muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12858, Karar No: 2015/19829, Tarih: 17.11.2015

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında; herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir. İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma olasılığının tamamen ortadan kaldırılabileceği de, yadsınamaz bir gerçektir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, belirtilen maddi ve hukuki olgular gözetilerek, iş kazasının oluşumunda kaçınılmazlık faktörünün uygulama yeri ve etkisinin bulunmadığı hususunda yeniden rapor alınması gerekirken, yetersiz bilirkişi heyet raporuna dayalı olarak karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, belirtilen maddi ve hukuki olgular gözetilerek, iş kazasının oluşumunda kaçınılmazlık faktörünün uygulama yeri ve etkisinin bulunmadığı hususunda yeniden rapor alınması gerekirken, yetersiz bilirkişi heyet raporuna dayalı olarak karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5656, Karar No: 2019/5234, Tarih: 19.03.2019

**2. Ceza Dairesi         2017/5656 E.  ,  2019/5234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme suçlarından verilen kararın sanıklar tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 21/05/2014 tarih, 2013/23832 Esas sayılı kararı ile bozulduğu, mahkeme tarafından 16.12.2014 tarihinde bozma kararına direnilmesi suretiyle yeniden aynı kararın verildiği ve 5271 sayılı CMK'nın 307/3. maddesindeki düzenlemeye istinaden öncelikle Dairemizce inceleme yapılacağı anlaşılmakla; mahkemenin kararında daha önce Dairemiz denetiminden geçmemiş bulunan yeni gerekçeler gösterildiği ve gösterilen gerekçelere göre yerel mahkemenin son uygulamasının direnme kararı olmayıp yeni hüküm niteliğinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 21.05.2014 tarihli ilamıyla ‘Kanunun öngördüğü sınırlar arasında ceza tayini hakimin takdir ve değerlendirme yetkisinde ise de; bu yetkinin kullanılmasında adalet ve nesafet kurallarına bağlı kalınması bu konudaki gerekçenin, suçun işleniş şekli, kanuna aykırılığın derecesi, suç sebepleri, sanığın kişiliği, kastın yoğunluğu gibi hususların dosya içeriğine uygun olması gerekmektedir. Sanıklara atılı suçlarla ilgili üst sınıra yakın bir şekilde ceza tayini sırasında gerekçede belirtilen sanıkların amacının bir özelliği bulunmadığı gibi kişilikleri ile sosyal durumlarının da TCK'nun 61. maddesinde sayılan nedenler arasında yer almadığı, mala zarar verme suçundan doğan zarar miktarının az olması da dikkate alınarak alt ve üst sınırlar arasında makul oranda cezadan artırım yapılması gerekirken, yasal olmayan gerekçe ile üst sınıra yakın hak ve nesafet kurallarına aykırı olacak bir biçimde artırım yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle sanıklar hakkında fazla ceza tayini’ gerekçesiyle hükümler bozulduğu halde mahkemece "6545 sayılı yasayla cezanın asgari haddinin 5 yıla çıkartıldığı" gerekçesiyle eski hükümdeki gibi fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 19/03/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9711, Karar No: 2013/14439, Tarih: 07.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/9711 E.  ,  2013/14439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK'nun 207/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca 6.000,00'er TL adli para cezası, 24 taksitte tahsili, vekalet ücreti

Hükmolunan cezanın süresine göre koşulları oluşmadığından sanıklar müdafiinin incelemenin duruşmalı olarak yapılması isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

1- Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesinin 15.03.2010 tarihli raporunda belgede yer alan "tarihinde tanzim edilen senetten 9.000,00 YTL mahsup edilecektir" ibaresinin kendisinden önce ve sonra gelen yazılardan, mürekkep renk tonu, kalem ucu kalibresi, ebat, konum, satır hizası ve baskı derecesi bakımından farklılık gösterdiği, bulunduğu yere farklı fiziki evsafta bir kalemle sonradan ilave edilmiş olduğunun belirtilmiş olması karşısında; belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdir ve tayininin hakime ait olmasına göre; suça konu özel belge aslı getirtilerek özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması, aldatma yeteneğinin ne şekilde oluştuğunun karar yerinde açıklanıp tartışılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 gün ve 2008/250-13 sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK'nun 231/6-c. madde ve bendinde işaret olunan, zarar kavramının kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenebilir, ölçülebilir maddi zararlara ilişkin olduğu, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olduğu, sanıkların özel evrakta sahtecilik suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunması karşısında sanıkların eylemi sonucu katılanın ne gibi somut zararının oluştuğu irdelenip gerekçeye yansıtılmadan, müştekinin zararının giderilmediği gerekçe gösterilerek 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair hüküm kurulması,

3-Suça konu belgenin akıbeti hakkında bir karar verilmemesi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/832, Karar No: 2021/11957, Tarih: 10.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/832 E.  ,  2021/11957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin 02/12/2015 tarihli temyiz dilekçesi ile hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümleri temyiz ettiği, mahkemece 30/12/2015 tarihli ek karar ile iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçları yönünden kesin nitelikte karar olduğundan bahisle suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin reddine karar verildiği, ek kararın suça sürüklenen çocuk müdafiine 15/01/2016 tarihinde tebliğ edildiği ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin bu kararı temyiz etmediği, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin sadece hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1-Suça sürüklenen çocuğun, hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin yüzüne karşı verilen hükmün gerekmediği halde suça sürüklenen çocuğa 13/01/2016 tarihinde tebliğ edildiği ve suça sürüklenen çocuk tarafından 21/05/2020 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmakta ise de, suça sürüklenen çocuğa yapılan tebliğin ayrıca temyiz hakkı vermeyeceği nazara alınarak, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yüzüne karşı verilen hükmü yasal bir haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, 21/05/2020 tarihinde temyiz eden suça sürüklenen çocuğun süresinde bulunmayan temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk müdafiinin, suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun, 25/03/2013 tarihinde, tespit edilemeyen zaman diliminde, müştekinin iş yerinin kapısına zarar vererek girip yazar kasada bulunan paraları çalması biçimindeki eyleminin suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b ve 31/3. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu, bu suçun gerektirdiği cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık zamanaşımının 25/11/2015 olan karar tarihinden, aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre belirlenen 7 yıl 12 aylık zamanaşımının ise 25/03/2013 olan olay tarihinden itibaren inceleme tarihine kadar (her iki zamanaşımı süresi de aynı tarihte dolmuştur) dolmuş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının DÜŞÜRÜLMESİNE, 10/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/100, Karar No: 2019/5865, Tarih: 20.05.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/100 E.  ,  2019/5865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK’nın 155/1, 62, 52/2, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm; sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, katılanın iş yerine giderek bir günlüğüne playstation 3 cihazı, kolları ve şarj aleti ile birlikte 25 TL karşılığında kiraladığı, sürenin bitmesine rağmen cihazı katılana iade etmemek suretiyle atılı güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan olayda;

Sanığın tevilli ikrara yönelik savunmaları, katılan beyanı ile sanığın eyleminin uzlaştırma kapsamında kalması nedeniyle usulüne uygun olarak yapılan uzlaştırma işleminde; uzlaştırmanın gerçekleşmediğine dair rapor da göz önünde bulundurularak dosya kapsamına göre; sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkemece verilen mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik araştırma ile hüküm kurulduğuna dair temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 20/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7524, Karar No: 2018/2123, Tarih: 08.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/7524 E.  ,  2018/2123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 31/01/2011-27/05/2013 tarihine kadar anılan işyerinde çalıştığını, son ücretinin 900,00 TL olduğunu, günlük mesainin 08.00-18.30 saatleri arasında haftada altı iş günü olduğunu, yılın altı ayında mesainin 22.30'a kadar sürüdüğünü, tüm ulusal bayram ve genel tatillerde çalıştığını, asgari geçim indiriminden yararlandırılmadığını, yıllık izinlerini kullanmadığını ve ücretlerinin ödenmediğini, bu hakları ödenmediği için iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık ödenmeyen fazla mesai ücretinin miktarı konusundadır.

Dosya içeriğine göre fazla mesai ücreti alacağı, tanık beyanları doğrultusunda yaz aylarında haftada oniki saat, kış aylarında ise haftada yirmiyedi saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplanmıştır. Davacı, bir başka çalışan tarafından işverene karşı ... 5. İş Mahkemesinin 2013/417 esas sayılı dosyası ile açılan ve Dairemizin temyiz incelemesinden geçen davada, tanık olarak verdiği yeminli beyanında normal mesailerinin haftada altı gün 08:00-18:30 arasında olduğunu, kış döneminde haftanın üç günü 22:30'a kadar çalıştıklarını belirtmiştir.

Bu durumda, fazla mesai ücreti alacağı davacı tanık beyanları ile davacının kendisini bağlayıcı olan, bir başka işçinin açtığı davada tanık olarak verdiği yeminli beyanı gözetilerek hesaplanmalıdır. Buna göre, yaz dönemi şimdiki gibi haftada oniki saat; kış döneminde ise, haftada üç gün 08:00-18:30 satleri; üç gün ise 08:00-22:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek kanuni ara dinlenme süreleri düşüldükten sonra haftada yirmibir saat fazla mesai yaptığı kabul edilmelidir. Hesaplama sırasında davacının izinli ve raporlu olduğu günler dışlanmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı taraf 2013 Nisan ayı yarım ücreti ile Mayıs ayı ücretinin tamamının ödenmediğini beyan ederek ücret alacağı talebinde bulunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının Nisan ayı eksik ödenen ücretinin hesaplandığı, Mayıs ayı bakımından değerlendirme yapılmadığı anlaşılmaktadır. Dosya kapsamına göre davacının davalı işyerinde 27/05/2013 tarihine kadar çalıştığı dikkate alındığında varsa ödenmeyen Mayıs ayı ücretininde tespit edilerek değerlendirme yapılması gerekli iken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/94, Karar No: 2018/1563, Tarih: 28.02.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/94 E.  ,  2018/1563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

İHBAR EDEN : ...

KISITLI ADAYI : ...

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Burdur Sulh Hukuk, İstanbul 2. Sulh Hukuk ve Göksun Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı Kanunun 404. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Burdur Sulh Hukuk Mahkemesince, Nüfus Müdürlüğünden verilen yazı cevabına göre kısıtlı adayı küçüğün Vs-Schwennıngen/Almanya Federal Cumhuriyetinde ikamet ettiği, MÖHUK'un 41. maddesi uyarınca, dosyanın Ankara, İstanbul veya İzmir mahkemelerinden birinde görülmesi gerektiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul 2. Sulh Hukuk Mahkemesince de kısıtlı adayı küçüğün Türk vatandaşı olduğu ve nüfusa kayıtlı olduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Göksun Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayı küçüğün...Cumhuriyeti'nde ikamet ettiği, MÖHUK'un 41. maddesi uyarınca, dosyanın Ankara, İstanbul veya İzmir mahkemelerinden birinde görülmesi gerektiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 41. maddesine göre “Türk vatandaşlarının kişi hâllerine ilişkin davaları, yabancı ülke mahkemelerinde açılmadığı veya açılamadığı takdirde Türkiye’de yer itibariyle yetkili mahkemede, bulunmaması hâlinde ilgilinin sâkin olduğu yer, Türkiye’de sâkin değilse Türkiye’deki son yerleşim yeri mahkemesinde, o da bulunmadığı takdirde Ankara, İstanbul veya İzmir mahkemelerinden birinde görülür.”

Dosya kapsamından kısıtlı adayının Türkiye'de ikamet adresinin olmadığı anlaşıldığından Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 41. maddesine göre uyuşmazlığın İstanbul 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince İstanbul 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 28/02/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4118, Karar No: 2025/1900, Tarih: 06.02.2025

**4. Hukuk Dairesi         2023/4118 E.  ,  2025/1900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/152 Değişik İş-2023/150 Karar

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU İTİRAZ HAKEM HEYETİ

SAYISI : İHK-2023/9372

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ

SAYISI : K-2022/288470

İtiraz Hakem Heyeti kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, 01.09.2018 tarihinde meydana gelen çift taraflı trafik kazasında, sigortasız araçta yolcu olarak bulunan müvekkilinin malul kaldığını belirterek sürekli iş göremezlik tazminatı olarak şimdilik 8.100,00 TL talep etmiş, yargılama sırasında talebini 307.712,00 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; usulüne uygun başvuru olmadığından davanın dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddi gerektiğini, davacıya ibraname mukabilinde 11.12.2020 tarihinde 52.288,00 TL ödeme yapıldığını ve poliçeden kaynaklı tüm sorumluluğun yerine getirildiğini, hesaplamanın TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1,65 teknik faiz oranına göre yapılması gerektiğini, müterafik kusur ve hatır taşıması bulunduğunu, hükmedilebilecek vekalet ücretinin 1/5 oranında olması gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyeti'nin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekilince itiraz edilmesi üzerine; İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı vekilinin itirazının kabulüne, Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararının kaldırılmasına, davacının, babasının sürücü belgesi bulunmadığını bilecek durumda olmasına rağmen babasının sürücüsü olduğu araca binmekle %20 oranında müterafik kusurlu olduğu ancak %20 müterafik kusur tenziline rağmen bakiye alacağın poliçe limiti üzerinde kaldığı belirtilerek, davanın kabulüne, 307.712,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatının 28.06.2022 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde, müvekkili lehine tam vekalet ücretine hükmedilmesi yerine 1/5 oranında vekalet ücretine hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğunu, müvekkilinin tazminatının TRH 2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemine göre hesaplandığını, yargılama sırasında başkaca bir yönetmeliğe karar verilmesi ihtimalinde ayrıca başkaca hesaplama yöntemi söz konusu olması halinde sigorta lehine usuli kazanılmış hak oluşmaması adına bu iki hususa ilişkin haklarını saklı tuttuklarını belirterek İtiraz Hakem Heyeti kararının bozulmasını istemiştir.