muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3556, Karar No: 2019/6054, Tarih: 01.10.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/3556 E.  ,  2019/6054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 22/12/2016 tarih ve 2015/383 E- 2016/443 K sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince verilen 10/05/2017 tarih ve 2017/446 - 2017/442 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar Dairemizce temyiz isteminin reddine karar verilmiş, davacı vekilince bu kez maddi hata düzeltilmesi isteminde bulunulmuş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2013/66369 sayılı ve “ŞÖLEN DİAMOND” ibareli marka başvurusuna, davalı şirketin 2002/20949, 2002/20610, 2003/10605, 2002/20947, 2010/60694, 2005/17042 sayılı "şekil", "ferrero şekil", "ferrero rocher şekil", "şekil", "ferrero rocher şekil", "şekil" ibareli markalarını mesnet göstererek yaptığı itirazın, Markalar Dairesince reddedilerek başvurularının devamına karar verildiğini, davalı şirketin bu ret kararına karşı itirazının ise TPMK YİDK'nın 2015/M-6139 sayılı kararı ile nihai olarak kabul edildiğini, oysa markalar arasında bir ayniyet bulunmadığını ileri sürerek, davalı TPMK YİDK'nın 05.07.2015 tarih ve 2015/M-6139 sayılı kararının iptalini, tescil edilmiş olması halinde diğer davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Şirket vekili, pralin şeklinin müvekkili tarafından ilk kez kullanıldığını ve müvekkili adına marka olarak tescilli olduğunu, Şölen Diamond ibaresinin markaların özellikle şekil unsurları arasındaki benzerliği ortadan kaldıracak mahiyette olmadığını, önceki tescil başvuruları ve hükümsüzlük davaları da dikkate alındığında davalının başvurusunun kötüniyetli olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Şirket vekili, pralin şeklinin müvekkili tarafından ilk kez kullanıldığını ve müvekkili adına marka olarak tescilli olduğunu, Şölen Diamond ibaresinin markaların özellikle şekil unsurları arasındaki benzerliği ortadan kaldıracak mahiyette olmadığını, önceki tescil başvuruları ve hükümsüzlük davaları da dikkate alındığında davalının başvurusunun kötüniyetli olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; taraf markalarının karıştırılma ihtimaline ilişkin tüm faktörler açısından yapılan değerlendirme neticesinde, genel kompozisyon olarak taraf markaları arasında benzerlik olsa da, bütünsel olarak bakıldığında tüketicinin hafızasında kalacak unsurun "DIAMOND" ifadesi olduğu ve davalıya ait "FERRERO ROCHER" ibaresi ile 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında bir benzerliğin bulunmadığı, pralin şeklin özel çikolatalarda yaygın olarak kullanıldığı, davacı yanın ürün etiketinin ise renk ve şekil olarak davalının sunumundan farklı olduğu, yine taraf markalarının işitsel olarak birbirinden farklı olduğu gibi, ürünün kutu içerisindeki dizilimi ve sunumu itibariyle de farklılık arz ettiği, ortalama tüketicinin iki marka arasındaki farkı derhal fark edebileceği, taraf markaları karıştırılacak kadar benzer olmadığından davalı markasının tanınmışlığının bir etkisi olmayacağı, 556 sayılı KHK'nın 8/4 maddesi şartlarının da oluşmadığı, kötüniyetin ispatlanamadığı, TPMK YİDK kararının iptali koşullarının oluştuğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile davalı TPMK YİDK'nın 05.07.2015 tarih ve 2015/M-6139 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekillerince istinaf edilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; taraflar arasında kesinleşmiş mahkeme kararlarında tespit edildiği üzere, tarafların marka olarak kullanmak istediği şekillerin, 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında benzer bulunduğu, davalı şirket markalarının davacı başvurusunun kapsadığı tüm mallar bakımından tescil engeli oluşturduğu ve davacının marka tescil başvurusunda kötüniyetli olduğu gerekçesiyle, davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak ve yeniden hüküm kurularak; davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava, davacı yanın "ŞÖLEN DIAMOND" ibareli marka tescil başvuruna karşı davalı tarafından yapılan itirazın TPMK YİDK tarafından nihai olarak kabulü nedeniyle TPMK YİDK'nın 05.07.2015 tarihli ve 2015/M-6139 sayılı kararının iptali istemine ilişkin olup, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesince; taraflar arasında kesinleşmiş mahkeme kararları ile de tespit edildiği üzere, tarafların kullanmak istedikleri şekillerin 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında benzer olduğu, davalı şirket markalarının davacının başvurusunun tüm mal/hizmetler bakımından tescil engeli oluşturduğu ve davacının marka tescil başvurusunda bulunmakta kötüniyetli olduğu gerekçesiyle, davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun kabulü ile, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak ve yeniden hüküm kurularak, davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin davanın reddine dair kararına karşı davacı vekilince temyiz isteminde bulunulması üzerine; "...Davacı vekiline 25/05/2017 tarihinde gerekçeli karar tebliğ edilmiş, davacı vekili tarafından (araya 2017 yılı Ramazan Bayramı tatili girmiş olması sebebiyle) 28/06/2017 tarihinde temyiz harcı yatırılmış, ancak 29/06/2017 tarihinde UYAP üzerinden temyiz dilekçesini göndermiştir. 29/06/2017 tarihi itibariyle 1 aylık temyiz süresi geçmiş bulunmaktadır. Her ne kadar davacı vekili tarafından temyiz harcı süresinde yatırılmış olsa da temyiz dilekçesinin kaydı temyiz süresi içinde yapılmamıştır. Bu durumda davacı vekili tarafından süresinde yapılmış bir temyiz istemi olmadığından temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verilmesi gerekmiştir." şeklindeki temyiz isteminin reddine ilişkin Dairemiz kararı sonrasında davacı vekilince maddi hatanın düzeltilmesi talebinde bunulmuştur. Dosya üzerinde UYAP marifetiyle yapılan tüm işlemlerin dökümü incelendiğinde davacı vekilinin süresi içerisinde temyiz isteminde bulunmuş olduğu anlaşılmıştır. Davacı vekilinin maddi hatanın düzeltilmesi talebinin kabulü ile öncelikle 05.02.2019 tarihli ve 2017/3669 E. - 2019/858 K. sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin Dairemiz kararının kaldırılmasına karar verilerek, davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine geçilmiştir.

2- İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin maddi hatanın düzeltilmesi isteminin kabulü ile 05.02.2019 tarihli ve 2017/3669 E. - 2019/858 K. sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin Dairemiz kararının kaldırılmasına, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, alınmadığı anlaşılan 218,50 TL temyiz başvuru harcı ile 44,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 01/10/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4890, Karar No: 2018/5060, Tarih: 12.12.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/4890 E.  ,  2018/5060 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 3713 sayılı Kanunun 3/1 maddesi delaleti ile TCK’nın 314/2, 62, 53, 58/9, 63 ve 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca hükmedilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar temyiz edilmekle incelendi;

Sanık müdafii olduğunu beyan eden ve 19.03.2018 tarihli dilekçesi ile gerekçe göstermeksizin hükmü temyiz eden Av. ...’nın dilekçesinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi tarafından verilen kararı haricen öğrendiğini beyan edip gerekçeli kararın kendisine tebliğini talep ettiği, UYAP’tan yapılan kontrolde anılan avukatın 12.01.2018 tarihinde Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesine vekaletname sunduğunun tespit edildiği, 5271 sayılı CMK’nın 295. maddesi uyarınca “temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir” şeklinde düzenlemenin bulunduğunun anlaşılması karşısında; Av. ...’ya usulüne uygun olarak gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, gerekçe içeren temyiz dilekçesi vermesi halinde bu temyiz talepleri yönünden ek tebliğname de düzenlendikten sonra iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3282, Karar No: 2019/12410, Tarih: 11.12.2019

**13. Hukuk Dairesi         2017/3282 E.  ,  2019/12410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiş ise de, ihtara rağmen gerekli harç ve masrafın süresinde yatırılmaması nedeniyle hükmün temyiz edilmemiş sayılmasına ilişkin olarak verilen Ek-kararın süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 10.05.2016 tarihli karar davalı tarafından temyiz edilmiş, mahkemece 21.11.2016 tarihli ek karar ile, kanun yoluna başvuru için gerekli harç ve masrafların yatırılması için çıkartılan muhtırada belirtilen kesin süre içerisinde harç ve masrafın yatırılmadığı gerekçesiyle davalının kanun yolu başvurusundan vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir. Mahkemenin, 21.11.2016 tarihli ek kararı yasaya uygun olduğundan bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle kararın onanması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalının temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan ek kararın ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 263,44 TL kalan harcın temyiz edene iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 11/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14251, Karar No: 2017/12224, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/14251 E.  ,  2017/12224 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19188, Karar No: 2014/10066, Tarih: 21.05.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/19188 E.  ,  2014/10066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2013

NUMARASI : 2013/384-2013/745

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

1- İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HUMK'nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendiğinde;

2- Şikayet eden borçlu vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; Kamulaştırmasız elatma tazminat alacağı ilamına dayalı olarak vekil edeni aleyhine başlatılan takipte, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddenin son fıkrası ve 6111 sayılı Yasa Geçici 2. maddeleri gereğince, idarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğini ayrıca 5393 sayılı Kanun'un 15/son ile İİK'nun 82. maddeleri gereğince de haczin mümkün olmadığını, Halk Bankası Etimesgut Şubesi'nde bulunan hesapları üzerine konan haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece takip konusu ilamdaki alacağın 04.11.1983'den sonraki el atma nedenine dayalı tazminat alacağı olduğu, 2942 Sayılı Kamulaştırma Yasasının Geçici 6. maddesi'nin 04.11.1983'den sonraki kamulaştırmasız el atma işlemlerine uygulanacağını hükme bağlayan 6111 sayılı Yasanın Geçici 2. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nce 01.11.2012 de iptal edildiği, ancak bu hükmün 22.08.2013 tarihine kadar yürürlükte olduğu ve bu yasal düzenleme gereğince idarenin mal, hak ve alacakları haciz edilemeyeceğinden bahisle, şikayetin kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmiş, alacaklı vekilince hüküm temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21 maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; 17.05.2012 karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden ve olayda uygulanması gerekli 6111 sayılı Yasanın Geçici 2. maddesinin iptal edildiği, ilam tarihinin 11.06.2013'den öncesine ait olduğu da nazara alınarak, borçlu aleyhine haciz uygulanmasında anılan yasal çerçevede hukuka aykırı bir yön bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu kapsamda; haciz yazısında belirtilen hesap numarasına uygun hesap ekstreleri getirtilerek, hesaptaki paraların mahiyeti ve kaynağı belirlenerek, diğer şikayet nedenleri kapsamında değerlendirme yapılarak sonuca gidilmesi yerine, yazılı gerekçeyle hüküm tesisi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 21.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/4652, Karar No: 2013/8563, Tarih: 13.05.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/4652 E.  ,  2013/8563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin 83 yaşında olduğunu, 550 TL.lik emekli maaşı dışında geliri olmadığını, davalı oğlunun ise akaryakıt istasyonu sahibi olduğunu, bazı miras işlerinde kullanılmak üzere zaman zaman oğluna imzalı vekalet verdiğini, davalının hile ile imzalattığı bonoyu icra takibine koyduğunu, oysa oğlundan 500.000 TL.borç almasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu ileri sürerek borçlu olmadıklarının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, alınan bononun davacıya verilen borcun karşılığı olduğunu, davacının bu parayı diğer kardeşine verdiğini, 550 TL.emekli maaşı dışında geliri olmadığı beyanının doğru olmadığını, 30 civarında taşınmaza ve bunlardan elde edilen kira gelirine sahip olduğunu beyan ederek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacı ile davalının anne oğul olup, aralarında 500.000 TL.borçlanmayı gerektirecek hukuki ilişki bulunmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kambiyo senetleri sebepten mücerret olup, aksinin ispatı ise aynı kuvvette deliller ile olur.

Somut olayda davacı, dava konusu nakden düzenlenmiş olan bononun hile ile alındığı iddiasına dayanmış olup, bu iddiasını dosya içeriğine göre kanıtlayamamıştır.

Tarafların anne oğul olmaları aralarında hukuki ilişki olmadığı anlamına gelmez.

Bu durumda mahkemece kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulü doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 13.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.