muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8845, Karar No: 2019/3374, Tarih: 21.03.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/8845 E.  ,  2019/3374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki hakem kararına itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı itirazın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, destek yolcunun bulunduğu Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Sorumluluk Sigortası Poliçesi bulunmayan araçla meydana gelen tek taraflı trafik kazası nedeni ile davacının eşinin vefat ettiğini belirterek 120.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili, başvurunun reddini istemiştir.

Uyuşmazlık Hakem Heyetince, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; başvuru sahibinin talebinin kısmen kabulü ile 57.896,40 TL destekten yoksun kalma tazminatının 14.03.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte Güvence Hesabından alınarak başvuru sahibine ödenmesine karar verilmiş; karara, davalı vekili ve davacı vekili tarafından itiraz edilmiştir. İtiraz Hakem Heyetince, itirazların kısmen kabulü ile kararın kaldırılmasına başvuru sahibine eksik ödenen 26.845,00 TL tazminatın 14.03.2013 tarihinden itibaren yasal faizi ile Güvence Hesabından alınarak başvuru sahibine verilmesine, her iki tarafın fazla ve sair istemlerinin reddine karar verilmiş; itirazın kısmen reddine dair karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatına ilişkindir. Destekten yoksun kalınacak sürenin, çocuklar için, yaşları, okuldaki eğitim durumları, içinde yaşadıkları sosyal ve ekonomik koşullar değerlendirilerek ayrı ayrı belirlenmesi, yüksek öğrenim yapacaklar ise, öğrenimlerinin sona erdiği tarih, yapmamakta

ise yerleşik ve kabul gören uygulamaya göre, erkek çocukları için 18 yaşın, kız çocukları için 22 yaşın desteğin sona ereceği yaş olarak, desteğin çocuk olması halinde 18 yaşın desteğin başlayacağı yaş olarak kabulü gerekmektedir.

ise yerleşik ve kabul gören uygulamaya göre, erkek çocukları için 18 yaşın, kız çocukları için 22 yaşın desteğin sona ereceği yaş olarak, desteğin çocuk olması halinde 18 yaşın desteğin başlayacağı yaş olarak kabulü gerekmektedir.

Somut olayda; dava dışı erkek çocukların öğrenci olup olmadığı dosya kapsamından anlaşılamamaktadır. Bu durumda, mahkemece, dava dışı 2 erkek çocuğun öğrenim görüp görmediğinin tespiti açısından dava dışı 2 erkek çocuğun varsa öğrenci belgelerinin, öğrenci olduğunun tespiti halinde öğreniminin sona erdiğinden söz etmek mümkün olamayacağından öğrenim süresi 25 yaşına kadar devam edeceğinden 25 yaşına kadar babalarından destek göreceği kabul edilmesi ancak davalının dava dışı erkek çocuklara 22 yaşa kadar destek ayrılması konusunda bir temyiz itirazı olmadığı için 22 yaşa kadar, öğrenci olmadıklarının tespiti halinde ise 18 yaşına kadar babalarından destek göreceği kabul edilmesi gerekmektedir. Tüm bu hususlar araştırılarak dava dışı 2 erkek çocuğun destekliğin sona erme yaşı belirlenerek davacı eşin desteklik zararı hesaplanıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Davacı tarafından davalı ... Hesabına, desteğin yolcusu olduğu aracın Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Sorumluluk Sigortası Poliçesi bulunmadığı için dava yöneltilmiştir. Dava dışı Neova Sigorta A.Ş ise desteğin yolcu olduğu aracın trafik sigortacısıdır(ZMSS). Yasa koyucu, yolcuların uğradığı bedeni zararlar bakımından taşımayı yapan aracın zorunlu karayolu taşımacılık sigortacısı, trafik sigortacısı ve varsa ihtiyari mali sorumluluk sigortacısı bakımından müştereken ve müteselsilen bir sorumluluk öngörmemiş, sıralı bir sorumluluk düzenlemiştir. Başka bir anlatımla, yolcunun uğradığı bedeni zararlar, taşımayı yapan aracın zorunlu karayolu taşımacılık sigortası kapsamında ise bu aracın trafik veya ihtiyari mali mesuliyet sigortacısının sorumluluğu doğmayacaktır.

O halde, somut olayda, Tahkim İtiraz Heyeti tarafından benimsenen aktüer raporunda dava dışı trafik sigortacısı Neova Sigorta A.Ş tarafından yapılan ödemenin davalı ... tarafından yapılacak ödemeden mahsup edilmesi bu raporun karara esas alınması doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda (1) ve (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 21/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2909, Karar No: 2019/6476, Tarih: 30.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2909 E.  ,  2019/6476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde:

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK’nun 116/2. maddesine göre belirlenen 6 ay hapis cezasından aynı Yasa’nın 119/1-c maddesine göre bir kat artırım yapılırken cezanın 12 ay yerine 1 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi, sonrasında aynı Yasa’nın 62. maddesine göre yapılan indirim ile sonuç ceza doğru olarak belirlendiğinden sonuca etkili olmayan bu yanlışlık bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükülmerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Mağdurun beyanına göre, suça sürüklenen çocuk ile diğer sanık ve suça sürüklenen çocuğu suça konu iş yerinin yakınındaki ana yol üzerinde at arabasıyla giderken görmesi ve arabanın üzerindeki eşyaların kendisine ait olduğunu anlaması üzerine suça sürüklenen çocukla birlikte diğerlerinin suça konu eşyalarla yakalandığı olayda, suça sürüklenen çocuk ile temyiz dışı sanık ile suça sürüklenen çocuğun mağdura ait eşyaları kendi hakimiyet alanlarına geçirdikleri bu nedenle atılı hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında teşebbüs hükümlerinin uygulanarak indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

2) Suça sürüklenen çocuk ile yanındaki şahısların yakalandıklarında at arabasının üzerinde yakalanan eşyalar haricindeki çaldıkları diğer eşyaların yerlerini göstermeleri üzerine mağdura iadesinin sağlandığı, buna göre 5237 sayılı TCK’nun 168/1. maddesi şartlarının oluştuğu gözetilmeksizin, suça sürüklenen çocuk hakkında bahsi geçen madde gereği indirim yapılmaması suretiyle fazla ceza tayini,

2) Suça sürüklenen çocuk ile yanındaki şahısların yakalandıklarında at arabasının üzerinde yakalanan eşyalar haricindeki çaldıkları diğer eşyaların yerlerini göstermeleri üzerine mağdura iadesinin sağlandığı, buna göre 5237 sayılı TCK’nun 168/1. maddesi şartlarının oluştuğu gözetilmeksizin, suça sürüklenen çocuk hakkında bahsi geçen madde gereği indirim yapılmaması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken suça sürüklenen çocuğun 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının korunmasına, 30/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/16301, Karar No: 2019/1816, Tarih: 24.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2018/16301 E.  ,  2019/1816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı .... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve bozmaya uygun olmasına göre, davalı ....'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Somut uyuşmazlıkta, davacı tanık anlatımlarından hareketle davacının kışın yılın üç ayında haftada 18 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiştir. Ne var ki; varılan sonuç, aynı mahiyetteki dava dosyalarında kabul edilen işyerindeki çalışma düzeni ile ve aynı tanıkların dinlendiği başka dosyalarda kabul edilen fazla çalışma süresi ile örtüşmemektedir. Davacı tanıklarının husumetli ya da davacı işçi ile menfaat birliği içinde olmaları halinde tek başına bu tanık beyanları ile sonuca gidilmesi mümkün değil ise de, işyerindeki çalışma düzenini ortaya koyan aynı mahiyetteki dava dosyaları gibi yan deliller ile desteklenmesi halinde bu beyanların desteklendiği oranda dikkate alınması mümkündür. Dairemizce incelenen 2018/14232, 2017/36063 esas gibi aynı çalışma düzeni ile çalışan işçiler tarafından açılan dava dosyalarında ve eldeki dava dosyasında beyanda bulunan tanıkların dinlendiği 2017/35577 esas gibi pek çok dosyada hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacıların kışın yılın üç ayında haftanın altı günü mesaiyi aşan çalışma nedeniyle haftada 4.5 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek fazla çalışma süresinin hesaplandığı görülmektedir. Eldeki dava dosyası, aynı mahiyette dava dosyaları, yapılan işin niteliği, Dairemizce 2018/14232 esas ve 2017/36063 esas sayılı dava dosyalarında fazla çalışma süresinin bozma kapsamı dışında bırakıldığı hususları birlikte değerlendirildiğinde davacının yılın 3 ayında haftada 4.5 saat fazla çalışma yaptığı, işyerindeki çalışma düzeninin bu şekilde olduğu kanısına varılmaktadır.

Açıklanan nedenler ile Mahkemece bu kabul gözetilerek fazla çalışma ücreti alacağı hesaplatılıp hüküm altına alınmalı iken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 24.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13548, Karar No: 2017/4704, Tarih: 18.05.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/13548 E.  ,  2017/4704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Mahkemece Yargıtay 11. Ceza Dairesi’nin 2012/30455 Esas, 2014/3043 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde, borçlu şirket hakkındaki icra takip borçları pasiflere dahil edilip, şirket aktif varlıklarının fiili olarak bulunup bulunmadığı ve aldırılan 06.12.2011 tarihli rapordaki borçların neler olduğu hususunda tekrar bilirkişi raporu aldırılmadan, “mahkememizce yapılan araştırmada şirket aktiflerinin değişik icra dosyalarında takip ve haciz altında olduğu, ilgili icra müdürlüklerine yazılan müzekkere cevaplarıyla sabit olduğu, takip tarihi itibariyle şirketin borca batık olduğu” denilmek suretiyle dayanaksız gerekçe ve eksik kovuşturma ile yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 345/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7074, Karar No: 2019/10481, Tarih: 22.10.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/7074 E.  ,  2019/10481 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 31/3, 50/1-a, 52/4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafii ile katılanlar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 6. fıkrası çıkarılarak yerine "Suça sürüklenen çocuğa verilen 2 yıl hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi yollamasıyla 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 730 tam gün olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuğun ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 14.600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11989, Karar No: 2022/24566, Tarih: 06.12.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/11989 E.  ,  2022/24566 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Tehdit ve basit yaralama suçlarından sanık ...'nün basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle yapılan yargılaması sonucunda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-a, 106/1, 62 (2 kez) ve 52/2. (2 kez) 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddeleri uyarınca 2 defa 2.240,00 adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 29/06/2021 tarihli ve 2019/735 esas, 2021/385 sayılı kararının Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/07/2022 tarih ve 2022/98743 istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; "Dosya kapsamına göre, sanık ile müştekinin kardeş oldukları, olay tarihinde aralarında tartışma çıktığı, tartışma sırasında sanığın müştekiye tokat atmak suretiyle darp ettiği, sanığın müştekiyi darp ettiği esnada müştekiye hitaben ''ağzını yüzünü kıracağım, kafanı patlatacağım'' şeklinde söz söylemesi şeklinde gerçekleşen olay nedeniyle sanık hakkında basit yaralama suçunun yanında ayrıca tehdit suçundan da adli para cezası ile cezalandırılması şeklinde hüküm kurulmuş ise de, sanığın ''ağzını yüzünü kıracağım, kafanı patlatacağım'' şeklindeki sözlerinin yaralama eyleminin gerçekleştiği esnada söylenerek yaralama kastına yönelik olduğu, sanığın tehdit etmek suretiyle mağdura gelecekte bir zarar verme kastının bulunmadığı anlaşılmakla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/1. maddesi uyarınca tehdit suçundan ayrıca hüküm kurulamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 7.11.2006-227/228 sayılı kararında açıklandığı üzere; yargılama yöntemine veya cezalandırmaya ilişkin hükmün belirli biçimde takdir edilmesinden kaynaklanan değerlendirme hataları "hukuki yanılgı" oluşturmakta iken; isim, yaş ve hesap hataları, yargı kararlarında "maddi yanılgı" veya ''yazım hatası" diye isimlendirilen beşeri hatalardır. Hukuki yanılgılar, ancak başka bir mercii tarafından ve yasa yolu başvurusuyla açılan bir tali muhakeme ile giderilebilir. Yargı kararlarındaki maddi yanılgıların düzeltilmesi ise herhangi bir yöntem ve zamanla sınırlı değildir. Bu yanılgılar, bizzat bu hatayı yapan mercii tarafından, kendiliğinden veya bir yasa yolu başvurusu üzerine verilen bir karardaki uyarı üzerine düzeltilebilir.

Kanun yararına bozma yasa yoluna, istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilmesi nedeniyle kesin hükmün otoritesinin bütünüyle zedelenmemesi amacıyla bu yola başvurabilmek için hukuka aykırılık halinin ciddi boyutlara ulaşması gerekmektedir.

Kanun yararına bozma yasa yoluna, istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilmesi nedeniyle kesin hükmün otoritesinin bütünüyle zedelenmemesi amacıyla bu yola başvurabilmek için hukuka aykırılık halinin ciddi boyutlara ulaşması gerekmektedir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 14.11.1977 gün ve 3-2 sayılı kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bu yasa yolunun olağanüstü bir yasa yolu olması nedeniyle, her türlü hukuka aykırılık iddiası, yasa yararına bozma konusu yapılamayacak, bu kapsamda hâkimlerin takdir hakkı alanına giren ve suç işleyenler için bir hak teşkil etmeyen hususlar ile mahkemenin takdirine bağlı istekler ve uygulamadaki takdir yanılgıları veya takdirin yerinde olup olmadığının denetlenmesine ilişkin başvurular, temyiz yasa yolundan farklı olarak yasa yararına bozma konusu yapılamayacağından, bu yolla denetlenemeyecektir. (Ceza Genel Kurulunun 23/03/2010 tarih ve 2/29-56 sayılı kararı da bu doğrultudadır.)

İncelenen somut olayda;

Sanığın mağduru yaralayıp tehdit ettiği iddiasıyla dava açıldığı, mahkemece yapılan yargılama sonucunda tüm deliller toplanıp, tanık beyanları, müştekinin iddiası ve sanık savunması bir bütün halinde değerlendirilip delil tartışması yapılarak sanığın eyleminin sübut bulduğu gerekçesiyle mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır.

Ceza Genel Kurulunun 25.10.1993 gün ve 260/281 sayılı kararında belirtildiği gibi, olaya ilişkin tüm deliller toplanıp, değerlendirilip suçun oluştuğu kabul edilerek mahkumiyet hükmü kurulduğuna göre, delil takdiri yapılarak verilen bu karar aleyhine, takdirde yanılgıya düşüldüğünden ve suçun yasal unsurlarının oluşmadığından bahisle, kanun yararına bozma yoluna başvurulamayacağından, kanun yararına bozma isteminin reddine karar verilmiştir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce, Kanun yararına bozma isteminin takdire ilişkin olması nedeniyle yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi şartlarını taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN REDDİNE, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 06/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.