muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/38, Karar No: 2025/3611, Tarih: 09.04.2025

B. Katılanlar vekilinin temyiz isteği; sanık ...'un kusurlu olduğuna, mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine, sanıklara verilen cezanın az olduğuna, kararın yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay tarihinde ölen ...'nin ... İnşaat isimli şirkete ait inşaat alanında çalışırken tanıklardan Ş.E.'nin yüklediği kumlu kollu asansörü 4. kata çektiği sırada, ölenin çalıştığı asansör ile birlikte zemine düşmesi sonucu yüksekten düşme ile oluşması mümkün beyin kanaması sonucu öldüğü, dosya kapsamında mevcut sanıklar adına sunulan vekaletnameye ait 25.06.2013 tarihli imza sirkülerinde, sanıklar ... ve ...'ün ... Mimarlık Kuyumculuk Ltd. Şti'nin ortakları ve aynı zamanda şirket müdürleri olduğu, sanık ...'un da şirket ortağı olduğu, soruşturma aşamasında alınan 05.12.2014 tarihli bilirkişi heyet raporunda, sanıklar ..., ... ve ...'un iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerinin uyulmasını denetlemedikleri, çalışmaların güvenli bir şekilde organize olmasını sağlamadıkları ve ek önlemler almadıklarından dolayı asli kusurlu olduklarının bildirilmiş, yargılama aşamasında 18.05.2015 tarihinde yapılan keşfe dayalı düzenlenen, 21.05.2015 tarihli bilirkişi heyet raporunda ise, sanıklar..., ... ve ... adlı ortaklardan her kim şirket müdür olarak şirket kayıtlarında ve karar defterinde görevlendirilmiş ise bu kişinin asli kusurlu olduğunun belirtilmesi üzerine mahkemece sanıkların asli kusurlu oldukları kabul edilerek taksirle öldürme suçundan mahkûmiyetine ilişkin verilen kararların, sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 23.02.2023 tarihli ilâmıyla;

"... Dosya kapsamında mevcut sanıklar adına sunulan vekaletnameye ait 25.06.2013 tarihli imza sirkülerinde, sanıklar ... ve ...'ün ... Mimarlık Kuyumculuk Ltd. Şti'nin ortakları ve aynı zamanda şirket müdürleri olduğu, ...'un da şirket ortağı olduğu anlaşılmakla birlikte, sanıkların savunmaları, tanık beyanları ve yargılama aşamasında 18.05.2015 tarihinde yapılan keşfe dayalı düzenlenen, 21.05.2015 tarihli bilirkişi heyet raporundaki; "...Şirket kayıtlarının talep edilerek şirket müdürünün saptanması gerekir. Bu kişi mevzuata göre durum başlığı altında zikredilen yüksekte çalışma ile ilgili tedbirlerin alınması, inşaatta çalışacak kişilerin mevzuatta ön görülmüş niteliklere uygun olarak istihdamı ve çalıştırılması, işyeri çalışma ortamının gözetimi hususları yerine getirmekle veya atayacağı uygun nitelikte personel ile bu görevleri yerine getirir. Bu sebeple..., ... ve ... adlı ortaklardan her kim şirket müdür olarak şirket kayıtlarında ve karar defterinde görevlendirilmiş ise bu kişinin ASLİ KUSURLU bulunduğu..." şeklinde yapılan tespitleri de dikkate alınarak, suç tarihi itibariyle ... Mimarlık Kuyumculuk San. Tic. Ltd. Şti'nin kimlerden oluştuğu, şirketi münhasıran temsil etmeye yetkili bir müdürün olup olmadığı, ticaret sicil müdürlüğünden araştırılması, yine olayla ilgili SGK tarafından soruşturma yapılıp yapılmadığı araştırılmadan, ilgili belgeler temin edilmeden eksik inceleme ile sanıklar hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması sebebiyle hükümler hukuka aykırı bulunmuş olup, sanıklar müdafiinin kararın hukuka aykırı olduğuna ilişkin temyiz sebepleri yerinde görülmüştür..." gerekçeleri ile bozulmasına karar verilmesine üzerine Mahkemece, uyma kararı verilerek sanıkların savunmaları alınmış ve Bursa Ticaret ve Sanayi Odasının 21/09/2023 tarihli yazısına göre suç tarihinde şirketin yetkili ve müdürlerinin sanıklar ... ve ... olduğu, sanık ...'un ise şirkette yetkili olmadığının anlaşılması üzerine, mahkemece sanıklar ... ve ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 50/1.a, 52/2-4. maddeleri uyarınca 43.800,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, sanık ... hakkında ise 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesine göre beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

A. Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne ilişkin temyiz talebinin incelenmesinde;

IV. GEREKÇE ve KARAR

A. Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne ilişkin temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, ilk derece mahkemesinin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, sanık ...'un atılı suçu işlediğine ilişkin cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçe gösterilerek verilen beraat kararının mahkemece dosya içeriğine uygun olarak kabul ve takdir kılındığı anlaşılmakla, Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin temyiz taleplerinin incelenmesine gelince;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında sanıklar müdafii ve katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, sanıklar müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16559, Karar No: 2011/4284, Tarih: 28.03.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/16559 E.  ,  2011/4284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Suça konu emvalin gövde vasfında olduğu, dikiliden temin edildiği ve devrik düşük olmadığının orman bilirkişi raporundan anlaşılmasına göre mahkemenin kabulünde isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki (4) no.lu düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

1-08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 Sayılı Yasa ile 6831 Sayılı Orman Kanununda değişiklik yapılması nedeni ile 5237 sayılı TCK.nun 7/2, 5252 SAyılı Yasanın 9/3. maddeleri uyarınca, suçun işlendiği zamandaki yasa ile sonradan yürürlüğe giren yasanın ilgili tüm hükümlerinin somut olaya ayrı ayrı uygulanması neticesinde 5728 sayılı yasa ile değişik 6831 Sayılı Orman Yasasının 91. madde hükmünün hürriyeti bağlayıcı ceza miktarı yönünden sanık lehine olmasına rağmen lehe yasa belirlemesinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabul ve uygulamaya göre;

2-CMK.nun 232. maddesi gereğince uygulanan kanun maddelerinin hüküm fıkrasında gösterilmesi gerekli olduğu halde tazminat ve ağaçlandırma giderine hükmedilirken yasa maddelerinin belirtilmemesi,

3-Sanığa ait sabıka kaydında mevcut mahkumiyetin adli sicilden silinme koşullarının oluştuğunun anlaşılmasına göre sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkumiyetinin bulunması gerekçe gösterilmek suretiyle ve ayrıca kamunun uğradığı zarar varsa tespit edilip, giderip gidermeyeceği sanığa sorulmadan yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

4-5237 Sayılı Türk Ceza Kanununda nispi para cezalarının öngörülmeyip ... adli para cezasının öngörüldüğü, bu itibarla nispi para cezalarının tayininde emvalin miktarı ile 6831 Sayılı Orman Kanunun 91/1-2. maddelerindeki para cezasının çarpımı sonucunda bulunan sonuç cezanın 1 YTL'nin altında kalıp 5335 sayılı Kanun ile Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkındaki 5083 sayılı Kanunun 2. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca 1 YTL'nin altında kalan para cezaları hesaba alınmayacağından para cezası tayininin usul ve yasaya aykırı bulunduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden bozma üzerine verilen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 28.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1459, Karar No: 2019/5640, Tarih: 13.03.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/1459 E.  ,  2019/5640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1632 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mağdurlara ait ve nitelikleri itibariyle kışla içerisinde kullanılması mümkün olmayan suça konu malzemelerin, sanığın kışla dışına çıkartamadan sivil eşya deposunda bulunan çantasında ele geçirilmiş olması nazara alındığında, teşebbüs hükümleri uygulanması gerekirken suçun tamamlanmış halinden ceza tertip edilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, sanık hakkında CMUK'nun 326/son fıkrasının gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15808, Karar No: 2018/8297, Tarih: 27.09.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/15808 E.  ,  2018/8297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... şirketi vekili ile diğer davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, 23.08.2012 tarihinde müvekkili ...’ın kullandığı motosiklet ile davalıların sürücü, işleten ve trafik sigortacı olduğu aracın çarpışması sonucu davacının yaralandığını bildirerek şimdilik hastane masrafları, tedavi giderleri, kazanç kaybı, çalışma gücünün azalmasından doğan kayıplar, ekonomik geleceğinin sarsılmasından doğan kayıplar için 10.000,00 TL maddi tazminat ile müvekkilinin ömür boyu çekeceği ızdırap ve üzüntüsü için 50.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan (... şirketi açısından maddi tazminat ve limiti dahilinde) müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile maddi talebini artırmıştır.

Davalı ... şirketi vekili, davanın reddini savunmuş, diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kısmen kabulü ile 27.762,87 TL sürekli iş görememezlik tazminatı 16.078,17 TL geçici iş görememezlik tazminatı, 5.000,00 TL tedavi masrafının, 15.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... şirketi vekili ile diğer davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı ... şirketi vekili ile diğer davalılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 2.208,78 TL kalan harcın temyiz eden davalılardan alınmasına 27.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8026, Karar No: 2023/47, Tarih: 10.01.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/8026 E.  ,  2023/47 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Antalya/Kale Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 12.02.2004 tarihli 2003/152 Esas, 2004/23 Karar sayılı dava dosyası temyiz edilmeksizin 15.07.2004 tarihinde kesinleşmiştir.

Her ne kadar Yerel Mahkeme tarafından dosyanın re'sen Yargıtay'a gönderilmesine karar verilmiş ise de; dosyanın tetkikinden davalı ...'un oğlu ...'un, kesinleşen bu karara ilişkin olarak ilk önce 23.05.2017 tarihinde yargılamanın iadesi istemli dava açtığı, Demre Asliye Hukuk Mahkemesinin 28.12.2017 tarihli ve 2017/65 Esas, 2017/147 Karar sayılı kararı ile yargılamanın iadesi talebinin reddine karar verildiği, ret kararının davacı tarafından istinafı üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 28.12.2018 tarihli ve 2018/682 Esas, 2018/815 Karar sayılı kararı ile; yargılamanın iadesi istenilen Antalya/Kale Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/152 Esas - 2004/23 Karar sayılı kararının ve ek kararının davalı ...'a hileli işlemlerle usulsüz olarak tebliğ edildiği dolayısıyla bu kararın henüz kesinleşmediğinin iddia edildiği, bu nedenlerle davacının yargılamanın iadesi dilekçesinin temyiz dilekçesi olarak nitelendirilip, dosya temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtaya gönderilmesi gerekirken, talebin yargılamanın iadesi olarak yanlış nitelendirildiği gerekçesi ile davacının istinaf başvurusunun kabulüne, Demre Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/65 Esas, 2017/147 Karar sayılı kararı kaldırılarak dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, bu sefer ... tarafından 26.09.2022 tarihinde aynı sebeple murisi ...'a yapılan tebligatların usulsüz olduğu iddiası ile temyiz talebinde bulunulduğu anlaşılmaktadır.

Temyize konu mahkeme kararının incelenmesinde; dosyadaki tebligatların davalı tarafa usulüne uygun yapıldığı, davalı ...'un davadan haberdar olduğu ve kararı temyize getiren ...'un dosyada taraf olmadığı anlaşılmakla, davalı ...'un oğlu ...'un, 2015 yılında murisinin vefat etmesi nedeni ile mirasçı sıfatıyla temyiz talebinde bulunduğu kabul edilmiş olsa dahi, ...'un temyize konu karardan yargılamanın iadesine başvurduğu 23.05.2017 tarihinde haberdar olduğu, dolayısıyla temyiz süresinin geçtiğinin kabulü gerekmektedir.

KARAR

Açiklanan sebeplerle;

...'un temyiz talebinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

10.01.2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4110, Karar No: 2014/3230, Tarih: 10.02.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/4110 E.  ,  2014/3230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2013

NUMARASI : 2013/121-2013/121

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı mahallinden Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay Hukuk ve Ceza Dairelerinin görevleri 09/02/2011 tarihli 6110 Sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değiştirilen 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi gereğince 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı kararla Yargıtay Büyük Genel Kurulu tarafından kabul edilen Yargıtay İş Bölümünde gösterilmiştir.

İnceleme konusu karar, ilamlı takipte şikayete ilişkin olup, yukarıda sözü edilen Yargıtay Büyük Genel Kurulu İş Bölümü kararına göre, belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 8. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 10/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5045, Karar No: 2014/22638, Tarih: 22.12.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/5045 E.  ,  2014/22638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/12/2013

NUMARASI : 2012/1073-2013/997

Hazine ile N.. A.. aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Büyükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 03.12.2013 gün ve 1073/997 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine vekili, dava dilekçesinde özetle; B., Y. Mahallesi, A.çiftliği mevkiindeki ... nolu parselin ... metrekaresinin kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile müdahalenin men'ine ve varsa dava konusu taşınmaz üzerindeki binanın yıkılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı tarafa dava dilekçesi yöntemine uygun olarak tebliğ edilmiş, cevaben tecavüzlerinin olmadığını davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm, davacı Hazine vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere ve kural olarak; kıyılar, Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır. Kıyılardan herkesin eşit ve serbest olarak yararlanma hakkı vardır. Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu malı niteliğindeki kumsal alanlar, kıyılar, kayalar, tepeler dağlar vs. gibi yerler herkesin istifadesine bırakılan yerlerdir. Bu gibi yerlere herhangi bir kişi ya da kamu kurum veya kuruluşu tarafından tecavüz edildiğinde yararlanma hakkı bulunan herkesin ilgili kamu kurum veya kuruluşunun men ve kal yönünden dava açma hakkı mevcuttur.

Somut olaya gelince: Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerler için geçerli “arzın maliki Hazinedir.” kuralından hareketle Hazine'nin işbu davayı açmakta kamu menfaati yönünden hak ve yetkisi bulunmaktadır. Öte yandan, kıyı kenar çizgisinin belirlenme yönteminin 3621 sayılı Yasa'nın 5 ve 9. maddesine göre yapılacağı kuşkusuzdur. Özellikle, o yerde İmar İskan Bakanlığı'nca (Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'nca) idari yönden kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararında belirtildiği şekilde tebligatları yapılarak kesinleşmiş ise öncelikle idari yönden belirlenen kıyı kenar çizgisine itibar edileceği kuşkusuzdur. Ancak, idare tarafından

belirlenipte, usulüne uygun olarak tebligatlar yapılmamış ise o taktirde kıyı kenar çizgisinin 3621 sayılı Kanun'un 5 ve 9. maddeleri gereğince oluşturularak bilirkişi heyetiyle saptanması zorunludur. Nevar ki, davaya konu yerle ilgili olarak 11.10.2013 tarihinde yapılan keşifte görevlendirilen inşaat, ziraat, jeoloji ve fen bilirkişisinden oluşan bilirkişi heyetinin hangi şekilde kıyı kenar çizgisini belirlediği ve itibar edildiği açıklığa kavuşturulmamıştır. Kaldı ki, bilirkişi heyeti anılan 3621 sayılı Yasa'nın 9/2. maddesinde belirtilen kişilerden oluşturulmamıştır.

Hal böyle olunca; öncelikle idare tarafında belirlenip, yöntemine uygun olarak kesinleşen kıyı kenar çizgisinin bulunup bulunmadığının merciinden sorulması, varsa söz konusu kıyı kenar çizgisine ilişkin haritanın getirtilmesi, yoksa 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 5 ve 9/2. maddelerine uygun olarak oluşturulacak bilirkişi heyeti huzuruyla mahallinde keşif yapılması, idare tarafından belirlenen kıyı kenar çizgisi ile 3621 sayılı Kanun'un 9/2. maddesi uyarınca belirlenen bilirkişi heyetince saptanan kıyı kenar çizgileri üst üste çakıştığında her iki kıyı kenar çizgisine itibar edilmesi, çakışmadığı taktirde Yargıtay'ın 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gözönünde tutularak 3621 sayılı Yasa'nın 9/2. maddesine göre oluşturulacak uzman bilirkişiler heyetince saptanan kıyı kenar çizgisine itibar edilmesi bundan sonra dava konusu parsellerin alanının kıyı kenar çizgisinin deniz yönünde kalıp kalmadığının Tapu Fen memurunun yetki ve yeteneğine haiz uzman bilirkişiye düzenlettirilecek ölçekli kroki ve rapora yansıttırılması, söz konusu parsellerin kıyı kenar çizgisinin deniz yönünde kaldığının belirlenmesi halinde men ve kal'e karar verilmesi gerekir.

Açıklanan nedenlerle, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 5 ve 9/2. maddeleriyle Yargıtay'ın 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme kararına aykırı olarak belirlenen kıyı kenar çizgisine itibar edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Davacı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün 6100 sayılı HUMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/619, Karar No: 2025/2235, Tarih: 24.04.2025

**1. Hukuk Dairesi         2025/619 E.  ,  2025/2235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/395 E., 2023/798 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar asıl ve birleştirilen davalarda davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar dava dilekçelerinde; Hakkari ili, Yükseova ilçesi, ... Mahallesinde bulunan 127 ada 6 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak adlarına tespit ve tescil edildiğini, 127 ada 6 parsel sayılı taşınmazın dayanak tapu kaydı olan 23.03.1989 tarih 57 sıra nolu tapu kaydı kapsamında kaldığını, tapu kaydının sınırları itibariyle tespit yapılmadığından adlarına kayıtlı taşınmazın bir bölümünün murislerinden intikal etmesine ve 80 yılı aşkın süredir arsa olarak kullanılmasına rağmen farklı parseller altında tespit ve tescil edildiğini ileri sürerek asıl davada 111 ada 3 parsel, birleştirilen davalarda ise 127 ada 3 ve 8 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydının iptali ile adlarına tescili istemiyle dava açmış, yargılama sırasında dava konusu taşınmazların kamuya tahsis edilmiş olması nedeniyle mülkiyetinin kendilerine ait olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmişlerdir.

II. CEVAP

Asıl ve birleştirilen davalarda davalılar vekilleri cevap dilekçelerinde; çekişmeli taşınmazların üzerinde davacılar lehine zilyetlikle iktisap koşullarının oluşmadığını, bu taşınmazların kamuya tahsisli yerlerden olduğunu ve kendilerine ait 27.09.1989 tarih ve 14 sıra nolu ve kök geldi kayıt olan 28.07.1953 tarih ve 50 sıra nolu tapu kayıtlarının kapsamında kaldığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 21.07.2010 tarih ve 2010/8080 Esas 2011/5655 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne, çekişmeli 127 ada 8 parsel sayılı taşınmazın mülkiyetinin davacılara ait olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 21.07.2010 tarih ve 2010/8080 Esas 2011/5655 Karar sayılı kararının davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 03.10.2011 tarih ve 2010/8080 Esas 2011/5656 Karar sayılı kararıyla yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermek için yeterli olmadığı belirtilerek 3402 sayılı Kadastro Kanunu' nun 20. maddesi hükmü uyarınca yöntemince tapu kayıt uygulaması yapılması, dava konusu taşınmazın dayanılan tapu kayıtlarından hangisinin kapsamında kaldığının duraksamasız saptanması, tapu kayıtları iç içe girdiği takdirde önceki günlü doğru temele dayanan ve hukuki değerini koruyan tapu kaydına değer verileceğinin göz önünde tutulması gerektiği belirtilerek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.