muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7596, Karar No: 2025/6786, Tarih: 15.04.2025

Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin; Suç tarihi 12.07.2019 olan 22.05.2024 tarihli 2023/1397 Esas 2025/7226 Karar sayılı kararında;

5237 sayılı Kanun'un 184. üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca imar kirliliğine neden olma suçunun oluşabilmesi için taşınmazın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olması gerektiği, mücavir alanda bulunması halinde ise suçun oluşmayacağı göz önüne alındığında; somut olayda; dosya içerisindeki bilirkişi raporunda suça konu yerin mücavir alan içerisinde kaldığı ve özel imar rejimine tabi yerlerden olmadığının belirtilmesi karşısında, söz konusu yerin, yapıldığı tarihte, belediye sınırları içerisinde veya özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığının kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi, şeklindeki kabülünden sonra İzmir Büyükşehir Beldiyesi sınırları içersinde Menderes ilçesinde mücavir alan uygulamasının devam ettiği açıkça kabul edilmiştir.

Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin; Suç tarihi 01.10.2014 olan 04.06.2024 tarihli 2023/10852 2015/4-71 Esas 2025/5161 Karar sayılı kararında;

5237 sayılı Kanun'un 184. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca imar kirliliğine neden olma suçunun oluşabilmesi için taşınmazın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerden olması gerektiği, mücavir alanda anılan maddenin birinci fıkrasının uygulanamayacak olması, Şahinbey Belediye Başkanlığı'nın 24.11.2015 tarih ve 19900 sayılı yazısında davaya konu yerin belediye mücavir alan içerisinde bulunduğunun belirtilmesine karşın, 10.05.2021 tarih ve 25254 sayılı yazısında dava konusu yerin imar planı kapsamında olduğunun belirtilmesi nedeniyle, suça konu yapının belediye sınırları içinde kalıp kalmadığı veya özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı konusunda çelişki giderilerek kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptandıktan sonra ve mücavir alanda kaldığı takdirde atılı suçun oluşmayacağı gözetilerek, sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması, şeklindeki kabülünden sonra Gaziantep Büyükşehir Beldiyesi sınırları içersinde Şahinbey ilçesinde Mücavir Alan uygulamasının devam ettiği açıkça kabul edilmiştir.

Yargıtay 4.Ceza Dairesi'nin; Suç tarihi 16.04.2013 olan 23.05.2024 tarihli 2021/43349 Esas 2024/7340 Karar sayılı kararında;

Yargıtay 4.Ceza Dairesi'nin; Suç tarihi 16.04.2013 olan 23.05.2024 tarihli 2021/43349 Esas 2024/7340 Karar sayılı kararında;

... Manisa Belediyesinin 09.05.2013 tarihli yazısında ''yapının belediyenin mücavir alanı ve imar planı içerisinde olduğunun'' belirtilmesi karşısında; 5237 Kanun'un 184 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında “Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır.” hükmü uyarınca suça konu yer mücavir alanda ise anılan maddenin birinci fıkrasındaki imar kirliliğine neden olma suçunun oluşmayacağı gözetilerek anılan yerin suç tarihi itibarı ile mücavir alanda kalıp kalmadığı ya da özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı araştırılıp, tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme sonucu mahkumiyet kararı verilmesi şeklindeki kabülünden sonra Manisa Büyükşehir Beldiyesi sınırları içersinde mücavir alan uygulamasının devam ettiği açıkça kabul edilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin yukarıda açıklanan istikrar kazanmış kararlarında görüldüğü üzere, 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu’nun 12.11.2012 tarihli ve 6360 sayılı Kanun’la değişik 5. maddesi ile yapılan "Büyükşehir belediyelerinin sınırları, il mülki sınırlarıdır.'' şeklindeki düzenlemeden öncesinde ve sonrasında mücavir alanlarda imar kirliliğine neden olma suçunun oluşmayacağı kabul edilmiştir.

12.11.2012 tarihinde yürülüğe giren "Büyükşehir belediyelerinin sınırları, il mülki sınırlarıdır.'' şeklindeki düzenlemeden sonra Develi Belediye Başkanlığının cevabı yazısında belirtildiği gibi halen uygulamaya devan eden mücavir alan uygulamasına rağmen Büyükşehir belediyesi sınırlarında bulunan mücavir alanlarda imar kirliliğine neden olma suçunun uygulanması ,diğer belediye sınırları içerisinde bulunan mücavir alanlarda imar kirliliğine neden olma suçunun uygulanmaması Anayasanın 10. maddesinde açıklanan Kanun önünde eşitlik ilkesine aykırılık teşkil edecektir.

TCK'nun 184. maddesinin gerekçesinde ''Madde metninde imar mevzuatında belirlenen usul ve koşullara aykırı olarak inşa faaliyetinde bulunmak, suç olarak tanımlanmıştır.'' şeklinde belirtilmiştir. Dolayısı ile herhangi bir imar uygulaması yapılmayan mücavir alan statüsündeki yerlerde İmar kirliliğine neden olma suçu uygulanamayacaktır. Ancak 3194 sayılı İmar Kanunu hükümleri uyarınca, gerektiğinde ruhsatsız veya ruhsata aykırı yapının mühürlenmesi, yıkılması ve idari para cezası uygulamaları söz konusu olabilecektir.

Somut olay incelendiğinde de; Sanığa yükletilen İmar kirliliğine neden olma suçundan dolayı ilk derece Mahkemesi tarafından verilen mahkumiyet kararının, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi tarafından ...'nın ''suça konu yapının bulunduğu yerin mücavir alan olması, özel imar rejimine tabi yerlerden olmaması'' şeklindeki cevabı yazısı nedeniyle kaldırılarak CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi,

Somut olay incelendiğinde de; Sanığa yükletilen İmar kirliliğine neden olma suçundan dolayı ilk derece Mahkemesi tarafından verilen mahkumiyet kararının, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi tarafından ...'nın ''suça konu yapının bulunduğu yerin mücavir alan olması, özel imar rejimine tabi yerlerden olmaması'' şeklindeki cevabı yazısı nedeniyle kaldırılarak CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin yukarıda açıklanan istikrar kazanmış kararlarında görüldüğü üzere, 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu’nun 12.11.2012 tarihli ve 6360 sayılı Kanun’la değişik 5. maddesi ile yapılan "Büyükşehir belediyelerinin sınırları, il mülki sınırlarıdır.'' Şeklindeki düzenlemeden öncesinde ve sonrasında mücavir alanlarda imar kirliliğine neden olma suçunun oluşmayacağnın kabul edilmesi,

Anayasanın 10. maddesinde açıklanan Kanun önünde eşitlik ilkesi,

Herhangi bir imar uygulaması yapılmayan mücavir alan statüsündeki yerlerde İmar kirliliğine neden olma suçunun uygulanamaması,

Ceza hukukunda "kanunilik ilkesinin" bir sonucu olarak, özel bir imar rejimi bulunmayan belediye mücavir alanı içerisinde, kişilerin ruhsatsız veya ruhsata aykırı olarak bina yapması veya yaptırması durumunda imar kirliliğine neden olma suçu işlenmiş olmayacaktır. Ruhsatsız yapılaşmanın sadece belediye sınırlarında veya özel imar rejimine tabi yerlerde ceza hukuku anlamında takip edilmesi, kapsam dışı bırakılan alanlar bakımından bir korumasızlığı akla getirse de bu yerlerde gerçekleştirilen inşaat faaliyetleri açısından bir sorumsuzluk söz konusu olmayıp, sadece Türk Ceza Kanunu açısından suç oluşmamakta, ancak 3194 sayılı İmar Kanunu hükümleri uyarınca, gerektiğinde ruhsatsız veya ruhsata aykırı yapının mühürlenmesi, yıkılması ve idari para cezası uygulamaları söz konusu olabileceği nedenleriyle isabetlidir.

SONUÇ:

Yukarıdaki açıklamalar ışığında;Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi kararının ONANMASINA karar verilmesi gerekirken BOZULMASINA, karar verilmesine karşıyız. 15.04.2025
Yargıtay — Esas No: 2018/14678, Karar No: 2019/7907, Tarih: 13.05.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/14678 E.  ,  2019/7907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, bıçak veya diğer aletleri izinsiz olarak satma satın alma taşıma veya bulundurma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre sanık ...’un temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

1-Dosyada mevcut Emniyet Genel Müdürlüğü Kriminal Polis Laboratuvarları Dairesi Başkanlığının 01/08/2013 tarihli ekspertiz raporuna göre ele geçen bıçağın 6136 sayılı Yasanın 4. maddesinde belirtilen yasak niteliği haiz bıçaklardan olmadığının belirtilmesi ve hal ve şartlara göre sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşıdığına dair bir delilin bulunmaması karşısında, sanığın unsurları itibariyle oluşmayan müsnet suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kabule göre de,

Sanığa isnat edilen suçun 6136 sayılı Yasanın 15/1. maddesinde düzenlendiği ve iddianamede de bu madde uyarınca cezalandırılmasının talep edildiği halde, yazılı şekilde 13/1. maddesinden hüküm kurulmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13/05/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2576, Karar No: 2012/9362, Tarih: 21.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/2576 E.  ,  2012/9362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkındaki "2003 ve 2004 takvim yıllarındaki sahte fatura düzenlemek" suçlarından mahkemece verilen mahkumiyet hükmünün, sanık tarafından 16.11.2009 tarihli dilekçe ile temyiz edildiği anlaşıldığından, 2004 takvim yılındaki sahte fatura düzenlemek suçuna ilişkin tebliğnamede görüş bulunmadığından bu konuda ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 21.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22820, Karar No: 2017/36278, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/22820 E.  ,  2017/36278 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10622, Karar No: 2018/3007, Tarih: 20.04.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/10622 E.  ,  2018/3007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... .... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16.03.2016 tarih ve 2015/29-2016/83 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2006 yılından beridir inşaat alanında faaliyet gösterdiğini, 27.03.2013 tarihinde "... simfa inşaat yaşama değer katan mekanlar" ibareli 37. sınıf hizmetleri içeren marka tescil başvurusunda bulunduğunu, davalının itirazı üzerine başvurunun reddine karar verildiğii, ... kararının hukuka aykırı olduğunu iddia ederek ... kararının iptali ile marka tescil işlemlerinin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... ve şirket vekilleri, markalar arasında iltibas oluştuğunu, ... kararının hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının 2013/28074 sayılı 37. sınıfta "... simfa inşaat yaşama değer katan mekanlar" ibareli marka tescil başvurusu ile davalı şirketin .... ibareli, ..., 35 ve 37. sınıf ürün ve hizmetleri içeren 07.02.2005/3448 ve ... ibareli ..., 35 ve 37. sınıf ürün ve hizmetleri içeren 07.02.2005/3468 sayılı markaları olduğu,taraf markaları arasında bütünsel olarak bıraktıkları izlenimin bu marka ve işaretlerin birbirleriyle ilintili oldukları yönünde kanaat oluşturduğu, farklılıkların markalar ile başvuru konusu işaret arasındaki benzerliğin etkilerini geri plâna itmeye yeterli olmadığı, taraf markalarının tescilli olduğu ürünlerin aynı tür ürün ve hizmetleri içerdikleri,taraf markaları arasında iltibas oluştuğu, ... kararının hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı asıl ve birleşen kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 42,60 TL temyiz ilam harcının temyiz eden asıl ve birleşen davada davacıdan alınmasına, 20.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5882, Karar No: 2022/7327, Tarih: 08.06.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/5882 E.  ,  2022/7327 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : Ankara 7. Hukuk Dairesi

ASIL DAVA

MAHKEMESİ : Ankara 40. İş Mahkemesi

1.BİRLEŞEN DAVA

MAHKEMESİ : Ankara 9. İş Mahkemesi

2.BİRLEŞEN DAVA

MAHKEMESİ : Ankara 45. İş Mahkemesi

3.BİRLEŞEN DAVA

MAHKEMESİ : Ankara 1. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki disiplin kurulu kararının iptali ile genel kurulun iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesinin 14.12.2017 tarihli ve 2016/2077 Esas, 2017/591 Karar sayılı kararının Bölge Adliye Mahkemesinin 20.03.2018 tarihli ve 2018/681 Esas, 2018/715 Karar sayılı kararı ile kaldırılıp davanın yeniden görülmesi için dosyanın Mahkemesine iadesi sonrasında İlk Derece Mahkemesince davaların konusuz kalması sebebiyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davalı Sendika vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Sendika vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Asıl davada davacı vekili dava dilekçesinde; davalı Türkiye Belediyeler ve Genel Hizmetler İşçileri Sendikası (Belediye İş Sendikası) Disiplin Kurulunun müvekkilinin geçici olarak ihraç edilmesine ilişkin 06.12.2016 tarihli ve 4172 sayılı kararının iptali ile davalı Belediye İş Sendikasının 25.12.2016 tarihinde yapılacağı belirtilen olağanüstü genel kurulun tüm sonuçları ile birlikte iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Birinci birleşen davada davacı vekili dava dilekçesinde; davalı Belediye İş Sendikası Disiplin Kurulunun müvekkilinin geçici olarak ihraç edilmesine ilişkin 06.12.2016 tarihli ve 4172 sayılı kararının iptali ile davalı Belediye İş Sendikasının 25.12.2016 tarihinde yapılacağı belirtilen olağanüstü genel kurulun tüm sonuçları ile birlikte iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

3. İkinci birleşen davada davacı vekili dava dilekçesinde; davalı Belediye İş Sendikası Disiplin Kurulunun müvekkilinin geçici olarak ihraç edilmesine ilişkin 06.12.2016 tarihli ve 4172 sayılı kararının iptali ile davalı Belediye İş Sendikasının 25.12.2016 tarihinde yapılacağı belirtilen olağanüstü genel kurulun tüm sonuçları ile birlikte iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

4. Üçüncü birleşen davada davacı vekili dava dilekçesinde; davalı Belediye İş Sendikası Disiplin Kurulunun müvekkilinin geçici olarak ihraç edilmesine ilişkin 06.12.2016 tarihli ve 4172 sayılı kararının iptali ile davalı Belediye İş Sendikasının 25.12.2016 tarihinde yapılacağı belirtilen olağanüstü genel kurulun tüm sonuçları ile birlikte iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

4. Üçüncü birleşen davada davacı vekili dava dilekçesinde; davalı Belediye İş Sendikası Disiplin Kurulunun müvekkilinin geçici olarak ihraç edilmesine ilişkin 06.12.2016 tarihli ve 4172 sayılı kararının iptali ile davalı Belediye İş Sendikasının 25.12.2016 tarihinde yapılacağı belirtilen olağanüstü genel kurulun tüm sonuçları ile birlikte iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili asıl ve birleşen davalara karşı sunmuş olduğu cevap dilekçelerinde; davacıların Genel Kurula katılmadığını, katılmadığı Genel Kurulun iptalini talep hakkı bulunmadığını, Sendika Tüzüğü'nün davacılar tarafından ihlal edildiğini, davacıların Kurulun olağanüstü değil, olağan Genel Kurul olduğunu iddia ettiğini, Sendika Genel Kurulunun Olağanüstü Genel Kurul için aldığı kararın kanuna uygun olduğunu, 18.10.2016 tarihinde bir grubun Sendika binasını bastığını, binada bulunanları tehdit ve darp ettiklerini, hakarette bulunduklarını ve arbede yaşandığını, bunun sonucunda savcılığa suç duyurusunda bulunulduğunu, gazetelere, internet haber sitelerine, parlamenterlere ve Meclis'e Sendika Yönetim ve Başkanlar Kurulu hakkında yanıltıcı ve doğru olmayan beyanatlar verildiğini belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle asıl ve birleşen davaların reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

“... davacı ile birleşin dava davacıları tarafından davacıların geçici olarak ihraç edilmesine ilişkin davalı sendika disiplin kurulunun 06/02/2016 tarihli kararının ve 25/12/2016 tarihinde yapılacak olan olağanüstü genel kurul kararlarının tüm sonuçları ile birlikte iptalinin talep edildiği, Ankara 21. İş mahkemesinin 2020/306 esas 2020/199 karar sayılı dosyasında 25/12/2016 tarihli olağanüstü genel kurul kararlarının 9, 10,11, maddeleri hariç tüm sonuçları ile birlikte iptaline karar verildiği...” gerekçesiyle konusuz kalan asıl ve birleşen davalar bakımından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili, cevap dilekçesinde belirttiği sebeplerle davanın reddi gerektiği gerekçesiyle kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu olan geçici ihraç ve iptali istenen diğer kararların kesin olarak sonuçlandığı ve Mahkeme kararında hata bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu olan geçici ihraç ve iptali istenen diğer kararların kesin olarak sonuçlandığı ve Mahkeme kararında hata bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davaya konu Disiplin Kurulu kararında davacıların üyelikten ihraç edilmediğini, görevlerinden geçici olarak ihraç edildiklerini, davacıların Sendika Tüzüğü'ne aykırı fiil ve davranışlarının ayrıntıları ve belgeleriyle dava dosyalarında mevcut olduğunu, Disiplin Kurulu kararlarına esas olayların savcılıklara intikal ettirildiğini, ceza davalarının devam ettiğini, dava dosyalarında bulunan Sendika Disiplin Kurulunun dosyalarının usul ve esas açısından hukuka uygun olduğunu, davaya konu edilen Disiplin Kurulu kararlarının Sendika Tüzüğü'ne ve hakkaniyete uygun olarak alınmış bulunduğundan davaların bu nedenle de reddine karar verilmesi gerektiğini, Sendika Disiplin Kurulunun davacılar hakkında verdiği görevlerinden geçici ihraç kararlarının çok kısa bir süre içerisinde Tüzük gereğince Olağanüstü Genel Kurula sunulduğunu, Olağanüstü Genel Kurulun da usulüne uygun olarak toplandığını ve görevlerden kesin ihraca oy birliği ile karar verildiğini belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Disiplin Kurulu kararının iptali ile Genel Kurulun iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun (6356 sayılı Kanun) 15 inci maddesi şöyledir:

“(1) Genel kurulda yapılan organ ve delege seçimlerinin devamı sırasında yapılan işlemlere ilişkin olarak seçim sonuç tutanaklarının düzenlenmesinden itibaren iki gün içinde yapılacak itirazlar hâkim tarafından aynı gün incelenir ve kesin olarak karara bağlanır. İtiraz süresinin geçmesi ve itirazların karara bağlanmasından hemen sonra hâkim, 14 üncü madde hükümlerine göre kesin sonuçları ilan eder ve ilgili kuruluş veya şubesine bildirir.

(2) Bakanlık veya kuruluş ya da şubesinin üye ve delegeleri; kanun ve tüzük hükümlerine aykırı olarak genel kurul ve seçim yapılması veya seçim sonuçlarını etkileyecek ölçüde bir usulsüzlük ya da kanuna aykırı uygulama iddiasıyla, bu işlemlerin veya genel kurulun iptali için genel kurul tarihinden itibaren bir ay içerisinde dava açabilir. Dava basit yargılama usulüne göre iki ay içerisinde sonuçlandırılır. (Ek cümle: 12/10/2017-7036/30 md.) Karar hakkında istinaf yoluna başvurulması hâlinde bölge adliye mahkemesi bir ay içinde kararını verir. (Değişik cümle: 12/10/2017-7036/30 md.) Bu karara karşı temyiz yoluna başvurulması hâlinde Yargıtayca on beş gün içinde kesin olarak karar verilir.