muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/11720, Karar No: 2021/4648, Tarih: 27.04.2021

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 1, 3, 4 ve 5 nolu bendleri çıkartılarak yerlerine sırasıyla;

"1-Konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına,"

"3-Karar tarihinde yürürlükte olan AAÜT uyarınca belirlenen 1.000 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,"

"4-Davacı tarafından karşılanan (harç, bilirkişi ücreti, gider avansı vs.) toplam 1.210 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,"

"5-Davalı tarafından yapılan yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına," bendlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 27/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1911, Karar No: 2010/1458, Tarih: 15.02.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/1911 E.  ,  2010/1458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde 1.9.1993-26.10.2001 ve 3.1.2002-30.9.2003 tarihleri arası çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava davacının, davalıya ait işyerlerinde 1.9.1993-26.10.2001 ve 3.1.2002-30.9.2003 tarihleri arasında geçen ve Kuruma bildirilmeyen eksik sürelerinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulü ile davacının davalı işyerlerinde 1.6.1994-26.10.2001 ve 3.1.2002-30.9.2003 tarihleri arasında Kuruma bildirilen süreler dışındaki sürelerde de asgari ücretle çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Gerçekten, davacının, işyerindeki çalışmaları aylık ve üç aylık bordrolara dayanılarak Kuruma kısmi olarak bildirilmiş ve bildirime uygun olarak da primleri ödenmiştir. Öte yandan bordrolar davacı çalışmalarının işyerinde kesintili geçtiğinin karinesidir. Karinenin tersinin ise eşdeğerdeki belgelerle kanıtlanması gerektiği söz götürmez. Başka bir anlatımla yazılı belgelerin varlığı halinde tanık sözlerine itibar edilemez. Dairemizin, giderek Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalıya ait işyerlerinden verilmiş işe giriş bildirgesinin dosyasında bulunmadığı, müteahhit olan davalı işveren adına kayıtlı 11005438 nolu inşaat işyerinin 2.8.1993 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı ve davacının bu işyerinden 10.3.1995-1997/2 dönem arasında, çalışmalarının bildirildiği yine davalıya ait olan 11030927 nolu başka inşaat işyerinin de 1.3.1996 tarihinde Yasa kapsamın alındığı ve davacının bu işyerinde geçen 15.10.1997-1.9.1998 , 2000/3 dönem-2.10.2000 ve 1.6.2002-1.12.2003 tarihleri arasındaki çalışmalarının kısmi olarak bildirildiği, davacının dava dışı başka işyerlerinde geçen 2.1.1999-18.1.2000 ve 26.10.2001-2.1.2002 tarihleri arasındaki çalışmalarının kuruma bildirildiği, Bursa 1. İş mahkemesi 2003/1575 Esas2005/791 Karar sayılı dosyasında açtığı işçilik alacakları davasında hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 1.5.1994-30.9.2003 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığı kabul edilerek alacaklarının hesaplandığı ve kararın temyiz edilmeksizin 28.11.2005 tarihinde kesinleştiği, dosyaya sunulan 2003 yılına ait ücret bordrolarındaki ayların çoğunda davacının ismi karşısında imzanın bulunduğu anlaşılmaktadır.

506 sayılı Yasa'nın 79/10. maddesinde; yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar çalıştıklarını, hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilecekleri öngörülmüştür. Somut olayda davacının davalıya ait işyerinden ilk defa sigortalı olarak çalışmaya başladığı 10.3.1995 tarihinden sonra 2.1.1999-18.1.2000 tarihleri arasında dava dışı başka işyerinde çalışmakla davalı işyeri çalışması kesintiye uğradığından 1.6.1994-.9.3.1995 tarihleri arasındaki süreler yönünden hak düşürücü süre fazlası ile geçtiği halde bu dönemin kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur

Hizmet tespiti davasından önce kesinleşen işçilik alacaklarına dair mahkeme kararlarının tespit davalarında kesin delil olmayıp güçlü delil oldukları aksinin eşdeğer delillerle her zaman kanıtlanabileceği Dairemizin yerleşmiş görüşüdür. Dava konusu olayda mahkemece 2003 yılı dışındaki ücret bordroları getirtilmeden, ve tanıkların genelde kış aylarında havanın durumuna göre inşaat işlerine ara verildiğine dair beyanları dikkate alınmadan sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Hizmet tespiti davasından önce kesinleşen işçilik alacaklarına dair mahkeme kararlarının tespit davalarında kesin delil olmayıp güçlü delil oldukları aksinin eşdeğer delillerle her zaman kanıtlanabileceği Dairemizin yerleşmiş görüşüdür. Dava konusu olayda mahkemece 2003 yılı dışındaki ücret bordroları getirtilmeden, ve tanıkların genelde kış aylarında havanın durumuna göre inşaat işlerine ara verildiğine dair beyanları dikkate alınmadan sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Hak düşürcü süreye uğrayan dönem dışındaki süreler yönünden yapılacak iş; davalı işyerinden 2003 yılı dışındaki diğer ücret bordolarının getirtilip, davacının tesbitini istediği sürelerle ilgili olarak eğer varsa ücret bordrolarında davacının imzası olanlar saptanarak imzasını içeren bordrolara geçmiş sürelerin dışındaki sürelerle ilgili olarak istemin reddine, imzalı olmayan ve ücret bordrosu bulunmayan süreler yönünden de inşaat işinin niteliğine göre işin kış aylarında yaz aylarındaki kadar kesintisiz devam edemeyeceği düşünülerek, gerek bu yöndeki taraf tanıklarının beyanları, gerek dosyaya sunulan 2003 yılına ait imzalı ücret bordrolarındaki kış aylarına ait bildirimler dikkate alınarak, varsa çalışma sürelerine ait işyerinin tüm kayıt ve defterleri, puantajları getirtilip, davacının uyuşmazlık döneminde dava dışı başka işyerlerinde geçen çalışmaları da dikkate alınarak tüm deliller birlikte değerlendirilerek davacının çalışma süresi belirlenerek çıkacak sonuca göre karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 15.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2276, Karar No: 2011/10625, Tarih: 14.06.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/2276 E.  ,  2011/10625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki imar uygulaması nedeniyle bunulduğu yerde korunamayan ve sökülen ağaç bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, imar uygulaması nedeniyle bunulduğu yerde korunamayan ve sökülen ağaç bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Sökülen ağaçlar için yaş, cins ve verim durumlarına göre maktuen belirlenen bedelin davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, 14.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3544, Karar No: 2010/3524, Tarih: 30.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/3544 E.  ,  2010/3524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Gaziantep Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28.05.2008 tarih ve 2006/377-2008/175 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı temsilcisi tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatifin ortağı olduğunu, 24.09.2006 tarihli olağanüstü genel kurula davet edilmediğini, bu genel kurulun 6. gündem maddesinde ortaklara ek yükümlülük getiren karar alındığını, bu kararın toplantı ve karar nisabına uyulmadan alındığını, bu nedenle yoklukla malul olduğunu ileri sürerek, genel kurulda alınan kararın iptalini dava ve talep etmiştir.

Davalı temsilcisi, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı kooperatifin 24.09.2006 tarihli olağanüstü genel kurulun gündemin 6. maddesinde alınan kararın ortaklara ek yükümlülük içerdiği, ancak bu kararın 1163 sayılı yasanın 52. maddesine göre yeterli nisap ile alınmadığı, dolayısı ile butlan ile malul olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı temsilcisi temyiz etmiştir.

Dava, 24.09.2006 tarihli genel kurul gündeminin 6. maddesinde ortaklara ek ödeme yükümlülüğü getiren kararın, gerekil toplantı ve karar yeter sayısı ile alınmadığı iddiasına dayalı iptal istemine ilişkindir.

1163 sayılı Kooperatifler Kanunu’nun “Ek ödeme Yüklemi” başlıklı 31. maddesinde “Anasözleşme, ortakları ek ödemelerle yükümlendirebilir. Ancak, ek ödemelerin yalnız bilânço açıklarını kapatmada kullanılması şarttır. Ek ödeme yüklemi sınırsız olabileceği gibi, belirli miktarlarda veya iş hacmi ile veya paylarla orantılı olarak sınırlandırılabileceği” öngörülmüştür. Aynı şekilde, sözkonusu Yasa’nın 52/1. maddesinde, ek ödeme ihdası hakkında alınacak kararlar için bütün ortakların 3/4’ünün rızasının gerektiği düzenlenmiştir.

İptali istenen genel kurulun 6. gündem maddesinde, yapılan inşaatlar için ve kooperatifin resmi kurumlara olan borçların ödenebilmesi için her bir ortağın 10.000 YTL ödemesine karar verilmiş olup, alınan bu karar bilanço açığını kapatmaya yönelik olmadığı, inşaat yapımına ilişkin aidat ve genel giderler ile kooperatifin resmi kurumlara olan borçlarının ödenmesine ilişkin olduğu, buna göre alınan kararın, 1163 sayılı Yasa’nın 52. maddesinde yazılı ağırlaştırılmış nisapla değil, toplantıya katılan ortakların yarıdan fazlasının olumlu oyu ile kabul edilmesi yeterlidir.

Bu itibarla, bilanço açığını kapatmaya yönelik olmayan bu karar, batıl bir karar olmadığından, iptali mümkün kararlardandır. İptal davası açılabilmesi için de, 1163 sayılı Kanun’un 53. maddesindeki koşulların yerine getirilmiş olması gerekmektedir. 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu’nun 53. maddesi uyarınca, genel kurulda alınan kararların, geçersiz olması (yokluk) hali, oyunu kullanmasına haksız yere izin verilmemesi, çağrının usulsüzlüğü, gündemin gereği gibi ilan veya tebliğ edilmemesi veya toplantıya yetkili olmayan kimselerin karara iştirak etmesi iddiaları dışında yasa, ana sözleşme ve afaki iyiniyet kurallarına aykırılık halleri ileri sürülerek iptalleri isteminde bulunabilmek için, toplantıya katılan üyenin karara muhalif kalarak keyfiyeti zapta geçirmesi gerekmektedir. Somut olayda, yukarıda açıklandığı üzere yokluk hali bulunmadığından, davacının 24.09.2006 tarihli genel kurul toplantısına davet edilmesine rağmen katılmaması nedeniyle dava açma hakkı yoktur.

Bu durumda, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, anılan genel kurulda alınan kararın ortaklara ek yükümlülük getirdiği ve bu nedenle nitelikli nisapla alınmadığından butlan ile malül olduğu gerekçesiyle iptaline ilişkin verilen karar doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 30.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7628, Karar No: 2014/27584, Tarih: 22.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/7628 E.  ,  2014/27584 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava ve birleşen dava, ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hükmü, tarafların vekillerinin temyiz etmeleri üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere ve özellikle; 01.10.2008 tarihinden sonra tahakkuk eden prim borçları hakkında aynı tarihte yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 88/20. maddesi ile, “Kurumun sigorta primleri ve diğer alacakları haklı bir sebep olmaksızın bu Kanunda belirtilen sürelerde ödenmez ise kamu idarelerinin tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri, tüzel kişiliği haiz diğer işverenlerin şirket yönetim kurulu üyeleri de dahil olmak üzere üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri ile kanuni temsilcileri Kuruma karşı işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur” düzenlenmesi getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile tüzel kişiliği haiz bir özel kuruluşta görev yapan yönetim kurulu üyelerinin primlerin ödenmesinden işveren ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları açıkça belirtilmiştir.

Müteselsil borçlulukta alacaklı, alacağının tamamını veya bir kısmını karşısındaki borçlulardan dilediği birinden isteyebilmek imkânına sahip bulunduğu gibi, borçlular da alacaklıya karşı borç sona erinceye kadar hep birlikte sorumlu olmakta devam ederler. Borçlulardan birinin borç ödemeden aciz haline düşmesinin veya iflas etmesinin alacaklı için her hangi bir tehlikesi yoktur; zira diğer borçlulardan her biri borcun tamamını ifa etmek yükümlülüğü altında bulunmaktadır. Müteselsil borçluluk alacaklıya, borçluların içinden ödeme gücü en yüksek olanı seçerek edimin tamamını ondan isteyebilme yetkisini tanır.

./..

-2-

./..

-2-

Öte yandan, 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 312. maddesine göre, "Anonim şirketlerin esas mukavelesiyle tayin veya umumi heyetçe intihap edilmiş en az üç kişiden ibaret bir idare meclisi bulunur. İdare meclisi pay sahibi aza ortaklardan teşekkül eder. Ancak pay sahibi olmıyan kimseler aza seçildikleri takdirde bunlar pay sahibi sıfatını kazandıktan sonra işe başlıyabilirler. Pay sahibi olan hükmi bir şahıs idare meclisi azası olamaz. Fakat hükmi şahsın temsilcisi olan hakiki şahıslar idare meclisine aza seçilebilirler." 317. maddesine göre, "Anonim şirket idare meclisi tarafından idare ve temsil olunur." hükümleri çerçevesinde; pay sahibi olan tüzel kişilerin AŞ. yönetim kurulu olamayacakları belirgin olup, tüzel kişinin temsilcisi sıfatıyla AŞ. yönetim kurulu üyesi olan hakiki şahısların, idare ve temsil yetkilerine göre yukarıda değinilen AŞ. prim borçlarından kişisel olarak müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarının belirgin olmasına göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 22.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13145, Karar No: 2016/19374, Tarih: 19.12.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/13145 E.  ,  2016/19374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin taksirle kirletilmesi

HÜKÜM : Düşme

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Olay kapsamında çevrenin kirletilmesi eyleminin meydana geldiğinin tespiti ile eylemin taksirle meydana geldiğinin kabulü sonucu önödeme işlemi gerçekleştirilerek düşme kararı verildiği, tüm dosya kapsamına göre, eylemin kasıtlı işlendiğine dair bir delil bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 19.12.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18325, Karar No: 2015/3410, Tarih: 12.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/18325 E.  ,  2015/3410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/05/2014 tarih ve 2011/439-2014/93 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi .... .. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin her türlü yazı gereçlerinin imali ve satışını yapan, sektöründe önemli bir müşteri kitlesine sahip 02/10/1997 tarihinden itibaren faal olan bir şirket olduğunu, davalı şirketin ise müvekkili şirketle aynı sektörde 08/10/2010 tarihinden itibaren faaliyet gösteren rakip firma olduğunu, diğer davalı ... 'nin de müvekkili şirketin eski çalışanı olup davalı şirketin kuruluş tarihinden sadece birkaç gün önce 04/10/2010 tarihinde emekliliği sebebiyle müvekkili şirketle iş ilişkisini sona erdirdiğini, ancak davalı şirket adına hazırlatılan ürün ve fiyatlarını içeren katalogları, müvekkili şirketin çalıştığı ve çalışmakta olduğu firmalara mail yoluyla göndermek suretiyle haksız rekabete neden olduğunu, şirketteki konumu itibariyle müvekkili şirketin müşterilerinin bilgilerine hakim durumda olduğunu, davalının bu durumu müvekkiline ait müşterilerle iletişime geçerek müvekkilinin müşteri kaybına uğramasına ve pazar payının azalmasına neden olduğunu ve bu şekilde kendi lehine ve müvekkilinin müşteri kaybıyla pazar payının azalmasına neden olmak suretiyle aleyhine kullandığını, bu durumun haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep ve dava haklarını da saklı tutarak şimdilik 500,00 TL maddi 10.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline ve neden olunan haksız rekabetin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, Ticaret Kanunu'nun haksız rekabeti düzenleyen genel hükümleri yanında özellikle iyi niyet kurallarına aykırı olup haksız rekabet fiilini oluşturan bazı hallerin TTK'da tek tek belirtilmek suretiyle sayıldığını, müvekkillerinin söz konusu sayılan hallere uygun bir eyleminin söz konusu olmadığını, davacı tarafından davalı şirket kurucularından ...'nin davacı şirketten emeklilik sebebiyle iş ilişkisinin sona ermesinden sonra firmalara tanıtıcı ürün ve fiyatlarını içeren mailler gönderdiğinin ve bu şekilde haksız rekabete neden olduğunun ileri sürüldüğünü, oysa ki diğer davalı müvekkilinin davacı şirketten emekli olarak ayrıldıktan sonra, genç yaşta emekli olup yaşam koşulları ve ekonomik nedenlerle çalışmak durumunda bulunduğunu ve bu nedenle çalışma hakkına sahip olduğunu, haksız rekabet teşkil edecek bir eyleminin bulunmadığını, davacı şirketi kötülemediğini, kötüleme, gerçeğe aykırı bilgi verme ve aldatıcı reklamlar yapmak gibi bir eylemin söz konusu olmadığını, ayrıca tarafların patentli ürün üretimi yapmadıklarını, tescilli markaya sahip olmadıklarını, ticaret unvanı kullanmadıklarını, aynı iş kolunda faaliyette olduklarını, davacı firmanın da ürettiği mamuller dışında gerek iç pazardan gerekse dış pazardan kalem ve diğer mallar alıp sattığını, bu nedenle herhangi bir haksız rekabetin söz konusu olmadığını, ayrıca müvekkillerinin hiçbir şekilde davacı şirket hakkındaki hiçbir bilgiyi müşterileriyle paylaşmadıklarını bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporu kapsamından, 6102 sayılı TTK'nun 55. maddesi gereği dava konusu olay değerlendirildiğinde, davacı firmanın çalışanı olan ...'nin emekliye ayrıldıktan sonra yeni bir şirket kurarak, aynı sektörde faaliyet gösteren ve davalı şirkette yetkili olarak çalışmaya başlayan davacı şirketin eski elemanı olduğu belirtilerek burada davacı ve davalı firmanın bulunduğu sektörde müşteri celbinin çok önemli olduğu, davacının yıllar yılı emekle müşteri portföyü oluşturduğu ve bu müşterilere de güven sağladığının belirtildiği, davalı firmanınsa eğer ortada haksız bir rekabet varsa kurulduğu günden itibaren davacının sahip olduğu bu müşteri çevresine ortak olduğu, yine davalı yanında çalışarak emekli olan aynı sektörde kendi şirketini kurarak faaliyete başlayan ...'nin davacıda çalışırken davacının iç işleyişinde olan ve davacının yıllar yılı geliştirdiği üretim, pazarlama ve denetim performansına ilişkin satış ve pazarlamaya yönelik tüm birikimleri de kullanır hale geçmiş olup olmadığının sorulması gerektiği, davalının çalıştığı şirketteki konumunun dosya kapsamında mevcut "belirsiz süreli iş sözleşmesi"ne göre 06/09/2009 tarihinden emekli olduğu tarihe kadar satış yöneticisi olduğunun çekişmesiz olduğu, davalının söz konusu müşteri bilgilerine işi ve görevi gereği vakıf olduğu, söz konusu müşteri bilgilerini dürüstlük kurallarına aykırı bir şekilde elde etmediği, iş akdinin sona ermesinden sonra rekabette bulunmamasına yönelik herhangi bir sözleşme ilişkisinin taraflar arasında söz konusu olmadığı, tacirin çevresinde olup bitenler ve ticari rakipleri hakkında bilgi sahibi olmasının kural olarak yasak olmadığı gibi suç da olmadığı, davalının Anayasa ve mevzuat çerçevesinde teşebbüs hürriyeti kapsamında ve rekabet ilkeleri doğrultusunda faaliyette bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, haksız rekabet hukuki nedenine dayalı haksız rekabetin önlenmesi ve maddi manevi tazminat istemlerine ilişkindir.