muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4631, Karar No: 2021/3606, Tarih: 18.03.2021

**10. Hukuk Dairesi         2019/4631 E.  ,  2021/3606 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

...

Dava, 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ-Kur siğortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, bakkallık faaliyeti nedeniyle vergi kaydı bulunan 25.5.1991-31.12.1993 tarihleri arası 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olması gerektiğinden bahisle sigortalılığının tespitini istemiş Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı düzenlemelerden, 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.1479 sayılı Yasaya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar tescilleri, prim ödemeleri veya tescil başvuruları yoksa aynı tarihten sonra sadece aynı yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddeye göre vergide kayıtlı olan süreleri için borçlanma haklarını kullanarak sigortalılık süresi elde edebilirler. Geçmişe yönelik hizmetlerini tespit ettiremezler. 02/08/2003 tarihinden önceki tarihte Kuruma tescil edilmiş, giriş bildirgesi vermiş veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemiş olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında kendi adına veya hesabına bağımsız çalışanlar, 20/04/1982 tarihinden itibaren vergi kaydına dayalı olarak, 22/03/1985 tarihinden itibaren de vergi, esnaf sicili veya meslek kuruluşu kayıtlarına dayalı olarak sigortalılıklarının tespitini isteyebilirler.

Aynı şekilde, 5510 sayılı Kanunun geçici 8. maddesine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 01.10.2008 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 01.10.2008 tarihinden itibaren başlayacağı belirtilmiş; aynı maddede, Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmak şartıyla, 01.10.2008 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmayanlara, 04.10.2000-01.10.2008 tarihleri arasında vergiye kayıtlı oldukları süreyi borçlanma imkanı getirmiştir.

Geçici 8. maddesinde belirtilen "yazılı başvuru" şartı, şekil şartı olmayıp; sigortalının, 01.10.2008 tarihi öncesi döneme ilişkin vergiye kayıtlı olduğu süreyi, yasada belirtilen 6 aylık sürede, Kurum'a başvurarak veya borçlanmaya ilişkin prim ödeyerek, borçlanma iradesini ortaya koyması, yasadan yararlanmak için yeterli sayılmalıdır. Anılan yasada belirtilen 6 aylık sürenin geçmesinden sonra, 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin sürenin, 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olarak değerlendirilmesi mümkün değildir.

Dosya muhteviyatına göre, davacının, Kurum kayıtlarında 02/08/2003 tarihinden önce 1479 sayılı Yasa kapsamında tescili, tescil için başvurusu veya bu yönde iradesini ortaya koyacak prim ödemesi bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bu nedenle mahkemece öncelikle, davacıya ait SGK kayıtları 1479 sayılı Yasa sigortalılık yönünden araştırılarak 02/08/2003 tarihinden önce Bağ-Kur işe giriş bildirgesi verilip verilmediği, tescilinin bulunup bulunmadığı, borçlanma iradesini ortaya koyacak şekilde Kuruma başvurusunun veya prim ödemesinin bulunup bulunmadığı belirlenmeli, anılan kanunlarda belirtilen şekilde Kuruma başvurusu veya borçlanma tutarına ilişkin prim ödemesi bulunmadığının anlaşılması halinde, 1479 sayılı Yasanın geçici 18. maddesi uyarınca uyuşmazlığa konu dönemlerde sigortalı sayılmasının mümkün olmayacağı gözetilerek davanın reddine karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda inceleme yapmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda inceleme yapmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekili bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 18.3.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4785, Karar No: 2019/46, Tarih: 14.01.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/4785 E.  ,  2019/46 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53/1-2-3, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetine dair istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, çocuklarını örgüte müzahir okula göndermenin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Bölge adliye mahkemesinin gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “22.07.2016” yerine “2016” olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.01.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7492, Karar No: 2013/7586, Tarih: 01.07.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/7492 E.  ,  2013/7586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında, Arpalık Köyü çalışma alanında bulunan 116 ada 6 parsel sayılı 17.702,99 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, tapu kaydı, pay satışı, ifraz, hibe ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedenleriyle; tamamı 345.600 pay kabul edilerek, 337.488 payı davalı ... adına, 8.112 payı ise; iştirak halinde dava dışı ... ve arkadaşları adlarına tespit edilmiştir. Davacılar, tapu kaydına dayanarak dava açmışlardır. Müdahil ... da tapu kaydına dayanarak, davalı kızı ... payının iptali ile adına tescili istemiyle davaya katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacıların davasının kesin süre nedeniyle reddine, müdahil ...’nın davasının esastan reddine, çekişmeli 116 ada 6 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, müdahil tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında, tespit bilirkişileri huzurunda müdahil tarafından davalıya bağışlandığı kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma ve inceleme karar için yeterli olmadığı gibi, değerlendirme de usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır. Davaya konu taşınmazın tespit sırasında uygulanan ve müdahilin paydaş olduğu tapu kaydının kapsamında kaldığı, ayrıca; tapunun kayden hukuki değerini koruduğu konularında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık; bağışlandığı kabul edilen taşınmaz üzerinde davalı yararına 3402 sayılı Yasa'nın 13/B-a,b maddesinde öngörülen koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği noktasındadır. Öncesi tapulu olan davaya konu taşınmazda, müdahilin tespit sırasında kadastro teknisyeni huzurunda alınmış yazılı muvafakati veya 13/son maddesinde sayılan belgelerden biri ibraz edilmediğine göre, 3402 sayılı Yasa'nın 13/B-a maddesindeki koşulun gerçekleştiğinden söz edilemez. Ancak; tespit sırasında, davaya konu taşınmazın 1995 yılında müdahil tarafından davalıya bağışlandığı belirtilmesine karşılık, mahkemece bu konuda yapılan araştırma ve inceleme, davalı yararına 3402 sayılı Yasa'nın 13/B-b maddesindeki koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin tespitine imkan vermemektedir. Bu konuda ispat külfeti davalıya ait olup; davalı tarafından, bağışlamanın gerçekleştiğinin ve bağışlama tarihinden tespit gününe kadar en az 10 yıl boyunca zilyetliğin sürdürüldüğünün kanıtlanması zorunludur. Bu nedenle doğru sonuca ulaşılabilmek için mahkemece; müdahil ve davalıya yeniden delilleri sorulup toplanmalı, dosya ikmal edildikten sonra mahallinde yapılacak keşifte, mahalli bilirkişi ve taraf tanıklarına; taşınmazın müdahil tarafından bağışlanıp bağışlanmadığı, bağışlanmış ise hangi tarihte bağışlandığı, zilyetliğin ne zaman devredildiği ve kim tarafından hangi sıfatla sürdürüldüğü hususları sorulup tereddüte yer bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulmalı, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek, bağışlamadan tespit tarihe kadar 3402 sayılı Yasa'nın 13/B-b maddesinde öngörülen en az 10 yıl zilyet olma şartının davalı taraf yararına gerçekleşip gerçekleşmediği belirlenip, sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece, açıklanan hususlar göz ardı edilerek yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, müdahilin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın talep halinde temyiz edene iadesine, 01.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7233, Karar No: 2018/5426, Tarih: 02.05.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/7233 E.  ,  2018/5426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlara yönelik itirazın İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 07/11/2014 tarihli, 2014/737 D. İş sayılı kararı ile reddine karar verildiği ve bahse konu kararların itiraz incelemesinden geçmek suretiyle kesinleştiği belirlenerek, sadece ... hakkında kurulan hükümlere yönelik olarak yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk ...'na CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca zorunlu müdafii atanması gerekli ise de, yaşı küçük sanığın yakalama üzerine İstanbul Anadolu 7. çocuk Mahkemesinde talimatla savunmasının alındığı 24/04/2014 tarihi itibariyle 18 yaşını doldurması nedeniyle zorunlu müdafii atanmasının gerekli olmaması ve suça sürüklenen çocuğun da müdafii istememesi karşısında; atanan müdafiiden haberdar olmadığı anlaşılmakla, zorunlu müdafiiye yapılan tefhim ve tebliğlerin kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı, bu durumda zorunlu müdafii suça sürüklenen çocuğun lehine gibi görünen bazı işlemleri yapmış olsa da, örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi hükmün sanığın kendisine de tebliğ edilmesi ve suça sürüklenen çocuk tarafından temyiz dilekçesi vermesi halinde temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiği gözetildiğinde; kendisine zorunlu müdafii atandığından haberi olmayan suça sürüklenen çocuğun yokluğunda verilen 04/09/2014 tarihli kararın, müdafiinin yüzüne karşı verildiği ve müdafii tarafından temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında, gerekçeli kararın ve suça sürüklenen çocuğun müdafiinin temyiz dilekçesinin suça sürüklenen çocuğa tebliği ile müdafiinin temyizine onayı olup olmadığını bildirmesi hususunda tebligat yapılarak temyiz dilekçesi sunması halinde dosyasına eklendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 02/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4358, Karar No: 2015/6427, Tarih: 07.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4358 E.  ,  2015/6427 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Diyarbakır 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 22/05/2014

Numarası : 2013/122-2014/198

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 07.04.2015 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı ... A.Ş. vekili Av.M.. A.. geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında fazla çalışma alacağı uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Davacı dava dilekçesinde günlük çalışma süresi belirtmeksizin 24 saat vardiya usulü ile çalıştığını, dinlenme süresi geçmeden diğer gün normal mesaiden fazla mesai yaptığını ancak ücretinin ödenmediğini iddia etmiş, davalı ise davacının fazla çalışma alacağının bulunmadığını savunmuştur.

Davacı tanığı Zülküf Özkoçak, davacının yazın 08.00-18.00; kışın ise 08.00-17.00/17.30 arası çalıştığını, nöbet tuttuğunu ancak ne şekilde nöbet tuttuğunu bilmediğini; davacı tanığı M.. G.. ise mesainin 3 gün gündüz 07.30-18.00 , kışın ise 07.30-17.00 saatleri arası, 3 gün akşam 18.00-07.30, kışın ise 17.00-07.30 saatleri arası olup vardiya değişimlerinin de 24 saeat ara verdiklerini ve hafta tatili de olmadığını beyan etmiştir.

Davacı tanığı Zülküf Özkoçak, davacının yazın 08.00-18.00; kışın ise 08.00-17.00/17.30 arası çalıştığını, nöbet tuttuğunu ancak ne şekilde nöbet tuttuğunu bilmediğini; davacı tanığı M.. G.. ise mesainin 3 gün gündüz 07.30-18.00 , kışın ise 07.30-17.00 saatleri arası, 3 gün akşam 18.00-07.30, kışın ise 17.00-07.30 saatleri arası olup vardiya değişimlerinin de 24 saeat ara verdiklerini ve hafta tatili de olmadığını beyan etmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise davacının haftada kaç gün çalıştığı belirtilmeksizin tanık beyaları itibariyle 07.30-18.00(10,5),17.00-08.00 (15) saatleri arasında çalıştığı kabul edildiği takdirde haftalık 69 saat çalışma yaptığı ortaya çıktığı, ancak davacının her gün 3 saat veya daha üzerinde fazla çalışma yaptığının kabulü insan bünyesinin dayanma kapasitesi göz önüne alındığında mümkün olmadığı, nitekim Yargıtay kararlarında günlük 3 saatin, haftalık 21 saatin üzerinde ve uzun süre boyunca fazla çalışma yapıldığının kabulüne imkan vermediği, bu nedenle davacının haftalık 21 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapıldığı belirtilmiştir.

Öncelikle mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftanın kaç günü çalıştığı ve günlük çalışma şekli yanında kabul edilen çalışma saat aralığından günlük kaç saat ara dinlenme süresi düşüldüğü gösterilmeksizin hesaplama yapılması hatalıdır.

Bununla birlikte sonuç olarak davacının günlük 3 saatten haftalık ise 21 saatten fazla çalıştığının kabulü nedeniyle haftalık 7 gün çalıştığının kabul edilerek hesaplama yapıldığı ve hüküm kurulduğu sonucu çıkmaktadır. Oysa bilirkişi hafta tatili çalışması ispat edilemediğinden hesaplama yapmamış, mahkeme de hafta tatili alacağının reddine karar vermiş olup bu hali ile günlük 3 saat haftalık 21 saat fazla çalışmanın kabulü çelişki oluşturmaktadır.

Kaldı ki aynı gün temyiz incelemesi yapılan Diyarbakır 2.İş Mahkemesinin 27.02.2014 tarih ve 2013/126 E-2014/58 K sayılı dosyasında davacı ile benzer işi görmekte olan işçi yönünden haftalık 19,5 saat fazla çalışma yaptığı hesaplanarak sonuca gidilmiş ise de söz konusu dosya Dairemizce fazla çalışma alacağı yönünden bozulmuştur. ( Bknz. Yargıtay 7 HD, 07.04.2015 tarih ve 2015/4332 E-2015/6424 K sayılı ilamı) Dolayısıyla davacı ve yukarıda belirtilen dosyanın davacısının aynı işi yapıp yapmadıkları, yaptıklarının anlaşılması halinde günlük/haftalık çalışma şekilleri ile davacının, ilgili işçiden objektif olarak farklı çalışma koşullarının bulunup bulunmadığı belirlenip neticede aynı işi gördüklerinin tespiti halinde farklı oranlarda fazla çalışma yaptıklarının tespiti ile hüküm kurulması da dayanaksız olacaktır.

Hal böyle olunca yukarıda belirtilen hususlar gözetilerek denetlenebilir ve dosya içeriği ile uyumlu rapor aldırılarak varsa fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması gerekmekte iken mahkemece verilen karar bu yönü ile hatalı olup bozulması gerekmektedir.

Hal böyle olunca yukarıda belirtilen hususlar gözetilerek denetlenebilir ve dosya içeriği ile uyumlu rapor aldırılarak varsa fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması gerekmekte iken mahkemece verilen karar bu yönü ile hatalı olup bozulması gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında kendini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir olunan 1.100,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 07.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3775, Karar No: 2024/8211, Tarih: 02.10.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/3775 E.  ,  2024/8211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/571 E., 2021/622 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebepleri; eksik inceleme sonucu beraat kararı verildiğine, kaçak eşyanın müsaderesinin gerektiğine ve re'sen tespit edilecek sebeplere ilişkindir.

2.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; vekâlet ücreti hükmedilmediğine, el konulan eşyanın müsadereye tabi tutulamayacağına, iadesinin gerektiğine ve re'sen tespit edilecek sebeplere ilişkindir.

II. GEREKÇE

Suça konu kaçak cep telefonunun müsaderesine mahallinde her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya kapsamına göre, ...'nin bilgisi haricinde pasaportuna telefon kaydı işletildiğine dair İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunduğu, Başsavcılıkça başlatılan ve 2014/160606 soruşturma sayılı dosyası üzerinden yürütülen soruşturma kapsamında sanık tarafından satın alınan cep telefonu ve bu cep telefonunun sisteme kaydedilmesi nedeniyle özel belgede sahtecilik ve kaçakçılığa konu eşyayı bu özelliğini bilerek satın almak suçlarından sanık hakkında soruşturma işlemlerine başlandığı, ancak bahse konu gümrük kaçağı telefonun Mardin ili Kızıltepe ilçesinde satın alınması nedeniyle İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca tefrik kararı verilerek kaçakçılığa konu eşyayı bu özelliğini bilerek satın almak suçu açısından yetkisizlik kararı verilerek dosyanın Kızıltepe Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, yapılan soruşturmada pasaporta işlenen 01317200911400 IMEI numaralı cihazın hangi telefon hatlarında kullanıldığına ilişkin Telekomünikasyon İletişim Başkanlığına yazılan müzekkereye verilen cevabi yazıda sanığın adına kayıtlı hatta kullanıldığının bildirildiği anlaşılmıştır.

Sanık savunmasında; Kızıltepe ilçesinde ismini bilmediği tezgâhta satış yapan bir şahıstan 1.250,00 TL karşılığında telefonu satın aldığını, telefonun kapalı kutu olduğunu, kaçak olduğunu bilmediğini, daha sonra telefonuna kayıt yapılmadığı takdirde telefonun kapanacağına dair mesaj geldiğini, kaçak olan bir cihazı almayacağını, sonradan kaçak olduğunu öğrendiğini beyan etmiştir.

Sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.