muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2423, Karar No: 2015/2605, Tarih: 16.04.2015

2-Asıl dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı eksik ve ayıplı iş bedeli ile gecikme tazminatı istemine ilişkindir.

Davacı arsa sahiplerince 15.05.2010 tarihinde düzenlenen protokoller ile yüklenicinin ibra edildiği açıktır. Mahkemece, bağımsız bölümlerde protokol tarihinden sonra ortaya çıkan gizli ayıpların giderilme bedeline hükmedilmişse de, ortak alanlarda da sonradan ortaya çıkan gizli ayıplarla ilgili herhangi bir karar verilmemiştir. Zira, yargılama sırasında yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda, ortak alan olan teras tabanındaki süzgeç ve yağmur iniş borularındaki su kaçağından ötürü binanın çevresinde yer alan betonların bozulması gibi ayıplar bulunduğu tespit edilmiştir. Anılan hususlarla sınırlı olmak üzere ortak alanlarda yer alan ve sonradan ortaya çıkan bu ayıpların bedelinden davacıların paylarına isabet eden tutarın asıl davada davacılar yararına hüküm altına alınması gerekirken, bu kalemler dikkate alınmaksızın sonuca ulaşılması hatalı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan, birleşen davada, işin geldiği aşama itibariyle yüklenicinin hak ettiği ve adına tescili gerektiği kanaatine varılan 2 nolu bağımsız bölümün "...... adına veya dilediği kişi adına tapuya tesciline" şeklinde hüküm tesis edilmesi HMK'nın 297. maddesine aykırı olduğu gibi infaz kabiliyeti de bulunmamakta ise de; birleşen dava yönünden usulüne uygun temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle, davalılar vekilinin temyiz isteminin reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, asıl davada davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12018, Karar No: 2012/1059, Tarih: 30.01.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/12018 E.  ,  2012/1059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ...tarafından, davalılar ... ... Gaz. ve diğerleri aleyhine 03/02/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/03/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan ... tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesinin birinci fıkrası hükmünce temyiz süresi onbeş gündür. Dosya içeriğinden ilamın temyiz eden davalıya 27/08/2010'da tebliğ edilmiş olduğu ve temyiz dilekçesinin 15/09/2010’da kaydedildiği görülmektedir. Her ne kadar tebliğ adli ara vermede yapılmışsa da temyiz süresinin bitmesinin adli ara vermeye rastlamaması karşısında burada aynı kanunun 177. maddesi hükmü uygulanmaz. O nedenle süre geçirilmiş bulunduğundan temyiz isteminin reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1770, Karar No: 2014/8758, Tarih: 08.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/1770 E.  ,  2014/8758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.10.2012 tarih ve 2012/66-2012/209 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 06.05.2014 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin okul öncesi olarak adlandırılan dönemde çocukların gelişimlerine katkıda bulunmak adına eğitim veren bir anaokulu/kreş olup, bu alanda verdiği hizmeti adına tescilli bulunan “İlkadım” ve “Yuva İlk Adım” markaları altında sunduğunu, davalı Vakıf tarafından müvekkilin tescil markaları kapsamında yer alan özellikle “okul öncesi eğitim hizmetleri” üzerinde açıkça “İlkadım” markasının dikkat çeken unsur olarak kullanıldığını, davalı yaptığı tanıtımlarda müvekkiline ait olan tescilli “İlkadım” markasını müvekkilinin 38 yıldır hizmet verdiği okul öncesi eğitim sektöründe kullandığını, davalı tarafından müvekkilinin muvafakati olmaksızın gerçekleştirilen bu kullanımların açıkça müvekkilinin tescilli marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürerek, davalının müvekkili adına tescilli “İlk adım” markalarını birebir aynı hizmetlerde kullanmak suretiyle yarattığı tecavüz eylemlerinin tespitini ve men'ini, marka hakkına tecavüz yaratmak suretiyle doğan manevi zarara ilişkin olarak 30.000 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini ve mahkeme kararının ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin herhangi bir ticari gaye gütmeden sosyal sorumluluk projelerini hayata geçirdiğini, eğitim vermekten ziyade malzeme ve sınıf donanımı sağladığını, davacının marka haklarını ihlal etmediğini, müvekkilinin sosyal sorumluluk projesi kapsamında herhangi bir eğitim hizmeti vermeyip, “İlk adım” ibaresini davacının tescili kapsamında bulunmayan “organizasyon ve idare hizmetleri” için kullandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin herhangi bir ticari gaye gütmeden sosyal sorumluluk projelerini hayata geçirdiğini, eğitim vermekten ziyade malzeme ve sınıf donanımı sağladığını, davacının marka haklarını ihlal etmediğini, müvekkilinin sosyal sorumluluk projesi kapsamında herhangi bir eğitim hizmeti vermeyip, “İlk adım” ibaresini davacının tescili kapsamında bulunmayan “organizasyon ve idare hizmetleri” için kullandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirketin markalarının tescil kapsamının eğitim-öğretim materyalleri ile eğitim-öğretim hizmetlerine ilişkin olduğu, davalının faaliyetinin ise ticari bir yönü bulunmayan sosyal amaçlı bir organizasyon işi olduğu, sosyal yardım amaçlı hiçbir faaliyetin ... mal ve hizmetler listesinde yer almadığı, dolayısıyla davacı markasını ihlal eder tarzda davalının herhangi bir eyleminin bulunmadığı, “İlk adım” ibaresinin söz konusu sosyal yardım organizasyonunda tamamen tanımlayıcı bir nitelikte kullanıldığı, her iki grup tanıtıcı işaretlerdeki şekil unsurlarının oldukça farklı olduğu, davalının davacı markası kapsamında mal ve hizmetler yönünden bir faaliyeti veya piyasaya sürdüğü bir mal veya hizmeti bulunmadığından ortalama tüketici kitlesinin markaları karıştırma ihtimalinin ve doğal olarak davacı şirketin marka hakkı ihlalinin hiçbir şekilde söz konusu olmadığı, iltibas bulunmaması nedeniyle haksız rekabetten bahsedilemeyeceği, davalı tarafın marka başvurusunda bulunmasının somut marka ihlali iddiası yönünden hiçbir etkisinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmaması ile her ne kadar mahkemenin davacı markaları ile davalının kullandığı tanıtıcı işaret arasındaki şekil unsurlarındaki farklılıkların iltibası önlediği yönündeki gerekçesi, “İlk Adım” ibaresinin her iki tarafın marka ve işaretinde esas unsur olması nedeniyle yerinde değilse de mahkemenin davalı kullanımının markasal bir kullanım olmayıp, davalının 556 sayılı KHK'nın 12. maddesi anlamında anılan ibareyi sosyal amaçlı bir proje adı olarak kullandığına ilişkin gerekçesi yerinde olduğundan davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,05 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16442, Karar No: 2018/2344, Tarih: 14.03.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/16442 E.  ,  2018/2344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; müvekkilinin eşi müteveffa ...’in 17/06/2009 tarihinde motosikletiyle seyir halindeyken davalılardan ...’in yönetimindeki aracın arkadan çarpması sonucu motosikleti ve motosikletten yere düşeni altına aldığını ve sürüklediğini, bu esnada karşı yönden seyreden diğer davalı ...’in sevk ve idaresindeki aracın da ölene çarptığını, her iki sürücünün de dikkatsiz ve tedbirsiz araç kullanmaları sonucu ...’in hayatını kaybettiğini, müvekkillerinin ölenin desteğinden yoksun kaldıklarını, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 12.000,00 TL maddi ve 300.000,00 TL manevi tazminatın, kaza tarihi olan 17/06/2009 tarihinden itibaren en yüksek reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.Davalı ... Sigorta A.Ş. vekili; sorumluluklarının sigortalının kusuru oranında olmak üzere ölüm, yaralanma ve sürekli sakatlık halinde kişi başı azami 150.000,00 TL olduğunu, ihtiyati mali mesuliyet sigorta poliçesinde ise kombine limit olarak 20.000,00 TL ile sınırlı olduğunu, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.Davalı ...(...) Sigorta A.Ş. vekili; dava konusu aracın müvekkili şirkete trafik poliçesi ile sigortalı olduğunu, manevi tazminatın poliçe teminat kapsamında olmadığını, reddi gerektiğini, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili; meydana gelen kazada müvekkilinin hiçbir şekilde kusurunun bulunmadığını, davanın niteliği göz önünde tutularak öncelikle hak sahiplerine SGK kurumu tarafından kaza nedeniyle gelir bağlanıp bağlanmadığının araştırılması gerektiğini, talep edilen manevi tazminat tutarlarının fahiş olduğunu, talep edilen cenaze masrafının belgelendirilmediğini, bu yüzden kabul etmediklerini, bu nedenle haksız mesnetsiz davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.Davalı ... vekili; müvekkilinin trafik kazasında kusursuz olduğunu, ...’in olay günü kullandığı motosiklete arkadan çarparak yere düşmesine ve ölümüne yol açan asıl kusurlu sürücünün ... olduğunu, maddi ve manevi tazminat istemlerinin fahiş olduğunu, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacılardan ...’in davasının takip edilmediğinden açılmamış sayılmasına, diğer davacıların davalarının kısmen kabulüne, davalılardan ..., ... ve ... Sigorta aleyhine açılan davanın reddine, maddi tazminat olarak, davacılardan ... için 106.472,92 TL ve ... için 22.190,79 TL'nin, kaza tarihi olan 17/06/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, davalılardan ..., ... ve ... Sigorta A.Ş.'den (Bu sigorta şirketi sigorta limitiyle sorumlu olmak şartıyla) müştereken ve müteselsilen alınarak bu davacılara ödenmesine, davacıların fazlaya ilişkin maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminat olarak, kazada ölenin eşi ...için 70.000,00 TL, çocuğu ... için 20.000,00 TL, ... için 10.000,00 TL, ...için 10.000,00 TL, ... için 10.000,00 TL, ... için 10.000,00 TL ve ... için 10.000,00 TL'nin, kaza tarihi olan 17/06/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, davalılardan ... ve ...’den müştereken ve müteselsilen alınarak bu davacılara ödenmesine, davacıların fazlaya ilişkin taleplerinin reddine, cenaze masrafından alacak olarak, 1.000,00 TL'nin kaza tarihi olan 17/06/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, davalılardan ... ve ...’den müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara ödenmesine, dair karar verilmiş, hüküm davalılar ... ve ...vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalılar ... ve ... vekilinin kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Dava davacı murisinin ölümü nedeni ile Borçlar Kanunu'nun 45. maddesi (6098 sayılı BK m. 53) gereğince destekten yoksun kalma tazminatı ve 47. maddesi gereğince manevi tazminat istemine ilişkindir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, B.K.’nun 47. maddesindeki özel haller dikkate alınarak, hak ve nasafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K'nun 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, takdir olunan manevi tazminatların yüksek olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun manevi tazminatlara hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

3-Davacı taraf, trafik kazası sonucu müvekkillerinin desteğinin öldüğünü açıklayıp tazminat talep etmiş buna göre de bilirkişi tarafından TRH 2010 yaşam tablosu dikkate alınarak davacıların ve desteğin kaza tarihinden sonraki muhtemel yaşam süresi belirlenmiş ve hesaplama yapılmış olup mahkemece bu rapor hükme esas alınmıştır.Ancak karara esas alınan hesaplama, Hukuk Genel Kurulu'nun 1989/4-586 esas,1990/199 sayılı kararı ve yerleşik Yargıtay içtihatlarına uygun değildir. Tarafların bilirkişi raporunda kullanılan yaşam tablosuna açık itirazları olmasa dahi TBK 51. maddesi uyarınca tazminatın kapsamı hakim tarafından belirleneceğinden, tazminat hesabında Population Masculine Et – Feminine (PMF 1931) Tablosu esas alınarak davacıların ve desteğin muhtemel yaşam süresi belirlenmelidir. Mahkemece bilirkişiden, davacıların gerçek zararı yönünden PMF 1931 yaşam tablosunun kullanıldığı ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

4-Borçlar Kanunu m.45/1 kapsamında ele alınması gereken defin masrafları, ölümle doğrudan doğruya ilgili olan ve ölenin dini ile sosyal ve ekonomik durumuna uygun bulunan giderlerdir. Davacılar vekili, dava dilekçesinde, desteklerinin ölümü nedeniyle müvekkillerinin katlandığı defin masraflarının da tahsilini istemiştir. Maddi tazminatın her türünün ispatı davacılara aittir. Ne var ki ölen her şahıs için yakınlarının veya ailesinin ya da ailelerden birinin mutlak surette bazı defin giderlerine katlandığının kabulü zorunludur. Bunun aksi düşünülemez. Bütün mesele defin giderlerinin kapsamını belirlemekte toplanır. Bu tür giderler her türlü delille ispatlanabilir. Bu konuda delil ibraz edilememesi halinde dahi mahkeme,bir bilirkişi incelemesi yaptırmak suretiyle sarfedilen giderleri tespit ettirmek zorundadır. Ölüm olayı gerçekleştiğine göre, bunun için bir takım giderlerin yapıldığının da kabulü gerekir. Mahkemece bu konuda ilgili birimlerden bilgi alınarak karar verilebileceği gibi, BK.42/2 maddesi uyarınca da bu kalem istek için takdir edilecek tazminata da hükmedilebilir. Ancak müftülük ve Belediye'den bu konuda araştırma yapıldığına dair araştırma olmadığı gibi bilirkişi raporu da bu hususta hüküm vermeye elverişli değildir. Eksik inceleme ile ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanarak cenaze masrafına karar verilmesi doğru değildir.

5-Bozma sebep ve şekline göre davalılar ... ve ... vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ... vekilinin kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddine, (2), (3) ve (4) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (5) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ... vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar ... ve ...'e geri verilmesine, 14/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22112, Karar No: 2025/289, Tarih: 09.01.2025

**7. Ceza Dairesi         2021/22112 E.  ,  2025/289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/297 E. 2016/267 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2020 tarihli ve 2015/297 E., 2016 267 K. sayılı ek kararının sanık müdafi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

Uyarlama kararına konu olan mahkûmiyet hükmünün, 03.07.2019 tarihinde, 5252 sayılı Türk Ceza Kanunun Yürürlük ve Uygulama şekli Hakkındaki Kanun'un yürürlük tarihi olan 01.06.2005 tarihinden sonra Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 03.07.2019 tarihli ve 2018/19268 E.. 2019/33777 Karar sayılı ilamı ile düzeltilerek onanmasına karar verilmek suretiyle kesinleştiği gözetilerek, bu tarihten sonra yapılan uyarlama yargılaması sonunda verilen kararlara karşı 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 101/3. maddesi gereğince itiraz yolu açık olduğundan, sanık müdafin dilekçesi hakkında bir karar verilmek üzerine kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşılmakla, dava dosyasının, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,
Yargıtay — Esas No: 2011/4132, Karar No: 2013/3452, Tarih: 04.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/4132 E.  ,  2013/3452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/a-2, 5237 sayılı TCK'nun 62/1 ve 50/1-a maddeleri uyarınca 3.000 YTL A.P.C.

213 sayılı Kanunun 359/a-2 maddesi gereğince sanığa hükmedilen hapis cezasının aynı kanun yerine 5237 sayılı TCK' nın 50/1-a maddesi gereğince para cezasına çevrilmek suretiye eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma konusu yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

2001 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin kurumlar ve katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanık hakkında “defter ve belgeleri gizleme” eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 08.02.2008 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesiyle değişik CMK’nun 231. maddesinin zarar giderilmediğinden bahisle uygulanmaması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3646, Karar No: 2016/7499, Tarih: 07.06.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/3646 E.  ,  2016/7499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin .. sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istemin pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiş, davacının temyizi üzerine karar Dairemizce onanmış, davacının karar düzeltme istemi üzerine dosya yeniden ele alınıp incelenmiştir.

Davacı, acil serviste tıp teknisyeni olarak görev yaptığını davalının da kendi çalıştığı bölümün sorumlu hemşiresi olup, uyku bozukluğu rahatsızlığına rağmen gece nöbetleri yazdığının, habersiz nöbet yer ve saatini değiştirdiğini, gereksiz tutanak tutarak idari soruşturmada savunma vermek zorunda bıraktığını, başka yere sürdürmekle tehdit ettiğini, davalının bu eylemleri nedeniyle kişilik haklarının zarar gördüğünü, iş yerinde yalnızlaştığını belirterek manevi tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının eylemlerinin görev nedeniyle olup hizmet kusuruna dayalı olduğu gerekçesiyle Anayasa'nın 129/5 maddesi ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 13. maddeleri nazara alınarak bu davanın ileride kusurlu kamu görevlisine rücu edilmek üzere idareye açılması gerektiği, davalı kamu görevlisinin husumet ehliyetinin olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 13/1. maddesi gereğince memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen biçim ve koşullara uygun olarak idare aleyhine açılabilir. İdare aleyhine böyle bir davanın açılabilmesi, hizmet kusurundan kaynaklanmış, idari işlem ve eylem niteliğini yitirmemiş davranışlar ile sınırlıdır. Kamu görevlisinin, özellikle haksız eylemlerde, Anayasa ve özel yasalardaki bu güvenceden yararlanma olanağı bulunmamaktadır.

Dava dilekçesinde belirtilen maddi olgulardan davalının salt kişisel kusuruna dayanıldığının anlaşılması karşısında öncelikle bu iddia doğrultusunda delillerin toplanıp değerlendirilerek sonuca varılması gerekirken yukarıda açıklanan gerekçe ile dava dilekçesinin reddedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir ise de hüküm Dairemizin .. karar sayılı ilamı ile onanmış olduğundan davacının karar düzteltme istemi kabul edilmiştir.