muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4840, Karar No: 2016/6456, Tarih: 22.09.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/4840 E.  ,  2016/6456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanun'a göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, dosyada faturaların bulunmadığı görülmekle; suça konu faturaların asılları veya onaylı suretleri dosya içerisine konulup incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

Mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 53/1. maddesinin a, b, d, ve e bentlerinde belirtilen hak yoksunluklarının uygulanacağının gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı ilamı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3134, Karar No: 2019/7869, Tarih: 21.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/3134 E.  ,  2019/7869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nun 142/2-h ve 143. maddesiyle hüküm kurularak 7 yıl 6 ay hapis cezasından, yaş küçüklüğü nedeniyle TCK’nun 31/3. maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılırken suça sürüklenen çocuk hakkında 5 yıl yerine 4 yıl 12 ay hapis cezasına hükmolunması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya kapsamında diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun mağdura ait depo olarak kullanılan içinde oturulmayan, salt eşyaların muhafazası için kullanılan, herhangi bir ticari faaliyetin yürütülmediği ve veya bir iş yerinin eklentisi niteliğindeki olmayan depo içerisinden hırsızlık yapması şeklinde gerçekleşen eylemde konut ya da iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun yasal unsurları oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

Hırsızlık suçunun mağdura ait iş yerinden gerçekleşmesi karşısında; hükümde uygulama maddesinin TCK'nun 116/2-4 yerine 116/1-4 olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 21/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17416, Karar No: 2018/13465, Tarih: 15.10.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/17416 E.  ,  2018/13465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanın 109 ada 20 parsel sayılı taşımazını vekil aracılığı ile torunu ...'e tapuda satış göstermek suretiyle devrettiğini, mirasbırakanın amacının eşi ve çocuklarından mal kaçırmak olduğunu ileri sürerek taşınmazın satışının muvazaa nedeniyle iptali ile miras hisseleri oranında tapuya tesciline, bu durumun mümkün olmaması halinde mahfuz hisselerinin ihlal edilen kısmı kadar tenkisine, tenkis edilen kısmın hisseleri oranında tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, eş ve çocukların haklarının mirasbırakan sağ iken verildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tapu iptali ve tescili talebi yönünden; davalıya satışın vekil aracılığıyla yapıldığı bu nedenle davacıların muris muvazaasına dayanarak dava açmalarının kendi lehlerine sonuç doğurmayacağı, tenkis talebi yönünden ise mirasbırakanın ölüm tarihi üzerinden 1 yıldan fazla süre geçtiği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakanın ... 1. Noterliğinin 05.01.2011 tarih ve ... yevmiye numaralı vekaletname ile dava dışı kızı ...’ı vekil tayin ettiği, anılan vekaletname uyarınca murise ait dava konusu 109 ada 20 parsel sayılı taşınmazın 21.01.2011 tarihinde davalı ...’a satış suretiyle temlik edildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muris muvazaası davalarında uyuşmazlığın çözümünün mirasbırakanın asıl irade ve amacının saptanmasına bağlı olduğu dikkate alındığında vekaleten yapılan temliklerde de 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulama alanı bulacağı şüphesizdir. Diğer bir deyişle, somut olayda 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanamayacağına ilişkin değerlendirme hatalıdır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda tüm delillerin toplanması ile hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme, eksik araştırma ve inceleme ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacıların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27807, Karar No: 2016/14389, Tarih: 20.10.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/27807 E.  ,  2016/14389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Arsa niteliğindeki dava konusu taşınmaz ile emsal olarak mukayeseye esas alınan taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2015 yılında Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri karşılaştırıldığında, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın aynı değerde olduğu anlaşıldığı halde, hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan 1.5 kat değerli olduğu belirtildiğinden rapor inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve belediye, adliye, hükümet konağı, okul, hastane gibi yerlere olan mesafesini de gösterir krokisi fen bilirkişisine işaretlettirilip, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların re'sen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13104, Karar No: 2019/22521, Tarih: 17.12.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/13104 E.  ,  2019/22521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin, davalı işyerinde 04/10/2011 - 10/01/2014 tarihleri arasında, aylık 1.000,00 TL ücretle çalıştığını, günlük 8 saatlik çalışma süresinin dışında 3-4 saat daha fazla çalışma yaptığını, dönem dönem çalışmasının gece saat 2' ye kadar devam ettiğini, araç sürücüsü olarak işe alınan müvekkiline, ikinci bir işçi tarafından yapılması gereken araçtan gazoz ve kola kasalarının indirme ve bindirme işlerinin de yaptırıldığını, günlük 14-15 saat tek başına çalışılmasının istendiğini, müvekkilinin bu çalışma şartlarını kabul etmemesi üzerine işten çıkarıldığını, hatta sonrasında işyeri müdürü tarafından telefonla küfür ve tehdit edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle;davacının 04/10/2011 tarihinde çalışmaya başladığını, müvekkili şirketin Pepsi markalı içecek firmasının piyasadaki toptan alıcıları tarafından sipariş edilen ürünlerin depolanması, dağıtımı ve yapılan satışların tahsili ile iştigal etmekte olduğunu, davacının da plasiyer olarak görev yaptığını, plasiyerlerin belli hedeflerin gerçekleşmesi halinde prime hak kazandığını, banka kayıtlarından davacıya ödenen primlerin görüleceğini, işyerinde elden ödeme olmadığını, tüm ödemelerin bankadan yapıldığını, davacının 10/01/2014 tarihinde 3.bir yardımcı işçi olmaksızın çalışmayacağını belirttiğini, üstlerinin kendisini ikaz etmesi üzerine"tazminatımı vererek beni işten atın, ben bu işi yapmıyorum" diyerek işyerini terk ettiğini, takip eden günlerde de işe gelmediğini, davacının iddia ettiği gibi fazla mesai yapmadığını, iş akdinin 5.1.maddesinde yıllık 270 saate kadar olan fazla çalışmanın aylık ücrete dahil olduğunu savunarak,davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece özetle; SGK kayıtları,toplanan delillerin değerlendirilmesinde;davacının 04/10/2011-10/01/2014 tarihleri arasında, günlük brüt 46,52 TL ücret karşılığı, prim, erzak, yemek ve servis sosyal haklarından faydalanarak davalı işyerinde çalıştığının anlaşıldığı,davacı, günlük 8 saatlik çalışma süresinin dışında 3-4 saat daha fazla çalışma yaptığını, dönem dönem çalışmasının gece saat 2 ye kadar devam ettiğini, araç sürücüsü olarak işe alınan müvekkiline, ikinci bir işçi tarafından yapılması gereken araçtan gazoz ve kola kasalarının indirme ve bindirme işlerinin de yaptırıldığını, günlük 14-15 saat tek başına çalışılmasının istendiğini, müvekkilinin bu çalışma şartlarını kabul etmemesi üzerine işten çıkarıldığını, hatta sonrasında işyeri müdürü tarafından telefonla küfür ve tehdit edildiğini iddia ettiği,davalı, davacının 10/01/2014 tarihinde 3.bir yardımcı işçi olmaksızın çalışmayacağını belirttiğini, üstlerinin kendisini ikaz etmesi üzerine "tazminatımı vererek beni işten atın, ben bu işi yapmıyorum" diyerek işyerini terk ettiğini, takip eden günlerde de işe gelmediğini savunduğu,davacı, 10/01/2014 tarihli ilk dava dilekçesinde, 10/01/2014 tarihinde işi kendisinin bıraktığını ifade ettiği,dosya kapsamından, davacının çalışma şeklinde değişiklik yapıldığına ilişkin somut bir delile rastlanmamış olup, davacının iş akdini haklı bir neden olmaksızın feshettiği anlaşılmakla, davacının kıdem ve ihbar tazminatı hakkı talebinin reddine,davacı, fazla çalışmalarının bulunduğunu ve karşılığının ödenmediğini iddia ettiği,tanık anlatımlarından davacının haftanın 6 günü yaz aylarında 08.00-19.00, kış aylarında 08.00-17.00 saatleri arasında çalıştığı, Nisan-Eylül döneminin yaz, diğer aylarının kış sezonu olarak kabul edildiği, davacının yaz aylarında 15 saat, kış aylarında 3 saat fazla çalışmasının bulunduğu anlaşılmıştır. Bu günlerde çalışmanın karşılığının ödendiğinin ispatı yazılı belge koşulu ile davalı üzerinde olduğu,ücret bordrolarının incelenmesinde, 2013 Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz dönemlerinde fazla mesai tahakkuku yapıldığı ve karşılığı olan ücretin %50 zamlı olarak ödendiğinin görüldüğü, bu sebeple davacının yaz sezonunda haftalık 10 saat fazla mesai yaptığının anlaşıldığı,davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacağı taleplerinin reddi ile, fazla mesai ücreti alacağının kabulüne, fazla mesai ücreti alacağında %20 hakkaniyet indirimi uygulanarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre,taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre,taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta davacının iş akdini işyerini terk suretiyle eylemli olarak kendisinin feshettiği,fesih tarihi itibariyle hak edildiği halde ödenmemiş fazla mesai ücreti alacağının bulunduğu,buna göre davacı işçinin iş akdini fesihte haklı olduğu gözetilerek; mahkemece kıdem tazminatı talebinin kabulü yerine reddi hatalıdır.

3-Davacı vekilinin 07.05.2014 tarihinde ıslah adı altında verdiği ve dava dilekçesinin açıklaması mahiyettindeki dilekçesini harçlandırmadığından bu dilekçenin ıslah olarak kabulü mümkün değildir.

İlk dava dilekçesinde fazla mesai ücreti talebi olmayıp, fazla mesai ücreti alacağı ilk defa 14.12.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talep edildiğinden hüküm altına alınan brüt 2.213,60 TL fazla mesai ücreti alacağının tamamına ıslah tarihi olan 14.12.2105 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 17.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1811, Karar No: 2018/12682, Tarih: 24.12.2018

**17. Hukuk Dairesi         2018/1811 E.  ,  2018/12682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkili şirkete tüm ev sigorta poliçesi ile sigortalı bulunan ... 'nın kullanmakta olduğu ... adresinde 26/12/2013 tarihinde şehir ana rögar şebekesinden geri tepen sular neticesinde maddi hasar meydana geldiğini, dava konusu hasarın İSKİ'nin gerekli bakım ve onarımı yapmamış olması nedeni ile atık su giderlerinin geri tepmesi neticesinde meydana geldiğini, dolayısıyla gerekli bakım ve onarımı yapmakla sorumlu olan İSKİ'nin hasarın meydana gelmesinde kusurlu ve sorumlu olduğunu, müvekkili şirkete vaki hasar ihbarını müteakip yaptırılan ekspertiz raporuna istinaden 2.400,00 TL'nin 15/01/2014 tarihinde sigortalı hak sahibine ödendiğini belirterek 2.400,00 TL'nin ödeme tarihi olan 15/01/2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere göre; davanın kabulüne, 2.400,00 TL rücu tazminatının ödeme tarihi olan 15/01/2014 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 123,01 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 24/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4487, Karar No: 2022/8862, Tarih: 12.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2019/4487 E.  ,  2022/8862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 15. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 18.04.2017 gün ve 2015/234 - 2017/294 sayılı kararı bozan Daire'nin 25.06.2019 gün ve 2019/2236 - 2019/4826 sayılı kararı aleyhinde feri müdahiller vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla, tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin... A.Ş. Çankaya Şubesi’nin müdürünün ısrarı ile bu banka şubesine 8.000 USD ve 23.000 DM yatırdığını, banka yönetimine el konulmasından müvekkilinin parasının off shore hesabına aktarıldığını öğrendiğini, yapılan araştırmada söz konu paranın... Ltd. adlı paravan bankaya yatırılması için müvekkilinin bankalara olan güveninin kötüye kullanıldığının, banka müdürünün sırf prim almak için paranın off-shore hesabına aktarılmasının sağlandığının anlaşıldığını, davalı bankaya karşı açılan kısmi davanın kabulüne karar verildiğini ve müvekkilinin hüküm altına alınan alacağını tahsil ettiğini, bakiye kısım için bu davanın açılmasının gerektiğini ileri sürerek, 7.316,01 USD'nin ve 11.759,71 EURO'nun davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı sonrasında yapılan yargılamada iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekili, feri müdahiller vekilleri ve müdahale talebinde bulunan vekili temyizi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Fer’i müdahiller vekilleri bu kez karar düzeltme talep etmiştir.

Fer'i müdahil sıfatıyla karar düzeltme isteminde bulunan TMSF ve OYAK mülga HUMK 57. ve HMK'nın 66 ve devamı maddeleri uyarınca yanında katıldığı tarafla birlikte hareket etmek zorunda olup, tek başına karar düzeltme hakkı bulunmadığından Dairemizin 25.06.2019 tarihli kararına yönelik karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, feri müdahil TMSF ve OYAK vekillerinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, 12.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.