muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10279, Karar No: 2023/1836, Tarih: 06.04.2023

4. Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2022 tarihli ve 2022/22 Esas, 2022/874 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 31/3, 168/2, 62/1 ve 51/1 maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebebi, suça konu eşyanın değerinin azlığının göz önünde bulundurulmadığına, lehe olan hükümlerin uygulanmadığından bahisle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen temyiz dışı sanık ...'ün olay günü gündüz saat 18.30 sıralarında suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte alışveriş merkezine gittikleri, burada ayakkabı reyonunda sanık ve suça sürüklenen çocuğun her birinin 199,90 TL değerindeki botları ayrı ayrı giyerek kendi ayakkabılarını da bu botların kutularına yerleştirdikleri, suça konu botların alarmını söktükleri ve ücret ödemeden mağazadan ayrıldıkları, suça sürüklenen çocuğun savunmasında suçlamaları kabul ettiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiş, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 21.12.2021 tarihli bozma ilamından önce verilen ve sadece suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilen 09.03.2016 tarihli kararda suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 31/3, 168/1, 62. ve 51. maddeleri uyarınca hükmolunan erteli 11 ay 3 gün hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 31/3, 168/2, 62 ve 51. maddeleri gereğince hükmedilen 1 yıl 4 ay 20 gün erteli hapis cezasının, erteli 11 ay 3 gün hapis cezası üzerinden infazı yerine, suça sürüklenen çocuğun sonuç olarak erteli 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2022 tarihli ve 2022/22 Esas, 2022/874 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, “5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 31/3, 168/2, 62. ve 51/1. maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocuğun 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına hükmolunmasına, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi gereği kazanılmış hakkı gözetilerek, suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezasının, erteli 11 ay 3 gün hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına” karar verilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2756, Karar No: 2019/2941, Tarih: 28.02.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/2756 E.  ,  2019/2941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılmaz hale getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddi varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilan yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Türk Medeni Kanunun ''Mülkiyet hakkının içeriği'' başlıklı 683. maddesi: ''Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir'' hükmü ile malikin mülkiyet hakkını yasal sınırları içinde kullanabilme yetkisini düzenlemiştir. Öte yandan, anılan Kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen ''komşu hakkı'' bölümünde yer alan 740. maddesi ise, başkasının mülküne taşarak zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği ve kendi mülkiyetine geçirebileceği hükmünü içermektedir.

Görüleceği üzere bu madde ile de mülkiyetin taşkın kullanımına kısıtlama getirilmiştir. Buna göre mülk sahibi bu hakkını, önceden istemde bulunmasına karşın taşan dal ve kökler uygun bir süre içinde kaldırılmadığı takdirde kendisi kullanabileceği gibi, bu zararın mahkeme aracılığı ile giderilmesini de isteyebilir.

Sanığın katılana ait 3 adet vişne ağacını kökünden kestirerek mala zarar verme suçunu işlediği iddia ve kabul edilen olayda; sanığın, kendi arazisine ağaçların köklerinin zarar verdiği için katılana uyarılarına ve ilgili makamlara başvurularına rağmen taşkınlığın giderilmemesi üzerine ağaçları kestiğini savunması, dosya kapsamında sanığın sunmuş olduğu 15.08.2012 tarihli tespit raporunda da arazisinde oluşan zararın giderilmesi için meyve ağacının kesilmesi gerekliliğinin uygun görüldüğünün belirtilmesi karşısında; sanığın vişne ağaçlarını kesme hususunda Şarkışla Cumhuriyet Başsavcılığı'na ve Şarkışla Kaymakamlığı'na yaptığı başvurulara ilişkin evrak ile 15.08.2012 tarihli tespit raporunun aslı ya da onaylı örneğinin alınarak sanığın eyleminin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 740. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen hukuka uygunluk sebebi kapsamında kalıp kalmadığı tartışılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde sanık hakkında her iki suçtan da mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Sanık hakkında dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğu hakkında mala zarar verme suçundan doğrudan TCK.nun 152/1-c maddesi gereğince hüküm kurulması gerekirken, TCK.nun 151/1. maddesi gereğince verilen cezada TCK.nun 152/1-c maddesi uyarınca yarı oranında arttırılması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/334, Karar No: 2012/2111, Tarih: 15.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/334 E.  ,  2012/2111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda dört ayrı emsal değerlendirmeye esas alınarak, dava tarihindeki değerlerinin ortalamasına göre dava konusu taşınmaza değer biçildiğinden ve emsallerle dava konusu taşınmazın ayrı ayrı üstün ve eksik yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmadığından rapor geçersizdir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, luzümu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, ayrıca dava konusu taşınmazın imar planındaki konumu ile emsallerle olan uzaklığını da gösterir krokisi ve resen belirlenen vergi değerleri de araştırılarak getirtilecek emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından mahallinde yeniden bilirkişi kurulu marifetiyle keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6170, Karar No: 2018/3095, Tarih: 19.03.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/6170 E.  ,  2018/3095 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK‘nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın duruşmalı inceleme istemine ilişkin müstekil talebinin, hükmedilen cezanın adli para cezasından ibaret olması nedeniyle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilmiştir

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiin sanığın kusurunun bulunmadığına, rapor alınması gerektiğine, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün dördünce ve beşinci paragrafının hükümden çıkarılarak yerine, “Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, taksirli suç oluşu, yargılama sürecindeki davranışları nazara alınarak TCK'nın 50/4-1.a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20.-TL olarak hesabıyla 18.200,00.TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin yazılması, suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 19.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3409, Karar No: 2023/998, Tarih: 23.02.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/3409 E.  ,  2023/998 K.**

**"İçtihat Metni"**

TUTUKLU

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/679 E., 2020/619 K.

SUÇ : Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma,

kasten öldürmeye teşebbüs etme, tehlikeli maddelerin izinsiz

olarak bulundurulması veya el değiştirmesi, mala zarar

verme (7 kez ayrı ayrı)

kasten öldürmeye teşebbüs etme suçları için)

24.01.2016 (Tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması

veya el değiştirmesi, mala zarar verme suçları için)

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından mala zarar verme suçundan verilen hükmün kesin olup temyiz edilemez olduğu, Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma, kasten öldürmeye teşebbüs etme ve tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçlarından verilen hükümlerinin ise, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, silahların eşitliği ve çelişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda, İlk Derece Mahkemesinde savunmaya yeterli süre ve kolaylık sağlanarak bu hakkın etkin şekilde kullandırılmış olması ve istinaf ile temyiz denetiminde de yazılı savunmanın sınırsız şekilde kullanılabilme olanağının bulunması karşısında takdiren 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanun'un 94 üncü maddesi ile değişik CMK’nın 299/1 inci maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mardin 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.03.2020 tarihli ve 2019/83 Esas, 2020/80 sayılı kararı ile sanık hakkında Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 302 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun (3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine; kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (g) bentleri, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası, 3713 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 18 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine; tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 3713 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası uyarınca 6 yıl 18 ay hapis ve 5.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunlukluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimime göre çektirilmesine; mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 151 inci maddesinin birinci fıkrası, 152 nci maddesinin 2 inci fıkrasının (a) bendi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası, 3713 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 7 kez ayrı ayrı 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 13.07.2020 tarihli ve 2020/679 Esas, 2020/619 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan temyize konu hükümlere yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 22.09.2020 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 22.09.2020 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Özetle; sanığın işkence altında beyanda bulunduğu ve bu beyanlarına itibar edilemeyeceğine, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine, sanık hakkında teşhiste bulunan başka dosya sanıklarının teşhislerini işkence altında yaptıklarını beyan etmelerinden ötürü bu teşhislere itibar edilemeyeceğine, sanıktan alınan svap örneklerinde atış artığına rastlanmasının sanığın çatışmaya girdiği anlamına gelmeyeceğine, mahkemenin tefrik kararının hukuka aykırı olduğuna, sanığın üzerine atılı suçları işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın silahlı terör örgütü PKK/KCK'nın gençlik yapılanması olan YDG-H/ YPS üyesi olduğu, Nusaybin ilçe merkezinde terör örgütünün sözde öz yönetim ilanı kapsamında başlattığı şiddet eylemleri sırasında bu eylemlere örgütün sorumlu düzeyde üyelerinin emir ve talimatları doğrultusunda ikamet ettiği İstanbul ilinden gelerek aktif olarak katıldığı, Cudi Mazı kod adıyla faaliyet göstererek sokağa çıkma yasağı içerisinde Dicle ve Yenişehir Mahallelerindeki hendek ve barikatlarda görev alma, hendek kazma, barikat yapma, mayın ve patlayıcı madde döşenmesi, güvenlik güçlerinin mahallelere girmesini engellemek amacıyla hendek ve barikatlarda uzun namlulu silahla nöbet tutma, güvenlik güçlerine yönelik silahlı saldırılara katılma gibi amaç suç yönünden elverişli/vahim olduğunda kuşku bulunmayan eylemlere iştirak ettiği, olay tutanaklarına göre de sanığın eylemlerini gerçekleştirdiği Dicle ve Yenişehir Mahallelerinde 14.03.2016 ve 26.05.2016 tarihleri arasında, hendek kazma, barikat yapma, mayın ve patlayıcı madde döşenmesi ve uzun namlulu silahlarla çok sayıda saldırı eylemlerinin vuku bulduğu, dolayısıyla sanığın eylemlerinin bizzat 5237 sayılı TCK'nın 302/1 inci maddesi uyarınca Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozmaya yönelik amaç suçun işlenmesi doğrultusundaki örgütsel bağlılık ile ülke genelindeki organik bütünlüğe göre amacı gerçekleştirme tehlikesi yaratabilecek ve vahamet arz eder nitelikte olduğu ve örgütün yeni stratejisi içerisinde çok önemli bir hareket tarzı olarak yer tuttuğu göz önüne alındığında Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozmak suçunu oluşturduğu, sanığın soruşturma aşamasında usulüne uygun alınan savunmalarında da üzerine atılı bu eylemleri kabul ettiği gibi bu hususların tüm dosya kapsamı ile de sabit olduğu, bu bağlamda toplanan deliller ve yukarıda değinilen gerekçelere göre, sanığın üzerine atılı Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçunu işlediğinin sabit olduğu ve hakkında 5237 sayılı TCK'nın 302/1 maddesi ile 3713 sayılı TMK'nın 3 ve 5 maddelerinin uygulanma yeri bulunduğu anlaşılmış ve sanığın cezalandırılması cihetine gidilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.

Her ne kadar sanık hakkında iddianamede adı belirtilen müşteki/mağdurlara karşı kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs ve kasten yaralama suçlarını işlediğinden bahisle mağdur sayısınca cezalandırılması istemi ile mahkememize kamu davası açılmış ise de; sanığın örgütsel faaliyet gösterdiği Dicle ve Yenişehir Mahallelerinde çok sayıda kamu görevlisinin (polis-asker) yaralandığı ve şehit olduğu, sanığın yukarıda ayrıntılı şekilde anlatıldığı üzere terör örgütünün nihai amacını

gerçekleştirmek için silahlı çatışmalara girdiği (gerek soruşturma aşamasında sanık hakkında beyanda bulunan kişilerin alınan ifadelerinde gerek sanık hakkında düzenlenen adli raporda belirtildiği üzere sanığın çatışmalar sırasında yaralandığı) ancak hangi mağdura karşı bu eylemleri gerçekleştirdiğinin belirlenemediği (her ne kadar sanık soruşturma aşamasında alınan ifadesinde kepçeye ateş ettiğini beyan etmiş ise de benzer şekilde çok sayıda olayın meydana gelmesi nedeniyle sanığın eyleminin kesin olarak belirlenemediği) dolayısıyla mağdur sayısının belirlenememesi nedeniyle asgari seviyede bir kez adam öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılmasının gerektiği, yine bununla beraber sanığın kastının ve eylemlerinin adam öldürmeye yönelik olduğu, yaralama kastıyla hareket etmediği dolayısıyla mağdurların bu şekilde yaralanmasının da kasten yaralama suçuna vücut vermeyeceği, bu bağlamda toplanan deliller ve yukarıda değinilen gerekçelere göre, sanığın asgari seviyede bir kez adam öldürmeye teşebbüs suçundan hakkında 5237 sayılı TCK'nın 82/1-a-g, 35 maddeleri ile 3713 sayılı TMK'nın 4 ve 5 maddelerinin uygulanma yeri bulunduğu anlaşılmış ve sanığın bu suç yönünden cezalandırılması cihetine gidilerek hüküm kurulmuştur.

Birleşen İstanbul 29. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/140 Esas sayılı dosyası yönünden;