muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15370, Karar No: 2017/4386, Tarih: 30.03.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/15370 E.  ,  2017/4386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, tarafların 08/05/1998 tarihinde evlendiklerini, evliliklerinden üç çocuklarının olduğunu, davalının bir süredir ailesinin ihtiyaçlarını karşılamadığını, davacının çalışmasını istemediğini, bulduğu işlerde çalışmasına da engel olduğunu belirterek müşterek çocukların her biri için 375.00'er TL ile davacı için de 375.00 TL olmak üzere toplam 1.500 TL nafakaya hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; istenilen nafaka miktarının fazla olduğunu, davalının geçimini daha önceleri pazarcılık ve çiftçilik yaparak sağlamaktayken şu anda asgari ücretle çalıştığını, davacının ortada hiçbir sebep yokken birlikte yaşadıkları evi terk ederek ailesinin yanına gittiğini, davalının defalarca davacıyı eve çağırdığını fakat davacının eve dönmediğini, davalının evini terkeden eşine ve çocuklarına bu zamana kadar nasıl baktıysa bundan sonra da eve döndüklerinde aynı şekilde bakmaya devam edeceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile; dava tarihinden itibaren geçerli olmak ve tahsilde tekerrüre yol açmamak kaydı ile davacı için 150.00 TL, davacı ile birlikte kaldığı anlaşılan tarafların müşterek çocukları Huriye, Hülya ve Hiranur 'un her biri için de 100.00'er TL olmak üzere toplam 450.00 TL tedbir nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, karar süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, ayrı yaşamda haklılık nedenine dayalı olarak açılmış, tedbir nafakası talebine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 197.maddesine göre, ayrı yaşamakta haklı olan eş diğer eşten tedbir nafakası isteminde bulunabilir. Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenlemeler gereği eşler evlilik birliğinin giderlerine güçleri oranında katılmak zorundadırlar (TMK.madde 186/son). Buna göre, evlilik birliğinin ortak giderleri olan kira, elektrik, yakıt, su ve benzeri giderlere davalı eş katılmak zorundadır.

Bu bağlamda; tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eş ve çocuklarına sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalı, hakim; eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyelerinin ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Bu bağlamda; tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eş ve çocuklarına sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalı, hakim; eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyelerinin ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Somut olayda; taraflar hakkındaki sosyal ekonomik durum araştırmasına göre, davacının işçi olduğu, işkur vasıtasıyla işe girmiş olup altı ay süre ile 600.00 TL maaş ile çalışacağı ve 500,00 TL kira ödediği; davalının ise balıkçı olduğu ve asgari ücret aldığı, babasından kalma hisseli evde kira ödemeden oturduğu, 1 dönüm müşterek tarlası ve 2011 model kamyoneti olduğu; müşterek çocukların ise 1999, 2001 ve 2013 doğumlu oldukları anlaşılmaktadır.

Buna göre; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve özellikle davalının tesbit edilen mevcut gelir durumuna göre, mahkemece takdir edilen nafakalar bir miktar az olup, Türk Medeni Kanunu'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Hal böyle olunca mahkemece; davalı kocanın tesbit edilen geliri ile orantılı olacak ve onu zarurete düşürmeyecek şekilde TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre davacı ve müşterek çocuklar lehine daha uygun miktarda nafakalara hükmedilmesi gerekirken, az miktarda nafaka takdiri usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 30.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3460, Karar No: 2016/17380, Tarih: 21.06.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/3460 E.  ,  2016/17380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine faturadan kaynaklı hakediş alacağı için genel haciz yoluyla icra takibi yapıldığı, borçlunun, takipten önce faiz işletilemeyeceğini ve takip sonrası için de işin ticari nitelikte olmaması sebebiyle alacağa ticari faiz uygulanamayacağını ileri sürerek faize itiraz ettiği, alacaklı tarafından, faize yapılan itirazın kaldırılması talebiyle icra mahkemesine başvurulduğu anlaşılmaktadır.

İİK.nun 68/1. maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Alacaklının işlemiş faiz isteyebilmesi için takip dayanağı belgede vadenin bulunması ya da borçlunun temerrüde düşürülmüş olması zorunludur. Nitekim 11.12.1957 tarih ve 17/29 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da adi senette vadenin olması halinde, faizin vade tarihinden itibaren istenebileceği kabul edilmiştir. (HGK.nun 22.03.2000 tarih ve 12-706/181 sayılı kararı) Senette vade yok ise alacaklı tarafından borçlunun takip tarihinden daha evvel temerrüde düşürüldüğünün İİK.nun 68.maddesinde yazılı nitelikte bir belge ile ispatı zorunludur.

Somut olayda, alacaklı taraf takipte hakediş raporu ile faturaya dayanmış olup, faturada ödeme günü olmadığı gibi icra takibinden önce borçlunun temerrüde düşürüldüğüne ilişkin alacaklı tarafından İİK.nun 68.maddesinde belirtilen nitelikte herhangi bir belge de sunulmuş değildir. Buna göre alacaklının işlemiş faiz talebi yargılamayı gerektirdiğinden, icra mahkemesince takipte dayanılmayan sözleşme hükümleri yorumlanarak ve yargılama yapılarak sonuca gidilemez.

O halde mahkemece, işlemiş faize yönelik itirazın kaldırılması isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7538, Karar No: 2017/6505, Tarih: 10.10.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/7538 E.  ,  2017/6505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa aykırı davranmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Şirket yetkilisi olan sanığın, 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlediği ve defter ve belgeleri ibraz etmemek suçunu işlediğinin iddia ve kabul edildiği olayda;

a) Sahte fatura düzenlemek suçunun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de, faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, sahteliği iddia edilen faturaların da dosya içerisinde bulunmadığının anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; öncelikle suça konu fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, sanığın düzenlemiş olduğu faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının ilgili vergi dairelerinden sorulması, yapılmış ise vergi raporlarının dosya arasına alınması, mal ve hizmet alımında bulunduğu şirketler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlendiği görülmekle, bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura düzenlemekten dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçu yönünden ise; 213 sayılı Yasanın 139. maddesinde yazılı istisnaların bulunmaması halinde vergi incelemesinin mükellefin işyerinde yapılması gerektiği, sanığa vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatın 02.07.2007 tarihinde sanığın sigortalı çalışanına yapıldığı anlaşılmakla, hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin, iş yerinde faaliyete devam edip etmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi aksi takdirde, yapılan tebligatın hukuki geçerliliğinin bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a-5237 sayılı TCK'nın 43. maddesine göre "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi" halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği; sanığın 2006 takvim yılı içinde farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenlediğinin tespiti halinde hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b- 5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesine göre sahte fatura düzenlemek suçundan verilen hapis cezası ertelenen sanık hakkında belirlenecek denetim süresinin alt sınırının mahkum olunan ceza süresinden az olamayacağı gözetilmeden bir yıl denetim süresi belirlenmesi ve mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki yazılı hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c- Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan, sanığa 5728 sayılı Yasa ile değişik 213 sayılı Yasanın 359/a-2. maddesi uyarınca alt sınırdan tayin olunacak 1 yıl hapis cezasının TCK'nın 50. maddesi ile paraya çevrilmesi suretiyle bulunacak sonuç cezanın değişiklikten önceki düzenlemeye göre lehe olacağı gözetilmeden, temel cezanın 5728 sayılı Yasayla yapılan değişiklikten önceki haliyle 6 ay hapis olarak belirlenmesi ve TCK'nın 52/4 maddesi esas alınması suretiyle karma uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkının saklı tutulmasına 10.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19197, Karar No: 2025/944, Tarih: 10.02.2025

**9. Ceza Dairesi         2021/19197 E.  ,  2025/944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Temyiz İncelemesinin Kapsamına Göre

Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde suça sürüklenen çocuğun, mağdurenin dudağından öpüp cinsel bölgelerine dokunduğunun kabulü ile atılı suçtan mahkumiyetine dair hükmün istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde suça sürüklenen

çocuğun, mağdurenin on altı yaşında olduğu hususunda hataya düştüğünün kabulü ile aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak suça sürüklenen çocuğun beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Özetle, suça sürüklenen çocuğun yaş hususunda hataya düştüğüne dair soyut beyan dışında başkaca bir delil bulunmadığına, aksinin kabulünde dahi tehdit suretiyle işlenen eylemden ötürü çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyet hükmü yerine beraat hükmü kurulmasının usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Suça sürüklenen çocuğun 03.11.2016 tarihli celsedeki savunmasında yer alan "...Havvanur okuyordu ancak okulunu bilmiyordum, 8.sınıftaydı, 16 yaşında olduğunu biliyorum, kendisi bana 16 diye söyledi..." şeklindeki beyanı karşısında, suçun oluşumuna etkisi bakımından mağdurenin aşamalardaki beyanları sırasında kaydedilen tüm görüntülü beyan CD'leri dosya arasına alınıp duruşmada taraflarla birlikte izlenerek görüntü üzerinden mağdurenin suç tarihindeki fiziksel görünümüne dair bir gözlem yapılması ile mağdure ve suça sürüklenen çocuğun duruşmada hazır edilerek mağdureye suça sürüklenen çocuğa yaşı hususunda beyanda bulunup bulunmadığının sorulması, suça sürüklenen çocuğa ise mağdurenin yaşı ve sınıfına dair anlatımları arasındaki çelişkinin sorulup giderilmeye çalışılmasının ardından toplanan delillere göre olayda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 30. maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı tartışılarak karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, sayın üye ...'ın farklı bozma gerekçesiyle karşı oyu ve oy çokluğuyla BOZULMASINA,

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, sayın üye ...'ın farklı bozma gerekçesiyle karşı oyu ve oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.02.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Suça sürüklenen çocuğun, mağdureye yönelik çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiasıyla yapılan yargılamada hata hükümlerinin uygulanma şartlarının oluşmadığı görüşünde olduğumdan, bozma sebebinde yer verilen eksik inceleme ve araştırmaya dair hususların yerine getirilmesi sonrasında suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 30. maddesindeki hata hükümlerinin değerlendirilmesi sebebine dayanılarak hükmün bozulmasına dair sayın çoğunluğun görüşüne muhalifim.

Şöyle ki;

Mağdure ile suça sürüklenen çocuğun alınan beyanlarından anlaşıldığı üzere 2015 yılı Kasım ve Aralık aylarına tekabül eden zaman diliminde tanışıp devam eden süreçte birden çok kez yüz yüze görüşmelerin gerçekleşmesi ile 2016 yılı Şubat ayı içinde ilişkilerini sona erdirmeleri karşısında üç dört aylık bir zamana yayılan duygusal arkadaşlık süresi, mağdurenin 11.04.2016 tarihinde çocuk izlem merkezinde alınan ifadesi sırasında hazır bulunan sosyal hizmet uzmanı ile 06.09.2016 tarihli celsedeki beyanı sırasında hazır bulunan pedagogun mağdurenin fiziksel görünümü, bilişsel kapasitesi ile kendisini ifade etme becerisinin yaşı ile uyumlu olduğuna dair görüş bildirilmeleri, dosya muhteviyatında mevcut nüfus kaydına göre ebenin düzenlediği 01.03.2002 tarihli doğum raporuna göre 05.03.2002 tarihinde nüfus kayıt sistemine kayıt edildiği anlaşılan mağdurenin 06.09.2016 tarihli celsedeki beyanı sırasında kayıt edilen görüntüsünü içerir CD'nin izlenmesinden nüfus kaydı ve uzman görüşü ile aynı doğrultuda yaşı ile uyumlu fiziksel görünüme sahip olduğunun görülmesi, suça sürüklenen çocuğun 03.11.2016 tarihli celsede mağdurenin kendisine on altı yaşında olduğunu söylediğine dair beyanda bulunurken diğer yandan mağdurenin, örgün eğitime göre on üç - on dört yaş aralığındakilerin eğitimine devam ettikleri sekizinci sınıfa gittiğini beyan ederek kendi içinde çelişkili anlatımlarda bulunması ve tüm dosya kapsamı değerlendirildiğinde kayden ilk eylem tarihinde on üç yıl on aylık olan mağdurenin yaşı hususunda fazlaca fark oluşturacak şekilde on altı yaşında olduğu hususunda hataya düştüğüne dair suça sürüklenen çocuğun suçtan kurtulmaya matuf beyanlarına itibar edilmemesi gerektiği ve hata hükmünün uygulanmaması gerektiği görüşünde olduğumdan, hata hükümlerinin değerlendirilmesinde eksik inceleme ve araştırma yapıldığı gerekçesiyle anılan hükmün bozulmasına dair sayın çoğunluğun görüşlerine katılmıyorum. 10.02.2025
Yargıtay — Esas No: 2015/4718, Karar No: 2015/2953, Tarih: 25.06.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/4718 E.  ,  2015/2953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma, güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın üzerine kendi fotoğrafı yapıştırılmış ancak ... adına düzenlenmiş kimliği kullanarak müştekiden araç kiraladığı ve süresi bitmesine rağmen aracı teslim etmediğinin iddia ve kabul olunması karşısında, eylemin temas ettiği TCK’nın 158/1-d maddesinde düzenlenen kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17069, Karar No: 2016/3687, Tarih: 03.03.2016

**2. Ceza Dairesi         2015/17069 E.  ,  2016/3687 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuklar ... ve ... haklarında yapılan yargılama sonunda 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun geçici 1. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Çocuk Mahkemesine devredilmesine dair . 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/03/2015 tarihli ve . esas, . sayılı kararını müteakip, . 1. Çocuk Mahkemesinin 22/06/2015 tarihli ve . esas, . sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği . 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen . 11. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 10/07/2015 tarihli ve . değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen19/10/2015 gün ve 2015-E.21184/67488 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/11/2015 gün ve . sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26.maddesindeki "(1 )Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar. (2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar. (3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir. (4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci Maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1,2 ve 3.maddelerinde " (1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir. (2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez. (3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;