muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/15671, Karar No: 2020/10856, Tarih: 19.10.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/15671 E.  ,  2020/10856 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli hırsızlık, mala zarar verme, konut dokunulmazlığını ihlal etme ve iftira suçlarından sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143/1, 35/1-2 (üçer kez), 151/1 (üç kez), 116/1, 116/4 ve 268. madde atfıyla 267/1. maddeleri uyarınca 2 kez 2 yıl 6 ay hapis, 3 yıl 9 ay hapis, 3 kez 4 ay hapis, 1 yıl hapis ve 3 yıl hapis cezaları ile cezalandırılmasına, cezalarının 5237 sayılı Kanunun 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair İstanbul Anadolu 44. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/02/2018 tarihli ve 2016/667 esas, 2018/110 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 30/03/2020 gün ve 94660652-105-34-15538-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20/05/2020 gün ve 2020/45594 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 29/05/2019 tarihli ve 2019/3957 esas, 2019/9173 karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, "...Benzer bir olay nedeniyle Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 17/10/2018 tarihli ve 2018/4294 Esas, 2018/10482 Karar sayılı ilâmı ile; "....sanığın Bingöl İli Adaklı İlçe Jandarma Komutanlığı, Jandarma Asayiş Bölük Komutanlığı emrinde askerlik hizmetini ifa etmekte iken, sevk edildiği Ankara Gülhane Askeri Tıp Akademisi Hastanesindeki işlemleri bittiğinden dolayı bir günlük yol süresi de dahil olmak üzere en geç 10/05/2014 günü bitiminde birliğine katılım yapması gerekirken yapmayarak firar ettiği ve atılı firar suçunun da sırf askeri suçlardan olduğu," şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, dosya kapsamına göre, sanığın tekerrüre esas alınan Deniz Kuvvetleri Komutanlığı Ankara Askeri Mahkemesinin 26/06/2014 tarihli 2013/351 esas, 2014/215 sayılı kararına konu 4.900,00 Türk lirası adli para cezasının 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'nun 66/1-a maddesinde düzenlenen firar suçu nedeniyle verildiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun’un 58/4. maddesinde yer alan, "Kasıtlı suçlarla taksirli suçlar ve sırf askerî suçlarla diğer suçlar arasında tekerrür hükümleri uygulanmaz" şeklindeki düzenleme dikkate alındığında anılan askerî suçun tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Deniz Kuvvetleri Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 26.06.2014 tarihli ve 2013/351 Esas – 2014/215 Karar sayılı ilamının sırf askeri suça ilişkin olması sebebiyle TCK’nın 58/4 maddesi hükmüne göre tekerrrüre esas alınamayacağının ve adli sicil kaydında başkaca tekerrüre esas nitelikte sabıkasının bulunmaması nedeniyle sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden (İSTANBUL ANADOLU) 44. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen, 01.02.2018 tarihli ve 2016/667 E., 2018/110 K. sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle; hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme ve iftira suçlarına ilişkin kurulan hükümlerden, TCK’nın 58/6. maddesi uyarınca hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına ilişkin kısımların ÇIKARTILMASINA, hükümlerin diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 19/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6662, Karar No: 2021/6884, Tarih: 17.11.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/6662 E.  ,  2021/6884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TERKİN

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, ... ada .... parsel sayılı taşınmazın tapuda davalı adına kayıtlı olduğunu, Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü tarafından ... ilçesinde kıyı-kenar çizgisi tespit çalışmalarının tamamlandığını, buna göre nizalı parselin 415,28 m2 lik kısmının kıyıda kaldığını ileri sürerek, ... ada ... parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan 415,28 m2 lik bölümüne ilişkin tapu kaydının iptali ile kıyıya terkine karar verilmesini istemiştir.

Davalı-karşı davacı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde kıyı-kenar çizgisi tespit çalışmalarının 09/05/1978 tarihinde yapıldığını, bu tarihte yürürlükte olan mevzuata göre onaylandığını, daha önce yapılan çalışmaya rağmen yeni düzenlemelere tabi tutulmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu bildirerek davanın reddini savunmuş; karşı davasında ise, taşınmazı 03/07/2007 tarihinde satın aldığını, alım tarihinde tapuda şerh bulunmadığını, taşınmazın niza konusu bölümünün kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının 13/06/2014 tarihinde tapuya şerh düşüldüğünü, davanın reddi talepleri kabul edilmediği takdirde fazla hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik HMK'nın 107. maddesi uyarınca 5.000 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacı-karşı davalıdan tahsiline karar verilmesi isteğinde bulunmuş; tazminata ilişkin karşı dava 13/02/2019 tarihinde tefrik edilmiştir.

Mahkemece, 18/05/2016 tarihli harita ve kadastro, inşaat bilirkişisi ... ile 19/08/2016 tarihli jeoloji bilirkişilerinin raporlarında tespit edilen kıyı kenar çizgisinin farklı olduğu, dava konusu yerin kıyı kenar çizgisi içerisinde kalmadığının tespit edildiği gerekçesi ile davanın, tazminat şartlarının oluşmadığı gerekçesi ile karşı davanın reddine ilişkin olarak verilen kararın istinafı üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince, “ dava konusu taşınmaza ait kadastro tespitine esas dayanak tapu kaydı ile kıyı kenar çizgisi tespiti çalışmalarına ilişkin tüm kayıt ve belgelerin getirtilerek incelenmesi, kıyı kenar çizgisinin kesinleşme durumuna göre açıklandığı üzere keşif ve inceleme yapılması, oluşacak durum, dosya içeriği, iddia ve savunma doğrultusunda tüm deliller birlikte tartışılıp değerlendirilerek, uyuşmazlık hakkında sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davanın esasına ilişkin deliller toplanılmadan ve değerlendirilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmasının doğru olmadığı” gerekçesi ile yerel mahkemece verilen kararın kaldırılmasına ve dosyanın mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, kaldırma kararından sonra yapılan yargılama neticesinde, 15.01.2019 tarihli bilirkişi raporunun bilimsel verilere dayalı olduğu ve istinaf ilamında belirtilen hususlarda irdeleme yapılmış olduğu gerekçesi ile hükme esas alınarak; davacı tarafça kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddia olunan kısımdan daha az bir kısmın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı tespit olunduğundan davacı Hazinenin açtığı davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine, asıl dava sonucuna göre değerlendirilmek üzere karşı davanın tefrikine karar verilmiş, verilen karara karşı istinaf talebinde bulunulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince, davacı vekilinin istinaf talebi esastan reddedilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...’ın raporu okundu. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 492 Sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin j. bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 17/11/2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4985, Karar No: 2022/15817, Tarih: 29.09.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/4985 E.  ,  2022/15817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 14/10/2021 tarihli ilamına binaen sanık ... hakkında, gönderilen mahkemece temyiz isteminin reddine dair verilen 16/10/2015 tarihli ek kararın sanığa usulüne uygun tebliğ edilmesine rağmen sanık ... tarafından ek kararın temyiz edilmemesi nedeniyle tebliğnamedeki sanık ... hakkındaki görüşlere iştirak edilmemiş, buna göre temyiz incelemesinin kapsamının sanık ... hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçları ile sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümler ile sınırlı olduğu belirlenerek ve tebligat tarihinde cezaevinde bulunan sanık ...’e gerekçeli karar tebliğ edilirken, gerekçeli kararın içeriği okunup, anlatılmak suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunduğu, ancak cezaevi idaresince sanık hakkında düzenlenen 22.05.2015 tarihli tebligat belgesi içeriğine göre gerekçeli kararın sanığa okumak/almak suretiyle tebliğ edilmesi işleminin, CMK'nın 35/3. maddesinde öngörülen usule uygun olmayıp geçersiz olduğu belirlenmekle, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek sanık ... hakkındaki temyiz isteminin reddine ilişkin 16/10/2015 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

I- Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığından, 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de, kanun yolunun ve merciinin belirlenmesinde yanılma, başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, sanık müdafiinin talebi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline istem gibi İADESİNE,

II- Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak ;

Dosya kapsamına göre, katılanın suç tarihinde ikametinden saat 19.30 sıralarında ayrılıp saat 23.00 sıralarında ikametine döndüğünde ikametinden hırsızlık yapıldığını tespit ettiğini belirttiği, sanıklar Tekin ile Servet’in aşamalardaki savunmalarında suçlamaları kabul etmelerine rağmen saate yönelik bir beyanlarının olmadığı, sanık ... Günay’ın kolluk huzurunda vermiş olduğu ifadesinde ise katılanın ikametinin bulunduğu köyden saat 20:00-20:30 sıralarında ayrıldıklarını beyan ettiğinin ve suç tarihinde yaz saati uygulaması da dikkate alınarak UYAP'tan alınan çizelgeye göre gece vaktinin saat 20.17'de başlayıp 04.33'te bittiğinin anlaşılması karşısında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık suçunun sanıklar lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden; hırsızlık suçunun gece vakti işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak verecek şekilde tartışılmadan sanıklar hakkında TCK'nın 143. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ile sanık ...’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 29.09.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/32832, Karar No: 2012/14609, Tarih: 09.04.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/32832 E.  ,  2012/14609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık bıçakla yaralama eylemi nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 457/1 maddesi yerine 457/2. maddesinin uygulanması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; Ancak,

1- Sanığın her bir mağdura karşı eyleminden dolayı ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken tek uygulama ile iki kez ceza tayini,

2- Sanığın aşamalarda değişmeyen savunmasında; mağdurları küfür edip ...'ın kendisini bıçakla yaraladığını savunması karşısında sanık lehine haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağı hususunun tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 09.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9450, Karar No: 2016/2469, Tarih: 22.02.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/9450 E.  ,  2016/2469 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, sigortalının iş kazası sonucu vefatı nedeniyle eşi ve çocuklarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı eş yönünden 59.018,28 TL maddi, 20.000,00 TL manevi, davacı yönünden 11.584,94 TL maddi, 15.000 TL manevi, davacı çocuk yönünden 1.447,20 TL maddi, 15.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar 'tan mştereken ve müteselsilin tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiş, davalı yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden; davalı ile diğer davalı . arasında, İzmir ili sınırları dahilinde ve haricinde Pınarbaşı deposundan mağazalara, mağazalardan depolara bilumum malzeme taşınması konusunda nakliye sözleşmesi imzalandığı, kazalı sigortalı .'in davalı şirketinde işçi olarak çalıştığı, 10.02.2006 tarihinde bu şirkette kendine ait kamyonla şoför olarak çalışan ..'un kullandığı kamyonun, ..'e çarpması neticesinde vefat ettiği, bilirkişi kusur raporunda müteveffa sigortalının kusursuz olduğu, kusurun davalı .. arasında paylaştırıldığı anlaşılmaktadır.

.../...

Yargılamaya konu ihtilafın sağlıklı biçimde çözülmesi için asıl işveren-alt işveren kavramlarının açıklanmasında fayda bulunmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 2.maddesine göre bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir.

İş Kanunu'nun 2.maddesinin 7.fıkrasına göre bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

5510 sayılı Kanun'un 12/6.maddesi ile de asıl işveren, bu Kanunun işverene yüklediği yükümlülüklerden dolayı alt işveren ile birlikte sorumlu tutulmuştur.

5510 sayılı Kanun'un 12/6.maddesi ile de asıl işveren, bu Kanunun işverene yüklediği yükümlülüklerden dolayı alt işveren ile birlikte sorumlu tutulmuştur.

4857 sayılı Kanun'un 2/7.maddesi ile işçilerin İş Kanunu'ndan, sözleşmeden ve toplu iş sözleşmesinden doğan hakları, 5510 sayılı Kanun'un 12/6.maddesi ile de Kurumun alacakları ve işçinin sosyal güvenlik hakkı daha geniş koruma-güvence altına alınmak istenmiştir. Aksi halde, 4857 veya 5510 sayılı Kanun'dan kaynaklanan yükümlülüklerinden kaçmak isteyen işverenlerin işin bölüm veya eklentilerini muvazaalı bir biçimde başka kişilere vermek suretiyle yükümlülüklerinden kaçması mümkün olurdu.

Asıl işveren ile alt işverenin birlikte sorumluluğu "müteselsil sorumluluktur". Asıl işveren, doğrudan bir hizmet sözleşmesi bulunmamakla birlikte İş Kanunu'nun 2.maddesinin 6.fıkrası gereğince alt işverenin işçilerinin iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle uğrayacakları maddi ve manevi zarardan alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumludur. Bu nedenle meslek hastalığına veya iş kazasına uğrayan alt işverenin işçisi veya ölümü halinde mirasçıları tazminat davasını müteselsil sorumlu olan asıl işveren ve alt işverene karşı birlikte açabilecekleri gibi yalnızca asıl işverene veya alt işverene karşı da açabilirler.

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları da bağlamaz.

Alt işverenden söz edebilmek ve asıl işvereni, aracının borçlarından sorumlu tutabilmek için bir takım zorunlu unsurlar bulunmaktadır.

a) İşyerinde işçi çalıştıran bir asıl işveren bulunmalıdır. Sigortalı çalıştırmayan “işveren” sıfatını kazanamayacağı için, bu durumdaki kişilerden iş alanlar da aracı sayılmayacak ve anılan madde kapsamında dayanışmalı sorumluluk doğmayacaktır.

b) Bir başka işveren, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde iş almalı ve sigortalı çalıştırmalıdır.

c) İşverenlik sıfatını, alınan işte ve o iş nedeniyle sigortalı çalıştırılması sonucunda kazanmış olması aranacaktır. Bu kişinin diğer bir takım işyerlerinde çalıştırdığı sigortalılar nedeniyle kazandığı işverenlik sıfatının sonuca etkisi bulunmamaktadır.

d) İşverenden alınan iş, işverenin sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir işyeri olarak değerlendirilebilecek nitelikte olmamalıdır, aksi halde iş alan kimse aracı değil, bağımsız işveren niteliğinde bulunacaktır.

e) İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, iş anahtar teslimi verildiğinde veya işveren kendisi sigortalı çalıştırmaksızın işi bölerek ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) Yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır.

.../...

e) İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, iş anahtar teslimi verildiğinde veya işveren kendisi sigortalı çalıştırmaksızın işi bölerek ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) Yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır.

.../...

f) Alt işverenin aldığı iş, işverenin asıl işinin bölüm ve eklentilerindeki işin bir kesimi yada yardımcı işler kapsamında bulunmalıdır. Asıl işverenden alınan iş, onun sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşımaktaysa, işi alan kimse alt işveren değil, bağımsız işveren sayılacaktır. Bu noktada belirleyici yön; yapılan işin, diğerinin bütünleyici, yardımcı parçası olup olmadığıdır. İşyerindeki üretimle ilgili olmayan ve asıl işin tamamlayıcısı niteliğinde bulunmayan bir işin üstlenilmesi halinde, alt işverenden söz etme olanağı kalmayacak, ortada iki bağımsız işveren bulunacaktır. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 24.05.1995 gün ve 1995/9-273-548 sayılı kararı da aynı yöndedir.)

Somut olayda, davalı 'ye ait depolardan mağazalara yapılacak nakliye işleminin . tarafından, nakliye sözleşmesine istinaden üstlenildiği, davacılar murisinin bu sözleşme kapsamında nakliye araçlarına yapılan yükleme ve boşaltma işinde çalışmak üzere işyerinde bulunduğu esnada, yükleme yapmak üzere depoya gelen . sevk ve idaresindeki plakalı araç altında kalarak vefat ettiği, yukarıda belirtilen açıklamalar ışığında yapılan işin davalı ) lehine ve ona ait işyerinde gerçeklemiş olması nedeniyle davalı )'nin asıl işveren sıfatıyla sorumlu olacağı dikkate alınmadan, hatalı değerlendirme ile bu davalı yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacıların temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7010, Karar No: 2011/23642, Tarih: 22.11.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/7010 E.  ,  2011/23642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Karar tarihinin 5.11.2010 tarihi yerine 22.02.2010 tarihi olarak gösterilmesinin maddi hataya müstenit olup her zaman düzeltilebileceğine,

2-Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı vekili tarafından başlatılan ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takibe karşı borçlu vekilinin, satışı 24/06/2009 tarihinde öğrendiğini, satış ilanının usulüne uygun tebliğ edilmediğini belirterek,  02/06/2009 tarihinde gerçekleştirilen ihalenin feshi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, tebligatlar usulüne uygun olduğu gerekçesi ile şikayetin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

4949 Sayılı Yasa ile değişik İİK.nun 134/2.maddesine göre işin esasına girilmemesi nedeniyle ihalenin feshi talebinin reddi halinde para cezasına hükmolunamaz.

Somut olayda, şikayetçi borçluya satış ilanı, tapu sicil müdürlüğünün bildirdiği adrese 7201 sayılı kanunun (6099 sayılı kanun ile yapılan değişiklik öncesi)35/2.maddesi gereğince usulüne uygun tebliğ edildiğine göre, ihalenin feshi isteminin yasal yedi günlük süreden sonra yapılmış olması nedeni ile süre aşımından reddine karar verilmesi gerekirken işin esası incelenerek sonuca gidilmesi ve istemin süre aşımından reddi halinde işin esasına girilmeyeceğinden para cezasına mahkum edilmesi isabetsiz olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekir ise de, sonuçta ihalenin feshi istemi reddedildiğinden ve para cezasına ilişkin yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Mersin 2.İcra Hukuk Mahkemesinin 22/02/2010 tarih (esasında 05.11.2010 tarih) ve 2009/547 E- 2010/1057 K. sayılı kararının hüküm bölümünün para cezasına ilişkin ikinci bendinin karar metninden çıkarılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, 22/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.