muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/686, Karar No: 2022/17455, Tarih: 23.11.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/686 E.  ,  2022/17455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği ve gerekçeli karar tebliğ edildiği halde hakkında kurulan hükmü temyiz etmediği anlaşılmakla, temyiz incelemesi sanıklar ... ve ... haklarında kurulan hükümlere hasren gerçekleştirilmiştir.

Dosyada UYAP ortamından alınan güncel nüfus kaydına göre, mağdure ... (...)'ın doğum tarihinin 08.06.2002 olup, olay tarihi olan 26.03.2015 tarihinde 15 yaşından küçük olduğu, ancak dosya içerisinde bulunan .... Ağır Ceza Mahkemesi'nin ... tarihli karara çıkmış ve kesinleşmiş dosyasına konu olayda; mağdurenin farklı bir sanık tarafından daha önce de istismar edildiği iddiasıyla açılan davada alınan ... Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu Raporu'na göre; sözkonusu dosyanın olay tarihinin 11.03.2015 olduğu, bu tarih itibariyle de mağdurenin 15 yaşını bitirmiş, 16 yaşının içinde olduğunun belirtildiği, mahkemesince de hükümle birlikte mağdurenin doğum tarihinin sadece gün baki kalmak kaydıyla 08.02.2000 tarihi olarak düzeltildiği ve bu kararın da temyiz edilmeden 02.12.2015 tarihinde kesinleştiği anlaşılmış ancak mağdurenin doğum tarihinin halen nüfus kaydına göre 08.06.2002 olarak gözüktüğü dosya kapsamından anlaşılmakla; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas - 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 sayılı Kararları nazara alındığında, onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından, sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı

TCK.nın 109/1,3-b-f. ve 109/5. maddelerinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturacağı cihetiyle öncelikle söz konusu Ağır Ceza Mahkemesi'nin .... Karar sayılı dosyanın ya da yaş düzeltmeyi içerir kararı ile nihai gerekçeli kararının aslı ya da onaylı örneği dosya arasına alınıp mağdurenin yaş düzeltilmesinin incelenip, yaşının düzeltildiğinin kesin olarak saptanmasından sonra alıkoymanın mağdurun rızası ile gerçekleşip gerçekleşmediği de yeniden değerlendirilerek sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, katılan ... vekilinin ve sanıklar ... ile ... müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 23.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5536, Karar No: 2016/4565, Tarih: 23.05.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/5536 E.  ,  2016/4565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK'nun 225. (1412 sayılı CMUK'nun 257 ve 150.) maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, vergi suçu raporu ile vergi dairesi başkanlığının 2005 ve 2006 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek ve kullanmak" suçlarından verdiği mütalaaya rağmen .... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 22.10.2010 gün ve .... esas sayılı iddianamesi ile sadece " 2005 ve 2006 takvim yıllarında "sahte fatura kullanmak" suçlarından cezalandırılmasının talep edildiği halde birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan ''sahte fatura düzenlemek'' ve ''sahte fatura kullanmak'' suçlarının birbirine dönüşmeyeceği de gözetilmeden mahkemece iddianame dışına çıkılarak dava konusu yapılmayan "2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 23.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14605, Karar No: 2018/12321, Tarih: 13.09.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/14605 E.  ,  2018/12321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen ......... davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı ......... isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan ......sının dava konusu taşınmazlarını mirastan mal kaçırmak amacıyla davalı kızı ...... ile onun kocası olan diğer davalı ...'e temlik ettiğini ileri sürerek .........e karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, satışların gerçek olduğunu belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Getirtilen kayıt ve belgelerle, davaya konu 51 ve 16 parsel sayılı taşınmazların tamamı mirasbırakan ... adına kayıtlı iken; mirasbırakanın 24.08.1993 tarihli resmi akitte, 51 sayılı parsel üzerine tesis edilmiş kat irtifakının 2 ve 4 nolu bağımsız bölümlerini üzerinde bırakarak 1 nolu bağımsız bölümün kat irtifakını karısı ......'ye, 3 nolu bağımsız bölümün kat irtifakını yarı yarıya kızı ...... ile damadı ......'e, 16 sayılı parselini de kızı ......'ye satış yoluyla temlik ettiği; ......'nin de 16 sayılı parseli 11.09.2012 tarihinde kocası ......'e satış göstererek devrettiği sabittir.

Diğer taraftan, mirasbırakanın 22.02.2007 tarihinde, eşi ......'nin de 29.06.2007 tarihinde öldüğü, geride mirasçıları olarak kızları ...... ve ......'nin kaldığı; eldeki davanın, mirasbırakanın kızı ...... tarafından kardeşi ...... ve ......'nin kocası ...... aleyhine açıldığı görülmektedir.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı ............ Kararında vurgulandığı gibi, görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706, Türk Borçlar Kanunu'nun 237. (Borçlar Kanunu'nun 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de, Ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı hususlarının araştırılmasında ve satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, mirasbırakanın dava konusu taşınmazlarını satması için geçerli ve makul sayılabilecek bir sebebinin varlığından söz edilemeyeceği, davacı kızı ......'nin kocasının alkole düşkünlüğü nedeniyle arasının iyi olmadığı, taşınmazların gerçek değerleri ile akit bedelleri arasında aşırı fark bulunduğu, davalıların taşınmaz bedellerini ödediklerinin de somut delillerle kanıtlanamadığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Açıklanan olgular, yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde; mirasbırakanın, davacı kızından mal kaçırmak amacıyla hereket ederek dava konusu taşınmazlarını davalılara aktardığı sonuç ve kanaatine varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile reddedilmesi isabetsizdir.

Davacının temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla) 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,13.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4039, Karar No: 2007/4728, Tarih: 30.04.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/4039 E.  ,  2007/4728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 03.05.2005 gününde verilen dilekçe ile su arkına müdahalenin men'i ve muarazanın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda;davanın kabulüne dair verilen 05.12.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; 380 parsel sayılı taşınmaza su getiren arkın, davalı tarafından kapatılarak su gelişinin engellenmesi yoluyla yapılan müdahalesinin men’ine ilişkindir.

Davalı, 79 parsel sayılı taşınmazının içinden geçen su arkının davalı tarafça kullanılmasını istemediğinden, mülkiyet hakkına dayanarak taşınmazı içerisinden geçen kısmı kapattığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, fen bilirkişisi raporunda 76 parseldeki su havuzundan, davacı tarafın mülkiyetinde bulunan 376, 377 ve 380 parsel sayılı taşınmazlara sulama suyu taşıyan arkın, 79 ve 80 parsel sayılı taşınmazların arasından geçtiği noktada davalı tarafından arka yapılan müdahalenin men’ine ve arkın açılmasına karar verilmiş; değişik iş (tespit) dosyasında belirtilen yeşil renkli 79 parsel içindeki ark bölümünün kapatılması üzerine dava açılmışken, dosyadaki bilirkişi raporunda 79 ve 80 parseller arasından geçen ark dava konusu yapılarak karar verildiği belirtilerek hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Değişik iş dosyası ve dava dilekçesine göre davalı tarafından kapatıldığı öne sürülen ark bölümü 2005/10 esas numaralı değişik iş dosyasında çizilen krokiye göre yeşil kalem ile boyalı 79 parsel numaralı taşınmaz içindeki bölümdür.

Mahkemenin hükme esas aldığı fen bilirkişisi ...’ın çizdiği krokide davalı tarafça el atıldığı ileri sürülen ark ise oklarla gösterilen 3. alternatifte yer almış, ark zeminine davalı elatmışcasına hüküm kurulmuştur. Arkın bu bölümünde davalı el atması tespit edilmediğine göre eylemi ile katılmadığı ( ark kapatma konusunda ) bir konu hakkında davalının men’ine karar verilmesi doğru değildir.

Mahkemenin hükme esas aldığı fen bilirkişisi ...’ın çizdiği krokide davalı tarafça el atıldığı ileri sürülen ark ise oklarla gösterilen 3. alternatifte yer almış, ark zeminine davalı elatmışcasına hüküm kurulmuştur. Arkın bu bölümünde davalı el atması tespit edilmediğine göre eylemi ile katılmadığı ( ark kapatma konusunda ) bir konu hakkında davalının men’ine karar verilmesi doğru değildir.

Getirtilen pafta durumuna göre davacı parseline sulama amaçlı herhangi bir ark paftada yer almamaktadır. Türk Medeni Kanununun 683. maddesi hükmü gereği, bir şeye malik olan kimse hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrası da haksız el atmalara karşı maliki koruyan hükümler getirmiştir. Davalının çapa bağlı 79 parselinin içinden geçen herhangi bir ark zemini işaret edilmediğine göre yasanın öngördüğü biçimde mecra hakkı kuruluncaya kadar davalıyı ark için katlanmaya zorlamakta yasaya uygun düşmez. Açıklanan nedenlerle davanın reddi gerekirken yasaya uygun düşmeyen gerekçe ve talep konusu edilmemiş su yolu hakkında müdahale varmış gibi davanın kabulü doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 30.04.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26609, Karar No: 2017/35658, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/26609 E.  ,  2017/35658 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2495, Karar No: 2018/1064, Tarih: 06.02.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/2495 E.  ,  2018/1064 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/ 3-2, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın 3.72 promil alkollü olarak kullandığı araçla kaldırım kenarındaki dubalara çarpıp sökülmesine sebebiyet verdiği da gözetilerek, alt sınırdan daha fazla uzaklaşılmak suretiyle hak ve nesafete uygun bir cezaya hükmedilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın herhangi bir nedene dayanmayan sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısı belirtilmeyerek TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 3. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 150 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10848, Karar No: 2016/12839, Tarih: 02.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/10848 E.  ,  2016/12839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ikramiye alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalıya ait iş yerinde kapsamdışı personel olarak çalışan ve başka kamu kurumuna nakledilen davacının ücretine yüksek planlama kararı gereği artışın yansıtılmadığını, bu sebeple maaş nakil ilmühaberinde ücretin eksik gösterildiğini belirterek, ek ödemelerin davalı kurumdan tahsilini ve maaş nakil ilmühaberinin yeniden düzenlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece Uyuşmazlık Mahkemesinin uyuşmazlığın adli yargı yerinde görülmesi gerektiği gerekçesi ile iş mahkemesinin görevsizlik kararını kaldırma kararı üzerine yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Uyuşmazlık 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek. II. cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek. II. cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu unvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır (2.f). Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır (3.f)”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı özelleştirme Kanunu'nun 22/5. maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerin de sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı özelleştirme Kanunu'nun 22/5. maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerin de sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Gerek kanuni düzenleme ve gerekse sözleşmedeki hükümler dikkate alındığında, davalı kurumda özelleştirme öncesi kapsam dışı olarak çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümlerine tabi olarak ücreti belirlenen davacının özelleştirme sonrası çalıştıktan sonra nakledildiği tarihe kadar kamuda aynı statüde çalışanlar için getirilen özlük haklarından yararlandırılarak, nakil edildiklerinde haklarının korunması amaçlanmıştır. Kısaca davacı kapsamdışı olarak kamuda çalışmış gibi sayılmaktadır. Sonuç olarak davacı, davalı kurumda iken çalıştığı dönemde 375 ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameler ile getirilen artışlardan yararlandırılmak ve bu artışlar uygulanmak sureti ile nakledildiğinde maaş nakil ilmühaberi düzenlenmelidir. Ancak davacı başka kuruma nakledilmeden emekli olduğundan, maaş nakil ilmühaberinin düzenlenmesine gerek kalmamaktadır.

375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler uyarınca “Özelleştirme kapsam ve programında bulunan kamu iktisadi teşebbüsleri ve bağlı ortaklıklarından olup özelleştirme işlemleri tamamlanan kuruluşların sözleşmeli ve kapsam dışı kamu personelinin ücretlerine, bu personelin sözleşmeli ve kapsam dışı statülerde bulunduğu sürelere ait bu karardaki ücret artışlarının hiçbir işlem yapılmaksızın aynen uygulanması” gerekir. Kaldı ki Uyuşmazlık Mahkemesinin uyuşmazlığın adli yargı yerinde görülmesi gerektiği yönündeki kararından önce Danıştay 5. Dairesi 22.08.2010 tarihli 2010/88-4718 sayılı kararı ile “5473 sayılı kanun ile getirilen ek ödemenin iş sözleşmesinin feshedildiği 2008 yılından önce 01.01.2006 ve 01.07.2006 tarihlerinde yürürlüğe girmesi sebebi ile bu ödemenin “iş sözleşmesinin sona erdiği yılın 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerinin parasal haklarına yapılan artışlar” kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini belirtmiştir.

Öncelikle uyuşmazlığa Uyuşmazlık Mahkemesinin kararı üzerine iş mahkemesince bakılması zorunluluğu bulunmakla işin esasına girilerek karar verilmesi yerindedir.