muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/22439, Karar No: 2013/20242, Tarih: 27.12.2013

Bundan ayrı; ..., 2560 sayılı Kanun gereğince ... Büyükşehir Belediyesi'nin idari yapılandırmasında yer aldığından hakkında 5393 sayılı Kanun'un uygulanması zorunludur. 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesi uyarınca belediyenin kamu hizmetlerinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez. Ayrıca, Belediye Gelirleri Kanunu ve diğer kanunlarla belediyeye verilen paylar, vergi ve resim hükmünde olduğundan haczi mümkün değildir. Somut olayda,borçlu Kurum'un haczedilen alacaklarının Vakıfbank ... Şubesi'nin karşılık yazısından anlaşıldığı ve taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmadığı üzere; su ve atık su bedelleri, çevre temizlik vergisi ile, İller Bankasından alınan paylardan kaynaklandığı sabittir. ...'nin su ve atık su bedelleri gelirleri vergi, resim ve harç hükmünde olmadığından, 5393 Sayılı Kanunun 15/son maddesi uyarınca kamu hizmetinde fiilen kullanılmadığı sürece haczine engel bir hüküm bulunmamaktadır. Borçlu kurumca şikayete konu edilen haciz konusu su bedellerinin fiilen kamu hizmetinde kullanıldığı da ispatlanamamıştır. Öte yandan, borçlu idarece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir. Hal böyle olunca, eldeki uyuşmazlık bakımından; borçlu idarenin Vakıfbank ... Subesi'ndeki hesabında haczi kabil ve haczi kabil olmayan paralar birlikte toplandığı anlaşıldığından; haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmesi gerekli bulunduğuna göre, tüm bu açıklamalar kapsamında anılan hesaba haciz uygulanmasında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından borçlu vekilinin şikayetinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle, İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 27.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2323, Karar No: 2023/4289, Tarih: 11.09.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/2323 E.  ,  2023/4289 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1953 E., 2019/2081 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi

...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, bozma

Konya Bölge Adliye Mahkemesinin 25.10.2019 tarihli ve 2019/1953 Esas, 2019/2081 Karar sayılı kararıyla mala zarar verme suçu bakımından hükümlerdeki adli para cezalarının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 272/3-a maddesi gereğince kesin nitelikte olmaları sebebiyle aynı Kanun'un 279/1-b maddesi gereğince istinaf isteminin reddine karar verildiği, mala zarar verme suçuna yönelik istinaf isteminin esastan reddi kararına sanıklar müdafince itiraz edilmesi üzerine Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 25.11.2019 tarihli ve 2019/73 Değişik iş sayılı kararıyla itirazın kesin olarak reddine karar verildiği, bu sebeple temyiz incelemesinin kapsamının sanıklar hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

A. Sanıklar Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik Sanık ... ve Sanıklar Müdafiinin Temyiz İstemleri Bakımından

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 25.10.2019 tarihli ve 2019/1953 Esas, 2019/2081 Karar sayılı kararının sanık ... ve sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında, İscehisar Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.04.2019 tarihli ve 2019/66 Esas, 2019/125 Karar sayılı kararı ile konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/4, 119/1-c ve 53/1. maddeleri uyarınca sırasıyla “2 yıl” hapis cezaları ile mahkûmiyet hükümlerine konu cezaların miktarları ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararları ve bu kararlara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ... ve sanıklar müdafinin temyiz istemlerinin, aynı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİNE,

B. Sanık ...'ın Temyiz İstemi Bakımından

B. Sanık ...'ın Temyiz İstemi Bakımından

Sanığın yokluğunda verilen ve 07.11.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Kanun'un 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde 12.11.2019 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu; ancak aynı Kanun’un 295/1. maddesinde öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

C. Sanıklar Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Sanık ... ve Sanıklar Müdafinin Temyiz İstemleri Bakımından

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereğince temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Konya Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.03.2019 tarihli ve 2019/49 Esas No.lu iddianamesiyle sanıklar hakkında katılanın evinden 400,00 Türk lirası bozuk, 160,00 Türk lirası kâğıt para ile ... marka cep telefonunu alması şeklindeki eylemleri nedeniyle hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi gereğince cezalandırılmalarına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İscehisar Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.04.2019 tarihli ve 2019/66 Esas, 2019/125 Karar sayılı kararı ile sanıkların hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143 ve 53. maddeleri gereğince 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiş, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 25.10.2019 tarihli ve 2019/1953 Esas, 2019/2081 Karar sayılı kararı ile ilk derece mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... 15.11.2019 tarihli temyiz dilekçesinde özetle, somut delillere dayanmayan, varsayımsal gerekçelerle mahkûm edildiğini, bu sebeplerle hükmün bozulmasını talep etmiştir.

2. Sanıklar müdafii 27.12.2019 tarihli temyiz dilekçesinde özetle, sanıkların atılı suçu işlediklerinin sabit olmadığını, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraatlerine karar verilmesi gerektiğini, ayrıca tanıkların dinlenmediğini, bu sebeplerle kararın bozulmasını talep etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

2. Sanıklar müdafii 27.12.2019 tarihli temyiz dilekçesinde özetle, sanıkların atılı suçu işlediklerinin sabit olmadığını, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraatlerine karar verilmesi gerektiğini, ayrıca tanıkların dinlenmediğini, bu sebeplerle kararın bozulmasını talep etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Olay tarihi olan 03.03.2019’da gece vakti sayılan saat 20.30 ile saat 23.30 arasında katılanın evine pencere camı zorlanmak suretiyle girilip, içeriden 165,00 Türk lirası kâğıt olmak üzere yaklaşık 450,00 Türk lirasına yakın bozuk paranın olduğu plastik bir kutu ile birlikte ... marka cep telefonunun alındığı, durumun polise bildirilmesi üzerine ertesi gün sanıkları belli bir süre gözleyen polis ekiplerinin sanıkların ellerindeki siyah renkli laptop çantasını mermer taşların arasına bıraktıklarını fark edip, çantayı açtıklarında içinden toplam 400,00 Türk lirası bozuk parayı buldukları ve katılanın paraların kendisine ait olduğunu teşhis etmesi üzerine katılana teslim edildiği, bu sebeplerle sanıkların katılanın paralarını aldığının tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanıklar soruşturma evresinde suçlamaları inkâr ederken, kovuşturma evresinde tanımadıkları kişilerin bir çuval bıraktıklarını görmeleri üzerine içinde ne olduğunu merak ettikleri için aldıklarını savunmuşlardır.

Tanıklar ...,... ve ... de sanıkları bir çuval taşırken gördüklerini beyan etmişlerdir. Katılan suça konu bozuk paraları teşhis etmiştir. 04.03.2019 tarihli Teşhis ve Teslim Tutanağı ile aynı tarihli Olay ve Muhafaza Altına Alma Tutanağı da dosya içerisine alınmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tanıklar ...,... ve ... de sanıkları bir çuval taşırken gördüklerini beyan etmişlerdir. Katılan suça konu bozuk paraları teşhis etmiştir. 04.03.2019 tarihli Teşhis ve Teslim Tutanağı ile aynı tarihli Olay ve Muhafaza Altına Alma Tutanağı da dosya içerisine alınmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Her ne kadar sanık ... ve sanıklar müdafii somut delillere dayanılmadığını ve şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanıkların beraat etmeleri gerektiğini iddia etmişler ise de, sanıklar katılanın evinden alınan bozuk paralarla olaydan yalnızca bir gün sonra yakalanmışlardır. Yargılamanın soruşturma evresinde suçlamaları inkâr etmelerine karşın, kovuşturma evresinde ise tanımadıkları birinin bir çuval bıraktığını ve kendilerinin çuvalın içinden suça konu paraları aldıklarını savunmuşlardır. Oysa duruşmada da dinlenen tanıkların tamamı sanıkları ellerinde çuval ile giderken gördüklerini beyan etmişlerdir. Bu sebeple sanıkların atılı suçları işlediğinin sübut bulduğu anlaşıldığından sanıklar ve müdafinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; sanıklar hakkında Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 05.03.2019 tarihli ve 2019/49 Esas No.lu iddianamesinde hırsızlık suçundan sevk maddeleri arasında 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesinin bulunmadığının anlaşılması karşısında, 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesi gereğince sanıklara ek savunma hakkı tanınmaksızın yazılı şekilde karar verilmek suretiyle savunma haklarının kısıtlanması sebebiyle hükümlerde hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanıklar ve müdafinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 25.10.2019 tarihli ve 2019/1953 Esas, 2019/2081 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak BOZULMASINA,

dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İscehisar Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7406, Karar No: 2012/9956, Tarih: 25.12.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/7406 E.  ,  2012/9956 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, abonelik sözleşmesine dayalı kayıp kaçak bedeli ve PSHS okuma bedeli ile ilgili muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

Hal böyle olunca davanın niteliği, tarafların sıfatı, temyize konu hükmün kapsam ve gerekçesi dikkate alındığında 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararlarına göre yerel mahkemece verilen hükmün temyiz incelemesini yapma görevi Yargıtay ( 13 ).Hukuk Dairesine ait olmakla birlikte anılan Dairece de aidiyet kararı verilerek dosya Dairemize gönderilmiş olmakla, temyiz inceleme yerinin belirlenmesi için dosyanın YARGITAY HUKUK DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU’NA SUNULMASINA, 25/12/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9587, Karar No: 2012/13317, Tarih: 19.11.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/9587 E.  ,  2012/13317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : UZUNKÖPRÜ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/03/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptal ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece, davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili  tarafından  yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava,  muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal, tescil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden toplanan delillerden; çekişme konusu 4145 ve 4737 parsel sayılı taşınmazların miras bırakan H... B... tarafından 26.05.2006 tarihinde davalıya satış suretiyle devredildiği anlaşılmaktadır.

Davacı, miras bırakanın yapmış olduğu temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda,  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Hemen belirtilmelidir ki; satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet ya da emek de olabileceği kabul edilmelidir. (HGK.'nun 29.4.2009 gün 2009/1-130 S.K.) Esasen, yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 1.4.1974 gün 1/2 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Başka bir ifade ile murisin iradesi önem taşır.

Somut olaya gelince, davacının bizzat dava dilekçesinde “....muris sağlığında gelini olan davalının yanında kalmış,davalı tarafından bakılıp gözetilmiştir. Bunun manevi duygusu içerisinde kalan ve kolaylıkla etkilenmesi mümkün olan yaşlı bir kişinin minnet duygusu içerisinde hareket edebileceği hayatın gerçeği olduğundan muriste etkilenmiş ve söz konusu her iki taşınmazı gelini olan davalıya temlik etme ihtiyacını kendisinde hissetmiştir....” denilmek suretiyle, miras bırakan tarafından davalı gelinine yapılan devrin bakım karşılığı olduğu bildirilmiştir. Bu durumda, kural olarak murisin mal kaçırma amacıyla hareket ettiği söylenemez.

Ne var ki, mahkemece miras bırakan tarafından temlik edilen taşınmazların miras bırakanın genel mal varlığı içesinde teşkil ettiği oran belirlenmemiş (makul düzeyde kalıp kalmadığı) bunun sonucu olarak murisin gerçek amacının ne olduğu bu açıdan irdelenmemiştir.

Hal böyle olunca, miras bırakandan intikal eden taşınır, taşınmaz tüm mal ve haklar araştırılmalı, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgeler mercinden getirtilmeli değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarıda değinilen anlamda murisin mal kaçırma kastı olup olmadığı, başka bir ifade ile murisin iradesi belirlenmelidir.

Öyle ise, davalının bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.11.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/33992, Karar No: 2024/6123, Tarih: 07.05.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/33992 E.  ,  2024/6123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2822 E., 2019/855 K.

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 12.07.2018 tarih, 2017/283Esas, 2018/369 Karar sayılı kararı ile imar kirliliğine neden olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 184 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ile 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca, 7.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu sonucunda, yukarıda tarih ve sayısı bildirilen incelemeye konu Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin kararı ile karar tarihinden önce yürürlüğe giren 7143 sayılı Kanun'la eklenen 3194 sayılı İmar Kanunu'nun Geçici 16 ncı maddesi uyarınca, suça konu yapı yapı kayıt belgesi ile kayıt altına alındığından, sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin beşinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesine şeklinde düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Kurum vekilinin temyiz isteğinin, 3194 sayılı Kanun'un geçici 16 ncı maddesinin ruhsata aykırı olan yapıyı ruhsata uygun hale getirmediğine, imar kirliliğinin ortadan kalkmadığına, bu nedenle hükmün bozulması ve sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Kurum vekilinin temyiz isteğinin, 3194 sayılı Kanun'un geçici 16 ncı maddesinin ruhsata aykırı olan yapıyı ruhsata uygun hale getirmediğine, imar kirliliğinin ortadan kalkmadığına, bu nedenle hükmün bozulması ve sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, pazar mahallesi 24. Sokak ... Apartmanı A blok zemin katta bulunan iş yeri önüne ilave olarak çelik profiller üzerine alçıpan plak ve betopan plaklar kullanılarak çinko ile örtmek suretiyle ilave inşaat yaptığının tespiti üzerine hakkında açılan davada, sanığın savunmalarına, 07.12.2017 tarihli 07.06.2018 tarihli bilirkişi raporlarına göre sanığın iş yerinin önünde bulunan güneşten ve yağmurdan korunmak için yapılan sundurmanın etrafının kapatılarak dükkan içerisine dahil edilmesi sonucunda yapmış olduğu inşaatın imar kanunu kapsamında bina olarak değerlendirileceği, yapılan ilave kısmın binanın taşıyıcı sistemi ile bir bütün oluşturduğu ve dolayısıyla binanın taşıyıcı unsurlarından yararlandığı ve alan kazanımına neden olduğunun tespiti nedeniyle sanığın atılı suçu işlediği Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın yapı kayıt belgesini alarak imara aykırılığı giderdiği gerekçesiyle 3194 sayılı İmar Kanunu'nun geçici 16 ncı maddesi delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin beşinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince hükmün kaldırılarak, düşmesine şeklinde düzeltilmek suretiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Dosya kapsamından, suça konu imara aykırı yapıya ilişkin olarak, imara aykırılığı kapsayacak şekilde yapı kayıt belgesinin alındığı anlaşılmakla ve düşme kararının yasal dayanağı olan 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin beşinci fıkrasında; kişinin ruhsata aykırı olarak yaptığı veya yaptırdığı binayı imar planına ve ruhsatına uygun hale getirmesi halinde açılan kamu davasının düşmesine karar verileceğinin düzenlenmesi ve sanık hakkında açılan kamu davasının yargılaması sonucunda düşme hükmü kurulmuş olması karşısında, vekalet ücretine hükmedilmemesine dair gerekçesi hukuka uygun bulunmuştur.

2. Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan Kurum vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin kararında katılan Kurum vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,