muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13625, Karar No: 2016/8535, Tarih: 31.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/13625 E.  ,  2016/8535 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; davaya konu edilen taşınmazın davacının tasarrufunda olduğunu, söz konusu taşınmaz üzerinde davacıya ait asma ve badem ağaçları bulunduğunu, 14.08.2013 tarihinde burada bulunan ve davalı kuruma ait olan Enerji Nakil Hattından kaynaklı çıkan yangın neticesinde davaya konu taşınmazın 1.226,60 m2'lik kısmında bulunan 60 adet asma, 1 adet kayısı, 3 adet nar, 4 adet badem ağacının %80 oranında gövde üzerinden tamamen yandığını, meydana gelen olayda davacıya atfedilebilecek bir kusur bulunmadığını, yaptırılan delil tespiti ile zarar miktarının tespit edildiğini belirterek, fazlaya dair talep ve dava hakkı saklı kalmak kaydı ile toplam 6.900,00 TL'lik zarar bedelinin zarar tarihi olan 14.08.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde;davalının yokluğunda yaptırılan delil tespiti ve alınan bilirkişi raporlarını kabul etmediklerini, davacının iddialarının soyut olduğunu, meydana gelen yangın olayının davalı kuruma ait Enerji Nakil Hattından kaynaklandığına dair dosya kapsamında bir delil ve emare bulunmadığını, ispat yükünün davacıda olduğunu,yangının farklı nedenlerle çıkmış olabileceğini,meydana gelen olay nedeniyle davalıya atfedilebilecek bir kusur bulunmadığını, nitekim nedensellik bağı bulunmadığını, davacının koruyucu tedbirleri almadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile; 6.900,00 TL tazminat alacağının 14.08.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş,hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, yangının davalıya ait elektrik tesisinden çıkıp-çıkmadığı noktasında toplanmaktadır.

Kanunda aksi öngörülmedikçe kural olarak herkes iddiasını ispatla yükümlüdür. HMK'nın 190. maddesi gereği "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

.../...

-2-

Uyuşmazlık, yangının davalıya ait elektrik tesisinden çıkıp-çıkmadığı noktasında toplanmaktadır.

Kanunda aksi öngörülmedikçe kural olarak herkes iddiasını ispatla yükümlüdür. HMK'nın 190. maddesi gereği "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

.../...

-2-

Somut olaya gelince; dosya kapsamında yer alan ve yangın tarihi olan 14.08.2013 tarihinden 6 gün sonra Kocaköy Belediye Başkanlığı itfaiye amiri tarafından düzenlenen 20.08.2013 tarihli yangın raporunda yangının nasıl çıktığına dair bir bilginin yer almadığı, yine olay tarihi olan 14.08.2013 tarihinde iki ziraat mühendisi tarafından düzenlenen tutanakta da yangının çıkış nedenine dair bir bilginin yer almadığı anlaşılmaktadır. Dosya kapsamında da yangın olayının nasıl çıktığını bilen ve gören herhangi bir tanık beyanının bulunmadığı da sabittir.

Mahkemece yapılan keşif neticesinde alınan 30.01.2015 tarihli elektrik bilirkişi raporu incelendiğinde ise; 14.08.2013 tarihinde meydana gelen olayla ilgili havai hattın fazlarının şiddetli rüzgar sonucu birbirine temas etmesi sonucu faz-faz çakışması olduğu ve bu olay sonucu kıvılcım atmış olabileceği kanaatinin oluştuğu,oluşan ark ve kıvılcım sebebi ile direğin bulunduğu alandaki kuru otların ve bahçe etrafındaki kuru ağaçların tutuşup yangına sebebiyet verebileceği kanaati oluştuğu, hattın bakımsız olmasının tellerin mukavemetini zamanla düşürebileceği gibi zayıf noktalar oluşturmasının mümkün olduğu, travers üzerinde bulunan izalatörlere yapılan havai hat bağlantısının gevşek olması sonucu herhangi bir rüzgar, yağmur, dolu vb. bir doğa olayında hattın kopması veya bağın gevşekliğinden sehim kaybının oluşması veya izalatörlerden bağlantısının kopup fazların çarpışması veya bir fazın demir traverse çarparak kıvılcım oluşturmasının mümkün olduğu, olay tarihi ile bahçe içinde ve dışında kuru otlar ile ağaçların olmasının muhtemel olduğu ve buradan meydana gelebilecek elektrikten kaynaklanan yangınlarda asli kusur olarak davalı kurumun tamamen sorumlu olduğunun belirtildiği anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamında yer alan yangın raporu,ilgili tutanak ve alınan bilirkişi raporları dikkatle incelendiğinde ise, mevcut delil durumuna göre davacı taraf yangının davalı kuruma ait Enerji Nakil Hattından çıktığını ispatlayamamıştır. Yukarıdaki usul hükümleri gözetildiğinde sadece ihtimal hesabına dayanarak hazırlanan bilirkişi raporuna dayanılarak davalı kurumun sorumluluğuna gidilmesi doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca mahkemece; davacının dosya kapsamında yer alan yangın raporu, tutanak ve yapılan keşifler neticesinde alınan bilirkişi raporları itibariyle davasını ispat edemediği dikkate alınmak suretiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Hal böyle olunca mahkemece; davacının dosya kapsamında yer alan yangın raporu, tutanak ve yapılan keşifler neticesinde alınan bilirkişi raporları itibariyle davasını ispat edemediği dikkate alınmak suretiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 31.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Katip:H.A

Karşılaştırıldı:
Yargıtay — Esas No: 2021/14855, Karar No: 2024/9200, Tarih: 04.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/14855 E.  ,  2024/9200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR:Hırsızlık, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜMLER :Mahkûmiyet, temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Ek kararın onanması

İstanbul 49. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2017 tarihli ve 2015/338 Esas, 2016/377 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen 23.06.2016 tarihli hükmün, 29.12.2015 tarihli duruşmada alınan savunmasında bildirdiği adrese tebliğe çıkarıldığının ve bu adrese gönderilen tebligatın 13.07.2016 tarihinde iade edilmesi üzerine hükmün sanığın MERNİS adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre 05.10.2016 tarihinde usûlüne uygun olarak tebliğ edildiğinin ve UYAP sisteminden alınan bilgiye göre sanığın tebliğ tarihi olan 05.10.2016 günü cezaevinde bulunmadığının anlaşılması karşısında; 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 16.01.2017 tarihinde hükmü temyiz eden sanığın süresinden sonra temyiz isteminde bulunduğu anlaşıldığından, temyiz isteminin reddine ilişkin 18.01.2017 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, 04.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31495, Karar No: 2017/7631, Tarih: 03.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/31495 E.  ,  2017/7631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; yerinde görülmeyen başkaca temyiz sebeplerinin reddi, ancak;

Ticareti terk suçunun oluşabilmesi için sanığın fiili olarak ticareti terk etmesi, bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğü'nden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, başka bir adreste faaliyetine devam edip etmediğinin belirlenmesi için kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden şikayet tarihi itibariyle en son verilen beyanname örnekleri getirtilip, suç tarihine göre borçlu şirketin yetkili temsilcisinin de Ticaret Sicil Müdürlüğünden tespit edilerek sonucuna göre hukuki durumun takdiri yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de; 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, tebliğnameye uygun olarak 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebinin temyize gelmeyen diğer sanıklara da sirayet ettirilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 03/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1235, Karar No: 2010/1615, Tarih: 10.02.2010

**8. Ceza Dairesi         2010/1235 E.  ,  2010/1615 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB/2009-205398

Halkı din anlayışı farklılığı gözeterek birbirine karşı kamu düzeni için tehlike olabilecek şekilde kin ve alenen düşmanlığa tahrik etmek suçundan sanıklar ... ve ... haklarında yapılan yargılama sonunda mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Bakırköy 2. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2007 tarihli ve 2007/197-447 sayılı kararını müteakip, asliye ceza mahkemeleri arasındaki ilişkinin görev değil, iş bölümü olduğundan bahisle mahkemenin görevsizliğine ilişkin Bakırköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.12.2007 tarihli ve 2007/1018-1070 sayılı kararı sebebiyle çıkan görev uyuşmazlığı üzerine, Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına dair (BAKIRKÖY) 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 3.1.2008 tarih ve 2008/16 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16.7.2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilamında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasasının 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir 6. madde hükmü saklıdır", 5/1. maddesinde "iddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir", 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 27. maddesinin 1. fıkrasında "Basılmış eserler yoluyla işlenen veya bu Kanunda öngörülen diğer suçlardan dolayı açılan davalardan, ağır ceza işlerinden olanlar ağır ceza mahkemelerinde, diğerleri asliye ceza mahkemelerinde görülür.", 2. fıkrasında ise "Bir yerde ağır ceza veya asliye ceza mahkemesinin birden fazla dairesi bulunması halinde bu davalar iki numaralı mahkemede görülür", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır. .. 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi ................................................................... " hükümlerinin yer aldığı;

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nca, 12/07/2007 tarihli, 302 ve 16.7.2007 tarihli, 309 sayı ile, Bağcılar Adliyesinin Bakırköy Adliyesiyle birleştirilrnek üzere kapatılmasına ve Bağcılar 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nden devren gelen işlerin Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin esasına kaydı ile bu mahkemede görülmesine karar verildiği,

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun anılan kararlarının göreve ilişkin yasa hükümleri yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, birleştirilen iki adliyenin mahkeme ve iş sayısı ile dosya dağılımını düzenlemeye yönelik olduğu ve mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Bakırköy 2. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 25.8.2009 gün ve 46722 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığından 24.9.2009 gün ve KYB/2009-205398 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

T.C. Anayasasının 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz." 142. Maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir." 5271 sayılı CYY.nın 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir." 4/1 maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır." 5/1 maddesinde "İddianamenin kabulünelen sonra, işin, davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir." 5187 sayılı Basın Yasasının 27. maddesinin l. fıkrasında "Basılmış eserler yoluyla işlenen veya bu Kanunda öngörülen diğer suçlardan dolayı açılan davalardan, ağır ceza işlerinden olanlar ağır ceza mahkemelerinde, diğerleri asliye ceza mahkemelerinde görülür." 2. fıkrasında ise "Bir yerde ağır ceza veya asliye ceza mahkemesinin birden fazla dairesi bulunması halinde bu davalar iki numaralı mahkemede görülür." 5320 sayılı CYY.nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasanın 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulanan 1412 sayılı CYY.nın 307/l. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur." Anılan Yasanın 308. Maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır. .. .4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi" hükümleri yer almaktadır.

İncelenen dosyada, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 12.7.2007 ve 16.7.2007 tarihli toplantılarında Bağcılar Adliyesinin Bakırköy Adliyesiyle Birleştirilmek üzere kapatılmasına ve Bağcılar 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nden devren gelen işlerin Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin esasına kaydı ile bu mahkemede görülmesine karar verildiği, sanıklar ... ve ... haklarında basın yoluyla 765 sayılı TCK.nun 312/2. maddesine aykırılık suçundan açılan kamu davasına bakan Bağcılar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin bu kararlardan sonra Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesi olarak görevini sürdürdüğü sırada anılan davaya bakma görevinin 5187 sayılı Basın Yasasının 27/l-2 maddesi gereğince aynı yer 2. Asliye Ceza Mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verdiği görülmektedir. Belirtilen karara karşı Bakırköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.12.2007 tarih ve 2007/1018-1070 sayılı kararı sebebiyle çıkan görev uyuşmazlığı sonucu uyuşmazlığı inceleyen Bakırköy 11. Ağır Ceza Mahkemesinin ise, Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, H.S.Y.K.nun kararları uyarınca, Bağcılar 2. Asliye Ceza Mahkemesinden devren gelen ve belli aşamaya ulaşmış dosyalara bakması ve sonuçlandırması gerektiğini, Basın Yasasının 27. maddesinin adliyelerin birleştirilmesinden sonraki davalar açısından uygulanabileceğini belirterek Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin görevli olduğuna karar verdiği anlaşılmaktadır. H.S.Y.K.nun anılan kararlarının göreve ilişkin yasa hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, birleştirilen iki adliyenin mahkeme ve iş sayısı ile dosya dağılımını düzenlemeye yönelik olduğu ve mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği açıktır. Yapılan açıklamalara göre itiraz merciinin kararının hukuka uygun olmadığı sonucuna varılmaktadır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, basın yoluyla halkı kin ve düşmanlığa açıkça tahrik etmek suçundan sanıklar ... ve ... haklarında yapılan yargılama sırasında, Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin verdiği 20.11.2007 tarih ve 2007/197-447 sayılı görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin Bakırköy 11. Ağır Ceza Mahkemesince verilip kesinleşen 3.1.2008 gün ve 2008/16 D.iş sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Yargılama Yasasının 309. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), müteakip işlemlerin mahkemesince yerine getirilmesine, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 10.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11386, Karar No: 2013/11134, Tarih: 21.11.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/11386 E.  ,  2013/11134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İrtikap (ikişer kez)

HÜKÜM : Sanık ... Kaya hakkında beraet, diğer sanıklar hakkında teselsülen icbar suretiyle irtikaptan mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

CMK'nın 260/1. maddesine göre katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olan Hazinenin kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükmün 14/06/2012 havale tarihli dilekçe ile Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi karşısında 3628 sayılı Yasanın 18. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak Hazinenin katılma talebinin kabulüne ve hükmolunan ceza tutarı itibariyle koşulları bulunmadığından sanık ... müdafii ile sanıklar ... ve ...’in duruşma istemlerinin CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddi ile incelemenin duruşmasız olarak yapılmasına ve Yerel C.Savcısı ile Hazine vekilinin temyizinin sanık ... hakkında kurulan beraet hükmüyle sınırlı olduğu da gözetilerek inceleme yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Suç tarihlerinde Belediye Başkan vekili olan sanık ..., Meclis Üyesi sanık ... ve muhasebe personeli sanık ...’un Belediyede çalışan 122 işçiye yılbaşı ikramiyesi olarak 155 lira, bayram ikramiyesi olarak da 90 işçiye 445 lira tahakkuk ettirilmesine rağmen işten çıkartma tehdidiyle işçilere daha az ödeme yaparak ve listelere tahakkuk eden miktar ödenmiş gibi imzalarını ve muvafakatnamelerini alarak aradaki farkı irtikap ettikleri gerekçesiyle teselsülen cebri irtikap suçlarından mahkumiyetlerine karar verilmiş ise de; Kontrolör tarafından yapılan soruşturma sırasında beyanları alınan işçilerin paranın ödenmesi sırasında sanıkların irtikap niteliğindeki bir beyan veya davranışlarından bahsetmedikleri, bilahare şikayet üzerine işten çıkarma tehdidiyle muvafakakatname imzalattıklarını belirtikleri, sanık ...’un da belediyede 31/03/2003 tarihinden itibaren çalışmaya başladığını savunduğu, sanık ...’in kesilen paraların sigortasız çalışan işçilere dağıtıldığı yönündeki savunmasının da kontrolörde ifade veren bazı işçiler tarafından doğrulandığı hususları nazara alınarak, sanıkların suç tarihlerindeki görevlerinin özellikle sanık ...’un statüsünün ve göreve ne zaman başladığının, ikramiye verilen işçi sayısı 122 ve 90 olarak belirtilmesine rağmen dosyada yer alan listelerdeki sayının 243 ve 210 olmasının sebebinin, bu işçilere de tahakkuk eden paradan ödeme yapılıp yapılmadığının, suç tarihlerinde sigortasız işçi çalıştırılıp çalıştırılmadığının, bunlara resmi olmasa da ödeme yapılıp yapılmadığının, yapılmış ise kaynağının ne olduğunun ilgili kurumdan sorulması, ikramiyelerin verilmesi ile muvafakatname ve makbuz düzenleme tarihlerinin aynı tarih olup olmadığı, bazı ifadelerde de belirtildiği gibi imzalı belgelerin sonradan alınıp alınmadığı ve işten çıkarma tehdidinin hangi aşamada yapıldığının, sanık ...’nin ikramiyelerin dağıtılması aşamasında bir eylem veya beyanının bulunup bulunmadığının beyanlarla tespiti, kendisine hiç ödeme yapılmayan veya az ödeme yapılan ..., ..., ..., ... ve ... adına dosyada yer alan imzalı makbuzlar dışında kurumda düzenlenen bir tahakkuk evrakı bulunup bulunmadığı, adı geçenlerin suç tarihlerinde sigortasız çalışıp çalışmadığının da belirlenmesi ve tüm bu deliller toplandıktan sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının ve suç niteliğinin tayin ve takdiri yerine eksik tahkikatla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

İki ayrı tarihte işlenen irtikap suçunun teselsül halinde iki farklı suç oluşturacağı gözetilmeden tek suçtan zincirleme suç hükümlerinin uygulanması,

Suçun TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkilerin kötüye kullanılarak işlendiği halde aynı Kanunun 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Hükümlerden sonra yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 86. maddesi ile eklenen 5237 sayılı TCK'nın 250/4. maddesinde suç konusunun değeri ve mağdurun ekonomik durumuna göre cezada indirim öngörülmesi karşısında, mahkemesince kurulan hükümlerde yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Suçun TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkilerin kötüye kullanılarak işlendiği halde aynı Kanunun 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Hükümlerden sonra yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 86. maddesi ile eklenen 5237 sayılı TCK'nın 250/4. maddesinde suç konusunun değeri ve mağdurun ekonomik durumuna göre cezada indirim öngörülmesi karşısında, mahkemesince kurulan hükümlerde yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş sanıklar Faruk, ... ve Şenel müdafii ile katılan Hazine vekili ve Yerel C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile sanıklar Faruk, ... ve Şenel hakkında kazanılmış hak hükümleri de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 21/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.