muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8493, Karar No: 2011/11442, Tarih: 15.11.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/8493 E.  ,  2011/11442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı dava dilekçesinde, nüfus kaydında "..." olan dede adının "..." olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Nüfus Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, annesi ...'nin nüfus kütüğünde "..." olarak yazılı baba adının "..." olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içindeki aile nüfus kayıt tablosu içeriğinden davacının annesinin 14.01.1916 doğumlu olarak 18.06.1962 tarihinde nüfusa tescil edildiği ve 26.06.1987 günü öldüğü, davacının dede adının da ... olduğu anlaşılmaktadır.

Özel hukuk açısından ad, kişiyi tanıtan ve onu diğer bireylerden ayırmaya yarayan bir kavramdır. Kendine özgü kişiliği ve özvarlığı olan her birey, başkalarından adıyla ayırt edilir, toplum ve ailesi içinde bununla yer alır. Onun içindir ki, her kişinin bir adının olması ve bunun nüfus siciline yazılması yasayla zorunlu kılınmıştır. Bu zorunluluk aynı zamanda kişinin yaşamıyla özdeşleşen ve kişiliğinin ayrılmaz bir öğesini oluşturan adını özgürce seçmesi ve onunla tanınması için kendisine tanınmış bir temel kişilik hakkıdır. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası ile güvence altına alınmış olan adın, kişilik hakları içerisinde taşıdığı önemi gözönünde bulunduran 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasında kişiliği korumaya ilişkin hükümlerle yetinilmeyip (m.23-25), onu ayrıca düzenlemek yoluna gidilmiştir (m.26-27). Buna göre anılan Yasanın 27.maddesi hükmü uyarınca adın değiştirilmesi, ancak haklı nedenlere dayanılarak hakimden istenebilir ise de, kişiye sıkı sıkıya bağlı olan ad üzerindeki bu hakkı kişinin kendisinden başkası kullanamaz.

O halde somut olayda, yaşamı süresince nüfus kütüğünde yazılı ... adını taşıyıp bu adla öldüğü anlaşılan dedenin adının değiştirilmesi istemiyle davacı torunu tarafından açılan davanın aktif husumet ehliyeti yokluğundan reddi gerekirken, mahkemece işin esasına girilerek istem gibi hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10956, Karar No: 2014/34505, Tarih: 05.11.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/10956 E.  ,  2014/34505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Balıkesir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2012/221-2013/372

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının ilaç satış sözleşmesini haksız şekilde feshettiğinin kesinleşen Bursa 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/167 esas sayılı dosyası ile sabit olduğunu, haksız fesih nedeniyle eczanesinin SGK reçete ekranının 4.4.2009-5.5.2009 tarihleri arasında kapalı kaldığını, bu süreçte maddi manevi kayıplara uğradığını ileri sürerek 5.000,00 TL manevi ve fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 15.000,00TL maddi tazminat ile haksız kesilen 500,0TL nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, uygulanan prosedürün mevzuat ve sözleşmeye uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 5384,04 TL maddi, 1.500,00TLmanevi tazminatın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlasının ve haksız kesildiği iddia edilen 500,00 TL ye dair talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1- Dava, taraflar arasındaki sözleşmeye dayalı muarazanın giderilmesi süreci zarfında uğranıldığı ileri sürülen maddi manevi kayıpların tazmini istemine ilişkindir. 4.4.2009 tarihli fesih işleminin yerinde olmadığı kesinleşen Bursa 5. Asliye Hukuk Mahkemesi 2009/167-358 sayılı kararı ile ihtilafsızdır. Davacı SGK reçete ekranını kullanamadığı için uğradığı maddi zararının ve ticari itibarının zedelenmesinden doğan manevi kayıplarının tazminini istemiştir. Davacı ile yapılan sözleşmeye ilişkin fesih işleminin uygulanmasına esas teftiş incelemesi sırasında tespit edilen hususlar itibariyle davalı kurumun sözleşmenin feshini düzenleyen bölümün 6.maddesine aykırı davranıldığı gerekçesi ile sözleşmeyi feshetmesinde, tazminat ödemesini gerektiren kusurlu bir davranışı bulunmamaktadır. Fesih hakkının kötüye kullanıldığından söz edilemez. Davacı bu hükmü kabul ederek sözleşmeyi imzaladığına göre, sözleşmenin uygulanmasında gerekli özen ve hassasiyeti göstermekle yükümlüdür. Davalı da kamu kurumu olması hasebiyle kamu zararına yol açmamak amacıyla her türlü aykırılık iddiasını araştırmak ve neticesine göre yol izlemek zorundadır. Uygulanan cezai işlemin haksızlığı ancak yargı kararı neticesinde tespit edilebilecek mahiyettedir. Hal böyle olunca davacı fesih süresince kurum sigortalılarına ilaç satışı yapamadığı, kişilik haklarının zedelendiği gerekçesi ile zarara uğradığı iddiasında bulunarak tazminat isteyemez. Bu itibarla mahkemece davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2- Bozma sebebine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 05.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5673, Karar No: 2020/1842, Tarih: 10.11.2020

**9. Ceza Dairesi         2020/5673 E.  ,  2020/1842 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Tefecilik yapma

Hüküm : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi:

Hazine vekilinin tefecilik suçunun mağduru olduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK’nın 233 ve 234. maddeleri gereğince davaya katılma ve kanun yoluna başvurma hakkının bulunduğu, kovuşturma aşamasında katılma isteğinde bulunulmamış ve katılma kararı verilmemiş ise de temyiz dilekçesinin katılma iradesini ortaya koyduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 237/2 ve 260/1. maddeleri gereğince davaya katılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Karar başlığında hatalı gösterilen suç tarihinin, müşteki ve tanık beyanları göz önüne alınarak, suça konu ödünç paranın en son verilme tarihi olan 2009 yılı olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanıktan ödünç para aldıkları yönündeki müşteki ... ve tanık ...'ın beyanları, sanığın müştekiye ve yakın çevresine zaman zaman borç verdiği yönündeki ikrarı, 25/12/2013 tarihli kolluk tutanağında sanığın tefecilik yaptığına dair söylentilerin olduğuna ilişkin tespit, aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması nazara alındığında suçun tüm yasal unsurları ile sübut bulduğunun anlaşılması karşısında; sanığın tefecilik suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden,

UYAP sisteminden yapılan sorgulamada; sanık ... hakkında Turgutlu 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2009/477 Esas sayılı dosyasında tefecilik suçundan mahkumiyet kararı verildiği, iş bu dosyada suç tarihinin 27/01/2009 olduğu, hakeza temyize konu bu kamu davasında ise suç tarihinin 2009, iddianame yazım tarihinin ise 22/07/2011 görüldüğünden; anılan dava akıbetinin araştırılarak mümkünse davaların birleştirilmesi, kesinleşmesi veya birleştirme olanağının ortadan kalkması durumunda ise asılları veya onaylı örneklerinin bu dosya arasına konulmasından sonra, zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının ve mükerrer dava olup olmadığının tespiti ile sonuca göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. ve 326/son maddeleri uyarınca ayrı ayrı BOZULMASINA, 10/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1213, Karar No: 2015/2628, Tarih: 23.02.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/1213 E.  ,  2015/2628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AZDAVAY ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/09/2014

NUMARASI : 2013/88-2014/139

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ........... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, hile ve muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve miras payı oranında tescil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, dava konusu temlikin mirasçılardan mal kaçırmaya yönelik ve muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 127 ada 8 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında senetsizden, ahşap bir katlı ev, samanlık ve bahçe vasfı ile, üzerindeki samanlığın R.. Ç.., ahşap evin Ş...Ç... ’e ait olduğu beyanlar hanesine şerh verilmek suretiyle 06/04/2009 tarihinde ortak mirasbırakan M.. Ç.. adına tespit gördüğü, mirasbırakanın taşınmazı 04/05/2010 tarih 240 yevmiye nolu resmi senetle davalı gelini Safiye’ye satış suretiyle devrettiği, davacıların anılan devrin öncelikle hile nedeniyle, kabul edilmediği takdirde muvazaa nedeniyle iptali ve miras payları oranında tescili istemi ile eldeki davayı açtıkları, murisin 12/11/2010 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı oğulları Murat, Rifat, İsmail, kendisinden önce ölen oğlu Şeref’in karısı davalı Safiye ile dava dışı Şeref’ten olma torunları Murat, Hayriye ve Hadiye’nin ve murisin dava dışı çocukları Mustafa ile Şefika’nın kaldığı anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; murisin 12/11/2010 tarihinde öldüğü, davalının kendisinden önce ölen oğlunun eşi olduğu, murisin çocukları ile bir geçimsizliği ve ihtilafının bulunmadığı, oğlan çocukları ile birlikte yaşamını sürdürdüğü, bu davanın kabulü halinde mirasçı sıfatıyla hak sahibi olabilecek tanık Mustafa'nın, temlikin satış suretiyle yapıldığını, satış bedelinin davalı tarafından bizzat murise verildiğini ifade ettiği anlaşılmaktadır.

Toplanan tüm deliller bu tanık beyanı ile birlikte değerlendirildiğinde, temlikin mal kaçırma amacı ile yapılmadığı, satış suretiyle yapıldığı anlaşılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu şekilde kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 23.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/786, Karar No: 2018/10438, Tarih: 23.05.2018

**1. Hukuk Dairesi         2017/786 E.  ,  2018/10438 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakanı ...'in baba ismi....olmasına rağmen 3082 ada 1 parsel sayılı taşınmazın malik hanesi kısmında baba adının ‘’....’’ olarak yazılı olduğunu ileri sürerek malik isminin nüfus kayıtlarına uygun olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; iddianın kanıtlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiş, ancak 09/12/2016 tarihli ek kararla temyiz isteğinin süreden reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş, olmakla; Tetkik Hakimi ...’nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, tapu kaydında yanlış yazılan kimlik bilgilerinin nüfus kaydına uygun şekilde düzeltilmesi isteğine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiş; ancak, temyiz isteğinin süresinde olmadığı gerekçesiyle 09/12/2016 tarihli ek karar ile; "davalı idare vekilinin temyiz isteğinin reddine" karar verilmiş olup anılan ek karar da davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; davalı ... Müdürlüğünün hazine vekili tarafından temsil edildiği, 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesi uyarınca vekille takip edilen işlerde tebligatın münhasıran vekile yapılacağı kuralı göz ardı edilerek, kararın davalı asile tebliğ edilip, temyiz edilmediği gerekçesiyle usulsüz şekilde kesinleştirildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda, süresinde yapılmadığı gerekçesiyle davalının temyiz isteğinin reddine ilişkin ek kararın dayanağı olan gerekçeli karar tebliğinin Tebligat Kanunu 11. maddesine uygun şekilde davalı vekiline yapılmadığı, davalının temyiz itirazının süresinde olduğu anlaşıldığından 09/12/2016 tarihli ek kararın ORTADAN KALDIRILMASINA.

İşin esasına yönelik temyiz itirazlarına gelince; dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 23.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4980, Karar No: 2018/11061, Tarih: 26.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4980 E.  ,  2018/11061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında vergi incelemesi ve mütalaaya konu olan 28.10.2008 tarihli tebliğe rağmen 2003 takvim yılına; 28.09.2009 tarihinde yapılan ikinci tebligat ile de 2004 takvim yılına ait defter ve belgelerin vergi incelemesi için ibrazının istenmesine rağmen ibraz etmemesi nedeniyle defter belge ibraz etmeyerek gizleme suçlarından Cumhuryet Savcılığınca işlem yapılması mümkün görülmüştür.

5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün olmadığı; Çorlu Cumhuriyet Başsavcılığının 22.12.2011 tarih 2011/4073 esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında, "31.03.2010 tarihli defter belge isteme yazısına rağmen defter ve belgeleri ibraz etmediği" iddiası ile "defter belge gizleme" suçundan kamu davası açıldığı, ancak bu suçla ilgili olarak 213 sayılı VUK'nin 367. maddesine göre kovuşturma şartı olan mütalaa bulunmadığı dikkate alınarak; iddianameye konu olan bu suç nedeniyle mütalaa verilip verilmeyeceğinin ilgili vergi dairesinden sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, iddianame dışına çıkılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/43404, Karar No: 2016/3151, Tarih: 15.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/43404 E.  ,  2016/3151 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İş sözleşmesinin geçerli neden olmadan davalı işveren tarafından feshedildiğini belirten davacı işçi feshin geçersizliğine ve işe iadesi ile işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücretine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ise davacının çalışmış olduğu ... Kutu Fabrikasında ofset baskı tesisinin yüksek üretim maliyeti gerektiren ofset ambalaj ürünlerine talebin her geçen gün azalması, müşterilerin daha ucuz ikame ambalaj ürünlerine kayması, bölgedeki talebin yeni teknolojik yatırımları karşılayacak seviyelerin altında olması, üretim maliyetlerinde yapılan iyileştirmelerle düşürülen ürün maliyetlerinin de mevcut talebi arttırma konusunda yetersiz kalması ve ofset baskı tesisinin bir yılı aşkın süredir %25 kapasite kullanım seviyesinin altında çalışması ve devamlı zarar etmesi nedenleriyle 5.6.2014 tarihli Yönetim Kurulu kararı ile kapatılmasına karar verildiğini, ofset baskı bölümünde 15 kişi çalıştığı, feshin son çare olması ilkesi ışığında 5 çalışan ( ..., ..., ...) konfeksiyon bölümüne kaydırıldığını, ancak kalan 10 kişinin iş sözleşmeleri, çalıştıkları bölümün kapatılması ve başka bölümlerde ise kendilerine ihtiyaç olmaması üzerine, işgücü fazlalığı sebebiyle ilgili Yönetim Kurulu kararı ile feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davalı işverence yapılan fesih işleminin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 18 vd. maddeleri uyarınca feshin geçersizliği istemi yani işe iade davasında kurulacak hüküm tespit hükmü niteliğindedir. Dolayısıyla işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre için ücret ve diğer hakların miktar belirtilmeksizin, faiz ile ilgili herhangi bir ibare de kullanılmaksızın hüküm altına alınması ve ödenmesi gerektiğinin tespiti ile yetinilmesi gerekir.

Tespit davalarında yalnızca tespit hükmü verilir, eda hükmü verilemez.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta davacı işçinin iş sözleşmesinin işletmesel karar uyarınca feshedilmesinin geçerli nedene dayanmadığı anlaşıldığından feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesi isabetlidir. Ancak hüküm fıkrasında “ davacının 4 aylık ücretinin ve sosyal haklarının davalıdan tahsiline, 21/1 maddesine göre yasal süre içinde davacının başvurusu üzerine işverence bir ay içinde işe başlatmama halinde takdiren 5 aylık ücreti tutarında işe başlatmama tazminatının davalıdan tahsiline” şeklinde eda hükmü kurulması da hatalı olmuştur

Yukarıda açıklanan nedenlerle, 4857 sayılı İş Yasasının 20/3. maddesi uyarınca mahkeme kararı bozulup ortadan kaldırılmış ve Dairemizce aşağıdaki şekilde karar vermek gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 (beş) aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4-Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5- Alınması gereken 29,20 TL harçtan peşin alınan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 4,00 TL harcın davalıdan alınarak Hazineye gelir kaydına,

6-Davacının yapmış olduğu 170,20 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.800,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 15.02.2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1095, Karar No: 2018/2423, Tarih: 21.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/1095 E.  ,  2018/2423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Suça konu faturaların 2005 takvim yılında kurumlar vergisinde de kullanıldığının iddia edilmesi nedeniyle suç tarihinin 16.04.2006 olduğu ve dava zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki 2005 takvim yılına ilişkin zamanaşımı nedeniyle düşme isteyen düşünce ile Dairemizin 02.11.2006 tarih ve 2016/2652 E. 2016/7341 K. sayılı bozma ilamı ve bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, 5271 sayılı CMK’nın 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip beraat kararı veren mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki 2006 takvim yılına ilişkin bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığından sanığın CMK'nın 223/2-e madde ve bendi uyarınca beraati gerektiği mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 21.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.