muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/3955, Karar No: 2007/5305, Tarih: 10.05.2007

Somut olaya gelince, tarafların ortak miras bırakanları 'in davacı dahil eşi ve ..tane çocuğunu kaldığı ve gerek bağış, gerek satış göstermek suretiyle sağlığında tüm mirasçılarının herbirine ayrı ayrı bağımsız bölümler temlikettiği, dosya kapsamındaki kayıtlarla doğrulanmıştır.O halde, anılan bu olgu yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde murisin davalıya yapmış olduğu temlikin terekeden mal kaçırma amaçlı olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.Davalının temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden dolayı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 10.5.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6866, Karar No: 2013/15254, Tarih: 28.10.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/6866 E.  ,  2013/15254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Şikayet eden borçlu Belediye Başkanlığı vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; Kamulaştırmasız elatma tazminat alacağı ilamına dayalı olarak aleyhlerinde başlatılan takipte 15.01.2013 tarihli müzekkereyle, Halk Bankası ... Şubesinde bulunan hesapları üzerine haciz konulduğunu, 5999 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesi ve 6111 sayılı Kanun Geçici 2. maddesi gereğince; idarenin mal, hak ve alacaklarının hacizedilemeyeceğini, yine anılan hesapta bulunan paraların niteliği gereğince de 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesi ve de İİK nun 82/1. maddeleri hükmünce haciz edilemeyeceğinden haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenlemenin yürürlük tarihinden sonra, hüküm altına alınan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddenin son fıkrası gereği haciz yapılamayacağı, yine 6111 sayılı yasanın ilgili maddesinin Anayasa Mahkemesi'nce 01.11.2012 tarihli karar ile iptal edildiği, ancak bu kararın henüz yürürlüğe girmediğinden, somut olayda anılan yasal düzenleme uygulanacağından şikayetin kabulüne, icra dosyasında uygulanan haciz işleminin iptaline karar verilmiştir.Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir. 30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111

sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir.Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayınlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında ki 6487 sayılı Kanunu’nun 21 maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6'ncı maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26)İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır. Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri, doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez ve anılan son fıkra kapsamında düşünülemez .

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; Kamulaştırmasız Elatmadan Kaynaklanan Tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın tarihi 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda, İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihinin 30.06.2010 tarihinden sonra olması halinde ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983 tarihinden sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda anılan yasa kapsamında verilen kamulaştırmasız elatma tazminatı alacakları için yapılan takiplerde haciz yasağı getiren geçerli bir düzenleme bulunmadığından haczedilmezilik şikayetleri dinlenmeyeceği, ancak yeniden haciz yasağı getiren ve 11.06.2013 de yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa'nın 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun değiştirilen Geçici 6. maddesi kapsamında verilen ilamlara ilişkin yapılan takiplerde ise haciz yasağı mevcut olup haczedilmezlik şikayetlerinin kabulü gerekir. Somut olayda; 03.05.2012 tarihli takip konusu ilamda idarenin kamulaştırmasız el atma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden ve olayda uygulanması gerekli 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesinin iptal edildiği , ilam karar tarihinin 11.06.2013 tarihinden öncesine ait olduğuda nazara alınarak, borçlu aleyhinde haciz uygulanmasında anılan yasal çerçevede hukuka aykırı bir yönü bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu durumda, Mahkemece anılan banka hesap ekstresinin celbiyle borçlunun 5393 sayılı Yasa'nın 15/son maddesine dayalı haczedilmezlik şikayetinin incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde şikayetin kabulü ile haczin kaldırılması yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 28.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/648, Karar No: 2014/16974, Tarih: 21.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/648 E.  ,  2014/16974 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/277186

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/04/2010

NUMARASI : 2008/227 (E) ve 2010/289 (K)

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

1-Dosyada mevcut vergi suçu ve vergi inceleme raporuna göre; halen ticari faaliyetini sürdürdüğü anlaşılan sanığa 213 sayılı Vergi Usul Yasasının 139/2. maddesinde öngörülen istisnalardan birinin varlığı önceden belirlenmeden yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığı cihetle, yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-Sanık hakkında, cezasının ertelenmesine karar verilmeden önce, 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen ve ertelemeye göre daha lehe olan “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına” karar verilip verilmeyeceğinin tartışılmaması,

3-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/3. maddesinde yer alan, “... fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, suç tarihinde 65 yaşını bitirdiği anlaşılan sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının, anılan maddenin 1. fıkrası bentlerindeki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13243, Karar No: 2010/4708, Tarih: 21.04.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/13243 E.  ,  2010/4708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava bir adet taşınmaz paydaşlığının giderilmesine ilişkindir. Mahkemece ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davalarında mahkemece malın aynen bölünerek paylaştırılmasına karar verilebilmesi için taşınmazın yüzölçümü, niteliği, pay ve paydaş sayısı ile imar mevzuatına göre aynen bölüşmenin mümkün olup olmadığının araştırılması gerekir. Taşınmazın önemli ölçüde bir değer kaybına uğraması söz konusu ise aynen bölünerek paylaştırılmasına karar verilemez. Keza paydaşlar rıza göstermedikleri takdirde taşınmazın bir bölümü paylı bırakılamaz.

Aynen bölünerek paylaştırma (taksim) halinde teknik bilirkişiye ifraz (taksim) projesi düzenlettirilerek bu projeye göre taşınmaz Belediye veya mücavir alan hudutları içerisinde ise Belediye Encümeninden karar alınmak suretiyle belediyeden, Belediye dışında ise İl İdare Kurulundan İmar Yasası ve Yönetmeliğine göre bölüşmenin (taksimin) mümkün olup olmadığı sorulur. İfraz projesinde kimlere nerelerin verileceği konusunda paydaşlar anlaşamazlar ise hakim huzurunda kura çekilerek belirlenir.

Onay makamından olumsuz cevap gelmesi halinde paydaşlığın (ortaklığın) satış suretiyle giderilmesine karar verilmesi gerekir.

Olayımızda, bilirkişi tarafından hazırlanan ifraz krokisi onay makamı olan Belediye Encümeni yerine İl Özel İdaresine gönderilmiştir. Taşınmaz belediye veya mücavir alan hudutları içerisinde bulunduğu takdirde Belediye Encümeninden onay alınması gerekmektedir. Dava konusu taşınmaz belediye hudutları içerisinde bulunduğundan, hazırlanan ifraz krokisinin Belediye Başkanlığına gönderilerek Belediye Encümeninden onay alınmak suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 21.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1131, Karar No: 2014/4123, Tarih: 18.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/1131 E.  ,  2014/4123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece feshin hem haklı hem de geçerli nedene dayandığı belirtilerek sonuca gidilmiş ise de davacı işçinin 15-23 Mayıs 2013 tarihleri arasında devamsızlık yaptığı halde mazeretini işverene bildirmediği ve böylece belirtilen tarihler arasındaki günlerde mazeretsiz olarak ard arda işe gelmediği anlaşıldığından yapılan işveren feshinin 4857 sayılı Yasanın 25/2-g bendi uyarınca haklı nedene dayanığının anlaşılmasına göre davacının tüm temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan hükmün bu gerekçe ile ONANMASINA, aşağıda yazılan temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 18.02.2014 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34665, Karar No: 2017/15874, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/34665 E.  ,  2017/15874 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2187, Karar No: 2019/3105, Tarih: 18.04.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/2187 E.  ,  2019/3105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurumca fazla ve yersiz ödeme olarak kabul edilen alacağın geri alınmasına ilişkin işlemin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, borç bildirim belgelerindeki miktarlarda farklılık olup kesin hüküm olmadığı anlaşılmışsa da birlikte yaşama olgusunun sabit bulunmasına göre, davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 18/04/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6815, Karar No: 2013/9015, Tarih: 23.09.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/6815 E.  ,  2013/9015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet alma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18/09/2012 gün ve 2012/420 Esas, 2012/1771 sayılı Kararı da nazara alınarak, 6352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesinin sadece karşılıksız yararlanma suçlarını kapsadığı anlaşılmakla anılan Kanunun rüşvet suçu yönünden getirdiği düzenlemeler ile C.Savcısının temyizinin sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Suçun 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen sanık ... hakkında aynı Kanunun 53/5. madde ve fıkrası gereğince cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamış, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Müşteki ...'in yetkilisi olduğu şirkete ait kamyonun, olay tarihinde trafik polisi olarak görevli olan sanık ... tarafından durdurulması ve yapılan tartımda, araçta taşıma kapasitesinin üzerinde yükün bulunduğunun belirlenmesinden sonra araç şoförünün haber vermesi üzerine olay yerine gelen müştekinin; işlem yapılmaması karşılığında kendisinden 1.500,00 TL isteyen sanık ...'in bu teklifini kabul etmiş görünerek konuyu emniyete bildirdiği, seri numaraları alınan 1.500,00 TL'nin yapılan operasyon sonucunda, sanık ...'in yönlendirmesi üzerine parayı alan ve çekici şoförü olarak çalışan diğer sanık ...'ün üzerinde ele geçirildiği, müştekinin esasında teklifi kabul etmemekle beraber suçüstü yapılması için kabul etmiş görüntüsü verip sanıkları yakalattığı, taraflar arasında özgür iradeleri ile yapılmış bir rüşvet anlaşmasının gerçekleşmediği hususlarının anlaşılması karşısında;

TCK'nın 252. maddesinin 6352 sayılı Kanun ile değişiklik öncesi ve sonrası durumu da değerlendirilerek lehe olan Kanun hükümleri belirlenip, eylemin rüşvet almaya teşebbüs suçunu oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Trafik polisi olup 2918 sayılı KTK'nın 114/1. maddesinde belirtilen suç veya ceza tutanağını tanzim görevi bulunan sanık ... hakkında aynı Kanunun Ek 11. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

TCK'nın 252. maddesinin 6352 sayılı Kanun ile değişiklik öncesi ve sonrası durumu da değerlendirilerek lehe olan Kanun hükümleri belirlenip, eylemin rüşvet almaya teşebbüs suçunu oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Trafik polisi olup 2918 sayılı KTK'nın 114/1. maddesinde belirtilen suç veya ceza tutanağını tanzim görevi bulunan sanık ... hakkında aynı Kanunun Ek 11. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiileri ile O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'nın 326/son maddesi gereğince sanık ...'in ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 23/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8458, Karar No: 2013/10227, Tarih: 29.04.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/8458 E.  ,  2013/10227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümde temyiz yasa yolunun ne şekilde başlayacağı yazılı değilse de,sanığın en lehine yorumla temyiz süresinin hükmün tebliği ile başlayacağı ve hükmün de sanığa tebliğe çıkarıldığı anlaşıldığından sanığın yasa yolu başvurusunda yanıltıldığına ilişkin tebliğnamedeki görüş benimsenmemiştir. Ancak; tebligat tarihinde yürürlükte bulunan Tebligat Kanunun 21. ve Tebligat Tüzüğünün 28/1. maddelerinin "Muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste bulunmazsa, tebligat memuru,adreste bulunmama nedenini ,bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu veya meclisi üyeleri, zabıta amir veya memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp altını imzalatır, imzadan kaçınma halinde bu durumu yazarak imzalar" hükümlerini içermesine ve adreste bulunmama nedeni anılan şekilde belirlendikten sonra aynı Tüzüğün 30. maddesinin "Tebliğ memurunun, tebliğ olunacak evrakı o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti veya meclisi üyelerinden birine veyahut zabıta amir veya memuruna imza karşılığında teslim eder, Tüzüğe ekli 2 numaralı örneğe uygun olarak düzenlenen ihbarnameyi gösterilen adresteki kapıya yapıştırıp, durumu muhataba duyurmasını olanaklı ise en yakın komşularından birine,varsa yönetici veya kapıcıya da bildirir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır" düzenlemelerini getirmesine karşın; yokluğunda verilen hükmün sanığa tebliğine ilişkin, sanığın savunmasında bildirdiği adreste yapılan16.06.2009 tarihli "Tebligat Kanununun 21. maddesine göre tebliğ edildi" şerhini içeren tebligat işleminin; adreste bulunmama nedeni araştırılıp tutanağa yazılmadan ,tebliğ evrakının teslim edildiği mahalle muhtarının imzası alınmadan ve tebliğ tarihine esas olacak 2 numaralı ihbarnamenin kapıya yapıştırıldığına ilişkin tespiti içermeden yapılması nedenleriyle usulsüz tebligat olup hükmün kesinleşmesi sonucunu doğurmayacağı ve sanığın öğrenme ile yaptığı 26.04.2010 tarihli temyiz isteminin süresinde bulunduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

Katılan ... vekiline yokluğunda verilen hüküm tebliğ edilmediği anlaşıldığından, adı geçen katılana hüküm tebliğ olunarak tebligat belgeleri ile verilecek olursa, temyiz dilekçeleri de eklenerek temyiz incelenmesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için mahalline İADE edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 29/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.