muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/234, Karar No: 2023/8136, Tarih: 27.09.2023

2. Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı Kanun'un 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un Geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "01.01.2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, 5271 sayılı Kanunda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun, "Basit Yargılama Usulü" yönünden

değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3. Hükümden önce 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması, nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

3. Hükümden önce 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması, nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.02.2016 tarihli ve 2015/689 Esas, 2016/80 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15099, Karar No: 2016/8205, Tarih: 21.10.2016

**16. Hukuk Dairesi         2016/15099 E.  ,  2016/8205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava, kadastro tespitinden sonra yapılan kıyı kenar çizgisi belirleme çalışmalarında, kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali istemine ilişkin olmakla; 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun Geçici 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 2016/1 sayılı iş bölümü kararı uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır. Bu nedenle dosyanın, anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 21.10.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13774, Karar No: 2012/15471, Tarih: 08.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/13774 E.  ,  2012/15471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/06/2012 tarih ve 2012/1315 D.İş - 2012/1313 D.İş sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati hacze itiraz eden (borçlu) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati hacze itiraz eden vekili, karara konu senet için daha önce iki defa ayrı ayrı ihtiyati haciz kararı alındığı, infaz edilerek icrai hacze çevrildiği, ancak her iki dosyada Konya 3. İcra Hukuk Mahkemesi'nce iptal edildiğini, ihtiyati haciz isteyen Banka lehine 500.000,00 TL bedelli ipotek tesis edildiği, borçlunun söz konusu alacak miktarının 100 katı bedelinde taşınmazı olduğu, ilk hacizden itibaren hiç birinin satılmadığı, dolayısıyla alacaklının mal kaçırma yönündeki iddiasının gerçeği yansıtmadığı, ihtiyati hacize senetle ilgili olarak taraflarınca 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne menfi tespit davası açıldığını ve tedbir kararı alındığını, dava açıldığını öğrenen banka vekilleri, derdest dosyadan vazgeçerek yeniden bu ihtiyati haciz kararını aldıklarını ileri sürerek, müvekkili aleyhine verilen ihtiyati haciz kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Karşı taraf-alacaklı vekili, ihtiyati haciz yapılmasında hiçbir engel bulunmadığını, itiraz eden borçlu tarafın kötü niyetli olduğunu ve itirazları sonucu verilen mahkeme kararlarına uygun olarak gerekçede belirtilen şekilde takip ve talepte bulunduğunu, itiraz eden tarafın bono nedeniyle müvekkil bankaya borçlu olduğunu, ancak sürekli olarak mesnetsiz iddialarla davalar açarak ve itirazlarda bulunarak alacağın tahsilini zorlaştırdığını savunarak, borçlunun yaptığı itirazın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, senette T.C. Ziraat Bankası A.Ş.'nin meşru hamil olarak ihtiyati haciz talebinde bulunarak karar aldığı ve İİK'nun 45 ile 167. maddeleri gözeltildiğinde alacak senede müstenit olarak rehinle temin edilmiş olsa bile ihtiyati haciz istenebileceği gerekçesiyle, itirazın reddine karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati hacze itiraz eden vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, senette T.C. Ziraat Bankası A.Ş.'nin meşru hamil olarak ihtiyati haciz talebinde bulunarak karar aldığı ve İİK'nun 45 ile 167. maddeleri gözeltildiğinde alacak senede müstenit olarak rehinle temin edilmiş olsa bile ihtiyati haciz istenebileceği gerekçesiyle, itirazın reddine karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati hacze itiraz eden vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve daha önce alınan ihtiyati haciz kararlarının ilgili icra takipleri iptal edilmiş olmakla hükümsüz kaldıklarının anlaşılması nedeniyle aynı alacak için oluşmuş birden fazla ihtiyati haciz kararından söz edilemeyecek olmasına göre, ihtiyati hacze itiraz eden (borçlu) vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir. ...SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, ihtiyati hacze itiraz eden (borçlu) vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 08/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24934, Karar No: 2013/19685, Tarih: 20.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/24934 E.  ,  2013/19685 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 137 ada 142 parsel sayılı 1.335,27 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... oğlu ... adına tespit edilmiştir. İtirazı kadastro komisyonunca reddedilen davacı ..., dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu öne sürerek dava açmıştır. Davalı yargılama sırasında tapu kaydına ve harici satın almaya dayanmıştır. Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın ham toprak niteliği ile davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava ve temyize konu 137 ada 142 parsel sayılı taşınmazın davalı tarafça tutunulan 11.05.1967 tarih ve 21 sayılı tapu kaydının kapsamında kaldığı ve taşınmazın harici taksim ile davalının bayii Nuri Küçükcoşgun'a isabet ettiği iddiası davalı tarafça ispatlanamadığı gibi taşınmazın kamu malı niteliğinde yayla olduğu mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Kural olarak bu nitelikteki taşınmazlar üzerinde sürdürülen zilyetlik süresi ne olursa olsun hukukça değer taşımaz. Mahkemece bu olgular dikkate alınarak dava konusu taşınmazın yayla niteliği ile sınırlandırılmasına, özel siciline yazılmasına karar verilmesi gerekirken ham toprak niteliği ile davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmesi isabetsiz ise de; temyiz edenin sıfatı dikkate alınarak bu husus bozma sebebi yapılmamıştır. Kuşkusuz, Karakocalı Köyü Tüzel Kişiliğinin dava konusu

taşınmazın niteliğine karşı dava açma hakkı mahfuz bulunmaktadır. Bu nedenle ve gerekçede belirtilen diğer nedenlere göre davalı ...'un yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 3.15 TL harcın hükmü temyiz eden davalıdan alınmasına, 20.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5967, Karar No: 2019/3753, Tarih: 22.05.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/5967 E.  ,  2019/3753 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 53, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre çocuklarını örgüte müzahir okula göndermenin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4875, Karar No: 2011/1329, Tarih: 17.03.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/4875 E.  ,  2011/1329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 101 ada 469 parsel sayılı 3044,69 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan söz edilerek malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı ... tarafından davalılar Hazine ve .... Köyü Tüzel Kişiliği aleyhine Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan tapu iptali ve tescil davası davaya konu olan parsel hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle görevsizlik kararı verilerek Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Kadastro Mahkemesinde çekişmeli parsel tutanağı ile aktarılan dava dosyası birleştirilerek yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın davacı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 27. maddesi hükmü uyarınca kadastro hakimi genel mahkemelerden gelen dava dosyaları ile kadastro tutanağını birleştirip aynı kanunun 11. maddesi hükmünce askı ilanı yaptırmak zorundadır. İlan süresi bitmeden duruşmaya başlanamaz. Somut olayda dosyada, mahkemece anılan madde hükmüne uygun biçimde askı ilanı yaptırıldığına ilişkin bir belge bulunmadığından mahkemece duruşma açılıp, yargılamaya devam olunarak davanın esası hakkında hüküm kurulmuş olması isabetsiz olup davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 17.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9677, Karar No: 2013/11920, Tarih: 21.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/9677 E.  ,  2013/11920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ile ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... Karakülah tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin, davalı asıl işveren İSKİ Genel Müdürlüğü işyerinde, davalı alt işveren şirket işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı neden olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ise ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı İSKİ Genel Müdürlüğü vekili, öncelikle dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını ileri sürerek, davacı işçinin yüklenici firma işçisi olarak çalıştığını, müvekkilinin ihale makamı konumunda olup, işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Davalı müflis şirket, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı İSKİ Genel Müdürlüğü vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, işçilik alacaklarının tahsili talebini içermektedir.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 184. maddesinde, iflasın açılması ile müflisin mal varlığına dahil olan bütün mal ve hakların iflas masasını oluşturacağı, aynı Kanunun 226. maddesinin birinci fıkrasında masanın kanuni mümessilinin, iflas idaresi olduğu düzenlenmiştir.

Dosya içeriğinden, davalı ... A. Ş.'nin, dava tarihinden önce iflasına karar verildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, iflas idaresi yönünden usulünce taraf teşkili sağlanılmadan davaya devam edilmesi hatalıdır. Anılan nedenle, davacı vekiline davanın doğru hasmını iflas idaresi şeklinde düzelterek değiştirmesi için uygun süre verilmeli, neticeye göre, doğru hasma usulüne uygun şekilde dava dilekçesi tebliğ edilerek öncelikle taraf teşkili sağlanması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten, sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4453, Karar No: 2019/870, Tarih: 11.02.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/4453 E.  ,  2019/870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, miras bırakan babası ... ’ın 891 parsel sayılı taşınmazını davalı oğlu Mehmet’e, 892 parsel sayılı taşınmazını ise diğer oğlu ... ’ya satış suretiyle temlik ettiğini yapılan işlemin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payı oranında tapu iptal ve tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalılar satışların gerçek olduğunu, akit tarihi üzerinden yirmi yılı aşkın süre geçtiğini, mirasbırakanın sağlığında çocuklarına haklarını verdiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, murisin işlem tarihinde yaşlı ve hasta olup, davalıların murisin bu durumundan yararlanarak devri sağladıkları, işlemin gerçek satış olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir

Mirasbırakan ... ’ın 891 parsel sayılı taşınmazdaki 100/150 ve 50/150hisselerin tamamını 14.01.1992 tarihinde davalı oğlu Mehmet’e, 892 parselin tamamını davalı oğlu ...’a 17.02.1984 tarihinde satış suretiyle temlik ettiği, 1913 doğumlu murisin 13.09.1994 tarihinde öldüğü tarafların mirasçı oldukları kayden sabittir.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Bilindiği ve Türk Medeni Kanunu'nun 6.maddesinde düzenlendiği üzere "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olayların varlığını ispatla yükümlüdür." Yine 6100 sayılı HMK'nun 190/1.maddesi gereğince "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

Somut olaya gelince, dinlenen tanıklar, temlikin diğer çocuklardan mal kaçırmak amacıyla yapıldığı yönünde bir beyanda bulunmamışlar, aksine murisin davacı ile bir sorunu olmadığını bildirmişlerdir. Murisin hasta ve yaşlı olması temlikin muvazaalı olduğu için geçerli ve yeterli bir gerekçe değildir. Dolayısıyla davacının muvazaa iddiası kanıtlanmış değildir.

Açıklanan bu olgular, yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde; mirasbırakanın satış akdiyle yaptığı temliklerin gerçek iradesini yansıttığı, dava konusu taşınmazların davalılara temlikinin muvazaalı olmayıp gerçek satış olduğu, davacının iddialarını kanıtlayamadığı sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.