muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14972, Karar No: 2023/2462, Tarih: 21.03.2023

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

VI. GEREKÇE

A. Sanık hakkında kenevir ekme suçundan kurulan hüküm yönünden:

İlk Derece Mahkemesince hükmolunan cezaların tür ve miktarları ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararları nazara alınarak 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadıkları dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hüküm yönünden:

Tüm soruşturma ve kovuşturma kapsamı itibarıyla eksik inceleme bulunmadığı, suça konu uyuşturucuların usulüne uygun arama neticesinde ele geçirildiği, İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarında açıklanan gerekçeler ile suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirleri tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, delillerin takdirinde ve hukuki nitelendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A. Sanık hakkında kenevir ekme suçundan kurulan hüküm yönünden:

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hüküm yönünden:

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 07.04.2021 tarihli ve 2021/868 Esas, 2021/509 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13976, Karar No: 2015/11478, Tarih: 15.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/13976 E.  ,  2015/11478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aladağ Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2014

NUMARASI : 2013/130-2014/44

Davacı E.. U.. tarafından, davalı U.. U.. aleyhine 22/05/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/05/2014 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne, miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız şikayet nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Gümrük ve Ticaret Bakanlığı'nda müfettiş olup, davalının Adana/Aladağ ... Nolu K. Kooperatifi yönetimi hakkında verdiği şikayet dilekçesi uyarınca kendisinin denetim için görevlendirildiğini, davalının şikayetlerini dinlediğini, davalının kooperatif başkanına kendisine yakın kişileri yönlendirmesi ve onların ifadesini alacağını söylediğine dair şikayetçi olduğunu, hakkında soruşturma açıldığını ancak soruşturma izni verilmediğini, davalının iftira niteliğindeki şikayetinden dolayı manevi olarak zarara uğradığını beyan ederek manevi tazminat ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, anayasal şikayet hakkını kullandığını, davacının iddialarının haksız ve yersiz olduğunu, kooperatif yönetimi hakkında savcılığa da şikayet dilekçesi verdiğini, yapılan soruşturmada yüksek tutarda zimmet bulunduğunu, davacının denetiminden sonra da suistimallerin devam ettiğinin ortaya çıktığını, davacının denetim raporunun halen kendisine ulaşmadığını, tanık Ali Şimşek'in kendisine davacı için denetim sırasında kooperatif başkanına kendine yakın olan kişilerden 10 kişiyi getir dediğini duyduğunu beyan etmesi üzerine şikayetçi olduğunu bildirerek tanıklarının dinlenmesini ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden, davalının şikayetinde ileri sürdüğü iddiayı tanık Ali beyanına dayandırdığı anlaşılmakta olup cevap dilekçesiyle birlikte savunmasında tanık beyanına da başvurduğu görülmüştür.

Şu durumda mahkemece, davalının gösterdiği tanıkları dinlenmeden tüm deliller toplanmadan eksik inceleme ile istemin kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1488, Karar No: 2023/7898, Tarih: 26.09.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/1488 E.  ,  2023/7898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/238 Esas, 2022/2625 Karar

KARAR : Esastan ret/ Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tarsus 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/163 Esas, 2019/176 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 Sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Mersin ili, Tarsus ilçesi, Kızılçukur köyü, 1492 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı idarece teklif edilen bedelin kabul edilemeyeceğini, davaya konu taşınmazın arsa niteliğinde olduğunun kabulü ile gerçek değerinin tespitini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile işbu bedelin; idarenin Kıymet Takdir Komisyonu tarafından belirlenen kısmının hükmün kesinleşmesi beklenmeksizin derhal, kalan fark bedelin ise karar kesinleştiğinde davalı tarafa ödenmek üzere bankada üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılarak karar kesinleştiğinde davalılara tapudaki hisseleri oranında ödenmesine, tespit edilen toplam kamulaştırma bedeline davanın dört ay içinde sonuçlandırılmadığı gözetilerek 14.10.2018 tarihinden karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine, kamulaştırma konusu taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; tespit edilen kamulaştırma bedelinin yüksek olduğunu, uygulanan kapitalizasyon faiz oranının düşük olduğunu, dava konusu taşınmaz tapu kaydı üzerinde haciz şerhi bulunmasına rağmen Mahkemece bu yönde bir hüküm tesis edilmemiş olmasının hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın arsa vasfında olduğunu, gerçek değerinin tespit edilmesi gerektiğini, bir an için tarım arazisi niteliğinde olduğu kabul edilecek olsa dahi, kuru değil sulu tarım arazisi olarak değerlendirmenin yapılması gerektiğini, uygulanan kapitalizasyon faiz oranın hatalı olup, objektif değer artış oranının ise gerçeği yansıtmadığını, net gelir hesabı yapılırken üretim giderlerinin yüksek alındığını, dava konusu taşınmazın kamulaştırma amacının sulama göleti yapmak olduğunu, kamulaştırma dışı kalan kısımda gölet inşaası sonrası sulama imkanı oluşacağından bahisle, hiç kamulaştırılmayan parselde değer artış hesaplamasının yapıldığını, değer artışının ancak kısmi kamulaştırma durumunda söz konusu olabileceğini, itirazları karşılanmaksızın eksik inceleme ile karar verildiğini, davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğunu, tespit edilen kamulaştırma bedelinin tamamının nakden ve peşin olarak ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; uygulama imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla birlikte belediye hizmetlerinden yararlanması ve meskun yerler arasında bulunması gerektiği, 1/1000 ölçekli uygulama imar planında yer almayan dava konusu kuru tarım arazisi niteliğindeki taşınmaza % 5 oranında kapitalizasyon faiz oranı uygulanması suretiyle, münavebe ürün olarak buğday, yeşil soğan ve bakla seçilerek, gelir metodu esas alınıp resmi verilere göre yeniden değer biçildiği, taşınmazın birim m² sinin 29,23 TL olarak tespit edildiği, bu durumda arazinin toplam kamulaştırma bedelinin 224.867,45 TL olduğu, davalıların hissesine düşen miktarın ise 151.003,63 TL olacağı, bakiye 68.268,29 TL fark bedelin davacı idare tarafından ara karar uyarınca depo edildiği, kamulaştırma dışı alanın sulama tesisleri dışında kaldığı, dolayısıyla kamulaştırma nedeniyle sulu arazi vasfını kazandığından söz edilemeyeceği, kamulaştırma bedelinden indirim yapılmasının doğru olmadığı, Anayasa Mahkemesinin 27.11.2020 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanan 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı iptal kararıyla, 2942 sayılı Kanun'un 7139 sayılı Kanun'la değişik 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrasının dördüncü cümlesinde yer alan; “... idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere ...” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan; “... idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine ...” ibaresi iptal edildiğinden kamulaştırma bedelinin derhal ödenmesine karar verilmesi gerektiği, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak, davanın niteliği gereği davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle; davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun reddine, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; tarım arazisi niteliğindeki dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedeli tespit edilirken gelir metoduna göre yapılan hesaplamanın hukuka aykırı olduğunu, münavebe ürünlerin hatalı seçildiğini, bunların yörenin mutat tarım ürünleri olmadığını, kapitalizasyon faiz oranının düşük alındığını, taşınmaz üzerindeki muhdesat bedellerinin de fahiş olarak hesaplandığını, kamulaştırma dışı kalan alanın sulama projesi ile sulu tarım arazisi niteliğini kazandığını, bu nedenle taşınmazdaki değer artışının kamulaştırma bedelinden mahsup edilmesi gerektiğini, taşınmaz tapu kaydı üzerinde haciz şerhi bulunmasına rağmen, Mahkemece bu yönde bir hüküm tesis edilmemiş olmasının hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın arsa vasfında olduğunu, gerçek değerinin tespit edilmesi gerektiğini, bir an için tarım arazisi niteliğinde olduğu kabul edilecek olsa dahi, kuru değil sulu tarım arazisi olarak değerlendirmenin yapılması gerektiğini, uygulanan kapitalizasyon faiz oranın hatalı olup, objektif değer artış oranının ise gerçeği yansıtmadığını, rapora karşı itirazları karşılanmadan eksik inceleme ile karar verildiğini, tespit edilen kamulaştırma bedelinin tamamının nakden ve peşin olarak ödenmesi gerektiğini, kamulaştırma bedeline yasal faiz işletilmesi nedeniyle davalıların enflasyon karşısında zarara uğradığını, kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz oranının uygulanması gerektiğini ileri sürerek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi ile 11 ... maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 ... maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Kuru tarım arazisi niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 ... maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca net geliri esas alınarak, üzerindeki ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumu dikkate alınmak suretiyle maktuen değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı ile objektif değer artışı oranı uygun görülmüştür.

3. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı ile objektif değer artışı oranı uygun görülmüştür.

4.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre, usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3611, Karar No: 2022/3097, Tarih: 19.04.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/3611 E.  ,  2022/3097 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü tarafından ihale edilen, Gaziantep Şehit Kamil 500 seyirci kapasiteli spor salonu inşaatı işinin yüklenicisi ... inşaat firması olup, 23/12/2010 tarihli taşeron sözleşmesine göre spor salonu inşaatı kapsamında prefabrik karkas iskeletin imal, nakil ve montaj işinin taşeron firma olan Kambeton Ltd. Şti'ye verildiği, taşeron firma olan Kambeton Ltd. Şti. ile ... İnş. ve End. A.Ş.'nin yönetim kurulu başkanının temyiz dışı ... olduğu ve herhangi bir yazılı sözleşme olmaksızın montaj işi kapsamında çalıştırılmak üzere ... İnş. ve End. A.Ş.'den işçi temin edildiği, olay tarihinde bu suretle taşeron firma olan Kambeton Ltd. Şti.'nin üstlendiği montaj işi kapsamında çalıştırılan ve fiili olarak alt taşeron konumundaki ... İnş. ve End. A.Ş.'nin çalışanı olan işçi ..., kriş montajı için vince bağlı olan krişin üzerinde yerden yükselerek vinç operatörünü yönlendirdiği esnada boşta bulanan yedek taşıma kancası ve makarasının bağlı olduğu halatın koparak kanca ve makaranın ...'ya çarpması sonucu yüksekten zemine düşerek yaralanması akabinde hastaneye kaldırıldığı ve yapılan tüm müdahalelere rağmen 27/03/2011 tarihide vefat ettiği, Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının 27/03/2011 tarihli ölü muayene ve otopsi tutanağında şahsın kesin ölüm nedeninin, yüksekten düşmeye bağlı çoklu travma ve dalak rüptürü nedeni ile gelişen solunum ve dolaşım durması sonucu meydana geldiğinin tespit edildiği olayda;

Dosya kapsamında mevcut olan Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünün 31/01/2012 tarihli yazısında ilgili iş kapsamında sözleşme gereği alt taşeron çalıştırılamadığı bildirilmekle, oluşa uygun bulunarak mahkemece hükme esas alınan 27/04/2015 tarihli, kovuşturma aşamasında dosyanın tevdii üzerine, talimatla aldırılan, iş güvenliği uzmanlarının meydana getirdiği üç kişilik heyetten oluşan bilirkişi raporunda, yüklenici firma olan ... İnşaat firmasının çalışanı olan inşaat mühendisi sanık ...'in ilgili iş kapsamında şantiye şefi ünvanı ile görev yaptığı, bu hususun Gaziantep 8. Noterliğinin 34919 yevmiye nolu taahhütnamesi ile sabit olduğu, sanık ...'in sözleşme gereği bu işte taşeron çalıştırılamayacağını bilmesine rağmen sözleşmeye aykırı davranarak taşeron firma işçisi çalıştırması, işyerinde işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili çalışma yaptırmaması, yüksekte çalışan taşeron firma elemanlarının uygun olmayan çalışma biçimine müdahale etmemesi ile iş yerinde iş sağlığı ve güvenliğini sağlayacak şekilde iş organizasyonunu tam olarak yaptırmamasından dolayı meydana gelen kazada asli kusurlu olduğunun belirtildiği anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin olayın oluş şekline, kusur durumuna, hükmedilen cezanın fazla olduğuna ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken dayanak madde olan 50/4 ve 50/1-a. maddeleri ile sonuç ceza olan adli para cezasının günlük miktarının takdir edilmesinin dayanak maddesi olan 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2- TCK'nın 50/6. maddesinde bulunan ''yaptırım'' ibaresinin, 01.03.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan 26.02.2008 tarihli ve 5739 sayılı Kanunun 4. maddesi ile ''tedbirin'' olarak değiştirilmesi ile, sözü edilen maddenin birinci fıkrasının ''a'' bendi uyarınca hapis cezasının paraya çevrilmesi seçenek yaptırım, diğer bentlerde düzenlenen hususların ise seçenek tedbir niteliğinde olduğu, TCK'nın 50/6. maddesinde hükmün kesinleştikten sonra Cumhuriyet Savcılığınca yapılan tebligata rağmen otuz gün içinde seçenek tedbirin gereklerinin yerine getirilmesine başlanmaması veya başlanıp da devam edilmemesinin sonuçlarının düzenlendiği, somut durumda ise sanık hakkında bir tedbir niteliğini haiz olmayan, uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verildiği, kaldı ki bu durumun hükmün tesisi aşamasında değil, hükmün kesinleşmesinden sonra infaz aşamasında nazara alınacağı hususu gözetilmeksizin, infazı kısıtlar biçimde karar tesis edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün (4) numaralı bendi hükümden çıkarılarak yerine, "Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının TCK 50/4-1.a. maddesi gereğince, sanığın sosyal ve ekonomik durumu göz önünde bulundurularak adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.