muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/23974, Karar No: 2019/16283, Tarih: 16.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/23974 E.  ,  2019/16283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı iş yerinde çalışmaya başlamadan önce değişik iş yerlerinde aynı meslekte 2080 gün çalıştığını bu durumun dikkate alınarak işe girdiği tarihte yürürlükte olan toplu iş sözleşmesi gereği derecesinin emsal işçilere göre derecelendirilip işe başlatılması gerekirken, toplu iş sözleşmesine aykırı olarak 3. sınıfın 1. derecesinden işe başlatıldığını, davalı iş yerinde işe başladığı 01.10.1991 tarihinden önceki hizmetlerinin dikkate alınmadan hatalı olarak intibakının yanlış yapıldığını iddia ederek iş yerinde yetkili Türk Harb -İş Sendikası ile davalı arasında 21.02.2012 tarihinde düzenlenen protokol hükümlerine göre sınıf ve derecesinin işe alındığı tarih olan 01.10.1991 tarihi itibari ile 2. sınıf 4. derecesinin olduğunun tespiti ile anılan tarihten sonra intibaklarının yapılmasını ve ücret ve yan ödeme alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, alınan bilirkişi raporuna göre davacının davalı ...'nda çalışmaya başladığı 01.10.1991 tarihinde yürürlükte bulunan 13. dönem Toplu İş Sözleşmesinin hizmet akitlerinin yapılması başlıklı 21. maddesinde -hizmet yılları, sosyal sigorta prim ödeme gün sayısı belgesinde belirtilen toplam gün sayısı 300 'e bölünmek suretiyle bulunur- hükmünün yer alıp davacının işe giriş öncesindeki kıdemi belirlenirken bir yılın 300 gün kabulünün gerektiği buna göre davacının 01.10.1991 tarihine kadar 2114 gün (2114 gün/300 gün = 7,04 yıl) çalışmasının bulunduğunun tespit edildiği, davacının özel sektörde vasıfsız iş olarak tanımlanan yükleme boşaltma (tahmil-tahliye) işçisi olarak çalıştığından çalışmalarının vasıfsız işçi olarak geçtiğini gösteren ayrıca bir belge almasının iş hayatının olağan uygulamasıyla bağdaşmadığı kanaatine varıldığı gerekçesiyle davacının işe başlama tarihi itibariyle 2. sınıf 4. ücret derecesinden işe başlatılması gerektiğinin tespiti ile fark ücret alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davacının ilk işe girişte yapılması gereken derece kademe tespitinin doğru yapılıp yapılmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davacının ilk işe girişte yapılması gereken derece kademe tespitinin doğru yapılıp yapılmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı 01.10.1991 tarihinde davalı iş yerinde çalışmaya başlamış ve 03.10.1991 tarihinde Türk Harb-İş Sendikasına üye olmuş olup işyerinde yürürlükte bulunan 01.03.1991- 28.02.1993 tarihli 13. Dönem İşletme Toplu İş Sözleşmesi’nin 36. maddesinin ( c ) bendinde; Herhangi bir veya bir kaç işyerinde ve aynı işte en az 6 yıl çalışmış ve bu hususta belge almış, ilkokul mezunu işçilerin 2. sınıf işçi olarak işe başlatılacağının düzenlendiği, 01.03.2011-28.02.2013 tarihli 23. Dönem Toplu İş Sözleşmesinin bir kısım maddelerinin değiştirildiği 21.02.2012 tarihli protokolün geçici 3. maddesinde ise; “a. 01 Mart 2011 tarihinden önce işe alınan ve öğrenim ya da çalışma hayatı itibarıyla hatalı ücret derecesinden işe başlatılan işçilerle ilgili olarak;

(1) İşçinin 23 Mart 2012 tarihine kadar, ücret derecesi intibakının yanlış yapıldığını ispatlayıcı nitelikteki belgelerle birlikte işyerine yazılı olarak müracaat etmesi,

(2) Bu madde hükümlerine göre teşkil edilecek Komisyon tarafından, işçinin işe alınış ücret derecesinin hatalı olduğunun tespit edilmesi halinde, Komisyon kararının iş yerine ulaşmasını takip eden aybaşından itibaren, Komisyon tarafından belirlenen ücret derecesine intibakı yapılır.

b. İşçinin hatalı ücret derecesine intibak ettirilmiş olması, işe alınmadan önceki çalışma hayatından kaynaklandığı durumlarla ilgili olarak; işçinin, işe giriş tarihinden önceki çalışma hayatının, işe alındığı iş ve meslek kolunda olduğunu çalışma belgesi veya bu nitelikteki belge ile ispatlaması ve bu sürelere ilişkin Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtları (her hizmet yılı, 300 prim ödeme gün sayısı üzerinden hesaplanır) ile uyumlu olması zorunludur.

c. Bu madde hükümleri uyarınca oluşturulacak Komisyon; Millî Savunma Bakanlığınca görevlendirilecek iki, işveren ve işçi sendikaları ile ilgili kuvvet komutanlıklarından birer kişinin katılımıyla oluşturulur. Komisyona Millî Savunma Bakanlığı temsilcisi başkanlık yapar. Komisyon kararlarını oy çokluğu ile alır. Komisyon üyeleri, düzenlenecek rapora imza atmaktan imtina edemezler, ancak muhalefet şerhi koyabilirler. “ hususlarının düzenlendiği görülmüştür.

c. Bu madde hükümleri uyarınca oluşturulacak Komisyon; Millî Savunma Bakanlığınca görevlendirilecek iki, işveren ve işçi sendikaları ile ilgili kuvvet komutanlıklarından birer kişinin katılımıyla oluşturulur. Komisyona Millî Savunma Bakanlığı temsilcisi başkanlık yapar. Komisyon kararlarını oy çokluğu ile alır. Komisyon üyeleri, düzenlenecek rapora imza atmaktan imtina edemezler, ancak muhalefet şerhi koyabilirler. “ hususlarının düzenlendiği görülmüştür.

Somut olayda davacı, davalı iş yerinde işe başladığı tarihte yürürlükte bulunan 13. dönem toplu iş sözleşmesine göre 2. sınıf 4. dereceden işe başlatılması gerektiğini ve 21.02.2012 tarihli protokol hükümleri gereğince hatalı yapılan intibakının düzeltilmesi gerektiğini ileri sürmüş ve mahkemece yukarda yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak davacının işe girdiği tarihte 2. sınıf işçi olarak işe başlatılması için işe başlamadan önceki dönemde en az 6 yıl aynı işte çalışma koşulu öngörülmüş olup davacının dosya içerisinde yer alan hizmet döküm cetveli incelendiğinde davacının davalı iş yerinde işe başlamadan önce 1982/04-12.06.1991 tarihleri arasında 2124 gün çalışmasının gözüktüğü ve bunun 1985/12 – 05.06.1987 tarihleri arasında olmak üzere 540 gününün askerlik borçlanması olduğu görüldüğünden davacının işe girmeden önceki çalışmasının 6 yıl olmadığı anlaşıldığı gibi 6 yıl çalışma koşulu gerçekleşse idi dahi 21.02.2012 tarihli protokol hükümleri uyarınca işe giriş tarihinden önceki bu 6 yıllık çalışma hayatının aynı işte geçtiği çalışma belgesi veya bu nitelikteki belgelerle de ispatlanamamıştır.

Açıklanan hususlar doğrultusunda ispatlanamayan davanın reddi yerine yanılgılı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesi bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, 16.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21762, Karar No: 2018/2297, Tarih: 05.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/21762 E.  ,  2018/2297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Kanun'un 50/3. maddesinin "Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olmak koşuluyla, mahkum olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir" biçimindeki amir hükmü karşısında, suç tarihi itibariyle 65 yaşını tamamlayan sanık hakkında belirlenen hürriyeti bağlayıcı cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1388, Karar No: 2021/9459, Tarih: 01.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2018/1388 E.  ,  2021/9459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

A) Sanık hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyizinin incelenmesinde:

Suça konu faturaların stopaj gelir vergisinde kullanılması nedeniyle suç tarihinin "21.01.2009" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 21.01.2009 suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

B) Sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyizinin incelenmesinde:

1) Sanığın savunmasında, sahte fatura kullanmadığını beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi, dosya kapsamında sadece 2008 takvim yılına ilişkin olarak sanığın kullandığı faturaları düzenleyen mükelleflere ait raporların getirtildiğinin anlaşılması karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

a) 2009 takvim yılına ilişkin olarak faturaları düzenleyen mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyasının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

c) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

d) UYAP üzerinde yapılan kontrolde, sanığın aynı mükellefiyeti nedeniyle 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan açılan Ankara 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/1328 Esas sayılı dava dosyasında yargılamasının devam ettiği, sanığın aynı mükellefiyeti ile aynı takvim yılında başka mükelleflerce düzenlenen sahte faturaları kullandığına ilişkin tespitin yeni bir suçu oluşturmayıp, zincirleme suç içinde değerlendirilmesi gerekeceği anlaşılmakla; 2009 yılına ilişkin mükerrer yargılama yapılmaması ve eylemlerin zincirleme suç içinde kalıp kalmadığının değerlendirilmesi açısından, söz konusu dosya ile varsa aynı mükellefiyeti ve aynı yıllara ilişkin diğer dava dosyalarının da duruşmaya getirtilip incelenmesi, mümkün olması halinde davaların birleştirilmesi, aksi durumda davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınmasından sonra sanığın eylemlerinin zincirleme suç niteliğinde olup olmadığı veya mükerrer dava açılıp açılmadığının tespit edilmesi,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

2) Kabule göre de;

a) Suça konu faturaların stopaj gelir vergisinde kullanılması nedeniyle "2009" şeklinde eksik yazılan suç tarihinin, "21.01.2010" olması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 01.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16729, Karar No: 2015/14144, Tarih: 03.12.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/16729 E.  ,  2015/14144 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Davacı-karşı davalı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı-karşı davacı ... aleyhine 09/04/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl ve karşı davanın reddine dair verilen 11/07/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı- karşı davacının temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacı-karşı davalının temyiz itirazına gelince; dava ve karşı dava kişilik haklarına saldırı iddiasına dayalı manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece asıl ve karşı davanın reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı-karşı davalı, 27 Şubat 2014 tarihinde .... Genel Kurulu'nda bir kanun tasarısnın görüşmeleri sırasında davalının kendisine hakaret ettiğini ve kişilik haklarının zarar gördüğünü belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı-karşı davacı, söylemiş olduğu sözlerin davacı tarafından kullanılan ifadelerin iadesi niteliğinde olduğunu, asıl hakarete uğrayan kişinin kendisi olduğunu belirterek asıl davanın reddi ile karşı davanın kabulünü istemiştir.

Mahkemece, sarf edilen sözlerin yasama sorumsuzluğu kapsamında olduğu ve bir bütün olarak ele alındığında tarafların kişilik haklarına saldırı oluşturacak nitelikte olmadığı gerekçesiyle asıl ve karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Anayasa'nın 83. maddesine göre .... üyeleri meclis çalışmalarındaki oy ve sözlerinden, mecliste ileri sürdükleri düşüncelerden ve bunları meclis dışında tekrarlamak ve açığa vurmaktan sorumlu tutulamazlar iseler de, bu sorumsuzluk mutlak bir şekilde sınırsız değildir. Anayasanın bu ilkesinin kötüye kullanılıp kullanılmadığı değerlendirilirken özellikle kamu yararı-kişisel yarar dengesinin iyi kurulması gerekmektedir. Bir milletvekili başkasının kişilik değerlerine saldırı teşkil edecek konuşma yapmışsa bu kişinin milletvekili dokunulmazlığından yararlandırılması dokunulmazlık kurumunun amacı ile bağdaşmaz.

Anayasa'nın 83. maddesinde yer alan düzenlemenin amacı, milletvekilinin yasamaya ilişkin olan yetkisini daha özgürce kullanmasını ve bu doğrultudaki çalışmalarını güvence altına almaktır. Madde ile güvence altına alınan ve dokunulmazlığı sağlanan, salt yasama faaliyeti ile sınırlı olan eylemlerdir. Bu faaliyetin sınırı dışına çıkılması durumunda, dokunulmazlığın korunmasına yönelik amaç ortadan kalkar.

.....

Anayasa'nın 83. maddesinde yer alan düzenlemenin amacı, milletvekilinin yasamaya ilişkin olan yetkisini daha özgürce kullanmasını ve bu doğrultudaki çalışmalarını güvence altına almaktır. Madde ile güvence altına alınan ve dokunulmazlığı sağlanan, salt yasama faaliyeti ile sınırlı olan eylemlerdir. Bu faaliyetin sınırı dışına çıkılması durumunda, dokunulmazlığın korunmasına yönelik amaç ortadan kalkar.

.....

Dosya içeriğinde yer alan ..... tutanakları ile sabit olduğu üzere; davalı-karşı davacı, ''.... sensin!'' şeklindeki sözlerle davacı-karşı davalının kişilik haklarına saldırı oluşturacak ifadelerde bulunmuştur. Mahkemece açıklanan olgular gözetilerek davacı-karşı davalı yararına olayın özelliklerine uygun düşecek miktarda manevi tazminata hükmedilmelidir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacı-karşı davalı yararına BOZULMASINA, davalı-karşı davacının temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve davacı-karşı davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6330, Karar No: 2015/5083, Tarih: 01.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/6330 E.  ,  2015/5083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Sulh Hukuk ve Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının MERNİS kayıtlarına göre "......" adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise kısıtlı adayının vasi atama talep yazısında cezaevine girmeden önce "..." adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da "Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının cezaevine girmeden önceki yerleşim yerinin "...." adresi olduğu, .... Asliye Ceza Mahkemesinin 30.05.2011 günlü hükmü ve kısıtlı adayının MERNİS kaydından anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, ... Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince .... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 01/06/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2007/8700, Karar No: 2007/9717, Tarih: 18.07.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/8700 E.  ,  2007/9717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 15.07.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 13.03.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı Hazine, davalıya ait 14 parsel sayılı taşınmazın 10.29 m2 lik kısmının idarece tesbit edilen kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını ileri sürerek bu kısma ilişkin tapu kaydının iptalini ve müdahalenin menini ve muhdesatların kal’ini istemiştir.

Davalıya usulüne uygun tebligat yapılmış, duruşmalara katılmamıştır. Mahkemece mahallinde keşif yapılmış, uzman bilirkişiler tarafından saptanan kıyı kenar çizgisi içinde kalan yer olmadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davalı idare vekili temyize getirmiştir.

Uyuşmazlık Türk Medeni Kanunun 715 ve 3621 sayılı Kıyı Kanununa dayanılarak açılan tapu iptali istemine ilişkindir. Uyuşmazlığın bu niteliğine göre önemli olan kıyı-kenar çizgisinin yöntemince saptanmasıdır.

Az yukarıda söylendiği üzere kıyıların niteliği Türk Medeni Kanunun 715.maddesinde gösterilmiş, 13.03.1972 tarih 7/4 sayılı Yargıtay içtihadı Birleştirme Kararında kıyıların menfaati umuma ait yerlerden olduğu, 28.11.1997 tarih ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu Kararında da ilke olarak mülkiyet hukuku yönünden kıyı-kenar çizgisinin belirlenme görevinin Adli yargı yerine ait bulunduğu, ancak 3621 sayılı Yasanın 5 ve 9.maddeleri hükmünce idarenin belirlediği ve idari yargı yerine başvurulmaması yüzünden yargı yolunun kapanmış olması nedeniyle kesinleşmiş kıyı-kenar çizgisi bulunursa adli yargı yerinde saptamanın buna uygun yapılacağı kabul edilmiştir. Dairemizce de benimsenen Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun-başka emsalleri varsa da-26.06.2003 tarih ve 2003/14-97 Esas ve 2003/110 karar sayılı kararı da bu doğrultudadır. Bütün bunlardan mülkiyet hukukundan kaynaklanan tüm uyuşmazlıkları çözmekle Adli Yargı yerinin görevli olduğu, 3621 sayılı Yasanın kıyı-kenar çizgisinin belirlenmesinde ve uygulanmasında ortaya çıkacak çekişmelerde Adli Yargı görevini kısıtlayacak bir hüküm içermediği sonucu çıkmaktadır. O halde mahkemece kıyı-kenar çizgisinin az yukarıda sözü edilen 13.3.1972 tarih 7/4 sayılı ve 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararları doğrultusunda saptanmasını benimseyen uygulaması yasalara aykırı değildir. Ne var ki; bilirkişilerce kıyı kenar çizgisinin saptanması bakımından yapılan araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyleki;