muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/792, Karar No: 2022/5502, Tarih: 31.03.2022

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması yasaya aykırı,

4)Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 31.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1132, Karar No: 2022/3720, Tarih: 09.05.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/1132 E.  ,  2022/3720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : VAN BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 2. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TERKİN

Taraflar arasındaki tapu iptali ve terkin, davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin kararın, davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan inceleme sonucunda; istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/(1)-b-1. maddesi gereğince esastan reddine dair verilen karar, süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosyadaki belgeler incelenerek gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 9. maddesi gereğince, kıyı kenar çizgisi tespitleri yapılmış olduğunu ve onaylandığını, kıyı kenar çizgisi tespiti sonrasında yapılan çalışmalar sonucunda, davalılara ait 875 ada 9 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının tespit edildiğini ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile kıyı olduğundan bahisle tescil harici bırakılmasını istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar, zamanaşımı ve hak düşürücü süre itirazında bulunarak, dava konusu taşınmazı 23/11/2005 tarihinde devir aldıklarını, tapu devirleri yapıldığı sırada zaten mevcut kıyı kenar çizgisine göre tapu kaydına güven ilkesi gereği işlem yaptıklarını, idari bir kararla yeniden belirlenen kıyı kenar çizgisinin kendilerini hukuki anlamda bağlamadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Van 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 11/03/2021 tarihli ve 2020/183 E., 2021/265 K. sayılı kararıyla; 3 jeolog ve 1 harita mühendisinden oluşan bilirkişi kuruluyla dava konusu taşınmazda keşif icra edildiği, bilirkişi heyetince taşınmazın farklı noktalarında gözlem çukurları açılarak bu çukurlardan alınan verilerin incelenmesi neticesinde Kıyı Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun olarak, bilimsel veriler dahilinde dava konusu taşınmazın kadastro teknik evraklarının sayısallaştırılıp kıyı kenar ile çakıştırılması neticesinde taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

Davalılar vekili, usule yönelik itirazlarında davanın zamanaşımı ve hak düşürücü süreden reddi gerektiğini, müvekkillerinin dava konusu taşınmazı 23/11/2005 tarihinde temlik aldıklarını, o zamanki kıyı kenar çizgisinin taşınmazın çok aşağısından geçtiğini, açılan davanın mülkiyet hakkına saldırı niteliği taşıdığını, müvekkillerinin imara uygun şekilde bina inşa ettiklerini, 13/07/2018 tarihinde yapı kayıt belgesi aldıklarını, mahkemece alınan bilirkişi raporunun teknik ve bilimsel olmadığını hatalı rapor ile hüküm kurulduğunu, taşınmazın değerinin hatalı hesaplandığını, özel imalatların hesaba katılmadığını belirterek, kararın kaldırılarak yeniden yargılama yapılmasını istemiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 30/12/2021 tarihli ve 2021/766 E., 2021/977 K., sayılı kararıyla; davanın süresinde ve usulüne uygun açıldığı, Mahkemece taşınmazın bulunduğu yerde idarece oluşturulmuş kıyı kenar çizgisi bulunup bulunmadığı Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünden sorulduğu, İdarece verilen 03/06/2020 tarihli yazı ile dava konusu taşınmazı kapsayan önceden oluşturulmuş ve kıyı kenar çizgisine ait karar ve dayanağı olan belgeler ile kroki ve haritasının gönderildiği, mahallinde teknik bilirkişiler ile harita mühendisi aracılığıyla usulüne uygun keşfin icrası sonucu idarenin gönderdiği krokinin de araziye uygulanması ile ayrıca zemindeki sazlık kısımlar, Van Gölü'nün maksimum su kotu gibi unsurlar da dikkate alınarak kıyı kenar çizgisi ve taşınmazın parsel sınırları da ayrı ayrı gösterilmek ve gözlem çukurları açılmak suretiyle taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı, bilirkişi raporlarının ayrıntılı ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalması nedeniyle davalıların uğradığı zararın tahsiline yönelik ayrıca tazminat davası açma haklarının bulunduğu, taşınmazın değerine ilişkin itirazların işbu davanın değil açılacak tazminat davasının konusu olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1.b.1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davalılar vekili, istinaf talepli dilekçesinde ileri sürdüğü nedenleri tekrarla kararın bozulmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 3621 sayılı Kıyı Kanunu uyarınca açılan tapu iptali ve terkin istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

V. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davalılar vekili, istinaf talepli dilekçesinde ileri sürdüğü nedenleri tekrarla kararın bozulmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 3621 sayılı Kıyı Kanunu uyarınca açılan tapu iptali ve terkin istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. T.C. Anayasası'nın ''Kıyılardan Yararlanma'' başlıklı 43. maddesinde; ''Kıyılar, Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır. Deniz, göl ve akarsu kıyılarıyla, deniz ve göllerin kıyılarını çevreleyen sahil şeritlerinden yararlanmada öncelikle kamu yararı gözetilir. Kıyılarla sahil şeritlerinin, kullanılış amaçlarına göre derinliği ve kişilerin bu yerlerden yararlanma imkan ve şartları kanunla düzenlenir.''

3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 5. maddesinde ''Kıyılar ile ilgili genel esaslar aşağıda belirtilmiştir: Kıyılar, Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır. Kıyılar, herkesin eşit ve serbest olarak yararlanmasına açıktır, Kıyı ve sahil şeritlerinden yararlanmada öncelikle kamu yararı gözetilir. Kıyıda ve sahil şeridinde planlama ve uygulama yapılabilmesi için kıyı kenar çizgisinin tespiti zorunludur. Kıyı kenar çizgisinin tespit edilmediği bölgelerde talep vukuunda, talep tarihini takip eden üç ay içinde kıyı kenar çizgisinin tespiti zorunludur. Sahil şeritlerinde yapılacak yapılar kıyı kenar çizgisine en fazla 50 metre yaklaşabilir. Yaklaşma mesafesi ve kıyı kenar çizgisi arasında kalan alanlar, ancak yaya yolu, gezinti, dinlenme, seyir ve rekreaktif amaçla kullanılmak üzere düzenlenebilir. Sahil şeritlerinin derinliği, 4. maddede belirtilen mesafeden az olmamak üzere, sahil şeridindeki ve sahil şeridi gerisindeki kullanımlar ve doğal eşikler de dikkate alınarak belirlenir. Taşıt yolları, sahil şeridinin kara yönünde yapı yaklaşma sınırı gerisinde kalan alanda düzenlenebilir. Sahil şeridinde yapılacak yapıların kullanım amacına bağlı olarak yapım koşulları yönetmelikte belirlenir.'' hükmüne yer verilmiştir.

3.2.2. 28.11.1997 tarihli ve 1996/5 E., 1997/3 K. sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi görevinin adli yargıya ait olduğu; ancak, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 9. maddesi uyarınca idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve yazılı bildirime rağmen yasal süresinde idari yargıya başvurulmaması nedeniyle yargı yolunun kapanmış olması veya idari yargı tarafından verilip kesinleşmiş karar bulunması durumlarında, bunlara uygun şekilde kıyı kenar çizgisinin adli yargı tarafından saptanması gerektiğine işaret edilmiştir.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı (V/3.2.) paragraftaki yasal ve hukuksal gerekçeye göre, Bölge Adliye Mahkemesince (IV/3.) paragrafta yer verilen gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

VI. SONUÇ

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı (V/3.2.) paragraftaki yasal ve hukuksal gerekçeye göre, Bölge Adliye Mahkemesince (IV/3.) paragrafta yer verilen gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

VI. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, harç peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 09/05/2022 tarihinde oybirliğiyle kesin olmak üzere karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/51, Karar No: 2013/12147, Tarih: 10.09.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/51 E.  ,  2013/12147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece verilen kesin sürede gider avansının yatırılmamış olması nedeniyle davanın usulen reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava 04.10.2006 tarihinde açılmıştır. Davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte olan 1086 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda (HUMK'da) gider avansı alınmasına yönelik bir düzenleme mevcut değildir. 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nun 114/g maddesinde ise, gider avansı dava şartı olarak düzenlenmiştir. HMK’nın harç ve avans ödenmesi başlıklı 120. maddesinde; “(1) Davacı, yargılama harçları ile her yıl Adalet Bakanlığınca çıkarılacak gider avansı tarifesinde belirlenecek olan tutarı, dava açarken mahkeme veznesine yatırmak zorundadır. (2) Avansın yeterli olmadığının dava sırasında anlaşılması hâlinde, mahkemece, bu eksikliğin tamamlanması için davacıya iki haftalık kesin süre verilir.” Hükmü getirilmiştir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun delil ikamesi için avans başlıklı 324 maddesinde ise; “ (1) Taraflardan her biri ikamesini talep ettiği delil için mahkemece belirlenen avansı, verilen kesin süre içinde yatırmak zorundadır. Taraflar birlikte aynı delilin ikamesini talep etmişlerse, gereken gideri yarı yarıya avans olarak öderler. (2) Taraflardan birisi avans yükümlülüğünü yerine getirmezse, diğer taraf bu avansı yatırabilir. Aksi hâlde talep olunan delilin ikamesinden vazgeçilmiş sayılır. (3) Tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyeceği dava ve işler hakkındaki hükümler saklıdır.” hükmü getirilmiştir.

HMK.’nın 120.maddesindeki gider avansı ile ilgili düzenlemenin, aynı yasanın 324.maddedeki delil ikamesi için avans kuralı ile birlikte değerlendirilmesi ve dava şartı olan gider avansının delillerin ikamesi dışındaki yargılama giderleri için dikkate alınması gerekir. Dolayısı ile delil ikamesi için alınacak avans ile dava şartı olan gider avansının birbirinde ayrılması, delillerin ikamesi için alınacak avansın gider avansı içinde yer almaması zorunludur.

HMK.’nın 120.maddesindeki gider avansı ile ilgili düzenlemenin, aynı yasanın 324.maddedeki delil ikamesi için avans kuralı ile birlikte değerlendirilmesi ve dava şartı olan gider avansının delillerin ikamesi dışındaki yargılama giderleri için dikkate alınması gerekir. Dolayısı ile delil ikamesi için alınacak avans ile dava şartı olan gider avansının birbirinde ayrılması, delillerin ikamesi için alınacak avansın gider avansı içinde yer almaması zorunludur.

Somut olayda; Mahkemece davacıya gider avansını yatırması için iki haftalık kesin süre tanınmamış olduğu gibi ne kadar gider avansı talep edildiği, talep edilen giderlere nelerin dahil olduğu, bu giderler içinde delil ikamesine yönelik gider olup olmadığı belirtilmemiştir. Dolayısıyla talep edilen avansın miktarı belirli olmayıp gider avansı veya delil ikamesi avansı olup olmadığı denetlenememektedir. Ayrıca yukarıda açıklandığı gibi gider avansı dava şartı iken delil ikamesi avansı dava şartı olarak nitelendirilemez. Delil ikamesi avansının verilen kesin süre içinde yatırılmamasının hukuki sonuçları farklı olup davanın reddini gerektirmez. Taraf belirlenen sürede delil avansı giderini yatırmazsa dayandığı o delilinden vazgeçmiş sayılır. Mahkeme, dava şartı olarak belirlediği gider avansına yönelik ara kararında; iki haftalık yasal süre verilmesi zorunlu olduğu gibi gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklamalı, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermeli, dava şartına yönelik gider avansı ile ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da duruşma zaptına açıkça yazmalıdır. Yukarıda açıklanan usul ve esaslara aykırı şekilde dava şartı noksanlığından davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 10/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/18629, Karar No: 2024/13766, Tarih: 07.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/18629 E.  ,  2024/13766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 05.09.2022

SAYISI : 2020/404 E., 2022/1615 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 05.09.2022 tarihli ve 2020/404 Esas, 2022/1615 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a. maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme, 5271 sayılı Kanun’un 286/2-b. maddesinde yer verilen; İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 05.09.2022 tarihli ve 2020/404 Esas, 2022/1615 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Erzincan 3. Asliye Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3923, Karar No: 2013/25527, Tarih: 13.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/3923 E.  ,  2013/25527 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-2-a-b, 22/3, 62, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hüküm, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıklar müdafinin kusur kabulüne yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıklardan ...'in yetkili temsilcisi ve sorumlusu olduğu, ...'ın ise makina mühendisi ve şirket müdürü olarak çalıştığı ... Filtre San. Ltd. Şti. isimli işyerinde katılanın 15.02.2007 tarihinde sigortalı olarak çalışmaya başladığı, katılan işçiye iş güvenliği eğitimi ile iş güvenliği talimatlarının verildiğine ilişkin 19.02.2007 tarihli tutanaklarda katılanın imzasının bulunduğu, 2007 yılının Mayıs ayında katılanın metal filtre kutusu yapımında kullanılan pres makinasında çalışmaya başladığı, çift kontrol kollu olması gereken pres makinasının olay zamanı tek kontrol kolunun olduğu, olay günü bu makina ile çalışan katılanın sol eli ile bu kolu kontrol ederken dikkatsizliği neticesi sağ elini çalışmakta olan prese doğru uzattığı, sağ el 2.parmağının pres altında sıkıştığı ve katılanın bu parmağını kaybettiği, dosya kapsamında bulunan 25.06.2009 tarihli bilirkişi raporu ile 29.10.2020 tarihli bilirkişi heyeti raporundan ve tüm dosya kapsamından anlaşılacağı üzere, katılan işçiye yeterince iş güvenliği eğitimi vermeyen, kazanın yaşandığı pres makinasına ikinci kontrol kolunu yaptırmayan sanıkların asli kusurlu oldukları, katılan işçinin de dikkatsiz ve tedbirsiz çalışarak sağlığını tehlikeye atması nedeni ile tali kusurlu olduğu anlaşılmıştır. Olaya kusurlu davranışları ile sebebiyet veren sanıkların, katılanın yaralanmasına taksirli davranışları ile neden oldukları anlaşılmıştır. Her ne kadar hükümde sanıkların katılanın yaralanmasına bilinçli taksir ile neden oldukları kabul edilmiş ise de, olay öncesi sanıkların istemedikleri yaralanma neticesini dikkatsizlikleri ve özensizlikleri neticesi öngöremedikleri, dolayısıyla katılanın yaralanmasına bilinçsiz taksirleri ile neden oldukları anlaşılmıştır. 5237 sayılı TCK'nın 89/5. maddesi gereğince bilinçli taksirle işlenen taksirle yaralama suçları hariç, taksirle yaralama suçlarının şikayete ve şikayetin TCK'nın 73/1.maddesi gereğince 6 aylık hak düşürücü süreye tabii olduğu, bu sürenin fiil ve failin kim olduğunun bilinmesi veya öğrenilmesinden itibaren başlayacağı, Mayıs 2007 tarihinde meydana gelen kazada yaralanan katılanın 17/02/2009 tarihinde Cumhuriyet Başsavcılığına müracaat ederek şikayetçi olması karşısında, TCK' nın 73/1-2. maddesinde öngörülen sürenin geçtiği ve soruşturma koşulunun gerçekleşmediği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

1-TCK'nun 61/2.maddesi gereğince bilinçli taksir hükümlerinin temel cezanın tayininden sonra uygulanması yerine,nitelikli haline göre yapılan artırımdan sonra uygulanması,

2-Sanık hakkında hesaplanan adli para cezasını taksitlendirmede uygulanan TCK.'nın 52/4.maddelerinin hükümde gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı kanunun 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13/11/2013 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi:

CMK'nın 158/6. maddesi hükmü nazara alınarak yargılamaya devamla verilen hükmün bilinçli taksirin oluşmadığı görüşüyle bozulması yerine şikayet yokluğu nedeniyle düşme öneren çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/2094, Karar No: 2017/9972, Tarih: 30.11.2017

**21. Hukuk Dairesi         2017/2094 E.  ,  2017/9972 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, sigorta başlangıcının 20/01/1992 olduğuna karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, sigorta başlangıç tarihinin 20/01/1992 olduğunun tespitine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 108.maddesinin 1.fıkrasında; "Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarının uygulanmasında nazara alınacak sigortalılık süresinin başlangıcı, sigortalının, yürürlükten kaldırılmış 5417 ve 6900 sayılı kanunlara veya bu kanuna tabi olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihtir" hükmü düzenlenmiştir.

Bir kimsenin sigortalı sayılabilmesi için sigortalı işe giriş bildirgesinin varlığı yeterli değildir.Aynı zamanda o kimsenin Yasa'nın belirlediği biçimde (506 sayılı Yasa'nın 2. maddesi ve 5510 sayılı Yasa'nın 4/a maddesi) eylemli olarak çalışması da koşuldur. Bu yön 506 sayılı Yasa'nın 6. maddesi ile 5510 sayılı Yasa'nın 7/a maddesinde ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 1999/21-549-555, 2005/21-437-448 ve 2007/21-306-320 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır. Bu bakımdan davacının işyerinde eylemli olarak çalışıp çalışmadığının yöntemince araştırılması gerektiği ortadadır.

Bu tür davalar yalnızca bir günlük çalışmanın tespitinden ibaret olarak görülmemeli, bir günlük çalışmanın kabulü ile saptanacak sigortalılık başlangıcının sigortalıya sağlayacağı sigortalılık süresi ile birlikte kazandıracağı haklar dikkate alınmalı ve giriş bildirgesi ile birlikte eylemli çalışmanın bulunup bulunmadığı özellikle belirlenmelidir.