muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6546, Karar No: 2016/8634, Tarih: 06.10.2016

Somut olayda, davacı sigortalıya ait araç gümrük limanında beklediği esnada yağan yağış sonucunda, aracın yan tarafı içeriye doğru çökmüştür. Davaya konu aracın yağış nedeniyle zarar görmesinin anılan .... maddesi uyarınca, ani ve harici etki altında hasarın meydana gelmesi hali olarak kabul edilip teminat kapsamında olduğu değerlendirilmelidir. Kaldı ki "yağış" Genel Şartların A.4 ve A.5 maddesinde de sayılmamıştır.

Bu durumda mahkemece, davaya konu rizikonun gerçekleşmesiyle davacı aracında meydana gelen hasarın, kasko poliçesi teminatı kapsamında olduğu gözetilmek suretiyle, işin esası incelenip davacının talep edebileceği zarar miktarı konusunda uzman bilirkişiden rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın bozulması gerekmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre ise de, davacı vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazının incelenmesine yer bulunmamaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma ve neden şekline göre davacı vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 06.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20118, Karar No: 2017/10529, Tarih: 05.12.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/20118 E.  ,  2017/10529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanığın, şikayete konu icra takip dosyasına sunduğu 28/01/2013 tarihli mal beyanı dilekçesinden önce, şikayet dilekçesinde sanıkça beyan edilmediği belirtilen taşınmaza şikayetçi alacaklı tarafından şikayete konu icra takip dosyasından 15/01/2013 tarihinde ve mal beyanında bildirilmeyen araca ise şikayetçi alacaklının borçlu aleyhine yaptığı başka icra takip dosyasından 14/01/2013 tarihinde haciz konulduğunun ve borçluya ait malvarlığının alacaklı şikayetçi tarafından bilindiğinin anlaşılması karşısında, suçun yasal unsurlarının oluşmaması nedeniyle beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu, .\..

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10266, Karar No: 2022/4271, Tarih: 24.03.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/10266 E.  ,  2022/4271 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İlk Derece

Mahkemesi : ... 1. İş Mahkemesi

Dava, itirazın iptali, %20 icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıdan alınmasına, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, Üye ...'ın muhalefetine karşı; Başkan ..., Üyeler ..., ... ve ...'nın oyları ve oyçokluğuyla, 24.03.2022 gününde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Somut uyuşmazlıkta, davalı kadın 2005 yılında eşinden boşanmıştır. Davalı kadına boşandıktan sonra 1989 yılında ölen babasından yetim aylığı bağlanmış ve kurum denetim raporu ile 2008-2016 yılları ödenen aylıklar için fiili birliktelik nedeni ile 5510 sayılı Kanunun 56. maddesi uyarınca borç çıkarılmıştır.

Dairemizin 07.10.2021 tarih ve 2021/7072 Esas, 2021/11762 Karar sayılı ilamında yazılan karşı oy gerekçelerimde belirttiğim gibi davacı boşandığında 506 sayılı kanun yürürlüktedir. 5510 sayılı Kanunun 5754 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik geçici 1. maddesi uyarınca kesilmede 506 sayılı Kanun uygulanmalıdır. Anılan kanunda ise boşanılan eş ile birlikte yaşama olgusu bir kesilme nedeni olarak düzenlenmemiştir. 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinden önce gerçekleşen boşanma olgusuna uygulanması olanağı, önceye etki yasağı nedeni ile olanaklı değildir.

Çoğunluğun önceye etki yasağı ilkesine aykırı olarak, lafzi yorum ve sigortalı aleyhine yorumu benimseyerek, sonradan gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak salt birlikte yaşama ve boşanan eşin desteğini alma koşulunu yeterli kabul etmesi, Kanunun ve Anayasa Mahkemesinin iptal kararının gerekçelerine aykırıdır. Davalının burada boşanma hakkını kötüye kullandığından söz edilemez.

Açıklanan bu gerekçelerle mahkeme kararının bu gerekçelerle bozulması gerekirken, onanması görüşüne katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2015/7278, Karar No: 2015/7789, Tarih: 30.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/7278 E.  ,  2015/7789 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalı şirkette 14.04.2005-31.10.2006 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin işverence haksız ve kötü niyetli olarak hiçbir tazminat ve ücreti ödenmeksizin askıya alındığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 14.4.2005-31.10.2006 tarihleri arasında belirli süreli iş sözleşmesi ile çalıştığını, 2005 yılı kış sezonunda hizmete açık olan otelde yaz mevsimi süresince faaliyete devam edildiğini, 2006 yılı kış sezonunda kapatıldığını, ancak akit süresi sona ermesine rağmen davalının iyiniyet göstererek hizmet akdini feshetmek yerine askıya almak istediğini, davacıya tebliğ edilen askıya alma yazısında aynı zamanda 05.02.2007 tarihine kadar şahsen ya da yazılı müracaat edilmesi halinde tekrar işe alınacağının belirtildiğini, davacının işbaşı yapmadığını, gerek süresi belirli hizmet akdinin süresinin sona ermesi gerek askı süresinden sonra işe başlamaması nedeni ile davacının ihbar ve kıdem tazminatına hak kazanmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hükmün, davalı tarafından temyizi üzerine, karar; Dairemizin 12.06.2014 tarihli ilamı ile özetle, "...Somut olayda mahkemece işyerinde yapılan işin mevsimlik iş olmadığı kabul edilmiş ise de, yapılan araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir. Otel olan işyerinde geleneksel çalışma sisteminin ne olduğu, yapılan işin mevsimlik iş olup olmadığı, davacının yaptığı işin niteliği de dikkate alınarak tespit edilmelidir. Öte yandan işyerinin doluluk oranının (yaz ve kış ayları itibari ile) istihdam fazlalığı yaratıp yaratmadığı, her iki sezonda çalıştırılan işçi sayısının ne kadar olduğu belirlenmeli, bir kere eğitim ve kurs verilmesinin veya sezonun uzatılmasının o çalışma şeklinin niteliğini değiştirmeyeceği göz önünde tutularak yeniden bir değerlendirme yapılmak sureti ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır" gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyulmuş, bozma ilamı doğrultusunda, yapılan araştırma neticesine ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davalı işyerinde fazla çalışma olup olmadığı ve hesabı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece bozmaya uyulmuş, bozma ilamı doğrultusunda, yapılan araştırma neticesine ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davalı işyerinde fazla çalışma olup olmadığı ve hesabı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir.

Somut olayda, Mahkemece, dosya içerisinde bulunan davacı tarafından imzalı 21.08.2006-29.10.2006 tarihleri arasını kapsayan puantaj kayıtlarına göre davacının 08.00-16.30-16.00-24.00, 24.00-08.00 saatleri arasında 3 vardiya halinde çalıştığı ve bu dönem için fazla çalışmasının bulunmadığı, puantaj kayıtları sunulamayan 14.4.2005-20.08.2006 tarihleri arasındaki çalışma bakımından ise davacı tanıklarının beyanından hareketle mevsimsel yoğunluğun bulunduğu Mayıs-Eylül ayları arasında haftanın 6 günü 08.00-16.30 arasında 1 saat ara dinlenmesi ile normal mesai yapıldığı ancak haftanın 3 günü 21.00'e kadar çalışmanın uzadığı, bu nedenle bu dönemde haftada 12 saat fazla çalışma yapıldığı kabulü ile ve 1/3 oranında takdiri indirim yapılarak fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmış ise de; Mahkemece puantaj kayıtlarının sunulmadığı dönem bakımından yapılan araştırma yetersizdir.

Davalı tanıkları, davalı işyerinde 3 vardiya halinde çalışmanın bulunduğu ve fazla çalışmanın olmadığını beyan etmişler, davalı işyerinde 2005 yılının Ağustos ayından-2006 yılının Ağustos ayına kadar çalışmış olduğunu belirten davacı tanıklarından ... ise, mutfak bölümünde 3 vardiya halinde çalışma olduğunu ve fazla çalışma yapılıp yapılmadığı hakkında bilgisinin olmadığını beyan etmiştir. Somut olayda, puantaj kayıtlarının bulunduğu dönemlerde 3 vardiya halinde çalışıldığı ve fazla mesai yapılmadığı açık olup, Yargıtay incelemesinden geçen emsal dosyalar ve davacı tanığı ...'in beyanından puantaj kayıtlarının sunulmadığı dönemde de 3 vardiya halinde çalışmanın olabileceği ve fazla mesai yapılmadığı izlenimi doğmaktadır. Bu nedenle, mahkemece öncelikle, puantaj kayıtlarının olmadığı 14.4.2005-20.08.2006 tarihleri arasındaki dönemde 3 vardiya halinde çalışılıp çalışılmadığı varsa fazla çalışmanın ne şekilde yapıldığı tespit edilmeden karar verilmesi hatalıdır.

3-Kabule göre de; Mahkemece, hizmet sözleşmesine göre aylık ücrete fazla mesainin de dahil olduğu gerekçesiyle haftalık 5.2 saatlik süre hesaplanan fazla çalışma süresinden mahsup edilerek hesaplama yapılan bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulmuş ve tanık beyanları ile sonuca gidilmesi nedeniyle hesaplanan alacaktan % 35 takdiri indirim yapılmak suretiyle fazla çalışma ücreti hüküm altına alınmış ise de; hükme esas alınan bilirkişi raporundaki hesaplama yöntemi hatalı olup, hatalı rapora itibar edilerek karar verilemez.

Davacının 270 saatle sınırlı olarak fazla çalışmalarının karşılığının ücret içinde olduğu mahkemenin de kabulündedir. Çalışma süreleri ve fazla mesai ile ilgili sınırlamalar yasada belirli olup 270 saatlik sınır -yıl bazında- getirilmiştir. Günlük azamî 11 saatlik sınırı aşmadığı ve diğer yasal esaslara uyulduğu müddetçe 270 saatin yılın herhangi bir evresinde tamamlanması mümkündür. Bir yılın 12 ay, yıllık fazla mesai sınırının da 270 saat olduğundan hareketle ayda 270/12 = 22,5 saat yahut bir adım daha ileri gidip haftada 22.5 / 4 = 5.625 saat şeklinde bir sınırlamanın yasal dayanağı bulunmamaktadır. Yönetmelik 5. madde de farklı bir nitelemeye elverişli değildir.

Aylık ücrete fazla mesai ücretlerinin dahil olduğunun kararlaştırıldığı hallerde işçi yıl içinde ne zaman 270 saatlik fazla mesai süresini doldurursa, ardından yaptığı her fazla saatlerle çalışma için ücrete hak kazanacaktır. Bunun aksine yıl içinde henüz 30 saat dahi fazla çalışması bulunmayan işçi, bir aylık sürede örneğin 23 saat fazla çalışma yaptığı için fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. 270 saat yıllık ölçüttür. Sözleşmelerle bunun yıl içinde dağıtımı başka şekilde kararlaştırılabileceği gibi işyerinin, işin gerekleri, somut olay özellikleri nedeniyle de fazla çalışma sürelerinin toplamı aydan aya da farklılık arz edebilir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, somut olayda, günlük 11 saati aşmayan çalışmalar için 270 saatlik sürenin dolmasından sonra yapılan fazla çalışmaların hesaplanması için bilirkişiden yeniden rapor aldırılmalı, bundan sonra temyiz edenin sıfatına göre usuli kazanılmış hak ilkesi de gözetilerek bir karar verilmelidir.

Mahkemece, belirtilen hususlar dikkate alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2535, Karar No: 2016/5014, Tarih: 08.06.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/2535 E.  ,  2016/5014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Düşme

... Cumhuriyet Başsavcılığının 23.12.2010 tarihli iddianamesi ile vergi mükellefi olan sanığın 2005 takvim yılında gerçek bir hizmet ve mal satımı olmaksızın komisyon karşılığı 568.323.64 TL tutarında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasının yargılaması sonucunda, mahkemece her ne kadar suç tarihinden itibaren dava zamanaşımının dolduğu gerekçesi ile davanın düşürülmesine karar verilmiş ise de, davanın esasını oluşturan vergi raporlarının incelenmesinde, mükellef sanığın 2005 takvim yılında Ba-Bs form analizlerinden tespit edildiği üzere dört ayrı mükellefe 102 adet, tarh dosya üzerinden yapılan araştırmada ise ... isimli mükellef adına en son 05.05.2005 tarihli olmak üzere 8 adet toplam 110 adet fatura düzenlediğinin tespit edilmesi karşısında, vergi tekniği raporunda belirtilen Ba formlarına göre sanığın dört ayrı firma adına düzenlediği 102 adet suça konu sahte faturaların tarihlerinin araştırılmaması nedeniyle hüküm tarihi/temyiz inceleme tarihi itibariyle zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediğinin tespiti mümkün olmadığı cihetle; anılan sahte faturaların tarihlerinin saptanıp, zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediği de tartışılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 08.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10440, Karar No: 2019/863, Tarih: 21.01.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/10440 E.  ,  2019/863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki kurumun usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen geçerli bir mazereti olmadan duruşmaya katılmadığı ve katılan sıfatını almaması nedeniyle hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmayan müşteki kurum vekilinin temyiz isteminin mahkemece bu gerekçe ile reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, müşteki kurum vekilinin temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın ONANMASINA, 21.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/45012, Karar No: 2015/37665, Tarih: 23.12.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/45012 E.  ,  2015/37665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki kapıdan satış sözleşmesinin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan kapıdan satış suretiyle eğitim seti satın aldığını, ertesi gün iade etmek isteğini ancak davalı şirketin kendisini sürekli oyaladığını ileri sürerek sözleşmenin iptali ile ürünün iadesini talep etmiştir.

Davalı, davacının inceleme yaptıktan sonra ürünü satın aldığını, cayma hakkının süresinde beyan edilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kapıdan satış suretiyle yapılan sözleşmeden cayma hakkının kullanılmasına ilişkindir. 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun 8/3. maddesine göre bu tür satışlarda; tüketici, teslim aldığı tarihten itibaren yedi gün içinde malı kabul etmekte veya hiçbir gerekçe göstermeden ve hiçbir yükümlülük altına girmeden reddetmekte serbesttir. Kanun koyucu cayma bildirimi için herhangi bir şekli şartı veya usul belirlememiştir. Mahkemece, davacının yedi günlük cayma süresi içerisinde cayma bildiriminde bulunduğu, bunun aksinin ispat edilemediği kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de, cayma hakkının süresinde satıcıya bildirildiğini ispat külfeti davacı tüketicidedir. Davacı dava dilekçesinin deliller kısmında ...Noterliği ihtarnamesi " deliline dayanmış olup bu ihtarnameyle ilgili mahkemece bir inceleme yapılmamıştır. O halde davacıdan “cayma hakkını süresinde satıcıya bildirdiğine” ilişkin tüm delilleri ile davalıdan karşı delilleri alınıp değerlendirilerek, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 23/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.