muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3397, Karar No: 2024/6557, Tarih: 20.11.2024

IV. GEREKÇE ve KARAR

Temel cezanın belirlenmesi sırasında gösterilen Kanun maddesinin TCK'nın 22/4. maddesi olduğu, temel cezanın doğru şekilde belirlendiği ve olayda bilinçli taksir koşulları oluşmadığından tebliğnamenin bozma öneren ilk görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken TCK’nın 50/4. maddesi yönlendirmesi ile TCK’nın 50/1-a maddesi olarak gösterilmesi gerekirken TCK’nın 50/1-a maddesi olarak gösterilmesi ve hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısı ve uygulama maddesi olan TCK'nın 52/3. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Sakarya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği, 1 numaralı hükmün dördüncü paragrafının çıkarılarak yerine ''Sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın sanığın sosyo-ekonomik durumu da dikkate alınarak TCK'nın 50/4.maddesi delaleti ile 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 480 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 9.600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5196, Karar No: 2021/13980, Tarih: 10.11.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/5196 E.  ,  2021/13980 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

No : 2019/721-2021/62

İlk Derece

Mahkemesi : ... Anadolu 19. İş Mahkemesi

No : 2017/331-2018/598

Dava, davalı ...’in geçirdiği kazanın iş kazası olmadığına dair tespit istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... Tücekci tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili; davalı ... ile aralarında hizmet sözleşmesi olmadığını belirterek, 04.01.2012 tarihli kazanın iş kazası olmadığının tespiti istemlidir.

II-CEVAP

Davalı ... cevap dilekçesinde özetle; davalı ... ile birlikte davacının boya işini aldıklarını bu işi ... vasıtasıyla aldıklarını, merdiven çıkan ...'in düşerek yaralandığını belitrmiştir.

Davalı ... ise, davacının su tesisatı işini yapıtğını, boya işini ise ... ile ...'in yaptığını, işyeri sahibinin “boya işi için tanıdığın var mı?” diye sorması üzerine diğer davalılar ... ve ...'yi çağırıp işverenle tanıştırdığını beyan etmiştir.

Davalı ... vekili, taraflar arasındaki ilişkinin hizmet akdine dayalı olması ve kazanın işin yapımı sırasında gerçekleşmiş olması nedeniyle davanın reddini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece, davanın reddine dair karar tesis edilmiştir.

İlk derece mahkemesince verilen karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur .

B-BAM KARARI

İlk derece mahkemesinin kararının yasal ve hukuksal gerekçeleri ile dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından 6100 sayılı HMK'nun madde 353/1-b.1 hükmü gereğince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, dair karar tesis edilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı vekili, kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Uyuşmazlık davacı ve davalı kazalı ... arasındaki ilişkinin nitelik ve kapsamı (hizmet sözleşmesi mi yoksa istisna akdi mi) noktasında toplanmaktadır.

Hizmet sözleşmesi ile eser sözleşmesi işgörme borcu doğuran sözleşmelerdendir. İşgörme sözleşmelerinin hemen tümünde müşterek olan nokta, taraflardan birinin (işgörenin) diğer tarafa (işsahibine) karşı daima bir iş görme borcu altına girmesi ve onun bu borcunu iş görme olarak nitelendirdiğimiz bir faaliyette bulunmak suretiyle yerine getirmesidir.

Hizmet sözleşmesi ile eser sözleşmesi işgörme borcu doğuran sözleşmelerdendir. İşgörme sözleşmelerinin hemen tümünde müşterek olan nokta, taraflardan birinin (işgörenin) diğer tarafa (işsahibine) karşı daima bir iş görme borcu altına girmesi ve onun bu borcunu iş görme olarak nitelendirdiğimiz bir faaliyette bulunmak suretiyle yerine getirmesidir.

4857 sayılı Kanunun 8/1 maddesinde "İş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi, diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir." hükmü düzenlenmiştir. Maddede öngörülen tanıma göre iş sözleşmesi işgörme, ücret ve bağımlılık unsurlarından oluşmaktadır. Bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici unsurudur.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 470 maddesinde "Eser sözleşmesi, yüklenicinin bir eser meydana getirmeyi işsahibinin de bunun karşılığında bir bedel ödemeyi üstlendiği sözleşmedir." tanımı yapılmıştır. Tanımdan hareketle; eser sözleşmesinin unsurlarının, bir eserin meydana getirilmesi, eser meydana getirmeye karşılık ücret ödenmesi veya ücret ödemenin vaad edilmesi, tarafların meydana getirilecek eser ve karşılığında ödenecek ücret konusunda anlaşmaları olduğu söylenebilir.

Eser sözleşmesinde yüklenici kural olarak işi, iş sahibine bağımlı olmaksızın serbestçe yaptığı halde, hizmet sözleşmesinde işçi, sadece belirli veya belirsiz bir süre için "zaman" itibariyle işverene bağımlı olarak ve onun direktifi altında çalışır. İşçi, işverene karşı bağımlı bir halde çalışırken, yüklenici iş sahibine karşı daha bağımsız bir durumdadır. Her ne kadar eser sözleşmesinde, yüklenici iş sahibinin talimatlarına uymak zorunda olsa da, yapılan iş bakımından bağımsız bir niteliktedir. Yüklenici genel olarak eseri kendi araç ve personelleri ile yerine getirir.

Diğer yandan; eser sözleşmesinde, yaratılacak sonuç (eser) önemli öge olduğu halde; hizmet sözleşmesinde, belirli ya da belirli olmayan bir süreyle işgörme ögesi önemlidir. Yani bir eser ortaya çıkarmayan emek harcamaları da, iş sözleşmesi yönünden işgörme sayılır. Eser sözleşmesi belli bir sonucun meydana getirilmesi şeklinde oluşurken, hizmet sözleşmesinde herhangi bir sonuç taahhüt edilmemektedir. Başka bir ifadeyle, eser sözleşmesinde, bir bina gibi eserin tamamlanması taahhüt edilirken, hizmet akdine bağlı çalışan işçinin bu tarz bir taahhüdü bulunmamaktadır. Hizmet sözleşmesinde, belirli veya belirsiz bir süreliğine hizmet ediminin hasredilmesi söz konusu iken işçi açısından sonucun varlığı önemli değildir.

Ayrıca, eser sözleşmesinde iş sahibi eserin meydana getirilmesi aşamasında yükleniciye doğrudan doğruya ya da dolaylı olarak talimat verebilir.İş sahibinin eserin meydana getirilmesi aşamasında yükleniciye bizzat verdiği talimata doğrudan talimat, temsilcisi aracılığıyla verdiği talimata dolaylı talimat denir. İş sahibinin yükleniciye talimat verme yetkisi bizzat eser hakkında olabileceği gibi, eserin meydana getirilme tarzına ilişkin de olabilir.

Ayrıca, eser sözleşmesinde iş sahibi eserin meydana getirilmesi aşamasında yükleniciye doğrudan doğruya ya da dolaylı olarak talimat verebilir.İş sahibinin eserin meydana getirilmesi aşamasında yükleniciye bizzat verdiği talimata doğrudan talimat, temsilcisi aracılığıyla verdiği talimata dolaylı talimat denir. İş sahibinin yükleniciye talimat verme yetkisi bizzat eser hakkında olabileceği gibi, eserin meydana getirilme tarzına ilişkin de olabilir.

Eldeki davada, Kurumca düzenlenen 19.07.2013 tarihli inceleme raporunda...’nin, söz konusu işi Yücel’den aldıklarını, ücret hususunu...ile konuştuklarını, Yücel’in kendisine iki kişi gerektiğini söylemesi üzerine kendisinin de... Şahine’e söylediğine dair beyan vermesi, ...’in ise, arkadaşı...’in kendisine bir iş olduğunu söylemesi, işveren ile...’nin görüştüğünü beyan etmesi karşısında; ... ..A.Ş. ile...arasında dükkanın yenilenmesi konusunda eser sözleşmesi niteliğinde anlaşma yapıldığı, kazalı...’un da...tarafından... aracılığıyla işe alındığı, günlük yevmiye usulü çalıştırıldığı; bu kapsamda kazalı ile davacı şirket arasında hizmet akdi ilişkisi bulunmadığı, bu nedenle davacı şirket yönünden olayın iş kazası sayılması mümkün olmadığından; davanın kabulüne dair karar tesis edilmesi gerekirken; davanın reddine dair karar tesisi yoluna gidilmesi bozmayı gerektirmiştir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1 maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 10.11.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1200, Karar No: 2025/1606, Tarih: 24.03.2025

**1. Hukuk Dairesi         2025/1200 E.  ,  2025/1606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 15.01.2025

İLK DERECE MAHKEMESİ : Burdur 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/209 E., 2022/302 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı ve ek kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 15.01.2025 tarihli ek karar ile temyiz talebinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Hemen belirtilmelidir ki, pay oranında açılan muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda davacılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmayıp ihtiyari dava arkadaşlığı bulunduğundan, dava değerinin davayı açan mirasçı veya mirasçıların her birinin payına isabet eden değer olacağı kuşkusuzdur.

Dosya içeriğine göre; çekişme konusu taşınmazın dava tarihi itibariyle keşfen saptanan değeri 152.454,23 TL olup davacıların miras payları anılan miktarın da altında kalacağından, temyize konu edilen miktarın Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi (2024 yılı) itibariyle kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalacağı anlaşılmaktadır.

Temyiz talebinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 15.01.2025 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Onama harcı peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.03.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5295, Karar No: 2022/1395, Tarih: 24.02.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/5295 E.  ,  2022/1395 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 13/10/2020

Taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 89/1, 89/2-b, 62/1, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 4.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanunun 51. maddesine göre ertelenmesine dair Malatya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/10/2020 tarihli ve 2020/387 esas, 2020/387 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

1-Dosya kapsamına göre, sanık hakkında taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan yapılan yargılamada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 50/2. maddesinde “Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez” hükmünün yer alması ve anılan Kanunun 89/1. maddesinde hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörülmüş bulunması karşısında, tayin olunan hapis cezasının adlî para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Kabule göre de,

5237 sayılı Kanunun 51/1. maddesinde yer alan “İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir” şeklindeki düzenleme karşısında, adli para cezalarının ertelenmesinin söz konusu olmadığı nazara alındığında, sanık hakkında verilen 4.500,00 Türk lirası adli para cezasının ertelenemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 12/07/2021 gün ve 94660652-105-44-13167-2021-Kyb kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.09.2021 gün ve 2021/93382 sayılı ihbarnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görülmediğinden, Malatya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/10/2020 tarihli ve 2020/387 esas, 2020/387 sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma talebinin CMK'nın 309. maddesi uyarınca REDDİNE, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.02.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12696, Karar No: 2013/19875, Tarih: 21.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/12696 E.  ,  2013/19875 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, Kadirli 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) 2012/153 Esas sayılı dosyasında fazlaya ilişkin hak ve alacakları saklı tutmak kaydı ile kısmi dava açtığını, söz konusu dosyada alınan bilirkişi raporunda 17.509,58 TL gece mesaisi alacağı, 2.254,73 TL bayram tatili alacağı olduğunun tespit edildiğini ileri sürerek gece mesaisi ve bayram tatili alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının dayanmış olduğu 2012/153 Esas sayılı dava dosyasının davalı kurum tarafından temyiz edildiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, bu davanın Mahkemenin 2012/153 Esas sayılı davası ile talep edilen gece mesaisi ve bayram tatili alacaklarının ek davası olduğu, Mahkemenin 2012/153 Esas sayılı dosyasında alınan hesap bilirkişisi ... tarafından düzenlenen 14/09/2012 tarihli bilirkişi raporu ve 19/10/2012 tarihli ek raporun esas alındığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda; davacının talebinin gece mesaisi ve bayram tatili alacaklarına ilişkin ek dava niteliğinde olduğu anlaşılmış olmakla Mahkemenin 2012/153 E.sayılı asıl dosyasında verilen kararın kesinleşmesi beklenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken bu yön gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 21.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14340, Karar No: 2014/3706, Tarih: 03.04.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/14340 E.  ,  2014/3706 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/321240

MAHKEMESİ : Bayburt Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/03/2011

NUMARASI : 2011/1 Esas, 2011/8 Karar

SUÇ : İkna suretiyle irtikap

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde Bayburt Asliye Ceza Mahkemesi mübaşiri olan sanığın, Mahkemenin 2009/200 Esas sayılı dosyası kapsamında mağdurlar E..A..ve A.. A.. hakkında görevi yaptırmamak için direnme, hakaret, trafik güvenliğini tehlikeye sokmak ve suç üstlenme suçlarından açılan kamu davası sonucunda adı geçenler hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve yargılama gideri olan 59.35 TL'nin tahsiline karar verilmesinin ardından, bu parayı ne zaman ve nereye yatıracaklarını soran mağdurlara, yargılama giderini isterlerse hemen ödeyebileceklerini ve kendisine de verebileceklerini söylediği, yanlarında para olmadığını ifade eden mağdurlardan Emre'nin ödeme yapmak için ertesi gün ilgili mahkeme kalemine gittiğinde sanığı orada göremeyince durumu kalem çalışanlarına açıklayıp ödeme yapmak istediğini belirttiği, kalem çalışanı tanıkların yargılama giderinin kararın kesinleşmesinin ardından Vergi Dairesine yatırılması gerektiğini söyledikleri, mağdurun Adem'i arayarak sanığın kendilerini aldattığını, ona bu şekilde bir ödeme yapılmaması gerektiğini öğrendiğini anlattığı, ancak buna rağmen kısa bir süre sonra adliyeden çıkarken karşılaştığı sanığın kendisine parayı getirip getirmediğini sormasının ardından parayı ancak makbuz karşılığında kendisine verebileceğini söylediği, tarafların birlikte postanenin önüne kadar gittikleri, burada sanığın makbuzunu akşama getireceğini ifade ederek mağdurdan suça konu 60 TL'yi aldığı, durumun Mahkeme kalemi personelinin ihbarıyla ortaya çıktığı, suça konu paranın ertesi gün mağdura iade edildiği anlaşılan olayda;

Sanık hakkında TCK'nın 53/5. maddesi gereğince hükmolunan cezanın yarısından daha az süreyle hak yoksunluğuna karar verilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamış, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında TCK'nın 53/5. maddesi gereğince hükmolunan cezanın yarısından daha az süreyle hak yoksunluğuna karar verilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamış, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın eyleminin suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı TCK'nın 257/3. maddesi delaletiyle 257/1. maddesinde düzenlenen "görevinin gereklerine uygun davranmak için çıkar sağlama suçunu" oluşturduğu, hükümden önce 19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Yasa ile TCK'nın 257/3. maddesinde değişiklik yapıldığı, 05/07/2012 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 105/5-b maddesi ile de TCK'nın 257/3. madde ve fıkra hükmünün yürürlükten kaldırılmış ise de 6352 sayılı Yasa ile getirilen düzenlemelerin sanık aleyhine sonuç doğurduğu, bu durumda en lehe olan düzenlemenin 6086 sayılı Yasayla yapılan değişiklikten önceki haliyle TCK'nın 257/3-1. maddesi olduğu gözetilmeden, hapis cezaları yönünden 257/1. maddesinde yazılı düzenleme ile farklılık arz etmemekle beraber ayrıca para cezası da ihtiva eden 6086 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 257/3. maddesinin lehe olduğu kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan uygulama maddesinin "5237 sayılı TCK'nın 257/3. maddesi delaletiyle 257/1. maddesi" olarak değiştirilmesi, para cezası tayinine ilişkin tüm uygulamaların çıkarılması ve infaz edilecek sonuç cezanın "1 yıl 8 ay hapis" olarak belirlenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1539, Karar No: 2025/1965, Tarih: 14.04.2025

**1. Hukuk Dairesi         2025/1539 E.  ,  2025/1965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/475 E., 2023/28 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Hazine vekili; İstanbul ili, Beylikdüzü ilçesi, ... Mahallesinde bulunan dava konusu 294 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 1056 m2'lik kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını ileri sürerek tapu kaydının 1056 m2'sinin iptali ile terkinine, davalının tecavüzünün men’ine, varsa mevcut yapıların kal’ine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı şirket vekili; dava konusu taşınmazda bilimsel verilere dayalı ve geçerli olan kıyı-kenar çizgisinin bulunmadığını, davalı Şirket tarafından kamu yararının sağlanmasına hizmet eden ticari faaliyette bulunulduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkemece ilk kararda; taşınmazın bulunduğu liman bölgesinde yapılan dolgu çalışmaları nedeni ile kıyının belirlenme imkanının mevcut olmadığı, kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığı iddia olunan kısmın kıyıda bulunmadığı, 6 adet sondaj deliği ile de kıyının belirlenemediği gerekçesiyle davanın reddine dair verilen kararın davacı Hazine vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesince; dava konusu taşınmazın 224 parselden geldiği, 224 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının ise gerçek kişiler adına hükmen oluştuğundan bahsedilerek, öncelikle dava konusu taşınmazın tesciline esas Mahkeme kararının dosya arasına alınması, dava konusu taşınmazda yeniden keşif yapılması, kesin hüküm ile ilgili durumun açıklığa kavuşturulması, dava konusu taşınmazın tamamen veya kısmen kıyı-kenar çizgisi içinde kalıp kalmadığının duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle mahkemesi kararı bozulmuştur. Mahkemece; bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, keşif sonucu aldırılan bilirkişi raporuna göre 1.045,54 m2 olan davalı adına kayıtlı taşınmazın tamamının kıyı kenar içerisinde kaldığı gerekçesiyle davanın kabulü ile 294 ada 7 parselde kayıtlı taşınmazın tapu kaydının iptali ile kıyı olarak terkinine karar verilmiştir. Karara karşı süresi içinde davacı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.