muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2644, Karar No: 2021/6558, Tarih: 22.03.2021

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının taleplerinin dayanaksız, haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, 09.05.2009-25.10.2009 ve 03.03.2010-28.11.2010 tarihleri arasında mevsimlik iş sözleşmesiyle çalıştığını, 16.04.2011 tarihinden itibaren de çalışmasını sürdürdüğünü, işyerinde çalıştığı süre boyunca iş akdinden kaynaklanan maaş ve fazla mesai alacaklarını eksiksiz aldığını, 5 yılı aşkın bir süredir çalışmasını sürdürürken fazla mesaiye ilişkin herhangi bir talepte bulunmadığını, davacının 2012 yılı teftiş raporunu esas göstererek anılan rapordan yaklaşık 3 yıl sonra 2014 yılında icra takibi başlattığını, davacı fazla mesaiyi talep etmediğinden ve 6 işgünü içerisinde iş akdini fesih imkanı varken bu hakkını kullanmamasının kötü niyetini gösterdiğini, hak ettiği fazla mesai varsa bordrolarına yansıtılarak serbest zaman ve izin kullandırılmak suretiyle ödendiğini, davaya konu edilen müfettiş raporunda incelenen yıllar ve davacının 2010 yılı itibariyle fazla mesai alacağı talebinin 5 yıllık zamanaşımına uğradığını, müfettiş raporunun 2012 yılı öncesi çalışma yıllarına ait olduğunu, davacının azami sınır olan 270 saatten fazla çalışmasının söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı yasal süresi içerisinde davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Somut uyuşmazlıkta, davacı Bölge Çalışma Müdürlüğü müfettişleri tarafından tespit edilen fazla mesai ücreti alacağının ödenmediğini ve tespite rağmen hala aynı şekilde çalıştıklarını ve bu çalışmaya ilişkin fazla mesai ücretlerinin de iddia ederek tahsilline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı işyerinde 20.12.2012-18.10.2012 tarihleri arasında Bölge Çalışma Müdürlüğü müfettişleri tarafından yapılan teftişte arası teftiş yapılmış, yapılan teftişte 01/01/2010- 18/10/2012 arası dönem için davacının yaptığı fazla mesai çalışmalarının ödenmediği tespit edilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş ise de teftiş raporu ile tespit edilen fazla mesai ücretinin davacıya ödendiğine dair dosyada belge bulunmamaktadır. Mahkemece yapılacak iş ödeme belgesi var ise bu belgeleri değerlendirmek ve buna göre sonuca gitmek, yok ise tespit edilen fazla mesai ücreti alacağını hüküm altına almaktır. Yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgilisine iadesine 22/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8442, Karar No: 2022/3376, Tarih: 25.04.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/8442 E.  ,  2022/3376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 22. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 11.05.2017 tarih ve 2016/623 E. - 2017/353 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi'nce verilen 19.10.2020 tarih ve 2018/762 E. - 2020/1234 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin yurt dışından çelik hammaddeleri ithalatı, imalatı ve satışı işiyle iştigal ettiğini, davalı kurumun üretim yapmak üzere çelik hammadde ihtiyacı için ihale açtığını ve bu ihalenin müvekkili şirketin uhdesinde kaldığını, 13.05.2015 tarih ve 2128 sayılı sözleşmenin imzalandığını sözleşme konusunun idarenin ihtiyacı olan ABD'de yerleşik Carpenter Tecnology Corparation firmasının ürünü olan ve özellikleri belirtilen 10.000 Kg çelik malzemesi, işin teslim yerinin Kırıkkale, teslim tarihinin ise 10.12.2015 olduğunu, sözleşme uyarınca müvekkili firmanın ABD'deki firmaya sipariş verdiğini ve ürünlerin hazırlanmaya başlandığını, bu arada 05.07.2015 tarih ve 29407 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Bakanlar Kurulu'nun 2015/7749 numaralı kararına göre ülkeye ithal edilecek çelik ürünlere % 25 ilave gümrük vergisi konulması üzerine, zorunlu olarak ilave 264.473,55 TL gümrük vergisinin ödenip teslim yükümlülüğünü yerine getirdiğini, bu ek vergi yükünün taraflar arasında imzalanan ihale sözleşmesinin 7.1. maddesinin ''yurtdışından yapılan mal alımı ihale işlemlerinde sözleşmenin yürürlük süresi zarfında doğacak, vergi, resim, harçlar ve ödemeler ile ilgili banka komisyon ve masraflarından Türkiye içinde tahakkuk edenler idare tarafından, Türkiye dışında tahakkuk edenler yüklenici tarafından ödenecektir" hükmü ile idari şartnamenin 24. maddesi gereğince Türkiye içinde tahhakkuk ettiği ve davalı idare tarafından ödenmesi gerektiğinden bahisle ödedikleri ek vergi bedeli 264.473,55 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu uyuşmazlıkta uygulanacak idari şartnamenin 24.2. maddesinde "istekliye ait olan gider kalemlerinde artış olması yada benzeri yeni gider kalemleri oluşması hallerinde, teklif edilen fiyatın bu tür artış yada farkları karşılayacak payı içerdiği kabul edilecektir" dendiğini, sözleşmenin fiyat farkı başlıklı 15. maddesinde ise "yüklenici varsa süre uzatımı da dahil olmak üzere sözleşme süresince, sözleşmenin tamamen ifasına kadar vergi, resim harç ve benzeri mali yükümlülüklerde artışa gidilmesi veya yeni mali yükümlülüklerin ihdası gibi nedenlerle fiyat farkı talebinde bulunamaz" hükmünün yer aldığını, sözleşmenin 15. ve idari şartnamenin 24. maddesine göre davacının hiçbir şekilde talep ettiği alacağı isteyemeyeceğini , davacının ileri sürdüğü 7.1.1 maddesinde kastedilenin yurt dışından yapılan mal alım ihale işlemleri ve yurt dışı firmaları kapsadığını, davacının yurt dışı menşeli malı yabancı para birimi ile teklif eden yerli istekli konumunda olduğunu, başka bir deyişle ihalenin yerli ve yabancı isteklilere açık olarak yurt içinde gerçekleştirildiği ve yurt dışından mal alımı yapılmadığından, sözleşmenin tüm lafzı dikkate alındığında gümrük vergisine ait ödemenin talep edilemeyeceğinin açık olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşmenin 15. maddesinde sözleşme süresince ifasına kadar vergi vs mali yükümlülülerde artışa gidilmesi veya yeni yükümlülüklerin ihdası nedeniyle fiyat farkı talebinde bulunulmayacağı, yani bu iş için fiyat farkı verilmeyeceği kararlaştırılmış ise de, sözleşmenin 7.1.1 maddesinde; yurtdışında yapılan mal alım ihale işlemleri sırasında ve sözleşmenin yürürlük süresi zarfında doğacak vergi, resim, harç ve ödemelerin Türkiye içinde tahakkuk edenlerinin idare tarafından, Türkiye dışında tahakkuk edenlerinin ise yüklenici tarafından ödeneceği, yine aynı hususun idari şartnamenin 24. maddesinde yer alması karşısında; ihale konusu malın yurt dışında ithal edilmesi nedeniyle sözleşmenin 15. maddesi hükmüne rağmen 7. maddesinde istisnai hüküm getirilerek ilave verginin yurt içinde tahakkuku halinde bunun idare tarafında ödeneceğinin kararlaştırıldığı ve bu haliyle ihale fiyatı içinde yer almadığı anlaşılmakla, davacının, davalının sözleşme kapsamınca üstlendiği vergiyi ödemesi nedeniyle ödediğini tarafların tacir olması da nazara alınarak avans faiziyle birlikte geri istemekte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, taraflar arasında imzalanan 13/05/2015 tarihli sözleşmeye göre davacının davalıya ABD'den çelik getirme borcu altına girdiği, sözleşmenin 7.1.1. maddesinde yurt dışından yapılan mal alım ihale işlemleri sırasında ve sözleşmenin yürürlük süresi zarfında doğacak vergi, resim, harçlar ve ödemelerle ilgili banka komisyon ve masraflarının (damga vergisi hariç) Türkiye içinde tahakkuk edenler idare tarafından, Türkiye dışında tahakkuk edenlerin ise yüklenici tarafından ödeneceğinin kararlaştırıldığı, sözleşmenin 8. maddesinde de 7. maddeye atıf yaparak burada belirtilen giderlerin aynen geçerli olduğunun düzenlendiği, bahsedilen sözleşmenin 7.1.1. maddesinde açıkça görüleceği üzere "sözleşmenin yürürlük süresi zarfında" ibaresinin kullanıldığı, dolayısıyla, sözleşme yürürlükteyken 05/07/2015 tarihinde resmi gazetede yayınlanan Bakanlar Kurulu kararı ile ithalat rejiminde uygulanan %0 olan vergi oranının %25'e çıkarıldığı, bu durumda, sözleşmenin bahsedilen maddesine göre meydana gelen artışta davalı idarenin sorumlu olacağı bu nedenle ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, yurtdışı mal alım ihalesinden kaynaklanan gümrük vergisi artış farkının ihale makamı olan davalıdan geri alınması istemine ilişkindir. Mahkemece sözleşmenin 7.1.1. maddesi gereğince davanın kabulüne karar verilmişse de, gerek dosyada alınan bilirkişi raporunda saptanan olgular gerekse sözleşmenin 15. maddesi ve İdari Şartnamenin 24. maddesi ile sözleşmenin yürürlüğü sırasında vergi yükümlülüğünden kaynaklanan artışlarda davacı yüklenicinin sorumluluğu açıkça belirtilmiştir. Davanın her iki tarafı da tacir olmakla, sözleşme özgürlüğü kapsamında karşılıklı yükümlülüklerin açıkça belirlendiği durumlarda sözleşmenin aksine bir yorumla sonuca gidilmesi mümkün değildir.

Her ne kadar mahkemece sözleşmenin 7. 1. 1. maddesinin yine sözleşmenin 15. maddesinin istisnası olduğu belirtilerek sonuca gidilmişse de, 15. maddede açıkça 7.1.1. maddesinin istisna olduğu belirtilmediği gibi, eldeki dava açısından açıkça bir düzenleme olması nedeniyle bu hükmün uygulanma olanağı bulunmamaktadır.

Bu durumda mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken davanın kabulüne karar verilmesi, Bölge Adliye Mahkemesi’nce davalı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Bu durumda mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken davanın kabulüne karar verilmesi, Bölge Adliye Mahkemesi’nce davalı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 25/04/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12208, Karar No: 2012/138, Tarih: 16.01.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/12208 E.  ,  2012/138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, 10.000 TL tazminatın hasar tarihinden itibaren davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, davacının bağımsız bölümünde anataşınmazın ortak yerlerindeki arızadan dolayı meydana gelen zararın davalılardan tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece, davacının evinde meydana gelen zarar karşılığı 6.540 TL ile ortak arızanın giderilmesi bedeli olarak bilirkişi tarafından hesaplanan 2.200 TL'nin davalılardan arsa payları oranında tahsiline ve ortak su tesisatındaki arızanın giderilmesi için davacıya izin verilmesine karar verilmiştir.

1-Davacının evinde meydana gelen zararın tazminine ilişkin dava yönünden;

Her bir davalının payına düşen miktar 1.400 TL'yi geçmediğinden HUMK'nun 5219 sayılı Yasa ile değişik 427. maddesinin 2. fıkrası uyarınca karar kesin olduğundan miktar yönünden temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2-Ortak su tesisatındaki arızanın giderilmesine ilişkin karar yönünden;

Davacı dava dilekçesinde, sadece bağımsız bölümünde oluşan zarar ile uğradığı manevi tazminatın davalılardan tahsilini istemiş olup, ortak su tesisatındaki arızanın giderilmesi yönünde herhangi bir istemi bulunmamaktadır. HMK.'nun 26.maddesi (HUMK.'nun 74.md.) gereğince hakim, tarafların talepleri ile bağlı olup talepten fazlasına hükmedemez. Buna göre talep aşılmak suretiyle, ortak tesisatın onarımına ve bunun için yapılacak onarım giderlerine de hükmedilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5112, Karar No: 2025/1879, Tarih: 10.04.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/5112 E.  ,  2025/1879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/23 E., 2024/42 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar davacı-karşı davada davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 451 ada 76 parsel sayılı taşınmaz malikinin davacı olduğunu, davalının müvekkilinin taşınmazını yıllardır bedel ödemeden kullandığını belirterek davalının haksız el atmasının önlenmesine ve tespit dosyasında belirlenen tüm muhdesatlarla birlikte teslimine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı vekili karşı dava ve cevap dilekçesi ile; dava konusu taşınmazı müvekkilinin aynı zamanda kardeşi olan davacının müteveffa annesi ...ile birlikte satın aldığını, tapunun önce davacının kardeşi ... ... adına, akabinde davacının müteveffa annesi ...adına tescil gördüğünü, ...nin ölümü ile de davacı kızına intikal ettiğini, müvekkilinin davacının müteveffa annesi ...nin ve oğlu Seçkin ...'ın izni, hatta talebiyle bu taşınmazı kullanmaya başladığını, davacının da bu durumu hem bildiğini hem de onay verdiğini, taşınmaz üzerinde bulunan ev, ahır, samanlık, su kuyusu, su pompası, su deposu vesair tüm yapıları müvekkilinin yaptırdığını, ayrıca taşınmaza çeşitli ağaçlar diktiğini, davalının iyi niyetli olduğunu belirterek asıl davanın reddini, karşı davanın ise kabulü ile 451 ada 76 parsel sayılı davalı adına kayıtlı taşınmaz üzerindeki müvekkili tarafından yapılan ve keşif sırasında gösterecekleri tüm yapılar ve dikili ağaçların rayiç değerlerinin faiziyle birlikte sebepsiz zenginleşme hükümleri gereği taraflarına ödenmesini, belirlenecek rayiç bedel taraflarına ödeninceye kadar lehlerine MK 994 gereğince hapis hakkı tanınmasını talep etmiştir.

2. Davacı-karşı davalı vekili karşı davaya cevap dilekçesinde; taşınmaz üzerindeki tüm yapı ve ağaçların davacı-karşı davalıya ait olduğunu, mülkiyetin bunları da kapsadığını, tanık dinletmeye muvafakatleri olmadığını, karşı davacının dayısı olması nedeniyle taşınmazdan geçimini sağlaması için geçici olarak taşınmazı kullanmasına izin verildiğini, ancak sonraki süreçte taşınmazın teslim edilmediğini, sebepsiz zenginleşmeye ilişkin taleplerin zamanaşımına uğradığını, hapis hakkı istem şartlarının da oluşmadığını belirterek karşı davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 29.12.2015 tarihli ve 2014/180 Esas, 2015/565 Karar sayılı kararıyla asıl dava yönünden; davacı-karşı davalı ... ...'ın davasının kabulü ile 76 parsele yönelik 11.475,00 TL (11 yaşından küçük ağaçların bedeli ile su kuyusunun sabit yatırım bedeli) üzerinden davalı-karşı davacıya hapis hakkı tanınmak suretiyle davalı-karşı davacı ...'nin el atmasının önlenmesine ve taşınmazın üzerindeki mevcut tüm yapı ve muhdesatlarla davacı-karşı davalı ... ...'a teslimine, karşı dava yönünden; davalı-karşı davacı ...'nin davasının kısmen kabul-kısmen reddi ile 11.475,00 TL (11 yaşından küçük ağaçların bedeli ile su kuyusunun sabit yatırım bedeli) sebepsiz zenginleşme bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davacı- karşı davalı ... ...'dan alınarak davalı-karşı davacı ...'ye verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkemenin 29.12.2015 tarihli kararının süresi içinde davacı-karşı davalı vekili ile davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 04.10.2018 tarihli ve 2018/2084 Esas, 2018/16806 Karar sayılı kararı ile; taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine, karşı davaya ve hapis hakkına konu edilen yapıların ve ağaçların 1991 yıllarından itibaren davacının murisinin ve davacının rızası ile peyder pey yapıldığı, hâl böyle olunca davaya konu edilen yapıların yapılmasında ve ağaçların dikilmesinde davalı-karşı davacının iyiniyetli olduğunun kabulü ile hüküm tesisi gerekirken yazılı olduğu üzere sadece 11 yaşından küçük ağaçların bedeli ve su kuyusu esas alınmak suretiyle karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; asıl davada el atmanın önlenmesi talebi için Yargıtay incelemesinden geçip kesinleşmesi nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, karşı davada ise 114.266,50 TL sebepsiz zenginleşme bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davacı-karşı davalıdan alınarak, davalı-karşı davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, sebepsiz zenginleşme bedeli olarak hükmedilen 114.266,50 TL ödenene kadar davalı-karşı davacı lehine sebepsiz zenginleşmeye konu muhdesatlarda hapis hakkı tanınmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı vekili temyiz dilekçesinde:

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı vekili temyiz dilekçesinde:

1. Bozma kararından sonra ellerine geçen 24.11.2004 tarihli belgenin delil sözleşmesi niteliğinde olduğunu, davalı tarafından kabul edildiğini, bu belge ile karşı davanın açıklığa kavuştuğunu, karşı davacının yalnızca bir ev ile hayvan damı yaptığını ve taşınmazı terk ettiğinde bu ikisini talep hakkı olduğunu kabul ettiğini, bu nedenle su kuyusu, ağaçlar ile diğer yapıların davalı tarafından yapıldığının- dikildiğinin ispatlanamadığını, aksi durumun başkaca, özellikle tanık delili ile ispatlanamayacağını, tanık delilinin takdiri olduğunu, belgenin ise kesin delil niteliğinde olduğunu,

2. Belge tarihinden sonra taşınmazda yapılan yapı-ağaç bulunmadığını,

3. Belge uyarınca davalının yalnızca inşaat bedelini faydalı masraf olarak isteyebileceği kabul edilmişse de hükümde yapı bedellerinin ödenmesine karar verildiğini, inşaat bedeline ilişkin rapor alınmadığını,

4. İlk hüküm sonrası davalının icra takibi başlatıp hapis hakkı bedelini ve hükmün fer'ilerini tahsil ettiğini, ancak bu durumun güncel kararda dikkate alınmadığını, mükerrer ödeme ihtimali olduğunu belirterek hükmün bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; asıl davada el atmanın önlenmesi, karşı davada ise sebepsiz zenginleşme nedeniyle alacak ile hapis hakkı tanınması istemlerine ilişkindir.

Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanunun 428. maddesi ile 439. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı-karşı davalının yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

10.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7295, Karar No: 2013/12079, Tarih: 25.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/7295 E.  ,  2013/12079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

6136 sayılı Kanunun 15/4. maddesindeki suçun, aynı Kanunun 4. maddesinin 3. fıkrasında belirtilen ve 6136 sayılı Kanun kapsamında olmayan “... ve ... silahlarla bıçak ve diğer aletlerin, hal ve şartlara göre sırf saldırıda kullanmak amacıyla” taşınması halinde oluşacağı, bu nedenle bıçak üzerinde 6136 sayılı Kanun kapsamında olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yapılması zorunluluğu bulunmadığından tebliğnamedeki (2) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, 25.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.