muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9870, Karar No: 2024/8427, Tarih: 06.11.2024

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesi’nin yukarıda belirtilen kararına karşı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı- davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kadının kabul edilen boşanma davası ve fer'ilerine, kusur belirlemesine, erkeğin reddedilen karşı ve birleşen davası ve manevî tazminat talebine yönelik olarak kararın tamamı yönünden istinaf talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi’nin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile toplanan delillerden ve özellikle erkeğin tanıklarından birkaçının beyanlarından; kadının da sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiği, ne var ki kadının zina eyleminin kanıtlanamadığı, tanıkların ifadelerinde geçen bir kısım olaya ise dilekçelerin teatisi aşamasında vakıa olarak dayanılmadığının anlaşıldığı, eşine fiziksel şiddet uygulayan erkek ve sadakat yükümlülüğünü ihlal eden kadının eşit kusurlu olduğu, o halde; erkeğin birleşen boşanma davası yönünden de 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası koşullarının oluştuğu, erkeğin birleşen boşanma davası yönünden kabul kararı verilmesi gerektiği, kadının zina yaptığının ispatlanamaması nedeniyle erkeğin zinaya dayalı boşanma davasının mahkemece reddinin isabetli olduğu, taraflar eşit kusurlu olduğundan tarafların maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek erkek vekilinin; kusur tespitine yönelik istinaf talebinin kabulü ile kararının kusura ilişkin gerekçesinin "boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları" şeklinde düzeltilmesine, erkek vekilinin; erkeğin reddedilen birleşen boşanma davasına yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile kararın erkeğin reddedilen birleşen boşanma davası yönünden kaldırılmasına, bu yönden yeniden esas hakkında hüküm tesisi ile erkeğin zina sebebine dayalı birleşen boşanma davasının reddine, erkeğin evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebebine dayalı birleşen boşanma davasının kabulüne, tarafların boşanmalarına, erkeğin maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine, erkek vekilinin; kadın yararına hükmedilen maddi ve manevi tazminata yönelik istinaf taleplerinin kabulü ile kararın kadın yararına hükmedilen maddi ve manevi tazminat yönünden kaldırılmasına bu yönden yeniden esas hakkında hüküm tesisi ile kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine, erkeğin sair hususlara yönelik istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesi’nin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Erkek vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; kadının kabul edilen boşanma davası ve fer'ileri, kusur belirlemesi, erkeğin reddedilen zina nedenli birleşen davası ve manevî tazminat talebi olmak üzere tamamı yönünden temyiz talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesi’nin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Erkek vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; kadının kabul edilen boşanma davası ve fer'ileri, kusur belirlemesi, erkeğin reddedilen zina nedenli birleşen davası ve manevî tazminat talebi olmak üzere tamamı yönünden temyiz talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, karşılıklı açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadının davasının kabulüne ve erkeğin zinaya dayalı boşanma talebinin reddine karar verilmesinin hatalı olup olmadığı, nafakalar ve tazminatlar noktasında toplanmaktadır

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü ve 6 ncı maddesi, 161 inci, 166 ncı maddesi, 169 uncu, 174 üncü ve 175 inci, 182 nci ve 330 uncu maddesi; 6100 sayılı Kanun’un 166 ncı, 190 ıncı, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi. 6098 sayılı Kanun 50 ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Dava kadın tarafından açılan 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedenine dayalı boşanma davası, karşı ve birleşen dava ise erkek tarafından açılan zina ve evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedenine dayalı boşanma davası olup yapılan yargılama sonucunda İlk Derece Mahkemesince kadının davasının kabulüne, tarafların boşanmalarına ve ferilerine, erkeğin karşı ve birleşen davalarının ise reddine karar verilmiş, hükmün erkek vekili tarafından istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince erkeğin zinaya dayalı boşanma davasının reddine; erkeğin 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan boşanma davasının ise kabulü ile tarafların boşanmalarına, taraflar eşit kusurlu olduğundan tazminat taleplerinin ayrı ayrı reddine, sair istinaf istemlerinin ise esastan reddine karar verilmiş, hüküm erkek vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2.Dosyanın yapılan incelemesinde; erkeğin kadının zina yaptığına yönelik delil olarak dayandığı ses kaydını içeren usb belleği dosyaya sunduğunu, mahkemece delil listesinde sunulan usb bellek içindeki ses kayıtlarının bilirkişi marifetiyle incelenmemesinin eksik delil incelemesi sonucunu doğuracağını, kadının iddia edilen zinasının varlığını ispata yönelik dosyaya süresinde sunulan usb bellek içindeki ses kaydına dayalı delilin çözümlenmemesinin, bu konuda bilirkişi incelemesi yaptırılmamasının açık ve bariz şekilde hukuka aykırılık sonucunu doğuracağını belirtmiştir. Hal böyle iken erkeğin, tüm dilekçelerinde belirttiği ve dosyaya sunduğu ses kaydını içeren usb bellekle ilgili bilirkişi raporu aldırılarak sonucu uyarınca davanın esası hakkında hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma sebebine göre yeniden hüküm kurulması gerekli hale gelen boşanma davaları ve ferilerine yönelik sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine.

06.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5762, Karar No: 2017/4990, Tarih: 23.10.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/5762 E.  ,  2017/4990 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Çocuk Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık ... müdafiinin yüzüne karşı verilen kararın temyiz süresinin son gününün Kurban Bayramı'nın 1. gününe rastladığından; CMK'nın 39/4. maddesinde “Son gün bir tatile rastlarsa süre, tatilin ertesi günü biter” hükmü gözetilerek resmi tatilin ertesi günü olan 30.10.2012 tarihli sanık müdafiinin temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymayan sanık hakkında davaya devam edilerek hüküm verileceği öngörüldüğünden; sanığa gönderilen duruşma günü ve saatini bildirir davetiyenin "tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymadığının iddia edilmesi nedeniyle, bir mazereti varsa gelip bildirmesi, gelmediği ve bir mazeret bildirmediği takdirde denetimli serbestlik tedbirine uymadığı kabul edilerek hakkında cezaya hükmolunacağı” uyarısı ile birlikte tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeden, belirtilen nitelikte uyarıyı içeren davetiyeler tebliğ edilmeden ya da sanıklar dinlenmeden mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 106. maddesinin 4. fıkrasında, “Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu ceza hapse çevrilmez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır.” hükmünün öngörülmüş olması karşısında; sanıkların ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesinin olanaklı olmadığı ve sözü edilen maddenin 11. fıkrası uyarınca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'a göre tahsil edilmesi gerektiği gözetilmeden, “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin” belirtilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazı bu nedenle yerinde olduğundan, hükümlerin BOZULMASINA, 23.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6910, Karar No: 2015/11133, Tarih: 16.09.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/6910 E.  ,  2015/11133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy(Kapatılan) 13. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2014

NUMARASI : 2013/268-2014/186

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya müteaddit kereler ürün satıp teslim ettiğini, davalıya takip dayanağı irsaliyeli faturalara konu ürünleri de satıp teslim ettiğini, ancak davalının bakiye borç miktarı olan 7.742.76 TL.yi ödemediğini, bunun üzerine başlatılan takibin davalının itirazı üzerine durduğunu beyanla, itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, takip konusu faturaların teslim alan kısımlarında isimlerin okunamadığı, davacının sadece kendi ticari defterlerine dayandığı, davacı tarafın tek taraflı ticari defterlerinin bu defterler mevzuata uygun tanzim edilmiş olsa dahi ancak davacı taraf için kesin delil ihtiva ettiği, davacının fatura içeriğindeki malların teslim edildiğini ispatlamasının gerektiği, davacı alacağını yasal delillerle ispatlayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, delil listesinde tarafların ticari defterine delil olarak dayanmış olup, taraflar tacir olduklarından her iki tarafın ticari defterleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra tüm deliller eksiksiz olarak toplanıp, hep birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davacının hangi tarafın defterlerine dayandığı konusunda yaptırılan açıklamanın icapsız olduğu gözetilmeden, sadece davacı defterleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmak suretiyle eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 16.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31784, Karar No: 2016/19941, Tarih: 21.06.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/31784 E.  ,  2016/19941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre bir suçtan hapis cezası ile adli para cezasının birlikte öngörüldüğü hallerde hükmün cezalar bakımından bölünemeyeceği ve adli para cezasının miktarına bakılmaksızın temyizinin mümkün olması nedeniyle adli para cezasına ilişkin kesinleştirme şerhi hukuken geçersiz sayılarak hükmün tamamına yönelik yapılan incelemede;

Yükletilen suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde vekalet ücreti, maktu ve nisbi olmak üzere belirlenmiştir.

Maktu vekalet ücreti, davanın konusunun para olmadığı veya para ile ölçülemediği hallerde belirlenen ücret, nisbi vekalet ücret ise davanın konusunun para olması veya para ile ölçülebilir olması halinde bu değer üzerinden belirlenen ücrettir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nda 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 365/2. maddesinin aksine ceza davalarında şahsi hak talebi halinde mahkemece bu hususta da karar verilmesi gerektiği yolunda bir düzenleme bulunmaması ve 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 112, 113 ve 114. maddeleri hükümleri karşısında; davada kendisini vekille temsil ettiren katılan idare lehine hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre maktu vekalet ücretine hükmedilmesi ile yetinilmesi gerekirken ayrıca nisbi vekalet ücretine de hükmedilmesi,

Kanuna aykırı ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, hüküm fıkrasından nispi vekalet ücretine ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,  21/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12005, Karar No: 2014/12755, Tarih: 07.04.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/12005 E.  ,  2014/12755 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/241785

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2011

NUMARASI : 2011/74 (E) ve 2011/254 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihi itibari ile 12-15 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında, 5395 sayılı Yasanın 35/1. maddesi uyarınca sosyal inceleme raporu aldırılmaması veya anılan Yasanın aynı maddesinin 3. fıkrasına göre de sosyal inceleme raporu alınmama nedeninin gerekçeli kararda gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk E.. E.. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 07.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9715, Karar No: 2020/6089, Tarih: 21.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/9715 E.  ,  2020/6089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, sahte fatura kullanma, defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık ... hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından, sanık ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen hükümlere yönelik sanıklar müdafilerinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Aynı takvim yılı içinde, farklı zamanlarda birden fazla sahte fatura düzenleme eylemlerinin zincirleme suç oluşturduğunun ve sanık ... hakkında kurulan hükümlerde TCK'nin 43. maddesi uyarınca cezada artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiillerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümlerde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanıklar müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında defter ve belgeleri gizleme suçundan verilen hükme yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesi:

Yapılan yargılamaya, gerekçeli kararda gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz nedenlerinin reddine, ancak;

a)Varlığı noter tasdiki ile sabit olan 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarına ait defter ve belgelerin, vergi kanunları yönünden incelenmek üzere 08.02.2011 tarihli, 2379/10 sayılı yazı ile istenildiği olayda; aynı yazı ile birden fazla takvim yılına ait defter ve belgelerin incelenmek üzere ibrazının istenmesi halinde, tek “defter ve belgeleri ibraz etmeme” suçunun oluşacağı gözetilmeden, sanığın üç kez 213 sayılı VUK’nin 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılmasına hükmolunması,

b)Defter ve belgeleri gizleme suçu yönünden 26.02.2011 olan suç tarihinin, gerekçeli karar başlığında 2009 yılı olarak yanlış gösterilmesi,

c)5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi’nin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

21.10.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25272, Karar No: 2017/35749, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/25272 E.  ,  2017/35749 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3947, Karar No: 2011/14618, Tarih: 18.10.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/3947 E.  ,  2011/14618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya ait konutu 9.4.207 tarihli sözleşme ile 5 yıl için kiraladığını, 5 yıl oturacağı düşüncesiyle konutta faydalı ve zorunlu masraflar yaptığını, evde oturmaya başladıktan sonra kışın yağan yağmurlar sonrası taban ve duvarlardan su alması nedeniyle aralık, ocak, şubat ve mart aylarında evde rutubetlenme oluştuğunu, davalıya gönderdiği ihtarın sonuç vermediğini, sonradan ortaya çıkan bu ayıbın konutu kullanmasına engel olduğunu, davalının 9.4.2008 ile 9.10.2008 tarihleri aası dönem için icra takibiyle talep ettiği kira bedelinin de konuttan yararlanamadığı döneme ilişkin olduğu için istenemeyeceğini ileri sürerek, konutta yaptığı iyileştirme masrafı olan 12.700 TL ile 9.12.2007 tarih ile 9.3.2007 tarihleri arasında davalıya haksız olarak ödenen kira bedelinden şimdilik 900 TL.nin tahsilini, davalının 9.4.2008-9.10.2008 dönemi kira bedeli için yaptığı icra takibinden dolayı borçlu olmadığının tesbitini istemiştir.

Davalı, davacının yaptığı tamiratların lüks tamiratlar olduğunu, sözleşmenin 4.maddesi uyarınca talepte bulunamayacağını, rutubet iddiasının doğru olmadığını, anahtarın 24.11.2008 tarihinde kendisine verildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, kiralanan taşınmazın ayıplı olmadığının bilirkişi raporu ile saptandığı, davacının yaptığı tadilat bedellerini sözleşmenin 4.maddesi uyarınca isteyemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı eldeki davada, kiralanandaki rutubet ve nem nedeniyle konuttan yararlanamadığı gerekçesiyle talepte bulunmuştur. Çözülmesi gereken uyuşmazlık, konutta gerçekten rutubetlenmenin

2011/3947-14618