muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2177, Karar No: 2017/1899, Tarih: 16.02.2017

2-Davalıların, mahkemece eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili temyiz itirazı yönünden yapılan incelemede ise; “...” adlı proje kapsamında yapılacak konut ve işyeri satışına ilişkin internet ilanlarında, reklam ve tanıtım broşürlerinde, 560.000.m2 ruhsatlı alanda 1.000.000.m2 den fazla inşaat alanına sahip olan toplam ... adanın, ... adasında 5280 modern konut ve ... adasında 800 adet işyerinin bulunduğu alışveriş ve eğlence merkezinin yapılacağının, büyük marketler, sinemalar, restoran ve kafelerin yanısıra her türlü ihtiyaca yönelik dükkan ve işyerlerinin burada yaşayanların yanı başında olacağının, sportiv aktivitelerin yapılacağı klüp binası, iki adet ilk öğretim okulu, bir adet ortaöğretim okulu, cami, hastane, sağlık ocağının bu projede yer aldığının ve 21. yüzyıla yakışır Avrupai bir yerleşim alanı olacak “...” projesinin 2009 yılı sonunda tamamlanacağının belirtildiği hükme esas alınan bilirkişi raporunda da,; site içersinde yapılan incelemede, çocuk parkının olduğu, market, kapalı yüzme havuzu, sauna, vs. ile spor sahalarının bulunduğu, peyzaj ve aydınlatmasının olduğu, site etrafında yapılan incelemede ise, başka ada ve parsellerde market, restoran sağlık ocağı, okul vs.nin bulunduğu, site etrafındaki parsellerde tesbit edilen dini tesis, okul, sağlık ocağı, market ticari alanların davalı yüklenici tarafından yapıldığını gösteren bir belgeye rastlanmadığı ve eksik ifa olarak değerlendirileceği açıklanmış ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yönde olduğu gibi, aynı görüşte olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 4.12.2015 gün ve 2015/13-1581 esas ve 2015/2792 kararı da bulunmaktadır. Hal böyle olunca bu kalemler yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile bu talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Bozma nedenlerine göre, davalıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. ve 2. bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalılar yararına BOZULMASINA, 3. bent gereğince davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığınapeşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7962, Karar No: 2019/1204, Tarih: 11.02.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/7962 E.  ,  2019/1204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Taşbaşı Vergi Dairesi)

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerle davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı idare vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ... dairesinin, davacının eski ortağı olduğu dava dışı İ... Ltd.Şti.'ne ait vergi borcu nedeni ile 6183 sayılı Yasa uyarınca yaptığı takip sırasında, davacıya gönderilen ödeme emrinin 14.03.2014 tarihinde tebliğ edildiğini, ödeme emrine karşı Vergi Mahkemesinde açılan davanın süre aşımı nedeniyle reddedildiğini, ödeme emrinin dayanağını teşkil eden borcun 2005, 2006 ve 2007 yıllarını kapsadığı ve zamanaşımına uğradığını, davacının 15.10.2001 tarihinde hissesini devrederek ortaklıktan ayrıldığını belirterek, davalı idareye borçlu olmadığının tesbitini talep etmiştir.

Davalı vekili, vergi mahkemelerinin görevine girdiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 6183 sayılı Yasanın 79. maddesi uyarınca haciz bildirisini tebellüğ eden 3. kişinin 7 gün içinde tahsil dairesine itiraz edebileceği, bu sürede itiraz edilmediğinde 1 yıl içinde genel mahkemelerde menfi tespit davası açabileceği, 6183 sayılı Yasanın 102. maddesi uyarınca amme alacağının zamanaşımına uğradığını belirterek davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı İdare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kamu alacağının tahsili için davacıya tebliğ edilen ödeme emri nedeniyle, borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, az yukarıda yazılı gerekçe ile 6183 sayılı Yasanın 79. maddesine dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir.

Davacının eski ortağı olduğu dava dışı İ... Ltd.Şti.'nin 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarına ilişkin vergi borcu nedeni ile 6183 sayılı Yasa uyarınca takip yapıldığı, bu takip sırasında, 07.01.2014 tarihli ödeme emrinin davacıya 14.03.2014 tarihinde tebliğ edildiği, davacı tarafından ödeme emrinin iptali için 11.04.2014 tarihinde Vergi Mahkemesinde dava açıldığı, bu davanın süre aşımı nedeniyle reddedildiği, davacının, eldeki davada 15.10.2001 tarihinde hissesini devrederek ortaklıktan ayrıldığını belirterek, davalı idareye borçlu olmadığının tesbitini talep ettiği anlaşılmaktadır.

6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanunun 58. maddesi, Kurum alacakları yönünden tebliğ edilen ödeme emrine karşı dava açma hakkını 7 gün ile sınırlandırmıştır. Bu dava için öngörülen 7 günlük sürenin hak düşürücü nitelikte olduğu ve doğrudan çıkartılan ödeme emrinin iptali niteliğindeki bu davaların idari yargı yerinde görüleceği konusunda kuşku bulunmamaktadır.

6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanunun 58. maddesi, Kurum alacakları yönünden tebliğ edilen ödeme emrine karşı dava açma hakkını 7 gün ile sınırlandırmıştır. Bu dava için öngörülen 7 günlük sürenin hak düşürücü nitelikte olduğu ve doğrudan çıkartılan ödeme emrinin iptali niteliğindeki bu davaların idari yargı yerinde görüleceği konusunda kuşku bulunmamaktadır.

Ödeme emrinin iptaline yönelik dava “menfi tespit” niteliğinde olup, maddede belirtilen; “böyle bir borcu olmadığı”, “kısmen ödendiği” veya “zamanaşımına uğradığı” yönündeki iddialar dışında yeni ve ayrı bir itiraz nedeni ileri sürülemeyecektir. İcra ve İflas Kanununun 72. maddesine benzer bir düzenlemeye 6183 sayılı Kanunda yer verilmemiş olması karşısında, 7 günlük hak düşürücü süreyi geçiren borçlunun, aynı konuda yeni bir menfi tespit davası açma olanağı bulunmamaktadır.

“Üçüncü Şahıslardaki Menkul Malların, Alacak ve Hakların Haczi”ni düzenleyen 6183 sayılı Kanunun 79. maddesi sadece üçüncü şahıslar yönünden menfi tesbit davasına yer vermiş, bu olanak Kamu alacağı borçluları yönünden tanınmamıştır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular dikkate alındığında; vergi borcu nedeniyle kendisine ödeme emri tebliğ edilen, 7 günlük hak düşürücü süre geçtikten sonra Vergi Mahkemesinde açtığı ödeme emrinin iptaline ilişkin dava reddedilen ve somut olayda üçüncü şahıs konumunda bulunmayan davacının 6183 sayılı Yasa'nın 79. maddesi ile düzenlenen menfi tespit davası açamayacağı gözetilmeksizin yazılı olduğu şekilde davanın kabulüne karar verilmesi isabetli bulunmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı idare vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 11/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29562, Karar No: 2016/9279, Tarih: 13.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/29562 E.  ,  2016/9279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 14.11.2011 tarihi itibariyle davalı işveren bünyesinde Müşteri Direktörü olarak çalıştığını, davacının 19.08.2013 tarihinde doğum yaptığı, doğum yapmadan önce şifahi olarak doğum sonrasında e-mail yoluyla 25.11.2013 tarihinde doğum sonrası 25.11.2013 tarihinde davalı şirkete senelik izninden 12 iş günü ve doğum yapmış olmasından kaynaklı 6 aylık ücretsiz izin hakkını kullanmak suretiyle 17.06. 2014 tarihinde işe başlayacağını bildirdiğini, davalı şirketin yazı cevabı ile ücretsiz izin talebinin kabul edildiğini, yıllık izin talebine ilişkin olarak herhangi bir olumsuz yanıt verilmediğini, 04.06.2014-05.06.2014 ve 06.06.2014 tarihlerinde devamsızlık yaptığından bahisle davacının 3 gün içinde mazeret bildirmesi istendiğini, ancak davacının mazeret bildirmesini beklemeden 06.06.2014 tarihinde kötü niyetle haksız ve geçersiz olarak iş akdini feshettiğini, 17.06.2014 tarihinde iş akdinin devam ettiği kanaatiyle iş yerine gittiğinde iş akdinin feshedildiğini öğrendiğini iddia ederek davacının işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının 14.11.2011 tarihinden itibaren müşteri direktörü olarak çalıştığını, davacının doğum iznini kullandıktan sonra davacının 6 aylık doğum sonrası ücretsiz izin ve 12 gün olan yıllık izin talebinde bulunduğunu, 6 aylık ücretsiz izin talebinin 03.12.2013 tarihinde başlamak üzere kabul edildiğini, 12 günlük yıllık izin talebinin ise ücretsiz izin dönüşünde tekrar talep edilmesi durumunda davalı şirket tarafından yeniden değerlendirileceğinin bildirildiğini, davacıya talebinin cevabının kargo ile gönderildiğini, davacının ücretsiz izin son gününden itibaren 04.06.2014-05.06.2014 ve 06.06.2014 tarihlerinde işe gelmediğini, bununla ilgili tutanaklar düzenlendiğini, savunmasının alınması için 3 günlük süre verilerek geçerli nedeni olmadığı takdir de iş akdinin feshedildiğine dair ihtarname gönderildiğini, davacının geçerli bir mazeret sunmadığını, 06.06.2014 tarihinde iş akdinin feshedildiğini, yıllık izin ücretinin bankaya yatırıldığını, davacıya haklı nedenle iş akdinin feshedildiğine ilişkin bilgilendirme ihtarı gönderildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 25.11.2013 tarihinde işyerine sunduğu dilekçesi ile 12 iş günü yıllık izin talebinin doğum sonrası ücretsiz izin dönüşünde tekrar talep etmesi durumunda değerlendirileceğinin işyeri tarafından bildirildiği ve cevabı yazının kargo ile gönderildiği ve 27.11.2013 tarihinde davacı tarafından teslim alındığı, davacının yıllık izin talebinin değerlendirilmediği halde davacının ücretsiz izninin son günü olmasına rağmen 04.06.2014-05.06.2014 ve 06.06.2014 tarihlerinde mazeret bildirmeksizin işe gelmediği, davacıya savunma vermesi hususunda ihtarname gönderildiği, ancak davacının geçerli bir mazeret sunmamış olması sebebiyle iş akdinin devamsızlık sebebiyle haklı sebeple feshedildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur (Yargıtay 9.HD. 1.7.2008 gün 2007/21656 E, 2008/18647 K.).

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez. Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 9.5.2008 gün, 2007/16956 E, 2008/11983 K). İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Devamsızlık, işçinin işine devam etmemesi halidir. İşyerine gittiği halde iş görme borcunu ifaya hiç başlamayan bir işçi devamsızlıkta bulunmuş sayılmamalıdır. İşçinin yapmakla yükümlü olduğu ödevleri hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi ayrı bir fesih nedeni olup, bu durumda 4857 sayılı Yasanın 25/II-h maddesi uyarınca değerlendirme yapılmalıdır.

Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. İş sözleşmesinde, genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

İşyerinde Cumartesi günü iş günü ise belirtilen günde devamsızlık da diğer koşulların varlığı halinde haklı fesih nedenini oluşturabilir (Yargıtay 9.HD. 5.10.2009 gün, 2008/43280 E, 2009/25721 K).

İş sözleşmesinin askıya alınması durumunda, işçinin çalışması gereken günde işe başlamaması da devamsızlık olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9.HD. 25.4.2008 gün, 2007/15152 E, 2008/10326 K.).

Somut uyuşmazlıkta, her ne kadar davacının iş akdinin devamsızlık yaptığı gerekçesi ile haklı nedenle feshedildiği savunulmuş ise de davacının, devamsızlığının doğum izni nedeniyle talep ettiği yıllık izin ve ücretsiz izin hakkına dayandığını iddia ettiği, davacının 11/06/2014 tarihinde ücretsiz izin talebinde bulunurken yıllık izin talebinde de bulunduğu ve yıllık iznini ücretsiz izinden önce kullanmak istediğini bildirdiği, davalı işverenin ücretsiz izin talebini kabul etmesine rağmen yıllık izin talebini daha sonra değerlendireceğini bildirdiği, davacının iş akdinin feshine sebep olan devamsızlığın haklı bir mazarete dayandığının dosya içinde bulunan, davacının kayınvalidesine ait ölüm belgesinden ve diğer belgelerden anlaşıldığı, davacının doğum nedeniyle talep ettiği ücretsiz izin hakkının ve ücretli izin hakkının yasal hakkı olduğunun evleviyetle kabulünün gerekeceği, davalının davacının yıllık izin talebini daha sonra değerlendireceğine dair somutgeçerli bir neden de ileri süremediği anlaşılmakla davanın kabulü yerine yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE, davacının İŞİNE İADESİNE,

3-Davacının kanunî sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının işçinin 4 aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre belirlenen 1.800 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 466.20 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davacıya iadesine,

Kesin olarak 13.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3731, Karar No: 2025/2038, Tarih: 10.04.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/3731 E.  ,  2025/2038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/457 E., 2022/402 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkili ile davalı arasında 24.05.2010 tarihinde “Kuzey Ankara Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi” kapsamında bir sözleşme imzalandığını, sözleşme gereği müvekkilinin Ankara İli Keçiören İlçesinde bulunan 32292 ada 3 parsel sayılı imarlı taşınmazda bulunan B Blok 3 nolu bağımsız bölümü ve hissesini davalıya devrettiğini, 5104 sayılı Kanun'a göre çıkartılan Yönetmeliğin 10. maddesinin “imarlı, kadastro ve tapulama arsası üzerinde bulunan tesis ve müştemilatın Bayındırlık ve İskan Bakanlığınca her yıl yayınlanan birim fiyatlar üzerinden kıymet takdir komisyonlarınca belirlenen bedelleri sözleşme ile Belediyece verilecek konutların maliyet bedellerinden düşülür.” hükmünü içerdiğini, Keza Belediye Meclisinin 15.04.2005 tarihli ve 1025 sayılı kararının (1/k) maddesinde tesis ve müştemilata Bayındırlık Bakanlığınca her yıl yayınlanan birim fiyatlar üzerinden kıymet takdir komisyonlarınca bedel takdir edileceği, bedelin de sözleşme tarihinde peşin olarak ödeneceğinin açıkça belirtildiğini, buna göre müvekkiline ait bağımsız bölümün Çevre ve Şehircilik Bakanlığının 24.05.2010 sözleşme tarihinde geçerli olan birim fiyatlarına göre hesaplanacak bedelinin ödenmesi gerekirken, sadece ortak alan hisse bedeli alacağı olan 8.232,06 TL’nin mahsuplaşmaya dahil edildiğini, yapı bedelinin ise mahsuplaşmaya dahil edilmediğini, bu durumda hesaplamanın davalının tanzim ettiği dava konusu ada ve parseldeki bağımsız mahal isim ve alan cetvelinde belirtilmiş olan brüt alan, eklenti alanı ve ortak alan hisse bedellerinden sözleşme gereği kendisine mahsuplaşma suretiyle ödenen 8.232,06 TL’nin düşümü olarak yapılması gerektiğini, 634 Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 46. maddesinde ana gayrimenkulün kamulaştırılması halinde her bağımsız bölümün kamulaştırma bedelinin bağlı bulunduğu arsa payı ve eklentileri de göz önünde tutularak ayrı ayrı takdir olunarak bölüm malikine ödeneceğinin belirtildiğini, buna göre önce ana taşınmazın üstünde yapı yokmuş gibi arsa olarak emsal mukayesesi ile değerinin belirlenmesi (arsa kat karşılığı davalıya bırakıldığından dava konusu edilmediğini) ve zemin üzerindeki yapının tamamının değerinin Kamulaştırma Kanunu'nun 11. maddesinde belirlenen esaslara göre tespit edilmesi gerektiğini, bu değerden kamulaştırılan bağımsız bölümün arsa payına isabet eden miktarının bağımsız bölümün kamulaştırma bedeli olacağını ileri sürerek; fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla, sözleşmenin yapıldığı 24.05.2010 tarihindeki Çevre ve Şehircilik Bakanlığı birim fiyatları üzerinden hesaplanacak alacağın şimdilik 10.000,00 TL’sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 02.07.2018 tarihli ıslah dilekçesiyle talep sonucunu 45.441,10 TL’ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili; müvekkili aleyhine sadece enkaz ve ağaç bedelinin değil yapı bedelinin tamamının ödenmesine dair açılan işbu davanın haksız olduğunu, söz konusu taşınmazın gecekondu olup uygulanan işlemin kamulaştırma işlemi olduğunu, taşınmazın 1.364,60 TL bedel ile kamulaştırıldığını, sözleşme ve davacıya verilmiş bir taahhüdün bulunmadığını, zira, 5104 sayılı Kuzey Ankara Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu'nun 5/5 maddesine göre 01.01.2000 tarihinden önce yapıldığını belgeleyen ruhsatsız yapı ve gecekondu sahiplerinin hak sahipleri için yapılacak konutlardan bedelini on yıl içinde ödemeyi taahhüt etmeleri kaydıyla hak sahibi olacaklarını, hak sahibi olan kişilerin ödemeyi 775 sayılı Gecekondu Kanunu'ndaki hükümlere göre yapacaklarını, bu maddeye göre davacının hak sahibi olabilmesi için başvuruda bulunması gerektiğini ancak bulunmadığını, belirtilen maddenin daha sonra 5481 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değiştirildiğini ve davacının hak sahibi olma durumunun kaldırıldığını, bunun yanı sıra 2981 sayılı İmar Affı Kanunu'nun 13. maddesinin 3290 sayılı Kanunla değişik (b) bendine göre yapı yerinde korunabiliyorsa gecekondu sahibine yapıların işgal ettiği alan da dikkate alınarak uygun arsa veya hisse verileceği, gecekondusu muhafaza edilmeyen hak sahiplerine aynı bölgede veya diğer gecekondu ve ıslah bölgesinde başka bir arsa veya hisse verileceği, burada muhafaza edilmeyen yapıya sadece enkaz bedeli ödeneceğinin düzenlendiğini, davalının yapısının yıkılması ve para cezası verilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 30.12.2015 tarihli kararıyla; sözleşmeden ... borçların yerine getirildiği, davacının dairesine karşılık daire verildiği, sözleşmede gösterilip de ödenmeyen hak bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 14.06.2017 tarihli ilamıyla; taraflar arasında düzenlenen 24.05.2010 tarihli "Apartmanlar imarlı arsa ve tesis sözleşmesi (düzeltmeli) bina ortak kullanım alanı alacağından mahsuplu" sözleşmede, davacının dairesinin bulunduğu binadaki ortak kullanım alanı payına düşen 8.232,06 TL'nin davacının borcundan mahsup edildiğinin, davacıya ait bağımsız bölümün tüm yapı bedelinin verilmediğinin anlaşıldığı, dosya kapsamından davacıya ait bağımsız bölümün tapulu olduğu anlaşıldığına göre, tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiği, o halde anılan husus gözönünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre hüküm tesisi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle, yazılı şekilde karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle, hükmün bozulmasına karar verilmiştir.