muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12167, Karar No: 2017/6099, Tarih: 24.04.2017

Mahkemece bozma kararı üzerine davanın hak düşürücü süre yönünden reddine ilişkin verilen karar esas yönünden, Yargıtay 1. Hukuk Dairesi’nce esasa yönelik temyiz itirazları reddedilmek suretiyle onanmıştır. Her ne kadar Mahkeme hükmün onanan kısmı yönünden de bozmadan sonra verdiği kararda yeniden hüküm kurmuş ise de, bu usuli bir hata olup, sonuca etkili değildir ve yok hükmündedir. Hükmün onanan kısmı kesinleşmiş artık kesin hüküm haline gelmiştir. Kesin hüküm, hükmü veren mahkeme de dahil olmak üzere bütün mahkemeleri bağlar. Kesin hüküm kamu düzenine ilişkin olduğundan, tarafların iradesine tabi değildir.

Hukuki güvenlik ve yargıya güven kesin hüküm ilkesi ile sağlanır. Hukuki güvenlik ilkesi; hukuk devleti ilkesinin olmazsa olmaz koşulu olup, mevcut emredici hukuk kurallarının herkese eşit şekilde ve düzgün bir şekilde uygulanmasını da içeren bir ilkedir. T.C. Anayasa’sının 2. Maddesi’nde Cumhuriyetin nitelikleri sayılırken, Türkiye Cumhuriyeti’nin bir hukuk devleti olduğu vurgulanmıştır. Hukuk devleti kişilerin hukuki güvenliğini sağlayan bir devlettir.

Hukuki güvenlik ilkesi, herkesin bağlı olacağı hukuk kurallarını önceden bilmesi, tutum ve davranışlarını buna göre güvenle düzene sokabilmesi anlamına gelir. Hukuk devleti hukuk kurallarının onu koyanlar da dahil olmak üzere, her kişi ve kuruluşu bağlamasını ifade eder. Hukuk devleti kavramının özünü devlet organlarının hukuka bağlılığı yani, yönetimin eylem ve işlemlerini hukukun içinde kalarak yerine getirmesi oluşturmaktadır.

T.C. Anayasası 36. Maddesi; “Herkes ….. adil yargılanma hakkına sahiptir.”hükmünü içerir.Türkiye’nin de taraf olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin adil yargılanma başlığı taşıyan 6. Maddesinde; “Herkes …. davasının ….. hakkaniyete uygun …… olarak görülmesini istemek hakkına sahiptir.” denilmektedir.

Adil yargılanma hakkının en önemli alt kavramlarından birisi, silahların eşitliği ilkesidir. Yargılamada taraflar arasında adil, hakkaniyete uygun bir denge kurulması gerekir.

Anayasa’nın 2. Maddesiyle benimsenen hukuk devletinde, hukuki güvenliği sağlayan bir düzen kurulması asıldır. Böyle bir düzende devlete güven ilkesi vazgeçilmez temel unsurlardandır. Hukuk devletinde yasama, yürütme ve yargının hukuka bağlı olması gerekir. Yargısı hukuka bağlı olmayan bir devlette vatandaşların kendilerini güvencede hissedebileceklerini söylemek mümkün değildir.

Hukuk devletinde bireyler devlete güven duyabilmeli aynı şekilde devlet de bu güveni vatandaşa verebilmelidir.

Kesin hükme saygı uluslar arası hukuk düzenine özgü hukukun genel ilkelerinden biri olarak da kabul görmektedir. . Eğer bir hukuk sistemi içerisinde yargının verdiği ve bağlayıcı olan bir kesin hüküm işlevsiz bir duruma getirilmiş ise adil yargılanma hakkının sağladığı güvencelerden söz edemeyiz.

Hukuk devletinde bireyler devlete güven duyabilmeli aynı şekilde devlet de bu güveni vatandaşa verebilmelidir.

Kesin hükme saygı uluslar arası hukuk düzenine özgü hukukun genel ilkelerinden biri olarak da kabul görmektedir. . Eğer bir hukuk sistemi içerisinde yargının verdiği ve bağlayıcı olan bir kesin hüküm işlevsiz bir duruma getirilmiş ise adil yargılanma hakkının sağladığı güvencelerden söz edemeyiz.

Somut olayda, Mahkemece verilen karar esas yönünden, Yargıtay 1.Hukuk Dairesi’nce onanarak kesinleşmiştir. Kesin hüküm gücü kazanan bir kararın, bozmaya konu edilmesi, kamu düzenini bozacak bir sonuç yaratır. Mahkemece hak düşürücü süre yönünden davanın reddine ilişkin karar esas yönünden onanıp kesinleştiğine göre, bozma ilamına konu edilmesi doğru değildir. Bu durum, uluslararası hukuk düzeninde kabul görmüş ilkelere, T.C Anayasası’nın 2. maddesinde belirtilen hukuk devleti ilkesine, hukuki güvenlik ilkesine, adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil eder. Devlete ve yargıya güveni ciddi bir şekilde sarsar. Açıkladığım nedenlerden dolayı Mahkemece verilen hükmün esası ile ilgili karar kesinleşmiş olduğundan mahkemece esasa ilişkin verilen kısmen kabul kararının bu nedenle bozulması gerektiği kanaatinde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/29794, Karar No: 2013/28657, Tarih: 10.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/29794 E.  ,  2013/28657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Hüküm süresi içinde davalı Maray-Gaz Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde 01.01.1989-12.12.2009 tarihleri arasında çalıştığını, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal ... genel tatil günleri çalışma karşılığı ücret alacaklarının ödenmemesi nedeni ile iş sözleşmesini haklı nedene dayalı feshettiğini, ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, iş sözleşmesini kendi isteği ile ve haklı bir nedene dayanmaksızın fesheden davacı işçinin kıdem tazminatına hak kazanmadığını, işyerinde hafta tatillerinde çalışılmadığını, fazla çalışma ücretlerinin eksiksiz ödendiğini ileri sürerek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesi haklı nedene dayalı feshettiği, fazla mesai, hafta tatili ve ulusal ... genel tatil günleri çalışma iddiasının tanık beyanları ile ispatlandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının hangi saatler arasında ve haftada kaç gün çalıştığı denetime elverişli şekilde açıklanmadan yılda 270 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Dosya içerisine ibraz edilen ücret bordrolarının bir bölümünde fazla çalışma ücretlerinin tahakkuk ettirilerek ödendiği ve davacının bordroları itirazi kayıtsız imzaladığı görülmektedir. İmzalı bordrolar ile fazla çalışma ücretinin ödendiği sabit olan dönemler hesaplama dışı tutmaksızın belirlenen toplam fazla çalışma alacağından yapılan toplam ödeme miktarı mahsup edilerek sonuca gidilmiş ise de, bu hesaplama biçimi hatalıdır.

Öncelikle tanık beyanlarına göre belirlenen çalışma düzeni doğrultusunda haftalık 45 saati aşan fazla çalışma süresi tespit edilmeli, ücret bordrolarında tahakkuk bulunan dönemler hesaplama dışında tutulmak sureti ile haftalık dönemler itibari ile ve değişen ücret miktarları esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Hatalı bilirkişi raporu doğrultusunda eksik incelemeye dayalı karar verilmesi isabetsizidir.

3-Davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 46. maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Kanun'un 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46. maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 46. maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Kanun'un 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46. maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda, davacı ve davalı tanıklarının ortak anlatımından kış aylarında ayda iki hafta tatillerinde çalışıldığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda hafta tatillinin yıllık olarak hesaplanması ve yılda 26 hafta tatilinde çalışma yapıldığı kabul edilerek sonuca gidilmesi de isabetsizdir.

Tanık beyanları doğrultusunda, her yıl kış aylarına denk gelen dönemlerde ayda 2 hafta tatilinde çalışıldığı kabul edilerek, aylık dönemler için değişen ücret miktarı da dikkate alınmak sureti hesaplama yapılmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2713, Karar No: 2022/4632, Tarih: 17.05.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/2713 E.  ,  2022/4632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; Yerköy... Lisesinde öğrenci iken 2013 yılı eğitim öğretim stajını ... İlköğretim Okulunda yaptığını ancak 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu gereğince ödenmesi gereken staj ücretinin ödenmediğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 900 TL staj ücretinin bankalarca uygulanacak en yüksek faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı; 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu gereğince staj ücreti ödenmesine ilişkin koşulların oluşmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; 3308 sayılı Kanunun 25. maddesinde "işletmelerde" staj gören öğrencilerin ücret alacakları hususunun düzenlendiği ancak davacının stajını yaptığı okulun "işletme" kapsamında değerlendirilemeyeceği, davacının stajını yaptığı okulun milli eğitime bağlı okulun ana sınıfı olduğu, davacının stajını gerek kendi öğretmenleri ve gerekse milli eğitime bağlı diğer öğretmenler gözetiminde yaptığı, bu nedenle de ücrete hak kazanamayacağı, ayrıca idarenin öğrencilerin mağduriyet yaşamaması için iyiniyetle stajlarını kendi okulunda tamamlamalarını sağlamasına rağmen staj sırasında ücret istemeyen öğrencilerin mezun olduktan sonra staj ücreti talebiyle dava açmalarının TMK'nın 2. maddesindeki dürüstlük kuralına aykırı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1- 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu’nda, Milli Eğitim Bakanlığı Ortaöğretim Kurumları Yönetmeliği’nde ve Milli Eğitim Bakanlığı Okul Öncesi Eğitim ve İlköğretim Kurumları Yönetmeliği’nde; mesleki eğitim, beceri eğitimi, staj, sosyal güvenlik ve ücret hususları tanımlanmıştır. "Staj" ve "Beceri eğitimi" ile ilgili olarak yasal düzenlemelerdeki

tanımlamalar farklı olsa da özü itibarıyla, mesleki ve teknik eğitim veren kurumlarda okuyan öğrencilerin, teorik bilgilerinin yanı sıra uygulamalı teknik eğitim almaları, ileride icra edecekleri meslek konusunda deneyim ve beceri kazanmaları ve genellikle de okul dışında yapılan eğitimi ifade etmektedir. 3308 sayılı Kanun’da yapılan tanımlamalarda, bu eğitimin işletmelerde mesleki eğitim olarak, Milli Eğitim Bakanlığı Ortaöğretim Kurumları Yönetmeliği’nde ise staj olarak tanımlanmış olması sonucu değiştirmez.

Hal böyle olunca, mahkemece; davacının 2013 yılı eğitim-öğretim dönemine ilişkin olarak davalı idareye bağlı okulda mesleki eğitim (staj) yaptığı ve 3308 sayılı Kanun uyarınca davacıya ücret ödenmesine ilişkin koşulların oluştuğu gözetilerek, talep edilen dönemlere ilişkin olarak, staj yapılan işletmenin işçi sayısı ile 3308 sayılı Kanun'daki asgari ücret oranları, davacı/öğrencinin devam/devamsızlık durumu nazara alınarak staj ücreti alacağının Kanun'da belirtilen esaslara göre hesaplanması için bilirkişi raporu alınması ve varsa davalı idare tarafından yapılan ödemelerin de hesaplanacak tutardan indirilerek hasıl olacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma nedenine göre, davalının hükmedilen vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428 inci maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde arar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/05/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11967, Karar No: 2017/3145, Tarih: 06.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/11967 E.  ,  2017/3145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

11. Ceza Dairesinin bozma kararında icra takip dosyasından haciz konulan iki adet aracın değerlerinin araştırılarak borcu karşılayıp karşılamadığının belirlenmesinden sonra toplanan delillere göre sanığın kastının tayin edilerek sonucuna göre hukuki durumun takdirinin gerektiği belirtildiği halde, mahkemece anılan iki adet aracın değerinin tespiti hususunda herhangi bir araştırma yapılmadan, araçların cinslerine göre borcu karşılamaktan uzak olduklarından bahisle eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Sanık hakkında verilen hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine rağmen, aynı gerekçeyle gün adli para cezasının alt sınırdan ayrılmak suretiyle belirlenerek ceza tayininde çelişkiye neden olunması,

3-Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde belirtilen hallerde düşeceğinin karar yerinde gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 06.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26979, Karar No: 2016/20988, Tarih: 28.11.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/26979 E.  ,  2016/20988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile maaşından kesilen SSK primlerinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 01/10/2000-01/01/2004 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde dış cephe tuğla duvar ustabaşı olarak çalıştığını iş aktinin haksız olarak fesh edildiğini iddia ederek beyanla ödenmemiş işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar adına iflas idare memurlarına tebligat yapılmış ancak cevap dilekçe verilmemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, 16/04/2014 tarihli duruşmada takip edilmeyen davanın yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına ve sonrasında ise yasal üç aylık süre içerisinde yenilenmediği gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Dosyanın incelenmesinde, davacı vekilinin Mahkemeye sunduğu 13/02/2014 tarihli dilekçe ile 13/02/2014 günü yapılacak duruşmaya katılamayacağına dair mazeret sunduğu, Mahkemece mazeretin kabulüne ve davacı vekilinin duruşma gününü UYAP'tan öğrenmesine karar verilerek duruşmanın 16/04/2014 tarihine bırakıldığı, bu tarihteki duruşmaya davacı vekilinin katılmadığı ve davalının da davayı takip etmediğini bildirmesi üzerine HMK 150. maddesi uyarınca dava yenileninceye kadar dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği, üç aylık süre zarfında yenileme olmadığından Mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

“Davacı vekilinin duruşma gününü UYAP üzerinden öğrenmesine” şeklindeki ara kararı yasaya uygun olmayıp, gider avansından tebligat masrafı alınarak davacı vekiline usulüne uygun tebligat yapılarak ya da UYAP üzerinden davacı vekiline duruşma günü bildirilerek davaya katılımına olanak sağlanıp sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7770, Karar No: 2015/2349, Tarih: 10.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/7770 E.  ,  2015/2349 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Sanık Kemalettin hakkında; TCK'nın 89/1, 89/2-b, c, d, e, 89/3-a, b, 62, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Sanık İbrahim hakkında; Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanık ...'ın mahkumiyetine sanık ...'in beraatine ilişkin hükümler, sanık ... müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I ) Sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan incelemeye, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin ve sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık ...'ın .....Kooperatifinin başkanı, sanık ... tarafından kullanılan otobüsün ise kooperatif adına kayıtlı olduğu, kooperatif ile ..... Üniversitesi arasında yapılan sözleşmeye göre, servis aracı olarak hizmet görecek araçların bakım ve onarımlarının kooperatife ait bulunduğu, olay günü 17.45 sıralarında sanık İbrahim'in, idaresindeki otobüs ile ....Caddesinden, .... Bulvarı'na dönüş yaptığı esnada, otobüsün sol arka lastiğinin patlaması sonucu aracın çamurluk parçalarının koparak katılan yayaya çarptığı ve katılanın konuşma yeteneğini kaybedecek şekilde yaralandığı, olaydan sonra bu araç üzerinde yapılan inceleme sonucu düzenlenen 20.06.2011 ve 22.06.2011 tarihli ön inceleme raporları ve 07.06.2012 tarihli bilirkişi raporunda, aracın arka lastiklerinin kullanma süresini doldurması nedeniyle üzerine kaplama yapıldığı, bu haliyle otobüsün ağırlığını ve basılan havanın basıncını karşılayacak dirence sahip olmadığının belirtilmesi karşısında, sanığın ticari yolcu taşımacılığı için tahsis ettiği otobüsün lastiklerinin kullanım ömrünün tamamlandığını bilmesine rağmen kullandırması nedeniyle sorumlu olduğu olayda bilinçli taksir koşullarının oluştuğunun gözetilmemesi,

2) Sanık hakkında TCK'nın 89/1. maddesindeki seçimlik cezalardan adli para cezasının seçilmesi karşısında, temel cezanın 365 gün adli para cezası şeklinde belirlenmesi yerine, 1 yıl adli para cezası olarak tayini,

3) Sanık hakkında TCK'nın 89/1. maddesiyle tayin edilecek temel cezanın maddenin 3. fıkrasıyla artırılması ile yetinilmesi yerine önce TCK'nın 89/2. maddesi ile bu miktar üzerinden de ayrıca TCK'nın 89/3. maddesi ile yeniden arttırılması,

II) Sanık ...'in beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;