muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7466, Karar No: 2020/9939, Tarih: 18.11.2020

**12. Hukuk Dairesi         2020/7466 E.  ,  2020/9939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi ihale alıcısı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Takip kapsamında yapılan ihale sonucunda taşınmazı satın alan ihale alıcısının icra mahkemesine başvurusunda; ihale bedeli üzerinden % 18 oranında alınan Katma Değer Vergisi’nin % 1 oranında uygulanması ve fazla yatırılan kısmın iadesinin talep edildiği, mahkemece, icra müdürlüğünce ihale gerçekleştirildikten sonra KDV’nin tarh ve tahakkuk işlemlerinin, bu verginin mükellefi sıfatıyla yürütüldüğü ve bu mükellefiyetten doğan ihtilafların çözüm yerinin vergi mahkemeleri olduğu gerekçesiyle şikayet dilekçesinin yargı yolu nedeniyle reddine karar verildiği, kararın şikayetçi tarafından temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 1/3-d maddesine göre; müzayede mahallerinde yapılan satışlar KDV’ye tabidir. Burada satılan malın ait olduğu kişinin KDV mükellefi olup olmamasının bir önemi bulunmamaktadır. Kanun koyucu tarafından bu yerlerdeki satışlar özel olarak KDV'ye tabi tutulmuştur. KDV Kanunu'nun 40.maddesine 4108 sayılı Kanun’la eklenen (5) numaralı fıkra ile Kanun’un 17. maddesinin 1. fıkrasında sayılan kurum ve kuruluşlara, sadece vergiye tabi işlemlerinin bulunduğu dönemler için beyanname verdirme, beyanname yerine kaim olmak üzere işleme esas belgeleri kabul etme, bu mükelleflere ait verginin beyan ve ödeme zamanı ile tahsiline ilişkin usul ve esasları belirleme konusunda ... Bakanlığı'na yetki verilmiş bulunmaktadır. Söz konusu yetki çerçevesinde Kanun’un 1/3-d maddesi uyarınca müzayede yoluyla satış yapan icra dairelerinin, bu satışlarıyla ilgili KDV'nin beyan ve ödenmesi ile ilgili işlemleri, KDV genel tebliğlerinde yer alan açıklamalara uygun yürütülür. Bu bağlamda 48 seri no'lu KDV genel tebliğinin (D) bölümünde, icra yoluyla yapılan satışlarda verginin mükellefinin satışı gerçekleştiren icra daireleri olduğu düzenlemesi yer almaktadır.

Her ne kadar Dairemizin önceki içtihatlarında, KDV'nin tarh ve tahakkuk işlemleri, anılan verginin mükellefi sıfatı ile yapılmakta olduğundan, bu işlemlerden doğan ihtilafların çözüm yerinin vergi mahkemeleri olduğu belirtilmiş ise de; Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümü’nün 11.03.2013 tarih ve 2012/182 Esas - 2013/321 Karar sayılı ilamında özetle; KDV’ye ilişkin şikayetin, icra müdürlüğünün tesis ettiği bir işlemden kaynaklandığı, mahkemece incelemenin, icra dosyasından yapılarak anılan işlemin kanuna uygun olup olmadığı hususunda karar verileceği belirtilmek suretiyle uyuşmazlığın adli yargılanmanın

bir parçasını oluşturduğundan adli yargı yerince çözümlenmesi gerektiği belirtilmiştir. Buna göre, KDV’ye ilişkin işlemin kaynağı icra müdürlüğünün tesis etmiş olduğu karara ilişkin olduğundan, işlemin yasaya uyarlılığının, şikayet yoluyla, icra mahkemelerinin denetiminde olduğunun kabulü gerekir.

Yukarıda açıklanan olgular karşısında Dairemizin değişen içtihadına göre KDV’ye ilişkin şikayetin icra mahkemelerinde incelenmesi gerektiğinden, mahkemece şikayetin esasının incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken şikayetin yargı yolu nedeniyle reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Şikayetçi ihale alıcısının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/11/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22990, Karar No: 2018/1732, Tarih: 20.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/22990 E.  ,  2018/1732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın temyiz dilekçesinde suça konu aracı 08.09.2012 tarihinde ... isimli kişi lehine rehin sözleşmesi ile verdiğini bildirmesi karşısında, ...’in beyanı alınmadan karar verilmesi,

2-Suça konu araç üzerinde rehin ve hacizler bulunduğunun anlaşılması karşısında, aracın değerinin saptanarak, satılması halinde rehin ve hacizli dosya borçlarını karşıladıktan sonra bu dosya borcu yönünden belirli bir meblağ kalıp kalmadığı belirlenerek sonucuna göre hukuki durumun takdiri yerine eksik araştırma ile sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi,

3- Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkum edilen sanık hakkında TCK’nın 53. maddesinin uygulanmaması,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 20/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/970, Karar No: 2020/5889, Tarih: 15.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/970 E.  ,  2020/5889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan komisyon mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin, sanık hakkında "2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçuna ilişkin olduğu, 10.02.2014 tarihli iddianame ile mütalaa ve vergi suçu raporuna aykırı olarak sanık hakkında "2008 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan kamu davası açıldığı, “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme" ve “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeksizin ve temyize konu kararın gerekçesinde de sanığın sahte fatura kullanmak suretiyle vergi usul kanununa muhalefet suçunu işlediğinin sabit olmadığı kabul edilmesine karşın, hüküm bölümünde sahte fatura düzenlediğinin sabit olmadığı denilmek suretiyle gerekçe ve hüküm arasında çelişki oluşturacak şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekili ile Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16596, Karar No: 2013/9087, Tarih: 20.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/16596 E.  ,  2013/9087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay 7.Hukuk Dairesinin işbölümü alanı Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.1.2013 tarih 2013/1 sayılı kararında belirtilen işlerle sınırlıdır.

İnceleme konusu karar, elektrik aboneliğinden kaynaklanan kayıp kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkin olup, belirgin şekilde Yargıtay Büyük Genel Kurulu kararı gereği Dairemizin inceleme kapsamı dışında bulunmakta ve niteliği bakımından Yargıtay (3).Hukuk Dairesinin işbölümü alanı içine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı dava dosyasının Yargıtay (3).Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6755, Karar No: 2015/21033, Tarih: 23.11.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/6755 E.  ,  2015/21033 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI :

DAVACI : L.. U..

DAVALI : H.. L..

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun Mahkeme kararının İİK'nun 366. ve HUMK'nun 438. maddeleri uyarınca ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4 (HMK 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 3,40 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 23.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11492, Karar No: 2024/5971, Tarih: 28.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/11492 E.  ,  2024/5971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/3259 Esas, 2022/347 Karar

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorlu 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2013/50 Esas, 2019/152 Karar

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davalı ... yönünden davanın reddine, diğer davalı yönünden ise davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı kazalı vekili ile davalı şirket vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmek ve de duruşma talep edilmekle dosya incelenerek temyiz isteminin süresinde olduğu, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 28.03.2023 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü gelen olmaması üzerine 120 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ile buna dayalı olarak Yargıtay Başkanlar Kurulu tarafından alınan 13.02.2023 tarihli karar gereğince duruşmanın 23.05.2023 Salı gününe talik edilmesine karar verilerek taraflara tekrar çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma yapılmak üzere tayin olunan 23.05.2023 Salı günü için yapılan tebligatlar üzerine duruşmalı temyiz eden davalı Üniversal Tekstil San. Tic. Ltd. Şti. adına gelen olmadı. Davacılar adına Av. ... geldi. Diğer davalı adına gelen olmadı. Gelenin yüzüne karşı duruşmaya başlanarak, hazır olan avukatın beyanı alındıktan sonra duruşmaya son verilerek aynı günde dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar verilmiştir. Dosyanın tekrar Dairemiz’e gönderilmesinden sonra Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili özetle, davalı Üniversal şirketine karşı açtığı asıl dava dosyasında davacı kazalı için 500,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar Üniversal şirketi ve ...’a karşı açtığı birinci birleşen dava dosyasında kazalı için 30.000,00 TL sürekli iş göremezlikten kaynaklanan maddi tazminat, 30.000,00 TL bakıcı giderinden kaynaklanan maddi tazminat, 20.000,00 TL alınacak iki adet protez kol için maddi tazminat, 5.000,00 TL alınacak tekerlekli sandalye için maddi tazminat, 200.000,00 TL manevi tazminat, eş için 30.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Üniversal şirketine karşı açtığı ikinci birleşen dava dosyasında 143.041,48 TL sürekli iş göremezlikten kaynaklanan maddi tazminat, 370.945,57 TL bakıcı giderinden kaynaklanan maddi tazminat, 198.660,00 TL protez giderinden kaynaklanan maddi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Tekerlekli sandalye masrafına yönelik talep karar celsesinde tefrik edilmiştir.

II. CEVAP

Davalılar özetle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Davalı Üniversal şirketine karşı açtığı ikinci birleşen dava dosyasında 143.041,48 TL sürekli iş göremezlikten kaynaklanan maddi tazminat, 370.945,57 TL bakıcı giderinden kaynaklanan maddi tazminat, 198.660,00 TL protez giderinden kaynaklanan maddi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Tekerlekli sandalye masrafına yönelik talep karar celsesinde tefrik edilmiştir.

II. CEVAP

Davalılar özetle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle davalılardan ...’ın bağımsız bir işveren olmadığı, davalı şirkette yevmiye usulü çalışan bir işçi olduğu, bu anlamda davacıyı çalıştıranın davalı şirket olduğu, davalı ...'a atfı kabil bir kusur bulunmadığı gerekçesi ile davalı ... yönünden kazalı ve eşinin maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine, davalı şirket yönünden ise; davacının protez kol masrafına ilişkin maddi tazminat talebinin masrafın kurumdan talep edilmesi gerektiğinden bahisle husumet yokluğundan reddine, davalı Universal şirketinden tahsil edilmek üzere davacı lehine 143.041,48 TL sürekli iş göremezlikten kaynaklanan maddi tazminat, 185.472,79 TL

bakıcı gideri, kazalı lehine 100.000,00 TL manevi, eş lehine 30.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili ile davalı şirket vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kazalı vekili istinaf dilekçesinde özetle, müvekkilinin 2004 yılında davalıya ait işyerinde çalışırken elektrik çarpması suretiyle iş kazası geçirdiğini, iş kazasının oluşunda davalının ağır kusuru bulunduğunu, kazadan sonra uzun süre hastanede yanık ve elektrik çarpmasına dayalı diğer hastalıkların tedavisini gören müvekkilinin hastanede ve tüm tedavi sürecinde yalnız bırakıldığını, davalı tarafından sigorta girişi yaptırılmadığından başlangıçta SGK'nın tedavi imkanlarından yararlanmadığı ve davalı işverenin hiç bir desteğini görmediğini, iş kazası geçirdiği tarihte 42 yaşında olan ve % 85 engelli hale gelen müvekkilinin bu kazadan sonra okul çağındaki 3 kızının, eşinin ve kendisinin gecimini sağlamak için oturduğu evi satmak zorunda kaldığını, halen kirada oturduğunu, ilk derece mahkemesince manevi tazminat taleplerinin kısmen kabul edilerek sadece 100.000,00 TL'ye hükmedilmesinin yasanın özüne uygun olmadığını, manevi tazminatın az olduğunu ileri sürülmüştür.
Yargıtay — Esas No: 2017/95, Karar No: 2020/1992, Tarih: 01.06.2020

**1. Hukuk Dairesi         2017/95 E.  ,  2020/1992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ: TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir. Davacı, mirasbırakanı ...’in 1420 ada 11 parsel sayılı taşınmazını davalı kızı ...’ye temlik ettiğini, ondan da 1000/3010 payın diğer davalı torunu ...’a devredildiğini, işlemin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla ve muvazaalı olarak yapıldığını ileri sürerek, davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile mirasbırakan ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir. Davalılar, bedeli mukabilinde satış işleminin yapıldığını, muvazaanın olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.Mahkemece, muvazaa iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1912 doğumlu mirasbırakan ...’in 23.07.2001 de ölümü ile geride mirasçı olarak davacı çocuğu ... ve mirasçı bırakmadan kendisinden önce ölen çocukları ... ve ... ile 1998’de ölen oğlu ...’in çocuğu davalı torunu ... ve diğer davalı kızı ...’yi bıraktığı, mirasbırakanın 1420 ada 11 parsel sayılı taşınmazını davalı kızı ...’ye, ondan da 1000/3010 payın diğer davalı ...’a satış suretiyle temlik edildiği anlaşılmaktadır. Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir. Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır

. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır. Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunun (TMK) 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.Somut olayda, mahkemece hükme yeterli bir araştırma ve inceleme yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.Hâl böyle olunca, mahkemece yukarıda belirtilen ilke ve esaslar uyarınca araştırma yapılması, mirasbırakanın temlik tarihindeki tüm malvarlığının eksiksiz saptanması, taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi davasına ilişkin ...1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2012/401 Esas, 2013/331 Karar ve 19.03.2014 kesinleşme tarihli dava dosyası getirtilerek titizlikle incelenmesi, anılan dava dosyasının eldeki dosya ile birlikte değerlendirilerek mirasbırakanın temlikteki iradesinin duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi ve sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir. Davacının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 01.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17644, Karar No: 2012/3094, Tarih: 23.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2011/17644 E.  ,  2012/3094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, Konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve savunmanı

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Tanık Şükrü Cansızoğlu’nun CMK’nun 48. maddesine aykırı olarak, kendisini ceza kovuşturmasına uğratabilecek sorulara cevap vermekten çekinme hakkı olduğu hatırlatılmadan dinlenilmesi; sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

I-Konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye, Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCY’nın 58/5 maddesinin açık hükmü karşısında, 18 yaşından önce işlenen suçlar nedeniyle aynı Yasanın 58/ 6. ve 7. fıkralarında düzenlenen mükerrirlere ilişkin infaz hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeyerek, Elazığ 3. Asliye Ceza mahkemesinin 1999/456-2001/135 sayılı ilamının tekerrüre esas alınması,

2-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108.maddesinin ( 4 ), ( 5 ) ve ( 6 ).fıkralarında ‘‘Hakim, mükerrir hakkında cezanın infazının tamamlanmasından sonra başlamak ve bir yıldan az olmamak üzere denetim süresi belirler. Tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde, koşullu salıvermeye ilişkin hükümler uygulanır. Hakim, mükerrir hakkında denetim süresinin uzatılmasına karar verebilir ’’ denmiştir. Denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi, hükmü veren Mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek olan Mahkemeye aittir. Buna göre hükümlülük kararında mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 58/7.maddesi gereğince ‘mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına’ karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, denetimli serbestlik tedbirinin süresinin de belirlenmesi,