muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/47, Karar No: 2015/36526, Tarih: 11.12.2015

Öte yandan tarafların anılan mevzuat hükümleri çerçevesinde imzaladıkları taahhütnamede hak sahibinin alacağı belirlenirken arsa üzerindeki tesis ve müştemilata ait enkaz bedeli esas alınarak bakiye alacağın belirleneceğinin kararlaştırılmış olup, taraflar arasında düzenlenen bu taahhütname özel hukuk hükümlerine tabi ve geçerli olduğundan taraflar yönünden bağlayıcıdır.

Yukarıda belirtilen açıklamalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının sözleşme kapsamında davalıya devrettiği gecekondusu için sadece enkaz bedeli isteyebileceği, enkaz bedelinin de davacıya ödenmiş olması karşısında davacının başka bir şey talep edemeyeceği anlaşıldığından davanın tümüyle reddine karar verilmesi gerekir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, İkinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına peşin alınan 760,80 TL harcın istek halinde davalı ...'na iadesine, 11/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15308, Karar No: 2012/10995, Tarih: 21.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/15308 E.  ,  2012/10995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Oluşa ve dosya içeriğine göre mağdurun tüm aşamalardaki anlatımları, sanığın '' olay günü aramızda arbede yaşandı '' yönlü jandarmadaki ifadesi, 03.11.2007 tarihli hastahane raporu birlikte değerlendirildiğinde sanığın kardeşi mağdura karşı basit yaralama suçunu işlediği, suçun sabit olduğu, ancak yazılı şekilde BERAAT kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcılarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 21.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19473, Karar No: 2014/9757, Tarih: 15.05.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/19473 E.  ,  2014/9757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 13. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/06/2013

NUMARASI : 2013/453-2013/558

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Şikayet eden alacaklı vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, borçlunun üçüncü şahıslardaki mal ve haklarının haczi için haciz ihbarnamesi gönderilmesi taleplerinin reddine ilişkin 19.6.2013 tarihli İcra Müdürlüğü kararının yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun Geçici 6. maddesi gereğince İcra Müdürlüğü işleminde yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir. Hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun Geçici 6. maddesi gereğince İcra Müdürlüğü işleminde yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir. Hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise Hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; takibe dayanak ilam tarihi 29.12.2010 olup, 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesinin yürürlük tarihi olan 11.06.2013 tarihinden öncedir. Öte yandan, ilamda alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda; eldeki takipte, borçlu İdare'nin haczi kabil malvarlığı üzerine haciz konulması mümkündür. Tüm bu açıklamalar kapsamında; borçlunun 3.şahıslardaki mal ve haklarına haciz ihbarnamesi gönderilmesi talebinin reddine dair şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle, İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 15.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7928, Karar No: 2015/4761, Tarih: 10.03.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/7928 E.  ,  2015/4761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, aylık bağlandığı 01/09/2010 tarih ile 19/01/2009 tarihleri arasındaki ödenmeyen aylıkların faiziyle ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Davacı, 19.01.2009 tarihinde yaşlılık aylığı talebinde bulunduğunu, ancak 01.09.2010 tarihinden itibaren aylık bağlandığını, bu nedenle 20 ay eksik aylık aldığını beyanla 19.01.2009 – 01.09.2010 tarihleri arasındaki aylıkların yasal faizi ile ödenmesini istemiştir.

Mahkemece davacının ilk tahsis talep tarihinde prim borcu bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı Kurum tarafından, davacının 19.01.2009 tarihli tahsis talebinden sonra ilk olarak, prim borcunun bulunmadığının bildirildiği, ancak daha sonra davacının vergi kaydı olduğu anlaşıldığından davacıya prim borcu çıkarılarak tahsis talebinin reddedildiği, davacının 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığına ilişkin sicil dosyasının davalı Kurum'dan istenilmediği anlaşılmıştır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan, 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu ... sigortalılığı için ... sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa’nın 24. maddesinin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulu kaldırılmış sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulu getirilmiş, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş, ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için vergi kaydı veya ... sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş, ancak gelir vergisinden muaf olanlar için ... sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Somut olayda; davacının 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığına ilişkin sicil dosyası davalı Kurum'dan istenilmeden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Somut olayda; davacının 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığına ilişkin sicil dosyası davalı Kurum'dan istenilmeden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; öncelikle, davacının 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığına ilişkin sicil dosyasını ve tesciline esas vergi/oda/sicil kayıtlarını davalı Kurum'dan istemek, davacının tüm vergi/oda/sicil kayıtlarını tespit etmek, ayrıca davalı Kurum'dan; davacı, 01.03.1983 – 01.05.1984, 01.07.1985 – 22.05.1995 ve 01.03.1999 – 31.08.2001 tarihleri arasında ve daha sonra vergi kaydı bulunduğu gerekçesi ile kabul edildiği gibi 01.03.1983 – 01.05.1984, 01.07.1985 – 31.05.2000 ve 01.01.2009 – 23.08.2010 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı kabul edildiğinde, davacının tahsis talep tarihi itibari ile prim borcu bulunup bulunmadığını sormak ve böylece toplanan delillere göre varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17585, Karar No: 2014/12439, Tarih: 13.06.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/17585 E.  ,  2014/12439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve yıkım

Hazine ile ... aralarındaki tapu iptali ve yıkım davasının reddine dair ..... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 17.05.2013 gün ve 19/269 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve ilâmda belirlenip dayanılan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına 13.06.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Maliye Hazinesi'nin, 3621 sayılı “Kıyı Kanunu” uygulaması yapılarak, taşınmazın “kıyı”kapsamında kalan bölümünün tapu kaydının iptaliyle tapu sicilinden kıyı olarak terkinine karar verilmesini talep eden, aynı davalı ve aynı taşınmaz için açtığı dava; “3402 sayılı “Kadastro Kanunu”nun 12. maddesindeki on yıllık hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle reddedilip kesinleşmiştir. Hükmün kesinleşmesinden sonra aynı kanunun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen “bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil, tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklindeki

bölümü Anayasa Mahkemesi’nin 12.05.2011 tarihli ve 2009/31 Esas, 2011/77 Karar sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. Davacı ... bu iptal hükmünden sonra, aynı konuda eldeki temyize konu davayı açmış; mahkemece davanın kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmiş; hükmü davacı ... temyiz etmiştir.

bölümü Anayasa Mahkemesi’nin 12.05.2011 tarihli ve 2009/31 Esas, 2011/77 Karar sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. Davacı ... bu iptal hükmünden sonra, aynı konuda eldeki temyize konu davayı açmış; mahkemece davanın kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmiş; hükmü davacı ... temyiz etmiştir.

Kıyılar kamu malı olup; özel mülkiyete konu olmaz (TC. Anayasası m. 43, EMK. m. 641, TMK. m. 715, 3402 s. KK. m. 16, 13.03.1972 tarih ve 7/4 sayılı YİBK.). Mahkeme'nin kesin hüküm durumunu dikkate almasında hukuka aykırılık yoktur. Davalılar Devlet'in de taraf olduğu dava sonucu tapu edindikleri ve Devlet'in aynı konuda daha önce açmış olduğu dava reddedilip kesinleştiğinden; tapu kayıtlarının devlet tarafından himaye görüp tanınacağı ve yeniden aynı konuda bir dava ile karşılaşmayacağı konusunda, davalılar haklı bir beklentiye sahiptir. Ne var ki; kamuya ait olması gereken taşınmazın deniz kıyısında kalan bölümünün gerçek kişilerin tasarrufunda kalması da doğu değildir. Bu bakımdan yüksek kamu yararı gereğince Devlet, özel kişilerin mülkiyet hakkına dokunabilir. Bunun için devletin uygun bir bedeli tazminat olarak hak sahiplerine ödemesi ve kıyı olan bölümü kamulaştırması gerekir. Açıklanan nedenlerle, “usul ekonomisi (HMK.md.31) gereğince; Devlet'in tekrar bir kamulaştırma işlemine başvurması gerekmeksizin sorunun açılmış olan bu dava içinde çözümlenerek; kıyı olan yerden tüm kamunun, bu arada davalıların da yararlanacağı dikkate alındığında “fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi” uygulanmak suretiyle, taşınmazın kıyı olarak belirlenen bölümü için rayiç değere yakın olarak saptanacak bedelinin mahkemece uygun bilirkişi veya bilirkişiler vasıtasıyla tespit ettirilmesi, davacı ...'ne bu bedeli depo etmesi için uygun süre verilmesi, bedel depo edilmediği takdirde davanın reddi; depo edildiği takdirde ise, bu bedel davalılara ödenmek suretiyle kıyı olan bölümün bölümün tapu kaydının iptal/terkini kararı verilmelidir. Açıklanan yönde işlem yapılmak üzere hükmün bozulması gerektiğini düşünüyor; Sayın çoğunluğun onama kararına katılmıyorum. 13.06.2014
Yargıtay — Esas No: 2017/55, Karar No: 2020/8414, Tarih: 15.12.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/55 E.  ,  2020/8414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 27.10.2015 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 08.06.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacılar vekili, 1158 ada 5 parsel sayılı taşınmazdaki ortaklığın giderilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili süresi içinde cevap dilekçesi vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile; 1158 ada 5 parsel numaralı taşınmazda ortaklığın satış yolu ile giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 281. maddesinde; tarafların, bilirkişi raporunda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını; belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebilecekleri; mahkeme, bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden ek rapor alabileceği; ayrıca gerçeğin ortaya çıkması için gerekli görürse, yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabileceği açıklanmıştır.

Anayasanın 36. maddesi ile güvence altına alınmış olan savunma hakkı ise, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 27. maddesinde de “Hukuki dinlenilme hakkı” başlığı altında ayrıca düzenlenmiştir. Hakim, tarafları dinlemeden veya iddia ve savunmalarını bildirmeleri için kanuna uygun biçimde davet etmeden hükmünü veremez. Buna göre hakim iddia ve savunma haklarını kullanabilmeleri için tarafları duruşmaya çağırmak zorundadır.

Somut olayda; hükmün kurulduğu 08.06.2016 tarihindeki duruşma için davalı ... vekili tarafından mazeret dilekçesi sunulduğu halde; mahkemece davalı ... vekilinin mazereti hakkında bir değerlendirme yapılmadan yokluğunda duruşma yapılarak karar verilmesi ve bilirkişi raporunun sadece o duruşmada huzurda bulunan davacılar vekiline tebliği ile yetinilerek davalı tarafa tebliğ edilmeden hüküm kurulması rapora karşı iki haftalık süre içinde itiraz hakkı tanıyan Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 281. maddesinin 1. fıkrasına ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 27. maddesine aykırı olup savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurduğundan, hükmün bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın yatırana iadesine, 15.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.