muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6954, Karar No: 2021/3124, Tarih: 29.03.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/6954 E.  ,  2021/3124 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm mağdur vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olayda yaralanan mağdur velisinin ve mağdur vekilinin duruşmaya davet edilmesine rağmen mazeret dilekçesi göndererek duruşmaya katılmadığı, bu süreç zarfında da davaya katılma talebinde bulunulmadığı anlaşılmakla, hükmü temyiz etme hakkı bulunmayan mağdur vekilinin yapmış olduğu temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin isteme uygun olarak REDDİNE, 29/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9885, Karar No: 2022/1143, Tarih: 27.01.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/9885 E.  ,  2022/1143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payına takdir edilen karşılığın arttırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payına takdir edilen karşılığın arttırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki Sultangazi ilçesi, 50. yıl mahallesi 237 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer belirlenmiş ise de alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaza ilişkin imar uygulaması tapuya 17/06/1987 tarihinde tescil edilmiş olup, Dairemizin denetiminden geçen Gaziosmanpaşa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2019/4 E. - 2019/604 K. sayılı dosyasında aynı tarihi itibari ile Sultangazi ilçesi, 528,530 ve 669 parsel sayılı taşınmazların m²'sine 0,1 TL/m² değer biçildiğinden alınan rapor inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11287, Karar No: 2022/1671, Tarih: 08.02.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/11287 E.  ,  2022/1671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : Düşme, mahkumiyet

A)2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen zamanaşımı nedeniyle düşme hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Gerekçeli karar başlığında "2007" olarak yanlış gösterilen suç tarihinin, "25.01.2008" olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

B)2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyizinin incelenmesinde;

Suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılması ve en son faturanın 2008 yılı Eylül ayına ait olması nedeniyle, suç tarihinin "25.10.2008" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen "2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 08.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2257, Karar No: 2006/3254, Tarih: 17.04.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/2257 E.  ,  2006/3254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Tapuda bağ olarak kayıtlı bulunan dava konusu taşınmaz üzerinde omca dışında l kiraz, 5 kayısı, 7 ayva, 6 iğde ve l armut ağacı bulunmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmaz kapama bağ olarak değerlendirilip üzerinde bulunan değişik cins ve yaştaki ağaçlara maktuen değer verilmiştir.

Kamulaştırma Yasasının kıymet takdir esaslarını düzenleyen 11.maddesinin birinci fıkrası (f) bendi uyarınca arazilerde olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelire göre değer biçilmesi gerekir. Dava konusu taşınmazın kapama bağ olarak değerlendirilmesi doğru olup, bu şekilde yapılan değerlendirme ile kamulaştırılan yerin tamamından uygun teknikle normal olarak sağlanabilecek gelir dikkate alınacağına göre taşınmazın üzerinde bulunan başka unsurların gelirinin artık zemin değerine bir katkısı söz konusu edilemez. Başka bir deyişle omcalar dışındaki meyveli ve meyvesiz ağaçların değeri de kapama bağ olarak bulunan bedelin kapsamında kalmaktadır.

Bu bakımdan zemin değerinin saptanmasında dikkate alınması söz konusu olmayan omcalar dışındaki ağaçların idare tarafından alıkonulmuş olması halinde sadece odun değerlerinin kamulaştırma bedeline dahil edilmesi gerekir.

Mahkemece, bilirkişi kurulundan yukarıda sözü edilen bozma nedeni doğrultusunda ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12897, Karar No: 2020/21, Tarih: 06.01.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/12897 E.  ,  2020/21 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen kararlar temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü;

Suça sürüklenen çocuk ...'e atılı hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlara yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 5560 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/12. maddesi uyarınca itiraz olarak Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/11/2015 tarih 2015/1347 D. İş sayılı kararı ile incelendiği belirlenerek yapılan incelemede;

I- Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezalarının miktarları itibarıyla hükümlerin verildiği tarihte yürürlükte bulunan ve 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup, temyizleri olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuktan şikayetçi olan ...'ın gerekçeli karar başlığında şikayetçi olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir hata olduğundan, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5271 sayılı CMK'nun 324. maddesinin 2. ve 3. fıkralarında yargılama giderlerinin neleri kapsayacağının, kimin tarafından belirleneceğinin, kime ve nasıl yükletileceğinin düzenlendiği, buna göre iştirak halinde her bir suça sürüklenen çocuğun sebebiyet verdiği yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden ise paylarına düşen oranın belirlenerek karar verilmesi gerekirken yargılama giderlerinin suça sürüklenen çocuktan hangi oranda alınacağı belirtilmeyerek infazda tereddüde yol açacak şekilde 5271 sayılı CMK'nun 326/2 maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, V sayılı hüküm fıkrasından "( 7 ) adet tebligat gideri 56 .00-TL'nin suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ...'tan tahsiline" cümlesinin çıkarılarak yerine "Zorunlu kamu giderleri hariç olmak üzere, her bir suça sürüklenen çocuğun sebebiyet verdiği yargılama giderlerinden ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden ise eşit olarak sorumlu tutulmaları suretiyle yargılama giderlerinin suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ...'tan TAHSİLİNE" cümlesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12934, Karar No: 2016/9854, Tarih: 09.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/12934 E.  ,  2016/9854 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 62, 52/1-2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar

Temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 89/1,62,52/1-2-4 maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz isteminin hükmün kesin olması nedeniyle reddine ilişkin ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 20.05.2015 tarihli ek kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, verilen red kararının isteme uygun olarak ONANMASINA; 09.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20483, Karar No: 2012/13386, Tarih: 29.05.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/20483 E.  ,  2012/13386 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın bir kişinin yaralanmasıyla sonuçlanan kazayı asli kusurlu olarak meydana getirdiğinin kabulü karşısında, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, meydana gelen zararın ağırlığı, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu da nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında asgari hadden ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine;ancak,

1- Sanığa 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesi uyarınca temel ceza olarak 90 gün karşılığı adli para cezası tayini ve 89/2-b maddesi gereğince cezasında yarı oranında arttırım yapıldıktan sonra, aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirimle sanık hakkında 112 gün karşılığı adli para cezasına hükmolunması ve 5237 sayılı TCK'nın 52/1-2. maddesi uyarınca, sanık hakkında belirlenen tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen 20,00 TL'nin çarpılması suretiyle sanığa 2.240,00 TL adli para cezası tayini yerine; sanığa 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesi uyarınca temel ceza olarak 90 gün karşılığı adli para cezası tayini ve 89/2-b maddesi gereğince cezasında yarı oranında arttırım yapıldıktan sonra, aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirimle sanık hakkında 113 gün karşılığı adli para cezasına hükmolunması ve 5237 sayılı TCK'nın 52/1-2. maddesi uyarınca, sanık hakkında belirlenen tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen 20,00 YTL'nin çarpılması suretiyle sanığa 2.260,00 YTL adli para cezası tayini suretiyle fazla ceza verilmesi,

2- 5083 sayılı Türkiye Cumhuriyetinin Para Birimi Hakkında Kanunun 1. maddesi ile Bakanlar Kurulunun 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı Yeni Türk Lirası ve Yeni Kuruşta Yer Alan Yeni İbarelerinin Kaldırılmasına ve Uygulama Esaslarına İlişkin Kararının 1. maddesi hükümlerine göre; adli para cezasının Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde Yeni Türk Lirası (YTL) şeklinde tayin edilmesi,

2- 5083 sayılı Türkiye Cumhuriyetinin Para Birimi Hakkında Kanunun 1. maddesi ile Bakanlar Kurulunun 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı Yeni Türk Lirası ve Yeni Kuruşta Yer Alan Yeni İbarelerinin Kaldırılmasına ve Uygulama Esaslarına İlişkin Kararının 1. maddesi hükümlerine göre; adli para cezasının Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde Yeni Türk Lirası (YTL) şeklinde tayin edilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükmün 3 ve 4. paragrafları hükümden çıkartılarak yerlerine “5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirimle sanığın 112 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına”, “sanık hakkında belirlenen 112 günün, 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca, bir gün karşılığı olarak takdir edilen 20,00 TL ile çarpılması suretiyle sanığın 2.240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” yazılması, hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15704, Karar No: 2015/3606, Tarih: 04.03.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/15704 E.  ,  2015/3606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A-Sanıklar hakkında müşteki ...'a yönelik işlediği suçlardan dolayı kurulan hükümler, müşteki ...'e yönelik mala zarar verme suçundan kurulan hüküm ile müşteki ...'ya yönelik mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanıkların, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c bendinde belirtilen haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar, yalnızca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'ın temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılarak, yerine ''TCK'nın 53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına'' cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B-Sanıklar hakkında müşteki ...'e yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümler ile müşteki ...'ya yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Müşteki ...'e yönelik eylem nedeniyle, müştekinin soruşturma aşamasındaki beyanında, 28.12.2012 günü saat 19:00 sıralarında iş yerini kapatarak ayrıldığını, ertesi günü saat 07:00 sıralarında geldiğinde iş yerine hırsız girdiğini fark ettiğini belirtmesi, olay tarihinde güneşin saat 16:02 de battığı ve 06:32 de doğduğu, her ne kadar, yaş küçüklüğü nedeniyle yargılaması ayrı yapılan ...'ın soruşturma aşamasındaki beyanında 28.12.2012 günü saat 21:00 -22:00 sıralarında olayın olduğundan bahsetmiş ise de bu beyanında müştekinin işyerinden değil diğer 'kayalar giyimden' bahsettiğinin anlaşılması karşısında olayın gece vakti gerçekleştiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu açıkça gösterilmeden ve tartışılmadan sanıklar hakkında TCK'nın 116/4 ve 143 maddeleri uygulanmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Müşteki ...'ya yönelik eylem nedeniyle, yaş küçüklüğü nedeniyle yargılaması ayrı yapılan ...'ın soruşturma aşamasındaki beyanında, olaydan iki gün sonra dizüstü bilgisayar ve bir iki poşet eşyayı mağazanın önüne bıraktıklarını belirtmesi, müştekininde soruşturma aşamasında ki beyanında 01.01.2013 günü iş yerinin önüne kutu içerisinde bilgisayar, kazak ve takım elbiselerinin bırakıldığını belirtiğinin anlaşılması karşısında; müştekiye kısmi iade nedeniyle ceza indirimine muvafakat edip etmediği sorularak, sonucuna göre sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanıkların, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c bendinde belirtilen haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar, yalnızca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 04.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.