muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5427, Karar No: 2014/9757, Tarih: 24.03.2014

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır (Yargıtay 9. HD. 13.6.2008 gün 2007/19368 E, 2008/15558 K.). 4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda, davacı ile yapılan iş sözleşmesinde sözleşmenin belirli süreli olması yönünde herhangi bir objektif nedene dayanılmadığı anlaşıldığından, taraflar arasındaki iş akdi başından beri belirsiz süreli olup, bakiye süre ücreti söz konusu olmayacağından davacı işçinin bakiye süreye ait ücret alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, bu talebin yazılı şekilde kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 24/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7922, Karar No: 2010/5019, Tarih: 28.04.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/7922 E.  ,  2010/5019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kayıp eşyayı sahiplenmek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümden sonra 8.2.2008 tarihinde yürürlüğe giren, 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/5. maddesi uyarınca yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğname gibi BOZULMASINA, 28.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/704, Karar No: 2021/2118, Tarih: 09.03.2021

**8. Hukuk Dairesi         2020/704 E.  ,  2021/2118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davacı üçüncü kişi vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 09.03.2021 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davacı üçüncü kişi vekili gelmedi, karşı taraftan davalı alacaklı vekili Av. ... ... geldi. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı üçüncü kişi vekili, 26.08.2013 tarihinde yapılan hacizde müvekkiline ait granit mermerlerin haczedildiğini, mermerleri haciz tarihinden çok önce satın aldıklarını ve bedelini de ödediklerini iddia ederek davanın kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu, usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara katılmadığı gibi cevap da vermemiştir.

Mahkemece yapılan ilk yargılama sonucunda, davanın kabulüne ilişkin verilen karar, davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 17.11.2016 tarihli ve 2014/22809 Esas, 2016/15799 Karar sayılı ilamı ile, haczedilen mahcuzların davacının dayandığı faturada belirtilen mal olup olmadığı, faturaların ticari defterlere işlenip işlenmediği, işlenmişse bu defterlerin usulüne uygun tutulup tutulmadığı, borçlu ile üçüncü kişi arasında ticari ilişki olduğunu gösteren cari hesap bulunup bulunmadığının belirlenmesi için bilirkişi raporu alınması, ayrıca haczin yapıldığı açık alanın tarafların iş yerine olan yaklaşık mesafesinin zabıta aracılığı ile belirlenmesi gerektiğinden bahisle araştırma bozması yapılmıştır. Mahkemece bozma ilamına uyularak haczin boş bir arsada yapıldığı,hacze konu menkullerin borçlu şirketten satın alındığına dair beyan karşısında üçüncü kişinin sicil ve vergi kayıtlarındaki adresi olmadığı gözetilerek İİK’nin 97/a maddesi gereğince mülkiyet karinesinin borçlu yararına olduğu, davalı alacaklı taraf ile takip borçlusu arasında hacze konu mermerlerle ilgili alım satım bulunduğu, vergi kayıt cevabına göre de istihkak iddiasının kesin inandırıcı ve güçlü delillerle davacı tarafça kanıtlanmadığı, kaldı ki kabule göre de iş yeri ve menkul devri olduğu iddiası değerlendirilecek olsa dahi, devir iddiası yönünden Borçlar Kanunu’na göre iyiniyetli üçüncü şahısların alacaklarından devreden ve devir alanın 2 yıl boyunca müteselsil olarak sorumlu tutulacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, karar davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Dava konusu haciz, boş bir alanda yapılmış olup davacı üçüncü kişi haciz mahallinin kendi kullanımında olduğuna dair delil olarak dava dışı ... Gıda... şirketine ait ekmek fabrikasının eklentisinde yer alan arsanın boş kısmının üçüncü kişi tarafından malzeme muhafaza etmek üzere kullanılması için izin verildiğine dair 05.04.2013 tarihli belgeye dayanmış, yargılamada dinlenen tanık ...’in üçüncü kişinin komşusu olan dava dışı ... Gıda firmasında müdürlük yaptığı, şirketin arsasına üçüncü kişinin mermerlerini bıraktığı şeklindeki beyanı ile üçüncü kişinin delil olarak dayandığı belgeyi doğruladığı anlaşılmıştır. Ayrıca,dosya kapsamında yer alan bilirkişi raporuna göre, haciz yapılan yer ile üçüncü kişinin vergi dairesinde kayıtlı adresi arasında 4 km mesafe olup malzeme bırakılması için 4 km’ lik mesafenin makul olarak görülmesi gerekmiştir. Bu durumda mülkiyet karinesi davacı üçüncü kişi lehine olup, davanın İİK’nin 96. maddesi gereğince üçüncü kişi tarafından açılması ispat yükünün yer değiştirmesine neden olmaz. Mülkiyet karinesinin aksinin davalı alacaklı tarafından inandırıcı ve güçlü delillerle ispat edilmesi gerekir. Davalı alacaklı, vergi dairesi kayıtları, tanık, icra dosyası ve hacze konu mahcuzları borçluya sattığına ilişkin faturaya dayanmış, üçüncü kişi de hacze konu menkulleri borçludan satın aldığına dair fatura sunmuş olup, anılan fatura ve fatura bedellerinin ödenmesine ilişkin makbuzlar,yine fatura bedeli için verilen çeklerin ödendiğinin Banka tarafından teyit edilmesi üçüncü kişinin lehine olan karineyi desteklemiş, alacaklı tarafından borçlu ile üçüncü kişi arasında yapılan satışın muvazaalı olduğuna dair dosya kapsamına güçlü ve inandırıcı delil sunulamadığı anlaşıldığından davanın kabulü yerine, oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı üçüncü kişinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün İİK'nin 366 ve 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, İİK'nin 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 09.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11735, Karar No: 2015/5635, Tarih: 01.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/11735 E.  ,  2015/5635 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... Koruma Kurulu'nun 09.09.1998 tarih, 7998 sayılı kararıyla, kentsel ve 3. derece arkeolojik sit alanı ilan edilen bölge içerisinde yer alan ve aynı Kurulun 04.12.1996 tarih, 6289 sayılı kararıyla korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olduğu kabul edilen ... ilçesi,... mahallesi, ... meydanı, 235 ada, 25 sayılı parselde bulunan tescilli binaya komşu arazide, arazi sahibi olan ... tarafından inşaata başlandığı, 235 ada, 25 sayılı parselde bulunan tescilli binanın sahibi olan sanık ... tarafından binada tadilatın yapılmak istendiği ve bu nedenle mimar ve proje müellifi sanık ... tarafından hazırlanan restorasyon projesinin, ...Koruma Bölge Kurulu'nun 21.10.2009 tarih ve 5317 sayılı kararıyla uygun bulunduğu, onaylı proje doğrultusunda başlanılan tadilat esnasında, yan araziye araçla giriş ve çıkışta sıkıntının yaşanması üzerine, yan arazi sahibi ... tarafından ... Asliye Hukuk Mahkemesinde el atmanın önlenmesi davasının açıldığı, 22.06.2009 tarih ve 2007/537 Esas, 2009/263 Karar sayılı kararla, iki parsel arasındaki yola yapılan müdahalenin önlenmesine, davacının arazisine giriş ve çıkışın engellenmemesine karar verildiği, bu kararın Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 25.01.2010 tarih, 2009/14779 Esas, 2010/465 Karar sayılı kararıyla onanması üzerine, ... tarafından, ... İcra Müdürlüğünün 2010/5969 Esas sayılı dosyası üzerinden, meni müdahale ve muarazanın giderilmesi talebiyle ilamlı icra takibine başlandığı, 03.09.2010 tarihli haciz işlemiyle, kadastro teknisyeni marifetiyle müdahalenin menine karar verilen alanın sınırlarının belirlendiği, .. Asliye Hukuk Mahkemesinin 22.06.2009 tarih ve 2007/537 Esas, 2009/263 Karar sayılı kararında, ...'nun arazisine giriş ve çıkışının engellenmesi muarazasının ne şekilde giderileceği belirtilmediği halde, ... tarafından 235 ada, 25 sayılı parselin batı kısmına, 3 metre yüksekliğinde ve 11.20 metre uzunluğunda perde betonu döktürüldüğü, bu durumun olay yerinde inceleme yapan ... görevlilerince tespit edildiği ve 13.09.2010 tarihli raporla bu durumun tespit edildiği, her ne kadar bu tespitler ve ilgili Koruma Bölge Kurulu'nun 28.01.2011 tarih, 6857 sayılı kararıyla yapılan suç duyurusu üzerine, sanıklar ..., ... ve ...'nun eşi ... hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açılmış ise de; kentsel ve 3. arkeolojik sit alanı içerisinde fiziki ve inşai müdahale kapsamında olan duvar inşa etme eyleminin, hakkında suç duyurusunda bulunulan ... tarafından yaptırıldığı, bu durumun gerek ...'nun ifadelerinden, gerekse de atılı suçlamayı kabul eden ...'nun yargılama aşamasında verdiği ifadelerinden anlaşılabildiği, tüm bu nedenlerle izin almadan fiziki ve inşai müdahalede bulunan kişinin ... olduğu ve sanıklar ..., ... ve ...'nin, sanık ...'nun sabit olan eylemine iştiraklerinin bulunduğuna dair delillerin de olmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılama sonunda, atılı suçun sanıklar tarafından işlenmediğinin sabit olduğu gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 01/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8002, Karar No: 2023/6920, Tarih: 29.11.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/8002 E.  ,  2023/6920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/352 E., 2022/267 K.

DAVA TARİHİ : 06.12.2013

HÜKÜM : Ret

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil istekli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiş, kararın davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine hüküm, Dairenin 18.01.2018 tarih, 2015/6334 Esas, 2018/370 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sırasında asli müdahil sıfatı ile ... davaya dahil olmuş ve yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; kararın asli müdahil ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Davacı ...’ın karar tarihinden sonra 20.06.2022 tarihinde öldüğü, geride mirasçısı olarak kızı ....’ın kaldığı, anılan mirasçının 04.07.2022 tarihinde mirasın reddi talebinde bulunduğu, gerekçeli kararın davacının kızı ...’a 28.10.2022 tarihinde tebliğ edildiği ve Mudanya Sulh Hukuk Mahkemesinin 18.04.2023 tarih 2022/779 Esas-2023/539 Karar sayılı kararı ile ....’ın mirası reddettiğinin tespitine karar verildiği, kararın 16.05.2023 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Bilindiği üzere TMK’nın 612 inci maddesinde “En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras, sulh mahkemesince iflâs hükümlerine göre tasfiye edilir. Tasfiye sonunda arta kalan değerler, mirası reddetmemişler gibi hak sahiplerine verilir.” düzenlemesi mevcuttur.

Eldeki davada davacı ...’ın en yakın mirasçılarının tamamı olduğu anlaşılan tek mirasçısı...tarafından reddolunan davacı ...’ın mirası daha sonraki derece bulunan mirasçılara geçmeyeceğinden mahallin Sulh Hukuk Mahkemesine durum bildirilerek iflas hükümlerine göre reddolunan mirasın tasfiyesi sağlanmalı, davacı ... terekesi için TMK’nın 612 inci maddesi uyarınca atanacak ve yetkilendirilecek temsilciye gerekçeli karar ve davalının temyiz dilekçesi usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek yasal temyiz sürelerinin beklenilmesi, tebliğ mazbatalarının evrakına eklenmesi ve sonrasında temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekmektedir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi ve ondan sonra Daireye gönderilmesi için dosyanın hükmü veren Gemlik 2. Asliye Hukuk Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

29.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14641, Karar No: 2015/26655, Tarih: 03.11.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/14641 E.  ,  2015/26655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;Alacaklı tarafından borçlu aleyhine genel haciz yoluyla ilamsız icra takibine başlandığı, örnek 7 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine borçlunun yasal sürede icra müdürlüğüne verdiği dilekçe ile borca itiraz ettiği, bunun üzerine alacaklının borçlunun itirazı ile duran takibin devamını sağlamak amacıyla itirazın kaldırılması istemiyle icra mahkemesine başvurduğu mahkemece, talebin reddi ile birlikte alacaklı aleyhine tazminata hükmedildiği görülmektedir.Bilindiği üzere; İİK.'nun 68/1. maddesi gereğince; "Talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenitse, alacaklı itirazın kendisine tebliği tarihinden itibaren altı ay içinde itirazın kaldırılmasını isteyebilir.''

İİK'nun 68/son maddesinin ilk cümlesine göre; “İtirazın kaldırılması talebinin esasa ilişkin nedenlerle kabulü halinde borçlu, talebin aynı nedenlerle reddi halinde ise alacaklı, diğer tarafın talebi üzerine tazminata mahkum edilir.”İcra mahkemesince, alacaklının itirazın kaldırılması istemi, takip dayanağı belgenin İİK'nun 68. maddesinde belirtilen belgelerden olmadığı gerekçesiyle işin esası incelenmeksizin reddedildiğinden ve bu durumda borçlu yararına tazminata hükmedilmesi için yasada öngörülen "talebin esasa ilişkin nedenlerle reddi" koşulu oluşmadığından, alacaklının tazminatla sorumlu tutulması isabetsiz olup hükmün bu nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir. SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ...İcra Hukuk Mahkemesi'nin 18/02/2015 tarih ve 2014/408E.-2015/73K. sayılı kararının hüküm bölümünün tazminata ilişkin (2) no’lu bendinin karar metninden tamamen çıkarılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/74, Karar No: 2012/18439, Tarih: 03.07.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/74 E.  ,  2012/18439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İnegöl 1. Asliye hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :02.06.2011