muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14289, Karar No: 2013/21089, Tarih: 05.12.2013

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından özellikle ilgili meslek odasından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda; davacı mutfak şefi olarak 5.000,00TL ücretle çalıştığını ileri sürmüş, davalı davacının asgarî ücretle çalıştığını, davacının ayrıca bahşişlerden pay aldığını, davacının aşçı olması nedeniyle davacının bahşişten aldığı payın yüksek olduğunu savunmuştur.

Somut olayda; davacı mutfak şefi olarak 5.000,00TL ücretle çalıştığını ileri sürmüş, davalı davacının asgarî ücretle çalıştığını, davacının ayrıca bahşişlerden pay aldığını, davacının aşçı olması nedeniyle davacının bahşişten aldığı payın yüksek olduğunu savunmuştur.

Dosyada davalı tarafından verilen ve davacının 5.000,00 TL ücret aldığını belirten yazılar mevcuttur. Banka kayıtlarında ise davacıya değişik miktarlarda ödeme yapıldığı görülmektedir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının aşçıbaşı ve mutfak şefi olan davacının aynı zamanda öğreticilik de yaptığı, davalı tarafça verilen maaş yazıları ve banka kayıtlarına göre asgari ücretin üzerinde ödemeler yapılması nedeniyle davacının 5.000,00 TL ücretle çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Mahkemece davacının yaptığı iş, davalı işyerindeki ve meslekteki kıdemi, çalıştığı tarihler belirtilmek suretiyle alabileceği ücret ilgili meslek odasından araştırılmalı, davacının hesabına yatan miktarla kıyaslanarak sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 05.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5560, Karar No: 2010/9172, Tarih: 25.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5560 E.  ,  2010/9172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın ... yönünden reddine, diğer davalı Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece ... hakkındaki davanın husumetten reddine, Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca taşınmazın bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığı'ndan aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/907, Karar No: 2007/3568, Tarih: 22.03.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/907 E.  ,  2007/3568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 193 ada 48 parsel sayılı 3845.90 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, ... niteliği ile Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, çekişmeli taşınmazın orman niteliğinde olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu parselin tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

Hükme esas alınan uzman orman bilirkişi kurulu raporunda, çekişmeli taşınmazın % 10-20 eğimli olduğu, kenarlarda ladin ve ... formunda gürgen ağaçları ile ... ağaçlarının bulunduğu geriye kalan bölümün ise ... otları ile kaplı olduğu, resmi belgelerde sarıya ... açık alanda kaldığı ve orman sayılmayan yerlerden olduğu açıklanarak çekişmeli taşınmazın resmi belgelerdeki konumu işaretlenmiştir.

Mahkemece, aynı gerekçelerle davanın reddine karar verilmiş ise de, delillerin takdirinde hataya düşülmüştür. Şöyle ki, uzman bilirkişi kurulu çekişmeli taşınmazın resmi belgelerde açık alanda kaldığını ve orman sayılmayan yerlerden olduğunu açıklamış ise de taşınmazın memleket haritasında işaretlendiği yerin etrafının yeşile ... ibreli ağaç rumuzlu alan ile çevrili olduğu, kadastro paftasında da şahıs arazilerine bitişik olmadığı 186 nolu orman parseli ile 30 nolu mera parseli ile çevrili olduğu,taşınmazın sınırlarında eylemli durumda orman ağaçlarının bulunduğu ve orman sayılan yerlerden olduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, mahkemece davanın kabulü ile çekişmeli taşınmazın orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken aksine düşünceler ile davanın reddi yolunda hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 22/03/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8551, Karar No: 2023/6050, Tarih: 09.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/8551 E.  ,  2023/6050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/245 E., 2015/116 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Alanya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.06.2015 tarihli ve 2014/245 Esas, 2015/116 Karar sayılı kararı ile; suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 33 üncü maddesi delaletiyle 31 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Sağır ve dilsiz olan suça sürüklenen çoçuğun, kendisini ifade etmekte güçlük çektiğine, samimi ikrarı ile katılan mağdureden hoşlandığını beyan ederek adı geçene ilgi ve beğenisini ifade etmeye çalışırken, davranış ve hareketleri yanlış anlaşıldığına, cinsel taciz ya da istismar amacıyla hareket etmediğine, katılan mağdurenin beyanı dışında mahkumiyete yeterli başkaca delil bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Sağır ve dilsiz olan suça sürüklenen çoçuğun, kendisini ifade etmekte güçlük çektiğine, samimi ikrarı ile katılan mağdureden hoşlandığını beyan ederek adı geçene ilgi ve beğenisini ifade etmeye çalışırken, davranış ve hareketleri yanlış anlaşıldığına, cinsel taciz ya da istismar amacıyla hareket etmediğine, katılan mağdurenin beyanı dışında mahkumiyete yeterli başkaca delil bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sağır ve dilsiz olup kayda göre on yedi yaşında bulunan suça sürüklenen çocuğun, olay günü arkadaşları ile birlikte katılan mağdurenin babası tarafından işletilmekte olan emlak ofisine gelerek kiralık yer konusunda o esnada iş yerinde bulunan katılan mağdure ile görüşmeleri sırasında adı geçenin babasının kısa bir süre sonra iş yerine geleceğinden bahisle kendisi ile görüşmeleri gerektiğini söylemesi üzerine suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarının iş yerinden ayrıldığı ancak aynı gün içinde ilerleyen saatlerinde suça sürüklenen çocuğun tek başına iş yerine gelerek lavaboyu kullanmak istemesi üzerine katılan mağdurenin müsaade ettiği, devamında suça sürüklenen çocuğun iletişim bilgileri istemesi üzerine katılan mağdurenin karta babasının telefon numarasını yazarak suça sürüklenen çocuğu uğurladığı sırada adı geçenin katılan mağdureye sarılarak dudağından öpmeye çalışmasına karşın katılan mağdurenin geri çekilerek engel olması üzerine suça sürüklenen çocuğun bu kez adı geçenin göğsüne dokunmak için hamle yaptığı ancak katılan mağdurenin adı geçeni ittirerek iş yerinden çıkardığı, devamında iş yerine gelen babasına durumu anlatması ile suça sürüklenen çocuğun yakalanarak durumun kolluk kuvvetlerine intikal ettirildiği iddiasıyla görülmekte olan yargılama neticesinde Mahkemesince katılan mağdure ve tanık beyanları, sanık savunması ve tüm dosya kapsamı itibariyle eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilme ve davranışlarını yönlendirebilme yeteneğinin geliştiği anlaşılan suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediğinin kabulü ile mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamına göre; suç sürüklenen çocuğun olay günü katılan mağdureye sarılarak dudaklarından öpmeye ve göğüslerine dokunmaya çalışması şeklindeki fiziksel temas içeren eylemlerin kısa süreli, ani ve kesintili olması karşısında 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması neticesinde fazla cezai tayin edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Alanya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.06.2015 tarihli ve 2014/245 Esas, 2015/116 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Alanya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.06.2015 tarihli ve 2014/245 Esas, 2015/116 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1481, Karar No: 2020/6779, Tarih: 01.07.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/1481 E.  ,  2020/6779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 24. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, T.C. ...'nın 24/05/2016 tarih ve 29721 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 2016/23 karar nolu işkolu tespit kararının iptali ile, ... Sağlık Yatırımları ve İşletmeciliği Sosyal Hizmetler San. ve Tic. A.Ş. işyerinin ve burada yürütülen işlerin İş Kolları Yönetmeliği'nin 17 nolu "Sağlık ve Sosyal Hizmetler" işkoluna girdiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı ile ... Sendikası Genel Başkanlığı avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1-Davalı Temyizi Açısından;

Hukuk Mahkemelerinin kesin olduğu yasalarla belirtilenler dışındaki kararlarının kanun yolu denetimi, 5235 sayılı Yasa ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihine kadar sadece Yargıtay tarafından " Temyiz yolu ile " yapılmakta iken 5235 sayılı Yasa ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinde faaliyete geçirilmesi üzerine kanun yolu denetimi iki kademeli hale gelmiştir. Başka bir deyişle İlk Derece Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinden sonra verdiği kararlara karşı doğrudan temyiz yolu kapatılmıştır.

6100 sayılı HMK. daki yeni düzenleme ile getirilen istinaf kanun yolu, ilk derece mahkemesi ile temyiz incelemesi arasında, ikinci derece bir denetim mekanizması ve kanun yoludur.

İstinaf kanun yolu uygulamasında, ilk derece mahkemesi kararından sonra, karar önce istinaf denetimine tâbi tutulmakta, istinaf denetiminden sonra temyiz yolu açıksa temyize başvurulmaktadır. Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle yargılama üç aşamalı hale gelmiştir. Önce İlk Derece Mahkemesinde ilk derece yargılaması yapılarak karar verilmekte, ardından Bölge Adliye Mahkemesinde istinaf incelemesi ile vakıa ve hukukilik denetimi yapılmakta, son olarak da Yargıtay’da temyiz incelemesine gidilmektedir.

Yeni sistemde temyiz edilen karar İlk Derece Mahkemesinin kararı değil, Bölge Adliye Mahkemesinin kararıdır. Artık İlk Derece Mahkemesi kararının doğrudan temyiz edilmesi mümkün değildir.

İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunulmaması halinde karar kesinleşmektedir.

6100 sayılı HMK'nın yargılama sitemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir.

Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf başvurusu üzerine tarafın istinaf başvurusunun usulden/esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak yeniden hüküm kurulabilir.

İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunulmaması halinde karar kesinleşmektedir.

6100 sayılı HMK'nın yargılama sitemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir.

Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf başvurusu üzerine tarafın istinaf başvurusunun usulden/esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak yeniden hüküm kurulabilir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeni karar verilmesi halinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır.

Taraflardan birisinin İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmaması halinde kamu düzenine aykırılık yok ise diğer taraf lehine usuli kazanılmış hak oluşacaktır. Karşı tarafın istinafı üzerine de Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesince değiştirilmemesi halinde, istinaf etmeyenin temyize başvurması usulü müktesep hak ilkesine takılacaktır. Zira istinaf mahkemesinin elinin değmediği bir kararın temyiz incelemesi söz konusu olmaz ve olmamalıdır. Dolayısıyla tarafların istinaf incelemesinin kapsamı dışında bıraktığı hususlar kendiliğinden temyiz incelemesinin de kapsamı dışında bırakılmış sayılır.

Kural olarak İlk Derece Mahkemesi'nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmayan tarafın Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı bulunmamaktadır. Ancak ilk kararı istinaf etmeyen taraf Bölge Adliye Mahkemesi tarafından İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak yeni bir karar verilmesi halinde bu yeni kararı temyiz edebilecektir. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup, İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın reddine karara karşı davacı tarafça istinaf yoluna başvurulmuştur. Davacının istinaf başvurusu da esastan reddedilmiştir. Hal böyle iken istinaf yoluna başvurmayan ve istinaf mahkemesince de aleyhine hüküm kurulmayan davalının artık İlk Derece Mahkemesi kararını doğrudan ve katılma yoluyla temyiz etmesi mümkün değildir.

Açıklanan nedenlerle; davalı ... İş Sendikasının Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etme hakkı olmadığı anlaşıldığından, temyiz isteminin REDDİNE, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 01/07/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.

2-Davacı temyizi açısından;

Açıklanan nedenlerle; davalı ... İş Sendikasının Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etme hakkı olmadığı anlaşıldığından, temyiz isteminin REDDİNE, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 01/07/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.

2-Davacı temyizi açısından;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 01/07/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5317, Karar No: 2012/24970, Tarih: 17.10.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/5317 E.  ,  2012/24970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kemalpaşa l. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :9.12.2011