muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12918, Karar No: 2016/1092, Tarih: 28.01.2016

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 23/10/2015 gün ve 94660652-105-34-11754-2015-21879/69163 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 16/06/2015 tarihli ve 2015/599 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/135, Karar No: 2025/3718, Tarih: 01.07.2025

**3. Hukuk Dairesi         2025/135 E.  ,  2025/3718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1394 E., 2024/1754 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Alaşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/1089 E., 2023/753 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar 93.268,99 TL olup, karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle reddine karar vermek gerekmiştir.

Dahili davacılar vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Dahili davacılar vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili;.... mevkiinde kain 571, 572 ve 542 parsel sayılı toplam 15 dönüm taşınmazın Yeşilyurt Belediyesi Encümen Kararı ile 28.07.1972 tarihinde 75.000,00 TL bedel karşılığında müvekkiline satıldığını, satış bedelinin tamamen ödendiğini, müvekkilinin taşınmazları satın aldığı tarihten beri 40 yılı aşkın süredir malik sıfatıyla kullandığını ve bağ haline getirdiğini, ancak tapusunu alamadığını, müvekkilinin davalı ... aleyhine 17.01.2013 tarihinde tapu iptali ve tescil davası açtığını, belediyelere ait taşınmazların satışının belediye başkanı veya belediye encümen kararı ile değil, ancak belediye meclisi kararı ile yapılabileceğinden bahisle davanın 23.12.2014 tarihinde reddedildiğini ve kararın Yargıtay tarafından onanarak kesinleştiğini belirterek; fazlaya ilişkin hakları saklı olmak üzere, müvekkili tarafından 1973 tarihinde ödenen 75.000,00 TL'nin denkleştirici adalet gereği güncellenerek dava tarihi itibariyle değerinin tespiti ile bu bedelden şimdilik 100.000,00 TL'nin, müvekkilinin malik sıfatıyla iyi niyetle yaptığı faydalı masraf olan bağın dava tarihi itibariyle değerinin tespit edilerek bu bedelden şimdilik 10.000,00 TL'nin, taşınmaz üzerine yapılan evin dava tarihi itibariyle değerinin tespit edilerek bu bedelden şimdilik 10.080,00 TL'nin ve taşınmaz üzerine açılan ruhsatlı elektrikli sondaj kuyusunun dava tarihi itibariyle değerinin tespit edilerek, bu bedelden şimdilik 1.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 17.02.2020 tarihli ıslah dilekçesiyle, alınan bilirkişi raporları doğrultusunda, bağ bedelini 562.857,50 TL, taşınmaz üzerine yapılan bağ evi bedelini 10.598,40 TL, taşınmaz üzerine yapılan ruhsatlı su kuyusu bedelini 14.000,00 TL'ye artırmış; yargılama sürecinde davacı ... 21.12.2021 tarihinde vefat etmiş; mirasçıları davaya dahil edilmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davanın zamanaşımına uğradığını, Encümen Kararı ile 542 parselin satışına karar verilmiş olmasına rağmen davacının 572 parsel sayılı taşınmazı kullandığını, bu nedenle iyi niyetli olmadığını, taşınmaz üzerindeki yapının ruhsatının bulunmadığını, bu nedenle taşınmaza yapılan masraf olarak değerlendirilemeyeceğini, bağdan elde edilen gelirlerin de mahsup edilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini, aksi kanaat hasıl olunursa mahsubun uygulanmasına karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının satın aldığı tarihten bu yana taşınmazı kullandığı, taşınmaz üzerinde ev inşa ettiği, bağ diktiği ve sondaj kuyusu açtığı, taşınmazı Belediye Meclis Kararı ile almamış olması nedeniyle satışın geçersiz olduğu ve tapu iptal tescil davasının bu nedenle reddedilip kesinleştiğinin anlaşıldığı, tapu iptal ve tescil davasının kesinleştiği tarih itibariyle eldeki davanın zamanaşımı süresi içerisinde açıldığının anlaşıldığı, davacının 15 dönümlük taşınmaz için 75.000,00 TL ödediğinin dosya arasında bulunan belgelerle sabit olduğu, taşınmaz satışının geçerli olmaması karşısında ödenen bedelin iade edilmesinin hakkaniyet gereği olup, bilirkişi raporu ile hesaplanan 75.000,00 TL'nin güncellenmiş değeri üzerinden talebin kabulüne karar verildiği, taşınmaz üzerinde bulunan ev, bağ ve sondaj kuyusu yönünden yapılan değerlendirmede; sebepsiz zenginleşme nedeniyle iade isteminde bulunabilmek için bir tarafın mal varlığının diğer tarafın mal varlığı aleyhine çoğalması gerektiği, bu azalma ve çoğalmanın dava konusu taşınmazın davacılar tarafından davalılara teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulünün zorunlu olduğu, Mahkemece 08.03.2023 tarihinde dava konusu taşınmazda keşif icra edildiği, mahalli bilirkişilerin ortak beyanında, davanın açıldığı 2017 yılında davacı ...’ın hastalığından dolayı bakamadığı, kendi akrabaları tarafından dava konusu taşınmazla ilgilendiği, keşif tarihi itibariyle davacı ...’ın mirasçıları adına dava dışı kişiler tarafından ortakçı sıfatıyla bakıldığının anlaşıldığı, somut olayda; dava konusu taşınmazın davalıya teslim edilmediği, davanın açıldığı tarih itibariyle davacının dava konusu taşınmazı kullanmaya devam ettiği, bu şartlar altında davacı aleyhine davalının sebepsiz zenginleşmediği nazara alınarak, davacının bu davayı açmakta hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, 93.268,99 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, davacının talepte bulunduğu bağ bedeli alacağı, bağ evi bedeli ve su kuyusu bedelinin hukuki yarar yokluğundan usulden reddine karar verilmiş; karara karşı, taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacıların murisi tarafından ödenen bedelin denkleştirici adalet ilkesine göre hesaplanması hususunda yargılama sırasında uzman bilirkişilerden alınan denetimine elverişli 04.02.2020 tarihli bilirkişi raporunun denetime ve hüküm vermeye elverişli olduğu, bağ evi, bağ bedeli ve sondaj kuyusu bedeline yönelik talepler bakımından; davacı söz konusu yerleri teslim etmediğinden davalının sebepsiz zenginleşmediği, bu anlamda davacının bu talepleri yönünden hukuki yarara yönelik dava şartı eksikliği sebebiyle davanın usulden reddine yönelik olarak verilen kararın yerinde olduğu, ayrıca davacının bağ evi, sondaj kuyusu talepleri bakımından davanın usulden reddine karar verilmiş olup, bu anlamda davalı lehine bu taleplere yönelik dava yönünden maktu vekalet ücreti hükmedildiği ve İlk Derece Mahkemesince verilen 17.06.2020 tarihli ve 2017/624 E., ve 2020/280 K. sayılı ilama yönelik davacının istinaf başvurusu olmadığından 93.268,99 TL'nin davacı yönünden kesinleştiği gerekçesiyle, istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, taraf vekilleri temyiz başvurusunda bulunmuşlardır.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili; talep olmadan ve kök raporlara yapılan itirazlar değerlendirilmeden 05.03.2023 tarihli ek rapor aldırıldığını, kök rapor ile ek raporun birlikte taraflarına tebliğ edilmesinin usule aykırı olduğunu, müvekkillerinin murisinin yaptığı ve taşınmazın değerini tümüyle arttıran bağ, bu bağın yanında bulunan bağ evi ve su kuyusu bedelinin talep edilmesinde hukuki yararın olduğunu, Mahkeme tarafından verilen kararda yalnızca bir Yargıtay Kararının yer aldığını, bunun dışında herhangi bir gerekçenin olmadığını, muris Süleyman'ın, 2015 yılında açtığı tapu iptal ve tescil davasının reddedilmesi ve kesinleşmesinin ardından dava konusu taşınmazdan el çektiğini, 2015 yılından bu yana taşınmazın kullanılmadığını ve buradan herhangi bir menfaat de elde edilmediğini, itiraza uğrayan bir bilirkişi raporunun hükme esas alınmasının doğru olmadığını ifade ederek; kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; geçersiz satış sözleşmesi nedeni ile sebepsiz zenginleşmeden kaynaklı ödenen bedel ve taşınmaza yapılan faydalı masrafların iadesi istemine ilişkindir.

1. Sebepsiz zenginleşmeden söz edilebilmesi için, bir taraf zenginleşirken diğerinin fakirleşmesi, zenginleşme ve fakirleşme arasında uygun nedensellik bağının bulunması ve zenginleşmenin hukuken geçerli bir nedene dayalı olması gerekir.

İade borcunun kapsamını belirlemede öncelikle fakirleşme ve zenginleşme zamanının tespit edilmesi gerekir. Sebepsiz zenginleşme nedeniyle iade isteminde bulunabilmek için, bir tarafın mal varlığının diğer tarafın mal varlığı aleyhine çoğalması gerekir. Bu azalma ve çoğalmanın, dava konusu taşınmazın davacılar tarafından davalıya teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulü zorunludur.

İade borcunun kapsamını belirlemede öncelikle fakirleşme ve zenginleşme zamanının tespit edilmesi gerekir. Sebepsiz zenginleşme nedeniyle iade isteminde bulunabilmek için, bir tarafın mal varlığının diğer tarafın mal varlığı aleyhine çoğalması gerekir. Bu azalma ve çoğalmanın, dava konusu taşınmazın davacılar tarafından davalıya teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulü zorunludur.

2. Yapılan bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde; dava tarihi itibariyle dava konusu taşınmazın davacılar tarafından kullanılmaya devam edildiği, davacılar yararına sebepsiz zenginleşme şartlarının oluşmadığı, davacının faydalı masraf talepleri yönünden dava açmakta hukuki yararlarının bulunmadığı anlaşılmakla dahili davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE,

2. Dahili davacılar vekili tarafından temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz eden dahili davacılar a yükletilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.07.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14278, Karar No: 2024/176, Tarih: 17.01.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/14278 E.  ,  2024/176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 58. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/3129 E., 2023/209 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Anadolu 20. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/70 E., 2023/239 K.

Taraflar arasındaki ödeme emrinin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince feragat nedeniyle davanın reddine dair ek karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

HMK 310/1 maddesi, "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi dosya kanun yolu incelemesine gönderilemez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir." şeklinde düzenlenmiştir.

7251 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 29 uncu maddesiyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 310 uncu maddesine eklenen üçüncü fıkrasına göre İlk Derece Mahkemesince ek kararla feragat nedeniyle davanın reddine karar verilmesi isabetlidir.

Temyizen incelenen ek karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İlk Derece Mahkemesince verilen ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3627, Karar No: 2018/9982, Tarih: 08.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/3627 E.  ,  2018/9982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. Sanığın yetkilisi bulunduğu borçlu şirketin, 15/12/2015 olan şikayet tarihinden önce, 24/08/2014 tarihinde tasfiye kararı aldığı ve tasfiye kararının 05/10/2015 tarihinde tescil edildiğinin anlaşılmasının karşısında, ticareti terk suçunun unsurlar itibariyle oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2. Şikayet dilekçesinde sanığın İİK’nın 337/a maddesinden cezalandırılması talep edildiği halde İİK’nın 338. maddesinden mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25091, Karar No: 2014/25528, Tarih: 30.10.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/25091 E.  ,  2014/25528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/10/2013

NUMARASI : 2013/58-2013/107

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 10.03.2014 tarih ve 2014/3894-6610 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK. nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 226,00 TL para cezası karar düzeltme isteyenden alınmasına, 52,40 TL karar düzeltme harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın karar düzeltme isteyenden tahsiline, 30/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/26636, Karar No: 2010/31863, Tarih: 29.11.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/26636 E.  ,  2010/31863 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/187816

MAHKEMESİ : Bigadiç Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/05/2007

NUMARASI : 2007/100

SUÇLAR : Kasten yaralama ve hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre, sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1)- Sanığın katılan H.. A..’a evin içinde sinkaflı sözler ile küfür ettikten sonra tartışma devam ederken zaman aralığı bulunmadan evin dışına bahçeye çıktığında da küfür etmeye devam etmekten ibaret eylemlerinin tek bir hakaret suçunu oluşturduğu nazara alınarak evin önünün aleni yer olup olmadığı belirlenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında aynı suçu birden fazla işlediği gerekçesiyle cezasında 5237 Sayılı TCK.nun 43/1. maddesi uyarınca artırım yapılması,

2)-5237 sayılı TCK’nun 58.maddesinin 3.fıkrasında “tekerrür halinde sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezasıyla adli para cezası öngörülmüşse hapis cezasına hükmolunacağı” ve aynı Kanunun 50.maddesinin 2.fıkrasında ise, “suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde hapis cezasına hükmedilmişse bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceği” düzenlenmiştir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde; sanık hakkında mükerrir olması nedeniyle uygulanan maddede seçenek olarak öngörülen yaptırımlardan hakimin tercih hakkı bulunmadığından zorunlu olarak hapis cezasına hükmedilmesi karşısında, bu cezanın koşulların bulunması durumunda aynı Kanun’un 50/1.maddesinde yazılı seçenek yaptırımlardan birisine çevrilmesine yasal bir engel bulunmamaktadır. Ancak; 5237 sayılı TCK’nun 50/2. maddesine göre, uygulanan maddede hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörülmesi ve zorunluluk olmaksızın hapis cezasının mahkemece tercih edilmesi halinde bu durumda artık hapis cezası adli para cezasına çevrilemeyecektir.

Açıklanan nedenlerle, sanık hakkında seçenekli cezalardan kısa süreli hapis cezalarına tekerrür nedeniyle zorunlu olarak hükmedildiğinden, bu cezaların aranan diğer koşullar bulunduğunda adli para cezası ya da önlemlerden birine çevrilmesine yasal bir engel bulunmadığı halde, sanık hakkında seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edildiğinden hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının 5237 sayılı TCK’nun 50/2. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan kazanılmış hak gözetilerek hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 29/11/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.