muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11879, Karar No: 2022/745, Tarih: 13.01.2022

5- Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerde yaş küçüklüğünden indirim yapılması sırasında uygulama maddelerinin gösterilmemesi,

6- Dosya içerisinde bulunan nüfus kaydına ve UYAP’tan çıkarılan nüfus kayıt örneğine göre, fiili işlediği tarihte 12 yaşını doldurup, 15 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5237 sayılı TCK’nın 31/2. maddesi yerine, aynı Kanun'un 31/3. maddesi gereğince indirim yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

7- Suça sürüklenen çocukların adli sicil kayıtlarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel sabıkaları olmadığı, mağdurların herhangi bir zarar taleplerinin bulunmadığı ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu bakımından da suçun niteliği gereği giderilmesi gerekli somut (Maddi) bir zararın bulunmadığı, suç tarihinde kayden sabıkasız olan suça sürüklenen çocuklar hakkında CMK’nın 231/6-b bendinde belirtilen “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerekirken “Zarar giderilmediğinden 5271 sayılı Yasa'nın 231/5.maddesinin uygulanmasına yer olmadığına,” biçimindeki yasal ve dosya içeriğine uygun olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

8- 5275 sayılı Kanun’un 106/4. maddesi gereğince “Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez” hükmü gözetilmeden, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerde suça sürüklenen çocukların adli para cezasını ödemedikleri takdirde ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği şeklinde ihtarat yapılması,

9- Kabule göre de;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken yaş küçüklüğüne ilişkin TCK'nın 31/2 ve 31/3. maddelerinin aynı Kanun'un 145. maddesinden sonra uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 13/01/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/416, Karar No: 2012/1879, Tarih: 14.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/416 E.  ,  2012/1879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

BİRLEŞEN DAVA : Hekimhan Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/63 Esas

Taraflar arasında görülen davada Hekimhan Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06/06/2011 tarih ve 2009/62-2011/100 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl ve birleşen davada davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait kayısı ağaçlarının davalı tarafından sigortalandığını, don olayının yaşanması nedeni ile ağaçlarda meydana gelen zararın davalı tarafından karşılanmadığını ileri sürerek asıl davada 40,352 TL, birleşen davada 40.346 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, işbölümü itirazında bulunarak dosyanın Malatya Ticaret Mahkemesi'ne gönderilmesini, iddia edilen tarihte don olayının yaşanmadığını, ürünlerin daha önceden don zararına maruz kaldığını, bu nedenle zararın teminat dışı olduğunu, davacı tarafça yaptırılan tespitin de don olayının meydana geldiğinin iddia edildiği tarihten 18 gün sonra yapılmış olması nedeni ile de zarara donun sebep olup olmadığının tespitinin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının ağaçlarının her türlü doğal afete karşı sigortalı olduğu, poliçedeki özel şartlardan dolayı muafiyet indirimi de yapılarak ağaçların don nedeni ile gördüğü zararın asıl davada 24.211,32 TL'sinin ve birleşen davada 24.207,87 TL'sinin davalı tarafından karşılanması gerektiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl ve birleşen davada davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2.157,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18658, Karar No: 2015/20570, Tarih: 26.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/18658 E.  ,  2015/20570 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Diyarbakır 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 12/03/2015

Numarası : 2014/883-2015/136

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, asıl işveren olan davalı şirket bünyesinde arıza bakım-onarım teknisyeni olarak işe başladığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, işe başlarken 200,00 TL yol; 300,00 TL yemek yardımı yapılacağının belirtildiğini iddia ederek yol ve yemek ücretlerinin ödenmesini talep etmiştir.

Davalı ise husumet itirazında bulunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, çeşitli tarihlerde Yargıtay incelemesinden geçip kesinleşen çok sayıda dosya emsal alınarak ve hesap bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda mahkemece, hükme esas alınan değişik iş mahkemelerince verilen ve Yargıtay incelemesinden geçip kesinleşen çok sayıda dosya olduğu belirtilerek sonuca gidilmiş olup Dairemizce de bu husus gözden uzak tutulmamıştır.

Ancak davaların sadece asıl işverene karşı açılması, alt işverenlere yöneltilmemiş olması ve özellikle de davanın ihbarı talep edilmiş olmasına rağmen usulüne uygun bir ihbar yükümlülüğünün yerine getirilmemiş olması karşısında Dairemizce davanın ihbarının usule uygun olmadığı sonucuna varılmıştır.

Şöyle ki; davalı asıl işveren, davacı ve aynı gün temyiz incelemesi yapılan diğer dosyalarda bir kısım alt işverenlere davanın ihbar edilmesi için dilekçe sunmuş, mahkemece ihbar dilekçeleri ilgili alt işveren firmalara tebliğe çıkarılmış, bir kısmına tebliğ yapılmış, bir kısmına ise bila ikmal iade edildiği, ihbar dilekçeleri tebliğ edilmekle beraber davalı işverenin, işçinin özlük dosyası ile ödeme belgelerinin alt işverenlerden temini talebinin dikkate alınmadığı anlaşılmıştır.

6100 sayılı HMK'nun 61 vd maddelerinde düzenlenen davanın ihbarı ile taraflardan biri davayı kaybettiği taktirde, 3.kişiye veya 3.kişinin kendisine rücu edeceğini düşünüyorsa, tahkikat sonuçlanıncaya kadar davayı 3.kişiye ihbar edebilir.

İhbar yazılı olarak yapılır. İhbar sebebinin gerekçeleriyle birlikte açıklanması ve yargılamanın hangi aşamada bulunduğunun belirtilmesi gerekir.

Dava kendisine ihbar edilen kişi, davayı kazanmasında hukuki yararı olan taraf yanında davaya katılabilir.

Müdahale talebinde bulunan 3.kişi, yanında katılmak istediği tarafı, müdahale sebebi ve bunun dayanaklarını belirten bir dilekçeyle mahkeme başvurur. Müdahele dilekçesi, davanın taraflarına tebliğ edilir. Mahkeme, gerekirse taraflarla birlikte 3.kişiye de dinlenmek üzere davet eder, gelmeler dahi müdahale talebi hakkında karar verir.

Dava kendisine ihbar edilen kişi, davayı kazanmasında hukuki yararı olan taraf yanında davaya katılabilir.

Müdahale talebinde bulunan 3.kişi, yanında katılmak istediği tarafı, müdahale sebebi ve bunun dayanaklarını belirten bir dilekçeyle mahkeme başvurur. Müdahele dilekçesi, davanın taraflarına tebliğ edilir. Mahkeme, gerekirse taraflarla birlikte 3.kişiye de dinlenmek üzere davet eder, gelmeler dahi müdahale talebi hakkında karar verir.

6100 sayılı HMK'nın yukarıda belirtilen ilgili hükümleri dikkate alındığında mahkemece, davalı asıl işverenin, davanın ihbarını talep ettiği bir kısım taşeron şirketler ile ilgili olarak ihbar dilekçesinin tebliğ edilmeksizin ve ihbar dilekçelerinin eksiksiz olarak tüm alt işverenlere tebliği dahi beklenmeksizin karar verilmesi hatalıdır.

Yapılması gereken, ihbarı talep edilen tüm alt işveren şirketlere ihbar dilekçesi ve dava dilekçesinin tebliği sağlanarak ve tebliğ edildiğine dair tebligat parçaları eksiksiz dosya arasına alınarak ihbar edilen taşeron şirket/şirketlerin, sunmaları halinde beyan dilekçeleri ile varsa delilleri dosya arasına alınmalı, ihbar olunan şirketlerin yargılamayı takip etmemeleri halinde ise asıl işveren olan davalı şirketin cevap dilekçesinde ve aşamalarda belirttiği üzere davacı işçiye ait özlük dosyası ile bordro gibi ödeme belgelerinin ve hizmet alım sözleşmelerinin birer suretlerinin söz konusu alt işveren şirketlerden müzekkere ile celp edilerek, gerekmesi halinde yeniden bilirkişi incelemesi de yaptırılarak neticesine göre hüküm kurulması gerekirken eksik ve yanılgılı değerlendirme ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/88, Karar No: 2011/267, Tarih: 26.05.2011

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2011/88 E.  ,  2011/267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kale (Denizli) Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen, tarafları, tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Yargıtay 14.Hukuk Dairesinin 20.12.2010 gün, 13311-14308 sayılı, 8.Hukuk Dairesinin 28.12.2010 gün 6988-6389 sayılı kararlarıyla meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu’nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, Sulh Hukuk Mahkemesince verilen zilyetlik şerhi terkini istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle, hükmün temyiz inceleme görevi 14.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: 14. Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu Daireye gönderilmesine, 26.5.2011 gününde oyçokluğu karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1864, Karar No: 2025/1318, Tarih: 06.03.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/1864 E.  ,  2025/1318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2533 E., 2024/533 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Manisa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/5 E., 2023/235 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; ... köyünde evveliyatı 747 parsel olan taşınmazdan, köy yerleşme planı yapılarak 142 adet arsa üretildiğini, bunların 2 adedinin köy tüzel kişiliği uhdesinde bırakıldığını, kalan 140 tanesinin vatandaşlara satıldığını, bu suretle ... köyü 102 ada 20 parsel sayılı taşınmazın da davalı adına tescilli olduğunu, tüm bu işlemler ile ilgili olarak Milli Emlak Denetmeni tarafından inceleme yapıldığını, inceleme neticesinde 28.11.2006 tarih 2006/11 sayılı raporunun düzenlendiğini, yapılan inceleme neticesinde, bu şahısların çok büyük bir kısmının hak sahipliği niteliklerine haiz olmadıkları gibi satın alan vatandaşlardan hiç birisinin 5 yıllık yasal süre içerisinde ev yapmadıklarının belirlendiğini, bu nedenle öncelikle köy muhtarlığı tarafından tapu iptali ve tescil davası açılması ve bulunduğu konuma göre kamu hizmetlerinde değerlendirilebilecek nitelikte bulunması nedeniyle önceki (mer'a) vasfının kazandırılabilmesi amacıyla planın iptali yoluna gidilmesi gerektiğinin bildirildiğini, konu hakkında İl Tarım Müdürlüğü’nün 26.12.2016 tarihli yazılarında; taşınmazın mahallinde mera teknik ekibince inceleme yapıldığını, vasfının halen mera olduğu eski vasfı olan meraya dönüştürülmesi yönünde Komisyon Kararı alındığı bildirilerek komisyonca verilen kararın gereğinin yerine getirilmesi gerektiğinin bildirildiğini, konu hakkında Valilik Makamından alınan 22.12.2006 tarih ve 5356 sayılı yazı ile ... Köyü 747 parselde kayıtlı 110.600,00 m2 yüzölçümlü mera vasıflı taşınmaz malın 3367 sayılı Kanun uygulaması ile yapılan Köy Yerleşme Planının iptal edildiğinin bildirildiği, Evronos Köyü Tüzel Kişiliği tarafından Manisa İdare Mahkemesinin 2007/57 Esas sayılı dosyası ile Manisa İl Özel İdaresi aleyhine "... Köyü Köy Yerleşik Alanı Planının iptal edilmesine ilişkin 22.12.2016 tarih ve 5555 sayılı işleminin" iptali ve yürütmenin durdurulması istemi ile dava açıldığını, Köy Yerleşik Planı ilan edilmek suretiyle 142 parçaya ayrılan ve şahıslara satışı yapılan 747 No.lu mera parselinin son durumu ile ilgili olarak yapılan incelemede söz konusu taşınmazın 142 parçaya ayrılmış bunun 118 tanesinin 23.01.1998 tarihinde 22 tanesinin de 25.04.2006 tarihinde Köy Tüzel Kişiliğince şahıslara satılmak suretiyle adlarına tescillerinin yapıldığını, Uygulama Yönetmeliğinin 5. maddesine uygun arsa seçimi yapılmadığı, plan yapılan parselin köye bitişik olmadığı gibi köye kuş uçuşu 1500 metre, mevcut yoldan gidilmesi halinde 5500 metre mesafede olduğunun da anlaşıldığını, köy yerleşik planın iptal edilmesi ile evveliyatı mera olan 142 parsa taşınmazın tekrar eski hale dönüşmesinin gerektiğini, bu nedenle söz konusu taşınmazın davalı adına olan kaydının iptali ile mera vasfı ile sınırlandırılarak özel sicile tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı ... vekili; dava konusu taşınmazın müvekkili davalı adına tescil işleminde herhangi bir aykırılık olmadığını, hak sahipliğini edinen müvekkilinin planın iptalini gerektirecek şahsen hukuki sorumluluğunun bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı ile davanın kabulü ile 102 ada 20 parsel sayılı taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile mera vasfıyla sınırlandırılarak özel siciline tesciline, davalı ... yönünden davanın pasif husumet yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 04.03.2024 tarihli kararı ile davacı vekil ile davalı ... vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde;

a. Dava konusu taşınmazın dayanağının köy tüzel kişiliği ile akdedilen taşınmaz alım satım akdi hukuki sebebi olduğunu, işbu kaydın hukuki dayanağının ise 472 sayılı Köy Yerleşim Alanı Planı olduğunu ve Manisa Valiliği'nin aldığı 22.12.2006 tarih ve 5355 sayılı Kararla iptaline karar verildiğini,

b. ... Köyü Tüzel Kişiliği adına ikmalen tescil edilen parselin, müvekkilinin murisi tarafından satım akdi ile iktisap edildiğini, açıklanan nedenlerle ilgili iptal kararının hukuka uygun olmadığını,

c. Manisa Valiliği'nin aldığı 22.12.2006 tarih ve 5355 sayılı kararın hukuken işlevsiz olduğunu, işbu karara dayalı davanın da yine mutlak butlan ile batıl olduğunu,

d. Huzurdaki davada kişisel hak talebi içerir bir yolsuz tescil bulunmadığını, mera tahsisinde hata yapıldığının 10 yıl sonra aynı idare tarafından ileri sürülerek yerleşim planının iptaline karar verildiğini, sonradan tahsis işleminde hata yapıldığının ileri sürülmesinin MK m. 1023 uygulamasının engellenmesini gerektirmediğini,

e. Dava konusu taşınmazın konumu itibariyle kamu hizmetinde değerlendirilebilecek, imar planı sınırları içerisinde çok değerli bir arsa olduğunu, bu nedenle dava konusu taşınmazın mera olarak değil kamu hizmetinde ve sair şekillerde değerlendirileceğinin açıkça görüldüğünü,

f. Tamamen devlet eliyle hazırlanan yerleşim planına güvenerek dava konusu taşınmazı satın alan müvekkilinin iktisap hukuki sebebinin varlığını aynen koruduğunu,

g. Dava konusu taşınmazdan mera olarak yararlanmanın hukuki ihtimal ve imkanı olmadığının tüm taraflarca bilindiğini belirterek Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırılması ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması gerektiğini ileri sürmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, mera ve yolsuz tescil iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

g. Dava konusu taşınmazdan mera olarak yararlanmanın hukuki ihtimal ve imkanı olmadığının tüm taraflarca bilindiğini belirterek Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırılması ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması gerektiğini ileri sürmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, mera ve yolsuz tescil iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ... vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.03.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2000/126, Karar No: 2000/131, Tarih: 20.06.2000

Ceza Genel Kurulu 2000/8-126 E., 2000/131 K.

**Ceza Genel Kurulu 2000/8-126 E., 2000/131 K.**

**- KAVGADA BIÇAK ÇEKMEK

- SANIĞIN ASKERE GİTMESİ

- YARGILANMANIN ERTELENMESİ

- YASAK BIÇAK TAŞIMAK**- 353 S. ASKERİ MAHKEMELER KURULUŞU VE YARGILAMA USULÜ K... [ Madde 20 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 466 ]

- 6136 S. ATEŞLİ SİLAHLAR VE BIÇAKLAR İLE DİĞER ALETLER H... [ Madde 15 ]

**"İçtihat Metni"**

Kavgada bıçak çekmek ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından sanık Kadir'in 6136 sayılı Yasanın 15/3, TCK.nun 466/1, 72, 647 sayılı Yasanın 4. maddeleri uyarınca 2.960.000 lira ağır para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin (Kadıköy ikinci Asliye Ceza Mahkemesi)nce 08/10/1998 gün ve 243/665 sayı ile verilen kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay Sekizinci Ceza Dairesince 17/04/2000 gün ve 1241/6694 sayı ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığı ise 01/06/2000 gün ve 20541 sayı ile;

1-353 sayılı Yasanın 20. maddesi savunma hakkı ile ilgili olan emredici bir hükümdür ve uygulanması zorunludur. Sanığın savunması belirlenirken emredici bir hukuki kural uygulanmayarak, sanığa tanınan haklardan birisi kullandırılmamışsa CMUK.nun 308/8. maddesinde yer verilen yasaya mutlak aykırılık hali oluşur.

Olayımızda, sanığın suçu işledikten sonra silah altına alındığı, savunmasının da silah altındayken belirlendiği, hatta temyiz dilekçesini de silah altındayken yazdığı dosya kapsamından bellidir. Dosyada sanığın terhis olduğuna dair bir bilgi veya belge de yoktur. Özel Dairece, sanığın temyiz incelemesi tarihinde terhis olmuş olacağı varsayıma dayalı olarak kabul edilmiştir.

2- 6136 sayılı Yasanın 4. maddesinin 3. fıkrası kapsamında kaldığı için 6136 sayılı Yasaya aykırılık oluşturmayan dava konusu av bıçağını, şoför olan sanığın taksisinde bulundurması eyleminin amaç dışı bulundurma kabulüyle 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçunu oluşturmayacağı görüşündeyiz. Özel Dairenin de bu görüşe uygun birçok kararı bulunmaktadır." nedenleriyle itiraz yoluna başvurarak Özel Daire onama kararının kaldırılmasını ve Yerel Mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Dosya Birinci Başkanlığa gönderilmekle Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

Özel Daire ile Yargıtay C. Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık;

1- Sanık hakkındaki davanın, 353 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Yasasının 20. maddesi uyarınca geri bırakılmasının gerekip gerekmediği,

2- Somut olayda, amaç dışı kullanılan av bıçağı nedeniyle 6136 sayılı Yasanın 15/3. maddesindeki suçun unsurlarının ötüşüp oluşmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Yargıtay C. Başsavcılığının birinci itiraz nedeni zorlayıcı bir usul hükmünün uygulanmasına ilişkin olduğundan, öncelikle bu konu ele alınıp incelenmelidir.

1- Sanık hakkındaki davanın, 353 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Yasasının 20. maddesi uyarınca geri bırakılmasının gerekip gerekmediği,

2- Somut olayda, amaç dışı kullanılan av bıçağı nedeniyle 6136 sayılı Yasanın 15/3. maddesindeki suçun unsurlarının ötüşüp oluşmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Yargıtay C. Başsavcılığının birinci itiraz nedeni zorlayıcı bir usul hükmünün uygulanmasına ilişkin olduğundan, öncelikle bu konu ele alınıp incelenmelidir.

353 sayılı Yasanın 20. maddesinin 1. fıkrasında "Muvazzaf ve yedek er ve erbaşların ve yedek subay memurların askere gitmeden veya silah altına çağrılmadan önce işledikleri yukarı haddi bir yıla kadar şahsi hürriyeti bağlayıcı cezayı gerektiren suçlara ait davalarda ilk ve son soruşturma işlemleri askerliklerini bitirmelerine kadar geri bırakılır." hükmü yer almaktadır.

Görüldüğü gibi yasa maddesi, buyurucu ve kesin bir hüküm içermektedir. Savunma hakkının kullanılması ile doğrudan ilgili bulunduğundan bu kuralın duraksamaya yer vermeyecek biçimde gözönünde bulundurulup uygulanmasında zorunluluk mevcuttur.

Bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde;

Sanık 23/06/1977 doğumlu olup yüklenen suçları 02/03/1997 tarihinde işlediği ileri sürülmekte ve dosya kapsamına göre bu tarihte asker olmadığı anlaşılmaktadır. Sanık hakkında uygulanması istenen TCK.nun 466/1 ve 6136 sayılı Yasanın 15/3. maddelerinde, üst sınırı itibariyle bir yıldan az özgürlüğü bağlayıcı cezalar öngörülmüştür. Son soruşturma aşamasında sanığın duruşmaya gelmemesi üzerine Yerel Mahkemece hakkında gıyabi tutuklama kararı verilmiş ve gıyabi tutuklama müzekkeresinin infazı için yapılan araştırma sırasında Kangal Askerlik Şubesi Başkanlığının 15/07/1998 günlü yazısı ile Digor İlçe Jandarma Komutanlığı emrinde asker olduğu bildirilmiştir. Ancak anılan yazıda sadece sanığın askerlik adresinin bildirilmesi ile yetinilmiş, askere sevk ve terhis tarihlerine ilişkin bilgi verilmemiştir. Bu yazı üzerine yazılan talimata istinaden, 31/08/1998 tarihinde Digor Asliye Ceza Mahkemesince belirtilen adreste asker olan sanığın sorgusu yapılmıştır. Dosya kapsamında sanığın hangi tarihte terhis olacağına ilişkin bir bilgi bulunmadığı anlaşılmaktadır.

O halde savunma hakkı ile de yakından ilgili olan 353 sayılı Yasanın 20. maddesinin buyurucu hükmüne rağmen, sanığın askere sevk ve terhis tarihleri araştırılıp sonucuna göre işlem yapılması gerekirken, Yerel Mahkemece duruşmaya devamla esas hakkında hüküm verilmesi yasaya aykırıdır. Bu nedenle Yargıtay C. Başsavcılığının itirazının kabulüne, Yerel Mahkeme hükmünün öncelikle saptanan bu usuli nedenle diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.