muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15479, Karar No: 2014/505, Tarih: 16.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/15479 E.  ,  2014/505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Hopa Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 19/12/2012

Numarası : 2010/107-2012/263

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalıların işlettiği S... O..de aşçıbaşı olarak çalıştığını, ücret alacağının ödenmemesi nedeniyle sözleşmeyi feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ile bazı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının kendi talebi ile işten ayrıldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre, davacının işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle sözleşmeyi haklı nedenle feshettiğinin kabulü ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacı işçinin fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil çalışması yapıp yapmadığı ve ücretlerinin ödenmesi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil çalışması yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ve ulusal bayram genel tatil çalışmasın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ve ulusal bayram genel tatil çalışmasın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 37 nci maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Yasanın 32 nci maddesinde, “Çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda; tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaklarını özel olarak açılan banka hesapları dışında ödeyemezler” şeklinde kurala yer verilmiştir. Anılan hükme göre, belli koşulların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Uzun süre ücretlerinin ödenmediği iddiası karşısında, işverence cevap dilekçesinde dayanılmak kaydıyla yemin teklifi hakkının olduğu hatırlatılmalı ve gerekirse bu yönde usulü işlemler tamamlandıktan sonra sonuca gidilmelidir. Dairemizce, çok uzun süre ücret ödenmemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu belirtilerek, hakimce resen yemin teklifinde bulunulabileceği de kabul edilmektedir.

Somut olayda davacı 22 aylık ücret alacağının ödenmediğini belirterek davalıdan tahsilini talep etmiştir. Yapılan yargılamada davacı asil; dönem dönem 100,00-250,00 TL aldığını, ancak bunun süreklilik arz etmediğini beyan etmiştir. Tanıklar ise düzensiz olarak aylık 250,00-300,00 TL ödeme yapıldığını belirtmişlerdir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı tarafından makbuz ve banka aracılığı ile yapılan ödemelerin hepsi mahsup edilmiş kalan kısmı hesaplanmıştır. Ancak dosyaya davalı tarafından davacıya yapılan ödemeleri gösterir cari hesap ekstresi sunulmuştur. Bu delil mahkemece hiçbir şekilde değerlendirilmemiştir. Yapılacak iş, söz konusu cari hesap ekstresini davacıya gösterip diyeceklerini sormak ve çıkacak sonuca göre davacının ücret alacağı hakkında karar vermektir.

Davacı davalı işverenlerin işlettiği otelde aşçıbaşı olarak çalışmıştır. Mahkemece davacının tanık anlatımlarına göre, kışın haftada 28.5 saat yazın ise haftada 74 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Yapılan hesaplama tarzı hayatın olağan akışına ve insan takatine açıkça aykırıdır. Bu nedenle mahkemece yapılması gereken, otelin kayıt ve belgeleri incelenerek yoğun olduğu dönemler ile müşteri yoğunluğu tespit edilmeli ve bu bağlamda fazla mesai alacağı hesaplanmalıdır. Ayrıca mahkemenin kabulüne göre de hafta sonu çalışması için aynı çalışmanın hem hafta tatili alacağı hem de fazla mesai alacağının hesaplanmasında dikkate alınması hatalı olmuştur.

Mahkemece, tanık beyanlarına itibar edilerek davacının dini bayramlarda 1 gün dışında sürekli çalıştığı kabul edilmiştir. Ancak bu hesaplama için de yine otelin kayıt ve belgeleri getirtilmemiş ve yoğun olduğu dönemler ile müşteri yoğunluğu tespit edilmemiştir. Yapılması gereken, otelin kayıt ve belgeleri incelenerek yoğun olduğu dönemler ile müşteri yoğunluğu tespit edilmeli ve bu bağlamda ulusal bayram ve genel tatil alacağı hesaplanmalıdır. Ayrıca bu hesaplama yapılırken de hafta tatilleri ile aynı güne gelen ulusal bayram ve genel tatil günleri için mükerrer hesaplama yapılmaması gerekmektedir.

Mahkemece bu hususlar yerine getirilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre de, yargılama giderleri ve harçlara ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 16.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9456, Karar No: 2022/4444, Tarih: 06.06.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/9456 E.  ,  2022/4444 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat talep eden davacının tutuklu kaldığı ceza dava dosyasının kesinleşmediğinden bahisle davanın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 142/1. maddesi uyarınca reddine dair İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 25.10.2018 tarihli ve 2018/176 Esas, 2018/171 sayılı Kararını kapsayan dosya incelendi.

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 05/03/2018 tarihli ve 2018/1745 Esas - 2018/2376 Karar sayılı ilamında yer alan "İncelenen dosya kapsamına göre, dava açıldığında ve hüküm kurulduğunda henüz dava açma süresi başlamamış ise de, açılan davanın temyiz incelemesi sırasında, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden yapılan araştırmada, tazminat davasına konu dayanak kararın kesinleştiği, dolayısıyla hükmün kesinleşmesine ilişkin dava şartının yargılama aşamasında gerçekleştiği anlaşıldığından, "davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılması"nı yargıya bir görev olarak yükleyen Anayasanın 141/son maddesi hükmü uyarınca yargılamaya devamla, bir karar verilmesi gerektiği," şeklinde belirtildiği üzere, somut olayda, davacının tazminat talepli davayı 21.05.2018 tarihinde açtığı, tazminat davasına konu dayanak kararın hüküm kurulmadan önce 23.10.2018 tarihinde kesinleştiği, dolayısıyla hükmün kesinleşmesine ilişkin dava şartının yargılama aşamasında gerçekleştiği anlaşıldığından, davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılmasını yargıya bir görev olarak yükleyen Anayasanın 141/son maddesi hükmü uyarınca yargılamaya devamla, bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 05.10.2021 gün ve 94660652-105-16-11751-2021-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.11.2021 gün ve 2021/9456 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dava açıldığında dava açma süresi başlamamış ise de, tazminat davasına konu dayanak kararın yargılama sırasında hüküm kurulmadan önce kesinleştiği, dolayısıyla hükmün kesinleşmesine ilişkin dava şartının yargılama aşamasında gerçekleştiği anlaşıldığından, davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılmasını yargıya bir görev olarak yükleyen Anayasanın 141/son maddesi hükmü uyarınca yargılamaya devamla, bir karar verilmesi gerekirken davacının tutuklu kaldığı ceza dava dosyasının kesinleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 25.10.2018 tarihli ve 2018/176 Esas, 2018/171 sayılı Kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.06.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8250, Karar No: 2006/11079, Tarih: 13.11.2006

**1. Hukuk Dairesi         2006/8250 E.  ,  2006/11079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKÇAKOCA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/04/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakını M. V. In . Parsel sayılı taşınmazını mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak davalı kardeşleri olan M. ve R. İle oğlu H. P. A temlik ettiğini, murisin işlem tarihinde seksen yaşında olup, sağlıklı düşünecek durumda olmadığını ileri sürerek, payı oranında tapu iptal ve tescil olmazsa tenkis isteminde bulunmuştur.

Davalılardan H. Murisin taşınmazlarının büyük bölümünü sağlığında çocuklarına paylaştırdığını, ilçe merkezinde bulunan cami minarelerinin yapımını üstlendiğinden taşınmazı sattığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde duruşma istemli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ’in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma istemi değerden reddedilerek, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil olmadığı takdirde tenkis isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; ortak miras bırakan M. 'un maliki bulunduğu . parsel sayılı taşınmazın 24.12.1990 tarihli akitle eşit paylarla davalılara satış yoluyla temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacı, miras bırakanın yaptığı işlemin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmış, mahkemece temlikin paylaştırma amaçlı olduğu gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Bilindiği üzere;uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir. .

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekirki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamıyacağıda kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirascılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı,tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve begeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirascıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kasdının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Oysa mahkemece yukarıda açıklandığı anlamda bir araştırma yapılmamıştır.Eksik soruşturma ile hüküm kurulması doğru değildir.Belirtilen ilkeleri kapsar biçimde gerekli soruşturmanın yapılması, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.Davacının temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 13.11.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6626, Karar No: 2006/8712, Tarih: 06.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/6626 E.  ,  2006/8712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın (4650 Sayılı Yasayla değişik) 11.maddesinin (f) bendi uyarınca arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma (değerlendirme) tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle kamulaştırma bedeli tespit edilir.

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde sağlayacağı net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmesinde, taşınmazın kuru ya da sulanabilir niteliği de gözetilerek dekar başına elde edilebilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğünün değerlendirme yılına ait verilerinin esas alınması gerekirken bilirkişi raporunda 2004 yılı verilerine göre belirlenen değere Toptan Eşya Fiyat Endeksi uygulanmak suretiyle 2005 yılı değere ulaşıldığı anlaşılmaktadır. Bu bakımdan karar tarihi itibariyle 2005 yılı verilerinin oluştuğu da gözetilerek Mihalıççık İlçe

Tarım Müdürlüğünden 2005 yılı resmi verileri getirtilip buna göre ek rapor alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın tamamı 67200 m2 olup bunun 3880,69 m2'si kamulaştırılarak geriye üç ayrı parça kalmıştır. Bu durumda kadastro teknisyeni tarafından düzenlenen krokiye göre her bir parçanın yüzölçümü, konumu ve geometrik durumu ile kullanım amacı (tarım arazisi oluşu) gözönünde tutulduğunda güney tarafta kalan iki küçük parçada belli bir değer kaybı olabilir ise de büyük parçada herhangi bir değer kaybının olmayacağı gözetilerek bilirkişiden bu konuda ek rapor alınması gerekirken bu esaslara uygun olmayan şekilde ve kamulaştırılan kısım için tespit edilen bedel üzerinden değer kaybı verilmesi,

3-Bilirkişilerce şeker pancarının ne olduğu açıklanmayan yan ürünün de değerlendirmeye alındığı, yan ürün küspe ise; (şekerpancarına İlçe Tarım Müdürlüğünden bildirilen toptan satış fiyatı uygulandığı halde fabrikada işlenmesinden sonra elde edilecek) küspenin gelir kapsamına alınmayacağı düşünülmeden yüksek gelir belirlenerek taşınmaza fazla değer biçilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıdaki bozma bendleri hususunda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, raporun bozma gereklerine uygunluğu denetlenerek hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıdaki bozma bendleri hususunda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, raporun bozma gereklerine uygunluğu denetlenerek hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 06.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/34607, Karar No: 2017/6893, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/34607 E.  ,  2017/6893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18386, Karar No: 2015/33417, Tarih: 24.11.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/18386 E.  ,  2015/33417 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/404920

MAHKEMESİ : Kula Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/10/2013

NUMARASI : 2013/136 (E) ve 2013/264 (K)

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Katılan vekilinin, mağdurun yüzünde sabit iz kalma durumunun tespiti açısından mağdurun Adli Tıp Kurumuna sevkine dair talebinin, kararda yazılı gerekçe ile reddedilerek, mağdurda meydana gelen alt çene kemiği kırığı nedeniyle mağdurun yüzünde sabit iz oluşup oluşmadığı, duyu veya organlarından birinin işlevinin azalması yada yitirilmesine neden olup olmadığı açısından, mağdurun adli tıp kuruma gönderilerek yaralanmalarının niteliği konusunda duraksamaya yer vermeyecek şekilde kati raporu alındıktan sonra, sanığın hukuki durumun tespit ve tayini gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

b) Dosyadaki 07/08/2013 tarihli adli tıp kurumunca tanzim edilen raporda, vücuttaki kemik kırıklarından sadece çenedeki kırığın dikkate alınarak mağdurun hayat fonksiyonlarının kırık nedeni ile (4) derecede etkileneceği belirtilmesine rağmen, hastane raporlarında ve adli raporda gösterilen tüm kırıkların hayat fonksiyonlarını etkileme derecesinin tespitinde değerlendirilmesi için yeniden rapor aldırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Tanık Cihan'ın suça sürüklenen çocuk ile katılanın öğle arası Gençlik Parkı'nın orada görüşmek üzere karar verdiklerini beyan ettiği, suça sürüklenen çocuk ve katılanın ailece görüşmelerine rağmen yaklaşık altı ay öncesinden aralarına mesafe girdiğini beyan ettikleri, suça süreklenen çocuğun karşılaştıklarında katılana kendisine hakaret edip etmediğini sorduğunu beyan ettiği, katılanın da karşılaştıklarında suça sürüklenen çocuğun bu beyanını teyit eder şekilde kendisine arkasından konuşup konuşmadığını, hakaret edip etmediğini sorduğunu ifade etmesi karşısında, suça sürüklenen çocuğun katılanın kendisine küfür ettiğine ilişkin aksi ispatlanamayan savunmalarına nazaran, suça sürüklenen çocuk hakkında yetersiz gerekçe ile 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükmünün uygulanmamasına karar verilmesi,

d) Kısa süresi hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nin 50/1-f maddesi uyarınca kamuya yararlı bir işte çalışma seçenek tedbirine çevrilmesine karar verilebilmesi için gönüllü olma şartının zorunlu olmasına rağmen, suça sürüklenen çocuğa gönüllü olup olmadığı sorulmaksızın, sonuç ceza olarak verilen 8 ay 26 gün hapis cezasının kamuya yararlı bir işte çalıştırılması seçenek tedbirine çevrilmesine karar verilmesi,