muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19878, Karar No: 2015/10925, Tarih: 03.06.2015

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin on bir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda iki yüz yetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir.

Somut olayda, davacı mikser şoförü olarak çalıştığı iddiası ile alacak talebinde bulunmuş olup fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatili çalışma iddialarını kanıtlamak amacıyla dinlettiği tanık beyanları yeterli açıklığı taşımamaktadır. Mahkemece öncelikle tanıklar ayrıntılı olarak yeniden dinlenerek yapılan işin niteliği gereği kış aylarında çalışma sisteminin ne olduğu gerekirse resmi kurumlardan beton dökme koşullarının kış aylarında ne şekilde olduğu ayrıntılı olarak sorulup araştırılmak sureti ile davacının çalışma saatlerinin tereddüte yer vermeyecek şekilde hesaplanıp çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken bu yönler düşünülmeden eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

Ayrıca fazla çalışma ücret hesabında davacının haftada 7 gün çalıştığının kabulü ile sonuca gidilirken 7 günlük çalışmasının tamamının fazla mesai süresine ilavesi ve aynı zamanda bu sürenin hafta tatilinde de dikkate alınması mükerrer hesaplamaya yol açtığından hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 03/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24841, Karar No: 2017/35832, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/24841 E.  ,  2017/35832 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/863, Karar No: 2022/7823, Tarih: 07.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/863 E.  ,  2022/7823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13.HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 03.03.2021 tarih ve 2020/413 E- 2021/206 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 04.11.2021 tarih ve 2021/1348 E. –2021/1547 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ise de 03.11.2022 tarihinde davalı vekili tarafından verilen dilekçe ile taraflar arasında varılan sulh gereği yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmeksizin dosyada karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesinin talep edildiği gözlenmiş olmakla, dosya re’sen ele alındı, gereği görüşülüp, düşünüldü:

6100 sayılı HMK'nın 314. maddesi "Sulh, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir.(3)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davalı vekili, dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra sulh sözleşmesi gereği tarafların sulh olduğunu bildiren 03/11/2022 tarihli dilekçeyi dosyaya sunmuştur. Tarafların sulh olduğu bildirilip sulh protokolü sunulduğundan davanın tümü yönünden ek karar verilmesi için HMK’nın 314/3. maddesi uyarınca dosyanın temyiz incelemesi yapılmaksızın ilk derece mahkemesine tetkiksiz iade edilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dava dosyasının sulhe ilişkin ek karar verilmek üzere HMK’nun 314/3. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 1.Asliye Ticaret Mahkemesi'ne TETKİKSİZ İADESİNE, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 07/11/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6928, Karar No: 2019/238, Tarih: 10.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/6928 E.  ,  2019/238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanığa yüklenen “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının, 213 sayılı VUK’nin 359/b-1. maddesinde öngörülen cezasının miktarı ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen uzatılmış dava zamanaşımının, 2005 takvim yılında en son faturanın düzenlendiği 27.12.2005 suç tarihinden, 2006 takvim yılında en son faturanın düzenlendiği 15.04.2006 suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 10.01.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2226, Karar No: 2012/13799, Tarih: 11.12.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/2226 E.  ,  2012/13799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hüküm davacı ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmiş ve davalı ... vekilincede duruşma talep edilmiş olmakla duruşma için tayin edilen 11.12.2012 Salı günü davacı vekili Av. ... ile davalı ... vekili Av. ... geldiler. Diğer davalılar tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraf vekilleri dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu ... aleyhine icra takibi yaptıklarını, borcu karşılayacak malı bulunamadığını ileri sürerek borçlunun, dava konusu taşınmazlarından birini davalılar ... ve ...’a ötekini ise davalı ...’a bu davalının da davalı ...’e satışına ilişkin tasarrufların iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili ile davalı ... vekili davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara gelmemiş ve davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davalılar ... ve ...’a yapılan satışta taşınmazın satış bedeli ile gerçek değeri arasında fahiş fark bulunmadığı ve bu davalıların borçlunun acz halinde olduğunu bilmedikleri gerekçesi ile davanın reddine, davalı ...’a yapılan satışta ise davalı ...’ın, yakın arkadaş olan borçlu ...’nın alacaklılarından mal kaçırmak ya da alaacaklı-

Larını ızrar kastı ile hareket ettiğini bilebilecek kişilerden olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, davalılar ... ve ...’a yapılan satışta bedel farkı olmamasına ve bu davalıların borçlunun içinde bulunduğu mali durum ile alacaklılarından mal kaçırmak ya da alacaklılarını ızrar kastı ile hareket ettiğini bilebilecek kişilerden olduklarının ispatlanamamasına, davalı ...’a yapılan satışın ise birbiri ile yakın arkadaş olan ve taşınmazı emanet verip geriye alacak kadar samimi davalılar arasında gerçekleşmiş olmasına ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre davacı vekili ve davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 900.00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalı ...'na verilmesine, 900.00 TL vekalet ücretinin davalı ...'ndan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 2,75 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda dökümü yazılı 4.899,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'dan alınmasına 11.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/25910, Karar No: 2023/538, Tarih: 16.01.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/25910 E.  ,  2023/538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.(Kapatılan) Donanma Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 16.02.2011 tarihli ve 2011/52 Esas, 2011/18 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında üste hakaret ve üste fiilen taarruz suçlarından, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 91 inci maddesinin birinci fıkrasının az vahim hal cümlesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 2 ay 15 gün ve 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.(Kapatılan) Donanma Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 16.02.2011 tarihli ve 2011/52 Esas, 2011/18 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine (Kapatılan) Askeri Yargıtay 3. Dairesinin 06.02.2013 tarihli ve 2013/0142 Esas, 2013/0219 Karar sayılı kararı ile Anayasa Mahkemesinin, 17.01.2013 tarihli ve 2012/80 Esas ve 2013/16 Karar sayılı kararı ile, 1632 sayılı Kanun'un 47 nci maddesinin birinci fıkrasının A bendinin birinci ve ikinci cümleleri ile Ek 8 inci

maddesinin ikinci fıkrasının “Sırf askerî suçlar ile bu Kanunun Üçüncü Babının Dördüncü

Faslında yazılı suçlar hakkında, kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar ile …” bölümünün

“...kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar ile …” ibaresinin ve 1632 sayılı Kanun'un Ek 10 uncu

maddesinin ikinci fıkrasının, Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması

karşısında, uygulamaya yönelik bu konularda, yeniden değerlendirme ve tartışma yapılması

gerektiği nedenleriyle mahkûmiyet hükümlerinin ayrı ayrı bozulmasına karar verilmiştir.

Faslında yazılı suçlar hakkında, kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar ile …” bölümünün

“...kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar ile …” ibaresinin ve 1632 sayılı Kanun'un Ek 10 uncu

maddesinin ikinci fıkrasının, Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması

karşısında, uygulamaya yönelik bu konularda, yeniden değerlendirme ve tartışma yapılması

gerektiği nedenleriyle mahkûmiyet hükümlerinin ayrı ayrı bozulmasına karar verilmiştir.

3. (Kapatılan) Askeri Yargıtay 3. Dairesinin 06.02.2013 tarihli ve 2013/0142 Esas, 2013/0219 Karar sayılı bozma ilamı ile (Kapatılan) Donanma Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 25.12.2013 tarihli, 2013/393 Esas, 2013/855 Karar sayılı kararı ile sanığa isnat olunan üste hakaret ve üste fiilen taarruz suçlarından ayrı ayrı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına hükmetmiş ve bu karar itirazın reddine karar verilmesi suretiyle 28.02.2014 tarihinde kesinleşmiştir. Sanığın denetim süresi içinde kasıtlı suç işlediği ve bu suçtan verilen mahkumiyet hükmünün kesinleştiği cihetle Gölcük 3. Asliye Ceza Mahkemesinin ihbarda bulunması üzerine Bigadiç Asiye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2018 tarihli ve 2017/196 Esas, 2018/229 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında üste hakaret ve üste fiilen taarruz suçlarından, 1632 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 91 inci maddesinin birinci fıkrasının az vahim hal cümlesi ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 2 ay 15 gün ve 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet Savcısının temyiz isteği; sanığın kasten işlemiş olduğu suçlardan dolayı hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinde belirtilen hak yoksunluklarının kararda geçmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, 22.01.2010 tarihinde birliğin yemekhanesinde izin konusunda tartıştığı ve küfürlü konuştuğu J.Er ... ile aralarında meydana gelen kavga üzerine, sesleri duyup gazinoya gelen mağdur J.Astsb.Çvş. ...’ın sanık ile Onur’u ayırdığı, daha sonra sanığın

karakolun dışına çıktığı, burada neden kavga ettiğini soran mağdura karışmayın lan, ananı

avradını s..ceğim diyerek mağdurun

yüzüne ve alnına gelecek şekilde yumruk attığı, bu suretle sanığın üste hakaret ve üste fiilen taarruz suçlarını işlediği maddi vakıa olarak kabul edilmiştir. Olaya şahit olan ve usulüne uygun olarak beyanları alınan tanık ve mağdur ifadeleri de oluşu destekler mahiyettedir.

IV.GEREKÇE

Her ne kadar sanığın kasten işlemiş olduğu suçlardan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına Bigadiç Asiye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2018 tarihli ve 2017/196 Esas, 2018/229 Karar sayılı kararında, yer verilmemiş ise de; bu durum infaz aşamasında gözetilebileceğinden bozma sebebi yapılmayarak hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

IV.GEREKÇE

Her ne kadar sanığın kasten işlemiş olduğu suçlardan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına Bigadiç Asiye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2018 tarihli ve 2017/196 Esas, 2018/229 Karar sayılı kararında, yer verilmemiş ise de; bu durum infaz aşamasında gözetilebileceğinden bozma sebebi yapılmayarak hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bigadiç Asiye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2018 tarihli ve 2017/196 Esas, 2018/229 Karar sayılı kararında Cumhuriyet Savcısı tarafınadan öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10340, Karar No: 2013/9009, Tarih: 12.06.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/10340 E.  ,  2013/9009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

1)İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HMK'nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

2)Şikayet eden borçlu ... İl Özel İdaresi vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, 03.04.2013 tarihli yazı ile borçlunun ... Bankası nezdindeki hesaplarına haciz konulmasına karar verildiğini ve bu kapsamda ilgili Banka'ya haciz yazısı yazıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesine göre bu madde uyarınca ödenecek tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan anılan banka hesabına kamu hizmetlerine tahsisli (projeli işlerde kullanılmak üzere) ödenekler ve personele ait maaşlar ile diğer kurum ve kuruluşların yatırım vs. hizmetlerinde kullanılmak üzere bütçelerinden gönderilen ödeneklerin yatırıldığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenlemenin yürürlük tarihinden sonra, hüküm altına alınan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddenin son fıkrası gereği haciz yapılamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne, şikayet eden borçlu İl Özel İdaresi'nin ... Bankası ... Şube Müdürlüğü'ndeki hesabına konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1.

fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 13.02.2011 tarih ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir.

Ne var ki; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, iptal hükmü 22.02.2013 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak kamuoyunun bilgisine sunulmuştur.

Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır.

Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26)

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

Somut olayda; borçlunun hesabına 03.04.2013 tarihinde haciz konulmuştur. Haciz tarihi itibariyle 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiğinden ve o tarih itibariyle yürürlükte olan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6.maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, haciz tarihindeki uygulamaya göre, borçlu İdare'nin haczi kabil malvarlığı üzerine haciz konulması mümkündür. Bu nedenlerle, Mahkemenin yazılı gerekçesi isabetli olmamıştır.

Bu kapsamda; haciz yazısında belirtilen hesap numarasına uygun hesabın ekstrelerinin getirtilerek, mahiyeti ve kaynağı belirlenerek, diğer şikayet sebepleri kapsamında değerlendirilme yapılması gerekirken, borçlu vekilinin ibraz ettiği ve haciz müzekkeresine uygun olmayan hesap bilgileri üzerinden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 12.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.