muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1960, Karar No: 2015/2980, Tarih: 28.01.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/1960 E.  ,  2015/2980 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...’ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 31/3, 62/1 ve 52. maddeleri gereğince 2,000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Milas 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/04/2014 tarihli ve 2014/128 esas, 2014/210 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 02.12.2014 tarih ve 2014/21709 – 72395 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 19.12.2014 tarih ve 2014/401510 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Sanığın kasten yaralama olarak tespit edilen eyleminden dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2. maddesinde öngörülen seçimlik cezalardan para cezası seçilmek suretiyle 120 gün adli para cezası üzerinden hesaplama yapılarak sanığın 2.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılması şeklinde hüküm kurulmuş ise de; kararın gerekçe bölümünde asgari hadden uzaklaşıldığına ilişkin bir ibare bulunmadığı gibi, hüküm kısmında da cezanın teşdiden uygulandığına dair bir ifade bulunmaması karşısında, suç tarihi dikkate alındığında 5560 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un yürürlüğe girmesinden önceki haliyle para cezasının seçimi durumunda 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca temel ceza olarak tespit edilecek 5 tam gün sayısı üzerinden öncelikle aynı Kanun’un 61/8. maddesi gereğince indirim ve artırımların yapılması ve belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle hesaplanacak adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde fazla ceza tayin olunmasında; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanununun 106/4.maddesi uyarınca çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu cezanın hapse çevrilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, hususunun da, kanun yararına bozma sebebi yapılıp yapılmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, takdir hakkı kullanıldıktan sonra diğer kanun yararına bozma istemlerinin incelenmesine; 28.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2018/6172, Karar No: 2019/5910, Tarih: 08.10.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/6172 E.  ,  2019/5910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... İş Mahkemesi

A) Davacının İstemi :

Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin vergi kaydı başlangıç tarihi olan 05/11/1988 tarihi olarak tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalının Cevabı :

Davalı Kurum vekili, Kurum tarafından yapılan işlemlerin yasal mevzuata uygun olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) İlk Derece Mahkemesinin Kararı :

Mahkemece, “-Davanın Kabulüne,

Davacının 05/11/1988 tarihinde 5510 sayılı kanunun 4/1-B bende kapsamında (Bağ-Kur) sigortalısı olarak çalıştığının tespitine, ” karar verilmiştir.

D) İstinaf Başvurusu :

Davalı kurum vekili, kurum işleminin yerinde olduğunu, davacının süresinde başvurusu olmadığını belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

E) Bölge Adliye Mahkemesinin Kararı ve Gerekçesi :

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, “... 22. İş Mahkemesinin 2017/190 Esas, 2017/449 Karar sayılı kararının usul ve yönünden hukuka uygun bulunduğundan HMK'nun 353/1-b-1 maddesi gereğince davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun ESASTAN REDDİNE, ” karar verilmiştir.

F) Temyiz :

Davalı kurum vekili,istinaf talebindeki gerekçelerle kararın bozulmasını talep etmiştir.

G) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe :

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 13/09/2001 tarihinde kurum kayıtlarına intikal eden giriş bildirgesine göre limited şirket ortaklığına istinaden 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılık tescilinin yapıldığı, 1479 sayılı yasa sigortalılığının 04/10/2000 tarihinde başlatıldığı, 05/11/1988- 30/06/1993 tarihleri arasında vergi mükellefiyetinin bulunduğu, ancak faaliyet konusunun belli olmadığı, yine Seçkin Halı ve Dayanıklı Tüketim Malları Gıda Sanayi Ticaret ve Pazarlama Limited Şirketi'nden 06/05/1993 tarihinde başlayan ortaklığının 04/10/2000 tarihi dahil devam ettiği anlaşılmaktadır.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02/08/2003 tarihine kadar tescilleri, prim ödemeleri veya tescil başvuruları yoksa aynı tarihten sonra sadece aynı yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddeye göre vergide kayıtlı olan süreleri için borçlanma haklarını kullanarak sigortalılık süresi elde edebilirler. Geçmişe yönelik hizmetlerini tespit ettiremezler. 02/08/2003 tarihinden önceki tarihte Kuruma tescil edilmiş, giriş bildirgesi vermiş veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemiş olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında kendi adına veya hesabına bağımsız çalışanlar, 20/04/1982 tarihinden itibaren vergi kaydına dayalı olarak, 22/03/1985 tarihinden itibaren de esnaf sicili veya meslek kuruluşu kayıtlarına dayalı olarak sigortalılıklarının tespitini isteyebilirler.

Somut olayda, davacının giriş bildirgesinin Kuruma kayıt tarihinin 02/08/2003 tarihinden önce 13/09/2001 tarihinde olduğu anlaşıldığından davacının vergi kaydı ve limited şirket ortaklığının tespiti halinde bu tarihten itibaren sigortalı olduğunun kabul edilmesi gerekmektedir. Ancak, davacının dava dilekçesinin talep sonucu kısmında sigortalılık başlangıç tarihinin tespitine karar verilmesini talep ettiği anlaşıldığından ve eldeki dava ile amaçlanan davacının Bağ-Kur kapsamında sigortalı olduğu sürelerin belirlenmesi olduğundan davacının buna yönelik olarak talebi açıklattırılmalıdır. Ayrıca, davacının 05/11/1988-30/06/1993 tarihleri arasındaki vergi kaydının dayanağı faaliyet araştırılarak 1479 sayılı kanun kapsamında sigortalılık şartlarına haiz olup olmadığının belirlenmesi gerekmektedir. İnfaza elverişsiz şekilde davacının bir günlük sigortalılık tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, davacının talebini açıklattırıp giriş bildirgesinin 13/09/2001 tarihinde Kuruma verildiğini dikkate alarak vergide kayıtlı olduğu sürelerdeki faaliyetini gösteren kayıtlarına göre yukarıda açıklanan yasal mevzuat kapsamında sigortalı olduğu süreleri belirlemekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, davacının talebini açıklattırıp giriş bildirgesinin 13/09/2001 tarihinde Kuruma verildiğini dikkate alarak vergide kayıtlı olduğu sürelerdeki faaliyetini gösteren kayıtlarına göre yukarıda açıklanan yasal mevzuat kapsamında sigortalı olduğu süreleri belirlemekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazlarının kabul edilmesi ve temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesinin kararının yukarıda yazılı sebeplerden dolayı KALDIRILMASI, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

H) SONUÇ :

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 08/10/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21050, Karar No: 2012/10138, Tarih: 12.04.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/21050 E.  ,  2012/10138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflarca avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ... ile 08.12.2005 tarihinde mülkiyeti davalı ...’ye ait ... yolu üzerindeki 5.942 m2 alana sahip gayrimenkulü ve gayrimenkul üzerindeki 2200 m2’lik gayrimenkulu 5 yıl süre ile kiraladığını, 2.200 m2’lik kapalı alanı tadil edip, ek olarak yanına 2.000 m2lik ek tesis yaptığını, ancak mecur henüz kullanılmaya başlanmamışken davalı Belediyece tahliye davası açıldığını ve mecuru tahliye etmek durumunda kaldıklarını, kiralanan taşınmaza yaklaşık 242.795,80 TL harcama yapıldığını, bu harcamaların faydalı ve zorunu masraf olduğunu belirterek 242.795,80 TL’nin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacı tarafça yapılan imalatların mecura kazandırdığı değer olan 119.027,98 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının bütün temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalıya ait taşınmazı kiraladığını, mecurda imalatlar yaptığını, davalı tarafından açılan tahliye davası neticesinde tahliye edilen mecurda yapmış olduğu faydalı ve zorunlu imalatların bedelinin tahsiline ilişkin eldeki davayı açmıştır. Taraflar arasında ... Belediye Meclisi’nin 8.12.2005 tarihli kararı gereğince 8.12.2005 başlangıç tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesinin

2011/21050-2012/10138

2-Davacı, davalıya ait taşınmazı kiraladığını, mecurda imalatlar yaptığını, davalı tarafından açılan tahliye davası neticesinde tahliye edilen mecurda yapmış olduğu faydalı ve zorunlu imalatların bedelinin tahsiline ilişkin eldeki davayı açmıştır. Taraflar arasında ... Belediye Meclisi’nin 8.12.2005 tarihli kararı gereğince 8.12.2005 başlangıç tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesinin

2011/21050-2012/10138

aktedildiği, ancak davacı-kiracı tarafından mecurun tahsis amacına uygun kullanılmadığı belirlenerek 5.3.2007 tarihli mahkeme kararı ile tahliyesine karar verildiği, davacı tarafından mecurda yapılan imalatların değerinin 213.950,56 TL olduğu dosya kapsamı ile sabit olup sözleşmede yapılacak imalatlara ilişkin bir belirleme yoktur. Dairemizin istikrar kazanmış uygulaması gereğince, davacı yapmış olduğu imalatların yapım tarihindeki değerini vekâletsiz ... görme hükümlerince isteyebilme olanağına sahip ise de, yapılan imalatların kiralayan tarafından benimsenmiş olmasının yanında, tahliyeye kendi kusuru ile sebep olmaması da gereklidir. Somut olayda davacının kira sözleşmesinin akdedilmesinden itibaren 1 yıl geçmiş olmasına rağmen kullanım amacına uygun olarak faaliyete geçmediği, bu nedenle akde aykırılıktan ötürü haklı sebeple mecurdan tahliye edildiği gibi yapılan imalatlar için ruhsat başvurusu yapmadığı ve bir kısım imalatın da ruhsata bağlanmasının mümkün olmadığı anlaşılmaktadır. Davalı Belediyenin yapılan imalatları benimsemiş olduğuna dair ispat ve iddia da bulunmamaktadır. Öyle olunca Mahkemece, davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken aksine düşünce ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; davacının bütün temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca; temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 1.767.60 TL. temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine ve yine peşin alınan 18.40 TL temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 12.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14301, Karar No: 2014/28634, Tarih: 30.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/14301 E.  ,  2014/28634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 16. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/03/2014

NUMARASI : 2012/239-2014/105

DAVA :Davacı, fark aylık ücret alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, fark ikramiye alacağı, ilave tediye alacağı, iş riski tazminatı, bakım tazminatı ile vardiya tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işveren yanında 2003 de teknisyen olarak çalışmaya başladığını, 2004 yılında TİS tarafı olan Tes-İş Sendikasına üye olarak TİS’ten yararlanmaya başladığını, sendika üyesi olmadan önce günlük aldığı yevmiyenin TİS’ten yararlanmaya başlamasını takiben, davalı ile Tes-İş Sendikası arasındaki protokol gereğince düştüğünü, yapılan bu indirimin İş Kanunu m.38’e aykırı olduğunu, ücrette indirimin ücret baz alınarak hesaplanan fazla mesai, hafta ve genel tatil ücretleri, ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı gibi ödemelerin de eksik ödenmesi sonucunu beraberinde getirdiğini, İş Kanunu m.62, 2822 sayılı TİSGLK. m.5, 6 uyarınca ücrette bu surette bir indirime gidilemeyeceğini, sendika üyeliği nedeniyle ücretin indirilmesinin 2821 sayılı Kanunun 32. maddesine ve İş Kanunun 5. maddesine aykırı olduğunu, birbirini takip eden TİS’ler uyarınca öngörülen artışların yapılmakla birlikte, ilk hareket noktası ücretin eksik olması nedeniyle hukuka aykırılığın devam ettiğini, bu hukuka aykırı işlemi olmasaydı aldığı ücret ve eklerinin daha farklı olacağını, TİS yapım aşamasında baskı sonucu sendika üyesi olduğunu ileri sürerek, fark aylık ücret, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ve yine fark ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı alacaklarının alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının Tes-İş Sendikasına üyelik başvurusunda bulunduğunu sendika yönetim kurulu kararı ile üye olduğunu, üyelik ile birlikte yürürlükteki TİS’ten yararlanmaya başladığını, işçilerle kayıp kaçak kontrol işlerinde çalıştırılmak üzere İTİS öncesi işe alınan tekniker ve teknisyenlere, Tedaş ile Tes-İş Sendikası arasındaki 31.05.2004 tarihli Protokol m.2 uyarınca, 01.03.2003-28.02.2005 süreli 10. dönem İTİS’in Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı olan unvan ile İTİS’in uygulama esasları başlıklı 6.maddesinin c fıkrası uyarınca sendika üyeliklerinin işverene bildirildiği tarihten itibaren Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı yevmiyenin verilmesine, yine işbu bildirim tarihinden itibaren sözleşmenin tüm hükümlerinden 25.06.2004 tarihinden geçerli olmak üzere yararlandırılmalarının kararlaştırıldığını, Protokolün bu hükmü ve TİS Ek 2 cetvel uyarınca söz konusu tekniker ve teknisyenlerin ücretlerinin günlük 24,44 TL olarak uygulandığını, davacının taleplerinin taraflar arasındaki iş sözleşmesi m.6’daki, “İşçinin esaslı bir nedene dayalı fasılalı veya teselsül eden iş sözleşmesinden mütevellit bir hak iddia edemez” kuralına aykırı olduğunu, dava konusu olayın İş Kanunu m.22,62 ve 2821 sayılı K. m.31 ile bir ilgisinin olmadığını, sendikaya üye olmaya zorlandığı iddiasının ciddi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sendika üyesi olduktan sonra Tes-İş Sendikası ile davalı işveren arasında yapılan protokol uyarınca İTİS Ek-II cetvelinde 4. derecinin karşılığı olan ücretin ödendiğini, toplu iş sözlşemesi ile işçinin başka haklara da kavuştuğunu, yevmiyesinin indirilmesinde hukuka aykırı bir durum bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı, davalı B..’ da 2003 yılında çalışmaya başladığını, 2004-Nisan ayında sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. Maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almaktadır.

Yukarıdaki hüküm “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü daha işçi lehine olmak koşuluyla somut olaya tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece TİS’in 72. Maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yararlanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK'nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordroları dosyaya getirtilerek gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin yeniden bir karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16358, Karar No: 2010/1305, Tarih: 25.01.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/16358 E.  ,  2010/1305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, ihbar tazminatı ve fazla çalışma alacaklarının ödetilmesine

karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından gerçeğe aykırı bir tutanak düzenlenmek suretiyle haksız olarak feshedildiğini belirterek, fazla çalışma ücreti ve ihbar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının disiplinsiz davranışları nedeniyle daha önce uyarıldığı halde yapmakla ödevli olduğu işleri yapmamakta ısrar ettiğini, bu konuda tutanakların tutulduğunu, ancak davacının disiplinsiz davranışlarına devam ettiğini, 25.02.2005 arkadaşlarına sövmesi nedeniyle iş sözleşmesinin 08.03.2005 tarihinde haklı nedenle noter ihtarı ile feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının kime, ne zaman, nasıl hakaret ettiği hususunun somutlaştırılamadığı ve bir eylem nedeniyle işçiye ihtar verilip ardından fesih işlemi yapılmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, değinilen gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmişse de, yapılan yargılama hüküm kurulabilmesi için yeterli değildir. Yargılama aşamasında, davalı vekili tanık deliline dayanmış buna karşın davalı tanıkları duruşmaya davet edilerek beyanlarına başvurulmamıştır. Bu durumda davalı tarafın savunma hakkı kısıtlanmıştır. Mahkemece, davalı taraf tanıkları da dinlendikten sonra oluşacak kanaate göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme sonuca gidilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.