muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8657, Karar No: 2017/6223, Tarih: 15.11.2017

Davalı davaya konu hasarın meydana gelmesinde herhangi bir kusurunun olmadığını, söz konusu makineyi aracına kendisinin yerleştirmediğini, yükün taşınması sırasında da hiçbir trafik kuralını ihlal etmediğini, hasarın meydana gelme nedeninin makinenin araca hatalı yüklenmesinden kaynaklandığını, hasar bedeli olarak talep edilen miktarın yüksek olduğunu, ticari faiz talep edilmesinin de mümkün olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; incelenen tüm dosya kapsamına göre; davacı ... şirketinin, ürünün hasara uğramasında davalının kusurunu gösterir herhangi bir bilgi veya belge ibraz etmediğini bu nedenle davalının hasarın meydana gelmesinde kusurunun bulunduğunun tespitinin mümkün olamadığı, ekspertiz raporunun tek başına davalının kusurlu olduğu sonucunu doğurmayacağı ve ekspertizde oluşan ve kesin olmayan kanaatin de davalıyı kusurlu hale getirmeyeceği, ayrıca sigorta dosyası içerisinde bulunan fotoğraflara göre kırılan noktanın üzerinde başka parçaların da yer aldığı buna göre kırılan noktanın üstündeki parçanın herhangi bir hasara uğramayıp bu parçalar altındaki başka bir parçanın kırıldığının anlaşıldığı, bu belirlemeye göre ekspertiz raporunda belirtilen hasarın alçak köprü veya üst geçit altından geçerken yaşanan çarpma neticesinde meydana geldiği yönündeki kanaati çürüttüğü gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma nedeniyle oluşan hasar bedelinin rücuen tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davalı taşıyıcının kusurlu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, taşıma tarihi itibariyle uygulanacak olan mülga 6762 sayılı TTK’nin 781. maddesi gereğince; taşıyıcının eşyanın kendisine teslim edildiği tarihten gönderilene teslim olunduğu tarihe kadar geçen müddet içinde uğradığı zıya veya hasardan mesul olacağı hükme bağlanmıştır. Aynı maddenin 2. fıkrasında ise tadadi olarak gösterilen ziya ve hasarın, 1. kendi kusurundan doğmayan bir sebepten 2. eşyada zaten mevcut noksan ve ayıplardan, yahut eşyanın mahiyetinden veya ambalajın fena yapılmasından, 3. gönderen ve gönderilenin fiilinden yahut verdikleri emir ve talimattan tatbikinden ileri geldiğini isbat ederse taşıyıcının sorumluluktan kurtulacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, davalı taşıyan, hasarın hatalı yüklemeden kaynaklandığını ileri sürmüş olup, kural olarak taşıma ilişkisinde yükleme ve sabitleme yükümlülüğü gönderene ait olsa bile davalı taşıyanın tali de olsa yüklemeye nezaret yükümlülüğü bulunmakta olup, davalının bu kapsamda hasarın meydana gelmesinde müterafik kusurunun bulunup bulunmadığı hususlarında, mahkemece içinde taşıma uzmanı ve taşınan makine konusunda uzman bir makine mühendisinin de bulunduğu bilirkişi heyetinden, TTK’nin 781 vd. maddeleri uyarınca değerlendirilerek hasara ve tarafların kusur durumlarına ilişkin rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bilirkişi raporu alınmaksızın hasarın hangi aşamada ve ne suretle oluştuğu da yeterince değerlendirilip açıklanmadan yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 15/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8329, Karar No: 2023/1001, Tarih: 02.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/8329 E.  ,  2023/1001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, ... Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 08.04.2015 tarihli ve 2013/21 soruşturma numaralı iddianame ile; şikâyetçinin evinin kapısını kırarak içeri girdiği ve ziynet eşyası çaldığından bahisle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 116/1, 151/1 ve 53/1 maddeleri uyarınca hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.05.2016 tarihli ve 2015/220 Esas, 2016/424 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesi uyarınca 2 yıl, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan aynı Kanun'un 116/1. maddesi uyarınca 6 ay, mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesi uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına aynı Kanun'un 53/1 ve 58. maddeleri uyarınca hak yoksunlukları uygulanmasına ve cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi, hakkında hükmedilen cezayı temyiz etme iradesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü katılanın eve döndüğünde daire kapısının açık olduğunu gördüğü, yaptığı araştırmada ziynet eşyalarının çalındığını tespit ettiği ve polisi aradığı, 31.12.2012 tarihli olay yeri inceleme raporuna göre, katılanın evinin giriş çelik kapısının alt kilit göbeğinin kırılmış olduğu, çocuk odasındaki karton kutu üzerinden bir adet parmak izi tespit edildiği, olay yeri inceleme ekiplerince mukayeseye elverişli elde edilen parmak izinin sanık ...'nın sağ el orta parmak izi ile aynı olduğunun tespit edildiği, sanığın atılı suçu kabul etmediği anlaşılmıştır.

IV.GEREKÇE

IV.GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiş, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan ... 28. Asliye Ceza Mahkemesince verilmiş, 11.10.2012 tarihinde kesinleşen 2011/602 Esas, 2012/825 Karar sayılı ilâmı uyarınca verilen 2 yıl hapis cezasının TCK'nın 141/1. maddesi uyarınca verilmiş olduğu, bahse konu hırsızlık suçunun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaştırma kapsamına alındığı ve uzlaşma sağlanarak ... Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2021 tarihli ek kararı ile düşmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı, suç tarihi itibari ile adli sicil kaydında tekerrüre esas nitelikte başkaca bir mahkûmiyet kaydı bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının nazara alınmasında zorunluluk bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.05.2016 tarihli ve 2015/220 Esas, 2016/424 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan hüküm fıkrasından tekerrür uygulamasına ilişkin bölümün çıkartılmasına karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.03.2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/29568, Karar No: 2019/6043, Tarih: 21.05.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/29568 E.  ,  2019/6043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanıklar hakkında ayrı ayrı beraat

Dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatına ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın 2010 yılı Haziran ayı içerisinde Bulgaristan’da bulunan ... Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde okumak için öğrenci danışmanlığı yapan sanık ...’a başvurduğu, sanıkların katılanın kayıt işlemlerini takip ettiği, katılanın bu okulda iki yıl eğitim gördüğü ve sınavlara girdiği, bu eğitim süresince sanıklara katılan ve ailesinin, eğitim masrafı adı altında 80.000 Euro para verdiği, ikinci yıl sonunda katılanın Slovakya’da başka bir üniversiteye geçiş yapmak istediğinde okula her hangi bir kaydının olmadığını öğrendiği, bu surette sanıkların hileli eylemlerle haksız menfaat temin etmek suretiyle dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia olunan somut olayda,

Sanıkların tüm aşamalarda “suçlamaları kabul etmediklerine, okul eğitim bedelinin öğrenci tarafından bizzat okul hesabına yatırılması gerektiğini, katılanın ikinci dönem eğitim parasını yatırmaması nedeni ile okul kaydının silindiğine” ilişkin savunmaları, bu savunmaları doğrular içerikte tanım anlatımları ve ... Üniveristesi Tıp Fakültesi’nin katılanın ikinci dönem eğitim ücretini yatırmaması nedeniyle kaydının silindiğine ilişkin yazısı, katılan ve ailesinin soyut anlatımları ile sanıklara eğitim ücreti verdiklerini ilişkin her hangi bir belge veya dekont sunamamaları karşısında, sanıkların cezalandırılabilmesi için her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden verilen beraat hükümlerinde her hangi bir isabetsizlik görülmemiş olup, mahkeme kararının Yargıtay denetimine imkan verecek şekilde gerekçelendirilmiş olması nedeniyle tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin suçun sübut bulduğuna yönelik temyiz itirazının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 21/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18338, Karar No: 2017/659, Tarih: 06.02.2017

**1. Hukuk Dairesi         2016/18338 E.  ,  2017/659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı ...Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 30.04.2015 gün ve 384-184 sayılı dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Hükmün davalı tarafından temyizinden sonra davacının davadan feragati üzerine dosya ek karar verilmek üzere mahkemesine geri çevrilmiş, mahkemece 08.11.2016 tarihli ek karar ile davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiş, taraflara tebliğ edilen ek karara karşı taraflarca temyiz yoluna başvurulmamasına rağmen dava dosyası Yargıtay'a gönderilmiştir.

Hal böyle olunca Dairece yapılacak bir işlem olmadığından dosyanın mahkemesine, İADESİNE, 06.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/28760, Karar No: 2017/3523, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/28760 E.  ,  2017/3523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15099, Karar No: 2016/4314, Tarih: 11.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15099 E.  ,  2016/4314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar vermek, kamu malına zarar vermek

HÜKÜM : 1-Mala zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 151/1, 31/3, 50/3 maddeleri uyarınca 50/1-a, 52 uyarınca 2.400,00 TL adli para cezası,

2-Kamu malına zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a, 31/3, 50/3 maddeleri uyarınca 50/1-a, 52 maddeleri uyarınca 5.600,00 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocukların olay tarihinde şikayetçi ...'e ait aracın lastiğini bıçakla kestikleri ve ayrıca .... Teknik ve Endüstri Meslek Lisesine ait binanın 8 adet camını kırmak suretiyle mala zarar verme ve kamu malına zarar verme suçlarını işledikleri iddia ve kabul olunan olayda;

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında şikayetçi ...'e yönelik mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz incelemesinde;

Sanığın ikrarı, şikayetçi beyanı, olay yeri inceleme tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocukların şikayetçi ...'e yönelik eyleminin mala zarar verme suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a-5237 sayılı TCK'nın 50/2. maddesine göre, suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmeyeceğinin belirtildiği, aynı Kanun'un 50/3. maddesine göre de, daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili

işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezasının, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrileceğinin hüküm altına alındığı dikkate alınarak, suça sürüklenen çocuk hakkında somut olayda, hapis cezası tercih edildikten sonra, belirtilen hükümler çerçevesinde, tayin olunan kısa süreli hapis cezasının, aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı adli para cezası dışında diğer seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 106. maddesinin 4. fıkrasında, “Çocuklar hakkında hükmedilen; adli para cezası ile hapis cezasından çevrilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu cezalar hapse çevrilmez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır.” hükmünün öngörülmüş olması karşısında, ödenmeyen adli para cezasının hapse veya diğer tedbirlere çevrilmesinin olanaklı olmayıp, anılan maddenin 11. fıkrası uyarınca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanun'a göre tahsil edilmesi gerektiği gözetilmeksizin, kararda, suça sürüklenen çocuk hakkındaki “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına” denilerek hüküm kurulması,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında kamu malına zarar vermek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

İkrar, olay tutanağı, olay yeri inceleme tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocukların .... Teknik ve Endüstri Meslek Lisesine ait binanın 8 adet camını kırmak şeklindeki eylemlerinin kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

a-28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152/1 maddesinde yapılan değişikliğe göre, öngörülecek ceza miktarının üst sınırının altı yıldan dört yıla indirilmesi ve sanık hakkında hüküm kurulurken alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tertip edilmesi karşısında söz konusu kanun değişikliğine göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 106. maddesinin 4. fıkrasında, “Çocuklar hakkında hükmedilen; adli para cezası ile hapis cezasından çevrilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu cezalar hapse çevrilmez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır.” hükmünün öngörülmüş olması karşısında, ödenmeyen adli para cezasının hapse veya diğer tedbirlere çevrilmesinin olanaklı olmayıp, anılan maddenin 11. fıkrası uyarınca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanun'a göre tahsil edilmesi gerektiği gözetilmeksizin, kararda, suça sürüklenen çocuk hakkındaki “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına” denilerek hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,11.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17400, Karar No: 2015/21175, Tarih: 02.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/17400 E.  ,  2015/21175 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : İşe İade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmadan feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının izinlerinin bitmesinden sonra 28.05.2104, 29.05.2014 ve 30.05.2014 tarihleri arasında mazeretsiz ve bildirimsiz işe gelmediğini, iş akdinin Disiplin Kurulu kararı ile haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, "davacının davalı belediyede iş değişikliğinden önce şoför olarak çalıştığını, bu nedenle kendisinin temizlik işçisi olarak görevlendirildiğini ancak bu durumun kendisine yazılı olarak bildirilmediğini beyan ettiği, fakat davacı tanıklarının ve davalı tanıklarının beyanlarından davacının belirttiği gibi taziye evinde çalıştığı sürede şoförlük yaptığı, bu durumda davacının herhangi bir görevlendirme olmaması nedeniyle temizlik işinde görevlendirildiğinin anlaşıldığı, yine bir an için davacının görevinin şoför olması kabul edilse dahi davacının bu görevini yapması için ... Belediyesine çalışma saatlerinde gitmesi ve mesaisine devam etmesi gerekirken davalı tarafından işe gidilmemesi nedeniyle tutanak tutulduğu anlaşılmakla, davalının davacının işine son vermekte haklı olduğu" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda davacı taziye evi görevlisi olarak işine devam ederken hiçbir bildirim yapılmadan ... Belediyesi çöp işçisi olarak görevlendirmesinin yapıldığını, yapılmış bulunan bu görevlendirmeden haberi olmadan hakkında tutanak tutulup usulsüz bir şekilde savunmasının istendiğini belirtmektedir.

Davalı taraf ise cevap dilekçesinde, davacının 15.04.2014-24.04.2014 tarihleri arasında 10 gün, 25.04.2014-05.05.2014 tarihleri arasında 10 gün olmak üzere toplam 20 gün rapor kullandığını, raporu bitince yıllık izin kullanmak istediğini beyan etmesi üzerine 05.05.2014-20.05.2014 tarihleri arasında 15 gün, 21.05.2014-28.05.2014 tarihleri arasında da 7 gün yıllık izin kullandığını, izinlerinin bitmesinden sonra ise 28.05.2014, 29.05.2014 ile 30.05.2014 tarihleri arasında işe mazeretsiz ve izinsiz olarak işe gelmediğini beyan etmiştir.

Dosya içindeki 15/04/2014 tarihli görevlendirme yazısından, davacının 15/04/2014 tarihinden itibaren ... plakalı araçta temizlikçi olarak görevlendirildiği anlaşılmaktadır. Ancak bu görevlendirme yazısının tebliğine ilişkin bir belgeye dosyada rastlanılmamıştır.

Dosya içindeki 15/04/2014 tarihli görevlendirme yazısından, davacının 15/04/2014 tarihinden itibaren ... plakalı araçta temizlikçi olarak görevlendirildiği anlaşılmaktadır. Ancak bu görevlendirme yazısının tebliğine ilişkin bir belgeye dosyada rastlanılmamıştır.

Davacının devamsızlığı yönünden davacıya görev değişikliğine ilişkin tebligat yapılıp yapılmadığı, davacının devamsızlığının hangi işe yönelik olduğu yani tutulan tutanakların taziye evindeki işemi, yoksa araçtaki temizlik işine mi ilişkin olduğu, davacının bu süre içinde taziye evindeki görevine devam edip etmediği, taziye evinin neresi olduğu hususları açıklattırılmaksızın ve tutanak mümzileri dinlenmeksizin eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.