muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4473, Karar No: 2014/3365, Tarih: 21.02.2014

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazı kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazı kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazı kayıt ileri sürülmemesi, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda davacının çalışma sisteminin yazları haftanın altı günü saat 08:00-18:00 arası, kışları ise haftanın altı günü saat 08:00-17:30 arası olduğu ve bu şekilde yazları haftada dokuz saat fazla çalışma yaparken kışları ise haftada 6 saat fazla çalışma yaptığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla yazılı kararda gösterildiği şekilde fazla çalışma süresinin eksik tespiti hatalı olmuştur.

Buna ilaveten, davacının dava dilekçesinde 2.000,00 TL fazla mesai alacağı talep etmesine karşın, kararda 50,00 TL üzerinden dava tarihinden itibaren faize hükmedilmeside hatalıdır.

5-Mahkemece ulaşılan sonuca göre, davalı lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre hükmedilmesi gerekenden fazla vekalet ücretine hükmedilmesi de isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 21.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6348, Karar No: 2023/10083, Tarih: 14.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/6348 E.  ,  2023/10083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI :2014/578 E., 2015/547 K.

SUÇLAR :Mala zarar verme, kasten yaralama, hakaret, tehdit, iftira

HÜKÜMLER :Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, karar verilmesine yer olmadığı, mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :İade, Red, onama

İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.11.2015 tarihli kararının katılan sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., Elif Sayılır, ..., ..., ..., ..., ... vekili, katılan sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve katılan ..., şikayetçi ... vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.03.2007 tarihli ve 31/56 sayılı kararı uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamede görüş bildirilmeyen bir hükümle ilgili olarak özel Dairece temyiz incelemesi yapılıp karar verilemeyeceği, bu bağlamda katılan sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve katılan ..., şikayetçi ... vekilinin 25.12.2015 havale tarihli gerekçeli temyiz dilekçesiyle, katılan sanıklar ... ve ...'nün şikayetçi ...'ye karşı basit yaralama suçundan, katılan sanık ... 'nün katılan sanık ...'ye karşı hakaret suçundan kurulan hükmü de temyiz ettiği halde, bu temyiz taleplerine ilişkin Tebliğnamede görüş bulunmadığı anlaşılmakla, bu hususta ek tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14488, Karar No: 2017/12252, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/14488 E.  ,  2017/12252 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14235, Karar No: 2013/3751, Tarih: 02.04.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/14235 E.  ,  2013/3751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Hazine ve D.S.İ. Genel Müdürlüğü vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 15.04.1999 tarihli dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği.... mevkiinde bulunan takriben 50 dönüm yüzölçümündeki taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının davacı müvekkili yararına oluştuğunu iddia ederek Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre davacı adına tescilini istemiyle... Asliye Hukuk Mahkemesine dava açmış olup; mahkemece, taşınmazın.... İlçesi mülkî sınırlarında bulunan ....Köyü'nde kaldığından, 1086 sayılı H.U.M.K.'nun 13. maddesi uyarınca görevsizlik kararı verilerek dosya Dicle Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiştir.

Davacı vekili, 06.10.2011 havale tarihli dilekçe ile açtıkları davaya ilişkin taleplerini, taşınmaz üzerindeki meyve ağaçları ve kavak ağaçlarının davacıya aidiyetinin tespiti ve taşınmazın davacı adına tescili olarak ıslah etmiştir.

Yargılama sırasında taşınmazın Kralkızı Barajı göl alanında kaldığı gerekçesiyle DSİ Genel Müdürlüğü'ne husumet yaygınlaştırılmıştır.

DSİ vekili, taşınmazın sular altında kaldığı, zilyetlik şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddini istemiştir.

Orman Yönetimi, 18.06.2010 tarihli harçsız dilekçe ile çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle orman niteliğiyle Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın tescil harici bırakılma tarihi ile dava tarihi arasında 20 yıl dolmadığından, tescil talebinin REDDİNE; muhdesatın aidiyetine ilişkin taleplerinin KABULÜNE ve 26.06.2011 tarihli ziraat bilirkişinin raporunda belirtilen 14914,79 m² alanda ihdas edilen 7-8 yaşlı 45 adet elma, 52 adet kayısı, 36 adet vişne, 17 adet dut, 11 adet ceviz ağacı ile 10 yaşlı 300 adet kavak ağacının davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmiş, hüküm Hazine vekili ve DSİ vekili tarafından ağaçların davacıya ait olduğunun tespitine ilişkin karara yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tescili ve taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların davacı tarafça dikilip yetiştirildiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

Dava konusu taşınmaz,...Köyü'ne ilişkin olarak 1997 yılında yapılıp kesinleşen genel arazi kadastrosu işleminde çay yatağı olarak tescil harici bırakılmış, mülkî sınırında kaldığı ....Köyü'nde ise, genel arazi kadastro çalışmaları 1987 yılında yapılıp 31.12.1999 tarihinde kesinleşmiştir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

Dava konusu taşınmaz,...Köyü'ne ilişkin olarak 1997 yılında yapılıp kesinleşen genel arazi kadastrosu işleminde çay yatağı olarak tescil harici bırakılmış, mülkî sınırında kaldığı ....Köyü'nde ise, genel arazi kadastro çalışmaları 1987 yılında yapılıp 31.12.1999 tarihinde kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve dava konusu taşınmazın ....Barajı Göl Havzasında kaldığı, genel arazi kadastrosunun kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık zilyetlikle kazanım süresinin davacı yararına dolmadığı, ancak, taşınmaz üzerindeki meyve ve kavak ağaçlarının davacı tarafından dikilip yetiştirildiği uzman bilirkişi raporu ile yerel bilirkişi ve tanık beyanlarından anlaşılmasına göre, mahkemece, şartları oluşmadığından tescil davasının reddine ve Türk Medenî Kanunu hükümlerine göre arz üzerindeki bütünleyici parça nitelikli muhtesatların mülkiyetinin arzın mülkiyetine tâbi olduğu gözetilerek, sadece muhtesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin (dikilip yetiştirildiğinin) tespitine karar verilmekle yetinilmesi yönünde yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak; davacının tescil istemli davasının reddedilmesi nedeniyle kendisini vekil ile temsil ettiren Hazine ve DSİ genel Müdürlüğü lehine vekalet ücreti hükmedilmesi gerekirken, bu hususta hüküm kurulmamış olması doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; hüküm fıkrasına yeni bir yedinci bent eklenerek “7-Davada kendisini vekil ile temsil ettiren Hazine ve DSİ Genel Müdürlüğü lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 3. maddesi uyarınca ret sebebi ortak olan davalılar vekili lehine tek vekâlet ücretine hükmedileceğinden 1200.-TL maktu vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı Hazine ve DSİ Genel Müdürlüğü'ne verilmesine,” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 02/04/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/882, Karar No: 2020/2459, Tarih: 21.10.2020

**1. Ceza Dairesi         2019/882 E.  ,  2020/2459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tasarlayarak öldürmeye teşebbüs etmek

HÜKÜM : 1-...'i tasarlayarak öldürmeye teşebbüs etmek suçundan; TCK'nin 82/1-a, 35, 62, 53. maddeleri uyarınca 16 yıl 8 ay hapis cezası,

2-..., ... ve ...'i tasarlayarak öldürmeye teşebbüs etmek suçundan; 765 sayılı TCK'nin 450/4, 61, 59, 31, 33. maddeleri uyarınca; 12 yıl 6 ay hapis cezası (3 kez),

3-765 sayılı TCK'nin 77/1. maddesi uyarınca; içtima edilerek, 36 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Oluşa ve dosya kapsamına göre; suç tarihinde mağdurlara ait aracın karayolunda seyir halinde iken, seyir güzergâhına pusu kurularak birden fazla silah kullanılmak suretiyle yoğun ateş altına alındığı, mağdurların aşamalardaki beyanlarında; eylemin aralarında husumet bulunan sanığın akrabaları tarafından gerçekleştirildiğini beyan etmekle birlikte, olaydan sonraki ilk beyanlarında ismen sanıktan bahsetmedikleri, bilahare verdikleri ifadelerde özellikle mağdur ... ve ...'in eylemi gerçekleştirenler arasında sanığın da bulunduğunda ısrarcı oldukları ancak; soruşturma aşamasında usulüne uygun bir teşhis işlemi yapılmadığı, bununla birlikte aynı araçta bulunan diğer mağdurlar ve özellikle husumete taraf olmayan temyiz dışı mağdur ...'in ateş edenler arasında sanığı tam olarak görüp tanıyamadıklarını beyan ettikleri, buna mukabil, sanığın ilk beyanından itibaren o tarihte Şanlıurfa Merkez'de bulunan ticaret lisesinde öğrenci olduğunu ve olay saatinde okulda bulunduğunu savunduğu, aynı okulda öğrenci olan arkadaşlarının lehine tanıklık yaptıkları, okul idaresinin de sanığın o tarihte okulda yapılan derslere kayden katıldığına yönelik bir belge düzenlediği, düzenlenen belgenin kayıtlara uygun olduğunun okul idarecileri tarafından beyan edildiği fakat okulda gerçekleştirilen ders ve sınav faaliyetlerine ilişkin ayrıntılı belgelerin muayyen yasal sürelerin geçmesi nedeniyle imha edildiğinin bildirildiği, aynı gün öğleden sonra emniyet müdürlüğüne gittiğini beyan eden sanığın beyanını o tarihte emniyette görevli olduğunu beyan eden polis memurunun da doğruladığı anlaşılmaktadır.

Ortaya çıkan delil durumuna göre; toplam beş kişi olan mağdurlardan iki kişi sanığı suçlamakta buna karşılık üç kişi diğer mağdurlarla aynı araçta, aynı yer, zaman ve imkanda olmalarına rağmen bu suçlamaya katılamamakta, buna karşılık suçlamayı reddeden sanığın savunmasını destekleyen tanıklar ve içeriği muğlak olmakla birlikte bir belge bulunmaktadır. Sanığı suçlayan mağdurların geniş bir aileden özellikle sanığı suçlamaları için bir neden bulunmamakla birlikte husumetin etkisiyle gerçeğe aykırı beyanda bulunmaları mümkün görünmektedir. Ayrıca yoğun çatışma ortamında olayın verdiği korku, kaygı ve panikle hareket eden mağdurların çok da iyi tanımadıkları anlaşılan sanığı bir başkasıyla karıştırmaları veya benzetmeleri diğer üç mağdurun olayı doğru düzgün göremedikleri de düşünüldüğünde pekâla mümkün görünmektedir.

Şu hâlde sanığın olay yerinde olduğunu gösteren yegâne delil, belirtilen iki nedenle kuşkuyla yaklaşılması gereken mağdurların beyanlarından ibaret iken, sanığın olay yerine 120 km'den fazla mesafesi olan ve olay yerine ulaşma imkânı bulunmayan okulda olduğuna dair birden fazla tanıklar ve belgeler bulunmaktadır. Sanığın lehine olan bu delillere niçin itibar edilmediği de gerekçeli kararda açıklanamamıştır.

Elbette, içeriği muğlak belge ve sanık lehine olan tanık beyanlarının da gerçeğe aykırı olma ihtimali vardır ancak, bu ihtimal ortaya konulmadan veya usulünce itibar edilmeme nedenleri açıklanmadan, hem nitelik hem nicelik olarak üstün durumdaki sanığın lehine olan deliller dikkate alınmaksızın yalnızca aleyhine olanlara itibar edilip, şüpheden sanık yararlanır ikesi de ihlal edilerek, atılı suçları işlediğine dair her türlü kuşkudan uzak yasal ve yeterli delillere ulaşılamayan sanık hakkında beraat kararları verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet kararları verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi nazara sanık ...'ın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü olmadığı takdirde derhal salıverilmesi için ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına müzekkere yazılmasına, 21/10/2020 gününde heyetimizden sayın ... ve ...'in mahkeme kararının yerinde olduğu ve onanması gerektiğine yönelen karşı oyları ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/06/2018 gün ve 2010/543 Esas 2018/234 Karar nolu ilamı ile sanık ... hakkında maktül ...'i 5237 sayılı TCK'nin 82/1-a, 35, 62, 53. maddeleri uyarınca 16 yıl 8 ay hapis cezası ile, yine mağdurlar ..., ... ve ...'i tasarlayarak öldürmeye teşebbüs etmek suçundan 765 sayılı TCK'nin 450/4, 61, 59, 31, 33. maddeleri uyarınca üç kez 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin kararın, sanık müdafii tarafından süresi içerisinde temyiz istemi ve kısmende re'sen temyize tabi olması üzerine yargılamaya konu dosya dairemize gelmekle heyetimizce yapılan inceleme sonrasında, üzerine atılı eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğine yönelik kesin bir delil bulunmadığı gerekçe gösterilerek beraati gerektiğine yönelen sayın çoğunluk görüşüne muhalifiz.

Çünkü; ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/06/2018 gün ve 2010/543 esas 2018/234 karar nolu ilamında maddi deliller ayrıntılı bir şekilde tartışılmış ve sanığın bu delillerin ışığı altında, müsnet suçu işlediğine yönelik bir hüküm ile mahkumiyeti cihetine gidilmiştir. Demirbüken ailesinin hasmı olan ve haklarında dava açılan ve daha önce haklarında mahkumiyet kararı verilip kesinleşen sanıklar ... , ... ve ... ile birlikte sanık ...'ında eylemin içerisinde olduğu ateş eden kişiler arasında, bulunduğunu tüm aşamalarda istisnasız olarak belirtilmektedirler. Taraflar daha önce birbirlerini tanıdıkları da düşünüldüğünde olayın heyecanı içinde dahi olsa, kişileri teşhis etmeleri çok doğaldır.

Her ne kadar sanık ..., suç tarihinde Şanlıurfa Merkezde bulunan ticaret lisesinde öğrenci olup, olay saatinde okulda olduğunu savunmakta olup, buna ilişkin mekan tanığı sıfatıyle okul arkadaşlarını göstermiş, savunma tanıkları da bu yönde beyanda bulunmuş iseler de, bu beyanlar zahiri olarak tarafımızdan değerlendirilmiştir. Ayrıca, o tarihte okul idarecisi konumundaki kişinin de kişisel bir belge ile sanığın belirtilen suç tarihinde okulda olduğunu beyan etmekte ise de, bu hususta bizzat okul kayıtlarına dayalı olarak okul idaresi tarafından verilen resmi bir belge niteliğinde bulunmadığından net bir maddi delil olarak nitelendirilmesi mümkün değildir.

Tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde, olay esnasında mağdurlara karşı ateşli silahlar ve yapılan atış sayısı, kullanılan taksideki kurşun giriş delikleri ve araçta meydana gelene zararlar yani maddi deliller bir bütün olarak değerlendirildiğinde, mağdurların beyanlarına itibar etme gereğinden bahisle sanık ...'ın da haklarında mahkumiyet kararları kesinleşen diğer sanıklarla birlikte hareket ettiğinin kabulü gerekeceğinden, beraatine yönelik sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.

21/10/2020 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'nun yokluğunda 22/10/2020 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2019/12620, Karar No: 2021/4901, Tarih: 29.03.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/12620 E.  ,  2021/4901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında kovuşturma aşamasında görevlendirilen müdafii Av. ...'ın mazeret bildirerek duruşmaya katılmadığı, sanığın da 26.05.2015 tarihli celsede müdafii olmadan savunmasını yapacağını beyan ettiği ve müdafii görevlendirme hakkını kullanmak istemediği belirlenerek yapılan incelemede;

Yüzüne karşı usulüne uygun şekilde 26.05.2015 tarihinde tefhim olunan hükmü, CMUK.nın 310 maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 08.06.2015 tarihinde temyiz eden sanık müdafinin, temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317 maddesi gereğince REDDİNE, 29.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11752, Karar No: 2018/7861, Tarih: 27.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/11752 E.  ,  2018/7861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının Elektrik Üretim A.Ş. Genel Müdürlüğü’ne bağlı Dicle HES işyerinde makine bakım teknisyeni olarak değişen alt işverenler bünyesinde çalıştığını, alt işverene verilen işin, asıl işin bir bölümü olduğunu, davacının kayden alt işveren işçisi olarak gösterildiğini ve taraflar arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu ileri sürerek, davacının baştan itibaren asıl işverenin işçisi olduğunun ve asıl işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden yararlandırılması gerektiğinin tespiti ile ücret farkı alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davalı şirketin asıl işinin elektrik üretimi işi olduğunu, davacının çalıştığı işin İdarenin asıl işleri arasında sayılmadığını, yardımcı işlerin alt işverene verilmesi konusunda yasal bir engelin bulunmadığını, alt işverenlerin değişmesinin tek başına muvazaanın göstergesi olmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep edilmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar, yasal süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davalı ile dava dışı şirketler arasındaki ilişkinin muvazaalı olup olmadığı ve davacının fark ücret alacağına hak kazanıp kazanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Davacı, davalıya ait HES işyerinde bakım onarım bölümünde Makine bakım elemanı olarak görev yaptığını, kayden değişen alt işverenlerin işçisi olarak gösterildiğini, esasen davalı İdare ile şirketler arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığını, asıl işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden yararlandırılması gerektiğini ileri sürerek fark ücret alacakları ile birlikte diğer bir kısım alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davacı, davalıya ait HES işyerinde bakım onarım bölümünde Makine bakım elemanı olarak görev yaptığını, kayden değişen alt işverenlerin işçisi olarak gösterildiğini, esasen davalı İdare ile şirketler arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığını, asıl işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden yararlandırılması gerektiğini ileri sürerek fark ücret alacakları ile birlikte diğer bir kısım alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sırasında, davacının bir kısım talepleri yönünden davanın tefrikine karar verilerek, tefrik edilen dosya ayrı bir esasa kaydedilmiştir. Anılan dosyada davacının muvazaa iddiasına değer verilerek, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayalı olduğunun tespiti ile bir kısım alacakların (ilave tediye, ikramiye, iş güçlüğü tazminatı gibi) tahsiline karar verildiği anlaşılmakta olup, eldeki davada ise aynı gerekçelerle davacının fark ücret alacağı hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, tefrik edilen davada verilen kararın,... 7. Hukuk Dairesi’nin 29.02.2016 T, 2015/5517 E., 2016/4842 K. sayılı kararı ile “davalı ile dava dışı şirket arasındaki ihale sözleşmesinin muvazaalı olduğunun ispatlanamadığı, bu sebeple davanın reddi gerektiği” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir. Hal böyle iken,... 7. Hukuk Dairesi kararının, tefrik edilen eldeki dava yönünden bağlayıcı olduğu, aynı döneme ve aynı işyerine ilişkin muvazaa iddiasına değer verilemeyeceği açıktır. Davalı ile dava dışı şirketler arasındaki ilişkinin muvazaaya dayanmadığına dair... kararı dikkate alınarak, davacının fark ücret talebine yönelik davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2780, Karar No: 2013/22060, Tarih: 01.10.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/2780 E.  ,  2013/22060 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Her ne kadar dosya içinde ölü muayene ve otopsi tutanağının aslı ya da onaylı bir örneği bulunmamakta ise de; meydana gelen olayda ağır yaralanan ölenin hastaneye kaldırılmasını müteakiben yaklaşık iki saat sonra öldüğü ve tüm dosya kapsamından ölümün başka bir sebepten meydana geldiğine ilişkin bir iddia ve şüphenin de bulunmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin teşdiden ceza verilmesinin doğru olmadığına, bilinçli taksirin şartlarının oluşmadığına, lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 01.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15627, Karar No: 2017/12456, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/15627 E.  ,  2017/12456 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.