muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/187, Karar No: 2021/4909, Tarih: 09.06.2021

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının Çorum Belediyesi için “Binevler Uydu Kent Projesi” adı ile 1974 yılında hazırladığı nazım imar planı ve uygulama imar planı ile bu planlar üzerinde tip konut alanı işaretli parsellerde yapılması öngörülen konutlar için çizilen mimari projelere aykırı olarak davalı tarafından izinsiz değişiklik ve eklentiler yapılıp yapılmadığı, davalı tarafından inşaa ettirilen yapının mimari projesinin, davacılar murisine ait projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı ve önceki projede izinsiz değişiklik yapılıp yapılmadığı hususlarında toplanmaktadır.

İlk Derece Mahkemesince Çorum Belediyesine yazılan 09.08.2010 tarihli müzekkere ile “dava konusu taşınmazın Çorum Binevler Uydu Kent Projesine ilişkin imar planları, tip projelerinin gönderilmesi” istenilmiş olup, Belediyenin 27.08.2010 tarihli cevabi yazısı ile 1930 ada-6 parsele ait imar plan örneği ve tip projesinin onaylı suretinin ekte gönderildiği belirtilerek davacı ...’ye ait olan, 16.01.1980 tarihinde Belediyece onaylandığı anlaşılan T Tipi proje fotokopisi mahkemeye gönderilmiştir.

Davalının, taşınmazını 2008 yılında bina inşa edilmiş olarak satın aldığı, belediye imar planı değişikliğinden sonra davacıdan önceki taşınmaz malikine 2004 tarihinde yapı inşaat ruhsatı verildiği, ancak bu ruhsata ekli proje ile zemine inşa edilen binanın oturum alanı ile kat sayısında da farklılık bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, benimsenen bilirkişi tespitlerine göre; davalıya ait yapının, davacılar murisine ait mimari projeye göre değil, birbaşka mimara ait mimari projeye ve yapı inşaat ruhsatına aykırı yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak dosyanın incelenmesinde, ruhsatta belirtilen 241 m2’lik alana sahip projenin dosyada bulunmadığı ve bu nedenle bilirkişilerin bu hususta herhangi bir inceleme yapmadığı anlaşılmaktadır. O halde Mahkemece, yapı inşaat ruhsatında adı geçen uygulamaya esas mimari projenin dosyasına kazandırılarak, gerektiğinde mahallinde keşif yapılarak ve bilirkişilerden ek rapor alınarak söz konusu projenin, davacılar murisine ait mimari projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı, Belediye kayıtlarında uygulamaya esas mimari projede davacıların murisinin adının gözüküp gözükmediği ve bu suretle mali ve manevi haklarının ihlal edilip edilmediği hususunda değerlendirme yapılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacılara iadesine, 09/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35553, Karar No: 2017/16053, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/35553 E.  ,  2017/16053 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/631, Karar No: 2019/4055, Tarih: 21.02.2019

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2019/631 E.  ,  2019/4055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirket bünyesinde Ekinözü Kandil barajında güvenlik görevlisi olarak 10.12.2010 tarihinde işe başladığını ve işten çıkarıldığı tarih olan 30.09.2013 tarihine kadar çalışmasına devam ettiğini, işe girdiği tarihten itibaren sürekli fazla mesai yaptığını, fazla çalışmalarının karşılığının kendisine ödenmediğini, öyle ki iş verence belirlenen günlük mesai saatini doldurduktan sonra işveren tarafından bir mesai saati kadar (örneğin 8+8 gibi) tekrar çalıştırıldığını, Çalışma Sosyal Güvenlik Bakanlığı Gaziantep Bölge Müdürlüğü Müfettişlerince de yapılan fazla çalışmaların tespit edildiğini ileri sürerek, ödenmeyen fazla çalışma ücretlerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili şirketin güvenlik hizmetini üstlendiği Kandil barajı HES inşaatı şantiyesinde güvenlik görevlisi olarak istihdam edildiğini ve baraj şantiyesinin kapatılması üzerine hizmet sözleşmesinin tazminatlı olarak sona erdirildiğini, Çalışma Sosyal Güvenlik Bakanlığı Gaziantep Bölge Müdürlüğü Müfettişleri tarafından fazla mesai ücretlerinin ödenme biçimiyle ilgili olan bir kısım eksiklikler tespit edildiğini, müvekkil şirketin bu eksiklikleri giderdiğini ve eksik ödenen fazla mesai ücretlerinin davacı da dahil olmak üzere tüm personelin banka hesaplarına yatırıldığını, davacının 3'lü vardiya sistemine bağlı olarak 8 saat çalışıp 16 saat istirahat ettiğini, bu haliyle fazla mesainin istisnai durumlarda söz konusu olduğunu, yapılan bu istisnai fazla mesailerin karşılığının da kanuna uygun biçimde Haziran 2011 ayından itibaren personelin maaş bordrolarında tahakkuk ettirildiğini ve banka hesabına yatırıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının fazla çalışma yaptığı 2011 yılı Haziran ayı sonuna kadar olan ücretlerinin ödendiği , Haziran 2011'den sonra ise hazır kıta uygulamasının kaldırıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı vekili tarfından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 21.02.2017 tarihli bozma ilamı ile Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacının fazla çalışma yaptığı 2011 yılı Haziran ayı sonuna kadar olan ücretlerinin ödendiği , Haziran 2011'den sonra ise hazır kıta uygulamasının kaldırıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı vekili tarfından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 21.02.2017 tarihli bozma ilamı ile Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda Dairemizin 21.02.2017 tarihli ilamıyla davacının, hazır kıta olarak bekledildiği çalışmaların tespit edilerek karşılıklarının tam olarak ödenip ödenmediği hususnda bilirkişiden rapor alınmak suretiyle fazla çalışma alacağı bulunup bulunmadığı yönünde bozma kararı verilmiştir. Bozma ilamına uyan Mahkemece davacı tanıkları yeniden dinlenmiş, davacı tanığı Hasan Vicdan ayda 25 gün 8 saat çalışma , 8 saat hazır kıta bekleme, 8 saat dinlenme şeklinde çalıştıklarını beyan etmiş, diğer davacı tanığı da aynı yönde beyanda bulunmuş, alınan ek bilirkişi raporunda davacının ayda 25 gün hazır kıta beklediği ve bu günlerde 7,5 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ise de davacının 7,5 saat çalışma ve 7,5 saat hazır kıta bekleme süresi içinde bir saat ara dinlenme yaptığının kabulü yerinde değildir. Günlük ara dinlenme süresinin 2 saat kabulü ile hazır kıta çalışılan günlerde günlük 6,5 saat fazla çalışma yapıldığının kabulü somut olaya ve dosya kapsamına uygun düşecek olup bu husus gözetilmeksizin karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.02.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7681, Karar No: 2022/10409, Tarih: 26.09.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/7681 E.  ,  2022/10409 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı asıl dava dilekçesinde; davalı Şirket nezdinde 11.10.1999 tarihinden işten çıkarıldığı 11.12.2015 tarihine kadar 16 yıl süresince kuyumcu dükkanında usta, satış elemanı ve diğer işlerde ... başına çalıştığını, net ücretinin 2.200,00 TL olduğunu, tüm haklarının ödeneceği belirtilmesine rağmen sadece kıdem tazminatı olarak 22.700,00 TL’nin ödendiğini, işyerinde çalışmaların haftanın 6 günü kış aylarında 08.30 – 18.30 saatleri arasında, bahar ve yaz aylarında ise 08.30 – 20.30 saatleri arasında olduğunu, yıllık izinlerinin yılda 2-3 ... günü kullandırıldığını, onun dışında kullandırılmadığını, kullanılmayan izin ücretlerinin de ödenmediğini, Cumhuriyet Bayramı dışında diğer ulusal ve dinî bayramlarda çalışmanın yapıldığını, dönem dönem ödenmeyen toplam 10 aylık ücretinin bulunduğunu ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının taleplerine ilişkin zamanaşımına def’inde bulunduklarını, davacının iddia ettiği gibi 11.10.1999-11.12.2015 tarihleri arasında davalı Şirkette çalıştığını, sigorta bildirimlerinin tam olarak yapıldığını, ... sözleşmesinin feshiyle hak ettiği tazminat ve işçilik alacaklarının eksiksiz ödenmiş olduğunu, kuyumculuk işinde imalat ve satış olmak üzere iki farklı ... olduğunu, davalı firmanın sadece satış işi yaptığını, işyerinde üretimin olmaması sebebiyle davacının usta olarak çalışmasının söz konu olamayacağını, davacının satış elemanı olarak çalıştığını, işyerinin 8 metrekare alana sahip olduğunu, Şirket ortakları olan... ve ...’nin de fiili olarak işyerinde çalıştığını, sadece bir tezgâhın bulunduğu işyerinde ortaklar dışında başkaca birinin çalışmasının mümkün olmadığını, Şirket ortaklarının işyerinden ayrılma durumlarının olmaması nedeniyle davacının gerektiğinde atölyeye mal götürüp getirme ve dışarıda halledilmesi gereken işleri yapmak için istihdam edildiğini, davacının ücret tutarına ilişkin iddiasının gerçek dışı olduğunu, ücretin kayıtlara yansıtıldığı gibi olduğunu, davacının çalıştığı işyerinin Kemeraltı'nda olduğunu ve bu bölgede kuyumcuların geç saate kadar açık olmadığını, davacının fazla çalışmasının bulunmadığını, davacının tüm yıllık izinlerinin kullanılmış olduğunu ancak ... çalışan olmasından kaynaklı ... esası itibarıyla davacıya izin defterlerinin imzalatılmamış olduğunu, bir çalışanın 16 yıl boyunca hiç izin kullanmadan çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davacının ödenmeyen ücret alacağının bulunmadığını, ödemelerin eksiksiz ve ihtirazı kayıt olmaksızın yapıldığını savunarak ve ücret alacağı talebi ile ilgili olarak davacıya yemin teklif ettiklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 11.10.1999 ile 11.12.2015 tarihleri arasında davalının yanında çalıştığı, işverenin haklı sebep bildirmeden ... sözleşmesini feshettiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacaklısı olduğu, davacının yemin beyanı da dikkate alınarak yılda üç gün izin dışında yıllık izin kullanmadığının anlaşılması üzerine davacının yıllık izin ücretine de hak kazandığı, davacının yemin beyanına göre 7 aylık ücret alacaklısı olduğu, davacının yaz döneminde haftalık 15 saat, kış döneminde haftalık 9 saat fazla çalışma yapmasına rağmen karşılığının işverence ödenmediği, emsal ücret araştırması, davacının statüsü ve kıdemi esas alınarak ücretin 2.200,00 TL olarak kabulü ile hesaplamaların yapılması gerektiği gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; kıdem ve ihbar tazminatının ödendiğini, ödeme dekontlarının dosyaya sunulduğunu, tüm ödemenin kıdem tazminatından mahsup edildiğini, ihbar tazminatından mahsup yapılmadığını, kıdem ve ihbar tazminatının fazlasıyla ödendiğini, davacının çalışmasının 11.10.1999-11.12.2015 tarihleri arasında olduğunu, 4857 sayılı ... Kanunu’nun (4857 sayılı Kanun) 10.....2003 tarihinde yürürlüğe girdiğini, tüm çalışmasının 4857 sayılı Kanun döneminde geçmişcesine hesaplama yapılmasının hatalı olduğunu, taleple bağlı kalınarak kıdem tazminatı alacağına fesih tarihinden değil, ıslah tarihinden faiz işletilmesi gerektiğini, yıllık izin alacağına mevduat faizi işletilmesinin hatalı olduğunu, davacının asgari ücretle çalıştığını, asgari ücretin 2,42 katı ile çalıştığının kabul edilmesinin hatalı olduğunu, emsal ücret araştırma cevaplarını kabul etmediklerini, davacı tarafın emsal ücret araştırması talebi olmadan resen emsal ücret araştırması yapıldığını, ayrıca araştırmanın da varsayımsal bir ücrete göre yapıldığını, davacı tanıklarından bir tanesinin davacının eniştesi olduğu için duyuma dayalı bilgi sahibi olduğunu, diğerinin de aynı işyeri çalışanı olmadığını ve tahmine dayalı bilgisi bulunduğunu, davalı tanıklarının asgari ücret aldığı yönünde beyanda bulunmasına rağmen ücretin davacı iddiası gibi kabul edilmesinin hatalı olduğunu, davacının yaptığı işin mal getirip götürme, git-gel işleri mahiyetinde olduğunu, hiçbir görgüye dayalı bilgisi bulunmayan tanık beyanları ile davacının fazla çalışma yaptığının ve genel tatillerde çalıştığının kabulünün hatalı olduğunu, yaz ve kış döneminin 6 aylık dilimlere ayrılmasının hatalı olduğunu, yaz döneminin üç aylık olduğunu, fazla çalışma hesabında maddi hata yapıldığını, ıslah zamanaşımının hatalı uygulandığını, hükme esas alınan raporda zamanaşımına uğrayan ve uğramayan kısım toplamı 37.658,56 TL'nin önceki hiçbir raporda bulunmadığını, davacının ulusal bayram ve genel tatillerde çalıştığı iddiasını da ispat edemediğini, hesaplanan rakamların maddi hatalı olduğunu, ıslah dilekçesi ile husumetin Şirket yetkilisi...'ye yöneltildiğini, ... Kuyumculuk yönünden ıslah yapıldığının kabul edilmesinin mümkün olmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince hukuka aykırı ve talebi aşar şekilde yıllık izin ücretine dava tarihinden geçerli mevduat faizine hükmedilmesinin hatalı olduğu, davalının bu yöndeki istinaf itirazının yerinde olduğu; ancak diğer istinaf itirazlarının yerinde olmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf isteminin bu yönden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf başvurusunda belirttiği gerekçelere dayanarak Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının dava konusu alacaklara hak kazanıp kazanmadığı, davacının aylık ücretinin miktarı, ıslah ile arttırılan alacak miktarlarının davalı Şirketten tahsilinin yerinde olup olmadığı hususlarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4857 sayılı Kanun'un ilgili hükümleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararların bozulması, 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7676, Karar No: 2022/8858, Tarih: 15.09.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/7676 E.  ,  2022/8858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi-borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re' sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı

ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek, talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen

GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen

GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir. " hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin % 10'u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi’nin 08.04.2022 tarih ve 2022/1557 E. - 2022/614 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),