muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/503, Karar No: 2016/15552, Tarih: 20.12.2016

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, artık usulü kazanılmış hakkın gerektirdiği yönde değil, sonradan çıkan ve 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı “Elektrik Piyasası Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” çerçevesinde inceleme yapılarak sonuca gidilmesi gerektiği açıktır.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli, Perakende Satış Hizmet Bedeli, Sayaç Okuma Bedeli, İletim ve Dağıtım Bedeli ile ilgili olarak halen devam eden davalarda da uygulanması gereken hükümler içeren 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece değerlendirilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekmekte olup, hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

2- Bozma nedenine göre, davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı tarafın sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı taraf için takdir edilen 1.350 TL vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6976, Karar No: 2022/20463, Tarih: 15.12.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/6976 E.  ,  2022/20463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme ve kullanma, Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Beraat, mahkûmiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan vekili

TEBLİĞNAMEDEKİ DÜŞÜNCELER : İade, onama

I-Sanık hakkında “defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik sanık müdafiin temyizinin incelenmesinde:

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların 5560 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 231/12. maddesi uyarınca temyizi mümkün olmayıp itiraz yoluna tabi olduğundan; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı yapılan itirazın, İskenderun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.06.2016 tarih ve 2016/743 değişik iş numaralı kararı ile reddedilerek kesinleştiği anlaşılmakla; dosyanın bu yönden incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II-Sanık hakkında 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafisinin, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyizlerinin incelenmesinde:

1-5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, Dörtyol Cumhuriyet Başsavcılığının 20.06.2014 tarih ve 2014/954 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında "2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve defter, kayıt ve belgeleri gizleme" suçlarından kamu davası açıldığı, "2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarından açılan bir dava bulunmadığı halde iddianame dışına çıkılarak bu suçlardan beraat hükmü kurulması,

2-2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçları yönünden, hükümlerden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanık müdafiin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 15.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/27114, Karar No: 2017/9575, Tarih: 14.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/27114 E.  ,  2017/9575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

Sanığın üzerine atılı bulunan İİK'nın 331. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun; "Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla,

“1-)Mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak,

2-)Telef ederek

3-)Kıymetten düşürerek,

4-)Hakiki surette yahut gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek,

5-) Asıl olmayan borçlar ikrar ederek;

Mevcudunu suni surette eksiltirse” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının, borçlu aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde) gerçekleşmesi halinde oluşacağının yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması, somut olayımızda; şikayetçi tarafın, sanık ...’un kendi adına kayıtlı villa niteliğindeki taşınmazını, alacaklılarını zarara uğratmak amacıyla sattığını iddia etmesi karşısında,

Şikayet dilekçesinde belirtilen taşınmazın devrinin alacaklıları zarara uğratmak amacıyla yapılıp yapılmadığının tespiti açısından, eyleme konu taşınmazın devir tarihindeki değeri ile gerçek değeri arasında fahiş fark olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılıp, satın alan şahısla satış işlemini yapan sanık arasında yakın akrabalık ya da yakın arkadaşlık ilişkisi bulunup bulunmadığı araştırılıp, sanığa ait taşınmazın satışından elde edilen gelirin banka ve diğer borçlarını kapatmak amacıyla kullanıldığının savunulması karşısında, satıştan elde edilen gelirle hangi borçların ödendiği, vergi ya da SSK (SGK) borcuna ilişkin olup olmadığı, bu borçların herhangi bir takibe konu edilip edilmediği, takibe konu edilmiş ise ilgili dosyalar ve ödeme tarihleri araştırılmaksızın eksik kovuşturmayla yetinilerek yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2417, Karar No: 2019/10502, Tarih: 23.10.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/2417 E.  ,  2019/10502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

KARAR DÜZELTME İSTEYEN :Davalı

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 10.02.2018 gün ve 2018/2487 - 2018/14209 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26.09.2014 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ila 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

1-Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2--Mahkemece, tarafların ortak çocukları 2005 doğumlu Metin 'in velayeti davacı anneye verilmiştir. Velayet düzenlemesi yapılırken; göz önünde tutulması gereken temel ilke, çocuğun "Üstün yararı" (Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme m, 3; Çocuk Haklarının Kullanılmasına ilişkin Avrupa Sözleşmesi m, 1; TMK m. 339/1. 343/1. 346/1; Çocuk Koruma Kanunu m. 4/b) dır. Çocuğun üstün yararını belirlerken; onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir. Ana ve babanın yararları; boşanmadaki kusurları, ahlaki değer yargıları, sosyal konumları gibi durumları çocuğun üstün yararını etkilemediği ölçüde göz önünde tutulur. Velayet düzenlemesinde; çocukla ana ve baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir.

Velayet kamu düzenine ilişkin olup, re'sen araştırma ilkesi geçerlidir. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. maddesi ile Çocuk Haklarının Kullanılmasına ilişkin Avrupa Sözleşmesinin 3 ve 6. maddeleri, iç hukuk tarafından yeterli idrake sahip olduğu kabul edilen çocuklara, kendilerini ilgilendiren davalarda görüşlerini ifade etmeye olanak tanınmasını ve görüşlerine gereken önemin verilmesi gerektiğini öngörmektedir. Çocukların üstün yararı gerektirdiği takdirde görüşlerinin aksine karar verilmesi mümkündür. Velayet hususu, çocukları ilgilendiren konuların en başında gelir. Mahkemece velayet düzenlemesi yapılırken yaşı sebebiyle velayet konusunda görüşünü açıklama olgunluğuna erişen ortak çocuğun görüşüne başvurulmadığı gibi, çocuk ile anne ve babanın yaşam koşullarının ve çocuk ile ebeveynlerin ilişkilerinin değerlendirilmesi bakımından sosyal inceleme raporu da alınmamıştır. O halde; velayet konusunda idrak çağında bulunan ortak

çocuk, eğitim, kültür, yaşam olanakları bakımından nerede yaşamak istediği konusunda bilgilendirilerek velayet hakkındaki görüşünün sorulması ile uzman bilirkişiye inceleme yaptırılarak (4787 sayılı Kanun m.5) anne ve babanın barınma ve yaşama koşullarını da değerlendirir içerikte sosyal inceleme raporu alınması ve tüm deliller birlikte değerlendirilip, velayet ve kişisel ilişki konusunda bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir. Ne var ki bu husus temyiz incelemesi sırasında gözden kaçırıldığından davalı erkeğin bu yöne ilişkin karar düzeltme isteminin kabulüyle Dairemizin 10.02.2018 gün ve 2018/2487 - 2018/14209 karar sayılı ilamının velayet ve kişisel ilişki düzenlemesine yönelik hükmün onanması bölümünün kaldırılmasına, hükmün açıklanan sebeple bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple davalının karar düzeltme isteğinin Hukuk Muhakemeleri Kanununun 440-442. maddelerinin kısmen kabulüne, Dairemizin 10.02.2018 gün ve 2018/2487 - 2018/14209 karar sayılı onama ilamının velayet ve kişisel ilişki yönünden kaldırılarak hükmün bu yönden BOZULMASINA, davalının sair karar düzeltme isteklerinin yukarıda l. bentte göserilen sebeple REDDİNE, karar düzeltme harcının istek halinde yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 23.10.2019 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2011/20797, Karar No: 2012/4115, Tarih: 07.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/20797 E.  ,  2012/4115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen Kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak zeminine değer biçilmesinde ve bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Taraflar arasında düzenlenen tespit formunda sayıları ve çapları bilirkişi raporunda yaşları belirlenen ağaçlar ile üzerinde bulundukları zeminin yüzölçümü nazara alındığında bu alanın kapama karışık meyve bahçesi niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır.

Bu itibarla kamulaştırmasız el atılan bölümlerde, sayı ve nitelikleri belirtilen ağaçların kapladığı alan oranlanmak suretiyle, taşınmazdaki değişik cinsteki meyve ağaçlarına isabet edecek alan belirlenerek net meyve gelirlerine göre belirlenen değerlerinden, ekilebilecek münavebe ürünleri esas alınmak suretiyle hesaplanan zemin değeri düşülerek, her cins meyve ağaçlarının değerinin ayrı ayrı bulunması ve sınır bitkisi niteliğinde olan kavakların nitelikleri belirtilmek suretiyle İlçe Tarım Müdürlüğünden maktuen değerlerinin sorularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu şekilde inceleme yapmayan bilirkişi raporundaki miktar esas alınarak eksik inceleme ile fazla bedele hükmedilmesi,

2-Kamulaştırmasız el atılıp bedeline hükmedilen yerin davacı üzerindeki tapusunun iptali ile yol olarak terkinine karar verilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14314, Karar No: 2022/4177, Tarih: 09.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/14314 E.  ,  2022/4177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme, hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk ... ve ... hakkında müştekiler ... ve ...’e yönelik iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun ile değişik 231/12. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlar itirazı kabil kararlardan olup, temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında müştekilere yönelik mala zarar verme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

3- Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında müşteki ...’e yönelik hırsızlık suçlarından ve suça sürüklenen çocuk ...’nin ... ve ...’a yönelik iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

4- Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında müşteki ...’a yönelik hırsızlık suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesine gelince ise;

Müşteki ...’un iş yerinden içinde ne kadar para olduğu belirlenmeyen iki adet sadaka kutusu ile 50 TL bozuk para çalan suça sürüklenen çocuklar hakkında, sadaka kutusu ve içindeki paranın değeri de tespit edilerek, suça konu eşyanın değerinin az olması halinde TCK 145. madde uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin ve suça sürüklenen çocuk ...’nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 09/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9188, Karar No: 2013/22646, Tarih: 18.09.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/9188 E.  ,  2013/22646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen ek karar temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile

suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Gerekçeli karara yönelik temyiz isteğinin, süresinde yapılmadığından reddine dair 28/09/2009 tarihli Ek kararın sanık müdafiine tebliğ edildiği 09.10.2009 tarihinden itibaren bir haftalık kanuni süre geçtikten sonra temyiz dilekçesinin verildiği anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca sanık ... müdafiinin tebliğnameye aykırı olarak, ek karara yönelik TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 18/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8346, Karar No: 2012/11427, Tarih: 14.06.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/8346 E.  ,  2012/11427 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :94-147

Dava, yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti ile aksine Kurum işlemlerinin iptali ve birikmiş aylıkların yasal faiziyle tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava hukukî nitelikçe; davacının, primi ödenmiş 06.03.1988 – 05.10.1997 döneminde 1479 sayılı Kanun kapsamında Bağ-Kur sigortalısı olduğu iddiasıyla buna bağlı olarak yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine ilişkindir.

1479 sayılı Kanunun 24’üncü maddesi ilk şekliyle, çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, sigortalılığın oluşumu için, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Kanun, Bağ-Kur'lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece Kanunun temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Kanun, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkâr sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir. Bu arada, 04.10.2000 tarihinde yürürlüğe giren 619 sayılı KHK. İle vergi kaydı olanlar ile vergiden muaf olanlardan esnaf ve sanatkâr siciline veya kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olanlar Bağ-Kur sigortalısı kabul edilmiş ve anılan KHK. Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, 08.08.2001 tarihinde yürürlükten kalkmıştır. Ancak bu defa 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanunla düzenleme aynen korunmuştur.

Davacının, 01.03.1986 – 10.05.1986 tarihleri arasında fotoğrafçılık faaliyetinden, 04.04.1990 – 14.06.1991 tarihleri arasında turizm pazarlama faaliyetinden, 30.03.1992 tarihinden itibaren de pazarlama ve hediyelik eşya ticareti faaliyetinden vergi kaydı, 31.03.1998 tarihinden itibaren bakkal ve bayiler odası, 23.03.1990 tarihinden itibaren Esnaf Sicil memurluğu kaydı ve 01.07.1997 – 25.12.1997 tarihleri arasında ticaret odası kaydı bulunmaktadır. davacının, 06.03.1986 intikalli bildirge ile söz konusu vergi kaydına istinaden 1479 sayılı Kanun kapsamında Bağ-Kur sigortalılık tescili yapılmış ve 28.01.2010 tarihli tahsis talebine kadar sigortalılığı devam ettirilmiş ve davacıdan sigorta primlerini tahsil edilmiştir. Yaşlılık aylığı tahsisi talebinden sonra davalı Kurum tarafından yeniden yapılan değerlendirme sonunda sigortalılığı, kaydı bulunan sürelerle sınırlandırılarak, 01.03.1986 – 15.05.1986 tarihleri arasında ve 15.03.1990 tarihinden itibaren iki dönem halinde sigortalı kabul edilmiştir.

Davacı iptal edilen sürelerde de sigortalı olduğundan bahisle yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiş, Mahkemece, kaydı bulunmayan dönemlere ilişkin prim ödemesinin sigortalılık bahşetmeyeceğinden bahisle davanın reddine karar verilmiştir. Gerçekten de; sigortalılık niteliği taşımadan yapılan prim ödemeleri geçmişe yönelik olarak sigortalılık niteliği kazandırmaz. Ne var ki; davalı Kurumun uyuşmazlığa konu 16.05.1986 – 15.03.1990 tarihleri arasındaki döneme ait primleri hesaplayarak 3780 sayılı Af Kanunu ile 14.04.1992 – 02.11.1992 tarihleri arasında tahsil edip, uzun süre kullanıldıktan sonra muaraza çıkartması Medeni Kanunun 2’nci maddesi gereği iyi niyet kurallarına ve Sosyal Devlet anlayışına aykırılık teşkil etmekte olup, hukuken korunması mümkün değildir. Bu nedenle; davacının anılan dönemde de sigortalı olduğu kabulüyle yaşlılık aylığı tahsis şartlarına ilişkin değerlendirme yapılması gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 14.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.