muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4126, Karar No: 2015/5486, Tarih: 24.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/4126 E.  ,  2015/5486 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hak sahibi konumundaki davacıya bağlanan ölüm aylığının kesilmesi yönündeki davalı ... işleminin iptali, aylığın yeniden bağlanarak yasal faiziyle birlikte ödenmesi istemi ile birleşen davada ...'nın davacıya ödenen haksız ödemenin tahsili için yaptığı takibe itirazın iptaline ilişkindir.

Mahkemece, davacının asıl davasının kabulüne, birleşen davada itirazın iptali davasının reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı kesinleşen davacıya, yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca 2012 yılında gerçekleştirilen işlemle kesildiği anlaşılmaktadır

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı ... Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, ilgililerin su, elektrik, aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, uyuşmazlık konusu dönemde boşanan eşlerin kayıtlı oldukları adresleri yönünden anılan yerde görev yapmış/yapmakta olan, mahalle/köy muhtar ve azalarından kanaat edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

İnceleme konusu davaya ilişkin olarak; davacı ile boşandığı eşinin fiili beraberliğinin ortaya konulmasında; özellikle davacı ve eşinin oturduğu adres ve tespit edilecek bu yerler yönünden yeniden, geniş kapsamlı ve dava konusu döneme ilişkin olarak kontrol memuru raporunun aksinin ispat edilip edilmediği hususunda tutanak mümzisi A.Kayanın beyanları nazara alınarak geniş kapsamlı emniyet müdürlüğün /jandarma komutanlığı araştırması yapılmalı, talep konusu döneme ilişkin medula kayıt sisteminde kayıtlarda görülen adresleri ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmalı, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 24.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1529, Karar No: 2021/2394, Tarih: 19.04.2021

**1. Hukuk Dairesi         2020/1529 E.  ,  2021/2394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası ...n 254 parsel sayılı taşınmazını davalı oğlu Hüseyin’e temlik ettiğini, devrin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ileri sürerek tapu kaydının iptali ile payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, mirasbırakanın ölümünün üzerinden 20 yıl geçtiğini, mirasbırakanın taşınmazlarını ölümüne kadar peyder pey üçüncü kişilere ve kendi çocuklarına sattığını, kendisinin de hayvanlarını satarak dava konusu taşınmazı aldığını ve üzerine evini yaptığını, davacının da mirasbırakandan taşınmaz satın alıp üzerine evini yaptığını, davacı ile aralarında husumet oluştuğu için davacının eldeki davayı açtığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’nın 254 parsel sayılı taşınmazını 13.05.1975 tarihinde davalı oğlu ...’e temlik ettiği, mirasbırakanın 07.10.1993 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak çocukları ...,...,..,...,.,.,.... ve ... ile kendisinden sonra ölen kızı , ......,..,...,...,..,..,...,..,...,.. ve ... kendisinden sonra ölen kızı .....’in çocukları ...,..,...,...,..,....’in ölü kızı ...nin çocukları ... ve ... ile kendisinden sonra ölen oğlu ...’in çocuklar ...,..,...,...,...,..,...,..,... ve ...’nin kaldığı, mirasbırakanın ölümünden sonra adına kayıtlı dokuz parça paylı taşınmaz ile bir parça da tam malik olduğu taşınmaz olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ispat külfeti 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile TMK'nin 6. maddesi gereği davacı tarafa aittir.

Somut olayda, mirasbırakanın diğer mirasçılardan mal kaçırma amacıyla davalıya temlik yaptığı konusunda somut bir olgu ortaya konulamadığı gibi temlik tarihinde mirasbırakanın başkaca taşınmazları da bulunduğu ve bu taşınmazlarının temlik tarihindeki rayiç değerleri nazara alındığında mirasbırakanın mal kaçırma kastıyla hareket etmediği sonucuna varılmaktadır. Öte yandan, bedeller arasındaki fark da tek başına muvazaanın kanıtı değildir.

Hal böyle olunca, davacının iddialarını ispatlayamadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nin 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13014, Karar No: 2018/612, Tarih: 23.01.2018

**7. Ceza Dairesi         2017/13014 E.  ,  2018/612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Temyiz talebinin reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dairemizin 17.06.2013 günlü ilamında öncelikle yabancı ülkede ikamet eden sanığa yabancı ülke vatandaşlarına tebligat usulünü düzenleyen 7201 sayılı Yasanın ilgili hükümleri uygulanmadan tebligata kolayca ulaşma ve öğrenme olanağını kısıtlayan Resmi Gazete yoluyla yapılan ilanen tebligatın geçerli sayılamayacağı cihetle, gerektiğinde sanığın adresleri de araştırılmak suretiyle, 7201 sayılı Yasa uyarınca yabancı ülkede ikamet eden sanığa gıyabi kararın tebliğ edilmesi gerektiğinin belirtildiği halde ilamın gereğinin yapılmadığı, sanık ...'ın dosyada mevcut yetersiz adresine tebligat yapılması için İran yetkili adli makamlarına iletilen yutdışı istinabe evrakının adres bilgisi eksikliği nedeniyle iade edildiği anlaşılmakla; İran adli makamlarından sanığın pasaport sureti de eklenmek suretiyle istinabe yoluyla öncelikle adres tespiti istenerek akabinde belirlenen adreste gerekçeli kararın sanığa usulüne uygun olarak tebliğinin yapılması, bu da mümkün olmaz ise 7201 sayılı Yasanın ilanen tebligat usulünü düzenleyen 28 ve 29. maddelerine göre işlem yapılması, sanığın hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi eklendikten ve bu temyize ilişkin ek tebliğname de düzenlendikten sonra Dairemize iadesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6344, Karar No: 2013/28475, Tarih: 10.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/6344 E.  ,  2013/28475 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme.

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkûmiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Sanıklar ... ve ... haklarındaki hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık ... Aslan’ın yetkilisi olduğu ...Elektrik İnşaat Makine Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi ile sanık ...’nın yetkilisi olduğu ...Pazarlama İnşaat İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi iş ortaklığının işçileri olan elektrik teknikerleri ... ile ...’ın, ortaklığın Gürpınar İlçesi yetkilisi elektrik mühendisi sanık ...’in görevlendirmesi üzerine arıza tespit ve tamiri için Gürpınar İlçesi Kırkgeçit köyüne hareket ettikleri,...’nun 13.11.2007 günü saat 13:30 sıralarında telsizle Gürpınar Tedaş işletme şefliğine ulaşarak, telsiz başındaki etib işçisi ve arıza telsiz operatörü sanık ...’a arızanın tespiti için “köyde bulunan Jamper direğindeki telleri açacaklarını söyleyip, Gürpınar İlçe Merkezi’nde bulunan elektrik kabininin yanında yer alan ana elektrik direğinin xlp kablo başlıklarının kontrol edilmesini istediği, ardından da ölen ... ile elektrik direğine çıkarak çalışmaya başladıkları, bu sırada sanık ...’ın, ...’nun bildirimini yanlış anlayarak, etip teknisyeni olup temyize gelmeyen sanık ... ...’a iletmesi üzerine, ilçe merkezindeki söz konusu kabine giden ...’un gerekli kontrolleri yaptıktan sonra hatta enerji vermesi sonucu, o an Kırkağaç köyündeki direkte çalışma yapan ...’ın elektrik akımına kapılarak öldüğü olayda, ...’nun direkte çalışma yapacaklarını bildirmesine rağmen hatta enerji verilmesi talimatı vermiş bulunan sanık ... ile Kırkağaç köyünde çalışma yapan işçilerin başında bulunup, iş öncesi yapılması gereken topraklama işlemlerini yaptırmayan, ortaklık işçileri ile tedaş görevlileri arasındaki koordinasyonu sağlamayarak, inisiyatifi işçilere bırakmış bulunan ve işçilere iş güvenliği malzemelerini kullandırmayan sanık ...’in olaya asli kusurları ile sebep olduklarının anlaşılması karşısında; iki sınır arasında temel ceza belirlenirken adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun makul bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, asgari hadden ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanıklar ... ve ... hakkındaki hükümlere yönelik temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanıklar ... ve ... hakkındaki hükümlere yönelik temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıkların yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

İhale ile aldıkları elektrik bakım ve onarım işinin ifası bakımından Gürpınar Tedaş İşletme şefliği emrinde işçi görevlendirmiş bulunan sanıkların, işin başında aynı zamanda işgüvenliği sorumluluğu da bulunan işin ehli elektrik mühendisi ...’i görevlendirmiş olmaları karşısında, ölümle sonuçlanan olay sebebiyle sanıklara atfedilebilecek kusur bulunmadığı gözetilmeksizin beraatları yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 10/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15688, Karar No: 2020/7580, Tarih: 22.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/15688 E.  ,  2020/7580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

A) 2008 yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

Sanığın ortağı ve müdürü olduğu Göktuğ İnşaat San.Tic.Ltd.Şti.'nin ikamet amaçlı binaların inşaatı faaliyeti için tesis ettirdiği mükellefiyetinde alımlarının %55,49'unun sahte belgelerle olduğu, sahte faturaları düzenleyen Asena İnşaat Plan Proje Ltd.Şti. hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarının bulunduğu, UYAP üzerinden yapılan incelemede, faturaları düzenleyen söz konusu şirket yetkilisi hakkında Konya Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 17.12.2013 tarih, 2013/20267 esas sayılı iddianamesi ile 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiası ile açılan davada, Konya 3.Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2014/12 esas, 2015/126 karar sayılı ilamı ile Asena İnşaat Ltd.Şti. yetkilisi sanık ... ... ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından ayrı ayrı mahkûmiyet hükümleri kurulduğu, temyiz üzerine Dairemizin 2018/6860 esasına kaydedildiği, yapılan incelemeye göre faturaları düzenleyen şirketin gerçek bir ticari faaliyetlerinin olmadığı, söz konusu yıllarda düzenlenen tüm faturaların sahte olduğunun tespit edilmesi ve sanığın alımlarına dair ödeme belgeleri ibraz edemediğinin anlaşılmasına göre, 5271 sayılı CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz nedenlerinin reddine, ancak;

Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, bu suçların birbirine dönüşmeyeceği göz önünde bulundurulduğunda; sanık hakkında vergi inceleme raporları ve dava şartı olan mütaalaya uygun olarak 2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kamu davası açıldığı, hükmün gerekçesinde de sanığın sahte fatura kullandığı kabul edilmesine rağmen, hüküm fıkrasında suç adının “sahte fatura düzenlemek” olarak yazılması,

Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, bu suçların birbirine dönüşmeyeceği göz önünde bulundurulduğunda; sanık hakkında vergi inceleme raporları ve dava şartı olan mütaalaya uygun olarak 2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kamu davası açıldığı, hükmün gerekçesinde de sanığın sahte fatura kullandığı kabul edilmesine rağmen, hüküm fıkrasında suç adının “sahte fatura düzenlemek” olarak yazılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz talebi bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 1. sırasında yer alan paragrafından “sahte belge düzenleme” ibaresinin çıkarılarak yerine ''sahte fatura kullanma'' ibarelerinin yazılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B) 2010 yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

1- Hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kamu davası açılan sanığın savunmalarında; suçlamaları kabul etmediğini, sahte fatura kullanmadığını beyan etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; suça konu olan faturaları düzenleyen ... ... adlı mükellef hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması, faturaları düzenleyen kişinin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendisinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak verdiklerinin sorulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturayı düzenleyen kişiye ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin sanığın defter ve belgelerini ibraz edememesi nedeniyle faturaları düzenleyen kişiden temin edilmesi,

Sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tespiti gerektiği halde eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tespiti gerektiği halde eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a) Vergi tekniği raporunda 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu yönünden sanığın hesaplarının daha önceden de incelenip 23.05.2013 tarihli 2013-A-3776/21 sayılı vergi inceleme raporlarının düzenlenildiğinin belirtildiği anlaşılmış olmakla; aynı takvim yılı içerisinde farklı beyannamelerde farklı mükelleflere ait sahte fatura kullanma eylemlerinin zincirleme şekilde tek bir sahte fatura kullanma suçunu oluşturacağı dikkate alınarak; aynı mükellefiyet ve aynı takvim yılına ilişkin başkaca eylemler nedeniyle yapılan bir kovuşturma olup olmadığı araştırılarak eğer mümkün ise birleştirilmeleri aksi halde ilgili dosyaların onaylı suretlerinin usulünce dosya arasına alınması ve zincirleme suç içinde kalıp kalmadığının değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ile karar verilmesi,

b) 2010 takvim yılında suça konu sahte faturaların tamamının 2010 yılı Şubat ayı KDV beyannamesinde kullanıldığı anlaşılmakla, tek beyannamede birden çok sahte faturanın kullanılması durumunda kullanma fiilinin de tek olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesi uyarınca zincirleme suç koşullarının oluşmayacağı gözetilmeden bu madde hükmünün tatbiki ile temel cezada artırım yapılması,

c) Sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, bu suçların birbirine dönüşmeyeceği; 213 sayılı VUK’nin 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa ve iddianamenin 2008 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma eylemlerine ilişkin olduğu gözetilmeden; hükmün gerekçesinde kullanılan faturaların sahte olduğu kabul edilmesine rağmen, hüküm fıkrasında sanığın, “sahte fatura kullanma” suçu yerine “sahte fatura düzenleme” suçundan mahkumiyetine hükmolunması suretiyle açılan dava ve gerekçe ile hüküm arasında çelişki yaratılması yasaya aykırı,

d) Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.