muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7031, Karar No: 2021/14606, Tarih: 22.11.2021

IV- İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dava, 17.03.2004 tarihli kaza sonucu sürekli iş göremez durumuna giren kazalıya bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelir ile ödenen sosyal yardım zammı ve yapılan tedavi masrafları nedeniyle oluşan kurum zararının rücuan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı, kaza tarihi itibariyle rücu alacağını düzenleyen 506 sayılı Yasanın 26. maddesidir.

506 sayılı Yasa'nın 26. maddesinde; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya veya hak sahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin 22'nci maddede belirtilen tarifeye göre hesaplanacak sermaye değerleri toplamı (...) Kurumca işverene ödettirilir. (Ek cümle: 29/7/2003-4958/28 md.) İşçi ve işveren sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.

506 sayılı Yasa'nın 26. maddesine göre sorumluluk, kusur sorumluluğu ilkesine dayanmaktadır. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının 4857 sayılı Kanun'un 77. maddesi hükmü doğrultusunda raporda tartışılması gerekir.

Kaçınılmazlık olgusunda ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların bir çoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Eldeki davada, hükme esas alına bilirkişi kusur raporunda; sigortalının %25, davalılara ait işverenliğin %25 oranında kusurlu olduğu, olayın oluşumunda %50 oranında kaçınılmazlığın söz konusu olduğu kabul edilmiş ise de, davaya konu iş kazasının sigortalının işyerindeki kamyona takılan damperin arka tarafındaki paspasları takmak isterken, lama diye tabir edilen metal parçayı ikiye ayırıp söktükten sonra, iki demir arasına paspası takmak isterken, metal demiri çekmesi ile sol gözüne bir cismin kaçması sonucu meydana geldiğinin anlaşılması karşısında, yukarıda belirlenen maddi ve hukuki olgular karşısında iş kazasının kaçınılmazlık sonucu oluşmadığı açıktır. Bir diğer anlatımla, meydana gelen iş kazasında; şayet, işveren, tüm önlemleri almış bulunmasına karşın, zararlandırıcı sigorta olayı ortaya çıkmışsa kaçınılmazlıktan söz edilebilir. Bu açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; somut olayda artık, kaçınılmazlıktan bahsedilemez. Yani somut olayda alınması gereken tüm tedbirler alınmış değildir. Kaçınılmazlık olgusunun var olabilmesi için öncelikle tüm tedbirler alınmalı, buna rağmen beklenmedik olaylar nedeniyle kaza meydana gelmelidir. Yanılgıya dayalı, yargısal denetime elverişli olmayan raporun hükme dayanak alınması yerinde değildir.

Mahkemece yapılacak iş, olayda kaçınılmazlık bulunmadığının dikkate alınacağı, tarafların kusur durum ve oranlarının belirlenmesi için ceza ve sigortalı tarafından açılan tazminat davası varsa bu dosyalar da gözetilerek yeniden alanında uzman bilirkişilerden oluşan, olayın oluşuna uygun mahiyette heyet raporu almak ve oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

O hâlde, davacı Kurum ve davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1 maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde davalılara iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 22/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21763, Karar No: 2017/5728, Tarih: 14.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/21763 E.  ,  2017/5728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Hükmün esasını oluşturan kısa kararda belirtilmediği halde gerekçeli kararda İİK'nın 354. maddesinin ihtarı ile yargılama giderleri ile vekalet ücretine hükmedilerek ve gerekçeli kararın gerekçe kısmında sanığa verilen cezanın ertelenmesine karar verildiği belirtildiği halde cezanın ertelenmesine hükmedilmeyerek hükmün karıştırılması,

2- Öncelikle suç tarihi itibariyle ticaret sicil memurluğuna, borçlu şirketin ticareti terk ettiğine dair bildirimde bulunulup bulunulmadığı ve sanığın borçlu şirketin yetkilisi olup olmadığı sorulmadan ve vergi dairesinden 2011 yılı beyannameleri dahil olmak üzere şikayet tarihini kapsar şekilde tüm vergi beyannameleri getirtilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

1- Sanık hakkında lehe olan 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin uygulanmama gerekçesinin kararda gösterilmemesi,

2- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/25054, Karar No: 2021/9109, Tarih: 24.11.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/25054 E.  ,  2021/9109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK m. 310/3 “(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, ... temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ...'un 13.10.2021 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiği anlaşıldığından, İtiraz Hakem Heyetince davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın hakem kararını saklayan ... ... 9. Asliye Ticaret Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 24/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5440, Karar No: 2024/1577, Tarih: 27.02.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/5440 E.  ,  2024/1577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/266 E., 2015/66 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi

hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet ...,...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî bozma

Kovuşturma evresinde beyanı alındığında on beş yaşını dolduran mağdurenin suça sürüklenen çocuklardan şikayeti bulunmadığından mağdure vekilinin temyiz isteminin reddi gerektiği anlaşılmıştır.

Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz istemi yönünden suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

1. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçalarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası ve dördüncü fıkrası ile 43 üncü maddesi, 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve 31 inci maddesi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.05.2015 tarihli ve 2013/266 Esas, 2015/66 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi sonucunda tehdit ve şantaj sonucunda evine gelen mağdurenin zorla cinsel bölgelerini ellediği sabit olduğundan çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 3 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçalarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası ve dördüncü fıkrası ile 43 üncü maddesi, 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, 39 uncu maddesi ve 31 inci maddesi uyarınca, suça sürüklenen çocuk ... hakkında hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Kanun'un 'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 31 inci maddesi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, suça sürüklenen çocukların üzerlerine atılı suçlardan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temyiz İstemi

Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde on beş yaşından küçük olduğuna, iddia olunan fiiller yönünden hukuki anlam ve sonuçlarını algılamadığına, suçun manevi unsurunun oluşmadığına, üzerine atılı suçları işlemediğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Kovuşturma aşamasında ifadesinin alındığı 05.11.2013 günlü duruşmda on altı yaş içerisinde bulunan mağdurenin şikayetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, 5271 sayılı Kanun’un 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasında Baroca atanan vekilinin katılan mağdure vekili sıfatı bulunmadığı, aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği suça sürüklenen çocuklar hakkındaki hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla, mağdure vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temiz İstemi Yönünden

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin mayıs ayı içerisinde spor salonunun lavobosunda olduğunu beyan ettiği olayı, suça sürüklenen çocuğun okulun ilk döneminin sonlarına doğru olduğunu beyan ettiği, eylemin meydana geldiği tarihin suça sürüklenen çocuğun yaşı yönünden önem arz etmesine rağmen söz konusu beyanlardan hangisine neden üstünlük tanındığı ve suça sürüklenen çocuğun yaşının neden on beş - on sekiz yaş aralığında kabul edildiğine yönelik yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle mağdure vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temiz İstemi Yönünden

IV. KARAR

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle mağdure vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.05.2015 tarihli ve 2013/266 Esas, 2015/66 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye farklı gerekçeyle uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/4837, Karar No: 2014/9034, Tarih: 12.05.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/4837 E.  ,  2014/9034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 23. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 31/12/2013

NUMARASI : 2011/124-2013/359

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin bir icra takibine konu alacağının davacı şirket yöneticilerinden F. B. tarafından davalıya temlik edildiğini, ancak şirketin gerçek sahibi olan C. B.'ın bu temlik işlemine itiraz ettiğini ve temlikin geçersiz olduğunun icra dosyasına bildirildiğini, bu hususun davalı tarafça imzalanan belgelerle de kabul edildiğini, nitekim alacağın büyük bir bölümünün müvekkilince icra dosyasından tahsil edildiğini ve davalının buna itiraz etmediğini, temlike konu edilen icra dosyasındaki alacak bakiyesinin tahsili amacıyla başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı ile durduğunu, davalının dava dışı İ. Bankası'na ödeme yaptığını ve bu nedenle alacaklı olduğunu ileri sürdüğünü, ancak hiç kimsenin ihkak-ı hak yoluyla tahsil hakkına sahip olmadığını belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, eczacı olan müvekkilinin 1990 yılında davacı şirketin sahibi ve kendisinin akrabası olan C. B.'a davacı şirket adına borç para verdiğini, ancak borcun ödenmediğini, daha sonra F. B.'ın dosya alacaklarını müvekkiline temlik ettiğini, müvekkili adına temlike konu icra dosyası alacağından tahsil edilen tutarla ilgili olarak bugüne kadar dava açılmamasının nedeninin davacı şirketin borç ödemekte acz içinde olması olduğunu, ayrıca davacı şirketin alacaklısı olan dava dışı İş Bankası tarafından temlik işleminin muvazaalı olduğu iddiasıyla tasarrufun iptali davası açıldığını ve müvekkilinin bir çok taşınmazı üzerine tedbir konulduğunu, temlik işleminin iptaline karar verildiğini, taşınmazları üzerine konulan tedbirler nedeniyle bankayla anlaşmak zorunda kalan müvekkilinin bankaya 523.464,00 TL ödeme yapmak zorunda kaldığını, bunun yanında davacı şirketin tasarrufun iptali davasına verdiği yanıtta temlik işleminin ivazlı olduğunu kabul ettiğini savunarak davanın reddini ve davacı aleyhine tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Davalı vekili sunduğu ıslah dilekçesi ile takas talebinde bulunduklarını belirtmiştir.

Davalı vekili sunduğu ıslah dilekçesi ile takas talebinde bulunduklarını belirtmiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; davacı tarafça bir icra takip dosyasındaki alacağın temlikname ile davalıya temlik edildiği, bilahare dava dışı İş Bankası tarafından davalı ve davacı aleyhine bu temlikin muvazaalı olduğundan bahisle tasarrufun iptali davası açıldığı ve dayanak icra dosyasındaki borç ve ferileriyle sınırlı olmak kaydıyla temlikin iptaline karar verildiği, kararın kesinleştiği, ayrıca davalı tarafça dava dışı İş Bankasına masraflar dahil olmak üzere 523.464,00 TL ödeme yapıldığının da dosya kapsamıyla sabit olduğu, her ne kadar temlike konu icra takip dosyasındaki temlikin muvazaalı ve iptale tabi olduğu belirlenmiş ve bu kapsamda davacının davalıdan 41.000,00 TL alacaklı olduğu subuta ermiş ise de, davalı taraf dava dışı İş Bankasına anılı dosya kapsamında 523.464,00 TL ödeme yaptığından takas mahsup şartlarının oluştuğu, dolayısıyla davanın yerinde görülmediği, bunun yanında davacı yanın alacaklı olmadığını bildiği halde takip yapmakta kötüniyetli olduğu gerekçesiyle davanın reddine ve davacı aleyhine %40 tazminata karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen öteki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Somut olayda davacının takibinde kötüniyetli olduğunun kabulünü gerektirir yeterli delil bulunmadığından davacı aleyhine kötüniyet tazminatına hükmedilmemesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin öteki temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 12.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2924, Karar No: 2009/7113, Tarih: 15.09.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/2924 E.  ,  2009/7113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACI-K.DAVALI : ..., ... Vek.Av. ...

DAVALI-K.DAVACI : DSİ Genel Müdürlüğü Vek.Av. ...

Dava dilekçesinde, kamulaştırma bedelinin artırılması ve faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili, birleşen dava dilekçelerinde ise bedelin indirilmesi istenilmiştir. Mahkemece artırım davasının kısmen kabulü, tenkis isteminin de kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

2942 sayılı Kamulaştırma Yasasının 14. maddesi gereğince paydaşlar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmamaktadır.

464 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak hüküm altına alınıp davalı-karşılık davacı vekili tarafından temyize konu edilen miktar 1.170 YTL'nın altındadır.

HUMK.nun 5219 Sayılı Yasa ile değişik 427. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca miktar veya değeri 1.170 TL.yı geçmeyen kararlar kesin olduğundan miktar yönünden temyiz dilekçesinin REDDİNE,

403 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak indirimine karar verilen ve davacı-karşı davalı her bir malik tarafından temyize konu edilen miktar 1.170YTL'nın altındadır.

HUMK.nun 5219 Sayılı Yasa ile değişik 427. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca miktar veya değeri 1.170 TL.yı geçmeyen kararlar kesin olduğundan miktar yönünden temyiz dilekçesinin REDDİNE,

396 parsel sayılı taşınmaz yönünden yapılan temyize gelince; Kıymet Takdir Komisyonunca taşınmaz tarla kabul edilmiş, üzerindeki 340 büyük kayısı ve 2 büyük cevize ayrıca ağaç değeri belirlenmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmaz kapama kayısı bahçesi olarak değerlendirilip üzerinde bulunan teknik dikimden fazla kabul edilen 291 kayısı ve 2 ceviz ağacına da ayrıca değer verilmiştir.

../..

-2-

2009/2924-7113

Kamulaştırma Yasasının kıymet takdir esaslarını düzenleyen 11.maddesinin birinci fıkrası (f) bendi uyarınca arazilerde olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelire göre değer biçilmesi gerekir. Dava konusu taşınmazın kapama kayısı bahçesi olarak değerlendirilmesi doğru olup, bu şekilde yapılan değerlendirme ile kamulaştırılan yerin tamamından uygun teknikle normal olarak sağlanabilecek gelir dikkate alınacağına göre taşınmazın üzerinde bulunan başka unsurların gelirinin artık zemin değerine bir katkısı söz konusu edilemez. Başka bir deyişle bu ağaçlar dışındaki kayısı ve ceviz ve meyvesiz ağaçlarının değeri de kapama bahçe olarak bulunan bedelin kapsamında kalmaktadır.

Bu bakımdan zemin değerinin saptanmasında dikkate alınması söz konusu olmayan ağaçlar dışındaki ağaçların idare tarafından alıkonulmuş olması halinde sadece odun değerlerinin kamulaştırma bedeline dahil edilmesi gerekir.

Mahkemece, bilirkişi kurulundan yukarıda sözü edilen bozma nedeni doğrultusunda ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Tüm bu hususlar gözetilmeden düzenlenen raporlara itibar edilerek kamulaştırılan taşınmaz mala değer biçilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davacı tarafa iadesine, 15.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.