muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/16000, Karar No: 2022/3562, Tarih: 02.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/16000 E.  ,  2022/3562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1-Yargıtay bozma ilamı sonrası sanıklardan ...'ya atanan müdafiinin, duruşma günü Pazar ilçesinde bir başka duruşması olduğu gerekçesiyle mazeret dilekçesi vererek duruşmaya katılamayacağını bildirmesi üzerine mazereti kabul edilmesine rağmen duruşmanın başka bir güne ertelenerek sanık müdafiine savunma yapma imkanı tanınmadan ve sanık ...'nın kendisi de dinlenmeden aynı gün karar verilerek savunma hakkının ihlal edilmesi,

2-Yargıtay bozma ilamından sonra sanıklar ... ve ...'nın savunmalarının alınmaması ve müdafiilerinin de hükmün açıklandığı duruşmada hazır bulunmamaları nedeniyle savunma haklarının kısıtlanması,

3-Sanık ...'nın 24/08/2014 ve 18/09/2014 tarihlerinde müştekiye ait iş yerinden hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından dolayı TCK'nun 43/1 maddesi hükümleri uygulanarak bir kez ceza verilmesi gerektiği gözetilmeden iki kez cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

4-Sanıklar hakkında düzenlenen iddianamede TCK'nın 116/4 maddesinin uygulanması talep edilmediği halde sanıklara CMK'nın 226.maddesine uygun şekilde ek savunma verilmeden anılan maddenin uygulanması,

5-Sanıklardan ... ve ...'in 24.08.2014 tarihli işyeri dokunulmazlığının ihlali eylemini, sanıklardan ... ve ...'nın ise 18.09.2014 tarihli işyeri dokunulmazlığının ihlali eylemini birlikte gerçekleştirdikleri sabit olduğu halde haklarında TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Robert ve ... müdafiileri ile o yer C.Savcısının temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 02.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/23540, Karar No: 2020/17028, Tarih: 23.11.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/23540 E.  ,  2020/17028 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit yaralama suçundan sanık ...'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ve basit yaralama, hakaret ve tehdit suçlarından sanık ...'ın, Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 125/1, 106/1-2. cümle, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 Türk lirası ve 2 kez 1.500,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, cezaların TCK’nin 51. maddesine göre ertelenmesine dair Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.06.2018 tarihli ve 2016/222 Esas, 2018/448 Karar sayılı kararlarına karşı Adalet Bakanlığının 14.10.2020 tarihli ve 2020/12504 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.10.2020 tarihli ve 2020/92267 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamelerde;

5237 sayılı Kanun'un 51/1. maddesinde yer alan “İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir” şeklindeki düzenleme adli para cezalarının ertelenmesinin söz konusu olmadığı nazara alındığında, sanık ... hakkında verilen 2.000,00 Türk lirası ve sanık ... hakkında verilen 2.000,00 Türk lirası ve 2 kez 1.500,00 Türk lirası adli para cezalarının ertelenemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adli para cezasına mahkum edilen sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'da adli para cezaları hakkında erteleme hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, TCK’nin 51. maddesine aykırı şekilde adli para cezasının ertelenmesine karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır.

Bu nedenle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; sanık ... hakkında kasten basit yaralama ve sanık ... hakkındaki kasten basit yaralama, hakaret ve tehdit suçlarından Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.06.2018 tarihli ve 2016/222 Esas, 2018/448 Karar sayılı kararlarının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (c) bendi gereğince aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14037, Karar No: 2007/14583, Tarih: 15.11.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/14037 E.  ,  2007/14583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... Beldesi İncirlik mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, fen bilirkişi raporunda (B) ile işaretlenen 6.361 m2 yüzölçümlü taşınmazın ... adına tapuya tesciline, (A ve C) ile işaretlenen yere yönelik davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

Taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu işlemi 1955- 1956 yıllarında yapılmış ve 26.09.1956 tarihinde kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

Davalılar Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazları fen bilirkişi raporunda (B) ile işaretlenen 6.361 m2 yüzölçümlü bölüme ilişkin olup mahkemece bu yer hakkında yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hükme yeterli değildir. Mahkemece hükme dayanak alınan Jeoloji mühendisleri ve Jeomorfoloğ mühendis ve harita mühendisinden oluşturulan bilirkişi kurul raporunda, yasa ve yönetmelik hükümleri ile 16.04.1972 gün 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde açıklanan hususlar dikkate alınarak kıyı kenar çizgisi belirlenmemiş olup soyut ifadelerle belirledikleri kıyı kenar çizgisi ile idarenin belirlediği kıyı kenar çizgisinin yanlış olduğunu ifade etmişlerdir. Diğer taraftan, dava tescil davası olduğu halde taşınmaz üzerindeki zilyetliğin hangi tarihte başladığı ve zilyetlikle taşınmaz edinme koşulları yöntemince belirlenmemiştir.

Bilindiği üzere, son kez yürürlüğe giren 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun "kıyı kenar çizgisini "belirleme yöntemine ilişkin 5 ve 9. maddeleri, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı kapsamı dışında bırakılmış;anılan kanun maddesinin uygulanmasına yorum getiren ve görülmekte olan davalarda dikkate alınması zorunlu bulunan 28.11.1997 gün ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında "kural olarak, mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisi belirlenmesi görevinin adli yargıya ait olduğuna; ancak 3621 Sayılı Kıyı Kanunu'nun 9. maddesi uyarınca idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve yazılı bildirime rağmen yasal süresinde idari yargıya başvurulmaması nedeniyle yargı yolunun kapanmış olması veya idare tarafından verilip kesinleşmiş karar bulunması durumlarında, bunlara uygun şekilde kıyı kenar çizgisinin adli yargı tarafından saptanması gerektiğine" işaret edilmiştir.

Somut olayda; dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede idarece 3621 Sayılı Kanun hükümleri uyarınca kıyı kenar çizgisi tesbitinin yapıldığı anlaşılmakla birlikte kesinleşip kesinleşmediğine dair dosya içerisinde bir belge bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, öncelikle idare tarafından 3621 sayılı Kanunun 9.maddesi hükmüne göre düzenlenen "kıyı kenar çizgisi" haritasının 5/3 sayılı kararda yazılı olduğu gibi ilgililerine bizzat tebliğ edilip edilmediğinin veya ilanen bildirime karşın, idari yargıya başvurulup başvurulmadığı idareden sorulmalı, davanın taraflarını bağlayan bir içerik kazandığının belirlenmesi durumunda "kıyı kenar çizgisi" idarenin düzenlendiği haritaya değer verilerek saptanmalıdır.

Harita düzenlenmediğinin yada düzenlenip de 5/3 sayılı kararda yazılı olduğu gibi bizzat bildirim yapılmadığının veya ilanen bildirime karşın, idari yargıya başvurulmadığının ortaya çıkması halinde ise, uzman ziraat, harita mühendisi, jeolog ve jeomorfologların bulunduğu yeni bir bilirkişi kurulu oluşturularak, dava konusu taşınmazın bulunduğu yere ilişkin, memleket haritası, en eski tarihli askeri haritalar, hava fotoğrafları, Valilik Bayındırlık ve İskan Müdürlüğünce kıyı kenar çizgisi saptanması sırasında kullanılan ve oluşturulan işlemli tüm evrak, belge ve haritalar getirtilip tüm kayıtların uygulanması sağlanmalı, gerektiğinde değişik kodlardan toprak örnekleri alınıp analizler yaptırılmalı, mevsimsel etkiler de göz önünde tutularak yukarıda yapılan kıyı kenar çizgisi tanımına uygun biçimde kıyı kenar çizgisi saptanmalı, kıyı kenar çizgisi içinde kalması halinde dava reddedilmelidir.

Yukarıda açıklanan yöntemle yapılan uygulama ve araştırma sonucu taşınmazın kıyı kenar çizgisi dışında kaldığının belirlenmesi halinde bu kez davacı gerçek kişinin bu yeri Hazineye karşı 3402 Sayılı Yasanın 14 ve 17. maddeleri gereğince imar-ihya ve zilyetlik yoluyla kazanıldığını kanıtlaması gerekeceğinden, bu kez dava konusu taşınmazın bulunduğu yere ilişkin olarak 1980 ‘li yıllara ilişkin 1/20000 ve 1/25000 ölçekli stereoskopik hava fotoğrafları ile aynı yıllara ilişkin fotogonometri yöntemiyle düzenlenmiş harita, ayrıca çekişmeli taşınmazın ihdasen hazine adına tapuya tescil edilen 1053 parselin imar uygulaması sonucu oluşan rekreasyon alanında kaldığı anlaşıldığından 1053 parselin ihdas ve ifrazına ilişkin tüm haritalar ve belgeler bulundukları yerlerden getirtilmeli, taşınmaz başında yapılan keşifte uygulanmalı, ziraat mühendisi, harita mühendisi ve orman mühendisi ile birlikte hava fotoğrafları; topoğrafik harita ve kadastro paftası ile çakıştırıldıktan sonra mahalline uygulanmalı, stereoskop aletiyle incelenmeli, fen, ziraat ve orman bilirkişi tarafından taşınmaz üzerinde tam olarak hangi tarihten itibaren zilyetliğin başladığı belirlenmeli, temyize konu taşınmazın geldisi olan 1053 nolu parselin ihdasen oluştuğu 05.03.1997 tarihine kadar geçen zilyetlik süresinin iktisap için yeterli olup olmadığı üzerinde durulmalı, zilyetlik olgusunun maddi olaylara dayalı olmasından hareketle, maddi olayların ancak tanık, bilirkişi ve benzeri anlatımlarla kanıtlanacağı gözetilmeli (H.G.K. 30/03/1994 gün ve 1993/8-939-1994/176 sayılı kararı), komşu parsellerin tutanak ve dayanakları uygulanmalı; bu taşınmazı sınır olarak nasıl nitelendirdikleri araştırılmalı; tarafların bildirecekleri zilyetlik tanıkları taşınmaz başında dinlenmeli; zilyetliğin ne zaman başladığı, kaç yıl, ne şekilde devam ettiği sorulup, kesin tarih ve olgulara dayalı, açık yanıtlar alınıp; 05.03.1997 tarihine kadar davacı kişi yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenmeli; 3402 Sayılı Yasanın 14. maddesi uyarınca, davacı ile eklemeli zilyetler yönünden de tapu sicil ve kadastro müdürlükleri ile mahkeme yazı işleri müdürlüğünden senetsiz belgesiz araştırması yapılıp, sulu ve ... olarak kazanılmış toprak miktarı belirlenip, yasanın getirdiği 40/100 dönüm sınırlamasının aşılıp aşılmadığı saptanmalı, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılar Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıran Orman Yönetimine iadesine 15.11.2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16970, Karar No: 2017/4901, Tarih: 06.04.2017

**3. Hukuk Dairesi         2015/16970 E.  ,  2017/4901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili,dava dilekçesi ile ;davacıya ait 5627 nolu sulama kuyusu için davalı kurum tarafından sayaç okuma raporuna istinaden 74.077,87 TL borç ihdas edildiğini, davacının borcun ihdas edildiği tarihe kadar borcunu düzenli ödediğini, davacının kaçak elektrik kullanmadığını, , davalı kuruma hiç bir borcunun bulunmadığını ,davalı kurum tarafından düzenlenen faturanın yüksek olduğunu beyanla davalı tarafından düzenlenen 74.077,87 Tl lik borç nedeniyle fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak şimdilik 1.000,00 TL davacının borçlu olmadığının tespitini talep ve dava edilmiştir.

Davalı vekili,cevap dilekçesi ile;yapılan tahakkukun usul ve yasaya uygun olduğunu beyanla davanın reddini talep etmiştir .

Mahkemece; " Davanın kısmen kabulü kısmen reddi ile ;Davacının kaçak kullanım bedeli olarak 30/06/2010 tarih 63400 seri nolu kaçak tahakkukuna ve kaçak ek tahakkukuna istinaden 34.517,70 TL olarak talep edilen borç miktarından 557,24 TL borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin talebinin reddine, "karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir .

1-)Uyuşmazlık kaçak tahakkuku , kaçak ek tahakkuku , endeks esaslı ek tahakkuk ve otomatik dönem tahakkukuna dayalı açılan menfi davası niteliğindedir.

HMK.'nın 266 ve devamı maddeleri uyarınca mahkeme; çözümü hukuk dışında, özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Hakim, kendisinin sahip olmadığı özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişiye başvurur. Bu nedenle, bilirkişinin kendisinden sorulan husus hakkında, özel ve teknik bir bilgiye sahip olması, başka bir deyişle o konuda uzmanlaşmış olması gerekir.

HMK.'nun 281.maddesinde; tarafların, bilirkişi raporunda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını; belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebilecekleri; mahkemenin bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden ek rapor alabileceği; ayrıca, gerçeğin ortaya çıkması için gerekli görürse, yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabileceği açıklanmıştır.

Bilirkişiler, raporlarını hazırlarken raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. Bilirkişi raporu aynı zamanda Yargıtay denetimine de elverişli olacak şekilde bilgi ve belgeye dayanan gerekçe ihtiva etmelidir. Ancak, bu şekilde hazırlanmış raporun denetimi mümkün olup, hüküm kurmaya dayanak yapılabilir.

Bilirkişi raporu kural olarak hâkimi bağlamaz. Hâkim, raporu serbestçe takdir eder. Hâkim, raporu yeterli görmezse, bilirkişiden ek rapor isteyebileceği gibi gerçeğin ortaya çıkması için önceki bilirkişi veya yeniden seçeceği bilirkişi vasıtasıyla yeniden inceleme de yaptırabilir.

Somut olayda; mahkeme tarafından düzenletilen bilirkişi raporu ve ek rapor incelendiğinde; davaya dayanak 74.077,87 Tl lik tahakkuk kapsamında kalan tüm faturalar yönünden inceleme yapılmadığı ; incelemenin salt kaçak ve ek tahakkuk yönünden yapıldığı , endeks esaslı ek tahakkuk ve otomatik dönem tahakkuklarının inceleme kapsamına alınmadığı ve eksik incelemeye dayalı sözkonusu bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm tesis edildiği anlaşılmaktadır .

Mahkemece; dosyanın 74.077,87 kapsamındaki taksitlendirilmiş tahakkuk kapsamında kalan tüm faturalar yönünden (yapılan ödemede nazara alınarak ) değerlendirme yapılması amacıyla ek rapor için önceki bilirkişi kuruluna tevdii ile hüküm kurmaya ve Yargıtay denetimine elverişli ek rapor alınması; sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken; yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak, yazılı şekilde hüküm oluşturulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2-) Bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5371, Karar No: 2013/14350, Tarih: 17.09.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/5371 E.  ,  2013/14350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş, davalı ... vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla duruşma için belirlenen 17.09.2013 günü temyiz eden davacılar ve davalı ... vekilleri ile davalı ... vekili Av. ....'ın yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilimiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın cephe aldığı Fatih Sultan Mehmet Bulvarı'nın değerlendirme tarihi itibariyle arsa m2 Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından, resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 birim fiyatı 519,25 TL. Olduğu halde yapılan bilirkişi incelemesi sonucu taşınmaza vergi değerinden daha düşük değer biçilmesi nedeniyle bilirkişi kurulu raporu hükum kurmaya yeterli ve inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü yeni emsal satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer bilçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun değiştirilen Geçici 6. maddesinin 7. fıkrası uyarınca; harç ve vekalet ücretinin bedel tespiti davalarında öngörüldüğü şekilde maktu olarak belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davacılardan ve davalı ... Başkanlığından peşin alınan temyiz harçlarının iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25604, Karar No: 2012/21343, Tarih: 10.12.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/25604 E.  ,  2012/21343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 1- 2002 yılında işlediği iddia edilen sahte fatura düzenlemek suçundan zaman aşımı nedeniyle düşme,

2- 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek, suçundan; mahkumiyet

Gerekçeli karar başlığında yanlış yazılan suç tarihlerinin 31.12.2002 ve 31.12.2003 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

I- Katılan vekilinin "2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı, suçun işlendiği 31.12.2002 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık müdafiinin "2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan mahkumiyet hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabii olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 31.12.2003 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeksizin yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğinceuygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 10.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.