muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/35145, Karar No: 2016/1697, Tarih: 21.01.2016

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı Kanun'un 2/7. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Bu kriterler, asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi sureti ile haklarının kısıtlanması veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisinin kurulması olarak belirtilmiştir.

4857 sayılı Kanun’un 2. maddesinde belirtilen unsurları taşımayan alt işveren uygulaması, fesih için geçerli sebep kabul edilemez. 4857 sayılı Kanun’da yardımcı işlerin alt işverene verilmesinin herhangi bir şarta bağlanmaması sebebiyle, bu nevi işlerin muvazaa olmaması kaydıyla alt işverene devri sebebiyle iş sözleşmesinin feshedilmesi hâlinde, feshin geçerli sebebe dayandığı kabul edilebilir. Buna karşılık, 6. fıkra gereğince, asıl işin bir bölümünde işletme ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler alt işverene devredilebilecektir. Anılan düzenlemede baskın öğe, “teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren” işlerdir. Başka bir anlatımla işletmenin ve işin gereği ancak teknolojik sebepler var ise gözönünde tutulur. Dolayısıyla, söz konusu hükümdeki şartlar gerçekleşmeden asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi hâlinde, asıl işveren-alt işveren ilişkisi geçersiz olacağından iş sözleşmesinin feshi de geçersiz olacaktır.

5393 sayılı Belediye Kanunu’nun “Belediyenin Görev ve Sorumlulukları” başlığını taşıyan maddesinin a bendinde “imar, su ve kanalizasyon, ulaşım gibi kentsel alt yapı; coğrafî ve kent bilgi sistemleri; çevre ve çevre sağlığı, temizlik ve katı atık; zabıta, itfaiye, acil yardım, kurtarma ve ambulans; şehir içi trafik; defin ve mezarlıklar; ağaçlandırma, park ve yeşil alanlar; konut; kültür ve sanat, turizm ve tanıtım, gençlik ve spor; sosyal hizmet ve yardım, nikâh, meslek ve beceri kazandırma; ekonomi ve ticaretin geliştirilmesi hizmetlerini yapar veya yaptırır” kuralına yer verilmiştir.

5393 sayılı Kanun’un 67. maddesi ile belediyeleri asıl işlerini de 6. fıkradaki sınırlamalar olmaksızın alt işverenlere verebileceği düzenlenmiştir. Anılan hükme göre “belediyede meclisinin, belediyeye bağlı kuruluşlarda yetkili organın kararı ile park, bahçe, sera, refüj, kaldırım ve havuz bakımı ve tamiri, araç kiralama, kontrollük, temizlik, güvenlik ve yemek hizmetleri; makine-teçhizat bakım ve onarım işleri, bilgisayar sistem ve santralleri ile elektronik bilgi erişim hizmetleri, sağlıkla ilgili destek hizmetleri, fuar, panayır ve sergi hizmetleri, baraj, arıtma ve katı atık tesislerine ilişkin hizmetler, kanal bakım ve temizleme, alt yapı ve asfalt yapım ve onarımı, trafik sinyalizasyon ve aydınlatma bakımı, sayaç okuma ve sayaç sökme-takma işleri ile ilgili hizmetler, toplu ulaşım ve taşıma hizmetleri, sosyal tesislerin işletilmesi ile ilgili işler, süresi ilk mahallî idareler genel seçimlerini izleyen altıncı ayın sonunu geçmemek üzere ihale yoluyla üçüncü şahıslara gördürülebilir”. Böylece 67. maddedeki hüküm uyarınca temizlik işleri, park bahçe işleri, bakım ve onarım işleri belediyenin asli işlerinden olmasına rağmen, işletmenin veya işin gereği teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren iş olup olmadığına bakılmaksızın üçüncü kişilere gördürülmesi mümkün kılınarak 4857 sayılı Kanun’un 2. maddesine istisna getirilmiştir. Ancak, söz konusu hüküm, alt işverene devir sebebiyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için feshin son çare olması gibi iş güvencesi hukukunun genel ilkelerine uyma zorunluluğunu ortadan kaldırmamaktadır.

Keza, Belediyeler Kanunu’nun 67. maddesi uyarınca bir işin belediye tarafından alt işverene verilmesi, muvazaa iddialarının araştırılmasına engel teşkil etmez. Söz konusu hükümde sayılan işlerin alt işverene verilmesine dayanılarak iş sözleşmesinin feshi, muvazaa iddiasının ispatı hâlinde geçersiz olacaktır.

Somut olayda, yukarıda belirtilen kanuni düzenlemeler gereği davalı Belediyenin, davacının çalıştığı işleri, hizmet alımı yoluyla üçüncü şahıslara yaptırması mümkündür. Davalı asıl işverenin işin düzenli ve sağlıklı yürütümü bakımından verdiği emir ve talimatların alt işverenin yönetim hakkını ortadan kaldırıcı nitelikte değerlendirilmemesi gerekir. Hal böyle olunca, davalılar arasında kurulan asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanmadığı kabul edilerek, asıl işveren-alt işveren ilişkisi kanuna uygun olduğundan ve muvazaaya da dayanmadığından davacının gerçek işvereni olan davalı şirkete ait işyerine iadesine karar verilmesi gerekirken, kararın gerekçesinde davalılar arasındaki hizmet ilişkisinin muvazaya dayandığının ispatlanamadığı belirtilmesine rağmen, kısa kararda davacının asıl işverenin işçisi olduğuna dair çelişkili hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının davalı ..... Ltd. Şirketine ait işyerindeki işine iadesine,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih sebebi ve kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 29,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 27,70 TL harcın mahsubu ile bakiye 1,50 TL karar ve ilam harcının davalıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.800,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

7-Suç üstü ödeneğinden karşılanan 45,00 TL tebligat gideri ve 7,00 TL posta gideri olmak üzere toplam 52,00 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak hâzineye gelir kaydına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 21.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17312, Karar No: 2010/3603, Tarih: 09.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/17312 E.  ,  2010/3603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak doğalgaz boru hattı geçirilen taşınmazın geçici irtifak hakkı karşılığı ile kesilen ağaçların bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak doğalgaz boru hattı geçirilen taşınmazın geçici irtifak hakkı karşılığı ile kesilen ağaçların bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Kapama şeftali bahçesi niteliğindeki taşınmazın net geliri esas alınarak, iki yıllık geçici irtifak hakkı karşılığının ve kesilen şeftali ağaçlarının bedelinin de taşınmazın kapama şeftali bahçesi değerinden ekilebilir ürün geliri esas alınarak bulunan değerin indirilmesi suretiyle tespitinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine,09.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15232, Karar No: 2017/7051, Tarih: 03.05.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/15232 E.  ,  2017/7051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından 3 adet bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla başlatılan takipte alacaklı vekilinin 05.05.2015 tarihinde yenileme talebinde bulunduğu, icra müdürlüğünce yenileme harcı yatırılması durumunda talebin işleme alınmasına karar verildiği, alacaklı vekilinin icra müdürlüğü işleminin iptali istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece; İİK’nun 78/5. maddesine göre, ilama müstenit olmayan takiplerde yenileme talebi ile birlikte harç ödenmesi gerektiğinden bahisle şikayetin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Takip dosyasının incelenmesinde; 06.01.2010 tarihli ihtiyati haciz kararı üzerine, 14.01.2010 tarihinde bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine geçildiği, alacaklının 15.01.2010 tarihli ihtiyaten haciz talebi üzerine ... Tapu Sicil Müdürlüğü'ne müzekkere yazıldığı, 21.01.2010 tarihinde borçluya ait taşınmazların haczedildiği, ödeme emrinin 18.02.2010 tarihinde borçluya tebliğ edilmesinden sonra ihtiyati haczin icrai hacze dönüştüğü, icra müdürlüğünce, 10.11.2013 tarihinde İİK’nun 78/4. maddesi gereğince takipsizlik nedeni ile dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği, alacaklı vekilinin 05.05.2015 tarihinde yenileme talebinde bulunduğu, icra müdürlüğünce yenileme harcı yatırılması durumunda talebin işleme alınmasına karar verildiği görülmüştür.

İİK'nun 78/2. maddesi gereğince, alacaklının haciz isteme hakkı, ödeme emrinin tebliği tarihinden itibaren bir yıl geçmekle düşer. Bu durumda takip dosyası işlemden kaldırılır (md. 78/4). Bir yıllık süre (md.78/2) içinde haciz talebinde bulunan alacaklı, haciz talebini geri alabilir. Bu halde yeniden bir yıllık haciz isteme süresi işlemeye başlamaz. Alacaklı, ancak, ödeme emrinin tebliğinden itibaren işlemeye başlamış olan bir yıllık sürenin, varsa kalan kısmında, yeniden haciz talebinde bulunabilir (md. 78/5).

Anılan sürelerin geçirilmesi halinde, alacaklının "haciz isteme hakkı" düşer. Bu durumda, alacaklı, yeniden haciz isteyebilmek için yenileme talebinde bulunmalı ve bu talep borçluya tebliğ edilmelidir. İlâma dayalı olmayan takiplerde, yenileme talebi üzerine harç alınır (md.78/5).

Somut olayda, yukarıda anılan İİK'nun 78. maddesi gereğince, alacaklı, ödeme emrinin tebliğinden itibaren 1 yıllık süre içerisinde haciz talebinde bulunduğuna göre, takibin yenilenmesine ve yenileme harcı ödenmesine gerek bulunmamaktadır.

O halde, mahkemece; şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

Somut olayda, yukarıda anılan İİK'nun 78. maddesi gereğince, alacaklı, ödeme emrinin tebliğinden itibaren 1 yıllık süre içerisinde haciz talebinde bulunduğuna göre, takibin yenilenmesine ve yenileme harcı ödenmesine gerek bulunmamaktadır.

O halde, mahkemece; şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3875, Karar No: 2012/8940, Tarih: 21.05.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/3875 E.  ,  2012/8940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vd. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 05/12/2006 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davalı ... tazminat davası bitmeden önce ceza mahkemesinin kesinleşen kararı ile on yıl hapis cezasına mahkum olmakla yasal kısıtlılık altına girmiştir. Bu nedenle adı geçen davalıya Türk Medeni Kanunu'nun 407. maddesi uyarınca bir vasi tayin edilip edilmediği ve aynı kanunun 462. maddesi gereğince vasinin dava açmaya izinli kılınıp kılınmadığı araştırılmalıdır. Şayet bu işlemler yapılmamışsa öncelikle yasal kısıtlıya bir vasi atanması sağlanmallı ve mahkeme kararı vasiye; "kanuni süre içinde mahkeme hükmünü ayrıca temyiz edebileceği, bu süre içinde temyiz hakkını kullanmadığı takdirde kısıtlı tarafından yapılmış olan temyize icazet vermiş (kabul etmiş) sayılacağı, temyizi kabul etmiyorsa bunu açıkça bildirmesi gerektiği" kaydını içerir biçimde tebligat çıkarılmalı ve sonucuna göre işlem yapılmalıdır.

SONUÇ:Dosyanın gösterilen nedenle GERİ ÇEVRİLMESİNE 21/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11946, Karar No: 2024/18179, Tarih: 02.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/11946 E.  ,  2024/18179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/517 E., 2021/115 K.

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli

İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.09.2024 tarihli ve KYB-2024/89040 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk hakkında 28/04/2018 tarihli eylemi nedeniyle Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının 12/11/2019 tarihli ve 2018/52982 soruşturma, 2019/22964 esas, 2019/969 sayılı iddianamesi ile açılan kamu davası üzerine, inceleme konusu Gaziantep 1. Çocuk Mahkemesinin 16/02/2021 tarihli kararı ile anılan suçtan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine karar verilmiş ise de, yargılamaya konu aynı eylem hakkında daha önceden Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının 03/10/2018 tarihli ve 2018/75741 soruşturma, 2018/15709 esas, 2018/787 sayılı iddianamesi ile açılan dava üzerine yapılan yargılama neticesinde Gaziantep 1. Çocuk Mahkemesinin 09/04/2019 tarihli ve 2018/277 esas, 2019/149 sayılı kararı ile, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine karar verildiği ve anılan kararın 05/06/2019 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde yer alan, “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklindeki düzenleme gereğince mükerrer açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hallerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Gaziantep 1. Çocuk Mahkemesinin 16.02.2021 tarihli ve 2019/517 Esas, 2021/115 Karar sayılı kararı ile, suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 11.05.2023 tarihli ve 2021/1073 Esas, 2023/849 Karar sayılı kararı ile, duruşma açılmaksızın "suça sürüklenen çocuk hakkında mükerrer olarak kamu davasının açılması" gerekçesiyle mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararının aynı Kanun’un 280/1-e maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin duruşma açarak karar vermek yerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasına yasal dayanağın bulunmadığı, bu nedenle bozma sonrası hırsızlık suçu bakımından kurulacak hükmün hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olacağı belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuğun işlemiş olduğu 28.04.2018 tarihli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 12.11.2019 tarihli ve 2019/22964 Esas sayılı iddianame ile açılan davanın yapılan yargılaması sonunda, incelemeye konu Gaziantep 1. Çocuk Mahkemesinin 16.02.2021 tarihli ve 2019/517 Esas, 2021/115 Karar sayılı kararı ile, suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından mahkûmiyetine karar verildiği, mahkûmiyet hükümlerinin istinaf edilmesi üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 11.05.2023 tarihli ve 2021/1073 Esas, 2023/849 Karar sayılı kararı ile, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu bakımından, miktar itibariyle istinaf başvurusunun reddine karar verildiği, hırsızlık suçu bakımından ise, yukarıda belirtildiği üzere, mükerrer kamu davası nedeniyle mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verildiği, aynı eylem nedeniyle Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 03.10.2018 tarihli ve 2018/15709 Esas sayılı iddianame ile açılan davanın yapılan yargılaması sonunda, Gaziantep 1. Çocuk Mahkemesinin 09.04.2019 tarihli ve 2018/277 Esas, 2019/149 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından mahkûmiyetine karar verildiği ve verilen mahkûmiyet hükümlerinin ise, istinaf edilmeksizin kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun’un 223/7. maddesinde yer alan, “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklindeki düzenleme gereğince, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu bakımından; Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 03.10.2018 tarihli ve 2018/15709 Esas sayılı iddianame ile açılan ve Gaziantep 1. Çocuk Mahkemesinin 09.04.2019 tarihli ve 2018/277 Esas, 2019/149 Karar sayılı kararının bulunduğu, suça sürüklenen çocuk hakkında aynı eylem nedeniyle iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 12.11.2019 tarihli ve 2019/22964 Esas sayılı iddianame ile mükerrer olarak açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Gaziantep 1. Çocuk Mahkemesinin verilmekle kesin nitelikte olan 16.02.2021 tarihli ve 2019/517 Esas, 2021/115 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiyle; suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan açılan kamu davasının, aynı Kanun'un 223/7. maddesi uyarınca DAVANIN REDDİNE, dava dosyasının Yerel Mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19895, Karar No: 2012/5501, Tarih: 28.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/19895 E.  ,  2012/5501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/05/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından 11.11.2009 tarihinde çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emrinin borçluya tebliği üzerine borçlu tarafından usulsüz tebliğ şikayetinde bulunulduğu, Bakırköy 3. İcra Hukuk Mahkemesinin 2011/658 E. 2011/361 K. sayılı kararı ile borçluya yapılan ödeme emri tebliğ tarihinin 14.04.2011 olarak düzeltilmesine karar verildiği ve kararın kesinleştiği, borçlu vekilinin ise 22.04.2011 tarihinde icra mahkemesine yaptığı başvuru ile 17.12.2009-09.12.2010 tarihleri arasında 6 aylık zamanaşımı süresi içinde müvekkili hakkında herhangi bir icra işlemi yapılmadığını ileri sürerek, İİK. nun 71/2. maddesi uyarınca icranın geri bırakılmasına karar verilmesini talep ettiği görülmektedir. Her ne kadar borçlu vekili başvurusunda İİK.nun 71.maddesine dayanmış ise de, takibin işlemsiz bırakıldığını iddia ettiği dönem, ödeme emri tebliğinden ve dolayısıyla takibin kesinleşmesinden öncesine ilişkin olduğundan anılan maddenin olayda uygulama yeri bulunmamaktadır.

Öte yandan takibin kesinleşmesinden önceki devreye ilişkin olarak zamanaşımı itirazının ise, İİK.nun 168/5. maddesi gereğince yasal 5 günlük sürede yapılması zorunludur. Somut olayda ödeme emrinin tebliğ edildiği 14.04.2011 tarihine göre 22.04.2011 tarihinde icra mahkemesine yapılan başvuru yasal süreden sonradır.

O halde mahkemece, itirazın süre aşımı nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde icranın geri bırakılması  yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 28/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11791, Karar No: 2012/6188, Tarih: 15.05.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/11791 E.  ,  2012/6188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ..., ... Fak. Fin. Hiz. AŞ., ... Bitkisel Yağ Teknolojileri Ekolojek Enerji Teknolojileri San. Tic. AŞ., Çiftçiler Yağ San. Ltd. Şti., Ayhan Sezer Yağ ve Gıda Ltd. Şti., ...., ..., Hedef Finans Faktoring Hiz. AŞ., Torbalı Renk Kutu San. Tic. AŞ., ...., ... Yağ San. Tic. AŞ.,...., ..., Plaş Plastik Ambalaj San. AŞ., ..., Metay Faktoring Finans Hiz. AŞ., Lio Yağ San. ve Tic. AŞ, Küçükbay Yağ ve Deterjan San. AŞ., ... Faktoring AŞ., ...., ...., ... Prina Yağı Ltd. Şti.

-K A R A R-

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı ve bir kısım davalılar vekilince istenmiş davalı ... Bankası AŞ.(....) Av. ... ... vekillerince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 15.5.2012 Salı günü davacı ... Bank. Ltd. Şti. vekili Av. ... geldi. Davalı ... Bankası AŞ.(....) vekili Av. ... ... geldi. Diğer davalılar tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı ve davalı ... Bankası vekilleri dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, davacı bankanın 30.04.2004 tarihli kredi sözleşmesi uyarınca kredi verdiği borçlu Lio Yağ San. Ticaret AŞ ile aynı tarihli olarak rehin sözleşmesi düzenledi-

ğini, sözleşme gereğince 1, 2, 4, 9, 10, 13, 14, 17, 27, 28, 31, 33, 34, 37 nolu tanklarda bulunan malların rehin hakkı tesis edildiğini ve rehnin paraya çevrilmesi yolu ile Karşıyaka 2.İcra Müdürlüğünün 2006/6932 sayılı takip dosyasından icra takibine başladıklarını, ancak davalı alacaklıların borçlu hakkında yaptıkları takipler sırasında rehin hakkı bulunan tanklardaki malların haczedildiğini belirterek, İİK”nun 96 ve devamı maddelerine dayalı dayalı olarak istihkak davasının kabulüne hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.