muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/38124, Karar No: 2015/734, Tarih: 12.01.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/38124 E.  ,  2015/734 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanuna muhalefet suçundan sanık ...'ın, 6136 sayılı Kanun’un 14/1-2, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 1.660,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına,... Asliye Ceza Mahkemesinin 28.01.2014 tarihli ve 2012/746 esas, 2014/34 sayılı kararını kapsayan dosyasıyla ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, olay günü sanığın üzerinde ele geçirilen ve adli emanetin 2012/276 sırasında kayıtlı bıçağın 6136 sayılı Kanun'un 4. maddesinde tanımlanan ve 15/1. maddesi kapsamında taşınması ve bulundurulması yasak niteliğe haiz bıçaklardan olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın anılan Kanun'un 15/1. maddesi uyarınca cezalandırılması gerekirken 14/1-2. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilerek fazla ceza tayininde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu... Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 02.12.2014 gün ve 72256 sayılı kanun yara- rına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 11.12.2014 gün ve KYB/2014- 395141 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Şüphe üzerine üstü aranan sanıktan, bir adet 6136 sayılı Yasaya göre yasak niteliğe haiz bıçak ele geçtiğinin anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin 6136 sayılı Yasanın 15/1. madde ve fıkrasında belirtili suçu oluşturduğu gözetilmeden, sanığın, olayda uygulama yeri bulunmayan 6136 sayılı Yasanın 14/1-2. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı ve...Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden,... Asliye Ceza Mahkemesinin 28.01.2014 tarih, 2012/746 esas, 2014/34 karar sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), hükmün 1, 2, 3, 4 ve 5. fıkralarının hükümden çıkarılmasına, sanığın 6136 sayılı Yasanın 15/1. madde ve fıkrası uyarınca 6 ay hapis ve 25 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükmedilen cezadan TCK.nun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilerek, sanığın 5 ay hapis ve 20 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükmedilen 20 gün adli para cezasının TCK.nun 52/2 maddesi uyarınca günlüğü 20 TL den adli para cezasına çevrilerek 400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sonuç olarak sanığın 5 ay hapis ve 400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, dosyanın ... Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 12.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24015, Karar No: 2014/9430, Tarih: 03.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/24015 E.  ,  2014/9430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çerkezköy 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/07/2013

NUMARASI : 2012/225-2013/332

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Uyuşmazlığa konu olayda emsal taşınmaz limited şirkete ihale ile satılmış olup, özel amaçlı bu satışın somut emsal olarak değerlendirilmesi doğru değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, luzümu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5598, Karar No: 2017/6847, Tarih: 18.12.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/5598 E.  ,  2017/6847 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ğır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığın Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'ne 10 gün içinde başvurması gerektiği yönündeki tebligata rağmen başvurması gereken sürede Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'ne başvurmayarak tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine aykırı davranması nedeniyle mahkûmiyet hükmü kurulması gerekirken, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirin infazı sırasında sanığın yeniden uyuşturucu madde kullandığından bahisle, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine aykırı davrandığı belirtilerek hatalı gerekçe ile mahkûmiyet hükmü kurulması sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymayan sanık hakkında davaya devam edilerek hüküm verileceği öngörüldüğünden; sanığa gönderilen duruşma günü ve saatini bildirir davetiyenin "tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymadığının iddia edilmesi nedeniyle, bir mazereti varsa gelip bildirmesi, gelmediği ve bir mazeret bildirmediği takdirde denetimli serbestlik tedbirine uymadığı kabul edilerek hakkında cezaya hükmolunacağı” uyarısı ile birlikte tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeden, belirtilen nitelikte uyarıyı içeren davetiye tebliğ edilmeden ya da sanık dinlenmeden mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre de;

Olay tutanağı içeriği ile dosyadaki diğer bilgi ve belgelere göre, aleyhinde yeterli ve kesin delil bulunmadığı aşamada, üzerinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçirilemeyen, suç tarihinde uyuşturucu veya uyarıcı madde kullandığı teknik yöntemlerle de saptanmayan sanığın, ele geçen uyuşturucu maddelerin beş paketinin kendisine ait olduğunu söyleyerek kendi suçunun ortaya çıkmasına hizmet ve yardım eden sanık hakkında TCK’nın 192/3. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 18.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2372, Karar No: 2017/15571, Tarih: 09.11.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/2372 E.  ,  2017/15571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; davalı kiracının kira bedellerini ödemediğini, hakkında başlatılan icra takibine taşınmazı tahliye ettiğine dair itiraz ettiğini, taraflar arasında görülen aynı mahkemenin 2010/1824 E. sayılı dosyasında davalının savunmalarına itibar edilmediğini ileri sürerek davalının itirazının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı; 2008 sonunda taşınmazı tahliye ettiğini, taşınmazda ... isimli kişinin kiracı olduğunu, bu kişiyle yapılan yazılı sözleşme bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile icra takibinin 89.264 TL asıl alacak ve 18.910 TL işlemiş faiz olarak devamına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin 2010 yılı Ekim ayına ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Taraflar arasında imzalanan 01.10.2005 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacılar 21.02.2014 tarihinde başlattıkları icra takibi ile 2010 yılı Ekim ayı bakiyesi 3.514 TL olmak üzere 2012 yılı Kasım ayı dahil ödenemeyen kira bedelleri olmak üzere toplam 119.918 TL kira alacağının tahsilini istemiştir.

Taraflar arasında görülen aynı mahkemenin 2010/1824 E. Sayılı dosyasının incelenmesinden; davacıların ... İcra Müdürlüğü' nün 2010/8930 E. Sayılı dosyasına yönelik itirazın iptalini istediği, takip dosyası ile 2010 yılı Haziran, Temmuz, Ağustos ayları 1.395 TL den, Eylül ve Ekim ayları için 3.720 TL den olmak üzere toplam 11.625 TL

alacağın istendiği, mahkemece davanın kısmen kabulü ile takibin 10.320 TL olarak devamına karar verildiği, kararın temyiz edilmesi üzerine 27.01.2014 tarihinde onandığı anlaşılmıştır. İcra dosyasında alacaklı vekilinin 19.03.2014 tarihinde dosya borcunu haricen tahsil ettiğini beyan ettiği ve dosyanın infazen kapatıldığı anlaşılmıştır.

alacağın istendiği, mahkemece davanın kısmen kabulü ile takibin 10.320 TL olarak devamına karar verildiği, kararın temyiz edilmesi üzerine 27.01.2014 tarihinde onandığı anlaşılmıştır. İcra dosyasında alacaklı vekilinin 19.03.2014 tarihinde dosya borcunu haricen tahsil ettiğini beyan ettiği ve dosyanın infazen kapatıldığı anlaşılmıştır.

Mahkemece SMM bilirkişiden alınan 25.05.2015 tarihli raporda; ödenmeyen kira alacağının 115.128 TL olduğu, aynı bilirkişiden alınan ve hükme esas alınan 18.08.2015 tarihli ek raporda 1.11.2010-14.11.2012 tarihleri arasında ödenmeyen kira alacağının 106.004 TL olduğu, davalı tarafından 16.740 TL ödeme yapıldığı ve bakiye alacağın 89.264 TL olduğu rapor edilmiştir. 11.09.2015 tarihli 2. ek raporda ise 2010 Ekim ayı dahil kira alacağının 93.392 TL olduğu rapor edilmiştir.

Mahkemece 2. ek rapor doğrultusunda karar verilmiş ise de, davacıların daha önce ... İcra Müdürlüğü' nün 2010/8930 E. dosyası ile başlattıkları icra takibinde 2010 Ekim ayı kira bedeli olarak 3.720 TL talep ettiği, alacaklının dosya borcunu haricen tahsil ettiğini beyan ettiği, davaya konu dosyada ise alacaklıların 2010 Ekim bakiyesi olarak 3.514 TL talep etmiş oldukları anlaşılmıştır. Bu durumda mahkemece denetime elverişli bilirkişi raporu alınarak, davalı tarafından yapılan ödemeler ve alacaklıların önceki icra takibinde haricen tahsil ettikleri alacak açıklattırılarak 2010 yılı Ekim ayının mükerrer tahsil edilip edilmediği tereddüte mahal vermeyecek şekilde saptanıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, temyiz olunan kararın hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8526, Karar No: 2024/3187, Tarih: 27.02.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/8526 E.  ,  2024/3187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/26 E., 2019/2465 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf talebinin esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesinde

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 25.12.2019 tarihli ve 2019/26 Esas, 2019/2465 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; sanığın yokluğunda verilip 02.01.2020 tarihinde tebliğ edilen karara yönelik, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde 03.01.2020 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğine değinilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de bildirilmediği anlaşıldığından, sanığa temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tarihinde tebliğinden itibaren yedi gün içinde gerekçeli temyiz dilekçesi vermesi gerektiğine dair meşruhatlı tebligat çıkartılarak, tebliğat belgesi ve vermesi hâlinde gerekçeli temyiz dilekçesi ile birlikte dosyanın incelenmek üzere dosyanın iade edildiği, 10.06.2022 tarihinde sanığa temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tarihinde tebliğinden itibaren yedi gün içinde gerekçeli temyiz dilekçesi vermesi gerektiğine dair meşruhatlı tebligatın tebliğ edildiği, ancak sanığın gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak, REDDİNE,

II- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesinde

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

Başkaca yönleri incelenmeyen Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 25.12.2019 tarihli ve 2019/26 Esas, 2019/2465 Karar sayılı kararının, açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Gaziantep 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8341, Karar No: 2023/280, Tarih: 11.01.2023

**7. Ceza Dairesi         2019/8341 E.  ,  2023/280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, kaçak eşyaların müsaderesine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- 10.12.2022 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Yasanın 8. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3. maddesinin 22. fıkrası “23 üncü” fıkrası olarak değiştirildiği gözetilerek, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği ve anılan madde uyarınca suça konu kaçak eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı tutarındaki miktarın hüküm verilinceye kadar Devlet Hazinesine ödenmesi halinde verilecek cezada indirim uygulanacağının hüküm altına alındığı dikkate alınarak, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen Geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

2- 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/01/2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4227, Karar No: 2014/11519, Tarih: 09.09.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/4227 E.  ,  2014/11519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/10/2013

NUMARASI : 2010/757-2013/548

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir .

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde, müvekkili olan davacının, taşınmazda “ çok amaçlı restoran ve düğün salonu “ olarak işletmecilik faaliyetinde bulunduğunu, tesisin genel su ihtiyacının tesis içinde bulunan artezyen kuyusundan sağlandığını sadece yemek yapmak için kullanılan çeşmeden şehir suyu sağlanmakta olup, davacının davalı kurum nezdinde aboneliğinin bulunduğunu bir tek çeşmenin kullanımı ile kullanılan su miktarının düşük olması ancak 2010 yılı Eylül ve Ekim ayında su faturaların fahiş derecede yüksek miktarda gelmesi üzerine müvekkilinin davalı kuruma itiraz ettiğini ancak davalı kurumun sayaç üzerinde ve mahallinde tespit yapması gerekir iken kurumda incelenen sayacın mühürsüz olması nedeni ile muayene yapılamadığını ileri sürdüklerini, sayaç müvekkiline ait tesiste takılı iken mühürlü ve nizami olarak çalıştığını, sayacın sökülüp incelenmesi için davalı kuruma tesliminden sonraki dönemde sayacın uğrayacağı değişimlerden ve hasarlardan müvekkilin sorumlu tutulamayacağını beyan ederek, 2010 yılı eylül ve ekim aylarına ilişkin olarak 9000 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporları esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

HMK 266. maddesine göre, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren konularda bilirkişi oy ve görüşünün alınması zorunludur. Genel hayat tecrübesi ve kültürünün sonucu olarak herkes gibi hakimin de bildiği konularda bilirkişi dinlenmesine karar verilemeyeceği gibi, hakimlik mesleğinin gereği olarak hakimin hukuki bilgisi ile çözümleyebileceği konularda da bilirkişi dinlenemez. Her halde seçilecek bilirkişinin mesleği itibarıyla konunun uzmanı olması gerekir.

Somut olaya gelince; yargılama sırasında 3 ayrı bilirkişiden rapor alınmıştır. Bu bilirkişilerden, ikisi ziraat mühendisi ve adliyede teknisyen sıfatına haiz olup, diğer bilirkişinin ise görevi dosyadan anlaşılamamaktadır.

Mahkemece yargılama sırasında bilgisine başvurulan bu bilirkişilerin raporları doğrultusunda karar verilmiştir.

Rapor düzenleyen bilirkişinin, dava konusu uyuşmazlık konusunda uzman olmadığı bu nedenle bilirkişi olarak dinlenemeyeceği kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince; yargılama sırasında 3 ayrı bilirkişiden rapor alınmıştır. Bu bilirkişilerden, ikisi ziraat mühendisi ve adliyede teknisyen sıfatına haiz olup, diğer bilirkişinin ise görevi dosyadan anlaşılamamaktadır.

Mahkemece yargılama sırasında bilgisine başvurulan bu bilirkişilerin raporları doğrultusunda karar verilmiştir.

Rapor düzenleyen bilirkişinin, dava konusu uyuşmazlık konusunda uzman olmadığı bu nedenle bilirkişi olarak dinlenemeyeceği kuşkusuzdur.

Diğer yandan, davalı idare cevap dilekçesinde, "yapılan kontrolde, lavabo ve tuvaletlerde artezyen suyunun kullanıldığı, sadece mutfakta bir yerde şehir suyu kullanıldığının tespit edildiği, fakat şehir suyu sayacının çıkış tarafında artezyen tesisatı ile bağlantılı bir vana takılı olduğu, istenildiği takdirde artezyen kullanımı yapılan tüm musluklardan şehir suyu akıtabilme konumuna getirilebileceğini " ifade etmiştir.

Öyle ise mahkemece, bu hususlar gözetilerek, konusunda uzman 3 kişilik bilirkişi heyetinden, davalının bu itirazlarını da karşılar şekilde, davacının dava konusu fatura bedelinden sorumlu olup olmadığına ilişkin rapor alınıp, yapılacak yargılama neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.