muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/37991, Karar No: 2019/13690, Tarih: 20.06.2019

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanun'un 22/5. maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanun'un ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının sözleşme kapsamında ödenen ikramiye ve ilave tediye gibi ücretlerin nakil ilmuhaberindeki ücrete eklenemiyeceği, nakil ilmuhaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan ilk derece mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden bölge adliye mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten/sebeplerden dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/560, Karar No: 2025/1390, Tarih: 08.04.2025

**6. Hukuk Dairesi         2025/560 E.  ,  2025/1390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1649 E., 2024/2168 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aydın 4. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mah. Sıf.)

SAYISI : 2023/348 E., 2024/182 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı talep edenler ... Makina Pazarlama İmalat San. ve Tic. Ltd. Şti., ..., ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. TALEP

Talep edenler vekili dilekçesinde; grup şirketi olan talep eden müvekkil borçlu şirketlerin ve şirket ortaklarının verilecek kesin mühlet içerisinde ve görevlendirilen komiser nezaretinde yapılacak alacaklılar toplantısında ve İİK hükümlerine göre işletilen yasal prosedürün tamamlanmasının ardından konkordato projesinin tasdikini talep etmişlerdir.

II. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile talep eden ... Makina ve Nakliyat Sanayi Ticaret Limited Şirketi'nin konkordato projesi tasdik talebinin kabulü ile konkordato projesi gereğince borçlunun konkordatoya tabi borçlarını konkordato tasdik kararından itibaren başlayarak toplam 30 ay içerisinde, üçer ay ara ile 30 eşit taksitte (3 yılda) kesin mühlet tarihinden itibaren faizsiz olarak ve her ayın son günü ödemesine; talep eden ... Makina Pazarlama İmalat ve Sanayi Ticaret Limited Şirketi ve diğer gerçek kişiler yönünden, konkordato projesinin yasanın aradığı şartları taşımadığı gerekçesiyle konkordato tasdik taleplerinin ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

III. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde talep edenler ... Makina Pazarlama İmalat San. ve Tic. Ltd. Şti., ..., ...'in tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile talep edenler ... Makina Pazarlama İmalat San. ve Tic. Ltd. Şti., ..., ...'in konkordato projesinin İİK'nın 302. maddesinde öngörülen çoğunlukla kabul edilmediği, bu durumda İİK'nın 305. maddesinde öngörülen tasdik koşulları oluşmadığından dolayı İİK'nın 308. maddesi çerçevesinde doğrudan iflas nedeni de bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Talep edenler ... Makina Pazarlama İmalat San. ve Tic. Ltd. Şti., ..., ...'in vekili temyiz dilekçesinde; konkordato tasdik talebi reddedilen müvekkilleri yönünden oylama ve tasdik aşamasının değerlendirilmesi aşamasında eksiklikler ve hataların mevcut olduğunu, konkordatonun oylanması sırasında katılım gösteren rehinli alacaklıların kullandıkları oyların, sadece ... Makine yönünden değil esasen kefalete dayalı sorumlu olan diğer davacıların konkordato taleplerine de ilişkin olduğunu, ... Makine'nin konkordato tasdik talebi kabul edilmişken diğer talep eden müvekkiller yönünden reddedilmesinin hatalı olduğunu beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Talep, konkordato projesinin tasdikine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, yargılama şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, talep eden ...'in karar başlığında gösterilmemesi mahallinde her zaman giderilmesi mümkün maddi hata olmasına göre, talep edenler ... Makina Pazarlama İmalat San. ve Tic. Ltd. Şti., ..., ... vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,

Temyiz harcı peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9703, Karar No: 2016/9903, Tarih: 22.11.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/9703 E.  ,  2016/9903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/1, 62/1, 52, 50/1-a ve 52. maddelerine göre 80 TL ve 3.000 TL adli para cezası, adli para cezaları içtima edilerek 3.080 TL adli para cezası.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde; “Daireler arasında işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir.”, (b) bendinde de; “Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir.” hükmüne yer verilmiştir.

Çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adli para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır.

Katılanın arkadaşı olan ve dizüstü bilgisayar almak istediğini öğrenen sanığın, tanıdığı vasıtasıyla 700 TL karşılığında bilgisayar alabileceğini söyleyerek katılandan 400 TL para ve kredi kartı aldığı, katılandan aldığı parayı kendi ihtiyacı için kullanan sanığın, kredi kartını kullanarak kendisine cep telefonu aldığı iddiası karşısında; 19/01/2015 tarih ve 2015/8 tarihli Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu kararına göre, tebliğname tarihi 28/06/2014 tarihinden önce olan dosyalarda, görev hususunda iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme dikkate alınacağı belirtildiğinden incelenen dosya içeriğine göre, iddianamede anlatılan "banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması" suçunun cezası TCK'nın 245/1. maddesinde üç yıldan altı yıla kadar hapis ve beş bin güne kadar adli para cezası; "güveni kötüye kullanma" suçunun cezası ise aynı Kanun'un 155/1. maddesi uyarınca altı aydan iki yıla kadar hapis ve adli para cezasından ibaret olduğu gözetildiğinde;

İddianamedeki anlatıma göre, Yargıtay Kanunu'nun Değişik 14. maddesi gereğince temyiz incelemesi (8.) Ceza Dairesi'nin görevi dahilinde olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 22/11/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2622, Karar No: 2020/6745, Tarih: 30.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/2622 E.  ,  2020/6745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılanlar ... ve ...’a yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Her iki katılana yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişi ile gerçekleştiğinin kabul edilmesine rağmen suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerde TCK’nun 119/1-c maddesinin uygulanmaması sureti ile eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından, suçların iş yeri dokunulmazlığının ihlali yerine konut dokunulmazlığının ihlali olarak nitelendirilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106. maddesine göre, suça sürüklenen çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezalarının ödenmemesi halinde hapse çevrilemeyeceği hususu gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinde, para cezası ödenmediği takdirde hapis cezasına çevrileceği belirtilmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, katılanlar ... ve ...’a yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden kurulan hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarından ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine ilişkin kısmın çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında katılanlar ... ve ...’a yönelik mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocukların eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nin 151/1, 31/2 maddesinde düzenlenen suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin, karar tarihi olan 24.11.2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

II- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında katılanlar ... ve ...’a yönelik mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocukların eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nin 151/1, 31/2 maddesinde düzenlenen suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin, karar tarihi olan 24.11.2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

III- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...’e yönelik hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından, katılan ... ...’a yönelik hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından, katılan ...’a yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümler ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...’e yönelik hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından, katılan ... ...’a yönelik hırsızlık suçundan ve katılan ...’a yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

1- Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5237 sayılı TCK'nun 31/2. maddesi gereğince; Ceza Genel Kurulu'nun 04/04/2017 tarih, 2014/518 Esas ve 2017/208 Karar sayılı kararında ifade edildiği gibi işlediği iddia olunan hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme suçlarının hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediğine ilişkin rapor aldırılmadan hükümlülük kararı verilmesi,

2- Suç tarihinde 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1 ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik'in 20/2. maddesi gereğince zorunlu olan sosyal inceleme raporu alınmadan, başka bir dosyadan alınan sosyal inceleme raporuna dayanılarak hüküm kurulması,

3- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçlarından hüküm kurulurken, suç tarihi itibari ile TCK’nun 143/1. maddesi uyarınca temel cezanın en fazla 1/3’üne kadar artırılabileceği halde, yazılı şekilde 1/2 oranında artırım yapılarak fazla ceza tayini,

3- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçlarından hüküm kurulurken, suç tarihi itibari ile TCK’nun 143/1. maddesi uyarınca temel cezanın en fazla 1/3’üne kadar artırılabileceği halde, yazılı şekilde 1/2 oranında artırım yapılarak fazla ceza tayini,

4- Suça sürüklenen çocuk ... Olçum hakkında katılan ...’e yönelik mala zarar verme suçundan, katılanlar Abdulaselam ... ve ...’a yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından, suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...’e yönelik mala zarar verme suçundan kurulan hükümler açısından, 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesinde daha önce hapis cezası ile mahkum olmayan 18 yaşını doldurmamış çocukların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezalarının aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrileceği belirtilmiş, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesinde "Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez, bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır." şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Her ne kadar 5237 sayılı TCK'nın 50/6. maddesinde seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde tedbire çevrilen kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği belirtilmiş ise de, yukarıda açıklanan düzenlemeler karşısında 5237 sayılı TCK'nın 50/6. maddesinin çocuklar yönünden uygulanamayacağı, hükmolunan seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde diğer seçenek tedbirlerden birine veya adli para cezasına karar verilebileceği sonucuna varılmaktadır.

Bu itibarla suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerde kısa süreli hapis cezalarından çevrilen seçenek tedbirlerinin yerine getirilmemesi halinde hapis cezalarının tamamen veya kısmen infaz edileceği ihtarı yapılamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

5- Suça sürüklenen çocukların katılan ...’ün aracının sağ arka kelebek camını kırıp, düz kontak yaparak ve araca hasar vererek eylemlerini gerçekleştirmiş olduğunun anlaşılması karşısında; araçta meydana gelen hasarın, suça sürüklenen çocukların eylemlerinin aracın mülkiyetine yönelik olması nedeniyle ayrıca mala zarar verme suçunu oluşturmayacağı göz ardı edilerek, beraatleri yerine yazılı biçimde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

6- Katılanlar ... ve ...’a karşı işlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerde suç isimlerinin iş yeri dokunulmazlığının ihlali yerine konut dokunulmazlığının ihlali yazılması

7- Katılanlar ... ve ...’a karşı işlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerde suçun birden fazla kişi ile birlikte işlendiğinin kabul edilmesine rağmen TCK nun 119/1-c maddesinin uygulanmaması sureti ile eksik ceza uygulanması,

8- Katılan ... ...’a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden,

7- Katılanlar ... ve ...’a karşı işlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerde suçun birden fazla kişi ile birlikte işlendiğinin kabul edilmesine rağmen TCK nun 119/1-c maddesinin uygulanmaması sureti ile eksik ceza uygulanması,

8- Katılan ... ...’a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden,

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocukların katılanın iş yerinden çaldığı eşyaların 60 TL değerindeki 2 adet plastik çalışma eldiveni, 2 adet kırmızı saplı yıldız uçlu tornavidanın anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuklar hakkında suçların işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan paraların değerinin az olmaları nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafi ile o yer Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocukların katılan ... ve ...’a karşı işlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden kazanılmış haklarının gözetilmesine, 30/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9270, Karar No: 2017/12060, Tarih: 04.12.2017

**13. Hukuk Dairesi         2017/9270 E.  ,  2017/12060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine dair verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ile belediye meclisi kararına dayanarak evini kendisine konut verilmesi karşılığında davalı belediyeye devrettiğini, kıymet takdiri yapılırken bina ve eklentisi müştemilat bedelinin eksik belirlendiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 9.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslahla talep sonucunu 21.976 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne dair önceki kararının temyiz edilmesi sonucu Dairemizce idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle kararın bozulması üzerine bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda idari yargının görevli olduğundan bahisle davanın yargı yolunun caiz olmaması sebebiyle usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacıya ait gecekondunun Kentsel dönüşüm projesi kapsamında davalı belediyeye devri hususunda taraflar arasında sözleşme akdedildiği, davalının sözleşme gereğince taahhüdüne uymadığı iddiasıyla eldeki davayı açtığı, mahkemece de davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden bahisle davanın usulden reddine karar verilmiş olup, eldeki davada çözülmesi gereken husus davaya bakma görevinin adli yargıya mı, idari yargıya mı ait olduğu hususudur.

Benzer bir olayda davanın reddine dair direnme kararının Yargıtay Hukuk Genel Kurulunda görüşülmesi sırasında, Dairemizce de benimsenen kararda da belirtildiği üzere taraflar arasında yapılan sözleşmenin tarafların özgür iradesiyle düzenlendiği, davacının özel hukuk hükümlerine tabi bu sözleşme uyarınca eksik belirlendiği iddia edilen bakiye alacağının talep edildiği, davacının bu talebinin kişisel hakka dayandığı, bu nedenle uyuşmazlıkta idari yargı değil adli yargı mahkemelerinin görevli olduğu anlaşılmaktadır. (Hukuk Genel Kurulunun 10.06.2015 gün 2014/13-1500 esas, 2015/1519 karar numaralı kararı)

Bilindiği üzere görev hususu kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilmesi gereken bir husustur. Bu bağlamda mahkemenin, görevli olup olmadığını talep olmasa dahi kendiliğinden gözetmesi zorunludur. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak da oluşmaz. Bu itibarla Dairemizin bozma ilamına uyulması da taraflar açısından kazanılmış hak teşkil etmez. Dava konusu olayda Dairemiz bozma ilamına uyulmasına rağmen yukarıda belirtilen Hukuk Genel Kurulu kararı uyarınca da davacının talebinin özel hukuk hükümlerine tabi kişisel hakka dayalı olduğu, uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle görevli mahkemenin adli yargı mahkemesi olduğu gözetilerek işin esasına girilmek suretiyle hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekirken mahkemenin değinilen bu yönü gözardı ederek yazılı şekilde karar vermiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-3 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 04/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.