muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5335, Karar No: 2023/9700, Tarih: 21.11.2023

\* Her türlü şüpheden uzak, somut, kesin ve inandırıcı delil olmaksızın mahkumiyet hükmü kurulduğuna,

\*Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin Devletin Birligini ve Ülke Bütünlüğü Bozma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere ve dosya kapsamına göre yapılan incelemede,

PKK/KCK sözde yürütme konseyinin öz yönetimden başka seçenek kalmadığına yönelik çağrısı üzerine, terör örgütünün amacına ulaşmak için gerçekleştirdiği stratejik hamlelerden en önemlilerinden birisi olan, yoğun olarak Güneydoğu Anadolu Bölgesinde ve Ülkemizin değişik yörelerinde hakimiyet alanları oluşturmak için güvenlik güçlerine ve kamu binalarına topluca saldırı girişiminde bulunmak kararı kapsamında, PKK/KCK terör örgütünün şehirlerdeki milisleri ve kırsal alandaki örgüt mensuplarının silahları ile şehir merkezlerine gizlice girerek halkın arasına karıştıkları, zaman zaman bir kısım belediyelerin araç ve gereçlerini de kullanmak suretiyle insanların yoğun olarak yaşadıkları sokaklara, mahallelere hendekler kazarak el yapımı bomba ve düzenekleri yerleştirdikleri, umumun kullandığı karayollarına mayın döşeyerek patlamaya hazır hale getirdikleri, tonlarca patlayıcı yüklü kamyonlar, iş makineleri ve diğer araçlarla canlı bomba saldırıları hedefledikleri, güvenlik güçlerinin kamu düzenini ve bu yörede yaşayan vatandaşların güvenliğini sağlamak için operasyon yapma zorunluluğu sonucunda, örgüt mensuplarıyla güvenlik güçleri arasında çıkan çatışmalar sırasında daha önce yerleştirilen patlayıcıların infilak ettirilmesi ve bireysel ya da araçlarla gerçekleştirilen canlı bomba saldırılarıyla çok sayıda sivil vatandaş, kamu görevlisi ve güvenlik güçlerinin ölüm ve yaralanmasına sebebiyet verdikleri, bu süreçte yöre halkının oturduğu evleri terk etmelerini cebren engelleyerek canlı kalkan yaptıkları, yerleşim alanlarının teröristlerden ve patlayıcılardan temizlenmesi için sürdürülen operasyonların haftalarca sürdüğü, çok sayıda özel konut ve işyeri, okul, hastane gibi kamu konutları ve şehrin alt yapı tesislerinin ağır hasar görerek kullanılamaz duruma geldiği, bölge halkının büyük bir çoğunluğunun terör örgütünün yasalara ve devlet otoritesine itaatsizlik çağrısına itibar etmemesiyle, silahlı çatışmaya giren birçok örgüt mensubunun etkisiz hale getirilerek yerleşim alanlarının, örgütün işgalinden ve patlayıcılardan temizlenmek suretiyle kamu düzeninin sağlandığı dava dosya kapsamındaki deliller ve temyiz incelemesi yapılan benzer dosyalardan anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere dayanan kabule göre; PKK/KCK silahlı terör örgütünün gençlik yapılanması olan YPS üyesi olan, Cizre ilçesi ....mahallesinde kazılan hendeklerin, kurulan barikatların, döşenen patlayıcıların bulunduğu ve kolluk kuvvetleri ile yer yer çatışmaların yaşandığı mahallerde uzun namlulu silahla ve patlayıcı maddelerle nöbet tutan sanığın eylemlerinin vahamet arz eden nitelikte bulunduğu ve 5237 sayılı Kanun'un 302 nci maddesi birinci fıkrasında yazılı devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçunu oluşturduğuna dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiş,

Yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığın üyesi bulunduğu silahlı terör örgütünün Devletin birliğini bozma ve ülke topraklarından bir kısmını Devlet idaresinden ayırma amacına yönelik olarak vahamet arz eden olayları gerçekleştirdiği, sübutu kabul olunan eylemlerin amaç suçun işlenmesi doğrultusundaki örgütsel bağlılık ve ülke genelindeki organik bütünlüğüne göre amacı gerçekleştirme tehlikesi yaratabilecek nitelikte olduğunun belirlenip kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş olduğu anlaşılmakla incelenen dosya kapsamına göre verilen hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 17.11.2022 tarihli ve 2022/1189 Esas, 2022/1142 sayılı Kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Şırnak 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.11.2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6536, Karar No: 2020/6671, Tarih: 02.11.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/6536 E.  ,  2020/6671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Kal Ve Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacının 1/2 hisse ile maliki olduğu 109 ada 6 parsel sayılı taşınmaza davalının taş duvar örmek ve zeytin ağacı dikmek suretiyle müdahalede bulunduğu açıklanarak, müdahalenin men'i ile muhdesatın kal'ine, haksız kullanım nedeniyle şimdilik 2.000,00 TL ecrimisile hükmedilmesi istenmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile, 14.03.2016 havale tarihli bilirkişi raporunda A harfi ile gösterilen 1.507,25 m2 olarak belirtilen ve davalı tarafından kullanılan kısma yönelik müdahalenin men'i ile sözkonusu yerdeki taş duvarın yıkılmasına, 24 adet zeytin ağacının köklenerek kaldırılmasına; dava konusu taşınmazdaki ağaçların davalı tarafından dikildiği ve davalının intifadan men edilmediği gerekçesiyle ecrimisil isteğinin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

1.Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinden;

Gerek öğretide ve gerekse yargısal uygulamalarda ifade edildiği üzere; ecrimisil, diğer bir deyişle haksız işgal tazminatı, zilyet olmayan hak sahibinin, hak sahibi olmayan kötüniyetli zilyetten isteyebileceği bir tazminat olup, 08.03.1950 tarihli ve 22/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; fuzuli işgalin tarafların karşılıklı birbirine uygun iradeleri ile kurduğu kira sözleşmesine benzetilemeyeceği, niteliği itibarı ile haksız bir eylem sayılması gerektiği, haksız işgal nedeniyle oluşan zararın tazmin edilmesi gerekeceği vurgulanmıştır.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden, dava konusu 6 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu mahalde 3402. Sayılı Kanun'un 22/a maddesi uyarınca 24.03.2015 kesinleşme tarihli yenileme çalışmalarının yapıldığı, 1/2 hissesi davacıya ait taşınmazda davalının çalışmaların öncesinde veya sonrasında ayni veya şahsi herhangi bir hak sahibi olmadığı, taşınmaz üzerinde bulunan 24 zeytin ağacının davalı tarafından dikildiğine yönelik taraflar arasında ihtilaf bulunmadığı, davalının ve keşifte dinlenen tanık beyanlarından yenileme çalışmalarının kesinleşme tarihi itibariyle davalının tecavüzü öğrendiği anlaşılmıştır.

Buna göre, 3. şahıs aleyhine ecrimisile hükmedilebilmesi için intifadan men edilmesi aranmayacağından ve zeytin ağaçları davalıya ait olduğundan, Mahkemece taşınmazın tarla geliri üzerinden, münevabe usulleri de dikkate alınarak, yenileme çalışmalarının kesinleşme tarihi itibariyle ecrimisile hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmamıştır.

Buna göre, 3. şahıs aleyhine ecrimisile hükmedilebilmesi için intifadan men edilmesi aranmayacağından ve zeytin ağaçları davalıya ait olduğundan, Mahkemece taşınmazın tarla geliri üzerinden, münevabe usulleri de dikkate alınarak, yenileme çalışmalarının kesinleşme tarihi itibariyle ecrimisile hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmamıştır.

2.Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinden,

Mahkemece, davanın kabulü ile müdahalenin men'ine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiş ise de, davalı tarafından dikilen zeytin ağaçlarının kal’ine karar verilmiştir. Bilindiği üzere, 3573 Sayılı Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerinin Aşılattırılması Hakkında Kanun'un özellikle 23.1.2008 tarihli ve 5728 Sayılı Yasa'nın 99. maddesi hükmü ile değişik 20.maddesi hükmü çerçevesinde bir değerlendirme yapılması ve ondan sonra kal isteği hakkında karar verilmesi gerekirken, bu husus gözardı edilmek suretiyle zeytin ağaçlarının kal’ine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin, (2) nolu bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, usul ve yasaya aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 02.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15946, Karar No: 2016/15647, Tarih: 07.12.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/15946 E.  ,  2016/15647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemenin ilk bozma ilamı sonrası vermiş olduğu 05.06.2014 tarihli hüküm Dairemiz tarafından usulüne uygun şekilde bir ön inceleme duruşması yapılmadığı ve tahkikat aşamasına geçildiğinin taraflara bildirilmediği gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyulduğu halde davalı anne usulüne uygun bir şekilde ön inceleme duruşmasına davet edilmemiştir.

Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresinin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır (Teb.K. m. 10). Açıklanan yasal düzenlemelere göre, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresinde tebligat yapılabilmesi için, bilinen en son adresinin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya bu adreste tebligatın yapılamamış olması şarttır. Davalı annenin 14.01.2015 tarihli bozma ilamından önceki bilinen en son adresi olan "...", annenin aynı zamanda adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresidir. Ön inceleme duruşma gününü bildirir davetiyenin, davalının bu adresine öncelikle Tebligat Kanununun 21/1. maddesi uyarınca tebliğe çıkarılması, yapılamaması halinde Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi gerekirken, doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi tebligatı usulsüz kılmıştır. Davalının yokluğunda ön inceleme duruşması yapılıp, aynı celse tahkikat aşamasına geçilmiştir. Davalının ön inceleme ve tahkikat duruşmasına usulüne uygun davet edilmeden hüküm kurulması, davalının hukuki dinlenilme hakkını (HMK m.27) zedeleyen önemli bir usul hatası olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

2-Davacı amca; velayet sahibi annenin, çocuklara ilgisiz olduğunu, okula göndermediğini, üvey babayla yaşamak zorunda kadıklarını iddia ederek, "dava konusu küçüklerin velayetlerinin anneden kaldırılarak çocuklara vasi tayin edilmesini" talep etmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

.../...

Dosya kapsamından; 12.08.2002 doğumlu Duygu, 10.09.2003 doğumlu Ziya, 03.08.2005 doğumlu ...evlilik dışında doğduğu, velayetlerinin davalı annede bulunduğu (TMK m. 337/1), çocukların dava dışı baba tarafından tanındığı ve babanın 15.04.2012 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır.

Olayları açıklamak taraflara, hukuki nitelendirme hakime aittir (HMK m. 33). Davacının talebi velayetin kaldırılmasına ilişkindir. Velayet kamu düzenine ilişkin olup, re'sen araştırma ilkesi geçerlidir.

.../...

Dosya kapsamından; 12.08.2002 doğumlu Duygu, 10.09.2003 doğumlu Ziya, 03.08.2005 doğumlu ...evlilik dışında doğduğu, velayetlerinin davalı annede bulunduğu (TMK m. 337/1), çocukların dava dışı baba tarafından tanındığı ve babanın 15.04.2012 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır.

Olayları açıklamak taraflara, hukuki nitelendirme hakime aittir (HMK m. 33). Davacının talebi velayetin kaldırılmasına ilişkindir. Velayet kamu düzenine ilişkin olup, re'sen araştırma ilkesi geçerlidir.

"Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin ...." göre, çocukları ilgilendiren davalarda, iç hukuk gereğince, çocuklarla velayet sorumluluğuna sahip kişiler arasında çıkar çatışmasının söz konusu olması halinde çocukların, adli merci önündeki kendisini ilgilendiren davalarda bir temsilci atanmasını ön sorun görmektedir (Söz. m. 4). Çocuklar ile velayet sorumluluğuna sahip olan anne arasında çıkar çatışmasının bulunduğu nazara alınarak çocukarı davada temsil etmek üzere temsil kayyım atanması için (TMK m. 426/2) yetkili vesayet makamına ihbarda bulunulması, atanacak temsil kayımın duruşmaya çağrılması, göstermeleri halinde tarafların ve kayyımın delillerinin tapınması ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek hasıl olacak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik hasım ve eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. ve 2. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer bölümlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.19.12.2016(Pzt.)

....
Yargıtay — Esas No: 2014/19334, Karar No: 2014/27090, Tarih: 18.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/19334 E.  ,  2014/27090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. İŞ MAHKEMESİ (KARTAL 1. İŞ)

TARİHİ : 28/11/2011

NUMARASI : 2010/356-2011/984

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini askerlik nedeniyle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma ve yıllık izin alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 2.961.26 TL kıdem tazminatının ödendiğini, yıllık izinlerini de kullandığını, savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63  üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacının gişe görevlisi olarak, 07.00-15.00, 15.00-23.00 ve 23.00-07.00 saatleri arasında 3 vardiya şeklinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Mahkemece bu çalışmalarında hiç ara dinlenme verilmediği kabul edilerek fazla çalışma hesaplanmıştır.Hiç mola vermeden çalışma insan takatine aykırıdır. Saptanan bu durum karşısında fazla çalışma açısından davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

3-Dosyada bulunan 13.01.2010 günlü davacıya kıdem tazminatı ödendiğine dair tediye makbuzundaki imzanın davacıya ait olduğu davacı tarafça kabul edildiğinden, tediye makbuzunda belirtilen ve davacıya ödenen 2.961.26 TL kıdem tazminatı mahsup edilerek, davacının alacakları konusunda bir karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.09. 2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/34, Karar No: 2019/11515, Tarih: 01.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/34 E.  ,  2019/11515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

06/04/2014 tarihli olay yeri inceleme raporunda; olay yerinde bulunan 1 numaralı tahtadan yapılma direğin kök kısmından kırılarak aşağı doğru sarkıtılmış olduğu, üzerinden geçen bakır kablonun hırsızlandığı ve yine 3 numaralı direğin yaklaşık 60 derecelik bir açı ile yere doğru yatırıldığı ve kablosunun bu şekilde kesildiği tespit edilmekle kablo hırsızlığı meydana gelirken direklerde oluşan zararlar dolayısıyla mala zarar verme suçunun oluştuğu kabul edilerek ve Türk Telekoma ait kabloların kesildiğinin 06/04/2014 tarihinde 00.20 ‘de teknisyen yardımcısı olarak çalışan Murat ismindeki görevlinin alarm sinyali aldığını mağdura ilettiği, aynı gün sanığın aracın yanına 07.00 sıralarında geldiğinde yakalandığı ve çalınan kabloların bulunamadığı, sadece kesilmiş kablo parçalarına araç içinde ulaşılabildiği, bu sebeple eylemin tamamlanmış kabul edilmesi gerektiği gözetilerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin taktirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir:

Ancak;

1)Mala zarar verme suçu açısından 5237 sayılı TCK’nun 51. maddesi uyarınca mahkum olduğu kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, aynı Yasa'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına karar verilmesi suretiyle, anılan Yasa'nın 53/4. maddesine aykırılık oluşacağının gözetilmemesi,

2)Hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK’nın 53/3. maddesine göre uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında T.C.K.'nun 53/1. maddesinin "c" fıkrasının, sadece kendi alt soyu açısından uygulanamayacağı gözetilmeyerek, yazılı şekilde karar verilmesi,

2)Hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK’nın 53/3. maddesine göre uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında T.C.K.'nun 53/1. maddesinin "c" fıkrasının, sadece kendi alt soyu açısından uygulanamayacağı gözetilmeyerek, yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, mala zarar verme suçundaki mahkumiyet hükmünden TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılması ve hırsızlık suçundan kurulan hüküm fıkrasına TCK'nun 53. maddesi ile kurulan hükmün yerine “5237 sayılı TCK'nun 53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.