muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15621, Karar No: 2017/3604, Tarih: 12.06.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/15621 E.  ,  2017/3604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20/01/2015 tarih ve 2014/33-2015/13 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, şirketin kurucusunun soyadı olan "..." ibaresinin ticaret unvanı ve aynı zamanda esas unsuru "..." ibaresinden oluşan tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalının, bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki "... Hizmetleri” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı ...’ye başvuruda bulunduğunu, 2011/52937 kod numarasını alan başvurunun, Resmi Marka Bülteni'nde ilanı üzerine müvekkili tarafından Markalar Dairesi Başkanlığı'na itirazda bulunulduğunu, ancak itiraz yerinde görülmeyerek reddedildiğini, bu kararın yeniden incelenmesi talebinin de nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini, oysa müvekkili markalarının tanınmış olduğunu ve başvurunun bu markalarla karıştırılma ihtimali bulunacak düzeyde benzer olduğunu, tanınmışlığından haksız yararlanacağını, bu nedenle davaya konu kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, 2013-M-6502 sayılı YİDK kararının iptaline, tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, başvuru markası ile davacı markalarının 556 sayılı KHK m. 8/1- b anlamında benzer olmadığını, markalar arasında iltibas bulunmadığını, davacının tanınmışlık iddiasının anılan markaların benzer olmaması ve başvuru markasının kapsamında yer alan hizmetlerin sigorta hizmetleri, fınansal ve parasal hizmetler, gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri ile gümrük müşavirliği hizmetleri olması davacının ise ilaç sektöründe tanınmış olması gibi sebeplerle kabul edilemeyeceğini, YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin kötü niyetli olmadığını, markaların tümüyle birbirinden farklı olduğunu, YİDK nezdinde benzerliği ileri sürülmemiş olan markaların davada ileri sürüldüğünü, markalar arasındaki benzerlik değerlendirmesinin bütünsel anlamda yapılması gerektiğini, müvekkilinin markasının davacının markalarından farklı kelime, renk, şekil ve stilize yazım unsurlarından oluştuğunu ve markaların kompozisyon açısından tamamıyla farklı olduğunu, dava dilekçesinde markaların 8/1-b anlamında benzer olduğunun ileri sürülmediğini, ortalama tüketicinin asıl faaliyet alanı sağlık ve ilaç sektörü olan davacı markaları ile müvekkilinin gayrimenkul komisyonculuğuna ilişkin markasını ilişkilendirmesinin mümkün olmadığını, markalar sicilinde 'eczacı' unsurlu pek çok markanın tescilli olduğunu, KHK 7/1-i ve 8/4 maddelerinin davada uygulanmasının mümkün olmadığını, müvekkilinin markasının davacının markasına zarar vermesinin söz konusu olmadığını, bir meslek grubuna ait olarak yaratılmış bir ibarenin davacıya özgülenmesinin mümkün olmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; görsel, işitsel ve kavramsal benzerlik karşılaştırmasında özellikle önceki markanın ayırt edicilik düzeyinin önemli bir etken olduğu, somut uyuşmazlıkta itiraza mesnet markanın/markaların başlangıçtan itibaren veya kullanımla sonradan kazanılmış yüksek bir ayırt ediciliğinin olduğundan söz edilemeyeceği, başvuruda yer alan ilavelerin çekişmeli mal/hizmetlerin ortalama tüketicileri bakımından farklı algılanmalarına yeterli olduğu, ortalama tüketicilerin başvuru ile redde mesnet markayı/markaları taşıyan mal /hizmetlerin aynı işletmeden veya ekonomik veya ticari olarak bağlantılı işletmelerden geldiği yanılgısına düşmesi, biri yerine diğerini alması riskinin dahi bulunmadığı zira çekişmeli mal/hizmetlerin yeterince özenli ortalama tüketicileri yönünden başvuru ile itiraza dayanak marka/markaların bağlantı kurulması dahil karıştırma ihtimalinden söz edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7399, Karar No: 2022/14054, Tarih: 27.12.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/7399 E.  ,  2022/14054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine İstanbul 10.İcra Müdürlüğünün 2020/2472 E. sayılı takip dosyası ile 21.12.2020 tarihinde ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile ilamsız takip başlatıldığı, borçlunun icra mahkemesine başvurusunda, sair şikayetleri ile birlikte, aynı hukuki ilişkiden kaynaklanan borcun tahsili için alacaklı tarafından kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla ilamsız icra takibi başlatıldığını alacaklının tercih hakkını kambiyo takibinden yana kullandığından ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla ilamsız icra takibinin iptalini talep ettiği, ilk derece mahkemesince, ödeme emri ve diğer tebligatların borçluya usulüne uygun olarak tebliğ edildiğinden itiraz ve şikayetlerin süresinde ileri sürülmediğinden davanın reddine karar verildiği, borçlu tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği görülmüştür.

İİK'nun 45. maddesinde rehinle temin edilmiş bir alacağın borçlusunun iflasa tabi şahıslardan olsa bile alacaklının yalnız rehnin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapabileceği, poliçe ve emre muharrer senetlerle çekler hakkındaki 167'nci madde hükmünün mahfuz olduğu, aynı kanunun 167. maddesinde ise alacağı çek, poliçe veya emre muharrer senede müstenit olan alacaklının, alacak rehinle temin edilmiş olsa bile, kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takipte bulunabileceği düzenlenmiştir.

Her ne kadar borç ipotek ile temin edilmiş olsa bile elinde kambiyo senedi bulunan alacaklı, kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takip yapabilirse de; alacaklı aynı alacak için ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takibe geçmişse tercihini bu takip türünden yana kullandığından, aynı borca ilişkin olarak kambiyo senetlerine mahsus yolla takip yapamaz. Bu husus kamu düzeninden olup süresiz şikayete tabidir.

O halde mahkemece, borçlunun dava dilekçesinde ileri sürdüğü İİK’nun 45.maddesine dayalı şikayetin esasının incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken davanın reddine dair hüküm tesisi isabetsizdir.

Sonuç :

O halde mahkemece, borçlunun dava dilekçesinde ileri sürdüğü İİK’nun 45.maddesine dayalı şikayetin esasının incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken davanın reddine dair hüküm tesisi isabetsizdir.

Sonuç :

Borçlunun temyiz isteminin kabulüyle, yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca, istinaf talebinin esastan reddine ilişkin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesinin 07/04/2022 tarih ve 2021/3925 E. - 2022/1251 K. sayılı kararının KALDIRILMASINA, İstanbul 24. İcra Hukuk Mahkemesinin 22.10.2021 tarih 2021/1298 E. - 2021/1539 K. sayılı kararının BOZULMASINA, bozma nedenine göre borçlunun diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 27/12/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/247, Karar No: 2018/7972, Tarih: 02.07.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/247 E.  ,  2018/7972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik incelemede,

Eyleme ve yükletilen suça yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik incelemede,

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine 11/01/2011 tarih ve 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile eklenen "bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır" hükmü karşısında duruşma davetiyesi tebligatı doğrudan sanığın MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre yapılıp yokluğunda hüküm kurmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 02/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9868, Karar No: 2023/3775, Tarih: 13.04.2023

**7. Ceza Dairesi         2019/9868 E.  ,  2023/3775 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/671 E., 2015/509 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

SUÇ TARİHLERİ : 09.08.2014, 19.08.2014, 18.09.2014, 04.10.2014, 16.11.2014

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bakırköy 34. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.09.2015 tarihli ve 2014/671 Esas, 2015/509 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 09.08.2014, 19.08.2014, 18.09.2014, 04.10.2014 ve 16.11.2014 tarihli eylemleri ile ilgili açılan davalar yönünden 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrasının yollamasıyla aynı Kanun'un

onuncu fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, aynı Kanun'un 43 üncü ve 53 üncü maddeleri, 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesi gereğince 3 yıl 4 ... hapis ve 5 gün karşılığı 100,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, kaçak eşyanın müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi, suç kastıyla hareket etmediğine, alt sınırdan hüküm kurulması gerektiğine, erteleme hükümlerinin uygulanması gerektiğine, beraat hükmü kurulması gerektiğine ve re'sen nazara alınacak diğer sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre,

-09.08.2014 tarihinde tezgahta satış yaparken yakalanan sanıktan 317 paket kaçak sigara ele geçtiği,

-19.08.2014 tarihinde sokakta satış yaparken yakalanan sanıktan 122 paket kaçak sigara ele geçtiği,

-18.09.2014 tarihinde tezgahta satış yaparken yakalanan sanıktan 361 paket kaçak sigara ele geçtiği,

-04.10.2014 tarihinde sanığın elindeki poşetten 69 paket kaçak sigara ele geçtiği,

-16.11.2014 tarihinde dükkan önünde kutu üzerinde satış yaparken yakalanan sanıktan 382 paket kaçak sigara ele geçtiği belirlenmiştir.

2.Yukarıda sayılı 09.08.2014, 18.09.2014, 04.10.2014 ve 16.11.2014 tarihli eylemler yönünden açılan davaların, sanığın 19.08.2014 tarihli eylemi nedeniyle açılan işbu dava dosyası ile birleştirilmesine karar verildiği belirlenmiştir.

-04.10.2014 tarihinde sanığın elindeki poşetten 69 paket kaçak sigara ele geçtiği,

-16.11.2014 tarihinde dükkan önünde kutu üzerinde satış yaparken yakalanan sanıktan 382 paket kaçak sigara ele geçtiği belirlenmiştir.

2.Yukarıda sayılı 09.08.2014, 18.09.2014, 04.10.2014 ve 16.11.2014 tarihli eylemler yönünden açılan davaların, sanığın 19.08.2014 tarihli eylemi nedeniyle açılan işbu dava dosyası ile birleştirilmesine karar verildiği belirlenmiştir.

3.Sanık savunmasında, 4-5 defa değişik tarihlerde kaçak sigara satarken yakalandığını beyan etmiştir.

4. Kaçak eşyaya mahsus tespit varakaları dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

Bakırköy 34. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.09.2015 tarihli ve 2014/671 Esas, 2015/509 Karar sayılı kararında; olay tutanakları, sanık savunması ve tüm dosya kapsamına göre, sanıktan ele geçirilen gümrük kaçağı eşyaların ticari miktar ve mahiyette olduğu anlaşılmakla, sanığın suça konu kaçak ürünleri ticari amaçla bulundurduğunun kabulü ile mahkûmiyet hükmü kurulmasında, hukuka aykırılık bulunmamıştır. Ancak;

1.Sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesiyle değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrasının son cümlesi delaletiyle anılan Kanun'un 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca olaya uygun şekilde temel ceza belirlenerek sonrasında, 3 üncü maddesinin onuncu fıkrası ile aynı fıkranın son cümlesi gereği uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi hukuka aykırı bulunmuştur.

2.10.12.2022 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun'un 8 ... maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının “yirmiüçüncü” fıkra olarak değiştirildiği gözetilerek, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe

giren 7242 sayılı Kanun'un 61 ... maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif

giren 7242 sayılı Kanun'un 61 ... maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif

olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği, yine aynı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 ... maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği, dava konusu eşyanın gümrüklenmiş değerinin 2 katının ödenmesi halinde, soruşturma evresinde etkin pişmanlık konusunda ihtarat yapılmamış ise verilecek cezada 1/2 oranında, yapılmış ise 1/3 oranında indirim yapılacağı belirtilerek 7242 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 ... maddesi ikinci fıkrası uyarınca etkin pişmanlık ihtaratında bulunulması gerektiği de göz önünde bulundurulmak suretiyle; 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12 nci maddenin ikinci fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının mahkemesince saptanması ve sonucuna göre uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir.

3.5237 sayılı Kanun'un 58 ... maddesinin uygulanmasına ilişkin fıkrada sanık hakkında hem adlî para cezası hem de hapis cezası verildiği, adlî para cezası için anılan Kanun'un 58 ... maddesine göre tekerrür hükümleri uygulanamayacağı halde tekerrür hükümleri uygulanmasına karar verilirken hiçbir ayrım yapmaksızın sanık hakkında anılan Kanun'un 58 ... maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

4.24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

5.Dava konusu eşyanın müsaderesi sırasında uygulama maddesi olan 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası yerine aynı Kanun'un 54 üncü maddesinin gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bakırköy 34. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.09.2015 tarihli ve 2014/671 Esas, 2015/509 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14537, Karar No: 2015/137, Tarih: 12.01.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/14537 E.  ,  2015/137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Hasımsız olarak görülen davada..... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24/06/2014 tarih ve 2013/183-2014/221 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi....... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili,...... Vergi Dairesi tarafından müvekkili şirketin sahte faturalar düzenleyerek piyasaya sürdüğü iddiasıyla vergi ceza ihbarnamesi tebliğ edilmesi üzerine şirket yetkililerince yapılan inceleme sonucunda şirketin 2007 ve 2013 yılları arasındaki faturaların ve defterlerinin çalındığının öğrenildiğini ileri sürerek bu evraklar hakkında zayi belgesi verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia ve tüm dosya kapsamına göre, davacının, şirketin evraklarının zayi olduğunu ..... Vergi Dairesi'nin 18/03/2013 tarihli vergi ceza ihbarnamesinin tebliği üzerine öğrenmesine rağmen davayı 15 günlük hak düşürücü süre geçtikten sonra 15/04/2013 tarihinde açtığı gerekçesiyle davanın süre yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18506, Karar No: 2010/3033, Tarih: 01.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/18506 E.  ,  2010/3033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmaz ile ilgili olarak Belediye Başkanlığı tarafından gönderilen iki adet yazı cevabından, 26.11.2008 tarihli yazıda taşınmazın belediye hizmetlerinden faydalamadığı, 19.01.2009 tarihli cevabı yazıda ise belediye hizmetlerinden yararlandığı belirtildiğinden, bu çelişki giderilerek, taşınmazın belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve çevresinin meskun olup olmadığı Belediye Başkanlığından sorularak,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/36743, Karar No: 2013/27489, Tarih: 18.11.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/36743 E.  ,  2013/27489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen yasak nitelikte bıçak taşımak ve bıçakla kasten basit yaralama suçlarının uygun bulunduğu 6136 sayılı Yasanın 15/1. ve TCK.nun 86/2. maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırının 1 yıl hapis ve adli para cezası olması nedeniyle 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahke- melerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri hakkında Kanunun 10. maddesi uyarınca davalara bakıp delilleri değerlendirmek görevinin sulh ceza mahkemesine ait bulunduğu gözeti- lerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeksizin hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 18.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.