muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/34710, Karar No: 2017/15887, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/34710 E.  ,  2017/15887 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9936, Karar No: 2023/1692, Tarih: 06.04.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/9936 E.  ,  2023/1692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.06.2016 tarihli ve 2015/323 Esas, 2016/427 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.06.2016 tarihli ve 2015/323 Esas, 2016/427 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin (Birleşen) 05.11.2020 tarihli ve 2020/10442 Esas, 2020/15659 Karar sayılı kararı ile; 5271 Kanun'un 251 inci maddesinin birinci ve üçüncü fıkrasındaki düzenleme gereği basit yargılama usulü yönünden ve 5237 sayılı Kanun 53 üncü maddesinin uygulaması yönünden yeniden değerlendirilmesi gerektiği nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.07.2021 tarihli ve 2020/694 Esas, 2021/686 Karar sayılı kararı ile basit yargılama yapılarak sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 5271 Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 6 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.07.2021 tarihli ve 2020/694 Esas, 2021/686 Karar sayılı kararının sanık tarafından itirazı üzerine Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.10.2021 tarih ve 2021/328 Esas, 2021/769 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın yaralama kastının olmadığına, meşru savunmanın varlığına, sanığın beraat etmesi gerektiğine, haksız tahrikin derecesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay günü ... ile mağdur sanık ...'ın gezerek evlerinin önüne geldikleri sırada sanık ...'in aracı ile önlerine sert bir giriş yapmış olması nedeniyle aralarında tartışma çıktığı ve tartışma sırasında mağdur ... ile sanık ...'in ellerine bıçak aldıkları, mağdur ...'ın sanık ...'in aracında bulunan mağdur ...'e bıçakla saldırıp vurmak için bıçağı savurduğu ancak bıçağın isabet etmediği, sanık ...'in de aynı şekilde bıçakla mağdur ...'a saldırıda bulunup ...'ı yaraladığı, mağdur ...'ın basit tıbbî müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığının adlî rapor ile tespit olunduğu, anlaşılmıştır.

2. Mağdur ve tanıkların olay oluşuna uygun beyanları, tutanaklar ve adlî sicil kayıtları dava dosyasında bulunmaktadır.

3. Mağdur ...'ın yaralanmasına ilişkin Afyonkarahisar Devlet Hastanesinin 15.04.2021 tarihli raporu dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

1. Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.10.2021 tarih ve 2021/328 Esas, 2021/769 Karar sayılı kararında, bozma ilâmının gereklerinin yerine getirilmesi nedenleriyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, sanık ... ile mağdur ...'ın tartıştığı ve ellerinde bıçaklarla kavga ettiklerinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, kanıtlanan eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği mağdur ve sanığın eş zamanlı birbirlerine saldırması nedeniyle meşru savunma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.10.2021 tarih ve 2021/328 Esas, 2021/769 kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5715, Karar No: 2012/7560, Tarih: 05.11.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/5715 E.  ,  2012/7560 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı-davalı Hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 271 parsel sayılı 6180 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından söz edilerek tarla niteliği ile davacı-davalı Hazine adına tespit edilmiştir. Tapu kayıt maliki ... ile ... mirasçısı ... tarafından Kadastro Komisyonuna yapılan itiraz sonucu dava konusu taşınmazın uzman bilirkişi tarafından düzenlenen 05.07.1999 tarihli rapor ve eki haritada (A) harfi ile işaretli 3220 m2 yüzölçümündeki bölümün tapu kayıt malikleri ve mirasçıları ... ve arkadaşları adına, geriye kalan (B) harfi ile işaretli bölümün ise Hazine adına tarla niteliği ile tespit edilmiştir. Davacı Hazine, dava konusu taşınmazın (A) harfi ile işaretli 3220 m2 yüzölçümündeki bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını öne sürerek, davacı ... ise tapu kaydına, miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava konusu taşınmazın (B) harfi ile işaretli bölümüne yönelik ayrı ayrı dava açmışlardır. Yargılama sırasında ... tapu kaydına, miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak davaya katılmıştır. Mahkemece dava dosyaları birleştirilerek yapılan yargılama sonucunda davacı Hazine'nin davasının reddine, davacı ... ve katılan ...'nın davalarının kabulüne, dava konusu 271 parsel sayılı taşınmazın tapu kayıt malikleri ve mirasçıları ... ve arkadaşları adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm davacı-davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava ve temyize konu 271 parsel sayılı taşınmazın 3621 Sayılı Kıyı Kanununun 9. maddesi ile 16.04.1972 gün ve 1970/7-1972/4 E.K. Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve yine 28.11.1997 gün ve 1996/5-1997/3 E.K. Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına uygun şekilde belirlenen kıyı kenar çizgisi dışında kaldığı mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre davacı-davalı Hazine'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 05.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6676, Karar No: 2012/12194, Tarih: 04.06.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/6676 E.  ,  2012/12194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2012

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait .....Şeker Fabrikasında çalıştığını,  müvekkilinin alt işverenin işçisi olarak gözükmekle birlikte yaptığı işin davalıya ait asıl işlerden olduğunu ve alt işverene gördürülmesinin mümkün olmadığından davalıyla alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, müvekkilinin davalıya ait işyerlerinde 2009-2011 döneminde geçerli olmak üzere imzalanan 23. Dönem Toplu İş Sözleşmesinin tarafı olan Şeker İş Sendikasına 29/11/2010 tarihinde üye olduğunu, 30/11/2010 tarihinde de üyeliğinin davalı işverene bildirildiğini, davalı işverenin 10/12/2010 tarihli yazıyla üyelik formlarının kendileriyle ilgisinin olmadığı gerekçesiyle iade ettiğini, davalıyla alt işverenin ilişkisinin muvazaalı olması sebebiyle müvekkilinin baştan itibaren davalının işçisi olarak kabul edilmesi gerektiğini, bu durumda da sendika üyeliğinin davalı işverene bildirildiği tarihten itibaren TİS'ten yararlandırılması gerektiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları  saklı kalmak kaydıyla; ücret farkı, ilave tediye, kıdem zammı, yemek yardımı, giyim yardımı, sosyal yardım, şeker ikramiyesi, aile yardımı alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının davalı .... ihaleyle iş alan müteahhit firmanın işçisi olduğunu, aralarında işçi işveren ilişkisi bulunmadığını, ihaleyle verilen işlerin davalının asli işlerinden olmadığını, müvekkiliyle davacının işvereni olan şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu iddiasıyla açılan davanın mahkemece reddedildiğini ve  Yargıtay'ca da onandığını, davanın husumet yönünden reddinin gerektiğini, 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu'nun 9. maddesi, 23. Dönem TİS'in 5. maddesi gereğince davacı TİS kapsamına giren işyerinin işçisi olmadığı için TİS'ten yararlanamayacağını,  davacının çalıştığı işverenin farklı bir işkolunda faaliyet gösterdiğini, davacı işçinin de  alt işverenin kendi iş kolunda kurulmuş bir işçi sendikasıyla imzaladığı TİS varsa ondan yararlanabileceğini, bu durumda müvekkilinin de 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi kapsamında alt işverenle birlikte sorumluluğunun söz konusu olabileceğini, alt işverene ihaleyle verilen işin yardımcı işlerden olduğunu, müvekkilinin yetkisinin sadece işin kontrolü ve işin sözleşme ve şartnamelere uygun yapılmasının denetimiyle sınırlı olduğunu  savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece asıl işveren ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun kanıtlanamadığı, bu sebeple alt işveren işçilerinin asıl işverenin işyerinde uygulanan TİS'den yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Mahkemece asıl işveren ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun kanıtlanamadığı, bu sebeple alt işveren işçilerinin asıl işverenin işyerinde uygulanan TİS'den yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Kanun'un 2. maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11. maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka 4857 sayılı  Kanun'un 2. maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Kanun ile 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Kanuni olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından  farklı bir uygulamaya gidilmesi   hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, 4857 sayılı Kanun'un 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine şartların oluşmasına rağmen işçinin yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur.

Somut olayda; davacının davalı işyerinde ihaleyle iş alan ..... Tic. Ltd. Şti.'nin işçisi olarak çalışmakta olduğu, mahkemece getirtilen asıl işveren-alt işveren arasındaki hizmet alım sözleşmeleri ve teknik şartnamelerin incelenmesinde ihaleyle alınan işin “meydan hizmetleri, fabrika atölyelerinde ve malzeme ambarlarında yükleme, boşaltma, istif ve tanzim işlerinin yürütülmesi” olarak belirtildiği görülmektedir. Talimatla dinlenen, davalı işyerinin kadrolu işçilerinden olan davacı tanıkları; davacının alt işverenin işçisi olduğunu, montaj atölyesinde kaynak işlerinde çalıştığını söylemişlerdir.

Mahkemece sendika üye kayıt fişiyle davacının sendika üyeliğini davalıya bildirmesine ilişkin bilgi ve belgeler getirtilmeden, davalıdan ya da ihbar olunandan davacının işyeri şahsi sicil dosyası istenmeden, mahallinde davacının yaptığı işin ihaleyle alınan işin kapsamında olup olmadığının tespiti bakımından uzman bilirkişi refakatiyle keşif  yapılmadan davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı ve arkadaşları, davalı işverenle dava dışı ...... Tic. Ltd. Şti. arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığını ileri sürerek baştan itibaren asıl işverenin işçisi sayılmalarının tespitiyle dava konusu yaptığı alacaklaların hüküm altına alınması istemişlerdir.

Davada alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu iddia edildiğine göre, dava dışı olup davanın ihbar edildiği  alt işveren  ......Tic. Ltd. Şti.'nin de davalı safında yer alması gerektiğinden dava alt işverene de yöneltilerek alt işverenin davada taraf olarak yer alması sağlanmalıdır.

Davada alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu iddia edildiğine göre, dava dışı olup davanın ihbar edildiği  alt işveren  ......Tic. Ltd. Şti.'nin de davalı safında yer alması gerektiğinden dava alt işverene de yöneltilerek alt işverenin davada taraf olarak yer alması sağlanmalıdır.

Açıklanan biçimde taraf teşkili sağlandıktan ve sendika üye kayıt fişiyle davacının sendika üyeliğini davalıya bildirmesine ilişkin bilgi ve belgeler, davacının işyeri şahsi sicil dosyası dosya arasına getirtildikten sonra; ihale yoluyla alt işverenle kurulan ilişkinin gerçek bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi mi, yoksa muvazaaya dayanan bir ilişki mi olduğunun belirlenebilmesi bakımından davacıların çalıştıkları işyerinde yapılan işin niteliğine göre üçlü uzman bilirkişi kurulu oluşturularak bilirkişiler eşliğinde işyerinde keşif yapılıp ihale konusu işin asıl işe yardımcı iş niteliğinde olup olmadığı belirlenmeli, asıl işe yardımcı iş değilse "işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren" işlerden olup olmadığı, alt işverene verilmesi için kanunda öngörülen şartların mevcut olup olmadığı saptanmalı ve alt işveren işçileriyle davacıların aynı ortamda birlikte aynı işi yapıp yapmadıkları, davacının fiilen yaptığı işin ihaleyle verilen işin kapsamında kalıp kalmadığı  belirlenerek buna göre ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2801, Karar No: 2023/4742, Tarih: 03.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/2801 E.  ,  2023/4742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/276 E., 2022/2524 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aydın 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/273 E., 2020/300 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili ve fer'i müdahil kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince kararın kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı , davacı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 18.05.2001 ile 10.08.2009 tarihleri arasındaki çalışmalarında bildirilmeyen sürelerin tespitine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davalı şirketin feshedildiğini, şirketin her tür kaydının kapatıldığını, davacının çalışmış olduğu işten 10.08.2009 tarihinde ayrılmış bulunduğunu, davacının istihdamının sürekli çalışma niteliğinde olmadığını, işyerinin, meyve-sebze kasası imalatı yapan bir firma olduğunu, davacının Aydın 2. İş Mahkemesi’nde 2009/327 E. ve 2012/459 K. sayılı işçi alacağı konulu dava açtığını, bu davanın Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleştiğini, bu dosyada davacının çalışma günlerinin eksik gösterildiğinden hiç bahsetmediğini belirterek; davanın reddini istemiştir.

2. Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde; davacı ...’in, davaya konu dönemde 1053303 sicil sayılı işyerinde toplam 1438 gün kesintili olarak hizmetinin kuruma bildirildiğinin anlaşıldığını, diğer davalıya ait işyerinin, 03.01.2001 tarihinde kapsama alındığını, 30.06.2011 tarihi itibariyle yasa kapsamından çıkartıldığını, davanın 5 yıllık hak düşürücü süre içinde açılmadığını belirterek; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2. Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde; davacı ...’in, davaya konu dönemde 1053303 sicil sayılı işyerinde toplam 1438 gün kesintili olarak hizmetinin kuruma bildirildiğinin anlaşıldığını, diğer davalıya ait işyerinin, 03.01.2001 tarihinde kapsama alındığını, 30.06.2011 tarihi itibariyle yasa kapsamından çıkartıldığını, davanın 5 yıllık hak düşürücü süre içinde açılmadığını belirterek; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 1053303.09 sicil sayılı dosyada işlem gören davalı işveren Perkoğulları şirketine ait işyerinde davacı ...’in, 18.05.2001 ile 10.08.2009 tarihleri arasında 2963 gün çalıştığı, 1463 gün çalışmasının bildirildiği, 1500 gün asgari ücretli çalışmasının diğer davalı kuruma bildirilmediğinin tespitine karar vermek gerektiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulü ile; davacı 15907069 sigorta sicil nolu ... 'in Aydın Sosyal Güvenlik İl müdürlüğünde 1053303.09 sicil sayılı dosyada işlem gören davalı işveren Perkoğulları Ambalaj Kutu Sanayi Ticaret Limited Şirketine ait işyerinde 18.05.2001 ile 10.08.2009 tarihleri arasında 2963 gün çalıştığı, 1463 gün çalışmasının bildirildiği, 1500 gün asgari ücretli çalışmasının diğer davalı kuruma bildirilmediğinin tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar ve fer'i müdahil Kurum vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı şirket vekili istinaf dilekçesinde, tasfiye memuru olarak atanan kişilerin ticaret sicilince tescili ve Ticaret Sicil Gazetesi'nde ilanının kanuni zorunluk olduğunu, kesinleşen ihya kararına istinaden tasfiye memuru olarak tayin edilen ... ve ...’e doğrudan tebligat çıkartılmasının geçersiz olduğunu, geçersiz bir şekilde tasfiye memuru sıfatını kazanan tasfiye memurlarının kendini ifade etme ve vekille temsil etme imkanı sağlanmadığını, münfesih şirkete dava açılamayacağından ve tasfiye sürecinde mevcut bir dava ve alacak bulunmadığından tasfiye sürecinin tamamlanmasından ve şirket kaydının terkininden sonra açılmış bir dava bakımından ek tasfiye işlemi bulunduğundan bahsedilemeyeceğini, hak düşürücü süre itirazının değerlendirilmediğini, mahkemenin hak düşürücü süreyi, kesinleşen işçi alacakları davasını güçlü delil kabul etmesine rağmen kesin delil olarak kabul ederek çeliştiğini belirterek , ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.