muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14047, Karar No: 2014/15294, Tarih: 06.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/14047 E.  ,  2014/15294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi ve ... 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R-

Dava, vesayet hukukuna ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 412. maddesinde de; “Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez....” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, küçük ... ’nin, ... Sulh Hukuk Mahkemesi,’nin 10.03.2011 tarih, 2011/12-95 sayılı kararı ile kısıtlanarak babaannesi ...’ın vesayeti altına alındığı, o tarihten beri vesayet davasının aynı mahkemede takip edildiği ve TMK’nın 412. maddesi uyarınca vesayet makamı olan ... Sulh Hukuk Mahkemesince vasi adayının herhangi bir talebi olmadan resen kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verilmesine karar verilerek kısıtlı küçüğün adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki adresine göre yetkisizilik kararı verildiği, küçüğün Mernis adresi olan ... adresinde kısıtlı küçüğün annesi ... ’un ikamet ettiği, küçüğün ise vasi babaannesi ile birlikte ... köyünde ikamet ettiği anlaşılmakla; uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 06.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10800, Karar No: 2019/12462, Tarih: 08.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/10800 E.  ,  2019/12462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Bozma sonrası yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya içerisinde mevcut 25.03.2014 tarihli olay, yakalama, muhafaza altına alma ve teslim tutanağına göre, suça sürüklenen çocuğun başka hırsızlıktan yakalandığında elindeki poşetteki eşyaları müştekinin iş yerinden çaldığını söyleyerek tam iadeyi soruşturma aşamasında sağladığının anlaşılması karşısında; hırsızlık suçu yönünden suça sürüklenen çocuğun cezasından TCK’nın 168/1. maddesi gereğince indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24282, Karar No: 2017/6287, Tarih: 01.06.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/24282 E.  ,  2017/6287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hüküm davacı ve davalı ... vekillerince temyiz edilmiş, davalı ... vekilince de duruşma talep edilmiş olmakla duruşma için tayin edilen 30.05.2017 Salı günü davacı vekili Av. ... ile davalı ... vekili Av.... ve davalılar ... ve ... vekili Av.... geldiler. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraf vekilleri dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davacı vekili, 22/03/2013 tarihinde ... ili ... kavşağından ... park istikametine doğru, kışla caddesi üzerinde meydana gelen trafik kazasında ...'nun sevk ve idaresindeki.. plakalı aracın, önce park halinde olan... plakalı araca çarptığını, ardından da... plakalı araca çarptığını ve söz konusu çarpma sebebi ile savrulan... plakalı aracın evine girmek üzere kaldırımın üzerinde binanın giriş basamağında olan yaya müvekkili davacıya çarptığını, kaza sonucu müvekkilinin ağır yaralandığını ve malul kaldığını, müvekkili davacının meydana gelen kazanın oluşumunda her hangi bir kusurunun bulunmadığını, her iki sürücünün de aşırı hızlı ve dikkatsiz bir şekilde araç kullandığı için kazada asli kusurlu olduklarını, belirterek

50.000,00 TL manevi tazminatın temerrüt tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak müvekkiline verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...; meydana gelen kazada kendisinin kusurunun olmadığını, kazanın diğer davalı ...'nun sevk ve idaresindeki ... plakalı aracını hızlı ve tehlikeli kullanması sonucu meydana geldiğini, olay yerinde bunun güvenlik kamerasından da bu durumun somut olarak görüldüğünü, açılan davayı kabul etmediğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili; meydana gelen trafik kazasında müvekkili davalı ...'na izafe edilecek bir kusurun bulunmadığını, kusur durumu ile ilgili olarak ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/174 esas sayılı dosyasından alınan, adli tıp kurumu ... Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığının 06/06/2013 tarihli raporu ile müvekkili davalı sürücü ...'nun kusursuz, sürücü...'nun asli kusurlu, yaya ...'nın kusursuz olduğuna dair rapor alındığını, bu nedenle müvekkili ...'nun her hangi bir kusuru bulunmadığından tazminat sorumluluğunun da söz konusu olmadığını belirterek müvekkilleri yönünden davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; Davalılar ... ve ... aleyhine açılan davanın kusursuz olmaları nedeni ile REDDİNE, Davalı ... aleyhine açılan davanın KISMEN KABULÜ ile 20.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi 22.03.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ile davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Karşı tarafın temyiz dilekçesi davacı vekiline 28.11.2014 tarihinde tebliğ edilmiş, davacı vekilince 11.12.2014 tarihinde katılma yolu ile temyiz edilmiştir. Davacı vekilinin katılma yolu ile temyizi yasal süresi içinde olmadığından davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı ...'nun yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının ..

reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 1.480,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalılara verilmesine, 1.480,00 TL vekalet ücretinin davalı ...'ndan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 6,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda dökümü yazılı 1.024,65 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'ndan alınmasına, 01.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5082, Karar No: 2010/5847, Tarih: 24.05.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/5082 E.  ,  2010/5847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TAVAS ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/06/1998
Yargıtay — Esas No: 2022/8637, Karar No: 2022/10266, Tarih: 12.10.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/8637 E.  ,  2022/10266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27. maddesi ile eklenen fıkra ile;

"İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek, talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir." hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin %10'u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13. maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin 10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

1-Şikayetçi/borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nin 26.04.2022 tarih ve 2021/3021 E. - 2022/1486 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

Sonuç:

1-Şikayetçi/borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nin 26.04.2022 tarih ve 2021/3021 E. - 2022/1486 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-İstanbul ... 24. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 13.07.2021 tarih ve 2021/463 E. - 2021/494 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin ikinci bendinde yer alan “%10’u olan 27.100,00 TL” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “%5’i oranında” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 12/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12572, Karar No: 2014/18000, Tarih: 07.05.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/12572 E.  ,  2014/18000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın temyiz istemi 25/12/2013 günlü ek karar ile bir kez reddedilmiş olmakla bu karara karşı temyiz isteminin de süre yönünden reddi tekrar mümkün görülmediğinden, 19/02/2014 günlü ek karar yok hükmünde kabul edilmiştir.

Sanık, 25/12/2013 günlü ek kararı, CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra temyiz ettiğinden, aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca, temyiz isteminin REDDİNE, 07.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/396, Karar No: 2019/7325, Tarih: 19.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/396 E.  ,  2019/7325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Antalya 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 30.11.2018 tarih ve 2015/177 E.- 2017/629 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan kabulüne dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 30/11/2018 tarih ve 2018/243 E.- 2018/1333 K. sayılı ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanunun’un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalı ile müvekkili şirket arasında akdedilen 05/12/2012 tarihli belirsiz süreli iş sözleşmesine binaen davalının müvekkili şirkette satış temsilcisi olarak bir süre çalıştıktan sonra 08/08/2014 tarihinde emeklilik sebebiyle iş akdini feshettiğini, ancak fesihten 5 gün sonra müvekkili şirket ile aynı alanda faaliyet gösteren Mondi Tire Kutsan Kağıt Ambalaj Sanayi A.Ş'de çalışmaya başladığını, bu davranışının taraflar arasında akdedilen iş sözleşmesinin 6. maddesinde kararlaştırılan rekabet yasağına açıkça aykırılık teşkil ettiğini, davalının müvekkili şirkette satış temsilcisi olarak çalıştığını, müvekkili şirketin bütün müşteri çevresini çok iyi tanıdığını, fiyat politikaları ve üretim maliyetlerine ilişkin olarak da çok geniş bilgiye sahip olduğunu, davalının rekabet yasağını ihlal etmesinden dolayı sözleşmede kararlaştırılan 50.000,00 TL cezai şartı ödemekle yükümlü olduğunu ileri sürerek, davalının müvekkili şirkete 50.000,00 TL ödemeye mahkum edilmesine, ancak mahkemece yapılması olası indirim de göz önünde tutarak talep sonucunu belirlemelerinin davanın bu aşamasında mümkün olmadığından, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 25.000,00 TL'nin davalıdan alınarak müvekkili şirkete verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacı talebinin belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceğini, davacının ibraz etmiş olduğu iş sözleşmesindeki imzanın müvekkiline ait olmadığını, kabul anlamına gelmemekle birlikte iş sözleşmesinde yer alan rekabet yasağına ilişkin düzenlemelerin geçersiz olduğunu, rekabet yasağının işçinin hayatını kazanmasını engelleyecek derecede ekonomik geleceğini haksız şekilde kısıtlamaması ve Anayasa ile güvence altına alınan çalışma hürriyetine aykırı olmaması gerektiğini, davacının sunduğu bordrolardan da görüleceği üzere müvekkilinin ayda 2.066,25 TL brüt ücret aldığını, müvekkiline ödenen ücretin miktarı dahi müvekkilinin davacı şirketin müşteri çevresi, üretim sırları ve yaptığı işler hakkında bilgi edinmesini mümkün kılacak

pozisyonda çalışmadığını teyit ettiğini, müvekkilinin davalı şirkette çalıştığı pozisyon dikkate alındığında sözleşmede yer alan rekabet yasağının yasaya aykırı şekilde düzenlendiğini, müvekkilinin rekabet yasağına aykırı bir eylemi olmadığını ve bu nedenle davacının bir zararının doğmadığını, TBK 420. maddesi gereğince sadece işçi aleyhine konulan cezai şartın geçersiz olduğunu belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davaya konu iş sözleşmesinde sadece davalı işçi aleyhine cezai şarta yer verildiği, davacı işveren aleyhine hiçbir cezai şarta yer verilmediği, bu nedenle, taraflar arasında imzalanan hizmet sözleşmesinde yer alan haksız rekabete ilişkin düzenleme sözleşmenin imzalandığı tarihte yürürlükte bulunan 6098 sayılı TBK'nın 420. maddesine açıkça aykırı olarak düzenlendiğinden geçersiz olduğu, davalı işçinin açıkça kabul etmediği taraflar arasında imzalanan iş akdinde yer alan haksız rekabete ilişkin cezai şart koşulunun, TBK'nın 20 vd. maddelerine de aykırılık teşkil ettiği, davaya konu edilen cezai şartın karşılıklı veya geçerli olduğu düşünülse bile, davalı işçinin hangi eylem ve işlemi sebebiyle rekabet yasağına aykırı davrandığı davacı tarafından kanıtlanamadığı, salt işçinin iş sözleşmesi sona erdikten sonra aynı sektörde başka bir işyerinde çalışmaya başlaması davacı bakımından rekabet yasağına aykırı davranış olarak değerlendirilemeyeceği, davacı şirketin müşteri çevresi veya üretim sırlarının rakip firmaya taşındığına ilişkin bir iddia ve delilin dosyaya sunulmadığı gerekçeleriyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili istinaf etmiştir.

Kararı, davacı vekili istinaf etmiştir.

Bölge adliye mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında düzenlenen rekabet yasağı sözleşmesinin geçerli olduğu, rekabet yasağı sözleşmesinin sadece işçi aleyhine cezai şart hükmü içermesinin sözleşmeyi geçersiz kılmadığı, işçinin rakip bir firmada çalışıp işverene önemli ölçüde zarar verme ihtimalinin bulunmasının yeterli olduğu, davalı işçinin işten ayrıldıktan beş gün sonra başka bir işyerinde çalıştığı, işten ayrıldıktan yedi ay sonraki dönemde davacı şirketin yurtiçi satış cirolarının ortalama %20,26 oranınında düştüğü, yedi aylık dönemde net kâr kaybının 146.037,49 TL olduğu, davalının işten ayrılıp aynı sektörde başka bir işyerinde çalışmasının rekabet yasağının ihlali niteliğinde olduğu gerekçesiyle ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına, davacı vekilinin ilk derece mahkemesi kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan kabulüne, davalı işçinin çalışma süresi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları dikkate alınarak taktiren 7.500,00 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Bölge adliye mahkemesince, verilen kararın 6100 sayılı HMK’nın 362/1-a ve 346/1 hükümleri gereği kesin olduğu gerekçesiyle davalı temyizinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, ek kararın dayandığı gerektirici sebeblere temyiz olunan miktarın 6100 sayılı HMK 362/1 – a maddesinde öngörülen kesinlik sınırları içerisinde bulunmasına göre ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile HMK 370/1 maddesi gereğince ek kararın ONANMASINA, HMK 372 maddesi gereğince dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, istek halinde aşağıda yazılı 213,60 TL harcın temyiz eden davalıya iadesine, 19/11/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26372, Karar No: 2013/1155, Tarih: 23.01.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/26372 E.  ,  2013/1155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının köylerinden almış olduğu bir araba alış verişinde vermiş olduğu 2.701,00 TL bedelli, 20/04/2001 vade tarihli senede kefil olduğunu, davalının borcunu zamanında ödemediği için alacaklı tarafından icra takibi yapıldığını, kendisinin borcu ödeyerek hacizleri kaldırdığını, ancak davalının parayı geri ödemediğini, icra takibi başlattığını, ancak davalının, borcunu ödediğini söyleyerek itirazda bulunduğunu, haksız itirazının iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalının Sındırgı İcra Müdürlüğü'nün 2010/262 esas sayılı dosyasına yapmış olduğu itirazın iptaline, takibin devamına ve asıl alacak olan 2.701,00.TL üzerinden hesaplanacak % 40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş,hüküm;davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya kefil olduğu 20.4.2001 vade tarihli, 2.701,00 TL bedelli senet borcunu kendisinin ödediğini iddia ederek, başlattığı icra takibine vaki itirazın iptali istemiyle bu davayı açmıştır. Davalı ise, yapılan ödemeler yerine kaim olmak üzere Akhisar'dan bir adet çamaşır makinası alıp evine götüren davacının makina bedelinin kendisi tarafından ödendiğini ve aralarındaki hesabın kapandığını savunmuş bu savunmasını, HUMK'nun 288 maddesi anlamında yasal delillerle ispat edememiş ise de 2012/26372-2013/1156

delil listesinden (4) bendinde yemin deliline dayanmış bulunduğundan davalıya yemin hakkı hatırlatılmalı, sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemenin bu yönü gözardı ederek yazılı şekilde karar tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 23.1.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.