muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7870, Karar No: 2014/2026, Tarih: 29.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/7870 E.  ,  2014/2026 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2012/28625

Mahkemesi :Bakırköy 9. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi :08.09.2011

Numarası :2008/353 - 2011/467

Suç :Taksirle Öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirle işlenen suçtan dolayı verilecek olan cezanın failin kusuruna göre belirlenmesi ve birden fazla kişinin taksirle işlediği suçlarda, herkesin kendi kusurundan dolayı sorumlu olması, her failin cezasının kusuruna göre ayrı ayrı belirlenmesi karşısında, kazanın meydana gelmesinde kusurlu olduklarının tespit edilmesi halinde diğer sorumlular hakkında zamanaşımı süresi içerisinde işlem yapılması mümkün görüldüğünden tebliğnamede, tahkikatın genişletilmesi yönünde bozma öneren görüşe iştirak edilmemiş; kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, temyzi edenin sıfatına göre bozma konusu yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura, bilirkişi raporuna, lehe hükümlerin uygulanmasına, eksik incelemeye, sair nedenlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Olay günü gündüz saat 17:30 sularında açık havada, meskun mahalde, idaresindeki kamyonetle, ilköğretim okuluna daha önce de bir çok kez olduğu üzere kantin malzemesi götüren sanığın, okul bahçesine teneffüs saati dışında girmek suretiyle bahçede oyun oynayan 2005 doğumlu öğrenciye çarpması şeklinde gelişen ve yayanın ölümüyle sonuçlanan olayda, okulun teneffüs saatleri dışındaki zaman dilimlerinde araçların okul bahçesine girişinin yasaklandığına dair bir işaret levhasının bulunmaması, okul giriş kapısında görevli personel bulunması ve araç girişinin kontrollü yapılması, sanığın daha önce de kantin malzemelerini araçla okula bırakması karşısında, hızını mahal şartlarına ayarlamayarak kusurlu hareket eden sanık hakkında, bilinçli taksirin yasal şartlarının oluşmadığı gözetilmeksizin, sanık hakkında tayin olunan temel cezada TCK'nın 22/3. maddesi gereğince arttırım yapılarak fazla ceza tayini,

2- Taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmayan TCK'nın 53/1. maddesi uyarınca sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmolunması,

Kabule göre de;

Sanık hakkında TCK'nın 22/3. maddesi gereğince artırım uygulanmasına rağmen CMK'nın 226. maddesi gereğince ek savunma hakkı verilmemesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2- Taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmayan TCK'nın 53/1. maddesi uyarınca sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmolunması,

Kabule göre de;

Sanık hakkında TCK'nın 22/3. maddesi gereğince artırım uygulanmasına rağmen CMK'nın 226. maddesi gereğince ek savunma hakkı verilmemesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 29.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/257, Karar No: 2010/1566, Tarih: 17.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/257 E.  ,  2010/1566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ,YIKIM, ESKİ HALE GETİRME

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, Ardeşen Kadastro Mahkemesinin 1992/21 esas, 1997/10 sayılı kesinleşmiş mahkeme kararı ile dava konusu 102 ada, 1 parsel sayılı taşınmazın 12.92 m2 sinin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının sabit olduğunu, çekişmeli yerde davalılara ait bina ve eklenti bulunduğunu, kiraya verilerek haksız kazanç elde ettiklerini ileri sürerek mahkeme kararının kesinleşmesinden itibaren ecrimisil tahakkuk ettirilerek kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmın yıkımına, eski hale getirilmesine, yapılacak masraflara karşılık olmak üzere tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı ...; yargılamaya katılmadığı gibi davaya yanıt ta vermemiştir.

Davalılardan ... ve ...; eklentilerin kendileri tarafından yapılmadığını, kiracı-fer’i müdahil Gelişim Tütün Mamulleri Ltd. Şti tarafından yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Fer’i müdahil; çekişmeli yerin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını bilmedikleri, bu eklentinin kendileri tarafından yapıldığını belirterek davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece; Fen Bilirkişinin krokili raporunda (B) harfi ile gösterilen kısmın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının keşfen sabit olduğu gerekçesiyle elatmanın önlenmesine, eklentilerin yıkımına, ecrimisil ve eski hale getirme tazminatının ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 17.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14957, Karar No: 2016/342, Tarih: 18.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/14957 E.  ,  2016/342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/01/2015 tarih ve 2014/515-2015/6 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili ile davalı ... şirketi arasında...İlçesi ... köyünde bulunan 6 adet zeytinlik vasfındaki taşınmaz için ...Poliçeleri akdedildiğini, kış döneminde yaşanan yağış, dolu ve fırtına dolayısıyla müvekkilinin sigortalattırdığı zeytinliklerin zarar gördüğünü ve ürünlerinden verim alamadığını, dolu, fırtına, hortum, yangın, heyelan ve depremden ileri gelen kalite kaybı ile sel baskınlarının sigorta teminatının kapsamında olduğunu, müvekkilinin sigorta şirketine başvurmasına rağmen teminat kapsamındaki hasar oranının % 0 olduğu gerekçesiyle zararın ödenmediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 2.000,00 TL'lik zararın en yüksek ticari faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili; müvekkili şirketin davada taraf ehliyeti bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...vekili; davacının ürünlerinin teminat altına alındığı mevsimin ilkbahar olduğunu, kış döneminde meydana gelen dolu ve fırtına nedeniyle oluşan hasarın teminat dışı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; sigorta sözleşmeleri ve zarar sigortalarının TTK'da düzenlendiği, ayrıca davalılardan birinin de sigorta şirketi olduğu, bu haliyle davanın TTK 4/1-a gereğince ticari dava niteliğinde olduğu, 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu'nun Geçici 2. maddesi ile...ilçesinin ... ili, Büyükşehir Belediyesi sınırları içerisine alındığı, HSYK'nın 24.03.2005 gün ve 188 sayılı kararı gereğince ... Ticaret Mahkemesi'nin görevli olduğu gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ...vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere H.S.Y.K Genel Kurulu'nun 26.03.2014 gün ve 141 sayılı kararına göre, davalı ...vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ...vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına, 18/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17376, Karar No: 2015/8772, Tarih: 30.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17376 E.  ,  2015/8772 K.**

* İKİNCİ EL BİLGİSAYAR YAZILIMI SATIŞINDA TELİF HAKLARI

* TELİF HAKLARININ İHLALİ

* OEM LİSANS SÖZLEŞMESİNDE BİLGİSAYAR PROGRAMININ İKİNCİ EL SATIŞI

* BİLGİSAYAR PROGRAMININ İKİNCİ EL SATIŞI

* FİKİR VE SANAT ESERLERİ KANUNU (5846) Madde 28

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/06/2014 tarih ve 2011/96-2014/117 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının savcılığa müracaatı ile gayri kanuni yollarla elde edildiği, korsan olduğu ve 2. el satımının mümkün olmadığını iddia ederek müvekkiline ait ürünlere el konulmasına, toplatılmasına, müvekkilinin satışlarının durdurulmasına sebebiyet verdiğini, davalının kutu satışı veya OEM satış yoluyla piyasaya sürülen ürünlerinin ilk kullanıcıdan ücret karşılığı satın alınarak 3. kişilere satıldığını, OEM satışı yoluyla yazılımın birlikte satıldığı bilgisayardan COA etiketinin sökülmesi halinde OEM lisansının hiçbir şekilde lisanssız, Kaçak, kopya veya korsan haline gelmediğini, bilgisayar alan kullanıcının OEM lisansını kaldırması, bilgisayarından tamamen silmesi hatta bilgisayar üzerindeki COA etiketini sökmesinin davalı haklarının ihlali niteliğinde sayılamayacağını belirterek, davalının piyasaya sürülen işletim sistemleri ile yazılımlarının hangi yolla piyasaya sürüldüğüne bakılmaksızın ilk kullanıcı tarafından tamamen yasal yollarla satın alındıktan sonra 2. el ürün olarak alınıp satılmasının, davalının gerek FSEK gerek başka kanun, sözleşme ve düzenlemelerden kaynaklanan haklarına tecavüz etmediğinin ve davalıya ait ürünlerin 2. el alınıp satılmasının hukuka uygun bir işlem olduğunun, 2. el ürünü alan kişinin ilk kullanıcıya ait olan tüm haklara sahip olduğunun tespitine, müvekkili şirketin iş yerinde yapılan aramada el konulan 2. el orijinal ürünlere haksız yere el konulduğunun tespitine, haksız yere el konulan ürünler nedeniyle şimdilik 1.000 TL, maddi ve 1.000 TL, manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Yargılama aşamasında maddi ve manevi tazminata ilişkin davanın ayrılmasına karar verilmiştir.

Davalı vekili, davacının ceza soruşturması devam ederken hukuk mahkemesinde dava açmakta hukuki menfaatinin bulunmadığını, ceza davasının bekletici mesele yapılması gerektiğini, müvekkilinin davaya konu olan bilgisayar işletim programlarının satışını değil, kullanım haklarını bilgisayar şirketlerine veya 3. şahıslara lisansla verildiğini, bunun basit ruhsat devri mahiyetinde olduğunu, müvekkilinin lisans sözleşmelerine programların belirli şartlar dahilinde devredileceğine ilişkin hükümler koyduğunu, bu sözleşmelere göre de program üzerinde iddia edildiği şekilde tasarrufta bulunulamayacağını, el konulan ürünlerin üzerinde tahrifat yapılan COA etiketleri ile yanlarına iliştirilen yeniden kurtarma cd'leri olduğunu, bunların bir arada ilk piyasaya sürülmediğini, farklı markalara ait ürünler olduğunu, davacı tarafından bir araya getirildiği ve bu şekilde son kullanıcılara geçerli bir lisansmış izlenimi verilerek satıldığını, COA etiketi sökülerek üzerinde donanım üreticisine (bilgisayar üreticisi) ait ibarenin kazındığını, el konulan ürünlerin kimlerden hangi şartlarda satın alındığına ilişkin herhangi bir bilgi ve belge sunulamadığını OEM lisans anlaşmalarında devrin bazı şartlara bağlandığını, davacı eylemleri ile müvekkilinin lisans sözleşmesinden doğan haklarına zarar verildiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının dava açmakta hukuki menfaatinin bulunduğu, COA etiketlerindeki tahrifat, seri numaralarının değişikliği iddiasının ayrılan tazminat davası içinde değerlendirilmesi gerektiği, eldeki davada sadece arama sonucu bulunan ve OEM ismi verilen 2. el bilgisayar programlarını bulundurma ve lisanslama hakkı bulunup bulunmadığı iddiasına yönelik olarak değerlendirme yapılacağı, somut uyuşmazlıkta davacının OEM lisanslı bilgisayar kullanıcılarından programın yüklü olduğu CD'yi alıp, bilgisayar kasasına yapıştırılan COA orijinallik etiketini de yapıştırarak kullanma kılavuzu ile birlikte satın alıp, COA etiketinde yazılı donanım firmasının ismini silerek hepsini birlikte başka kullanıcılara lisansladığı yani davalının bilgisayar programlarının ikinci el satıcılığını veya lisanslamasını yaptığının anlaşıldığı, OEM lisans sözleşmesinin 16. maddesinde yazılımın 3. kişiye yanlızca lisanslı aygıtla birlikte doğrudan devredilebileceğinin düzenlendiği, bu kısıtlamanın telif koruması ile ilgili olmayıp, programın ticarileştirilmesi yöntemine ilişkin akdi bir düzenleme olduğu, taklit söz konusu olmadığından orijinal programın bilgisayardan ayrı olarak devrini yasaklayan sözleşmenin 16. maddesinin fikri mülkiyet korumasını değil ikinci el pazarını kontrol altında tutmayı hedeflediği, bu hedefin fikri mülkiyet hakkının korunması ile bir ilgisi bulunmadığından sözleşme hükmünün fikri mülkiyet bakımından yasal bir temeli bulunmadığı, davalının sözleşmenin ilgili maddesini davacıya karşı ileri sürmesinin mümkün olmadığı, Avrupa Adalet Divanı'nın da benzer yönde kararı bulunduğu, davalının sahip olduğu teknoloji nedeniyle lisans sözleşmesi gcreğince programların ilk kez hangi bilgisayarlara yüklendiğini ve hangi bilgisayarda yüklü olduğunu kontrol edebilecek durumda olduğu, elde edilen yazılımların aynı zamanda başka bilgisayarlarda aktif olarak kullanılmakta olduğunun davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davaya konu programların ilk kullanıcıdan satın alınarak 2. el ürün olarak satılmasının davalının program üzerindeki telif haklarını ihlal etmediğinin tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, bilgisayar programının ikinci el satışını yasaklayan OEM lisans sözleşmesi 16. maddesinin, 5846 sayılı FSEK'nin 23/2 maddesindeki emredici hüküm karşısında geçerli olmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 30/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14092, Karar No: 2013/21522, Tarih: 03.12.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/14092 E.  ,  2013/21522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazda meydana gelen zararın tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazda meydana gelen zararın tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre davanın kısmen kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 03.....2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3330, Karar No: 2007/4212, Tarih: 30.03.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/3330 E.  ,  2007/4212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasından dolayı Yerel Mahkemece verilen yukarıda gün ve sayılı yazılı hükmün; Dairemizin 19/12/2006 gün ve 2006/15410-17914 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiş, süresi içinde davalı Hazine vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece verilen kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 04.03.2004 gün ve 2006/1674-1506 sayılı diğer yönlerin incelenmeksizin verilen bozma kararında özetle: "Gerek yürürlükten kaldırılan Medeni Yasanın 639/3, gerekse 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının 713/3. maddeleri uyarınca tescil davasının Hazinenin yanı sıra ilgili kamu tüzelkişisi yada tapu maliki aleyhine açılacağı, Yüreğin Belediyesi Meclisinin 27.08.1998 tarih ve 2013, 11.08.1999 tarih ve 427 sayılı kararıyla özel bir şirkete hazırlattırılan imar plan ve haritalarının Büyükşehir Belediye Meclisince 30.04.1997 tarih ve 1406 sayılı kararı ile onanarak kabul edildiğinden bahsedildiğini, bu meclis kararları ile çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde şuyulandırma yapıldığı ve şuyulandırmanın tapuya tescil edildiği, onaylanan imar planı ve şuyulandırmaya ilişkin kararlar ile çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin ... Belediyesi sınırları içine dahil edildiğinin anlaşıldığı, bu nedenle davanın ... Belediyesine ve şuyulandırma ile oluşan imar parselleri malikine yada maliklerine yaygınlaştırılması gerekirken, taraf teşkili sağlanmadan yargılamaya devamla hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğu" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi vekili ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle dairece onanmıştır. Bu kez davalı hazine kararın vekalet ücretine yönelik olarak düzeltilmesini istemektedir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazların tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır. Genel arazi kadastro işlemi ile 1953 yılında yapılarak kesinleşmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazların tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır. Genel arazi kadastro işlemi ile 1953 yılında yapılarak kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, mahkemece davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, davalılar Hazine ve Orman Yönetiminin ayrı tüzel kişiliklerinin bulunduğu ve ayrı ayrı vekillerle temsil edildiklerine göre yönetimler yararına ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, her ikisine birden bir vekalet ücretine karar verilmesi doğru değilse de bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Bu nedenle; Hazine vekilinin avukatlık ücretine yönelik karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairenin 19/12/2006 gün ve 2006/15410-17914 EK. sayılı düzeltilerek onama kararının muhafazası ile, YEREL MAHKEMENİN 12/10/2005 TARİHLİ KARARININ hüküm fıkrasının 4. bendinin birinci cümlesi kaldırılarak bunun yerine "davalılar vekilleri için takdir olunan 350.00'şer YTL. ücreti vekaletin davacıdan alınarak ayrı ayrı davalılara verilmesine" cümlesi yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 30/03/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14162, Karar No: 2014/16232, Tarih: 09.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/14162 E.  ,  2014/16232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/04/2013

NUMARASI : 2012/592-2013/505

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı iş yerinde 1985 - 2012 yılları arasında çalışan ve emekli olan müvekkilinin 2000 yılından 2007 yılına kadar her yıl için 30 gün izin kullanması gerekirken, bulunduğu serviste eleman yetersizliğinden dolayı hak ettiği izinlerinin kullandırılmadığını, müvekkilinin belirtilen yıllardan dolayı 240 gün izin alacağının mevcut olduğunu beyanla yıllık ücretli izin alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının İş Kanunu'na tabi çalışmakta iken 13.07.2012 yılında 2012 yılına ait izin ücreti alarak emekli olduğunu, daha önceki yıllara ait izin ücretlerinin Maliye Bakanlığının 13.04.1995 gün ve 7498 genelgesi gereği ödenmesinin mümkün olmadığını, davacının müvekkil idarede geçici olarak çalıştığı sürelerin düşülerek hesaplanması gerektiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dava konusu yıllık ücretli izin alacağının kabulüne hükmedilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında uyuşmazlık davacı işçinin 200o- 2007 yıllarına ilişkin yıllık iznini kullanıp kullanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada ilişkinin sona erme şeklinin ve haklı olup olmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Aktin feshi halinde kullanılmayan yıllık izin sürelerine ait ücret işçinin kendisine veya hak sahiplerine ödenir. Böylece, iş sözleşmesinin feshinde kullanılmayan yıllık ücretli izin hakkı izin alacağına dönüşür. Bu nedenle zamanaşımı da, iş sözleşmesinin feshinden itibaren işlemeye başlar.