muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/14940, Karar No: 2017/13455, Tarih: 05.10.2017

bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ....nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki sebeplere ilişkin koşullara göre hükme bağlanır. Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir olay nedeniyle dava konusunun ortadan kalkması ve tarafların, davanın esası hakkında karar verilmesinde hukuki yararının kalmaması gibi hallerde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Yukarıda açıklanan bu yasa değişiklikleri birlikte değerlendirildiğinde; Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan (ve halen derdest olan) davalar, (açıklanan yasa değişikliklerinin yürürlüğe girmesiyle birlikte) konusuz kalmıştır.

Buna göre mahkemece, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren 6719 sayılı yeni yasa nedeni ile konusuz kalan dava hakkında, karar verilmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulması gerekirken, davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu noktada bir diğer uyuşmazlık konusu ise, davalının, davanın açılmasına sebebiyet verip vermediği, bu bağlamda davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Esastan Sonuçlanmayan Davada Yargılama Gideri” başlıklı 331.maddesinin 1.fıkrasında; davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkimin, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmedeceği düzenlenmiştir. Bu durumda mahkemenin yargılamaya devam ederek dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğunu tespit etmesi ve tutumuyla dava açılmasına sebep olan tarafı yargılama gideri ile mahkum etmesi gerekmektedir.

Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkum edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Burada önemle vurgulanmalıdır ki, bir kimseye diğer tarafın dava giderlerinin yükletilmesinin nedeni, o kimsenin diğer tarafın gider yapmasına haksız olarak sebebiyet vermiş olmasıdır. İşte bu nedenledir ki, dava açıldığı anda haklı durumda bulunan tarafın, yargılama sırasında meydana gelen mevzuat değişikliği sonucu haksız duruma düşmesi halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulması olanaklı değildir(Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18.11.2009 günlü ve 2009/18-421 E.-2009/526 K. sayılı ilamında da aynı ilkeye yer verilmiştir.).

Somut olayda, davacı tarafın dava açıldığı tarihteki mevzuat, Yargıtay....l Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemizin istikrar kazanmış yerleşik içtihatlarına göre dava açmakta haklı olduğu, bu kapsamda kayıp kaçak ve diğer bedellerin tahsilini talep edebileceği dikkate alındığında, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliği ya da içtihadı birleştirme kararı gereği davanın kabul edilmemesi nedeniyle haksız çıkmasına rağmen yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı kuşkusuzdur.

Bu durumda; dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek, davacı yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmesi ve yapmış olduğu diğer yargılama giderlerinin davalıdan tahsiline dair hüküm kurulması gerekirken, davacı lehine vekalet ücreti ve yargılama gideri takdir edilmemiş olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı tarafın karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 12.06.2017 günlü ve 2017/1213 E. 2017/9811 K. sayılı ilamının kaldırılmasına ve hükmün yukarıda açıklanan gerekçe ile BOZULMASINA, peşin alınan karar düzeltme harcının düzeltme isteyene iadesine, 05.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3454, Karar No: 2018/8833, Tarih: 11.09.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/3454 E.  ,  2018/8833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıktan ele geçen kalem içine monte edilmiş tığın niteliği itibariyle TCK.nun 6/f-3 maddesi kapsamında bulunduğu anlaşılmakla mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma içeren düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın,suç kastının bulunmadığına yönelik temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA, 11.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/229, Karar No: 2019/8264, Tarih: 27.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/229 E.  ,  2019/8264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında 08/08/2018 tarihli ek karar ile hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine ve gerekçeye göre, sanık ...’nın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan 08/08/2018 tarih, 2011/490 Esas ve 2013/66 Ek Karar sayılı temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararın tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 27.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3468, Karar No: 2025/2238, Tarih: 24.04.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/3468 E.  ,  2025/2238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/916 E., 2024/909 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bartın 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/201 E., 2023/68 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 240 ada 43 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, taşınmazının neredeyse tamamını fındık bahçesi olarak kullandığını, taşınmazına bitişik olan davalıya ait 240 ada 44 parsel sayılı taşınmazı kendine ait zannederek 30 yılı aşkın süredir bu zamana kadar fındık yetiştiriciliği için kullandığını, davalının taşınmazını icra yolu ile 09.12.2019 tarihinde dava dışı ... ... isimli kişilerden satın aldığını, davalıya ait taşınmazın yarısının müvekkili ve ailesi tarafından iyiniyetli olarak kullanıldığını, taşınmaz üzerine fındık ağaçları dikildiğini ve taşınmazın önceki malikleri tarafından da bu konuda hiç uyarıda bulunulmadığını ileri sürerek öncelikle 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 724. maddesi uyarınca müvekkiline ait taşınmazın bitişiğinden itibaren davalıya ait 240 ada 44 parsel sayılı taşınmazın yarısının tapu kaydının iptali ile uygun bir bedel öngörülmek suretiyle müvekkiline ait 240 ada 43 parsel sayılı taşınmaza ilavesine, aksi hâlde davalıya ait taşınmazın yarısının üzerinde bulunan fındık ağaçlarının sökülememesi nedeniyle ağaç bedellerinin ödenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iddialarını taşınmazın bir önceki malikine yöneltmesinin gerektiğini, taraf sıfatında yanılgıya düşüldüğünü, taşınmazın ihale ile satın alınmasından itibaren 2 yıl sonra davacının söz konusu iddialarını ileri sürmesinin hakkaniyete aykırı olduğunu, müvekkilinin kazanılmış hakkının söz konusu olduğunu, davacının iddiaları ile müvekkili arasında bir illiyet bağının bulunmadığını, müvekkilinin iyi niyetli olduğunu ve bu konuda 4721 sayılı Kanun'un 1023. maddesinin esas alınmasının gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Bartın 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 07.02.2023 tarihli ve 2021/201 Esas, 2023/68 Karar sayılı kararında; “...davalının cebri icra marifeti ile taşınmazın maliki olduğu, ihalenin usulsüz olduğu iddiasıyla ihalenin feshine ilişkin şikayette bulunulmadığı, ihalenin feshi davası açılmadığı gibi satışın dayanağı icra takibinde ödeme emrinin tebliğine dair işlemin usulsüz olduğu yönünde herhangi bir şikayetin ve davanın da bulunmadığı ve davalının kötü niyetli olduğu ile alakalı bir iddia olmadığı gibi dosya kapsamında bu yönde bir delil de olmadığı, davacı ve ailesinin iyi niyetli bir şekilde taşınmazı kendilerinin sanarak kullandığı iddiasının muhatabının davalı değil önceki malik olduğu...” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 12.06.2024 tarihli ve 2023/916 Esas, 2024/909 Karar sayılı kararında; “...davacının el birliği ortağı olduğu 43 No.lu parsel ile davalının maliki olduğu 44 No.lu parsel arasında sınır olmayıp davacının yaklaşık 30 yıl önce davalının maliki olduğu 44 No.lu parsele önceki malikleri döneminde fındık ağaçları diktiği ve tasarruf ettiği, davacının tasarruf ettiği alanın bilirkişi raporunda ‘A’ harfi ile gösterilip 5.743,31 m2 alanı kapsadığı, bu alanda davacı tarafından dikilen yaklaşık 30 yıllık 350 ocak fındık ağacının bulunduğu, bölgede tesis kadastrosunun 1988 yılında kesinleştiği ve fındık ağaçlarının yaşları dikkate alındığında taşınmazlar çapa bağlandıktan sonra davacı tarafça fındık ağaçlarının dikildiği, davacı tarafın iyiniyet iddiasının yerinde olmadığı, dava tarihi itibariyle fındık ağaçlarının değerinin 70.000,00 TL; fındık ağaçlarının bulunduğu zemin değerinin ise 332.749,60 TL olarak belirlenmesi karşısında yapı kıymetinin taşınmazın değerinden oldukça az olduğu, dolayısıyla temliken tescil iddiası açısından şartların oluşmadığı, ayrıca davalının cebri icra sonucu dava konusu taşınmazı ihale yoluyla alan üçüncü kişi olması ve yapılan ihale sürecinde davaya konu 44 No.lu parselin üzerinde fındık bulunan haliyle kıymet takdirinin ve açık artırmanın bu doğrultuda yapılıp davalının da bu doğrultuda ihale sonucunda taşınmazı satın almak suretiyle malik olduğu, davalının sebepsiz zenginleşmiş olduğunun kabulünün mümkün bulunmadığı...” gerekçesiyle başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili;

1. Kararın hatalı olduğunu,

2. Müvekkilinin iddiasının mevcut deliller doğrultusunda ispatlandığını,

3. Ancak mahkeme tarafından yapılan değerlendirmenin hatalı olduğunu,

4. Sonuç itibariyle müvekkilinin iyiniyetli olduğunun ortaya çıktığını ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun'un 724. maddesine dayalı temliken tescil aksi halde tazminat istemine ilişkindir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili;

1. Kararın hatalı olduğunu,

2. Müvekkilinin iddiasının mevcut deliller doğrultusunda ispatlandığını,

3. Ancak mahkeme tarafından yapılan değerlendirmenin hatalı olduğunu,

4. Sonuç itibariyle müvekkilinin iyiniyetli olduğunun ortaya çıktığını ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun'un 724. maddesine dayalı temliken tescil aksi halde tazminat istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10294, Karar No: 2021/9726, Tarih: 26.05.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/10294 E.  ,  2021/9726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuk ..., suça sürüklenen çocuk ... müdafii

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,

14/04/2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320 TL, suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.000 TL adli para cezalarına ilişkin hükümlerin, cezaların türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazlarının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık, suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuk ... hırsızlık suçundan TCK’nın 142/2-h, ve 31/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 2 yıl 6 ay hapis cezasından TCK’nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken 2 yıl 1 ay yerine 1 yıl 13 ay hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suça sürüklenen çocuk ... ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/2, 119/1-c, ve 31/2. maddelerine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanunun 66/1-e ve 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli zamanaşımının karar tarihi olan 10.05.2016 tarihinden, Dairemizin inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/2, 119/1-c, ve 31/2. maddelerine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanunun 66/1-e ve 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli zamanaşımının karar tarihi olan 10.05.2016 tarihinden, Dairemizin inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 26.05.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3168, Karar No: 2012/11724, Tarih: 10.04.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/3168 E.  ,  2012/11724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığı yakından izleyip yargılama sürecindeki tutum ve davranışları gözeterek edindiği kanaate göre dosya içeriğine uygun şekilde, takdirde zaafiyete düşmeden CMK.nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar veren mahkemenin takdir ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 10.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1072, Karar No: 2017/5507, Tarih: 13.09.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/1072 E.  ,  2017/5507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Davadan, usulüne uygun biçimde 18/02/2013 tarihinde yapılan tebliğ işlemi ile haberdar edilmesine rağmen, 06/06/2013-19/11/2013-13/03/2014 ve 04/04/2014 tarihli duruşmalara katılmayan ve CMK'nun 237. maddesine uygun biçimde talepte bulunup katılan sıfatını almayan ayrıca temyiz dilekçesinde de bu hususa yönelik mazeret beyan etmeyen şikayetçi kurum adına vekilinin vaki temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 13/09/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10104, Karar No: 2014/8205, Tarih: 17.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/10104 E.  ,  2014/8205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında İnegöl Devlet Hastanesi tarafından tanzim edilen 30.10.2006 tarihli raporda, söz konusu eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını kavrama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmiş olduğununun bildirilmiş olması ve ayrıca 5395 sayılı Kanunun 35. maddesinde, suça sürüklenen çocuklar hakkında alınacak sosyal inceleme raporu da gözetilerek, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiile ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin mahkeme tarafından takdir edileceğinin hükme bağlanmış bulunması ve mahkemece anılan hükme uygun karar verildiğinin anlaşılması karşısında tebliğnamede bu konuda bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1686, Karar No: 2018/4700, Tarih: 07.05.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/1686 E.  ,  2018/4700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalının abonesiz olarak kaçak elektrik kullandığını, başlatılan icra takibine itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.Davalı, davanın reddini istemiştir.Mahkemece, davacının davasının kısmen kabulüne, ... 3. İcra Dairesinin 2013/125 sayılı takip dosyasında davalının yaptığı itirazın iptali ile takibin 19.479,99 TL asıl alacak, 866,05 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 20.346,04 TL üzerinden devamına, alacak likit olmadığından inkar tazminatına hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir .

1- Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği 01.03.2003 tarihinde yürürlükten kaldırılmış ve Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği yürürlüğe girmiştir. Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin 13. maddesi hükmünde, gerçek veya tüzel kişiler tarafından, yasal şekilde tesis edilmiş sayaçtan geçirilmeden mevzuata aykırı bir şekilde elektrik tüketilmesi, kaçak elektrik enerjisi tüketimi olarak kabul edilmiş, 15. madde hükmünde de, kaçak ve usulsüz elektrik enerjisi kullanımına ilişkin tespit, süre, tüketim miktarı hesaplama, tahakkuk, ödeme yöntemleri ile diğer usul ve esasların dağıtım lisansı sahibi tüzel kişiler tarafından belirleneceği açıklanmıştır.

Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin uygulanmasına ilişkin olarak 1 Ocak 2006 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere, dağıtım lisansı sahibi tüzel kişiler tarafından uygulanacak “Kaçak ve Usulsüz Elektrik Enerjisi Kullanılması Durumunda Yapılacak İşlemlere İlişkin Usul ve Esaslar” hakkında 622 sayılı karar alınmıştır.