yetinilerek hüküm verilmiştir. Davada karar verilebilmesi için belirlenmesi zorunlu olan hususlar tanıklara sorulup, yeterli beyanları alınmadan eksik araştırma ve soruşturma ile hüküm verilemeyeceği gibi, davanın niteliğine aykırı şekilde hüküm de oluşturulamaz.

O halde mahkemece az yukarıda açıklanan doğrultuda araştırma ve soruşturma yapılmalı, deliller tam olarak toplanmalı, daha sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna ve davanın niteliğine uygun bir karar verilmelidir.

O halde mahkemece az yukarıda açıklanan doğrultuda araştırma ve soruşturma yapılmalı, deliller tam olarak toplanmalı, daha sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna ve davanın niteliğine uygun bir karar verilmelidir.

Mahkemece böylesine bir uygulama yapılmaksızın, eksik araştırma ve soruşturma ile yazılı şekilde hüküm verilmesi isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin ödenen 91,05 TL temyiz harcının istek halinde davacı tarafa iadesine, 15.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2176, Karar No: 2017/2759, Tarih: 02.03.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/2176 E.  ,  2017/2759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıların yaptığı “...” adlı projeden... ada ... nolu parselde kayıtlı taşınmazdan patara sitesi ... numaralı bağımsız bölümü 13.4.2007 tarihli sözleşme ile satın aldığını, konutun 2.2.2009 tarihinde de teslim edildiğini, reklam, ilan ve internet sitesinde projenin 2009 yılı sonunda tamamlanacağı 10 adada konut ve 3 adada alışveriş ve eğlence merkezi olacağı 5280 konut ve 800 adet işyeri ile olimpik yüzme havuzu tenis kortu, sağlık eğitim vs. sosyal tesislerin yapılacağının taahhüt edildiğini ancak taahhüdün yerine getirilmediği gibi, teslimden sonra gerek kendi konutu gerekse blok ve site ortak yerleri ile ilgili ayıp ve eksiklikler bulunduğununun ortaya çıktığını ve bu hususta davalılara ihbarlarda bulunulduğunu ileri sürerek eksik ve ayıplı işlerden dolayı ortaya çıkan bedel farkının (semen tenzili) tespit edilerek, fazla hakları saklı kalarak gizli ayıplar yönünden 5.000 TL. eksik ifa yönünden 18.000 TL. olmak üzere toplam 23.000 TL.nin satış bedelinin ödendiği tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah ile talebini artırmıştır.

Davalılar, davacıya tam ve eksiksiz olarak dairesinin teslim edildiğini, ayıp ve eksik bulunmadığını, kaldı ki ayıp ihbar mükellefiyetinin de süresinde yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın ıslah edilmiş hali ile kabulüne, 23.000,00 TL' lik kısım için dava tarihinden itibaren, 7.966,00 TL' lik kısım için ıslah tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte toplam 30.966,00 TL'nin davalılardan müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş, hüküm; davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, satış esnasında sunulan projede ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı konutta oluşan değer kaybının ödetilmesi talebine ilişkindir. Davalılar, ayıp ve eksik bulunmadığını, ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını bildirerek, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.