muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12048, Karar No: 2018/10212, Tarih: 05.12.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/12048 E.  ,  2018/10212 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği üzere davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu davada; davacı 13.04.1995-31.05.2013 tarihleri arasında ... ilçesinde bakkal dükkanı işletmesi nedeniyle Bağ-Kur sigortalılığının tespitini talep ettiği, mahkemece davanın kısmen kabulüne, davacının 04.10.2000-31.05.2013 tarihleri arasında 5.557 gün sigortalı olduğunun tespitine karar verildiği, davacının 14.04.1995-15.09.1995 tarihleri arasında bakkal dükkanından dolayı vergi mükellefiyetinin olduğu ve ... Esnaf ve Sanatkarlar Odasına 13.04.1995-31.05.2013 tarihleri arasında kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece 24.07.2003 tarihli 4956 sayılı Yasanın 47. maddesi ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. madde gereğince davacının sigortalılığının 04.10.2000 tarihinden başlayacağı değerlendirilerek kısmen kabul kararı verilmiş ise de ilgili yasa maddesinin olayda uygulanma yeri bulunmamakta olup, yapılan inceleme ve araştırma da hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun geçici 8/1 maddesi olup, ilgili maddede “Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendi hariç diğer alt bentlerine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanunun yürürlük tarihine kadar kayıt ve tescillerini yaptırmayanların sigortalılık hak ve yükümlülüğü bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren başlar. Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendine göre sigortalı sayılanların hak ve yükümlülüğü ise 7 nci maddenin birinci fıkrasının (b) bendine göre başlar.

Ancak, bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) ve (3) numaralı alt bentlerine göre sigortalı sayılanlardan bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren sigortalılıkları başlatılanların, bu Kanunun yürürlük tarihi ile 4/10/2000 tarihi arasında geçen vergi mükellefiyet süreleri bulunmak kaydıyla, sigortalının bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren 6 ay içinde talepte bulunması halinde, vergi mükellefiyet sürelerinin tamamı için 80 inci maddenin ikinci fıkrasının (a) bendine göre talep tarihindeki prime esas kazancının % 32’si üzerinden borçlanma tutarı hesaplanır ve sigortalıya tebliğ edilir. Sigortalının kendisine tebliğ edilen borçlanma tutarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 6 ay içinde ödemesi halinde, bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilir. Sigortalıya tebliğ edilen borç tutarının bu süre içerisinde tam olarak ödenmemesi halinde bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilmez ve ödenen tutar bu Kanunun 89'uncu maddesine göre iade edilir.

Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce 1479 sayılı Kanunun 53'üncü maddesi gereğince 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununa göre başlatılmış olan icra takipleri anılan Kanun hükümlerine göre takip edilerek sonuçlandırılır.”hükmü düzenlenmiştir.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir

4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar tescilleri, prim ödemeleri veya tescil başvuruları yoksa aynı tarihten sonra sadece aynı yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddeye göre vergide kayıtlı olan süreleri için borçlanma haklarını kullanarak sigortalılık süresi elde edebilirler. Geçmişe yönelik hizmetlerini tespit ettiremezler. 02/08/2003 tarihinden önceki tarihte Kuruma tescil edilmiş, giriş bildirgesi vermiş veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemiş olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında kendi adına veya hesabına bağımsız çalışanlar, 20/04/1982 tarihinden itibaren vergi kaydına dayalı olarak, 22/03/1985 tarihinden itibaren de vergi, esnaf sicili veya meslek kuruluşu kayıtlarına dayalı olarak sigortalılıklarının tespitini isteyebilirler.

Aynı şekilde, 5510 sayılı Kanunun geçici 8. maddesine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 01.10.2008 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 01.10.2008 tarihinden itibaren başlayacağı belirtilmiş; aynı maddede, Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmak şartıyla, 01.10.2008 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmayanlara, 04.10.2000-01.10.2008 tarihleri arasında vergiye kayıtlı oldukları süreyi borçlanma imkanı getirmiştir.

Dosya içerisinde bulunan bilgi ve belgelerden, talep edilen tarihlerde davacıya ait ... Esnaf ve Sanatkarlar Odası kaydının ve 1995 yılında 5 ay vergi kaydının bulunduğu anlaşılmaktadır. 5510 sayılı Yasanın 4/1-b maddesine göre Bağ-Kur sigortalılığının kabulü için sicil kaydının bulunması gerekli olduğundan davacıya ait tescil kaydının olup olmadığı araştırılmalı, davacının tescil kaydının bulunmaması halinde sigortalılık şartlarının varlığı 5510 sayılı yasının geçici 8. maddesi kapsamında yeniden yapılacak değerlendirmeye göre tespit edilerek karar verilmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9866, Karar No: 2011/12058, Tarih: 25.10.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/9866 E.  ,  2011/12058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasından dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı ... hükmün; Dairemizin 09/12/2010 gün ve 2010/13878-15491 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiş, süresi içinde katılan ... tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için Yargıtayca incelenmesine gerek görülen;

1) Çekişmeli parselin içinde bulunduğu iddia edilen 137 numaralı orman içi tarım poligonun aplikasyonuna ilişkin 1981 yılında yapılan aplikasyon ve 1744 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 2. madde uygulaması, yine 1991 yılında yapılıp ilan edilen aplikasyon ve 2/B uygulaması sırasında düzenlenen çalışma tutanağı ve orman kadastro haritası,

2) Çekişmeli parselin bulunduğu mevkiide adına başkaca kadastro tesbiti yapılıp yapılmadığının ve bu mevkiide başka bir parselle ilgili davaları bulunup bulunmadığının kadastro müdürlüğü ve mahkeme kayıtlarından araştırılması varsa ilgili kayıtların getirtilmesi,

3) Çekişmeli parselin bulunduğu yere ilişkin kadastro tespit tarihine en yakın tarihte düzenlenmiş olan memleket haritası ve ... fotoğrafı getirtilerek dava dosyasına eklenmeli,

4) Getirtilen yeni tarihli orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritası, kesinleşen orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritalarının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de bu haritaların ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar birbiri üzerine ablike edilerek düzenlenecek bu haritalarda komşu ve yakın komşu parsellerin birlikte gösterilmesi, dava konusu taşınmaz ile komşu taşınmazların, memleket haritası, kadastro paftası, orman kadastro haritası ile aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritasına göre konumu ve orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları bu haritalar ile paftaların tümü üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilip gösterilecek şekilde kendilerinden müşterek imzalı krokili rapor alınıp dava dosyası içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 25/10/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8471, Karar No: 2023/1302, Tarih: 04.05.2023

**3. Hukuk Dairesi         2022/8471 E.  ,  2023/1302 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1584 E., 2022/1519 K.

DAVA TARİHİ : 12.01.2017

KARAR : Davanın kısmen kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/18 E., 2019/140 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile yeniden esas hakkında davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düsünüldü:

I. DAVA

Davacı; mülkiyeti Maliye Hazinesine (Orman Bölge Müdürlüğü) ait taşınmazı yaklaşık 20 yıldır ecrimisil ödeyerek çay bahçesi olarak kullandığını, ecrimisil bedellerini davalı şirkete ödediğini, 2016 yılının Haziran ayında dava dışı Osmangazi Belediye Başkanlığı tarafından kendilerine encümen kararı gönderilerek ecrimisil bedellerinin haksız olarak davalı şirkete yatırıldığını, hak sahibinin Osmangazi Belediyesi olduğunu, mülkiyet sahibi olan Hazinenin kendileri ile imzalanan sözleşmeleri bulunduğunu belirterek geriye dönük olarak tüm ecrimisil bedellerini talep ettiğini, ardından tahliye edilmesi için yazı gönderildiğini, yürütmenin durdurulması istemiyle dava açtıklarını ve tahliyenin durdurulduğunu ileri sürerek; yaklaşık 20 yıldan beri davalı şirkete yaptığı haksız ödemelerin tespiti ve bu miktarın ödeme tarihinden başlayarak faizi ile iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı; dava konusu taşınmazın kullanım hakkı devri yetkisinin kullanım bedeli karşılığında kendisine bırakıldığını, davacı taraf ile kira sözleşmesi akdedildiğini, elde ettiği kira bedellerini kullanım bedeli olarak Büyükşehir Belediyesine aktardığını, Orman Bölge Müdürlüğünün 21.09.2006 tarihli ve 191 sayılı oluru ile taşınmazın C Tipi Mesire yeri içerisinde kaldığından Bursa Büyükşehir Belediyesinin izninin iptal edildiğini, bu hususun 29.07.2016 tarihinde kendilerine bildirildiğini, bunun üzerine davacıya 04.08.2016 tarihinde makul süre içinde ihtar edildiğini, taşınmazın kendisine Belediye Meclisi ve Encümen kararı ile tahsis yapıldığını, husumetin Büyükşehir Belediyesine yönlendirilmesinin gerektiğini, davacının talebine ilişkin belirsiz alacak ve tespit davası olarak açılamayağını, iki yıllık zamanaşımı süresinin geçtiğini, Bursa 1. İdare Mahkemesinin 2016/920 E. sayılı dava sonucunun bekletici mesele yapılmasını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Orman idaresi tarafından ilk önce Bursa Büyükşehir Belediye Başkanlığına daha sonra da Osmangazi Belediye Başkanlığına tahsis edilen ve davacının kullanımında bulunan yer için davalı şirkete ödenen ecrimisil bedellerinin, Osmangazi Belediyesi tarafından da bedel talep edilmesi nedeniyle, 2011 yılı mart ayından itibaren tespitin istenilmesinde davacının menfaati olduğu, mesire yeri 02.11.2006 tarihinde teslim edildiğinden ecrimisil talep etme hakkının Osmangazi Belediye Başkanlığına ait olduğu, bilirkişi raporuna göre 2011 yılı Mart ayından itibaren davalıya 30.589,62 TL'si KDV olmak üzere 200.531,95 TL ödendiğinin tespit edildiği gerekçesiyle; davanın kısmen kabulü ile davacının davalı tarafa yaptığı 2011 yılı mart ayından itibaren yaptığı ödemelerin KDV dahil toplam 200.531,95 TL olduğunun tespitine, fazlaya ilişkin yıllar ile ilgili olarak tespit talep etmesinde hukuki yararı bulunmadığından reddine, 5 yıllık ecrimisil miktarından taleple bağlı kalınarak 10.000 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline, husumet itirazının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; belirsiz alacak ve tespit davası olarak açılmasında hukuki yarar bulunmadığını, eda davası ile tespit davasının birlikte talep edilemeyeceğini, kendilerinin kusur ve sorumluluğunun bulunmadığını, encümen kararı ile kullanım bedeli karşılığında taşınmazın davalı şirkete bırakıldığını, kira bedellerinin Bursa Büyükşehir Belediyesine aktarıldığını, Büyükşehir Belediyesinin izninin iptal edildiğinin 29.07.2016 tarihinde bildirildiğini, makul sürede yani 04.08.2016 tarihinde davacıya bildirim yapıldığını, bu süreden geriye dönük iki yıllık alacak talep edilebileceğini, zamanaşımı süresinin geçtiğini, idari davanın bekletici mesele yapılması gerektiğini ileri sürerek; İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; derhal eda davası açılması mümkün iken aynı hususta tespit davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığı, dava dışı Osmangazi Belediye Encümeninin 28.06.2016 tarihli işlemiyle davacının geri isteme hakkının doğduğunun kabulünün gerektiği, davalıya yapılan ödemelerin sebepsiz zenginleşme teşkil ettiği, bu durumda, davalının zamanaşımı itirazı da gözetilerek geriye doğru on yıllık bedel talep edebileceği, ancak davacı tarafından 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 82 inci maddesinde düzenlenen iki yıllık zamanaşımı süresinde açılan davada Mahkemece, dava dışı Osmangazi Belediyesi tarafından davacıdan beş yıllık ecrimisil talep edildiğinden, davalıya 2011 yılı Mart ayından itibaren yapılan beş yıllık ödeme miktarı belirlenmesi isabetsiz ise de, davacının istinaf başvurusu bulunmadığında yanlışlığa değinilmekle yetinildiği, taleple bağlı kalınarak hüküm kurulmasında usul ve yasaya aykırılık olmadığı, kabule göre; de, husumet itirazının reddine ilişkin kararın ara karar niteliğinde olduğu gözetildiğinde gerekçeli karar hüküm fıkrasının 3 numaralı bendinde husumet itirazının reddine yönelik (ara) kararın yer almasının da doğru bulunmadığı gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında davanın kısmen kabulüne davalı tarafa yaptığı ödemelerin miktarının tespitine yönelik talebin reddine, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26 ncı maddesi gereği 10.000 TL alacağın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf dilekçesinde bildirdigi sebepleri tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taşınmaz kullanımı nedeniyle ödenen bedellerin tespiti ile sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 77 ve devamı maddesi gereğince, haklı sebep olmaksızın bir başkasının malvarlığından ya da emeğinden zenginleşen, fakirleşene bu zenginleşmeyi iade etmekle yükümlüdür. Başka bir ifade ile zenginleşmenin geçerli olmayan, gerçekleşmemiş veya sona ermiş sebebe dayanması halinde, zenginleşme sebepsiz (haksız) hale gelecek ve bu durumda fakirleşen tarafa iade yükümlülüğü doğacaktır.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 77 ve devamı maddesi gereğince, haklı sebep olmaksızın bir başkasının malvarlığından ya da emeğinden zenginleşen, fakirleşene bu zenginleşmeyi iade etmekle yükümlüdür. Başka bir ifade ile zenginleşmenin geçerli olmayan, gerçekleşmemiş veya sona ermiş sebebe dayanması halinde, zenginleşme sebepsiz (haksız) hale gelecek ve bu durumda fakirleşen tarafa iade yükümlülüğü doğacaktır.

3. Değerlendirme

1. Dava konusu Maliye Hazinesi adına kayıtlı taşınmazın 25.09.1997 tarihli ve 602 sayılı olur ile Bursa Büyükşehir Belediye Başkanlığı adına seyir terası yapımı için 25.09.2046 yılına kadar izin verildiği, 25.11.2004 tarihli ve 1424 sayılı Encümen kararıyla kullanım hakkının davalı şirkete bırakıldığı, davalı şirket tarafından da kira sözleşmesi bulunmaksızın ecrimisil tahsil edilerek davacıya verildiği, bahsi geçen Büyükşehir Belediyesi adına iznin 21.09.2006 tarih ve 191 sayılı olur ile iptal edildiği, 02.11.2006 tarihli teslim tutanağı ile 14.12.2006 tarihinden itibaren 10 yıllığına kiralanan irtifak sahasının dava dışı Osmangazi Belediye Başkanlığına teslim edildiği, Osmangazi Belediyesi Encümeninin 14.04.2016 tarihli kararıyla davacıdan geriye dönük beş yıllık kullanım bedeli talep edildiği, işbu davanın ise 12.01.2017 tarihinde açıldığı görülmektedir.

2. Temyiz edenin sıfatı gözetilerek yapılan incelemede; dava konusu ödemeler nedeniyle haklı sebep olmaksızın zenginleşen davalının taleple bağlı kalınarak sorumlu tutulmasında isabetsizlik bulunmadığı, davanın zamanaşımı süresinde açıldığı anlaşılmakla, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13554, Karar No: 2014/23471, Tarih: 12.06.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/13554 E.  ,  2014/23471 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/293899

MAHKEMESİ : Düzce 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/06/2012

NUMARASI : 2010/1050 (E) ve 2012/698 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Sanığın, yargılamanın aşamalarında değişmeyen savunmalarında, suça konu emvali kesilip bırakılmış halde bulup eve getirdiğini beyan etmesine, davanın dayanağı olan suç tutanağında ağaçların kuru, yaklaşık tutanak tarihinden 2 ay önce kesildiklerinin yazılı bulunmasına, keşifte dinlenilen zabıt mümziinin de ağaçların yeni kesim olmadığını beyan etmesine karşılık bilirkişi raporunda kesim tarihinin 8. Ay içi olarak tespit edilmesine; sanık hakkındaki suç tutanağının bölmeden kaçak odun getirip evine koyduğunun bildirilmesi üzerine düzenlenmiş bulunmasına göre öncelikle bilirkişiden ağaçların kesim tarihi, kuru mu yaş mı oldukları, düşük veya devrik olup olmadıkları hususunda ek rapor alınması; ihbarcının araştırılıp kimliğinin tespiti halinde tanık olarak dinlenilmesi; sanığın yeri sahiplendiğini ifade etmesine göre bilgisi dışında başka şahıslarca buradan ağaç kesilmesinin mümkün olup olmadığı hususunda köy muhtarı, ihyitar heyeti üyeleri, varsa saha bekçisi ve civar taşınmaz sahiplerinin de dinlenilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Suç tarihi itibariyle 65 yaşını doldurmuş olan sanık hakkında verilen cezanın 5237 sayılı TCK'nin 50/3. maddesi uyarınca ayni maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.