muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20089, Karar No: 2015/13015, Tarih: 22.04.2015

Mahkemece, bilirkişi raporu hükme esas alınarak 11.159.00.TL eksik ifa bedeli ve 12.753.00.TL gizli ayıp bedeli olmak üzere toplam 23.912.00.TL'nın dava tarihinden itibaren işleyecek değişik oranlarda avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalıların, mahkemece gizli ayıp olarak nitelendirilen ayıplarla ilgili temyiz itirazı yönünden; Dava tarihi olan 29.12.2010 tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’ da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 198. maddesi (6098 Sayılı TBK.’nun 223. maddesi) uygulanacaktır. Anılan maddeye göre, alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya derhal (uygun süre içinde) ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir. 818 sayılı Borçlar Kanunu’ nun 198. maddesinde (6098 sayılı TBK.’ nun 223. maddesi) öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; Davacının 27.07.2006 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 18.11.2007 tarihinde teslim edildiği ve davacının da gerek kendi konutu gerekse blok ve site ortak yerleri ile ilgili ayıp ve eksiklikler bulunduğu yönünde 30.11.2010 tarihinde noterden gönderdiği ihtarname ile davalı satıcı TOKİ' ye ihbarda bulunduğu dosya kapsamı ile sabittir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; Davacının 27.07.2006 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 18.11.2007 tarihinde teslim edildiği ve davacının da gerek kendi konutu gerekse blok ve site ortak yerleri ile ilgili ayıp ve eksiklikler bulunduğu yönünde 30.11.2010 tarihinde noterden gönderdiği ihtarname ile davalı satıcı TOKİ' ye ihbarda bulunduğu dosya kapsamı ile sabittir.

Bilirkişiler ... ve ... tarafından tanzim olunan ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda “gizli ayıp”lı olarak belirtilen imalatlar ile ilgili olarak; bu ayıpların “açık” yada “gizli” olup olmadığı ve “gizli ayıp” olarak nitelendirilen bu ayıplar yönünden (mesela aşırı yağmurlu havalarda dış duvarlardaki menfezlerden bodrumlara su girmesi, denizliklerin montajının tekniğe uygun yapılmamasından dolayı izolasyon ile ilgili sorunlar yaşandığı yönündeki ayıplar ile diğer ayıpların mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve ihbar tarihi de göz önünde bulundurularak) yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198. maddesi (6098 sayılı TBK.’nun 223. maddesi) hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “derhal ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, konusunda uzman kişilerden oluşturulacak yeni bilirkişi heyeti aracılığı ile “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatların, “açık” yada “gizli” ayıplı olup olmadığı ayrıca bu ayıpların ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi de dikkate alınarak tarafların delillerinin değerlendirilmesi ve hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Davalıların, mahkemece eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili temyiz itirazı yönünden; Her ne kadar mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda broşürde açıkça yer alan havuzlar, açık ve kapalı kafeterya, bisiklet ve yaya yürüyüş yollarının yapılmaması eksik ifa olarak nitelendirilmiş ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; Bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalıların bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca bu kalemler yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile bu talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Dava, davacı tarafından satın alınan daire, blok ve site içindeki eksik ve ayıplı işler nedeni ile ortaya çıkan bedel farkının (semen tenzilinin) ödetilmesi isteğine ilişkin olup, gizli ayıplı imalatlarla, eksik imalatlar açısından satış bedelinden indirilecek miktarın tespitinde; doktrinde, “mutlak metod”, “nisbi metod” ve “tazminat metodu” adıyla bilinen değişik görüşler mevcutsa da, gerek Dairemiz gerekse Yargıtay tarafından öteden beri uygulanan “nispi metod” olarak adlandırılan hesaplama yöntemi benimsenmektedir. (Bkz. 13.HD. T.26.12.1997, E.1997/7580; K.1991/10870) Bu metoda göre; satış tarihi itibariyle satılanın, ayıpsız ve ayıplı değerleri arasındaki oranın, satış bedeline yansıma miktarı belirlenmektedir. Başka bir ifade ile satılanın, tarafların kararlaştırdıkları satış bedeli gözetilmeksizin, satış tarihi itibariyle gerçek ayıpsız rayiç değeri ile, mevcut ayıplı haldeki rayiç değeri ayrı ayrı belirlenerek, bu iki değerin birbirine bölünmesi suretiyle elde edilecek oran, satış bedeline uygulanmaktadır. Oysa mahkemece, bilirkişi raporunda ki gayrımenkülün ayıpsız satış değeri ile ayıplı, eksik ifalı değeri arasındaki fark, hükme esas alınmıştır. O halde mahkemece, alanında uzman kişilerden oluşturulacak yeni bilirkişi heyetinden, taraflarca kararlaştırılan satış bedeli gözetilmeksizin satış tarihi itibariyle dairenin ayıpsız rayiç değeri ile, ayıplı rayiç değeri ayrı ayrı belirlenmeli, belirlenecek bu miktarlar birbirine oranlanmalı, tespit edilecek bu oran da taraflarca kararlaştırılan satış bedeline uygulanarak, satış bedelinden indirilmesi gereken miktar bu şekilde belirlenmeli, davacı talebi ile tarafların kazanılmış hakları da gözetilmek suretiyle sonucuna göre bir karar verilmelidir. Açıklanan hususlar gözardı edilerek, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

4-Bozma nedenlerine göre, davalıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1., 2, ve 3 bentlerde açıklanan nedenlerle hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, 4. bent gereğince davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 1100,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalılara ödenmesine, peşin alına temyiz harcının istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.4.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28358, Karar No: 2014/6972, Tarih: 14.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2013/28358 E.  ,  2014/6972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar ... ve...hakkında katılan ...'e, yakınan ...'a, katılan ...'na karşı hırsızlık; yakınan ...'ya karşı hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme; sanık ... hakkında yakınan ...'e karşı, yakınan ...'e, yakınan... ...'a, yakınan ...'ya karşı hırsızlık suçları nedeniyle verilen hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Olay yeri görgü tespit tutanağı ve yakınanların mahkemede alınan beyanlarına göre, sanıkların yakınan ...'ın yaşam alanından 70 metre uzaklıktaki bağımsız ağılından 3 adet keçiyi; yine sanık ...'in temyize gelmeyen başka bir suç arkadaşıyla birlikte yakınan ...'in yaşam alanından 30 metre uzaklıktaki bağımsız ağılından 2 adet keçiyi çaldıklarının anlaşılması karşısında, tebliğnamede bu suçlar yönünden bozma isteyen görüşe iştirak olunmamış;

Yakınan ...'e ait sokağa park edilen otomobilin plakalarının çalınması eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1.maddesinin (e) bendine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Yasanın 141. maddesi ile uygulama yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanıklar ... ve...savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme kısmen uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanıklar ... ve...hakkında katılan ...'e; Sanık ... hakkında katılan Mert Kızılkaya'ya karşı mala zarar verme suçu nedeniyle verilen hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Katılan ...'e ve yakınan ...'e yönelik hırsızlık eylemlerinin, araçların mülkiyetine yönelik olduğunun anlaşılması karşısında, zarar verilen otomobil ve motorsikletin aynı zamanda hırsızlık suçunun konusunu oluşturması nedeniyle, sanıkların adı geçen mağdurlara yönelik eylemlerinin bir bütün olarak hırsızlık suçunu oluşturacağı, ayrıca mala zarar verme suçundan hüküm kurulmayacağı düşünülmeden yazılı şekilde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve...savunmanlarının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 14.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/751, Karar No: 2010/2386, Tarih: 04.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/751 E.  ,  2010/2386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : NİĞDE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/11/2009

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, kayden paydaşı olduğu 1552 ve 1561 parsel sayılı taşınmazlarına davalının fuzulen işgal etmek ve kullanımına engel olmak suretiyle müdahalede bulunduğunu, ayrıca 1561 sayılı parselinden 4, 5 adet söğüt ağacı ve 1552 sayılı parselinden de 4, 5 adet elma ve kayısı ağaçlarını keserek ve taşınmazlarda hayvan otlatarak zarar verdiğini ileri sürüp, elatmanın önlenmesi, ecrimisil ve tazminat istemiştir.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, davacının taşınmazlarına veya paylarına yönelik hiçbir eylemi olmadığı gibi herhangi bir ağacı da kesmediğini, 1561 parsel sayılı taşınmazı davacının icara vermek suretiyle kullandığını, kendisinin 1552 sayılı parselde vaki payını tasarruf ettiğini belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının, davacıya ait 1552 ve 1561 parsel sayılı taşınmazlardaki paylarına hukuken korunmaya değer üstün bir hakka dayanmaksızın elattığı ve 1552 sayılı parsel içinde bulunan ağaçları kesmek suretiyle zarar verdiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, davalı vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  . .raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, elatmanın önlenmesi, ecrimisil ve tazminat isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillere göre, çekişme konusu 1561 parsel sayılı taşınmazda davacının kayden paydaş olduğu ve davalının kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan bir hakkının bulunmadığı, diğer dava konusu 1552 parsel sayılı taşınmazın ise paylı mülkiyet üzere olup,  taraflar ile dava dışı kişi adına kayıtlı bulunduğu, mahkemece davalının 1561 parsel sayılı taşınmaza haklı ve geçerli bir neden olmaksızın müdahale ettiği belirlenmek ve benimsenmek suretiyle saptanan ecrimisile hükmedilmesinde bir isabetsizlik olmadığı anlaşıldığından davalının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Öte yandan, çekişmeli 1561 sayılı parselde davacının paydaş olup, davalının kayıtla ilgisi bulunmadığı ve 21.6.1944 tarih 13/24 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gözetildiğinde, anılan taşınmaz bakımından mutlak surette elatmanın önlenmesi kararı verilmesi gerekirken, davacının payına vaki elatmanın önlenmesine hükmedilmiş olması doğru değil ise de, davacı hükmü temyiz etmediğinden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Ancak, gerek 1552 gerekse 1561 sayılı parseller üzerinde bulunup da, tazminat isteğine konu edilen ve kesildiği öne sürülen ağaçların, davalı tarafından söküldüğü kanıtlamamasına karşın, bu hususun 1552 sayılı parsel bakımından kabul kapsamına alınarak tazminata hükmedilmiş olması doğru değildir.

Ancak, gerek 1552 gerekse 1561 sayılı parseller üzerinde bulunup da, tazminat isteğine konu edilen ve kesildiği öne sürülen ağaçların, davalı tarafından söküldüğü kanıtlamamasına karşın, bu hususun 1552 sayılı parsel bakımından kabul kapsamına alınarak tazminata hükmedilmiş olması doğru değildir.

Diğer yandan, 1552 parsel sayılı taşınmaz bakımından davalı vekilince dosyaya 29.6.08 tarihli harici belge sunulmuş ve içeriği inkar edilmemiştir. Bu durumda anılan belgenin değerlendirilmesi, yorumlanması ve davaya etkisinin bulunup bulunmadığının belirlenmesi zorunludur.

Hal böyle olunca; 1552 sayılı parsel hakkındaki elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istekleri yönünden, dosyaya sunulan 29.06.08 tarihli harici belgenin değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi ve anılan parselle ilgili ağaç bedelinden kaynaklanan tazminat talebinin reddi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının, değinilen yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 04.3.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8568, Karar No: 2019/4759, Tarih: 06.05.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/8568 E.  ,  2019/4759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1-TCK.nın 158/1-e-son, 43, 168/1, 62, 52/2, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

2-TCK.nın 204/1, 43, 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bolu ... Muhasebe Şefliği’nde Veri Hazırlama Kontrol İşletmeni ve fiilen Mali Hizmetler Müdürlüğü’nde Muhasebe Servis Sorumlusu olarak görev yapan sanığın, bu görevi sırasında Bolu İl Genel Meclisi Üyelerinin yapmış oldukları toplantılara ilişkin 2008 yılı Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül, Ekim, Kasım, Aralık aylarına ilişkin bordroları hazırlarken il genel meclisi üyelerinin alacakları tutarları hak ettikleri oranda yazdığı halde, toplamları olması gerekenden fazla yazarak, yazdığı miktarlar kadar fazla paranın tahakkuk etmesini sağlayarak bankadan çektiği ve il genel meclisi üyelerine hak ettikleri paraları dağıttıktan sonra fazla tahakkuk ettirdiği, 2008 yılı Mayıs ayı için 3.758,96.TL , Haziran ayı için 3.758,96.TL , Temmuz ayı için 3.758,96 TL Eylül ayı için 3.908,00 TL, Ekim ayı için 3.908.00 TL, Kasım ayı için 5.210,66 TL, Aralık ayı için 1.302,67 TL olmak üzere toplam 25.606,21. TL parayı mal edindiği, sanığın eyleminin 23.01.2009 tarihinde bordroların yapılan kontrolü sırasında iç kontrol sonucu tespit edildiği,

Sanığın geçmiş dönemlerde de benzer şekilde eylemlerde bulunabileceğinden bahisle yapılan inceleme sonucunda; 2005 - 2007 yıllarında da benzer şekilde il genel meclisi üyeleri huzur hakları için düzenlenen bordrolarda il genel meclisi üyelerinin hak ettiklerinden daha yüksek miktarlar yazarak bordro düzenlediği, bu miktarlara göre düzenlenen ödeme emirleri ve tahakkuk belgelerinde ödeme işlemleri için paranın sanık tarafından bankadan çekildiği, il genel meclisi üyelerinin huzur haklarının ödendiği, sanığın 2005 yılı Temmuz ve Ekim aylarında toplam 1.081,60 TL, 2007 yılı Haziran-Temmuz-Ağustos-Eylül aylarına ilişkin olarak 1.890,60 TL parayı mal edindiği, ayrıca 2007 yılı Ağustos ayı imar ve bayındırlık komisyonu bordrosunda gerçekte 5.318,50 TL huzur hakkı tahakkuk etmesine rağmen sanığın 03.09.2007 tarihli ödeme evrakını ve tahakkuk miktarında huzur hakkı miktarını 10.637 TL olarak gösterilmesini sağlayarak 03.09.2007 tarihinde bankadan bu parayı çektiği, huzur hakkı olarak 5.318,50 TL.yi imar ve bayındırlık komisyonu üyelerine ödediği, geri kalan 5.318,50 TL.yi de mal edindiği, bu şekilde sanığın zimmet suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın suçlamayı kabul ettiğini belirten savunmaları, 09.02.2009 tarihli bilirkişi raporunda; sanığın bordro tutarlarını olması gerekenden fazla yazarak yazdığı miktarlar kadar paranın fazla tahakkukunu sağlamak (fazla miktar üzerinden çekleri imzalatarak)ve bankadan çekerek ilgililere daha az olan gerçek ödeme tutarlarını dağıtmak sureti ile mal edinme eylemini gerçekleştirdiği, sanığın 05.12.2008 tarihi itibariyle toplam 25.606,21 TL Bolu Özel İdare Müdürlüğü parasını mal edindiği, 07.10.2009 tarihli bilirkişi raporunda ise ; sanığın; 08.07.2005 tarihinde 540,80 TL, 07.10.2005 tarihinde 540,80 TL, 08.06.2007 tarihinde 516,84 TL, 04.07.2007 tarihinde 310,10 TL, 10.08.2007 tarihinde 531,85 TL, 03.09.2007 tarihinde 5.318,50 TL, 07.09.2007 tarihinde 531,85 TL olmak üzere toplam 8.290,74 TL Bolu İl Özel İdaresi parasını mal edindiği yönünde görüş ve kanaatlerin bildirilmesi ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın 2005, 2007, 2008 yıllarında devam eden ve hukuki kesintiye uğramayan eylemelerinin zincirleme şekilde nitelikli dolandırıcılık suçunu, sanığın huzur hakkı sahiplerinin alması gereken huzur haklarından daha fazla miktarda düzenlemiş olduğu bordrolara miktarlar yazarak, görevli ve yetkili diğer kişiler tarafından düzenlenen ödeme emri belgesi ve tahakkuk belgesiyle bunlara dayanılarak kesilen çeklerin içerik itibariyle sahte olarak düzenlenmesine neden olma eyleminin ise zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafii ve katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafii ve katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Nitelikli dolandırıcılık suçu yönünden; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.06.2013 tarih ve 2012/15-1351-2013/328 E-K sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, kanun koyucu, cezanın kişiselleştirilmesinin sağlanması bakımından hâkime somut olayın özellikleri ve işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı bir şekilde gerekçesini de göstererek iki sınır arasında temel cezayı belirleme yetki ve görevini yüklemiştir. Ancak, hâkimin temel cezayı belirlerken dayandığı gerekçe, bu düzenlemelere uygun olarak; suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araçlar, suçun işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı, güttüğü amaç ve saik ile dosya içeriğine yansıyan bilgi ve belgelerin isabetli biçimde değerlendirildiğini gösterir biçimde yasal ve yeterli olmalıdır. Bu açıklamalar ışığında, sanığın elde edilen menfaat miktarı göz önünde bulundurularak, hüküm kurulurken, TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinde sayılan kriterler esas alınıp takdir hakkının kullanılması suretiyle alt ve üst sınırlar arasında bir belirleme yapılarak cezaların orantılılık ilkesine aykırı olarak alt sınırdan çok fazla uzaklaşılarak tayini ile, sanık hakkında yazılı şekilde fazla cezaya hükmolunması,

2-Resmi belgede sahtecilik suçu yönünden; sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 43/1 maddesinin uygulanırken, herhangi bir gerekçe gösterilmeksizin ¼ ila ¾ olan ceza artırım oranın alt sınır oranından gerekçe göstermeden uzaklaşarak, sanık hakkında yazılı şekilde fazla cezaya hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.