muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10508, Karar No: 2013/9070, Tarih: 12.06.2013

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1.

fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 13.02.2011 tarih ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir.

Ne var ki; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, iptal hükmü 22.02.2013 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak kamuoyunun bilgisine sunulmuştur.

Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır.

Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26)

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir.

Somut olayda; borçlunun hesabına 03.04.2013 tarihinde haciz konulmuştur. Haciz tarihi itibariyle 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiğinden ve o tarih itibariyle yürürlükte olan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6.maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, haciz tarihindeki uygulamaya göre, borçlu İdare'nin haczi kabil malvarlığı üzerine haciz konulması mümkündür. Bu nedenlerle, Mahkemenin yazılı gerekçesi isabetli olmamıştır.

Bu kapsamda; haciz yazısında belirtilen hesap numarasına uygun hesabın ekstrelerinin getirtilerek, mahiyeti ve kaynağı belirlenerek, diğer şikayet sebepleri kapsamında değerlendirilme yapılması gerekirken, borçlu vekilinin ibraz ettiği ve haciz müzekkeresine uygun olmayan hesap bilgileri üzerinden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 12.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2012/32418, Karar No: 2013/20128, Tarih: 16.09.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/32418 E.  ,  2013/20128 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle Öldürme

Hüküm :TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/1-2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, mahkemece adli para cezasına hükmedilmesinin insan hak ve hürriyetlerine aykırı olduğuna, cezanın ertelenmesi gerektiğine, sair nedenlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.) Tali kusurlu olduğu kabul edilen sanık hakkında temel cezanın asgari hadden belirlenmesi sırasında, taksire dayalı kusurun ağırlığının gerekçe olarak gösterilmesi,

2.) Sanık hakkında hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezası, adli para cezasına çevrilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan “taksire dayalı kusurunun ağırlığı da nazara alınarak” ibaresinin hükümden çıkarılmasına, hükmün 3. bendinin çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 12.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenerek, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/500, Karar No: 2010/7122, Tarih: 13.12.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/500 E.  ,  2010/7122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 157 ada 11 parsel sayılı 159,95 m² yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Askı ilan süresinde davacı hazine tapu ve vergi kayıtlarına dayanarak taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olduğunu, bu nedenle zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davacının davasının reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı hazine birden çok tapu ve vergi kayıtlarına dayanmış ise de, bu kayıtların hangilerinin dava konusu taşınmaza ait olduğunu bilmediklerini beyan ettiği gibi keşifte dinlenen mahalli bilirkişi ve tanıklarda davacı hazinenin tutunduğu kayıtların hudutları itibariyle taşınmazı kapsayıp kapsamadığını bilmediklerini söylemişlerdir. Öte yandan davacı hazine tarafından dayanılan tapu ve vergi kayıtlarının sınırları “yol”, “hark”, “tepe”, “çayır”, “sırt”, “su akıntısı”, “taşlık” ve “bayır” gibi heryerde bulunan sınırlar olduğu dikkate alındığında mahkemece bu kayıtlara değer verilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Dava ve temyize konu taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olmadığı, taşınmaz üzerinde tespit tarihinde zilyet davalı yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile edinme koşullarının gerçekleştiği mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı hazinenin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 13.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11268, Karar No: 2024/15641, Tarih: 02.12.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/11268 E.  ,  2024/15641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gebze 6. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı... San ve Dış Ticaret AŞ döküm fabrikasında 17.05.1991-01.11.2016 tarihleri arasında üretim ve döküm teknisyeni olarak çalıştığını davalı işveren Şirket tarafından 2015 yılı sonunda 01.01.2016 tarihinden itibaren yürürlüğe girmek üzere Ödül Yönetmeliği/Talimatnamesi yayınlandığını, ilgili Yönetmelik'te verimlilik, kalite, iş güvenliği, çevre konularında bir geliştirme önerisinde

bulunan herhangi bir çalışanın önerisinin kabul edilmesi ve uygulamaya konulması hâlinde çalışanın getirdiği önerinin işletmeye sağlayacağı getiri üzerinden hesaplanacak ödülün öneriyi getiren çalışan ve

önerinin uygulanmasını sağlayan proje grubu arasında paylaştırılmasının öngörüldüğünü, müvekkilinin öneri formu doldurarak davalı Şirkete verdiğini, ilgili Yönetmelik'in müvekkiline uygulanmadığını, davalıya gönderilen ihtarnameye rağmen alacağının ödenmediğini ileri sürerek müvekkilinin davalı Şirketten olan alacaklarının tespitini ve tespit edilen alacağın ödenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ... bölümünde teknisyen olarak çalıştığını ve görevi gereği çalıştığı bölümdeki tüm makinelerin en yüksek verimle çalışmasını

sağlamak, geliştirmek, düzenlemek, üretimi artırmak, üretimin kalitesini iyileştirmek gibi sorumluluklarının

bulunduğunu, bu kapsamda davacının kendi çalıştığı bölümde doğrudan kendi görevine giren bir

hususta öneri getirmesinin mümkün olmadığını, davacının 18.01.2016 tarihinde herhangi bir öneride bulunmadığını, iddia ettiği yöndeki çalışmalarının Öneri Ödül Talimatı'nın yürürlüğe girdiği 01.01.2016 tarihinden

daha önceki tarihler olan 30.11.2015 ve 24.12.2015 tarihlerinde uygulamaya konulduğunu, ilgili Öneri Ödül Talimatı 5.2. maddesine göre, öneriyle ilgili personel müdürlüğünün ön değerlendirme yaptığını, ön değerlendirmeyi geçen önerilerin Talimat'ın 5.3. maddesine göre aylık olarak Öneri Değerlendirme

daha önceki tarihler olan 30.11.2015 ve 24.12.2015 tarihlerinde uygulamaya konulduğunu, ilgili Öneri Ödül Talimatı 5.2. maddesine göre, öneriyle ilgili personel müdürlüğünün ön değerlendirme yaptığını, ön değerlendirmeyi geçen önerilerin Talimat'ın 5.3. maddesine göre aylık olarak Öneri Değerlendirme

Komisyonu'na (ÖDK) sunulduğunu, ÖDK'nın her ayın 2. haftasında toplandığını ve bir önceki aya ait önerileri değerlendirmeye aldığını, Talimat'ın 5.4. maddesine göre ÖDK tarafından inceleme ve uygulanabilirlik açısından proje grubuna iletildiğini, sunulduğu iddia edilen önerinin tek başına davacının önerisi olamayacağı, 2015 yılında Şirkette uygulamaya

konulan bir üretim prosesi olduğunu, öneri olarak sunulduğu iddia edilen fikrin 2015 yılında zaten uygulanmaya başlandığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı tarafından dava konusu edilen yönetmeliğin varlığının kabul edildiği, dosyaya sunulan davacının özlük dosyasında da ilgili ÖDK'nın bulunduğu, Talimat'ın 5.2. maddesinde geçmişe yönelik önerilerin Talimat kapsamında yer almadığının belirtildiği, davacının 18.01.2016 tarihinde öneri formu doldurduğu, davacının öneri olarak sunduğunu iddia ettiği "maça masksız üsten süzgeç koyma ile dikey tesisler kapasite artırım öneri projesinin" 2015 yılında davalı Şirkette uygulandığı, dava dilekçesi ekinde yer alan belgelerde ilgili öneriye ilişkin uygulamaların 2015 yılında yapıldığının anlaşıldığı, alınan bilirkişi raporunun da denetime elverişli olduğu, davacının öneri olduğunu iddia ettiği yöntemin ÖDK tarafından kabul edildiğinin ispat edilemediği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; müvekkilinin davalı Şirkete ait döküm fabrikasında 17.05.1991-01.11.2016 tarihleri arasında çalıştığını, davalı Şirket tarafından 01.01.2016 tarihinde yürürlüğe girmek üzere Ödül Yönetmeliği yayınlandığını, davalı işveren Şirket tarafından 2015 yılı sonunda 01.01.2016 tarihinden itibaren yürürlüğe girmek üzere Ödül Yönetmeliği/Talimatnamesi yayınlandığını, ilgili Yönetmelik'te verimlilik, kalite, iş güvenliği, çevre konularında bir geliştirme önerisinde

bulunan herhangi bir çalışanın önerisinin kabul edilmesi ve uygulamaya konulması hâlinde çalışanın getirdiği önerinin işletmeye sağlayacağı getiri üzerinden hesaplanacak ödülün öneriyi getiren çalışan ve

bulunan herhangi bir çalışanın önerisinin kabul edilmesi ve uygulamaya konulması hâlinde çalışanın getirdiği önerinin işletmeye sağlayacağı getiri üzerinden hesaplanacak ödülün öneriyi getiren çalışan ve

önerinin uygulanmasını sağlayan proje grubu arasında paylaştırılmasının öngörüldüğünü, müvekkilinin öneri formu doldurarak davalı Şirkete verdiği önerinin kendisine ait bir öneri olduğunu, bu nedenle ilgili Talimat uyarınca 3 yıl boyunca davacıya ödeme yapılması gerektiği, davacının da arasında bulunduğu 3 kişilik proje grubu ile ilgili önerinin hayata geçirildiğini, davalı Şirkette Tesis 6 ve 10'da uygulandığını, tanık beyanlarının taraflı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, davacının işverene sunduğunu iddia ettiği önerinin Öneri Ödül Talimatı 5.3 ve 5.4. maddelerine uygun şekilde işveren tarafından yetkili organlar aracılıyla değerlendirilip onay aşamasından geçerek uygulamaya konulduğu hususunun davacı tarafça ispat edilemediği, dosya kapsamından davacının önerisinin talimatın yürürlüğe girdiği 01.01.2016 tarihi öncesine ait olduğu, Talimat'ın 5.2. maddesinde "geçmişe yönelik öneriler" ile "üzerinde çalışılmakta olan konular hakkında verilmiş önerilerin" öneri olarak nitelendirilemeyeceği ve değerlendirilmeye alınmayacağı yönündeki düzenlemelerin bulunduğu, davacının ödüle hak kazanamayacağı, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı gerekçeleriyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf sebeplerini aynen tekrarlayarak Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemiyle temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının davalı işyerinde uygulanan Öneri Ödül Talimatı uyarınca ödüle hak kazanıp kazanmadığı, Talimat uyarınca herhangi bir alacağı olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15333, Karar No: 2013/17165, Tarih: 08.10.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/15333 E.  ,  2013/17165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının ... hakkındaki davanın husumetten reddine, diğer davalı ... aleyhine açılan davanın kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla duruşma için belirlenen 12.03.2013 günü temyiz eden davalı ... vekili ile aleyhine temyiz olunan davalı ... vekili Av. ...'ın yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz olunan davacılar vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davalı idareler vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve Dairemizin geri çevirme kararı üzerine gelen dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece ... hakkındaki davanın husumetten reddine, ... aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) ... Büyükşehir Belediye Meclisi’nin 20.09.2012 günlü kararı ile, İmar Planlarında Kamu Sosyal Donatı Alanı olarak ayrılan alanların 10.000 m² ve üzerinde olanların kamulaştırma, düzenleme ve tasarruflarının ... Büyükşehir Belediyesi tarafından, 10.000 m²’nin altında olanlarının İlçe Belediyeleri tarafından yapılmasının uygun olduğuna karar verilmiştir. ...’nın 03.06.2013 günlü müzekkere cevabında ise; dava konusu taşınmazın “Kent Parkı” alanında kaldığı ve bu alanın imar planında yaklaşık 700.000 m² olduğu belirtilmektedir.

Kent Parkı alanında kalan dava konusu taşınmazın kamulaştırma, düzenleme ve tasarruflarının ... Büyükşehir Belediyesi’ne ait olduğu gözetilerek, davanın ... yönünden kabulüne, ... yönünden husumetten reddine karar verilmesi gerekirken, aksi yönde karar verilmesi ve

2) Dava konusu taşınmazın yol olarak el atılan kısmın terkinine, diğer bölümlerin ise tesciline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru olmadığı gibi,

32942 sayılı Kamulaştırma Kanununun Geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazı doğrultusunda BOZULMASINA, davalı ...'ndan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalı ... yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 990,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 08.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6342, Karar No: 2023/6262, Tarih: 11.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/6342 E.  ,  2023/6262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/426 E., 2015/141 K.

SUÇ : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 03.02.2014 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Büyükçekmece 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.09.2014 tarihli, 2014/72 Esas, 2014/544 Karar sayılı kararı ile görevsizlik kararı verilmiştir.

3. Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.04.2015 tarihli ve 2014/426 Esas, 2015/141 Karar sayılı kararı ile sanığın sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanığın mağdureye cinsel amaçla yaklaşmadığına, mağdure ve şikayetçi beyanları dışında somut delil bulunmadığına, mağdurenin aşamalardaki beyanlarının çelişkili olduğuna, şikayetçinin şikayetinden vazgeçtiğine, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR