muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/22899, Karar No: 2017/1188, Tarih: 02.02.2017

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının 14.7.2008 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 15.2.2009 tarihinde teslim edildiği ve 9.12.2013 tarihinde de eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi heyet raporunda ve mahkemece “gizli ayıp”lı olarak belirtilen imalatlar ile ilgili olarak; “gizli ayıp” olarak nitelendirilen (mesela izolasyona bağlı su sızıntı izleri, boya kabarma ve rutubetlenme olması gibi...) ayıplar yönünden kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve tespit tarihi de göz önünde bulundurularak yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. Yine TBK'nun 223 (BK'nun 198. maddesi) hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “hemen ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin veya diğer tüketicilerin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi heyetinden “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatlara ilişkin ayıpların tek tek neler olduğunun belirlenerek, ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi ve tarafların delilleri dikkate alınarak taraf ve yargı denetimine esas gerekçeli ek rapor tanzimi sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Davalıların, mahkemece eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili temyiz itirazı yönünden yapılan incelemede ise; “...” adlı proje kapsamında yapılacak konut ve işyeri satışına ilişkin internet ilanlarında, reklam ve tanıtım broşürlerinde, 560.000.m2 ruhsatlı alanda 1.000.000.m2 den fazla inşaat alanına sahip olan toplam 13 adanın, 10 adasında 5280 modern konut ve 3 adasında 800 adet işyerinin bulunduğu alışveriş ve eğlence merkezinin yapılacağının, büyük marketler, sinemalar, restoran ve kafelerin yanısıra her türlü ihtiyaca yönelik dükkan ve işyerlerinin burada yaşayanların yanı başında olacağının, sportiv aktivitelerin yapılacağı klüp binası, iki adet ilk öğretim okulu, bir adet ortaöğretim okulu, cami, hastane, sağlık ocağının bu projede yer aldığının ve 21. yüzyıla yakışır Avrupai bir yerleşim alanı olacak “Ispartakule” projesinin 2009 yılı sonunda tamamlanacağının belirtildiği hükme esas alınan bilirkişi raporunda da,; site içersinde yapılan incelemede, çocuk parkının olduğu, market, kapalı yüzme havuzu, sauna, vs. ile spor sahalarının bulunduğu, peyzaj ve aydınlatmasının olduğu, site etrafında yapılan incelemede ise, başka ada ve parsellerde market, restoran sağlık ocağı, okul vs.nin bulunduğu, site etrafındaki parsellerde tesbit edilen dini tesis, okul, sağlık ocağı, market ticari alanların davalı yüklenici tarafından yapıldığını gösteren bir belgeye rastlanmadığı ve eksik ifa olarak değerlendirileceği açıklanmış ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yönde olduğu gibi, aynı görüşte olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 4.12.2015 gün ve 2015/13-1581 esas ve 2015/2792 kararı da bulunmaktadır. Hal böyle olunca bu kalemler yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile bu talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Bozma nedenlerine göre, davalıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. ve 2. bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalılar yararına BOZULMASINA, 3. bent gereğince davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 1.350,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalılara ödenmesine, peşin alınan 473,31 TL harcın istek halinde davalı ...'ye, 474,00 TL harcın davalı ... ve diğer davalılara iadesine, 02/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/22337, Karar No: 2017/20993, Tarih: 12.12.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/22337 E.  ,  2017/20993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, şirket zararının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıların ... Turizm A.Ş. de görev yaptıkları dönemde ... Turizm ... İşletmesinde kullanılan sahte ve mahiyeti itibariyle yanıltıcı faturalarla ilgili olarak Kurum Teftiş Kurulu tarafından 2001/3 sayılı rapor uyarınca, ... Mobilya, ... İnşaat, Prensip firması, ... firması, ..., ..., ..., ..., ... Elektrik, ... Firması, ... Firması, ... Hırdavat Firmalarına ödenen faturalar nedeniyle 1.057.143.300 TL Katma Değer Vergisi aslı, 1.585.714.950 TL kaçakçılık cezası ve 8.277.432.039 TL gecikme faizi uygulandığı belirtildiğini, ... Vergi Dairesince Kuruma gönderilen vergi ceza ihbarnameleri gereğince, ödeme mecburiyetinde kalınan toplam 178.688.080.000 TL meyanındaki 10.920.290.289 TL tutarındaki kısmın ... Tatil Köyü İşletmesi ile ilgili olarak yatırıldığını ileri sürerek 10.920.290.289 TL.’nin ödeme tarihi olan 19.02.2001 tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili cevaplarında "...Toplu Konut ve Kamu Ortaklığını Kurulu'nun 30.04.1987 tarih ve 54 sayılı kararının 3. maddesine dayanılarak 28.05.1986 tarih ve 3291 sayılı Özelleştirme Kanununun 13. maddesine tabi olarak kurulmuş olduğunu, ... Bankası A.Ş ait İşletmeleri kapsadığını, Yüksek Planlama Kurulunun 27.09.1988 tarihli ve Özelleştirme 88/9 sayılı kararı gereğince Özelleştirme kapsamına alındığını, davalı ...'in 1475 sayılı yasa kapsamında işçi statüsünün bulunmadığını, isnat edilen suçlamaların Genel Müdürlük makamı ile ilgisi ve bağlantısı olamadığı halde, zorlamalı olarak iddia edilen suçlamaların içersine çekilerek ... ile bağlantı kurulmak istendiğini, TBMM Araştırma Komisyon Başkanlığınca vaki ihbar üzerine ... Cumhuriyet Başsavcılınca davalı ... aleyhine görevi kötüye kullanmak suçlamasıyla ... Asliye Ceza Mahkemesinin 1999/2 Esas sayılı dosyası ile dava açıldığını ve bu davanın ... 21. Asliye ceza Mahkemesinin 2001/1126 esas sayılı dosya ile birleştiğini ve sonucunda hakkında beraat kararı verildiğini, VUK uyarınca zamanaşımına uğradığını, iddia edilen kurum zararının kesin ve doğru olarak belli olmadığını, böyle bir zarar mevcut olsa dahi, davalı ...'in bu zararla ilgili olarak görev ve yetkileri gereği bir ilgisi bulunmadığını davanın reddini savunmuş;

Diğer davalılar ayrıntılı savunmada bulunmamıştır

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Diğer davalılar ayrıntılı savunmada bulunmamıştır

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davanın yargılaması sırasında davacı tarafın tayin olunan günde duruşmaya gelmemesi nedeni ile 24/06/2015 tarihinde işlemden kaldırılmasına karar verildiği ve dava HMK 150. maddesi uyarınca 3 aylık sürenin dolmasına rağmen yenilenmediği anlaşıldığından, davacının açmış olduğu iş bu davanın 24/09/2015 tarihi itibariyle açılmamış sayılmasına karar vermiştir

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Usulüne uygun şekilde davet edilen taraflar, duruşmaya gelmedikleri veya gelip de davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilir. Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilen dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır.

Dosya içeriğindeki belgelerin değerlendirilmesi sonucunda, Davacı vekilinin 23.06.2015 tarihinde ... 4. İş Mahkemesi, ... 5. Aile Mahkemesi ve ... 7. Aile Mahkemesi ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerindeki duruşmalarına katılacağı gerekçesi ile 24.06.2015 tarihinde yapılacak duruşmaya katılamayacağını bildirir mazeret dilekçesi gönderdiği anlaşılmıştır. Mahkemece 24.06.2015 tarihinde yapılan duruşmada davacının mazeret bildirmeksizin duruşmaya katılmadığı gerekçesi ile dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta İlk Derece Mahkemesince davanın açılmamış sayılması kararının dayanağı olan 24.06.2015 tarihinde yapılan duruşmaya davacının mazeret bildirerek katılmadığı anlaşıldığından, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.12.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/18857, Karar No: 2003/17611, Tarih: 18.12.2003

**2. Ceza Dairesi         2003/18857 E.  ,  2003/17611 K.**

* SİLAH KULLANMAK SURETİYLE TEHDİT

* GÖREV

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 191

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 466

**"İçtihat Metni"**

Müessir fiil ve kavgada bıçak göstermek suçlarından sanık İbrahim'in yapılan yargılaması sonucunda; Mahkumiyetine dair (Aydın Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 11.6.2001 tarihli hükmün Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenmekle ve dosya C. Başsavcılığının 29.5.2002 tarihli tebliğnamesiyle dairemize gelmekle yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü.
Yargıtay — Esas No: 2024/6736, Karar No: 2025/5779, Tarih: 12.05.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/6736 E.  ,  2025/5779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/1064 E., 2024/2447 K.

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece

İzmir 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.05.2017 tarihli ve 2016/280 Esas, 2017/284 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 2013 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan beraat kararları verilmiştir.

B. İstinaf

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 18.06.2019 tarihli ve 2017/2329 Esas, 2019/1113 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 2013 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin aleyhe istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanıklar hakkında 2013 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan mahkumiyet hükümleri kurulduğu, bu hükümlere yönelik sanıklar müdafilerinin temyiz istemlerinin incelenmesinde, Dairemizin 30.05.2022 tarihli ve 2021/43408 Esas, 2022/10665 Karar sayılı kararı ile; "hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmesine..." karar verildiği, bozma ilamına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusunda; "...dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine ibaresinin kaldırılması, yerine bozmaya konu kararın İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmesine ibaresinin yazılmasının..." talep olunduğu, Dairemizin 05.02.2024 tarihli ve 2024/317 Esas, 2024/943 Karar sayılı kararı ile; "...Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının yerinde olduğu sonucuna varıldığından, itirazın kabulü ile dosyanın İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmesine..." karar verildiği, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 17.09.2024 tarihli ve 2024/1064 Esas, 2024/2447 Karar sayılı kararı ile ; "...7394 sayılı Kanun uyarınca herhangi bir ödeme yapılmadığı, zincirleme suça ilişkin ise lehe düzenlemeler getirildiğinden, sanıklardan ... hakkında İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 18.06.2019 tarihli ve 2017/2329 Esas, 2019/1113 Karar sayılı dosyası kapsamında esastan red kararı ile kesinleşen 2012 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının mahsubunun gerektiği..." gerekçesiyle, sanık ...'in üzerine atılı 2013 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan, 213 sayılı Kanun'un 359/b, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62

... hakkında İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 18.06.2019 tarihli ve 2017/2329 Esas, 2019/1113 Karar sayılı dosyası kapsamında esastan red kararı ile kesinleşen 2012 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının mahsubunun gerektiği..." gerekçesiyle, sanık ...'in üzerine atılı 2013 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan, 213 sayılı Kanun'un 359/b, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ...'in ise 213 sayılı Kanun'un 359/b, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, "İzmir 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.05.2017 tarihli ve 2016/280 Esas, 2017/284 Karar sayılı kararı ile 2012 takvim yılında 213 sayılı Vergi Usul Kanununa Muhalefet suçundan aynı Kanun'un 359/b, TCK'nIn 62. maddeleri uyarınca verilen ve Dairemizin 18/06/2019 tarih 2017/2329 Esas-2019/1113 Karar sayılı kararı ile esastan red kararı verilmek suretiyle kesinleşen 2 yıl 6 ay hapis cezasının iş bu cezasından mahsubuna" karar verildiği anlaşılmıştır.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık ... Müdafiinin Temyiz İstemi

Sanığın yalnızca şirket yetkilisi olarak görünmesi nedeniyle cezalandırılmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna, hakkında mahkumiyet kararı verilmesini gerektirir yeterli delil bulunmadığına ilişkindir.

Sanık ... Müdafiinin Temyiz İstemi

Şirkete ait defter ve belgeler üzerinde bilirkişi incelemesi yapılması gerektiğine, dosyada mahkumiyete yeterli somut delil olmadığına ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dairemizin 30.05.2022 tarihli ve 2021/43408 Esas, 2022/10665 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 2013 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin bozulmasına karar verildiği ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.01.2024 tarihli ve KD-2023/138416 sayılı itirazının bozma kararına yönelik olduğu, bu nedenle; 2013 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin daha önceden kesinleşmediği anlaşılmakla; Tebliğnamede yer alan; "sanıklar hakkında İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi 18.06.2019 tarih ve 2017/2329 Esas-2019/1113 sayılı mahkumiyet kararının kesinleştiği 30.05.2022 tarihinden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazın kabulüne dair Yargıtay 11. Ceza Dairesi'nin 2024/317 Esas- 2024/943 karar sayılı ilamın verildiği 05.02.2024 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu..." şeklindeki görüşe iştirak edilmemiştir.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 17.09.2024 tarihli ve 2024/1064 Esas, 2024/2447 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında "2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçunu işlediği" denilmek suretiyle hüküm kurulduğu anlaşılmış ise de; Dairemizin 30.05.2022 tarihli ve 2021/43408 Esas, 2022/10665 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında yalnızca 2013 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin bozulduğu, sanık ... hakkında İzmir 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.05.2017 tarihli ve 2016/280 Esas, 2017/284 Karar sayılı kararı ile 2012 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan 2 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedildiği ve bu hükmün, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 18.06.2019 tarihli ve 2017/2329 Esas, 2019/1113 Karar sayılı kararı ile esastan red kararı verilmek suretiyle kesinleştiği, bununla birlikte; derdest dosya ile uyarlama yargılamasına konu dosya için verilen bir birleştirme kararının olmadığı ve hüküm kurulurken kesinleşen hapis cezasının mahsubuna da karar verildiği belirlenmekle; sanık ... hakkında 2013 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan mahkumiyet hükmü kurulduğu kabul edilmiştir.

Sanık ...'in 18.03.2013 tarihe kadar şirket müdürü olduğu, bu tarihten sonra müdürlük görevinin diğer sanık ... tarafından yerine getirildiği ve İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.03.2016 tarihli ve 2016/10087 esas sayılı iddianamesi ile "...şüphelilerden ...'in 02/01/2012-18/03/2013 tarihleri arasındaki eylemler ile ilgili olarak 2012-2013 yıllarında, diğer şüpheli ...'in 18/03/2013-31/12/2013 tarihleri arasındaki eylemleri ile ilgili olarak 2013 yılında 213 sayılı VUK nun 359/b maddesinde düzenlenen SAHTE BELGE (FATURA) KULLANMAK suçunu işledikleri..." denilmek suretiyle kamu davası açıldığının anlaşılması karşısında; sanık ... yönünden suç tarihinin; 18.03.2013, sanık ... yönünden ise; son faturanın 25.08.2013 tarihli olması ve faturaların KDV'de kullanılmış olmaları nedeniyle suç tarihinin 25.09.2013 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1. Sanık ... hakkında 2013 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanı kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ... müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık ... hakkında 2013 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2013 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçuna ilişkin, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun suç tarihinde yürürlükte bulunan 359/b maddesindeki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereği 12 yıl olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmış; olağanüstü dava zamanaşımı süresinin, 18.03.2013 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği belirlenmiştir.

III. KARAR

A. Gerekçe bölümünde (1) numaralı paragrafta açıklanan nedenle, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 17.09.2024 tarihli ve 2024/1064 Esas, 2024/2447 Karar sayılı kararında sanık ... müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B. Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle sanık ... müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden, hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303/1-a maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık ... hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4085, Karar No: 2019/16430, Tarih: 28.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/4085 E.  ,  2019/16430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocukların savunmalarında, hurda toplamak için gittiklerini dışarda küvet görüp sahipsiz olduğunu düşünerek aldıklarını beyan ettikleri, ancak lastik tamir edilen iş yerinin giriş kapısına yakın yerde bulunan küvetin bulunduğu yer ve kullanım amacı itibariyle sahipli olduğu ve kullanıma elverişli olduğunun açıkça belli olduğu ve bu itibarla hırsızlık suçunun oluştuğu nazara alınarak mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28/10/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.