muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6673, Karar No: 2012/12191, Tarih: 04.06.2012

Mahkemece asıl işveren ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun kanıtlanamadığı, bu sebeple alt işveren işçilerinin asıl işverenin işyerinde uygulanan TİS'den yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Kanun'un 2. maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11. maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka 4857 sayılı  Kanun'un 2. maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Kanun ile 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Kanuni olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından  farklı bir uygulamaya  gidilmesi   hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, 4857 sayılı Kanun'un 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine şartların oluşmasına rağmen işçinin yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur.

Somut olayda; davacının davalı işyerinde ihaleyle iş alan ...... Tic. Ltd. Şti.'nin işçisi olarak çalışmakta olduğu, mahkemece getirtilen asıl işveren-alt işveren arasındaki hizmet alım sözleşmeleri ve teknik şartnamelerin incelenmesinde ihaleyle alınan işin “meydan hizmetleri, fabrika atölyelerinde ve malzeme ambarlarında yükleme, boşaltma, istif ve tanzim işlerinin yürütülmesi” olarak belirtildiği görülmektedir. Talimatla dinlenen, davalı işyerinin kadrolu işçilerinden olan davacı tanıkları; davacının alt işverenin işçisi olduğunu, montaj atölyesinde kaynak işlerinde çalıştığını söylemişlerdir.

Mahkemece sendika üye kayıt fişiyle davacının sendika üyeliğini davalıya bildirmesine ilişkin bilgi ve belgeler getirtilmeden, davalıdan ya da ihbar olunandan davacının işyeri şahsi sicil dosyası istenmeden, mahallinde davacının yaptığı işin ihaleyle alınan işin kapsamında olup olmadığının tespiti bakımından uzman bilirkişi refakatiyle keşif  yapılmadan davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı ve arkadaşları, davalı işverenle dava dışı  .......Ltd. Şti. arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığını ileri sürerek baştan itibaren asıl işverenin işçisi sayılmalarının tespitiyle dava konusu yaptığı alacaklaların hüküm altına alınması istemişlerdir.

Davada alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu iddia edildiğine göre, dava dışı olup davanın ihbar edildiği  alt işveren  ....... Ltd. Şti.'nin de davalı safında yer alması gerektiğinden dava alt işverene de yöneltilerek alt işverenin davada taraf olarak yer alması sağlanmalıdır.

Davada alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu iddia edildiğine göre, dava dışı olup davanın ihbar edildiği  alt işveren  ....... Ltd. Şti.'nin de davalı safında yer alması gerektiğinden dava alt işverene de yöneltilerek alt işverenin davada taraf olarak yer alması sağlanmalıdır.

Açıklanan biçimde taraf teşkili sağlandıktan ve sendika üye kayıt fişiyle davacının sendika üyeliğini davalıya bildirmesine ilişkin bilgi ve belgeler, davacının işyeri şahsi sicil dosyası dosya arasına getirtildikten sonra; ihale yoluyla alt işverenle kurulan ilişkinin gerçek bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi mi, yoksa muvazaaya dayanan bir ilişki mi olduğunun belirlenebilmesi bakımından davacıların çalıştıkları işyerinde yapılan işin niteliğine göre üçlü uzman bilirkişi kurulu oluşturularak bilirkişiler eşliğinde işyerinde keşif yapılıp ihale konusu işin asıl işe yardımcı iş niteliğinde olup olmadığı belirlenmeli, asıl işe yardımcı iş değilse "işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren" işlerden olup olmadığı, alt işverene verilmesi için kanunda öngörülen şartların mevcut olup olmadığı saptanmalı ve alt işveren işçileriyle davacıların aynı ortamda birlikte aynı işi yapıp yapmadıkları, davacının fiilen yaptığı işin ihaleyle verilen işin kapsamında kalıp kalmadığı  belirlenerek buna göre ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14968, Karar No: 2010/1990, Tarih: 15.02.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/14968 E.  ,  2010/1990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dosya içerisinde yer alan ve Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı ile Gölbaşı Belediye Başkanlığı tarafından gönderilen yazılarda, dava konusu taşınmazın meskun yerler arasında bulunup bulunmadığı ve belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı konusunda açıklama yoktur.

Bu nedenle, dava konusu taşınmazın, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı, fiilen meskun alanda bulunup bulunmadığı; değil ise yerleşim yerlerine uzaklığı, mücavir alanı içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın alt yapı hizmetlerine yakınlığı vb. hususları açıklayıcı yazılar Belediye Başkanlıklarından getirtilip, bilirkişi raporundan taşınmazın belediye hizmetlerinden yararlandığı ve meskun yerler arasında bulunduğunun açıklandığı da gözetilerek, bu hususta çelişki doğduğu takdirde, bu çelişki de giderildikten sonra,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15200, Karar No: 2016/4680, Tarih: 07.04.2016

**8. Ceza Dairesi         2015/15200 E.  ,  2016/4680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz, kıyı Kanununa muhalefet ve imar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : - Sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz ve imar kirliliğine neden olma suçlarından beraat,

- Kıyı Kanunununa muhalefet suçundan CMK.nun 223/8. maddesi gereğince kamu davasının düşürülmesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suçtan doğrudan zarar görme ihtimali bulunan belediye başkanlığı 5271 sayılı CMK.nun 233. ve devamı maddeleri gereğince usulen duruşmadan haberdar edilip delillerini sunma imkanı tanınmadan yokluğunda yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekili ve şikayetçi belediye vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün sair yönleri incelenmeksizin bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 07.04.2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KISMİ KARŞI DÜŞÜNCE

Sanık ... hakkında, Kumluca İlçesi Beykonak Beldesi Akmaz Mevkiindeki hazineye ait araziye tecavüz etmesi nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 154/1. maddesinden cezalandırılması için dava açılmıştır.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda sanığın imar kirliliğine neden olmak suçundan beraatine, Kıyı Kanununa aykırılık suçundan ise Kabahatler Kanununun 20/2-3. maddesi uyarınca zamanaşımının dolması nedeniyle idari yaptırım uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Mahkemenin her iki kararı, süresi içerisinde Maliye Hazinesi ile Belediye Başkanlığı vekilleri tarafından katılan sıfatıyla temyizi üzerine ilamda belirtilen bozma gerekçesinin dışında, aşağıda belirtilen gerekçeyle de bozulması gerekirken, sadece ilamda yazılı gerekçeyle bozulmasına karar verilmesi yerinde değildir. Şöyle ki;

Tek eylem nedeniyle hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kamu davası açılmış bulunduğu halde, suçun vasıf değiştirdiği kabul edilerek sanığın eylemi bölünerek uygulama yeri bulunmayan imar kirliliğine neden olmak suçundan beraatine, Kıyı Kanununa aykırılık suçundan ise Kabahatler Kanununun 20/1-c. maddesi gereğince idari yaptırım uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi gerekçesiyle kararların bozulması yerine, sadece yazılı gerekçeyle bozulmasına dair sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum.07.04.2016
Yargıtay — Esas No: 2023/17817, Karar No: 2023/4963, Tarih: 28.09.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/17817 E.  ,  2023/4963 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/734 E., 2023/978 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf isteminin esastan reddi

...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İade, onama

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 14.03.2023 tarihli ve 2023/734 Esas, 2023/978 Karar sayılı kararının sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kırklareli Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.04.2022 tarihli ve 2022/1560 Soruşturma numaralı iddianamesiyle sanık hakkında 18.01.2022 günü gece vakti sayılan zaman diliminde hükümlü kadrosunda çalışmakta olduğu hastanenin ikinci katında bulunan yeni kurulmakta olan anjiyo odasında, anjiyo komuta lojistik panelinin kablolarının keserek alması nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-a, 142/2-h, 143, 53, 54, 58, 63. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Kırklareli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2022 tarihli ve 2022/269 Esas, 2022/499 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 62 ve 58. maddeleri uyarınca 10 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

3. Anılan kararın sanık ... müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 12.09.2022 tarihli ve 2022/2830 Esas, 2022/1965 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün,

a."...soruşturma evresinde toplanan delillerin ancak kovuşturma evresine getirilerek kovuşturmada okunmak ve kamu davası taraflarına tartıştırılmak suretiyle hüküm kurulmasına esas alınabilecekleri, ilk derece mahkemesince ise bu belgelerin duruşmada okunmadığı ve taraflara tartıştırılmadığı..." ,

b."...gerekçeli karar başlığında suç tarihinin ilgisi bulunmayan 22/12/2021 tarihi olarak belirtilmiş olması," ,

c. "... iddianamede anjiyo cihazı parçalarının çalınmasıyla ilgili bir anlatımın bulunmamasına göre, bu konuda ek iddianame tanzim ettirilip sanığa anjiyo cihazı parçalarını da çaldığı yönünde kendisine iddianameyle suçlama yöneltilmeden ve bu eylem hakkında da savunması alınmadan, iddianamede suç konusu yapılmayan anjiyo cihazı parçalarının da sanık tarafından çalındığının sübut bulduğu gerekçeli kararda kabul edilerek hüküm kurulmuş olması,",

c. "... iddianamede anjiyo cihazı parçalarının çalınmasıyla ilgili bir anlatımın bulunmamasına göre, bu konuda ek iddianame tanzim ettirilip sanığa anjiyo cihazı parçalarını da çaldığı yönünde kendisine iddianameyle suçlama yöneltilmeden ve bu eylem hakkında da savunması alınmadan, iddianamede suç konusu yapılmayan anjiyo cihazı parçalarının da sanık tarafından çalındığının sübut bulduğu gerekçeli kararda kabul edilerek hüküm kurulmuş olması,",

d."anjiyo cihaz parçalarının yer aldığı kutuların ise kurulum için 20/12/2021 tarihi ile 21/12/2021 tarihi arasında Hastanedeki anjiyo odasının bırakıldığının Mahkeme huzurunda dinlenen Hastane görevlisinin ve kurulumu yapacak şirket görevlisinin beyanlarından anlaşıldığı; bu durumda anjiyo cihazı parçalarının anjiyo odasına bırakıldığı 20/12/2021 tarihi ile 31/12/2021 tarihi arasındaki zaman dilimine ait güvenlik kameraları görüntülerinin ise izlenmediği tespit edildiğinden, bu zaman dilimine ait güvenlik kameraları kayıtlarının da izlenmesi sağlanarak, bu zaman dilimi içinde de anjiyo odasına girilerek cihaz parçalarının çalınması eylemiyle ilgili görüntü kayıtları olup olmadığı tespit ettirilmeden, varsa değerlendirilmeden eksik tahkikat ile hüküm kurulmuş olması," ,

e."...hırsızlık eylemlerinin farklı tarihlerde yapıldığının anlaşılmış olmasına rağmen, sanık hakkında TCK.nın 43. maddesindeki teselsül hükümlerinin uygulanmadan hüküm kurulmuş olması, ",

f."...sanığa, her iki eylemdeki kişinin görüntüleri izlettirilip, görüntülerdeki kişinin kendisi olup olmadığı sorulduktan ve her iki CD de bilirkişiye tevdi olunup, farklı tarihlerdeki her iki görüntüde görünen kişinin aynı kişi olup olmadığı, 18/01/2022 tarihli enerji odasındaki hırsızlık eylemini kabul eden sanık olup olamayacağı, görüntülerdeki kişinin anjiyo odasına ve enerji odasında hangi tarih ve saatlerde ne şekilde girdiği ve ne şekilde çıktığı hususlarında bilirkişi raporu aldırılması gerektiği,"

g."... anjiyo cihazı parçalarının da hırsızlık suçunun konusuna dahil olduğunun tereddütsüz saptanması hâlinde ise, bu cihaz parçalarının (Hastane tarafından ekli klasörde de bildirilen) suç tarihi itibarıyla değerleri somut olarak duruşmada sanığa bildirilerek, sanığın etkin pişmanlıktan yararlanmayı talep ettiği gözetilerek, sübut bulan suç konusu eşyaların değerini ödemesi hususunda, makul süre ve ödeyeceği merci de gösterilmek sureti somut şekilde bildirim ve ihtaratta bulunularak etkin pişmanlıktan yararlanma imkanı sunulması gerektiği"

h.".TCK'nın 53. maddesinin yanlış uygulandığı" nedenleriyle 5271 sayılı Kanun'un 280/1-e maddesi gereğince bozulmasına karar verilmiştir.

4. Kırklareli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.01.2023 tarihli ve 2022/553 Esas, 2023/40 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 43, 168/2 ve 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlukları uygulanmasına karar verilmiştir.

h.".TCK'nın 53. maddesinin yanlış uygulandığı" nedenleriyle 5271 sayılı Kanun'un 280/1-e maddesi gereğince bozulmasına karar verilmiştir.

4. Kırklareli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.01.2023 tarihli ve 2022/553 Esas, 2023/40 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 43, 168/2 ve 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlukları uygulanmasına karar verilmiştir.

5. Sanık ... müdafii ile katılan Sağlık Bakanlığı vekilinin istinaf istemi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 14.03.2023 tarihli ve 2023/734 Esas, 2023/978 Karar sayılı kararı ile, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Kırklareli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2022 tarihli ve 2022/269 Esas, 2022/499 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 12.09.2022 tarihli ve 2022/2830 Esas, 2022/1965 Karar sayılı kararı ile duruşma açılmaksızın hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararının aynı Kanun’un 280/1-e maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin duruşma açarak karar vermek yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı, Kırklareli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.01.2023 tarihli ve 2022/553 Esas, 2023/40 Karar sayılı kararı ile bu karara yönelik istinaf incelemesi yapan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 14.03.2023 tarihli ve 2023/734 Esas, 2023/978 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu durumda temyizen incelenen kararın, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 12.09.2022 tarihli ve 2022/2830 Esas, 2022/1965 Karar sayılı bozma kararı olması gerektiği belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, duruşma açılmaksızın dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda, "hükmün kurulmasına esas alınan belgelerin duruşmada okunmadığı ve taraflara tartıştırılmadığı, suç tarihinin yanlış belirtildiği, iddianamede anjiyo cihazı parçalarının çalınmasıyla ilgili bir anlatımın bulunmamasına rağmen mahkeme kabulünde bu parçaların da çalındığından bahsedilmesi, 20/12/2021 tarihi ile 31/12/2021 tarihi arasındaki zaman dilimine ait güvenlik kameraları görüntülerinin izlenmediği, sanık hakkında TCK.nın 43. maddesindeki teselsül hükümlerinin uygulanması gerektiği, görüntülerin bilirkişiye tevdi olunup, farklı tarihlerdeki her iki görüntüde görünen kişinin aynı kişi olup olmadığı, enerji odasındaki hırsızlık eylemini işleyenin sanık olup olamadığının belirlenmesi gerektiği, sanığa etkin pişmanlıktan yararlanma imkanı sunulması gerektiği ve TCK'nın 53. maddesinin yanlış uygulandığı" gerekçeleri ile hükmün bozulmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 12.09.2022 tarihli ve 2022/2830 Esas 2022/1965 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11259, Karar No: 2017/12486, Tarih: 21.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/11259 E.  ,  2017/12486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; elektrik aboneliği nedeniyle düzenlenen faturalarda davalının dava tarihinden geriye doğru on yıllık dönemde haksız olarak kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedeli ile bu bedeller üzerinden BTV, TRT payı, Fon bedellerini KDV'leri ile birlikte tahsil ettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları ve bilirkişi marifetiyle hesap edilecek toplam bedele yönelik dava değerini artırma hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 100 TL bedelin tahsil tarihlerinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; 6719 sayılı kanunun 21 .maddesi ile 6446 sayılı yasanın 17 maddesinde yapılan değişiklikle kayıp kaçak bedelinin alınabileceğinin yasal hale getirildiği, 6719 sayılı yasanın geçici 20. maddesi uyarınca da yasanın açılmış olan davalara da uygulanacağı belirtildiğinden yasa değişikliği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı tarafın tüm, davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim bedeli ve bu bedeller üzerinden alınan BTV, Fon, TRT payı ile sozkonusu bedeller üzerinden alınan KDV bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama