muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11505, Karar No: 2013/1174, Tarih: 29.01.2013

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile ispatlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda; davacı süt toplama işçisi olarak görev yapmaktadır. Davacı tanıklarının ortak anlatımlarından, kış aylarında toplanılacak süt miktarının azalması sebebi ile çalışmaya bir saat daha geç başlandığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, davacının fazla çalışma süresinin, yaz- kış dönemi ayrımı yapılmaksızın 06.00-18.00 saatleri gerçekleştiği kabul edilerek belirlenmesi hatalıdır.

3-Taraflar arasındaki ilişkide kötüniyet tazminatının koşullarının oluşup oluşmadığı da diğer bir uyuşmazlık noktasıdır .

Belirsiz süreli iş sözleşmesinin taraflarca ihbar süresi tanınmak suretiyle ya da ihbar tazminatı ödenerek her zaman feshi mümkün ise de, bu hakkın da her hak gibi 4721 sayılı Türk Medenî Kanunun 2. maddesi uyarınca dürüstlük ve objektif iyiniyet kurallarına uygun biçimde kullanılması gerekir. Aksi takdirde fesih hakkının kötüye kullanılmış olduğundan söz edilir.

3-Taraflar arasındaki ilişkide kötüniyet tazminatının koşullarının oluşup oluşmadığı da diğer bir uyuşmazlık noktasıdır .

Belirsiz süreli iş sözleşmesinin taraflarca ihbar süresi tanınmak suretiyle ya da ihbar tazminatı ödenerek her zaman feshi mümkün ise de, bu hakkın da her hak gibi 4721 sayılı Türk Medenî Kanunun 2. maddesi uyarınca dürüstlük ve objektif iyiniyet kurallarına uygun biçimde kullanılması gerekir. Aksi takdirde fesih hakkının kötüye kullanılmış olduğundan söz edilir.

Fesih hakkını kötüye kullanan işveren, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17. maddesi uyarınca, bildirim sürelerine ait ücretin üç katı tutarında tazminat ödemek zorundadır. Bahsi geçen tazminata uygulamada kötüniyet tazminatı denilmektedir. 4857 sayılı Kanun'da genel anlamda fesih hakkının kötüye kullanılmasından söz edilmiştir. Maddenin gerekçesinde de belirtildiği üzere, işçinin işvereni şikâyet etmesi, aleyhine dava açması veya tanıklık yapması sebeplerine bağlı fesihlerin kötüniyete dayandığı kabul edilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, tanık anlatımlarından davacının iş sözleşmesinin, iş yerinde yaşanan ekonomik sıkıntılar sebebi ile feshedildiği anlaşılmaktadır. Kötüniyetin unsurları somut olayda gerçekleşmemiştir. Saptanan bu durum karşısında ve yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulduğunda, kötüniyet tazminatı yönünden davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 29.01.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20413, Karar No: 2017/3102, Tarih: 06.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/20413 E.  ,  2017/3102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1)Şikayetçi vekilinin şikayet dilekçesinde bildirdiği Şanlıurfa 3. İcra Müdürlüğü’nün 2011/3138 Esas sayılı takip dosyasına konu borcun nereden kaynaklandığı, gerçek bir borç ilişkisine dayalı olup olmadığı araştırılıp, bu konuda açıldığı anlaşılan Şanlıurfa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2011/554 Esas sayılı tasarrufun iptaline ilişkin dava dosyasının sonucunun kesinleşmesi beklenilmeden eksik kovuşturma ile sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi,

2)Sanık hakkında yürütülen icra takibi sırasında, borçluya ait taşınmazlar ile ... plakalı araç üzerine bu dosyaya ilişkin takip borcundan dolayı haciz tatbik edilmekle birlikte, aynı hacizli mallar üzerinde başka dosyalardan dolayı da hacizlerin bulunduğunun

anlaşılması nedeniyle hacizli malların değeri ile üzerlerindeki tüm hacizli alacakların miktarları belirlenerek, anılan alacakların karşılanmasından sonra bu dosya borcu için alacaklıyı tatmin edebilecek bir paranın kalıp kalmadığı saptanarak, sonucuna göre hukuki durumun takdiri yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

3)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygula
Yargıtay — Esas No: 2016/421, Karar No: 2016/12637, Tarih: 29.11.2016

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/421 E.  ,  2016/12637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca ...parsel sayılı taşınmazların kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi ve incelemenin duruşmalı olarak yapılması taraf vekillerince yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan 29.11.2016 gününde temyiz edenlerden davalı vekili Av.... geldi. Davacı adına gelen olmadı. Gelen vekilin sözlü açıklaması dinlendikten sonra dosyadaki bilgi ve belgeler okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde, taşınmazın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Dava konusu 937,80 m²lik 166 ada 56 parsel sayılı taşınmaz sulu tarım arazisi olarak değerlendirilmiş ise de, kıymet takdir ve bilirkişi raporlarında üzerinde 9 yaş 9, 19 yaş 1 ve 6 yaş 2 erik; 7 yaş 1, 14 yaş 1 ve 19 yaş 1 kiraz; 7 yaş 1, 19 yaş 2 ve 29 yaş 1 elma; 24 yaş 4 asma, 7 yaş 1 ve 5 yaş 7 ceviz ağaçlarının bulunduğu belirtildiğine göre, dava konusu taşınmazın büyüklüğü dikkate alındığında, kapama meyve bahçesi olarak değerlendirilmesi yerine sulu tarım arazisi olarak değerlendirilmesi,

2-Dava konusu 161 ada 14 parsel sayılı taşınmazın üzerinde bulunan kavak ağaçlarının kesim yaşında olmaları nedeniyle kapama meyve bahçesi olarak değerlendirilip, kavak ağacı münavebeye dahil edilmeden ve bir değerde verilmeden kamulaştırma bedelinin tespiti gerekirken, kavak ağacını münavebeye dahil ederek bedel tespit eden rapora göre karar verilmesi,

3-Dosyadaki kıymet takdir komisyonu raporuna göre, taşınmazlar üzerinde bulunan muhdesat enkazının mal sahibine bırakıldığı belirtilmiş ise de, malikin enkazı almaya zorlanamayacağı kıymet takdir komisyonu raporuna itiraz etmediği ve dava konusu yapmadığı gözetilerek enkaz değeri tespit edilip kamulaştırma bedelinden düşülmesi gerekir. Böyle bir durum yoksa enkaz, belirlenen bedelden düşülemez. Mahkemece, mal sahibinin enkazı alıp almadığı, isteyip istemediği araştırılarak, enkazın mal sahibi tarafından alındığının anlaşılması halinde ağaç enkaz bedelinin tespit edilen kamulaştırma bedelinden düşülmesi, aksi halde düşülmemesi gerekirken, yeterli araştırma yapılmadan enkaz bedelinin düşülmesine karar verilmesi,

4-Dava konusu 161 ada 14 parsel sayılı taşınmazın tespit edilen bedelinden şartları varsa enkaz bedelinin düşülmesi ile yetinilmesi gerekirken, ayrıca ceviz ağacı kereste değerinin düşülmüş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 1.350,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 29.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/831, Karar No: 2021/4969, Tarih: 10.06.2021

**8. Hukuk Dairesi         2020/831 E.  ,  2021/4969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Terkin

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulü ile 294 ada 7 parselde kayıtlı taşınmazın fen bilirkişisi tarafından düzenlenen 08.05.2019 tarihli raporunda 1.045,54 m2 olan taşınmazın tamamının davalı adına tapu kaydının iptali ile kıyı olarak terkinine karar verilmiş olup, hükmün davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, dava konusu 294 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 1056 m2'lik kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını açıklayarak dava konusu taşınmazın tapu kaydının 1056 m2'sinin iptaline, davalının tecavüzünün men’ine, varsa mevcut yapıların kal’ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, dava konusu taşınmazda bilimsel verilere dayalı ve geçerli olan kıyı kenar çizgisinin bulunmadığını, vekil edeni tarafından kamu yararının sağlanmasına hizmet eden ticari faaliyette bulunulduğunu açıklayarak, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 294 ada 7 parselde kayıtlı taşınmazın fen bilirkişisi tarafından düzenlenen 08.05.2019 tarihli raporunda 1.045,54 metrekare olan taşınmazın tamamının davalı adına tapu kaydının iptali ile kıyı olarak terkinine karar verilmiştir. Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3621 sayılı Kıyı Kanunu ile Türk Medeni Kanunu'nun 715 ve 999. maddelerine dayalı olarak açılmış tapu kaydının iptali ile sicilden terkini isteğine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, Mahkemece ilk kararda, taşınmazın bulunduğu liman bölgesinde sonrasında yapılan dolgu çalışmaları nedeni ile kıyının belirlenmesi imkanının mevcut olmadığı, 6 adet sondaj deliği ile de kıyının belirlenemediği, heyet raporunda da eski listenin ilanı ve kesinleşmesinin yapılmadığı, kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı iddia olunan kısmın kıyıda olmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verildiği; hükmün, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edildiği; Dairemizce: “Somut olaya gelince; dava konusu 292 ada 2 parsel sayılı taşınmazın Yakuplu Belediyesi adına kayıtlı iken 17.10.2000 tarihinde Fes Elektronik Aletler Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi'ne ihale yolu ile satıldığı, bu şirket tarafından da 14.05.2004 tarihinde davalı ... Limited Şirketine satış yolu ile devredildiği, taşınmazın 20.10.2010 tarihinde yapılan tevhit işlemi ile 294 ada 4 parsel numarasını aldığı görülmüştür. Dairemizin 13.06.2016 tarihli ve 2015/21064 Esas, 2016/10386 Karar sayılı geri çevirme kararı sonrası dosya arasına alınan kayıtlardan, dava konusu taşınmazın 224 parselden geldiği, 224 parsel sayılı taşınmazın ise Şubat 302 tarih 127-133 numaralı, 09.04.1957 tarihli 165 numaralı, tapu kayıtlarına istinaden kayıt malikleri adına 26.06.1963 tarihinde tespitinin yapıldığı, tespit tutanağına itiraz edildiği, tapu kaydının ise gerçek kişiler adına hükmen oluştuğu anlaşılmıştır. Dosya arasına getirtilen kayıtlar arasında taşınmazın tedavül kayıtları bulunmadığı gibi tescil ilamı ve krokisinin de yer almadığı belirlenmiştir. Tescil ilamının HMK'nin 303. maddesinde öngörülen kesin hüküm nedeni ile tescil ilamını alan davacı ve mirasçıları ile bu kişinin halefi durumundaki davalıyı, aynı zamanda kararın tarafı Hazine ise davacı Hazine'yi bağlayacağı kuşkusuzdur. Hal böyle olunca; Mahkemece, öncelikle dava konusu taşınmazın tesciline esas Mahkeme kararının dosya arasına alınması, Hazine'nin taraf olup olmadığının belirlenmesi, Hazine taraf ise hükme esas olan krokinin mahallinde yapılacak keşifte zemine uygulanması, bilirkişilerden gerekçeli denetime açık rapor alınarak dava konusu yerin tamamının veya bir kısmının kroki kapsamında kalıp kalmadığının TMK'nin 719. ve 3402 sayılı Yasa'nın 20. maddesi hükmü uyarınca saptanması, bu saptamada tescil krokisine ait dosyanın da gözönünde bulundurulması, belirlenen durumun krokiye yansıtılması, kayıt kapsamında kalan yerin tamamının veya bir kısmının 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca belirlenen kıyı kenar çizgisine göre tarifi 3621 sayılı Yasanın 4. maddesinde yapılan kıyıda kaldığının anlaşılması halinde, kararın tarafı olan Hazine'yi bağlayacağının düşünülmesi, kesin hüküm ile ilgili durumun açıklığa kavuşturulması gereklidir

.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca belirlenen kıyı kenar çizgisine göre tarifi 3621 sayılı Yasanın 4. maddesinde yapılan kıyıda kaldığının anlaşılması halinde, kararın tarafı olan Hazine'yi bağlayacağının düşünülmesi, kesin hüküm ile ilgili durumun açıklığa kavuşturulması gereklidir. Hal böyle olunca ; Mahkemece yapılacak iş; daha önce keşfe katılmış bilirkişiler dışında 3 kişilik jeolog ya da jeomorfolg, 1 harita mühendisi ve 1 ziraat mühendisinden oluşacak bilirkişi kurulu eliyle, dava konusu taşınmazda yeniden keşif yapılması, dayanak tapu kaydı ve tescil krokisinin mahallinde uygulanması, bilirkişilere tescil krokisi ile irtibatlı müşterek krokinin düzenlettirilmesi, tescil krokisinin dava konusu taşınmazı kapsayıp kapsamadığının belirlenmesi, öncelikle yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda tescil ilamı nedeniyle kesin hüküm nedeniyle de kazanılmış hakkın bulunup bulunmadığının açıklığa kavuşturulması, taşınmazın farklı noktalarında gözlem çukurları açılarak bu çukurlardan alınan verilerin incelenmesi, açılan gözlem çukurlarının harita üzerinde işaretlenerek gösterilmesi ve topoğrafik memleket haritalarından da yararlanılarak kıyı kenar çizgisinin tespit edilmesi, keşfen tespit edilen kıyı kenar çizgisi ile Bakanlık tarafından onaylanan kıyı kenar çizgisinin fen bilirkişi tarafından kroki üzerinde gösterilmesi farklılık olursa sebebinin açıklattırılması, dava konusu taşınmazın tamamen veya kısmen kıyı kenar çizgisi içinde kalıp kalmadığının duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi, ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.” gerekçesiyle kararın bozulduğu; Mahkemece bozmaya uyularak eldeki kararda davanın kabulü ile 294 ada 7 parselde kayıtlı taşınmazın fen bilirkişisi tarafından düzenlenen 08.05.2019 tarihli raporunda 1.045,54 metrekare olan taşınmazın tamamının davalı adına tapu kaydının iptali ile kıyı olarak terkinine karar verildiği sabittir.

Somut olayda, dava dilekçesinde talebin konusunu 294 ada 2 parselin oluşturduğu taşınmazın evveliyatında 224 parsel olduğu, bilahare 20.10.2010 tarihinde yapılan tevhit işlemi ile 294 ada 4 parsel numarasını aldığı, 4 parselin ifrazı sonucunda da 294 ada 6 ve 7 parsellerin oluştuğu sabitken, Mahkemece talebe konu parsellerden sadece 7 parselle ilgili karar verilmiş olması, 6 parsele dair olumlu ya da olumsuz karar verilmemiş olması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, usul ve yasaya aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK’un 440/1. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 3402 Sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına,

10.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18947, Karar No: 2016/8072, Tarih: 18.04.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/18947 E.  ,  2016/8072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine,18/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/36698, Karar No: 2017/3310, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/36698 E.  ,  2017/3310 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6982, Karar No: 2012/11114, Tarih: 27.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/6982 E.  ,  2012/11114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir 8. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/10/2009 tarih ve 2008/157-2009/394 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı,davalıya olan kredi borcu sebebiyle ... plaka sayılı aracının Karşıyaka 1. İcra Müdürlüğü' nün 2002/4094 sayılı dosyası üzerinden haciz tatbiki ile muhafaza altına alındığını, aracı tüp gaz satışında kullandığını, aracın haczinden sonra kendisine yediemin olarak bırakılmasının istediğini, davalı banka yetkililerinin bu talebini kötü niyetli olarak reddettiklerini, aracının muhafaza altına alınması nedeniyle büyük zarara uğradığını, aracın yediemin deposunda beklediği süre içerisinde kullanılamaz hale gelerek hurdaya çıktığını, bu durumun İzmir 3. ASHM'nin 2008/9 esas sayılı değişik iş dosyası ile de tespit edildiğini ileri sürerek aracının uğradığı zarar nedeniyle 10.000,00TL, şirketin uğradığı zarar (kar mahrumiyeti) nedeniyle 5.000,00TL maddi tazminatın davalılardan tahsili talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili banka tarafından davacıya ihtiyaç kredisi verildiğini, kredi borcunun ödenmemesi üzerine İzmir 4. İcra Müdürlüğü' nün 1999/8845 sayılı dosyası üzerinden takibe geçtiklerini, ve dava konusu aracın haczedilidiğini, haciz sırasında dava konusu aracın aküsü olmadığından ancak çekici yardımıyla yediemin deposuna götürüldüğünü ve 21/01/2003 tarihinde muhafaza altına alındığını, bu arada, araç üzerinde Karşıyaka Vergi Dairesi ve bir başka borç nedeniyle Bornova 1. İcra Müdürlüğü dosyası üzerinden konulmuş hacizler olduğunun öğrenildiğini, bir yıllık yasal süre içerisinde satış istenilmediğinden araç üzerindeki haczin 22/01/2004 tarihinde düştüğünü, davacının bu tarih itibariyle aracı geri alma hakkı doğmasına rağmen bunu yapmayarak 2008 yılında iş bu davayı açtığını, bu arada, bankaya olan borcunun bir kısmını ödediğini, davacının halen müvekkiline borçlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.