muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8942, Karar No: 2015/34988, Tarih: 01.12.2015

Öte yandan tarafların anılan mevzuat hükümleri çerçevesinde imzaladıkları taahhütnamede hak sahibinin alacağı belirlenirken arsa üzerindeki tesis ve müştemilata ait enkaz bedeli esas alınarak bakiye alacağın belirleneceğinin kararlaştırılmış olup, taraflar arasında düzenlenen bu taahhütname özel hukuk hükümlerine tabi ve geçerli olduğundan taraflar yönünden bağlayıcıdır.

Yukarıda belirtilen açıklamalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının sözleşme kapsamında davalıya devrettiği gecekondusu için sadece enkaz bedeli isteyebileceği, enkaz bedelinin de davacıya ödenmiş olması karşısında davacının başka bir şey talep edemeyeceği anlaşıldığından davanın tümüyle reddine karar verilmesi gerekir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, İkinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 102,75 TL harcın istek halinde iadesine, 01/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9776, Karar No: 2013/12455, Tarih: 26.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/9776 E.  ,  2013/12455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Müştekideki yaralanmanın yaşamı tehlikeye sokmasına ve silahtan sayılan bıçak ile meydana gelmesine göre, 5237 Sayılı TCK'nin 86/3-e, 87/1-d-son maddelerinin tatbiki ile sanık hakkında belirlenecek cezanın beş yıldan az olamayacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanmayarak eksik ceza tayini, temyiz edenin sıfatı bakımından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 26.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8571, Karar No: 2017/2767, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/8571 E.  ,  2017/2767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27281, Karar No: 2015/2575, Tarih: 17.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/27281 E.  ,  2015/2575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/07/2013

NUMARASI : 2012/510-2013/381

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmiş ise de; hükme esas alınan bilirkişi raporu karar vermeye yeterli değildir.Şöyle ki;

1-Bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın imar, somut emsal olarak alınan 540 parsel sayılı taşınmazın ise kadastro parseli olduğundan bahisle, emsal karşılaştırması yapılarak bulunan bedele düzenleme ortaklık payı eklenerek değer tespit edilmişse de, dosya içerisindeki Belediye Başkanlığı yazısına göre emsal alınan 540 sayılı parselin de imar parseli olduğunun belirtilmesi karşısında; bilirkişi raporu ile Belediye Başkanlığının yazısı arasında çelişkinin giderilmesi bakımından bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak taşınmaz bedelinin yeniden tespiti, bunun mümkün olmaması durumunda, taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Acele el koyma bedeli mahsup edildikten sonra kalan bedele faiz yürütülmesi gerekirken, kamulaştırma bedelinin tamamına faiz uygulanması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2758, Karar No: 2018/5247, Tarih: 03.07.2018

**4. Hukuk Dairesi         2018/2758 E.  ,  2018/5247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 15/01/2014 gününde verilen dilekçe ile kurum zararı nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/10/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yersiz ödemenin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, Sayıştay denetimi sırasında yapılan araştırma neticesinde davalının 02/02/2012 tarih ve 2012/50 sayılı kararla 1. dereceli kadrolu ve 3600 ek göstergeli vergi başmüfettişliğine atandığını, 15/02/2012 -15/06/2013 tarihleri arasında 375 sayılı KHK'nın Ek 10. maddesine göre maaş alması gerekirken 15/02/2012 tarihinden önce geçerli olan mevzuat hükümlerine göre davalıya fazla maaş ve mesai ödendiğinin anlaşıldığını, eski sistemden ödenmiş maaş ile yeni sistemden ödenmesi gereken maaşın karşılaştırıldığını, maaş ve fazla mesai ücreti olmak üzere davalıya fazla ödeme yapıldığını belirterek, yapılan fazla ödemenin davalıdan tahsili isteminde bulunmuştur.

Davalı, yapılan ödemenin mevzuata uygun olarak ve fiili çalışma karşılığında yapıldığını, söz konusu işlemin iptali amacıyla idare mahkemesinde dava açtığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı, yapılan ödemenin mevzuata uygun olarak ve fiili çalışma karşılığında yapıldığını, söz konusu işlemin iptali amacıyla idare mahkemesinde dava açtığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, davalının ... Teftiş Kurulunda vergi müfettişi iken Teftiş Kurulu'nun ilga edilmesi nedeniyle vergi başmüfettişi olarak atanmış sayılmasına karar verildiği, 02/11/2011 tarih ve 281038 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 666 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK'ye eklenen ek 10. madde ile vergi başmüfettişleri, vergi müfettişleri ve vergi müfettiş yardımcılarının özlük haklarının yeniden düzenlendiği, davalının 02/02/2012 tarih ve 2012/50 sayılı kararla 1. kadro dereceli ve 3600 ek göstergeli vergi başmüfettişi olması nedeniyle, davalıya 15/02/2012 tarihinden itibaren 666 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK'ye eklenen ek 10. madde yürürlüğe girmeden önceki sisteme göre maaş ve fazla mesai ücreti ödemesi yapıldığı, ancak davacı Bakanlıkça, 666 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK'ye eklenen ek 10. madde hükmüne göre maaş almaya başlayanların, tekrar adı geçen mevzuattan önceki mevzuat hükümlerine göre yeniden maaş alamayacakları gerekçesiyle, davalıya 15/02/2012-15/06/2013 tarihleri arasında fazla ödenen maaş ve fazla mesai ücretinin 07/11/2013 tarih ve 1440 sayılı yazı ile tebliğ edildiği, davalının bu işlemin iptali amacıyla ... 3. İdare Mahkemesinin 2014/58 esas sayılı dosyası ile dava açtığı ancak davanın henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır.

Bu durumda, ... 3. İdare Mahkemesinin 2014/58 esas sayılı dosyasının sonucunun iş bu davanın sonucunu etkileyeceği görülmekle, idare mahkemesinin kararının kesinleşmesi beklenmeli ve sonucuna göre yapılacak değerlendirme ile karar verilmelidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle taraflar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2170, Karar No: 2011/3595, Tarih: 28.03.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/2170 E.  ,  2011/3595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MARMARİS 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/10/2010

Davacı Hazine, davalının kayden malik olduğu çekişmeli 148 ada, 18 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, devletin hüküm ve tasarrufu altında kalan yerlerin özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmın tapu kaydının iptali ile terkinine karar verilmesini istemiştir

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; çekişmeli taşınmazın 42.07 m²’lik kısmının kesinleşen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının keşfen sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi .. raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve taşınmazın sicil kaydının kütükten terkini  ve yıkım isteğine ilişkin olup, mahkemece  yapılan  uygulama neticesinde  belirlenen kıyı kenar çizgisine göre taşınmazın 42.07 m²'lik bölümünün, tanımı Kıyı Yasanının 4.maddesinde yapılan kıyıda kaldığı belirlenerek  bu bölüme ilişkin  davanın kabulüne anılan bölüm üzerinde yıkılması gereken muhdesat  bulunmadığından bu isteğin reddine karar  verilmiş olmasında bir  isabetsizlik yoktur. Bu yöne değinen davacı Hazinenin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Ancak, temyiz aşamasında 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Yasanın 16.maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 36.maddesine ilave  edilen  36/A maddesinde;"... avukatlık ücreti ve yargılama  giderlerinin davalıya  yükletilemeyeceği keza 17.maddesi ile de davalı tarafın sorumlu tutulmaması süreci uzatılarak  infaz  edilmemiş kararı için  de geçerli olduğu" hükmü öngörülmüştür.

Hemen  belirtilmelidir  ki, davadan sonra yürürlüğe giren yasa hükmünün geriye etkili olarak eldeki davalara  da uygulanacağı  ve  kazanılmış hakkın istisnasını teşkil edeceği açıktır. Buna göre, davalının kararı temyiz  etmemiş olması neticeye  etkili değildir.

O halde, mahkemece yukarıda değinilen yasal düzenlemeler  gözetilmek suretiyle gerekli inceleme ve değerlendirmenin yapılarak, gerekçelendirilmek suretiyle bir hüküm kurulması zorunludur. Açıklanan nedenlerden ötürü davacı Hazinenin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.3.2011  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12412, Karar No: 2019/5806, Tarih: 09.05.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/12412 E.  ,  2019/5806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıya sigortalı araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile gerçekleşen kazada müvekkilinin desteğinin öldüğünü açıklayıp maddi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulü ile 36.177,79 TL'nin tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı talebine ilişkindir.

Dosya kapsamına göre davacının murisi kaza tarihinde 28 yaşında olup bekar ve çocuksuz olarak vefat etmiştir.

Hayatın olağan akışına göre çocuğun ileride evleneceği ve en az iki çocuk sahibi olacağı kabul edilerek, desteğin evleninceye kadar gelirinin yarısını kendi ihtiyaçları yarısını da anne ve babası için ayıracağı varsayılarak bu dönemde desteğe iki anne ve babaya birer pay vermek suretiyle desteğin tüm gelirine oranlandığında evlenmeden önceki dönem

içinde anne ve babanın her birine %25 pay verilmesi gerektiği, desteğin ileride evlenmesi ile birlikte desteğe iki eşe iki anne ve babaya birer pay verilerek, yine desteğin tüm gelirinin oranlanarak anne ve babaya %16 şar pay ayrılması, desteğin bir çocuğunun olması durumunda iki pay desteğe, iki pay eşe bir pay çocuğa ve birer pay anne ve babaya ayrılmak suretiyle desteğin tüm gelirine oranlandığında anne ve baba için %14 er pay verilmesi daha sonra ikinci çocuğun doğacağı varsayılarak bu kez desteğe iki, eşe iki, çocukların her birine birer ve anne ve babaya birer pay verilerek desteğin tüm gelirine oranlanarak anne ve babaya 12,5 er pay verilmesinin uygun olacağı, daha sonra anne ve babadan yaşam tablosuna göre hangisi destekten çıkacaksa kalan kişiye diğerinin payının ilave edilerek destek tazminatlarının varsayımsal hesabının yapılması gerekmektedir.

Somut olayda desteğin bekar ve evli olduğu dönemde davacı anneye ayrılan pay doğru ise de desteğin çocuğu olduktan sonraki dönemde anneye ayrılan pay azdır. Buna göre mahkemece, temyiz edenin sıfatına göre, desteğin bir çocuğunun olduğu dönemde davacı anneye, davacı annenin bakiye ömrü kadar 1/6 oranında pay ayıracağı varsayımına göre hesaplama yapılması için bilirkişiden ek rapor alınarak sonucuna göre karar vermek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Somut olayda desteğin bekar ve evli olduğu dönemde davacı anneye ayrılan pay doğru ise de desteğin çocuğu olduktan sonraki dönemde anneye ayrılan pay azdır. Buna göre mahkemece, temyiz edenin sıfatına göre, desteğin bir çocuğunun olduğu dönemde davacı anneye, davacı annenin bakiye ömrü kadar 1/6 oranında pay ayıracağı varsayımına göre hesaplama yapılması için bilirkişiden ek rapor alınarak sonucuna göre karar vermek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Davalı vekili yargılama aşamasındaki savunmasında, desteğin alkollü sürücünün aracına bilerek bindiğini, meydana gelen zararda müterafik kusurunun bulunduğunu ileri sürerek belirlenecek zarardan indirim yapılması gerektiğini bildirmiştir.

Somut olayda, mahkemece desteğin alkollü sürücünün aracına bilerek binmesi sebebi ile %25 oranında indirim yapılmış ise de takdir edilen indirim oranı Dairemizin yerleşik uygulamasına göre fazla olup, %20 oranında müterafik kusuru indirimi yapılmak üzere kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 09/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8851, Karar No: 2024/2339, Tarih: 21.02.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/8851 E.  ,  2024/2339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2803 E., 2021/415 K.

SUÇ : Nitelikli yağmaya teşebbüs

HÜKÜM : İstnaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 04.03.2021 tarihli ve 2019/2803 Esas, 2021/415 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'unda iki dereceli kanun yolu sistemi benimsenmiş olup 291 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde temyiz süresi; "Temyiz istemi, hükmün açıklanmasından itibaren on beş gün içinde ... yapılır;" şeklinde kaleme alınmıştır. Buna göre ilgilisi aleyhine temyiz yoluna başvurmak istediği karara karşı bu kararın tebliği ya da tefhiminden itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe vermek veya tutanağa geçirilmek ve hâkime onaylattırılmak koşuluyla zabıt kâtibine bir beyanda bulunmak suretiyle temyiz hakkını kullanır. Ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için öngördüğü tek koşul, temyiz iradesinin usûlüne uygun şekilde on beş gün içinde açıklanmasından ibaret değildir.

Şöyle ki; 5271 sayılı Kanun’un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde belirtilen; “Yargıtay … temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm karşısında, 5271 sayılı Kanun’un temyiz sisteminde sebeple bağlılık ilkesini kabul ettiği anlaşılmaktadır. O hâlde temyiz dilekçesinde hükmün hukukî yönüne ilişkin temyiz nedenleri de belirtilmelidir. Nitekim 5271 sayılı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlıklı 295 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme ile hükmün tefhim ya da tebliğinden itibaren usûlüne uygun şekilde temyiz iradesini açıklayan ilgili, bahse konu dilekçesinde temyiz sebeplerine yer vermemiş ise 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini belirten dilekçeyi de sunmak durumundadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında ayrıntıları izah edildiği üzere, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 04.03.2021 tarihli ve 2019/2803 Esas, 2021/415 Karar sayılı kararında; 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasında ifade edildiği üzere kanun yolunun, süresinin ve merciin açıkça belirtildiği ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için benimsediği iki aşamalı süre koşulunun göz ardı edilmesiyle süre konusundaki ihtarın, 5271 sayılı Kanun'un 291 incimaddesinin birinci fıkrası ile sınırlı tutulduğu, sanığa, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında, temyiz nedenlerini içeren dilekçenin sunulması için öngörülen yedi günlük süre ihtarının bulunmadığı belirlenmiştir.

O hâlde Mahkemece yapılacak iş; kanunî süresi içerisinde usûlüne uygun olarak temyiz iradesini açıkladığı belirlenen sanığa ise; "5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini bildirir gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içerir tebligat ile gerekçeli kararının tebliğ edilmesi; süresi içinde hükmün gerekçeli olarak temyiz edilmesi hâlinde temyiz dilekçeleri ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9822, Karar No: 2011/6166, Tarih: 11.07.2011

**8. Ceza Dairesi         2011/9822 E.  ,  2011/6166 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB-2011/196639

Kendisine veya başkasına oy verilmesi veya verilmemesi için menfaat vaat veya temin etme suçundan sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'in, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun'un 152/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, sanıklar hakkındaki mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/8. maddesi gereğince sanıkların 1 yıl süreyle haftada 8 saati geçmemek kaydıyla ağaç dikme işlerinde çalıştırılmalarına, sanıkların yükümlülüğü yerine getirmek üzere ilgili yer denetimli serbestlik şube müdürlüğü veya infaz savcılığı bünyesinde görevlendirilmelerine dair, Kazan Asliye Ceza Mahkemesinin 31.07.2009 tarihli ve 2009/169 esas, 2009/274 sayılı kararına karşı sanık ... tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin (ANKARA) 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.10.2009 tarihli ve 2009/683 müteferrik sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle verilen Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 04.11.2009 tarihli ve 2009/39898-41370 sayılı ilamında da belirtildiği üzere, hakimin, ceza ve mükellefiyet tayininde takdir yetkisi bulunmakta ise de, bu takdirini kanundaki ilkeler çerçevesinde kullanmak durumunda olduğu, işlenen suçla ilgisi olmayan, hükümlünün ıslahı amacına hizmet etmeyen "1 yıl süre ile haftada 8 saati geçmemek kaydı ile ağaç dikme işlerinde çalıştırılması" mükellefiyetine hükmedilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde ve itirazın kabulü yerine reddinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 04.05.2011 gün ve 25067 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 14.06.2011 gün ve KYB-2011/196639 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, "sanıkların 1 yıl süre ile haftada 8 saati geçmemek üzere ağaç dikme işinde çalıştırılmalarına" mükellefiyetinin ağaç dikim mevsiminin yılın her haftası mümkün olmadığı, ancak yılın belli dönemlerinde bu işin yapılabileceği hakim ceza ve mükellefiyeti tayininde takdir yetkisini haiz ise de, bu takdirini kanundaki ilkeler çerçevesinde kullanmak durumunda olduğu, işlenen suçla ilgisi olmayan, hükümlünün ıslahı amacına, hizmet etmeyen "sanıkların 1 yıl süre ile haftada 8 saati geçmemek üzere ağaç dikme işinde çalıştırılmalarına" mükellefiyetine hükmedilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup Kazan Asliye Ceza Mahkemesinin 31.07.2009 tarihli 2009/169 esas 2009/274 sayılı kararına yapılan itirazın Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesince kabulü yerine yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi,