muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6632, Karar No: 2023/7397, Tarih: 08.11.2023

. Maddi olayda, sanık sanık ...'ın olay gününde 15 yaşını bitirmemiş küçük mağdure ... ... ...'ın ısrarla telefon numarasını istediği ve telefon numarasını vermemesi üzerine mağdurenin dudağından öpmüştür. Hareketleri soyut ve kesintili olup devamlılık arzetmemektedir. SSÇ'nin eyleminin cinsel istismar suçunu oluşturacak boyuta uluşmamış ve eylemi belli bir yoğunluk kazanmamıştır. Bu nedenle SSÇ'nin eyleminin 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK.nun 103/1 maddesinin ikinci cümlesine uygun sarkıntılık suçunu oluşturduğu anlaşılmıştır. Şimdi olaya 6545 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki ve sonraki 5237 sayılı kanunun ilgilihükümlerinin bu sırayla uygulanması ile ortaya çıkacak sonuç aşağıda gösterilmiştir. '...SSÇ ...'ın 15 yaşından küçük mağdure ... ... ...'a ruh sağlığının bozulmasına neden olacak şekilde cinsel istismarda bulunmak suçundan eylemine uyan suçun işlendiği tarihte yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK nun 103/1, 103/4, 103/6, 31/3 ve 62 maddeleri gereğince verilecek netice ceza 8 yıl 4 ay hapis cezasıdır. Suç tarihinden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 103/1- 2.cümle, 103/4, 31/3, 62 maddeleri gereğince SSÇ ...'a verilecek netice ceza 2 yıl 6 ay hapis cezasıdır..' Görüldüğü üzere 6545 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki ve sonraki 5237 Sayılı TCK ‘ nun cinsel istismar suçu itibariyle ilgili bütün hükümleri olaya uygulanmış, ortaya çıkan sonuca göre; 6545 Sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK’nun 103. maddesindeki hükümlerin mağdure ... ... ...'a karşı işlenen cinsel istismar suçu itibariyle lehe sonuç yarattığı anlaşılmıştır. SSÇ'ye verilecek ceza yasal sınırda olduğundan, sabıkasız olan SSÇ.nin ileride tekrar suç işlemeyeceğine ilişkin mahkememizde tam bir kanaat oluştuğundan verilen hapis cezasının TCK.nun 51/1 maddesi gereğince ertelenmesine karar verilmiştir.'' şeklinde hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan nedenlerle Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.02.2015 tarihli ve 2014/129 Esas, 2015/72 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9573, Karar No: 2015/2596, Tarih: 19.02.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/9573 E.  ,  2015/2596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MALATYA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/01/2014

NUMARASI : 2012/525-2014/31

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; 12/11/2010 tarihinde saat 09:30 civarlarında, ....... İşletme Şefliğinin elektrik hatlarını yer altına alma çalışmaları esnasında, dikkatsizlik ve tedbirsizlik sonucunda meydana gelen faz çalışmasından dolayı ........... Kaymakamlık binası, Arguvan İlçe Jandarma Komutanlık binası ve Arguvan İlçe Emniyet Müdürlüğü binalarında bulunan İlçe Nüfus Müdürlüğünün, Mal Müdürlüğünün, Tapu Sicil Müdürlüğünün, Mili Eğitim Müdürlüğünün, Kaymakamlık makam odasının, Özel İdare Müdürlüğü odasının, Sosyal Yardımlaşma Vakıf odasının, İlçe Jandarma Komutanlığının, İlçe Emniyet Müdürlüğünün, Halk eğitim Müdürlüğünün, kullandığı bazı cihazların zarar gördüğünü; buna ilişkin tutanak tutulduğunu ve Arguvan Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/8 değişik iş sayılı dosyası ile tespit yaptırıldığını; 2010/8 değişik iş sayılı tespit dosyasında, her bir kurumda oluşan zararın ayrı ayrı belirtilmiş olduğunu, meydana gelen toplam zararın 25.403,00 TL olarak tespit edildiğini, davalının kusuru sonucu meydana gelen zararın ödenmesi için .......İl Müdürlüğüne müracaat edilmesine rağmen, hasarın ödenmesinin mümkün olmadığının bildirildiğini ileri sürerek; 25.403,00 TL zararın tespit tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; açılan davayı kabul etmediklerini , kurumun kusurunun bulunmadığını, çok sayıda kuşun aynı anda enerji nakil hattına konması ve aniden ve aynı anda hepsinin birden kalkması ile iki enerji telinin birbirine değdiğini, mücbir sebebin var olduğunu, talep edilen zarar miktarının fahiş olduğunu savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; olay tarihinde, davalı tarafın kusuru nedeniyle mahallinde yangın çıktığı, davaya konu edilen elektrikli aletlerin zarar gördüğü, zarar miktarının aldırılan bilirkişi raporuna göre 4.466,13 TL olduğu gerekçesi ile; davanın kısmen kabulü ile 4.466,13 TL zararın, tespit tarihi olan 12.11.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sorumluluk hukukunun ilk amacı bir kimsenin malvarlığında iradesi dışında meydana gelen eksilmeyi ve zararı aynen veya nakden gidermek, zarar verici olay sonunda zarar görenin malvarlığında eksilmiş olan değer yerine, nitelik veya nicelik yönünden eş bir değer koymaktır. Zarar verenin, yerine getirmekle zorunlu olduğu bu yükümlülüğe, tazminat yükümlülüğü denilir. Tazminat yükümlülüğünün, yani zarar verenin ödeyeceği tazminat miktarının tespit edilebilmesi için, herşeyden önce, zararın hesaplanması gerekir. Zarar verenin ödeyeceği tazminat gerçekleşen zararla sınırlı olup, hiçbir zaman zararın azami miktarını geçemez.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50.maddesine göre "Zarar gören, zararını ve zarar verenin kusurunu ispat yükü altındadır. Uğranılan zararın miktarı tam olarak tespit edilemiyorsa, hakim olayların olağan akışını ve zarar görenin aldığı önlemleri göz önünde tutarak, zararın miktarını hakkaniyete uygun olarak belirler."

Bu halde, zararın varlık ve miktarının tespitinde hakim, geniş bir takdir yetkisine sahiptir. Hakimin buradaki takdir yetkisi, zararın ispatına ilişkin delillerin takdiriyle ilgilidir.

Zarar miktarının belirlenmesinde, haksız fiilin işlendiği andaki durum göz önünde tutulur. Hakim, ilke olarak yalnız hüküm anında gerçekleşen zararı tespit ederek, bunun tazminine karar verir.

Hükme esas alınan 02.12.2013 tarihli bilirkişi raporunda; elektrik arızası ile ilgili Fedaş'tan arıza kayıt belgeleri istenmediği, kurumlar tarafından tek taraflı bir mahkeme tespiti yapıldığı, bilirkişi heyeti tarafından tespit dosyasında alınan bilirkişi raporundaki "Olay günü ........ tarafından yapılan elektrik hatlarını yer altına alma çalışmaları esnasında güvenlik tedbirleri alınmadan ve elektrik enerjisi kesilmeden, elektrik tedbirleri de alınmadan yapılan bu çalışmalar sonucunda, gaz sıkışması meydana geldiği; kamuya ait elektrikli aletlerin zarar gördüğü" ifadeleri dikkate alınarak değerlendirme yapıldığı ve zarar miktarının tespit edildiği belirtilmiştir.

Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda belirtilmesine karşın, .........' tan arıza kayıt belgeleri istenmeden, davacının iddia ettiği zararın meydana geliş sebebi ile ilgili bir tespit yapılmadan, davalı şirketin faaliyeti ile ortaya çıkan zarar arasında illiyet bağının bulunup bulunmadığı, zarardan sorumlu olup olmadığı araştırılmadan; yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma sebebine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının ve davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12718, Karar No: 2012/29876, Tarih: 10.12.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/12718 E.  ,  2012/29876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çatalca 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :02.03.2012
Yargıtay — Esas No: 2013/11924, Karar No: 2014/13357, Tarih: 28.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/11924 E.  ,  2014/13357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 15. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/07/2013

NUMARASI : 2012/257-2013/273

DAVA :Davacı, ücret farkı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, ikramiye farkı, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı ile vardiya tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işveren yanında 2003/2004’de teknisyen olarak çalışmaya başladığını, 2004/2005 yılında TİS tarafı olan T. Sendikasına üye olarak TİS’ten yararlanmaya başladığını, sendika üyesi olmadan önce günlük aldığı yevmiyenin TİS’ten yararlanmaya başlamasını takiben, davalı ile T. Sendikası arasındaki protokol gereğince düştüğünü, yapılan bu indirimin İş Kanunu m.38’e aykırı olduğunu, ücrette indirimin ücret baz alınarak hesaplanan fazla mesai, hafta ve genel tatil ücretleri, ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı gibi ödemelerin de eksik ödenmesi sonucunu beraberinde getirdiğini, İş Kanunu m.62, 2822 sayılı TİSGLK. m.5, 6 uyarınca ücrette bu surette bir indirime gidilemeyeceğini, sendika üyeliği nedeniyle ücretin indirilmesinin 2821 sayılı K. m.32 ve İş K. m.5’e aykırı olduğunu, birbirini takip eden TİS’ler uyarınca öngörülen artışların yapılmakla birlikte, ilk hareket noktası ücretin eksik olması nedeniyle hukuka aykırılığın devam ettiğini, bu hukuka aykırı işlemi olmasaydı aldığı ücret ve eklerinin daha farklı olacağını, TİS yapım aşamasında baskı sonucu sendika üyesi olduğunu ileri sürerek, fark aylık ücret, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ve yine fark ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı alacaklarının alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının T. Sendikasına üyelik başvurusunda bulunduğunu sendika yönetim kurulu kararı ile üye olduğunu, üyelik ile birlikte yürürlükteki TİS’ten yararlanmaya başladığını, işçilerle kayıp kaçak kontrol işlerinde çalıştırılmak üzere İTİS öncesi işe alınan tekniker ve teknisyenlere, T. ile T. Sendikası arasındaki 31.05.2004 tarihli Protokol m.2 uyarınca, 01.03.2003-28.02.2005 süreli 10. dönem İTİS’in Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı olan unvan ile İTİS’in uygulama esasları başlıklı 6.maddesinin c fıkrası uyarınca sendika üyeliklerinin işverene bildirildiği tarihten itibaren Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı yevmiyenin verilmesine, yine işbu bildirim tarihinden itibaren sözleşmenin tüm hükümlerinden 25.06.2004 tarihinden geçerli olmak üzere yararlandırılmalarının kararlaştırıldığını, Protokolün bu hükmü ve TİS Ek 2 cetvel uyarınca söz konusu tekniker ve teknisyenlerin ücretlerinin günlük 24,44 TL olarak uygulandığını, davacının taleplerinin taraflar arasındaki iş sözleşmesi m.6’daki, “İşçinin esaslı bir nedene dayalı fasılalı veya teselsül eden iş sözleşmesinden mütevellit bir hak iddia edemez” kuralına

aykırı olduğunu, dava konusu olayın İş Kanunu m.22,62 ve 2821 sayılı K. m.31 ile bir ilgisinin olmadığını, sendikaya üye olmaya zorlandığı iddiasının ciddi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sendika üyesi olduktan sonra T. Sendikası ile davalı işveren arasında yapılan protokol uyarınca İTİS Ek-II cetvelinde 4. derecinin karşılığı olan ücretin ödendiğini, toplu iş sözlşemesi ile işçinin başka haklara da kavuştuğunu, yevmiyesinin indirilmesinde hukuka aykırı bir durum bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı, davalı B.’ da 2003/2004 yılında çalışmaya başladığını, 2004-Nisan/2005-Şubat ayında sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. Maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almaktadır.

Yukarıdaki hüküm “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü daha işçi lehine olmak koşuluyla somut olaya tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece TİS’in 72. Maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yaralanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK'nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordroları dosyaya getirtilmek suretiyle gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin yeniden bir karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.04.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum. 28.04.2014
Yargıtay — Esas No: 2021/9668, Karar No: 2022/3596, Tarih: 28.04.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/9668 E.  ,  2022/3596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı İnegöl 3. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 10/04/2019 tarihli ve 2019/49 Esas - 2019/126 Karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 27/04/2021 tarihli ve 2019/3172 Esas - 2021/4039 Karar sayılı kararının düzeltilmesi süresinde davacı tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK'un 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymamaktadır. Bu nedenle, 6100 sayılı Yasa'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla karar düzeltme isteklerinin REDDİNE, davacıdan HUMK'un 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 660,00 TL para cezası ve 492 sayılı Harçlar Kanunu uyarınca bakiye 44,70 TL karar düzeltme harcının alınmasına, 28/04/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27641, Karar No: 2017/3089, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/27641 E.  ,  2017/3089 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9982, Karar No: 2016/12680, Tarih: 28.09.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/9982 E.  ,  2016/12680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Terkin

Hazine ile ... aralarındaki tapu iptali ve terkin davasının reddine dair ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 25.05.2015 gün ve 290/391 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, tapu sicilinde davalı adına kayıtlı bulunan 496 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmının tapu kaydının iptaliyle tescil harici bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı taraf, usulüne uygun dava dilekçesinin tebliğine rağmen herhangi bir beyanda bulunmamıştır.

Mahkemece, 13.04.2015 tarihli bilirkişi kurulu raporu esas alınarak, dava konusu 496 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki; dava konusu parselin tapu kaydından parselin hükmen oluştuğu anlaşıldığı halde parselin oluşumuna esas hüküm dosyası getirtilip taraflar arasında kesin hüküm bulunup bulunmadığı değerlendirilmemiş; ayrıca, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde İdare tarafından 19.12.2011 tarihinde oluşturulan kıyı kenar çizgisi haritası ve ekleri getirtildiği halde gereği gibi uygulanmamıştır. İdarenin önceden kıyı kenar çizgisi oluşturmak için yaptığı saptamalar ve bu konuda kurulan komisyonun çalışmalarının ortaya çıkardığı bilimsel değerler gözardı edilmemelidir.

Somut olayda, jeolog, jeomorfolog, harita mühendisi ve ziraat mühendisi bilirkişiler tarafından düzenlenen 13.04.2015 tarihli raporda, İdare tarafından oluşturulan kıyı kenar çizgisine göre dava konusu parselin 2,02 m2'sinin kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı belirlendikten sonra bilirkişi kurulunca oluşturulan kıyı kenar çizgisine göre anılan taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi dışında (kara tarafında) kaldığı bildirilmiş; ancak, İdare tarafından oluşturulan kıyı kenar çizgisi ile bilirkişi kurulu tarafından belirlenen kıyı kenar çizgisi arasındaki çelişkinin nedeni açıklanmamıştır. Bu nedenle, Mahkemece öncelikle dava konusu 496 parsel sayılı taşınmazın hükmen tesciline esas tüm belgeler ve hükmen tescil dosyası getirtilip incelendikten ve kesin hüküm bulunup bulunmadığı değerlendirildikten sonra, İdarece oluşturulan kıyı kenar çizgisi mahkemece oluşturulan bilirkişi kurulunca 13.04.2015 tarihli raporda belirlenen kıyı kenar çizgisi arasındaki çelişkinin nedenleri hakkında anılan raporu sunan bilirkişilerden bilimsel gerçeklere ve maddi bulgulara dayalı, denetime açık ek rapor alınması gerekir. Başka bir anlatımla eldeki uyuşmazlıkta idari saptamalardan takdiri delil olarak yararlanılması gerekmektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.06.2003 gün 97/110 sayılı kararı da bu doğrultudadır. Yapılacak bu araştırmalarla, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisinin hangi tarafında kaldığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlendikten sonra, oluşacak durum, dosya içeriği, iddia ve savunma doğrultusunda toplanan diğer tüm deliller birlikte tartışılıp değerlendirilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Anılan hususlar gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 28.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.