muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18988, Karar No: 2015/5337, Tarih: 01.04.2015

Hükmü, davacı vekili temyiz etmektedir.

Davacının, aynı davalıya karşı olan birbirinden bağımsız birden fazla talebini, aralarında bir derecelendirme ilişkisi yani aslîlik–ferîlik ilişkisi kurmadan aynı dava dilekçesinde ileri sürmesine davaların yığılması denir (HMK. Mad.110). Davacı, birçok talebini, tek bir dava dilekçesi ile talep etmektedir. Aslında, kural olarak, talep sayısınca dava mevcuttur. Davacı, her bir talebi için dava dilekçesinde olguları (vakıaları) ayrı ayrı belirtilmek ve ispat yükü kendisinde ise ispat etmek zorundadır. Yapılan yargılamada her bir talep hakkında ayrı ayrı inceleme yapılır. Yargılama sonunda da her biri hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilir.

Somut olayda; davacı dilekçesinde, nafakanın kaldırılmasını, icra dosyasına gelen ödemelerin davalıya ödenmemesi hususunda ihtiyati tedbir konulmasını ve haksız alınan 1.663,36 TL'nin istirdadını talep etmiştir. Mahkemece, bu taleplerden sadece nafakanın kaldırılması talebi değerlendirmeye alınmış, özellikle istirdat talebi hakkında hüküm kurulmamıştır. Yukarıda da belirtildiği üzere, davacının tüm talepleri değerlendirilmeli, her bir talep için ayrı ayrı hüküm kurulmalıdır. Usul ve yasaya aykırı biçimde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15257, Karar No: 2013/16941, Tarih: 27.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/15257 E.  ,  2013/16941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 4.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/05/2011 tarih ve 2006/487-2011/80 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 27/09/2013 günü hazır bulunan davacılar vekili Av. ... ile davalı vekili Av....ve temlik alan ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili Nafiz Derya Ağan’ın Esengül olarak tanınan icracı sanatçı ...’ın mirasçılarından biri olduğunu, davalının hak sahibi olmadığı halde Esengül çalışmalarını piyasaya sürdüğünü, davalıya gönderilen ihtarnameye verilen cevapta söz konusu eserleri...–...’tan devralmaları nedeniyle hak sahibi olduklarını iddia ettiklerini, böyle bir devir sözleşmesi mevcut olsa dahi FSEK’nun 49. maddesi gereğince mirasçılardan yazılı muvafakat alma şartı gerçekleşmediğinden geçersiz olduğunu, ayrıca ... ile... arasında da her hangi bir sözleşme bulunmadığını ileri sürerek, “Esengül” çalışmalarının hak sahibinin kim olduğunun tespitini, tecavüzün ref’ini, mali ve manevi hakların ihlali nedeniyle 8.000 TL maddi, 2.000 TL manevi tazminat olmak üzere toplam 10.000 TL tazminatın davalıdan tahsilini, sözleşme yapılmış olsa idi müvekkilinin isteyebileceği bedelin 3 kat fazlasının davalıdan alınarak müvekkiline verilmesini ve davalının haksız olarak elde ettiği karın müvekkiline devrini talep etmiş, ıslahla toplam 85.537 TL’nin tahsilini talep etmiş ve diğer mirasçılara ait vekaletnameler de dosyaya ibraz edilmiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarafından piyasaya sunulan “Esengül” çalışmalarının...–... ile yapılan 01.03.1983 tarihli sözleşmeye binaen alınan müzik eseri işletme belgesine göre gerçekleştirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarafından piyasaya sunulan “Esengül” çalışmalarının...–... ile yapılan 01.03.1983 tarihli sözleşmeye binaen alınan müzik eseri işletme belgesine göre gerçekleştirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, dava sanatçı Esen Agan'ın mirasçılarından sadece ... tarafından açılmış olup davacı vekilinin sonradan diğer mirasçıları da davaya dahil etme isteği usule uygun bulunmadığından yargılamaya sadece ... yönünden devam olunduğu, davacının miras bırakanı Esengül’ün (Esen Agan) FSEK’nun 80. maddesi kapsamında icracı sanatçı olarak dava konusu albümler bakımından mali hak sahibi olduğu, davalı taraf... ... ile yaptığı sözleşme nedeniyle sanatçı Esen Agan’ın albümlerini yayınlamaya yetkisi bulunduğunu savunmakta ise de FSEK’nun 49/1. maddesi gereğince eser sahibinden mali bir hakkı veya kullanma ruhsatını iktisap eden kimsenin ancak eser sahibinin veya mirasçılarının muvafakati ile bu hakkı veya ruhsatı başkasına devredebileceğinden bu savunmanın yerinde görülmediği, davalı şirketin FSEK’nun 49. maddesi karşısında mali hak sahibi olmadığı, FSEK’nun 68/1 maddesine göre yaptırılan hesaplamada davacının miras payının 3/8 olduğu gözetilerek 68. maddeye göre istenebilecek rayiç bedelin 26.076,72 TL üzerinden 3 kat hesabıyla 78.230,16 TL telif tazminatı olarak hesaplandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, Esen Agan isimli icracı sanatçının, dava konusu "Uçup Giden Gençliğim", "Bir Yoksula Rastladım", "Gel Otur Arkadaşım" ve "Beterin Beteri Var" adlı albümlerinin davalı tarafından piyasaya sürülmesi nedeniyle davacının miras payı ile sınırlı olmak üzere davalıya karşı talep hakkı bulunduğunun ve davacının miras payı oranın da mali hak sahibi olduğunun tespitine, davacı ...'ın miras bırakanı Esen Agan'ın bağlantılı hak sahipliğinden dolayı davacının mali haklarına davalı tarafından yapılan tecavüzün ref’ine, FSEK’nun 68/1 maddesi gereğince davacının miras payına göre 26.076,72 TL rayiç bedel üzerinden 3 kat hesabıyla 78.230,16 TL telif tazminatının faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile bu rakamın 20.000 TL'lik kısmının dava konusu alacağı kısmen temlik alan ...'a, kalan 58.230,16 TL’nin ise davacı ...'a ödenmesine, manevi tazminat talebinin reddine, FSEK’nun 68/1 maddesine göre yapılan hesaplama sonucunda ortaya çıkan 3 kat bedel rakamının davalının elde ettiği gelirden fazla olması nedeniyle FSEK’nun 70. maddesine göre kar devri talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve 5846 sayılı FSEK’nun 4630 sayılı Yasa ile değişik Ek 2. maddesi uyarınca 07.06.1995 tarihinden önce meydana getirilmiş ve fonograma tespit edilmiş icraların sahiplerinin de aynı Kanunun 80. maddesi kapsamında icracı sanatçı olarak hak sahibi olmalarına ve davalı şirketin davacıların murisi tarafından gerçekleştirilen icraların ilk tespitini yapan dava dışı... firması ile aralarındaki sözleşmede murisin aynı zamanda tespitin gerçekleştiği fonogram üzerindeki hakların 5846 sayılı FSEK’nun 49.maddesi uyarınca başkasına devir yetkisinin de fonogram yapımcısı dava dışı... firmasına verildiği hususunun iddia ve ispatlanamamış olmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki (3) nolu bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Ancak, dava 1979 yılında vefat eden Esengül adı ile bilinen icracı sanatçı ...’ın çalışmalarının hak sahibinin kim olduğunun tespiti, tecavüzün refi, maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Dava, muris ...’ın mirasçılarından...tarafından açılmış ve yargılama sırasında diğer mirasçıların vekaletnameleri de dosyaya ibraz edilmiştir. Mahkemece, davanın sanatçı ...'ın mirasçılarından sadece ... tarafından açıldığı ve davacı vekilinin sonradan diğer mirasçıları da davaya dahil etme isteğinin usule uygun bulunmadığı gerekçesiyle yargılamaya sadece...yönünden devam edildiği kabul edilmiş ise de, davanın konusunu muris ...’ın icracı

sanatçı olarak okuduğu terekeye dahil eserler üzerindeki icracı sanatcı olmaktan kaynaklanan oluşturmaktadır. Elbirliği mülkiyeti kuralları gereğince miras ortaklığının (terekenin) tümüne ilişkin davaların bütün mirasçılar tarafından mecburi dava arkadaşlığı ilkeleri uyarınca birlikte açılması gerekir. Bu kapsamda sadece mirasçılardan biri tarafından açılan davanın mahkemece hemen reddedilmemesi gerekir. Mahkemenin, diğer mirasçıların davaya katılmasını(icazet vermelerini) sağlaması veya terekeye temsilci tayin ettirmesi için davacıya uygun bir süre vermesi gerekir. Bu itibarla, dava dilekçesi içeriğinden davacı ...’ın sadece kendi miras payına yönelik dava açmayıp terekeyi temsilen dava açtığı ve davacılar vekilince diğer mirasçıların da vekaletnamelerinin dosyaya ibraz edildiği görülmekle mahkemece diğer mirasçıların davaya katıldığı kabul edilerek sonucuna göre hüküm kurulmak gerekirken sadece davacı ... Ağan yönünden dava görülüp bu davacının miras payına yönelik hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

3- Kabule göre de mahkemece, yargılama sırasında maddi tazminatın tespiti açısından iki ayrı bilirkişi raporu alınmış olup, 20.09.2007 tarihli ilk raporda; dava konusu eserlerin piyasaya sürüldüğü 20 yıllık süreçte kaset ortalama fiyatının 0,75 kuruş ve 5 yıllık süreçte CD ortalama fiyatının 1.90 TL olduğu, telif ücreti %8 olup, kaset ve CD brüt satış bedelinin yaklaşık %35’nin kar olduğu kabul edilerek yapılan hesaplama sonunda davacının nihai olarak 10.413,43 TL talep edebileceği belirtilmiş, hükme esas alınan ikinci raporda ise; sözleşme ile hükme bağlanmadığı taktirde kaset ve CD brüt satış bedelinin yaklaşık 1/3’ü masraf, 1/3’ü yapımcının kazancı, 1/3’nün de icracı sanatçıya ödeneceği kabul edilerek yapılan hesaplama sonunda davacının miras payına isabet eden kısmın 26.076,72 TL olduğu, 3 kat hesabıyla 78.230,16 TL telif tazminatı talep edebileceği belirtilmiştir. Alınan her iki bilirkişi raporuna da taraflarca itiraz edilmiş olup, mahkemece taraf vekillerinin ciddi itirazlarını da cevaplandıracak şekilde, bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin giderilmesi amacıyla yeni bir bilirkişi kurulundan rapor alınması gerekirken, raporlar arasındaki çelişki giderilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın taraflar yararına BOZULMASINA, takdir olunan 990,00 TL vekalet ücretinin her bir yandan alınarak yek diğerine verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 27/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13218, Karar No: 2016/15904, Tarih: 22.11.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/13218 E.  ,  2016/15904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu vekili, müvekkili aleyhine başlatılan icra takibinde uygulanan haciz işlemlerinin 2942 sayılı Kamulaştırma Kanun'un Geçici 6. maddesi ve 6552 sayılı Yasa ile eklenen 5393 sayılı Yasa'nın 15. maddesine aykırı olduğunu belirterek yapılan fiili haciz işleminin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece; 30.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile değişik Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesi ve 6487 sayılı Yasa'nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa'nın Geçici 6. maddesi gereğince; idarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği gerekçesi ile şikayetin kabulüne karar verilmiş, hüküm alacaklı vekili tarafından; 6487 sayılı Yasa'nın 21.maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa'nın geçici 6. maddesinin 11. fıkrasının Anayasa Mahkemesi'nce iptal edildiği, bu nedenle 1983 sonrası el atmalarda uygulanma imkanı bulunmadığından bahisle temyiz edilmiştir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak elkonulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir.

Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayınlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında ki 6487 sayılı Kanunu’nun 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11 fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 13. fıkrasında; ''4/11/1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminat ile bu davalara ilişkin mahkeme ve icra vekalet ücretleri de, idarelerce bu maddenin sekizinci fıkrasına göre bütçelerden ayrılacak paydan ve aynı fıkrada belirtilen usule göre ödenir ve işlem yapılır. Bu alacaklar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır. Bu fıkra hükmü, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır” düzenlemesi mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13.11.2014 tarihli ve Esas 2013/95, Karar 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış Yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı Yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (... Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni Yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Somut olayda; 16.12.2015 Karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekli olup, olayda uygulanması gerekli 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız el atma davalarında borçlunun gayrimenkul, menkul, hak ve alacaklarına haciz uygulanması hukuka uygundur.

Bu durumda, Mahkemece haciz yasağı bulunduğu yönündeki şikayetin açıklanan nedenlerle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde şikayetin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Bu durumda, Mahkemece haciz yasağı bulunduğu yönündeki şikayetin açıklanan nedenlerle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde şikayetin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 29,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 22.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22856, Karar No: 2018/5862, Tarih: 29.03.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/22856 E.  ,  2018/5862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.Mahallinde yapılan keşif sonucu ... İlçesi, ... Mahallesi 360 parsel sayılı taşınmaza değer biçilmesinde yöntem olarak bir isabetsizlik görülmemiştir. Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin ise aşağıda belirtilen bent haricindeki sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki; Aynı bölgeden intikal eden ve Dairemizin 2016/19875 Esas sayılı ilamı ile denetimden geçen ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/239 Esas sayılı dava dosyasında 01.04.2014 değerlendirme tarihi itibariyle dava konusu taşınmaza çok yakın konumda olup aynı amaçla kamulaştırılan benzer nitelikteki 374 parsel sayılı taşınmazın metrekaresine 375,00-TL, Dairemizin 2015/26042 Esas sayılı ilamı ile denetimden geçen ...1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/237 Esas sayılı dava dosyasında 01.04.2014 değerlendirme tarihi itibariyle dava konusu taşınmaza çok yakın konumda olup aynı amaçla kamulaştırılan benzer nitelikteki 306 parsel sayılı taşınmazın metrekaresine 390,00-TL değer biçildiği gözetildiğinde, dava konusu taşınmaza 385 TL/m2 birim bedeli üzerinden değer biçen 2. bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınmasının daha uygun olduğu gözetilmeden yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde aza hükmedilmesi,Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21480, Karar No: 2014/29322, Tarih: 04.12.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/21480 E.  ,  2014/29322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından genel haciz yolu ile ilamsız icra takibine başlandığı, örnek 7 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine, borçlunun yasal sürede icra dairesine verdiği dilekçe ile borca itiraz ettiği, alacaklının itirazın kaldırılması istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece istemin reddedildiği görülmektedir.

İİK'nun 68/1. maddesi gereğince, talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir. Yukarıda belirtilen kanun maddesinde yer alan yetkili makamların düzenledikleri belgelerin bu nitelikte belge kabul edilebilmeleri için bu belgelerin, kanunda, İİK’nun 68. maddesinde sayılanlardan olduğuna ilişkin özel hüküm bulunması gerekir. (İİK'nun 143/2, 105/1, 251/1, 634 Sayılı Kanun'un 37. maddesi gibi).

İcra takibine dayanak yapılan belgelerin, İİK'nun 68/1. maddesinde yazılı belgelerden olmadığı tartışmasızdır. Ancak, borçlu, icra müdürlüğüne sunduğu itiraz dilekçesinde, borç doğuran hukuki ilişkiye karşı çıkmayıp, itirazını sadece ödeme olgusuna dayandırdığına göre, artık itirazın kaldırılması isteminin icra mahkemesince incelenmesi sırasında, alacaklının dayandığı belgenin İİK'nun 68/1. maddesinde belirtilen belgelerden olup olmadığı üzerinde durulmasına gerek yoktur. Çünkü, anılan maddede yazılı belgelerle ispatlanacak olan hukuki ilişki ve borç olup, bu husus da kabul edildiğine göre ayrıca ispatına gerek bulunmamaktadır (H.G.K. 29.06.2005 tarih ve 2005/12-387 E. 428 K.).

Borçlu ödemeyi yasanın aradığı koşullardaki belgeler ile kanıtlayamadığına göre mahkemece, itirazın kesin kaldırılması isteminin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.