muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/30926, Karar No: 2013/24637, Tarih: 09.12.2013

TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 27. maddesinin 1. fıkrasında, çocuk mahkemelerinin yargı çevresinin, kurulduğu il ve ilçenin mülki sınırlarıyla belirleneceği düzenlenmiş, aynı maddenin 2. fıkrasında ise, çocuk ağır ceza mahkemeleri yönünden farklı bir düzenleme yapılıp, bu mahkemelerin yargı çevresinin, bulundukları il merkezi ve ilçeler ile bunlara adli yönden bağlanan ilçelerin idari sınırları olduğu hükme bağlanmış, bu şekilde çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerinin yargı çevresi farklı düzenlemelere tabi tutulmuştur. Çocuk mahkemelerinin yargı çevresinin, kurulduğu il ve ilçenin mülki sınırlarıyla belirlenmesi karşısında, il merkezi veya ilçe merkeziyle sınırlı yargı çevresine sahip bulunduklarında tereddüt bulunmamaktadır. Aksi halde çocuk ağır ceza mahkemeleri için ayrı bir düzenleme yapılmasının bir anlamı olmayacaktır.

Yasada ayrı ayrı düzenleme yapıldığı halde, çocuk ağır ceza mahkemeleri için öngörülen yargı çevresinin çocuk mahkemeleri için de geçerli olduğundan söz edilemez. Anılan maddenin 3. fıkrasında ise coğrafi durum ve iş yoğunluğu göz önünde tutularak çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerinin yargı çevresinin belirlenmesine veya değiştirilmesine Adalet Bakanlığının önerisi üzerine Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca karar verileceğinin düzenlenmesi ve Denizli Çocuk Mahkemesinin yargı çevresini genişleten herhangi bir kurul kararı da bulunmaması karşısında, yargı çevresinin ilçeleri de kapsayacağı şeklinde yorum yapılması mümkün bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin 16.01.2013 tarihli görevsizlik kararına yapılan itiraz üzerine Denizli 3. Ağır Mahkemesi’nden verilip kesinleşen 22.02.2013 ve 2013/119 değişik iş sayılı itirazın reddine ilişkin kararı,

Usul ve Yasaya aykırı olduğundan,

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 24.09.2013 gün ve 2013/304341 sayılı gönderme yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden kabulü ile hırsızlık suçundan sanıklar ... ve ... hakkında Denizli 3. Ağır Mahkemesi’nden verilip kesinleşen 22.02.2013 ve 2013/119 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5848, Karar No: 2019/2797, Tarih: 05.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/5848 E.  ,  2019/2797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Bozma

Yerel mahkemece sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında verilen hırsızlık ve kamu malına zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; hırsızlık suçunun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça konu soyunma odasının olduğu yerin, olay yeri inceleme raporuna göre, kısmen yandığı ve etrafının tel örgü ile çevrildiğinin belirtildiği, ancak kovuşturma aşamasında alınan bilirkişi raporuna göre, koruma amaçlı muhkem tedbirin olmadığının ifade edildiği olayda, suça konu yerin eklenti niteliğinde olup olmadığı hususundaki çelişki giderilerek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması, eğer suça konu yerin eklenti niteliğinde olduğu kabul edilirse suç tarihine göre eylem 5237 sayılı TCK’nun 142/1-b maddesindeki suçu oluşturacağı; eklenti niteliğinde kabul edilmez ise 5237 sayılı TCK’nun 141/1. maddesi ile uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça konu yerde hırsızlık suçunun işlenmesinden önce yangın çıkmış olması sebebiyle zarara ilişkin net bir tespitin olmayışı ayrıca çalınan eşyalar bakımından mala zarar verme suçundan o malı almak amacı ile bizatihi malın aynına verilen zarar nedeni ile sanıkların üzerlerine atılı mala zarar verme suçunun unsurları itibari ile oluşmayacağı hususunun gözetilmemesi,

3-Kabule göre de;

a-Sanıklar hakkında kamu malına zarar vermek suçundan açılan kamu davasında sanıkların usulünce yasal hakları hatırlatılmadan savunmalarının alınması sureti ile savunma haklarının kısıtlanması,

b-Hırsızlık suçundan kurulan hükümler açısından belirlenen cezadan 5237 sayılı TCK’nun 62. maddesi gereğince 1/6 indirim oranı uygulanırken 1 yıl 8 ay hapis cezası yerine 1 yıl 10 ay hapis cezası tayin edilerek sanıklar hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

.../...

c-Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan hapis cezası verilmiş olmasına rağmen 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına karar verilmemesi ve T.C. Anayasa Mahkemesinin hükümlerden sonra 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 sayılı TCK 53. madde 1. fıkra b bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

d-5271 sayılı CMK'nun 324. maddesinin 2 ve 3. fıkralarında yargılama giderlerinin neleri kapsayacağının, kimin tarafından belirleneceğinin, kime ve nasıl yükletileceğinin düzenlendiği, buna göre iştirak halinde her bir sanığın sebebiyet verdiği yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden ise paylarına düşen oranın belirlenerek karar verilmesi gerekirken yargılama giderleri ile ilgili infazda tereddüde yol açacak şekilde sanıklardan tahsil edileceği belirtilerek hükmedilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan T.C. Gençlik ve Spor Bakanlığı İl Müdürlüğü vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 05.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3450, Karar No: 2015/11645, Tarih: 23.06.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/3450 E.  ,  2015/11645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARŞIYAKA 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/12/2014

NUMARASI : 2013/893-2014/754

Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesinde; davalı ile Karşıyaka 2. Aİle Mahkemesinin 2009/1199 Esas 2011/262 Karar sayılı ilamı ile boşandıklarını ve bu karar ile müşterek çocuklar Gür ve Sarp lehine aylık 850'şer TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, aradan geçen zaman içerisinde çocukların ihtiyaçlarının arttığını ve bu nafakanın günün ekonomik koşullarında yetersiz kaldığını belirterek, müşterek çocuk Sarp için hükmedilen iştirak nafakasının aylık 2.000 TL'ye, Gür için hükmedilen iştirak nafakasının ise 2.500 TL'ye çıkarılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; talep edilen nafaka miktarının çocukların yaşları ve ihtiyaçlarına göre fazla olduğunu, müvekkilinin davacı ile boşandıktan sonra yeniden evlendiğini, müvekkilinin aylık 6000 TL net ücret ve her üç ayda bir kez de, bir maaş tutarında ikramiye aldığını, tarafların müşterek maliki oldukları ev ve aracın ise halen bedelsiz olarak davacının kullanımında olduğunu belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; müşterek çocukların eğitim- öğretim çağında oldukları ve ihtiyaçlarının arttığı gerekçesi ile tarafların sosyal ve ekonomik durumları da göz önüne alınarak davanın kısmen kabulüne ve müşterek çocuk Sarp için belirlenen 850 TL iştirak nafakasının aylık 1500 TL'ye, müşterek çocuk Gür için belirlenen 850 TL iştirak nafakasının ise aylık 1750 TL'ye çıkartılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava; iştirak nafakasının artırılması istemine ilişkindir.

TMK.'nın 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf, ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan, iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur. Ne var ki, nafaka miktarının belirlenmesine esas alınması gereken giderlerinin makul sınırlar içinde kalmasına özen gösterilmesi ve velayet kendisine bırakılmayan tarafın ağır yükümlülüklere maruz bırakılmaması gerekmektedir.

İştirak nafakası takdir edilirken; çocuğun yaşı, ihtiyaçları, okul seviyesi, sosyal çevreye göre yaşam seviyesi, velayet tevdi edilen tarafın ekonomik durumu ile nafaka yükümlüsünün mali gücü birlikte değerlendirilip, hakkaniyete uygun karar verilmelidir.

Dosya içeriğinden; tarafların 11.03.2011 tarihli ilam ile boşandıkları ve velayetleri anneye bırakılan müşterek çocuklar Sarp ve Gür için aylık 850'şer TL iştirak nafakasına hükmedildiği, eldeki davanın 16.12.2013 günü açıldığı, davacı annenin mesleğinin "şehir plancısı" olduğu ancak çalışmadığı, Türkiye Vakıflar Bankası'ndan gelen yazı cevabına göre, iki ayrı vadeli hesabında 255.000,00 TL ve 247.239,00 Euro parasının bulunduğu, davalı babanın ise; bir şirkette satış pazarlama müdürü olarak çalıştığı, aylık 6000 TL net ücret ve yılda 4 maaş tutarında ikramiye aldığı, aylık 1.050 TL kira giderinin bulunduğu, müşterek çocuk Gür'ün 16 yaşında ve 11. Sınıf öğrencisi olduğu, Sarp'ın ise 10 yaşında olup, özel bir kolejde eğitimine devam ettiği anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocukların yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, ekonomik göstergelerdeki değişim ile nafaka yükümlüsü davalı babanın gelir durumu nazara alındığında; artırılan iştirak nafakası miktarı fazla olup, TMK.4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

O halde mahkemece yapılacak iş; çocukların yaşı, eğitim durumları, ihtiyaçları ve davacı anne ile nafaka yükümlüsü babanın ekonomik durumu gözetilerek, TMK'nın 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktar nafakaya hükmetmek olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35874, Karar No: 2015/37627, Tarih: 23.12.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/35874 E.  ,  2015/37627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı Toplu Konut İdaresi Başkanlığı tarafından yaptırılan... Toki Konutları'ndan daire satın alındığını, dairenin teslimatının yapılmasına rağmen teslimin birçok eksik ile yapıldığını ve taşındıktan sonra birçok ayıplı iş belirlediğini, bunun yanında apartmanın ortak kullanım alanlarında da eksik imalat bulunduğunu ileri sürerek, yapılacak keşif neticesinde daire içerisinde ve ortak kullanım alanlarında belirlenecek eksik ve ayıplı işlerin belirlenerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 500,00 TL'nin yasal faiziyle tahsilini, bilahare vermiş olduğu dilekçesi ile de talebini 4.200,53 TL'ye çıkartarak faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesi istemiştir.

Davalı, dairede ayıp ve eksik bulunmadığını sorumluluğun yüklenici firmaya ait olduğunu, ayıp ihbar mükellefiyetinin yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır.Öyle olunca, 4077 sayılı ...’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan Türk Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 223.maddesi uygulanacaktır. Türk Borçlar Kanununun 223.maddesine göre, ” Alıcı, devraldığı satılanın durumunu işlerin olağan akışına göre imkan bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satılanda satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp görürse, bunu uygun bir süre içinde ona bildirmek zorundadır.” Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirmeyle ortaya çıkarılamayacak bir ayıp mevcut olup da, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa bu durumu da hemen satıcıya ihbar etmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. TBK’nun 223. maddesinde öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz. Hemen belirtmek gerekir ki eksik iş, yapılması gerektiği halde yapılmayan işleri, ayıplı iş ise eserde olması gereken vasıfla fiilen mevcut olan arasındaki farkları ifade eder. İşin yapılmayan kısmının teslim ve muayenesi söz konusu olamayacağından iş sahibinin eksik işler yönünden ihbarda bulunmasına ya da ihtirazı kayıt koymasına gerek yoktur İş sahibinin muayene ve ihbar yükümlülüğü sadece ayıplı işler içindir. 4077 sayılı Yasanın 30. maddesine göre, sözleşmeden kaynaklanan edimin ifasındaki eksiklik nedeniyle davacının 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde satıcının sorumluluğuna gidebileceği kabul edilmelidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakılacak olursa;dava konusu konutunun 2009 tarihinde teslim edildiği, davalı idare tarafından geçici kabulün ise 25.08.2009 tarihinde yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Dava konusu ...Konut'larında mahkemece keşif yapılmış ve konusunda uzman bilirkişiler tarafından 25.03.2014 tarihli rapor tanzim edilmiştir. Bilirkişiler, gizli ayıpların ortaya çıkması gereken tarih olarak konutun tesliminden sonra en az bir kış mevsiminin geçmesi gerektiğini belirtmişlerdir.Davacının konutu teslim ile dava tarihine göre dört kış mevsiminin geçtiği görülmektedir. Kaldı ki, konutların bulunduğu ...ilinde kış mevsiminin diğer il ve yörelere göre daha ılıman geçtiği de bilinmektedir. Diğer bir söyleyişle, daire ve ortak alanlardaki gizli ayıpların süresinde ihbar yapılmadığının kabulü ile reddine karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

3-Davacının dairesi ile ortak alanlardaki eksik imalatlar yönünden ise mahkeme gerekçesinde açıkça, davalı idare tarafından eksik imalatların tamamlanması hususunda yüklenici firmalara süre verildiği ve buna istinaden de eksikliklerin bulunduğunun belirlendiği ve çalışmaların devam ettiğinin komisyonca beyan edildiğinden bahsedilmiş ancak eksik imalatların dava ve keşif tarihi itibariyle ne kadarının tamamlanıp tamamlanmadığının belirlenmediği, bilirkişi raporu doğrultusunda tamamı yönünde hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca, az yukarıda belirtildiği şekilde, idarece kurulan komisyon ile yüklenici müteahhit firmalara eksik imalatların ne kadarının tamamlatılıp tamamlattırılmadığının tespiti ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıdaki 1.bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. Ve 3.bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 23/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22503, Karar No: 2013/3362, Tarih: 25.02.2013

**15. Ceza Dairesi         2012/22503 E.  ,  2013/3362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala Zarar Verme, Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanıkların, yol genişletmek amacıyla dozer ile çalışma yaptıkları sırada mağdur ve katılana ait 2 adet fıstık ağacı ve 5 tane sumak ağacına zarar verdikleri ve sanık ...,'in kesilen fıstık ve sumak ağaçlarını evine götürdüğü şeklinde gerçekleştiği iddia edilen olayda;

Olay yerinde fen ve ziraat bilirkişisi refakate alınarak, çekişmeli taşınmazın tapu kaydı getirttirilip keşif yapılarak sanıkların zarar verdikleri iddia edilen fıstık ve sumak ağaçlarının katılan ile mağdurun taşınmazlarının sınırları içinde kalıp kalmadığı ve verilen zararın saptanmasından sonra sonuca göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1732, Karar No: 2023/8392, Tarih: 04.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/1732 E.  ,  2023/8392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2014/165 Esas, 2014/189 Karar

KARAR : Ret

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atma nedeniyle taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkin yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, Dairemizce onanarak 15.06.2017 tarihinde kesinleşmiştir.

Davalı TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekili 04.11.2022 tarihli dilekçesi ile dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... köyü eski 140 parsel sayılı taşınmazın yenileme ile ... ada 4 parsel numarasını aldığını ayrıca yüz ölçümü değişikliğinin de olduğunu, 140 parsel olarak hüküm verildiğinden karar ekinde yer alan teknik bilirkişi raporunun uygulama kabiliyeti kalmadığından yeniden düzenlenecek fen raporu doğrultusunda kararın tavzih edilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 11.11.2022 tarihli ek karar ile tavzih isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 305 inci maddesinde; "Hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa, icrası tamamlanıncaya kadar taraflardan her biri hükmün açıklanmasını veya tereddüt ya da aykırılığın giderilmesini isteyebilir. Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez." hükmü yer almaktadır. Aynı Kanun'un 305/A maddesinde ise "Taraflardan her biri, nihaî kararın tebliğinden itibaren bir ay içinde, yargılamada ileri sürülmesine veya kendiliğinden hükme geçirilmesi gerekli olmasına rağmen hakkında tamamen veya kısmen karar verilmeyen hususlarda, ek karar verilmesini isteyebilir. Bu karara karşı kanun yoluna başvurulabilir." düzenlenmesi bulunmaktadır.

Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Mahkemece verilen 11.11.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Davalı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

04.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3845, Karar No: 2019/679, Tarih: 06.02.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/3845 E.  ,  2019/679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı ve davalılar vekilleri tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı ...’ın maliki olduğu 755 ada 143 parsel sayılı taşınmazdaki 2 nolu bölümü mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak davalılara devrettiğini ileri sürerek dava konusu taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, anneleri olan dava dışı ...'in babası ...’tan intikal eden 373 ada 8 ve 1067 ada 97 nolu parsel sayılı taşınmazları mirasbırakan ...'ye devrettiğini ve karşılığında da dava konusu taşınmazın kendilerine temlik edildiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’nin 15.09.2013 tarihinde öldüğü, geride davacı oğlu ... ile dava dışı kızı ...’in mirasçı olarak kaldığı, davalıların ...’in kızları olduğu, mirasbırakanın maliki olduğu 755 ada 143 parseldeki 2 nolu bağımsız bölümü 16.08.2013 tarihinde davalılara eşit paylarla satış suretiyle devrettiği, çekişmeli taşınmazın arsa vasfındayken 1/8 payının davalıların babası dava dışı... tarafından 20.11.1997 tarihinde dava dışı 3. kişilere ve bu kişiler tarafından da 15.12.1997 tarihnde mirasbırakana temlik edildiği, mirasbırakanın 1991 yılında ölen eşinden intikal eden 373 ada 18 parseldeki ve 1067 ada 97 parseldeki 7 nolu bağımsız bölümdeki dava dışı ...’e ait miras payının ... tarafından 08.04.1997 tarihinde mirasbırakana devredildiği anlaşılmaktadır.