muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/741, Karar No: 2010/6119, Tarih: 03.05.2010

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı bu davasında diğer talepleri yanında davalı idarenin tek taraflı olarak sözleşmeyi fesih etmemesi halinde 27.1.2005 tarihinden itibaren dava dışı SSK ile de sözleşme imzalayıp, SSK’lı hastalara da ilaç vereceğini, SSK ile sözleşme imzalamasının ön şartının diğer kurumlarla arasındaki sözleşmenin fesh edilmemesi olduğunu, davalının hukuka aykırı fesih işlemi nedeniyle SSK ile sözleşme imzalayamadığını, bu nedenle de karı kaybına uğradığını ileri sürüp tazminat talebinde bulunmuş; mahkemece davacının bu talebi de kabul edilmiş ise de davacı, henüz imzalamadığı ve ileride SSK ile imzalayacağını varsaydığı sözleşmeye dayanarak davalından tazminat isteminde bulunamaz. Hal böyle olunca davacının SSK sigortalılarına ilaç verememesi nedeniyle uğradığı zarara ilişkin talebinin tümden reddine karar verilmesi gerekirken bu kalem isteğin de kabul edilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Borçlar Kanunu’nun 101/1 maddesi hükmü gereğince muaccel bir borçlusu alacaklının ihtarı ile mütemerrit olur. Davacı, dava tarihinden önce davalıyı temerrüde düşürdüğünü ispat edememiştir. Bu durumda davalının açılan bu dava ile temerrüde düştüğünün kabulü gerekir. Hal böyle olunca dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken sözleşmenin feshi tarihinden itibaren faiz uygulanması doğru değildir. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 3.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11209, Karar No: 2015/4742, Tarih: 12.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/11209 E.  ,  2015/4742 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İddianameyle talep edilmesine karşın TCK'nın 53/6. maddesi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi, bu hususun mahkemenin takdirinde olması sebebiyle bozma konusu yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusura ve sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında 5237 sayılı TCK' nın 50/4 . maddesinin gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 4 ve 5. bentlerinin hükümden çıkarılıp yerine “Sanığa verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 760 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 25 TL olarak hesabıyla 19.000TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7683, Karar No: 2014/16270, Tarih: 05.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/7683 E.  ,  2014/16270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2013

NUMARASI : 2009/425-2013/96

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Değerlendirme tarihi olan 2009 yılında dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılarak alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosya mahkemesine GERİ ÇEVRİLMİŞ ise de; geri çevirme kararı gerekleri yerine getirilmemiştir.

Bu nedenle dava konusu Bahçelievler Bakırköy Osmaniye Mahallesi 1042 ada 4 parsel sayılı taşınmaz ile bilirkişi kurulu raporunda emsal olarak alınan Bakırköy Osmaniye Mahallesi 267 ada 149 parsel ve 1043 ada 2 parsel sayılı taşınmazların değerlendirme tarihi olan 2009 yılında Arsa Metrekare Rayiç Bedel Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinde araştırılarak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/39310, Karar No: 2019/13695, Tarih: 20.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/39310 E.  ,  2019/13695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, yasadan kaynaklı bir kısım ek ödemeleri hak etmiş olmasına karşın kendisine ödeme yapılmadığını, maaş ilmühaberinde ücretinin bu nedenle eksik tespit edildiğini beyanla haklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, kurum işleminin yürürlükteki mevzuata uygun olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İstinaf başvurusu:

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı,nakledilirken bu artışların ve ödenen ikramiye,ilave tediye gibi ücretlerin maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Kanunda değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 sayılı Kanun ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. Maddesi, gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu, yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır.Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanun'un 22/5. maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanun'un ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının sözleşme kapsamında ödenen ikramiye ve ilave tediye gibi ücretlerin nakil ilmuhaberindeki ücrete eklenemiyeceği, nakil ilmuhaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan ilk derece mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden bölge adliye mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten/sebeplerden dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2845, Karar No: 2025/3225, Tarih: 23.06.2025

**1. Hukuk Dairesi         2025/2845 E.  ,  2025/3225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar asıl ve birleştirilen davalarda davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı Hazine vekili; davalılar aleyhine ayrı ayrı açılıp yargılama sırasında aralarındaki hukuki ve fiili bağlantı nedeniyle birleştirilen dava dilekçelerinde; kıyı-kenar çizgisi ile deniz arasında Devletin hüküm ve tasarrufu altında kalan 1226 parsel sayılı taşınmazın tapuda davalılar adına hisseli şekilde kayıtlı olup davalıların işgalinde bulunduğunu açıklayarak taşınmazın tapusunun iptaline, davalıların müdahalesinin önlenmesine ve taşınmaz üzerindeki yapının yıkımına karar verilmesini istemiştir.

2. Davacı vekili 15.04.2004 tarihinde davalılardan ... hakkındaki davayı atiye bıraktığını bildirmiştir.

II. CEVAP

Davalılar ..., ... ve ...; taşınmaz üzerindeki yapının 3621 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girmesinden önce yapıldığını, davalı Abdülkadir Arıkan 19.03.2004 tarihli dilekçesiyle taşınmazdaki payını ...'na sattığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

III. MAHKEME KARARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

2. Davacı vekili 15.04.2004 tarihinde davalılardan ... hakkındaki davayı atiye bıraktığını bildirmiştir.

II. CEVAP

Davalılar ..., ... ve ...; taşınmaz üzerindeki yapının 3621 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girmesinden önce yapıldığını, davalı Abdülkadir Arıkan 19.03.2004 tarihli dilekçesiyle taşınmazdaki payını ...'na sattığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

III. MAHKEME KARARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Mahkemece; 1226 parsel sayılı taşınmazın geldisi olan ... 86 parsel sayılı taşınmazın asıl ve birleştirilen davalarda davacının da taraf olduğu ... Tapulama Hakimliğinin 02.10.1968 tarih ve 1967/323 Esas, 1968/14 Karar sayılı kararı ile ...adına hükmen tesciline karar verildiği, anılan Mahkeme kararında taşınmazın deniz ile olan ilişkisinin irdelendiği gerekçesiyle kesin hüküm nedeniyle asıl ve birleştirilen davaların reddine dair verilen ilk karar Dairece onanmış, karar düzeltme talebi üzerine ise Dairece; “Dosya içeriği ve toplanan delillerden, kısmen kıyı-kenar çizgisi içerisinde yer aldığı keşfen saptanan çekişmeli 1226 sayılı parselin, 1965 yılındaki kadastro işleminde tapuya dayalı olarak tespiti yapılan ve sonrasında Hazinenin de taraf bulunduğu ... Tapulama Mahkemesinin 1967/323 Esas, 1968/14 Karar sayılı tespite itiraz davasında 02.10.1968 tarihli kararla ... adına tescil edilen 86 sayılı kadastral parselden geldiği görülmektedir. Mahkemece, kesin hükümden bahisle davanın reddine karar verilmiştir.Gerçekten de, 86 sayılı kadastral parselle ilgili ... Tapulama Mahkemesinin 1967/323 esas sayılı tespite itiraz davasında verilen hükmün, tarafı bulunan Hazine yönünden bağlayıcı olduğunda ve kesin hüküm niteliği taşıdığında kuşku yoktur. Ne var ki, çekişmeli 1226 sayılı parselin 86 sayılı kadastral parselden ne şekilde geldiği araştırılmamış, ilk tesisinden itibaren tedavüllü çap kayıtları getirtilmemiş, 1226 sayılı parselin tevhit suretiyle oluşması halinde tevhit parsel ya da parsellerinin 1967/323 Esas sayılı kesin hükümden yararlanamayacakları düşünülmemiştir. Hâl böyle olunca; çekişmeli 1226 sayılı parselin 86 sayılı kadastral parselle ve varsa başka parsel ya da parsellerle ilgili bağlantısını gösteren tedavül kayıtlarının getirtilerek keşfen uygulanması, 1967/323 esas sayılı hükmün kapsamında kalıp kalmadıklarının açıklığa kavuşturulması, kapsam dışında kalmaları halinde kıyı-kenar çizgisi ve 5841 sayılı Yasa hükümleri yönünden değerlendirme yapılması, bunun yanında taraflara yüklenecek yargılama masrafı ve vekalet ücreti bakımından davadaki haklılık durumlarının belirlenmesi, ondan sonra bir karar verilmesi yerine, eksik soruşturma ile yazılı biçimde hüküm kurulması doğru değildir.” gerekçesiyle onama kararının ortadan kaldırılmasına, Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

2. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; dava konusu 1226 parsel sayılı taşınmazın geldisi olan ... 86 parsel sayılı taşınmazın asıl ve birleştirilen davalarda davacının da taraf olduğu ... Tapulama Hakimliğinin 02.10.1968 tarih ve 1967/323 Esas, 1968/14 Karar sayılı kararı ile ...adına hükmen tesciline karar verildiği, anılan Mahkeme kararında taşınmazın deniz ile olan ilişkisinin irdelendiği, dolaysıyla ... Tapulama Hakimliğinin 02.10.1968 tarih ve 1967/323 Esas, 1968/14 Karar sayılı ilamının davacı yönünden kesin hüküm oluşturduğu, ayrıca aynı parsel için bir kısım bağımsız bölüm malikleri hakkında aynı nedenlerle aynı davacı tarafından açılan ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/3312 Esas ve ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/3332 Esas sayılı davalarının da kesin hüküm nedeniyle reddedildiği gerekçesiyle kesin hüküm nedeniyle asıl ve birleştirilen davaların reddine karar verilmiştir. Karara karşı süresi içerisinde asıl ve birleştirilen davalarda davacı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

3. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 29.11.2012 tarihli ve 2012/9996 Esas, 2012/11371 Karar sayılı kararıyla; “Mahkemece davanın reddine karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Dava konusu 1226 parsel tapulama sırasında 1957 tarih 14 sıra nolu tapu kaydı uyarınca 20.07.1965 tarihinde 86 parsel olarak tespit edilmiş ve tutanağa yönelik itiraz üzerine ... Tapulama Mahkemesinin 1967/325 Esas, 1968/14 Karar sayılı ilamı ile ... adına tescil edilmiş, daha sonra 86 parselin 1226 ve 1227 parsellere ifraz görmesinden oluşmuştur. Mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen jeolog ve teknik bilirkişi raporlarında dava konusu taşınmazın keşif anında belirlenen kıyı-kenar çizgisine göre 27,83 m2'lik yerin deniz ile kıyı-kenar çizgisi arasında kaldığı bildirilmiş ancak 1986 yılında yapıldığı belirtilen kıyı kenar çizgisi rapora ekli krokide tam olarak gösterilmediği gibi her iki kıyı-kenar çizgisi arasındaki çelişki de giderilmemiştir. Hemen belirtilmelidir ki, 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 2. maddesi ile 3402 sayılı Kanun'un 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümlede: “Bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3. maddesi ile aynı Kanun'a eklenen geçici 10. maddesinde ise; “Bu Kanun'un 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu Yasa'nın yürürlük tarihinden sonra Hazinenin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır. Ne var ki, Yerel Mahkeme kararının temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 gün ve 2009/31 Esas, 2011/77 Karar sayılı kararıyla; “25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 2. maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3.maddesiyle 3402 sayılı Yasa'ya eklenen geçici 10. maddenin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline” karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmıştır. Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamları, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır. Diğer taraftan; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33. maddesinde yer alan “Hakim, Türk hukukunu re'sen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır. Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında ve ayrıca Anayasa'nın 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümez ise de 10.03