muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17241, Karar No: 2014/6132, Tarih: 03.04.2014

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; takibe dayanak ilam tarihi 11.9.2012 olup, 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesinin yürürlük tarihi olan 11.06.2013 tarihinden öncedir. Öte yandan, ilamda alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda; eldeki takipte, borçlu İdare'nin haczi kabil malvarlığı üzerine haciz konulması mümkündür. Tüm bu açıklamalar kapsamında; anılan taşınmazlara haciz uygulanmasında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından borçlu vekilinin şikayetinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle, İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 03.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18516, Karar No: 2020/15815, Tarih: 11.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/18516 E.  ,  2020/15815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı şirkete ait Tüp Dağıtım işyerinde 13/01/2004-04/04/2006 tarihleri arasında çalıştığını ve iş akdi işverence haksız olarak feshedildiğini, daha sonra aynı davalı şirkete ait benzin istasyonunda 09/01/2008-17/07/2014 tarihleri arasında pompacı olarak çalıştığını, müvekkilinin 17/07/2014 tarihinde gerek işçilik alacaklarının ödenmemesi, gerekse de Sosyal Güvenlik Kurumuna ücretinin düşük bildirilmesi ile yaş dışında 15 yıllık sigortalılık ve 3600 günlük prim ödeme gün sayısını tamamladığı gerekçesiyle iş akdini feshettiğini, haftada 6 gün çalıştığını, yazın günde 11 saat ve kışın günde 10 saat çalıştığını, dini bayramların 2 günü dışında çalıştığını müvekkilinin pompacı olarak en son 1.180,00 TL ücret aldığını ileri sürerek kıdem tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ve yıllık izin ücret alacaklarını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının sadece pompacı olarak çalıştığını, fazla mesai yapmadığını ve davacının kıdem tazminatına hak kazanamadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, kullandırılmayan yıllık izinlerinin bulunduğu, fazla mesai yaptığı ve karşılığının ödenmediği ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağı da olduğu bu nedenle iş akdini haklı nedenle feshettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının aylık ücretinin belirlenmesi hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde ücretinin 1.180,00 TL olduğunu iddia etmiş, davalı ise davacının asgari ücret aldığını savunmuştur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise davacının ve davalının iddiasına göre ücreti ayrı ayrı belirlenerek alacakları hesaplanmıştır.

2-Taraflar arasında davacının aylık ücretinin belirlenmesi hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde ücretinin 1.180,00 TL olduğunu iddia etmiş, davalı ise davacının asgari ücret aldığını savunmuştur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise davacının ve davalının iddiasına göre ücreti ayrı ayrı belirlenerek alacakları hesaplanmıştır.

Mahkemece bilirkişi tarafından davacının ücretinin net 1.180,00 TL olduğu ihtimaline binaen yapılan hesaplamaya itibarla davanın kabulüne karar verilmiş ise davacının Bursa Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğü tarafından şikayet üzerine 15-18.07.2014 tarihleri arasında davalı işyerinde yapılan denetimde alınan 15.07.2014 tarihli ifadesinde 850,00 TL ücret aldığını bildirdiği görülmektedir. Davacı bu beyanıyla bağlı olup aylık ücretinin 850,00 TL olarak kabulü gerekirken ücretinin 1.180,00 TL kabul edilmesi ve alacaklarının bu miktara göre hesaplanması hatalıdır.

3-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla mesai ücret alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Davacı, davalı işyerinde haftada 6 gün çalıştığını, yazın günde 11 saat ve kışın günde 10 saat çalıştığını ancak fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek alacak talebinde bulunmuş, ispat noktasında tanık deliline dayanmıştır.

Davacı, davalı işyerinde haftada 6 gün çalıştığını, yazın günde 11 saat ve kışın günde 10 saat çalıştığını ancak fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek alacak talebinde bulunmuş, ispat noktasında tanık deliline dayanmıştır.

Bursa Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğü’nün yaptığı inceleme sonrası düzenlenen iş müfettiş raporu dosyaya sunulmuş, davacının bu inceleme sırasında alınan 15.7.2014 tarihli ifadesinde pazartesi günü 15.00-02.00 saatleri, Salı günü 12.00-23.00 saatleri , Çarşamba günü 08.00-19.00 saatleri ,Perşembe günü 06.00-17.00 saatleri, Cuma günü 03.00-12.00 saatleri ve Pazar günü 15.00-02.00 saatleri arasında çalıştığını yani haftada 5 gün 11 saat 1 gün ise 9 saat çalıştığını beyan ettiği görülmüştür. İnceleme sonrası Bursa Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğü tarafından düzenlenen tutanakta ise pompacı olarak çalışan işçilerin pazartesi günü 08.00-19.00, Salı günü 06.00-17.00, Çarşamba günü 03.00-12.00, Perşembe günü 15.00-02.00, Cuma günü 12.00-23.00 ve Cumartesi günü 15-02.00 saatleri arasında çalıştığı, yani haftada 5 gün, günde 11 saat ve 1 gün de günde 9 saat çalışıp haftalık toplam 58 saat çalışarak 13 saat fazla mesai yaptığı tespit edilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise tanık beyanlarına itibarla davacının yaz döneminde haftada 6 gün, günde 11 saat çalışıp 1 saat ara dinlenme düşüldüğünde toplam 60 saat çalıştığı ve 15 saat fazla mesai yaptığı, kış döneminde ise günde 10 saat ve haftada 54 saat çalışıp 9 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Somut olayda mahkemece davacının Bursa Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğü’nde çalışmasına ilişkin beyanları ve bu inceleme sonrası belirlenen fazla mesai miktarı dikkate alınarak tanıkların beyanlarına da tanıkların çalışma süreleriyle sınırlı olarak itibar edilmek ve dosyaya sunulan tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle fazla mesainin hesaplanması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

4-Mahkemece davacının fazla mesai ücreti alacağı ve ulusal bayram ve genel tatil alacağı tanık beyanına göre belirlenmiş ve mahkemece bu alacaklardan %40 oranında karineye dayalı bir indirim yapılmıştır.

Yapılan %40 oranındaki indirim hakkın özünü etkileyecek niteliktedir.

Mahkemece, davacının dava ve ıslah dilekçelerindeki talepleri gözetilerek fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarından hakkın özüne aykırı olmayacak şekilde makul oranda indirime gidilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1424, Karar No: 2017/3029, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/1424 E.  ,  2017/3029 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8641, Karar No: 2016/7270, Tarih: 15.06.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/8641 E.  ,  2016/7270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ile tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı vekili, davalı vekili ve müdahil vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı ..., 4 adet ( 1135, 1137, 1138 ve 1144 parsel sayılı) taşınmazın yoldan ihdasen davalı ... Belediyesi adına 21.05.2003 tarihinde tescil edildiğini, ancak Tapu Kanununun 21. maddesi gereğince tescilin yolsuz olduğunu ileri sürerek tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı ..., davacı ... meclisi tarafından dava konusu yerlerin ... Belediyesi adına tescili yönünde karar alındığını, ayrıca tapu müdürlüğünün yapmış olduğu tescil işlemi nedeniyle sorumluluklarının bulunmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Müdahil, davalı belediyeye ait 129 ada 3 parseldeki 9362/378724 payın Kamulaştırma Kanunu gereği 29.07.2004 tarihinde adlarına hükmen tescil edildiğini ve tapuya işlendiğini belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu parsellerin tevhit edilerek 1177 parsele dönüştüğü, imar uygulaması ile de oluşan 129 ada 1, 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazlardan 3 parseldeki davalı belediyenin 9362/378724 payının müdahil .... adına hükmen tescil edildiği gerekçesi ile 3 parsel bakımından karar verilmesine yer olmadığına, 129 ada 2 parseldeki davacı belediyeye ait 4245/1173081 pay bakımından ise davacı ... encümeninin 09.04.2003 tarihli kararının mülkiyetin nakli için yeterli bir dayanak olmadığı dolayısıyla sicilin yolsuz tescil niteliği taşıdığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1-.... illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2-..... büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Somut olaya gelince; karar tarihinden sonra yürürlüğe giren 6360 sayılı Kanun gereğince davacı belediyenin anılan Kanunun yukarıda belirtilen hükümleri gereğince tüzel kişiliği kaldırılarak mahalle olarak davalı ... ilçesi belediyesine bağlandığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; davacı ve davalı sıfatlarının davalı ... Belediyesinde birleştiği gözetilerek bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Taraf vekillerinin bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile yerel mahkeme kararının (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edenlere geri verilmesine, 15.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/990, Karar No: 2024/1868, Tarih: 28.02.2024

**12. Hukuk Dairesi         2024/990 E.  ,  2024/1868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı İlk Derece Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkikinin borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikâyetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine takdir edilen para cezasına ilişkin re' sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek, talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının takdir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hem de temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hem de temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

" 134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtay’da görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir. " hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta; şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin % 10' u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı göz önünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin 10' u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi’nin 01.11.2023 tarih ve 2022/3237 E. - 2023/2318 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

SONUÇ:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi’nin 01.11.2023 tarih ve 2022/3237 E. - 2023/2318 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-Gemlik İcra Hukuk Mahkemesi’nin 19.04.2022 tarih ve 2021/148 E. - 2022/59 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “ %10'una” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “% 5'ine” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 28.02.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12517, Karar No: 2023/4355, Tarih: 07.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/12517 E.  ,  2023/4355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçluyu Kayırma

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Marmaris Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 26.11.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında suçluyu kayırma suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Marmaris 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02.09.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında suçluyu kayırma suçundan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; eksik araştırma ile usul ve yasaya aykırı karar verildiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelemeye konu olay; sanığın, temyiz dışı sanık ... tarafından bıçakla yaralanmasına rağmen yere düşüp cam bardağın kırılması sebebiyle yaralandığını beyan etmesi, iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamına göre; sanık ile temyiz dışı sanık ...'in olay günü sebebi bilinmeyen nedenle kavga ettikleri, ...'in bıçakla, sanık ...'yi karnından yaraladığı, ...'nin hastaneye kaldırıldığı, ihbar üzerine kolluk ekibinin olay yerine intikali üzerine ...'in yakalanarak bıçağın muhafaza altına alındığı anlaşılmakla; sanık ...'nin, ...'in kasten yaralama suçundan yargılanmasını engellemek için, "cam bardağın üzerine düşmesi nedeniyle yaralandığı" beyanına ilişkin eylemi nedeniyle üzerine atılı suçluyu kayırma suçundan mahkûmiyeti yerine, yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraat hükmü kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Marmaris 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02.09.2015 tarihli kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 07.06.2023 tarihinde karar verildi.