muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11506, Karar No: 2018/961, Tarih: 06.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/11506 E.  ,  2018/961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Ticareti terk suçunun oluşumuna ait önemli unsurlardan biri de, borçlunun Ticaret Sicil Müdürlüğünde kayıtlı olması gerekli olup, Bursa Ticaret Sicil Müdürlüğü’nden gelen yazıya göre, sanığın sicilde kaydının olmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

1-Sanığa tebliğ edilen duruşma davetiyesinde İİK'nın 349. maddesinin 5. fıkrasına uygun olarak, duruşmaya gelmediği takdirde yargılamanın yokluğunda yapılabileceğine ilişkin açıklamanın yerine CMK'nın 235/2. maddesine göre yapılan tebligat yeterli görülüp mahkumiyet kararı verilmesi,

2-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanununun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 06.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1669, Karar No: 2012/16332, Tarih: 10.07.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/1669 E.  ,  2012/16332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/05/2011

Davacı vekili, iş sözleşmesinin 13/11/2009 tarihinde haksız olarak feshedildiğini iddia ederek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili davacının iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesine uygun olarak yazılı yapıldığını, dayanak başlıklı 2. maddesinde de belirtildiği üzere 91 ve 4857 sayılı Kanunlar çerçevesinde hazırlandığını, iş sözleşmesinin feshinin zorunlu hale geldiği durumlarda emekliliğe hak kazanmış personelin öncelikli olarak düşünülmesi sonucunu doğurduğunu, müvekkilinin kar amaçlı bir şirket olmadığını, bu kanun kapsamında emekliliğe hak kazanmış olan 6 personelin iş sözleşmesinin yasa ve yönetmelik hükümleri gereğince feshedildiğini belirterek açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece 5910 sayılı Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birliklerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanun'un çıktıktan sonra davalının 3 yıl içinde peyderpey personel giderlerini azaltarak gelirlerinin %40'ını geçmeyecek hale getirmesi gerektiği, ancak davalının herhangi bir tasarruf tedbiri ve personel masraflarını azaltmaya yönelik çalışma yapmadan emekliliği gelen eski personellerini işten çıkardığı, "ilk giren son çıkar ilkesine uymadığı, feshin son çare olması ilkesine uymadığı, işletmesel kararı tutarlı bir şekilde uygulamadığı gerekçesiyle feshin geçersizliğinin tespiti ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı  vekili tarafından temyiz edilmiştir.

18/06/2009 tarihinde kabul edilerek 03.07.2009 tarihli Resmi Gazete'nin 27277 sayısında yayımlanarak yürürlüğe giren 5910 sayılı Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birliklerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanun'un 19/4 maddesinde birliklerin TİM'in personel giderleri, gelirlerinin %40'ını geçemeyeceği  belirtilmiştir.

5910 sayılı Kanun çıktıktan sonra davalının üç yıl içinde peyderpey personel giderlerini azaltarak gelirlerinin %40'ını geçmeyecek hale getirmesi gerektiği yine sözkonusu kanunun geçici 1/4. maddesinde birliklerin personel giderleri gelirlerinin yüzde 40’ını aşan birliklerin genel sekreterlikleri, bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren üç yıl içerisinde, personel giderlerini bu seviyeye getirmekle yükümlü kılınmıştır. Yine 03.09.2009 tarihli Resmi Gazete'nin 27338 sayısında  yayınlanarak yürürlüğe  giren Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birlikleri İnsan Kaynakları Yönetmeliğinin 12/1-b maddesinde emeklilik, malullük veya ölüm halinde personelin genel sekreterlikle ilişiği yönetim kurulu kararı ile kesileceği düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda davacı işçinin iş sözleşmesi emekliliğinin gelmesi dikkate alınarak 5910 sayılı Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birliklerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanun'un 19-(4) maddesinde belirtilen "Birliklerin TİM'in personel giderleri, gelirlerinin %40'ını geçemez" amir hükmü ve Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birlikleri İnsan Kaynakları Yönetmeliğinin 12/1-b maddesi hükümleri çerçevesinde Birlik Yönetim Kurulunun 10.11.2009 tarih ve 12 sayılı kararı ile Türkiye İhracatçılar Meclisinin 12.11.2009 tarih ve 29  sayılı oluru ile  yönetmeliğin 12/1-b ve 4857 sayılı Kanun'un 17,  18. maddeleri gereğince feshedilmiştir.

Davacının emekliliği dikkate alınarak davalı birliğin personel giderlerinin yasada belirlenen orana çekmek için iş sözleşmesi feshedilmiş ancak işyerinde emekliliğe hak kazanan tüm işçiler için böyle bir uygulamaya gidilip gidilmediği mahkemece araştırılmamıştır. Kaldı ki  karara esas alınan bilirkişi raporu karar verilmeye elverişli içerikte bulunmamıştır. Bu nedenle  iş sözleşmesinin feshine gerekçe gösterilen  davalı birliğin fesih tarihi itibari ile  gelirleri ve personel giderleri karşılaştırılarak personel giderlerinin birliğin gelirlerinin  %40’ını aşıp aşmadığı hususu bilirkişi aracılığı belirlenmeli, ayrıca  5910 sayılı kanun da belirtilen  üç yıllık sürenin bitim tarihi de  göz önünde bulundurularak üç yıllık süre içinde personel giderlerine ilişkin oranın kanunda belirtilen seviyeye düşürülmesinin mümkün olup olmadığı somut olarak belirlenerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.07.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35759, Karar No: 2018/870, Tarih: 29.01.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/35759 E.  ,  2018/870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi-kurum işleminin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı eczacı, davalı kurum tarafından yapılan teftiş sonucunda,ilaçların reçete sahibine ya da yakınına teslim edildiğine ilişkin imzanın reçete sahibine veya yakınına ait olmadığının tespit edildiği gerekçesiyle 08.12.2010 tarihli yazı ile 2009 protokolünün 6.3.3 maddesi uyarınca 76.712,40 TL. cezai şart uygulanmasına ve birinci kez yazılı olarak uyarılmalarına, hasta ya da yakınına teslim edilmeyen ilaçlara ait fiyat küpürlerinin yer aldığı reçetelerin kuruma fatura edildiğinin tespit edildiği gerekçesiyle 15.12.2010 tarihli yazı ile aynı protokolün 6.3.10 maddesi gereğince 36.069,15 TL. cezai şart uygulanmasına ve yazılı olarak uyarılmalarına; kurumlarının hekimler ile işbirliği yaptığı gerekçesiyle ise,protokolün 6.3.24 maddesi uyarınca sözleşmenin 1 yıl süre ile feshedilmesine karar verildiğini belirterek; haksız feshin ve cezai şartların iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak davacının davasının kısmen kabulü ile 2009 yılı protokolünün 6.3.3 maddesine aykırılık dolayısıyla uygulanan, fazla tahakkuk ettirilen cezai şart bedeli olan 14.936,30.TL'ye cezai şart bedelinin indirilmesine, 6.3.10 maddesine aykırılık dolayısıyla uygulanan fazla tahakkuk ettirilen cezai şart bedeli olan 6.301,60.TL ye cezai şart bedelinin indirilmesine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak davacının davasının kısmen kabulü ile 2009 yılı protokolünün 6.3.3 maddesine aykırılık dolayısıyla uygulanan, fazla tahakkuk ettirilen cezai şart bedeli olan 14.936,30.TL'ye cezai şart bedelinin indirilmesine, 6.3.10 maddesine aykırılık dolayısıyla uygulanan fazla tahakkuk ettirilen cezai şart bedeli olan 6.301,60.TL ye cezai şart bedelinin indirilmesine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Yargılamada her ne kadar bozmaya uyulduğu belirtilmiş ise bozmadan sonra yapılan yargılamada bozma ilamına uygun olmayan şekilde karar verilmiştir. Şöyle ki 10.11.2014 tarihli bozma ilamında açıkça, '' Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda fazla tahakkuk ettirilen cezai şart miktarlarının tespiti ve bu miktarlar üzerinden hüküm kurulması gerekirken,cezai şartların resen makul seviyeye indirilmesi gerektiği gerekçesiyle bilirkişi raporu dışına çıkılarak belirlenmesi usul ve yasaya aykırıdır.'' yazılıdır. Bilirkişi tarafından davalı kurum tarafından protokolün 6.3.3 maddesine aykırılık dolayısıyla uygulanan, 76.712.46 TL cezai şartın 14.936.30 TL'sinin fazla tahakkuk ettirildiği, yine protokolün 6.3.10 maddesine aykırılık dolayısıyla uygulanan 36.069.15 TL cezai şartın 6.301.60 TL'sinin fazla tahakkuk ettirildiği tespit edilmiş olup, Mahkemece, cezai şartın, fazla tahakkuk ettirilen 6.301.60 ve 14.936.30 TL'ye indirilmesine karar verilmiştir. Bu haliyle bozma gereklerinin tam olarak yerine getirildiği söylenemez bozmaya uyulmakla davacı lehine usuli müktesep hak doğar. Hal böyle olunca, bozma ilamımızda belirtilen şekilde bilirkişi raporu doğrultusunda fazla tahakkuk ettirilen cezai şart miktarlarının tespiti ve bu miktarlar üzerinden yani fazla tahakkuk ettirilen 14.936.30 TL ve 6.301.60 TL üzerinden hüküm kurması gerekirken, bozma gerekleri yerine getirilmeden hatalı değerlendirmeyle cezai şartın bu miktarlara indirilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. bent gereğince temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 27,70 TL harcın davacıya iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2914, Karar No: 2019/4662, Tarih: 14.05.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/2914 E.  ,  2019/4662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Katılan vekilinin, Muğla Defterdarlık Muhakemet Müdürlüğü’nün, 20.04.2015 tarih, ... sayılı kararına dayanarak, 27.04.2015 tarihli dilekçe ile temyiz talebinden vazgeçtiği anlaşılmakla, sanıklar ..., ... ve ... hakkında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıkların temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında, hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olan ve kazanılmış hak kapsamına girmeyen ... sayılı TCK’nin 53. maddesinin infaz aşamasında uygulanması; gerekçeli karar başlığında “31.01.2008” olarak yanlış gösterilen suç tarihinin, 2007 takvim yılı yönünden, suç konusu faturaların kurumlar vergisinde kullanılmış olmaları nedeniyle “26.04.2008” ve 2008 takvim yılı için katma değer vergisinde kullanılmış olmaları “25.02.2008” olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sahte fatura kullanma suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içinde farklı zamanlarda birden fazla sahte fatura kullanma eyleminin zincirleme suç oluşturacağı gözetilmeden; sanığın, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma fiillerinin, zincirleme şekilde işlenmiş tek suç oluşturduğunun kabul edilmesi; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun ... sayılı Kanun'un ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş olup, aynı suçun düzenlendiği 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ... sayılı Kanun'un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde ise üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü, buna göre 2007 ve 2008 takvim yıllarınnda sahte fatura kullanma suçlarının cezasının alt sınırının 3 yıl hapis olduğu halde, temel cezanın 18 ay hapis cezası olarak eksik belirlenmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

... sayılı TCK'nin 51/7. maddesinde "hükümlünün deneme süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hâkimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin" belirtilmesi karşısında; "denetim süresinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde, ertelenen cezanın tamamen infaz kurumunda çektirilmesine'' karar verilerek infazın kısıtlanması,

... sayılı TCK'nin 51/7. maddesinde "hükümlünün deneme süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hâkimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin" belirtilmesi karşısında; "denetim süresinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde, ertelenen cezanın tamamen infaz kurumunda çektirilmesine'' karar verilerek infazın kısıtlanması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin, ... sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken ... sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanıklar hakkında kurulan hükümlerin 5. bentlerinin (d) bölümlerinde yer alan "tamamen infaz kurumunda çektirilmesine" ibareleri çıkartılarak yerine "... kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine," ibarelerinin yazılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18643, Karar No: 2021/8472, Tarih: 09.11.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/18643 E.  ,  2021/8472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ...Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki İlk Derece Mahkemesinde görülen 6183 sayılı Kanunun 79. maddesinden kaynaklanan menfi tespit davasında verilen davanın kabulüne ilişkin hüküm hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; istinaf isteminin kabulü ile yeniden hüküm kurulmasına ilişkin kararın, süresi içinde davacı vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili; davalı vergi dairesi tarafından 6183 sayılı Kanunun 79. maddesi uyarınca 14/11/2012 tarihli haciz bildirisi düzenlenerek müvekkili şirkete 04/12/2012 tarihinde tebliğ edildiğini, davalı vergi dairesince haciz bildirisine itiraz süresinin geçirilmesi gerekçesiyle 11/04/2013 tarihli ödeme emri düzenlenerek müvekkiline tebliğ edildiğini, bunun üzerine borçlu olunmadığı sebebine dayanılarak müvekkili tarafından ödeme emrinin iptali istemiyle Manisa Vergi Mahkemesi'nin 2013/683 Esas sayılı dosyası ile dava açıldığını, haciz bildirisinin tebliğ tarihi itibariyle müvekkilinin dosya borçlusu şirkete herhangi bir borcu olmadığını, zira asıl dosya borçlusunun ... Makine San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından davacı müvekkile bir adet saya yumuşatma makinesi teslim edildiğini, bu makinenin verimli olmaması nedeniyle adı geçen şirkete fatura ile 01/12/2012 tarihinde iade edildiğini, müvekkil şirketin adı geçen asıl borçlu şirketle ticari ilişkisinin bu alım satımdan ibaret olduğunu belirterek davalıya 231.599,59.TL tutarındaki miktardan borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, vergi mükellefi olan dava dışı borçlu ... Makine San. Tic. Ltd. Şti ile davacı şirket arasında mal veya hizmet alışverişinin bulunduğu incelemeler neticesinde anlaşılmış olduğundan davacı şirkete gönderilen ödeme emrinin hukuka uygun olduğunu, ayrıca davacı tarafın iddialarının asılsız ve yersiz olduğunu, yazılı delil niteliğinde olan ve Vergi Dairesi Müdürlüğü nezdinde bulunan formlardan da açıkça anlaşıldığını, sonuç olarak davacı şirketin gerekli itirazı zamanında yapmadığı için malın elinde ve borcun zimmetinde sayıldığını, bu sebeple 6183 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanması gerektiğini, davalı idare tarafından bahsedilen kanun hükümleri izletilerek davacı şirket adına geçerli ödeme emrinin tanzim edildiğini ve amme alacağının tahsili yoluna gidildiğini beyanla haksız ve mesnetsiz açılan davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davaya konu ödeme emrinin iptali istemiyle davacı tarafından Manisa Vergi Mahkemesi'nde dava açıldığı, Manisa Vergi Mahkemesinin 2013/683 esas 2013/838 karar sayılı kararıyla; söz konusu haciz bildirisinin davacıya tebliğinden önce davacı şirket tarafından iade faturası düzenlendiğinden adı geçen şirketle borç alacak ilişkisi olmadığının ispat edildiği, veri mahkemesinin gerekçesinde, idarece varlığı açıkça tespit edilmemiş üçüncü şahsın vergi borcundan dolayı haciz bildirisi tanzim edilmesinin yasanın düzenleniş amacına uygun düşmediği gerekçesiyle ödeme emri iptal edildiği, Manisa Vergi Mahkemesi'nin dava konusu ödeme emrinin iptaline ilişkin kararının temyiz ve karar düzeltme incelemelerinden geçerek kesinleştiği, bu nedenle asıl borçlu şirket ile davacı şirket arasındaki ödeme emriyle aranılan 231.599,59.TL tutarında borç alacak ilişkinin olduğu hususunun ispatlanamadığı, davalı idare tarafından düzenlenen 14/11/2012 tarihli haciz bildirisinin, davacı şirkete 04/12/2012 tarihinde tebliğ edildiği, davacı şirket tarafından, 04/12/2012 tarihinden önce, 01/12/2012 tarihli iade faturası ile davacı şirkete asıl borçlu ... Mak. San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından satılan 1 adet saya yumuşatma makinesinin iade edildiği, dolayısıyla davacının ... Mak. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne borcunun olmadığı anlaşıldığı, davalı idarenin alacağının dayanağının ortadan kalktığı, davacının, dava konusu ödeme emri nedeniyle, davalıya borçlu olmadığı anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının, davalı ...'nün 11/04/2013 tarihli ödeme emri nedeniyle, davalı kuruma 231.599,59 TL tutarında borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Davalı tarafından istinafa başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; davalının istinaf başvurusunun kabulü ile; ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/397 Esas - 2020/114 Karar sayılı 18/03/2020 tarihli kararının kaldırılmasına, düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle; davaya konu ödeme emrinin ... Vergi Mahkemesinin 2013/683 Esas 2013/838 Karar sayılı kararı ile iptaline karar verilip kararın kesinleştiği, buna göre davacının 6183 Sayılı Yasanın 79.maddesi gereği menfi tespit davası açılabilmesinin dava şartı olan ödeme emrinin iptaline karar verilmekle davasının konusuz kaldığı, konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulması gerekirken davanın kabulüne karar verilmesi isabetsiz bulunsa da bu yanılgının giderilmesinin yeniden yargılamayı gerektirmediği, alacaklı Vergi Dairesi tarafından gönderilen haciz bildirisinin davacı 3.kişiye tebliğ edilmesi ve davacı üçüncü kişinin yasada öngörülen yedi günlük süre içerisinde haciz bildirisine karşı itirazlarını bildirmemesi nedeniyle davalı Vergi Dairesi tarafından ödeme emri düzenlenerek davacı üçüncü kişiye tebliğ edilmesi ve daha sonra eldeki menfi tespit davasını açması, dolayısıyla davaya davacının kendisinin sebep olması nedeniyle yargılama gideri ve vekalet ücretinin davacıya yüklenilmesine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, şeklinde yeniden hüküm tesisine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK’nun 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine, aşağıda dökümü yazılı 59,30 TL temyiz peşin harcının onama harcına mahsubuna ve 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davalıdan harç alınmamasına 09/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.