muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/21147, Karar No: 2017/12491, Tarih: 14.12.2017

Satış tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’ da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. maddeye göre, (818 sayılı BK'nun 198.maddesi), alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya uygun süre içinde ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra hemen (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 2013 tarihinde teslim edildiği ve 21.8.2014 tarihinde de eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 2013 tarihinde teslim edildiği ve 21.8.2014 tarihinde de eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, talep edilen hususlarla ilgili “açık ayıp”, “gizli ayıp” ve “eksik ifa” ayrımının ayrıntılı ve açık bir şekilde yapılmadan genellikle gizli ayıplı olduğu değerlendirmesi yapılmış ve yazılı şekilde karar verilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi heyet raporunda ve mahkemece “gizli ayıp”lı olarak belirtilen imalatlar ile ilgili olarak; “gizli ayıp” olarak nitelendirilen (mesela izolasyona bağlı su sızıntı izleri, boya kabarma ve rutubetlenme olması gibi...) ayıplar yönünden kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve tespit tarihi de göz önünde bulundurularak yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. Yine TBK'nun 223 (BK'nun 198. maddesi) hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “hemen ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin veya diğer tüketicilerin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi heyetinden “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatlara ilişkin ayıpların tek tek neler olduğunun belirlenerek, ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi ve tarafların delilleri dikkate alınarak taraf ve yargı denetimine esas gerekçeli ek rapor tanzimi sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Yine eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili olarak da; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yönde olduğu gibi, aynı görüşte olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 4.12.2015 gün ve 2015/13-1581 esas ve 2015/2792 kararı da bulunmaktadır. Hal böyle olunca, bu kalemler yönünden açık ayıp olarak değerlendirme yapılarak sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece anılan hususlarda ayrıntılı inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenlerine göre, davacı ve davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. bent gereğince temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 29,20 TL harcın istek halinde davalıya iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 14/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5164, Karar No: 2017/6233, Tarih: 21.11.2017

**20. Ceza Dairesi         2017/5164 E.  ,  2017/6233 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suçlar : 1- Uyuşturucu madde ticareti yapma

2- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hükümler : 1- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri: Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında

Uyuşturcu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyet: Sanıklar ... ve ... hakkında

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

A) Sanıklar..., ..., ... ve... hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı kurulan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik temyiz isteklerinin incelenmesi:

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2012 tarihli ve 2011/785 esas ve 2012/101 karar sayılı kararında açıklandığı üzere; "kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma" suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen "tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve göevli itiraz merciince verilmesi için, bu suçla ilgili olarak kararın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE,

B) Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan dolayı kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesi:

Sanık müdafiine 10/11/2011 tarihinde tebliğ edilen hükmün, dosyaya sunulan istirahat raporlarının sürelerinin 24/11/2011 tarihinde dolduğu ve hükmün 25/11/2011 tarihinde temyiz edilmesi gerektiği de göz önüne alınarak, sanık müdafii tarafından CMUK'nın 310/1. maddesinde belirtilen bir haftalık kanunî temyiz süresinden sonra 28/11/2011 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, CMUK’nın 317. maddesi uyarınca sanığın temyiz isteminin REDDİNE,

C) Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

Tüm dosya kapsamından sanık ... hakkında TCK’nın 192/3. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiren bir neden görülmediğinden tebliğnamenin sanık ... ile ilgili bölümünün a fıkrasında belirtilen bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Duruşmalardan bağışık tutulma talebi bulunmayan sanığın dosya içeriği ile UYAP sisteminden yapılan sorgulamada, hüküm tarihinde başka suçtan aynı yer cezaevi olan ... Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın, hükmün esasını oluşturan kısa kararın açıklandığı 06/10/2011 tarihli oturumda hazır bulundurulmaması ve savunmasının alınmaması suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 193 ve 196. maddelerine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

2-Sanıktan ele geçirilen net 8.5 gramdan ibaret esrar miktarına göre hak ve nesafet kuralları gözetilerek sanığın cezasının tayini gerektiği gözetilmeden; 5237 sayılı TCK’nın 3/1 ve 61. maddelerinde öngörülen ölçütlerle orantısız biçimde sanık hakkında, temel gün adli para cezasının 1000 gün olarak belirlenmesi,

3-Sanık müdafiinin son oturumda lehe olan hükümlerin uygulanması talebinin, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi gereğince taksitlendirmeyi de kapsadığı halde, bu konuda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,

4-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA,

21.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/6496, Karar No: 2016/6401, Tarih: 07.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/6496 E.  ,  2016/6401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Bakırköy 1. Sulh Hukuk ve Gaziosmanpaşa 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı Kanunun 405.maddesi uyarınca vasi tayini istemine ilişkindir.

Bakırköy 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, Bakırköy 5. Aile Mahkemesinin ihbar yazısında kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin “...” olarak gösterildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Gaziosmanpaşa 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının UYAP üzerinden alınan nüfus kayıt örneğine göre ikamet adresinin “...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... 5. Aile Mahkemesinin ihbar yazısı ve ... İlçe Emniyet Müdürlüğünün 30.03.2015 tarihli tutanağından kısıtlı adayının “...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Gaziosmanpaşa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Gaziosmanpaşa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 07.06.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9363, Karar No: 2023/6570, Tarih: 19.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/9363 E.  ,  2023/6570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/44 E., 2015/171 K.

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Suça sürüklenen çocuk (SSÇ) hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sakarya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.04.2015 tarihli ve 2013/44 Esas, 2015/171 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, dördüncü fıkrası ve altıncı fıkrası,

43 üncü maddesi, 31 inci maddenin üçüncü fıkrası ve son fıkrası uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.04.2019 tarih 2015/361543 sayılı Tebliğnamesiyle dosya bozma istemiyle Başkanlığımıza gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafii ve Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Sübutun gerçekleşmemesi nedeniyle suça sürüklenen çocuğun atılı suçtan beraat istemine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

"Sanık ...'in mağdure ... ...'ın teyzesinin oğlu olduğu, orta öğrenimine devam etmek için 2001 yılı ile 2004 yılı arasında mağdur ... ...'ın ailesinin yaşadığı evine geldiği, 3 yıl süreyle bu evde kaldığı, kaldığı süre zarfında evde kimse olmadığı zamanlarda; ilki 2001 yılında mağdur ... 8-9 yaşlarında sanık ... de 13-14 yaşlarındayken ve evde kimse olmadığı bir anda mağdur uyurken elbisesini çıkardığı, daha sonra kendisinin soyunup geldiği, bu esnada annesi müşteki ... ...'ın her ikisi de çıplak vaziyette iken gördüğü ve bunu aşamalarda beyan ettiği;

Sanığın ... Meslek Yüksek Okulunda başladığı dönemde zaman zaman mağdurun annesi müşteki ... ...'ın evine ziyarete geldiği, bu süreçte net olarak tespit edilemeyen bir günde eve geldiğinde gece evde ayrı bir odada kaldığı sırada su içmek için kalkan mağdur ... ...'ı zorla kolundan tutarak ve ağzını kapatarak odasına götürdüğü, mağdurun korktuğundan sesini çıkartamadığı, mağdurun elbisesini soyarak ve vücudunu mağdurun vücuduna bastırarak anal yoldan zorla cinsel ilişkide bulunduğu ve dışarıya boşaldığı, mağdurun canının acıdığını beyan ettiği, sanığın tehdidi nedeniyle, gerekse utandığından mağdurun şikayette bulunamadığı,

Devam eden süreçte 2005 yılı Eylül - Ekim aylarında müşteki ... ... annesi ile birlikte sanık ...'in annesinin evine gittiklerinde müşteki ve sanığın annelerinin teravih namazı için evden çıktıklarında, sanık ... müştekiye yenidoğan hayvanlara bakma bahanesiyle ahıra inmesini sağladığı, burada zorla mağdurun elbiselerini çıkararak yine arkadan anal yoldan zorla cinsel ilişkiye girdiği, sanığın tehdidi nedeniyle, gerekse utandığından mağdurun şikayette bulunamadığı,

Sakarya Cumhuriyet Savcılığı'nca bir başka suça ilişkin olarak yapılan soruşturma sırasında mağdurun bu olaylara yönelik de açıklamalarda bulunduğu,

Mağdur ... ...'ın gerek şüpheli ...'e gerekse diğer aile efradına iffetini ortaya koyarak iftira etmesini gerektirecek düzeyde husumet ve anlaşmazlık tespit edilemediği, mağdurun tutarlı şekilde oluşan olayları aşamalarda anlattığı ve sonradan bu beyanlarından dönmediği, ATK 6. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 22.11.2013 gün 5284 sayılı raporu ile ATK Genel Kurulunun 05.02.2015 gün 203 sayılı raporunda belirtildiği üzere mağdurun yaşamış olduğu olayların etkisiyle ruh sağlığının bozulmuş olduğu,

Sanık ...'in eylem tarihlerinde suça sürüklenen çocuk (SSÇ) konumunda olduğu, son eylem tarihi olan 2005 Eylül ve Ekim Ayı itibari ile 15-18 yaş aralığında bulunduğu, gerçekleşen son eylemin 5237 Sayılı yasanın yürürlükte bulunduğu dönemde vuku bulduğu,

Sanık ...'in eylem tarihlerinde suça sürüklenen çocuk (SSÇ) konumunda olduğu, son eylem tarihi olan 2005 Eylül ve Ekim Ayı itibari ile 15-18 yaş aralığında bulunduğu, gerçekleşen son eylemin 5237 Sayılı yasanın yürürlükte bulunduğu dönemde vuku bulduğu,

SSÇ ...'in isnat olunan '15 Yaşını Tamamlamamış Olan Çocuğa Karşı Cebirle Vücuda Organ Sokarak Zincirleme Şekilde Nitelikli Cinsel İstismar' suçunu işlediği; dinlenilen savunma ile katılan mağdurun anlatımı, katılan vekilinin savı ile tanık ifadeleri ve mağdurun ruh sağlığının bozulduğunu ortaya koyan ATK 6. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 22/11/2013 gün 5284 sayılı raporu ile ATK Genel Kurulunun 05.02.2015 gün 203 sayılı raporu ile mağdur ve sanığın okul bilgilerine ilişkin yazılar ve katılan mağdur hakkında düzenlenen psikolog bilirkişi raporu ile mağdurun yaşını ortaya koyan nüfus kaydından sübuta erdiğinden ...nun 61/1 maddesi uyarınca SSÇ'nin suçu işleyiş biçimi ve özelliği ile saik ve sebebi ile suçun konusunun önemi ve suçun işleniş yeri ve zamanı ile oluşan sonucun ağırlığı ile SSÇ'nin suç kastının yoğunluğu ile fiil adedindeki sayısal çokluk gözetildiğinde ...nun 3/1.maddesi uyarınca fiile göre tayin olunacak olan cezanın adalet ve hakkaniyet ilkeleri dairesinde ölçülülük taşıması mülahazası da gözetilerek SSÇ'nin ıslahına imkan tanıyacak topluma yararlı bir kimse olarak kazandırılmasına sebebiyet verecek amaçlarla takdiren asgari hadde uzaklaşılarak takdiren üst hadde varılmaksızın temel ceza tayini yönüne gidilmiş; 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı ...nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek 5237 sayılı yasanın 28.06.2014 tarihinde yapılan değişiklikten önceki haline göre cezanın alt sınırının 8 sene olduğu, değişiklikten sonraki haline göre cezanın alt sınırının 16 sene olduğu, değişiklik öncesi hükümlerin sanık lehine olduğu anlaşılmakla" sanık hakkında 6545 sayılı Kanun öncesi çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve zamanı, sanığın aşamalarda değişmeyen savunması, mağdurenin birden fazla kişi tarafından istismar edildiğine dair iddiaları, Sakarya Kadın Doğum ve Çocuk Hastanesinin mağdurenin jinekolojik muayenesinde perine/vulva/vajen doğal, hymen annüler tarzda intakt Uterus ve overler doğal olduğunu ve mağdurenin bakire olduğunu bildirir 19.11.2012 tarih ve 139 sayılı rapor içeriği; Sakarya Eğitim ve Araştırma Hastanesinin mevcut bulgularla fiili livatayı gösteren herhangi bir patolojiye saptanmadığını bildirir 02.01.2013 tarih ve 1278 Protokol sayılı raporu, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, mağdurenin soyut beyanları dışında, sanığın mağdureye yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek müsnet suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sakarya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.04.2015 tarihli ve 2013/44 Esas, 2015/171 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısı ile suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6068, Karar No: 2023/1913, Tarih: 11.04.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/6068 E.  ,  2023/1913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/267 E., 2019/357 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yokluğunda verilen kararın, tebligat tarihinde cezaevinde bulunan suça sürüklenen çocuğa tebliğ edilirken, tebliğ edilen karar içeriğinin okunup, anlatılmak suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenen gerekçeli karar tebliğine ilişkin 26.07.2019 tarihli tebligat belgesi içeriğine göre tebliğ işleminin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 35/3. maddesinde öngörülen usûle uygun olmayıp geçersiz olduğu anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuğun eski hâle getirme isteminin kabulü ile öğrenme üzerine yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Salihli Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.10.2007 tarihli ve 2007/2061 Esas numaralı iddianamesi ile suça sürüklenen çocuğun temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ... ve temyiz dışı sanık ... ile birlikte gece vakti asma kilidi kırarak girdiği mağdura ait iş yerinden tabanca, para, ziynet eşyaları ve cep telefonu çalmak suretiyle hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarını işlediğinden bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 31/3, 116/4, 119/1-c ve 31/3. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Salihli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.11.2008 tarihli ve 2007/388 Esas, 2008/556 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 31/3, 62, 116/4, 119/1-c, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 13 gün ve 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 51/1-2. maddesi gereği verilen cezaların mağdurun zararını gidermesi koşuluyla ertelenmesine; ayrıca suça sürüklenen çocuk hakkında her iki suç bakımından da 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 5/1-a. maddesi uyarınca danışmanlık tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.