muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/27847, Karar No: 2020/11378, Tarih: 12.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/27847 E.  ,  2020/11378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01/05/2013 tarihinde davalı şirketin ... Bölgesi'nde bulunan işyerine bağlı olarak parkomat görevlisi olarak çalışmaya başladığını, iş sözleşmesinin feshedildiği 06/03/2015 tarihine kadar toplam 1 yıl 10 ay 5 gün kesintisiz olarak hizmetinin bulunduğunu, müvekkilinin 2015 Şubat ayı itibariyle en son olarak aldığı brüt gelirinin 1.257,57 TL olduğunu, net olarak eline 919,47 TL geçtiğini, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız, dayanaksız ve tek taraflı olarak 06/03/2015 tarihinde feshedildiğini, fesih bildiriminin müvekkiline yazılı bir şekilde bildirilmediğini, ayrıca ihbar önelinin de verilmeden iş akdinin sonlandırıldığını, SGK kayıtlarına göre işten çıkarılış nedeninin ahlak ve iyiniyet kurallarına aykırı davranış olarak gözüktüğünü ancak müvekkilinin bu şekilde bir davranışının kesinlikle olmadığını, davalının müvekkilinin bu davranışını ispatla yükümlü olduğunu, fesih bildiriminin yapılmasından sonra davalının müvekkiline hiçbir hak ve alacağını ödemediğini, müvekkilinin görevini büyük bir özveriyle yaptığını, cumartesi günleri de dahil olmak üzere yaz döneminde 09.00-20.30 saatleri arasında, kış döneminde ise 09.00-19.00 saatleri arasında çalıştığını, yaz dönemlerinde haftalık ortalam 24 saat, kış dönemlerinde ise haftalık ortalama 15 saat fazla mesai gerçekleştirdiğini, fazla mesailerinin karşılığını müvekkilinin alamadığını, dini ve milli bayramlarda da müvekkilinin çalıştığını, müvekkilinin Edremit 1.Noterliğinin 11.03.2015 tarih ve 1828 yevmiye sayılı ihtarnamesi ile işçilik alacaklarının kendisine ödenmesini talep ettiğini, ilgili tebligata davalı şirketin adreste tanınmadığı gerekçesiyle noterliğe iade olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000 TL kıdem tazminatının iş akdinin feshedildiği 06/03/2015 tarihinden itibaren işleyecek bankalarca yıllık mevduata uygulanan en yüksek mevduat faizi ile, 200,00 TL ihbar taznitanını dava tarihinden itibaren işleycek yasal faizi ile birlikte, 200,00 TL fazla çalışma ücreti ve 100,00 TL dini ve milli bayram tatil ücretinin dava tarihinden itibaren işleyecek bankalarca yıllık mevduata uygulanan en yüksek mevduat faizi ile tahsiline, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin karşı taraf üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davaya yetki yönünden itiraz ettiklerini, müvekkili şirketinin merkez adresinin İzmir olduğunu ve İzmir Mahkemelerinin yetkili olduğunu, şirket bünyesinde çalışan davacının da içinde bulunduğu tüm işçilere ait kalınan mesailere ve ödeneklerini içerir belgeyi sunduklarını, davacının 19/07/2014 tarihinde şirket bünyesinde hiçbir alacağı olmadığını ve kendi rızasıyla itifa ettiğini bildirir dilekçe ile iş akdine kendisinin son verdiğini, geçen zaman içerisinde tekrar çalışmak istediğini söyleyip tekrar iş başı yaptığını, müvekkili şirketin 06/03/2015 tarihinde şirket kapanışı nedeniyle davacıyı işten çıkartmak zorunda kaldığını, bu zorunluluğun müvekkili şirket tarafından doğan bir sonuç olmadığını, Balıkesir Büyükşehir Belediyesi ile yaşanmış olan sıkıntılardan kaynaklı sahadan çekilmeleri gerekçesiyle çıkmış bir olay olduğunu, açılan davanın reddi ile yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep ve beyan etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Taraflar arasında davacının fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil alacağının bulunup bulunmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Aynı kurallar ulusal bayram genel tatil alacağı bakımından da geçerlidir.

Somut olayda; davacı dava dilekçesinde davalı şirketten mesaiye başlayış ve bitiş saatlerini gösterir imza çizelgelerinin celbini talep etmiştir. Ancak ilgili imza çizelgeleri davalı şirketten celbedilmeden bilirkişi tarafından fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacağı hesabı yapılmıştır. Mahkemece yapılması gereken davacının mesaiye başlayış ve bitiş saatlerini gösterir imza çizelgelerinin davalı iş yerinden celbi sonrası fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacağının yeniden hesaplanması ve imzalı çizelgelere dayanılarak hesaplama yapılan dönemde takdiri indirim uygulanmaması, tanık beyanı doğrultusunda hesaplama yapılması gereken bir çalışma dönemi olması halinde ise takdiri delil niteliğindeki tanık beyanları ile kanıtlanan fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil alacağından hakkın özünü etkilemeyecek şekilde uygun bir oranda takdiri indirim yapılmasıdır. Mahkeme tarafından eksik inceleme ile karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.10.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1669, Karar No: 2019/10863, Tarih: 17.09.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/1669 E.  ,  2019/10863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.12.2016 gün ve 2016/143 Esas, 2016/254 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün kaldırılarak müsnet suçtan mahkumiyetine

Bölge adliye mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” ve aynı Kanunun 295/1. maddesindeki "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" şeklindeki düzenlemeler gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanık müdafisinin tefhim edilen hükümle ilgili verdiği 01.11.2018 tarihli süre tutum dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermeyip, 20.12.2018 günü usulüne uygun şekilde gerekçeli hükmün tebliğiyle işlemeye başlayan yedi günlük kanuni süresinden sonra gerekçeli temyiz dilekçesini verdiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin...Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmesine, 17.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Yzl.İşl.Müdürü

U/E
Yargıtay — Esas No: 2012/20142, Karar No: 2013/10942, Tarih: 27.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/20142 E.  ,  2013/10942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

Karar başlığında sanık ...'ün ismi gösterilmemiş ise de; maddi hata kabul edilerek mahallinde karara eklenmesi mümkün görülmüştür.

11.06.2010 tarihli duruşmada şikayetçi vekilinin mazeretinin kabulü karşısında; yeni bir duruşma günü tayin edilerek yargılamaya devam olunması gerekirken, şikayetçi vekilinin yokluğunda yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 27.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

A.Ç.
Yargıtay — Esas No: 2014/1461, Karar No: 2014/20585, Tarih: 10.11.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/1461 E.  ,  2014/20585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/10/2013

NUMARASI : 2013/549-2013/510

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayet eden borçlu M.. B.. vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız el atma, tazminat alacağı ilamına dayalı olarak idare aleyhine başlatılan takipte, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na 5999 sayılı Kanunun 1. maddesi ile eklenen Geçici 6 ve 7-son fıkraları ile 6487 sayılı Yasa'nın 21 . maddesi ile yeniden düzenlenen Geçici 6. maddesi gereğince; idarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinden bahisle takip dosyasından belediye adına kayıtlı taşınmaz üzerine konan haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece takip konusu 01.03.2013 tarihli ilamdaki alacağın kamulaştırmasız el atma tazminat alacağına ilişkin olduğu nazara alınarak, 2942 sayılı Kanun'un 5999 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile eklenen Geçici 6 ve 7. maddesi son fıkrası ile bunların 6487 sayılı ile değişik hükümleri uyarınca, idarenin mal, hak ve alacaklarının haczinin mümkün olmadığı gerekçesiyle şikayetin kabulü ile takip dosyasından konulan hacizin kaldırılmasına karar verilmiştir. Hüküm alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111

sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21 maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerledir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların,

takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; 01.03.2013 tarihli takip konusu ilamda idarenin kamulaştırmasız el atma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden ve olayda uygulanması gerekli 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesinin iptal edildiği, ilam tarihinin 11.06.2013 tarihinden öncesine ait olduğu da nazara alınarak, borçlu aleyhine haciz uygulanmasında anılan yasal çerçevede hukuka aykırı bir yön bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu durumda, mahkemece, borçlu aleyhinde haciz uygulanmasının anılan yasal çerçevede hukuka uygun olduğu gözetilerek şikayetin reddine karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle kabulü ile haczin kaldırılması yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

Bu durumda, mahkemece, borçlu aleyhinde haciz uygulanmasının anılan yasal çerçevede hukuka uygun olduğu gözetilerek şikayetin reddine karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle kabulü ile haczin kaldırılması yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK' nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK' nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK' nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,10.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2017/14124, Karar No: 2019/1436, Tarih: 21.02.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/14124 E.  ,  2019/1436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; murislerinden intikal eden taşınmazın bitişiğinde bulunan davalıya ait taşınmaz üzerine davacıların murisi ... tarafından iyi niyetli olarak ve kendisine ait olduğu inancıyla 5 yaşında 90 adet kavak, 15 yaşında 40 adet kavak ve 5 yaşında 3 adet ceviz ağacı ile 15 yaşın üzerinde 20 adet söğüt ağacı dikildiğini ve ile 1 adet kuyunun yapıldığını, 1993 yılında kadastro tespiti yapılarak iki taşınmaz arasındaki doğal sınır olan dere yerine sınırın farklı tespit edilmesi nedeniyle taraflar arasında ihtilaf çıktığını ve her iki tarafın da hakkı olmayan yere tecavüz suçu nedeniyle ceza aldığını ve hükmün açıklanmasının geri bırakıldığını, ceza yargılaması sırasında ağaçların ... tarafından iyi niyetle dikildiğinin davalı tarafından ikrar edildiğini, dava konusu ağaçların davacılar tarafından sökülmek veya kesilmek suretiyle alınması veya bedellerinin kendilerine ödenmesi yönündeki taleplerinin davalı tarafından olumlu karşılanmadığını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere ağaç ve kuyunun bedeli olan 4.500,00 TL 'nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; haklarında açılan ceza davasında birbirlerinin zararlarının giderilmesi ve başkaca herhangi bir hak ve alacaklarının kalmaması nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakıldığını, buna rağmen davacıların talepte bulunmasının kötüniyetli olduğunu, kendisinin yetiştirmiş olduğu 50 adet kavak ve söğüt ağacının da davacıların taşınmazında kaldığını ve bu nedenle takas ve mahsup talebinde bulunduğunu ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, 4.163,25 TL ağaç bedeli ile 220,00 TL kuyu bedelinin dava tarihinden itibaren işyeyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile Akçakent Noterliğinin 07/11/2013 tarih ve 445 yevmiye nolu ...'e ait veraset ilamındaki hisseleri oranında davacılara ödenmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı tarafın tüm ve davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Davacıların vekalet ücretine yönelik temyiz itirazı incelendiğinde;