muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6919, Karar No: 2012/14485, Tarih: 27.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/6919 E.  ,  2012/14485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.02.2011 tarih ve 2009/28-2011/11 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı Etki ve Renk Koz. San ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı karşı davalı vekili, asıl davada, müvekkilinin "LANCOME", ''MIRACLE LANCOME", “POEME”, “HYPNOSE LANCOME+ŞEKİL" "HYPNOSE LANCOME" markalarının parfüm ve kozmetik ürünlerinde kullanılmak üzere sahibi bulunduğunu, davalıların kozmetik ürünlerinde müvekkili markalarına yaklaşma amacı güderek “HIPNOZ MUTANT”, “BOEM MUTANT”, "MIRAC MUTANT" ibarelerini ve ambalaj tasarımlarını kullandığını, davalılara ait işyerlerinde yapılan aramalarda müvekkilinin markaları ve ürün ambalajları ile iltibas oluşturan ürünlerin tespit edildiğini ve el konulduğunu, davalıların eylemlerinin 556 sayılı KHK’nin 61. maddesinde düzenlenen marka hakkına tecavüz ve TTK’nun 56. maddesinde yer alan haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek, davalıların müvekkili şirketin markadan faydalanma haklarına tecavüz teşkil eden fiillerinin haksız olduğunun tespiti ile haksız rekabetlerinin önlenmesine, haksız rekabetin neticesi olan maddi durumun ortadan kaldırılmasına, tecavüz teşkil eden ürünlerin imalatının ve satışa arz edilmelerinin önlenmesine, ürünlerin bulundukları yerlerden toplatılmasına ve imhasına, müvekkiline ait markalarından faydalanma haklarına tecavüzlerinin ref ve men’ine, 10.000 YTL manevi tazminatın davalılardan faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, karşı davanın reddini istemiştir.

Davalılardan Etki Kozmetik Ltd. Şti ve Renk Kozmetik Ltd. Şti vekili, müvekkili firmanın ürünlerinin yazı, desen, karakter ve ambalaj şekli ve boyut olarak davacı ürünlerinden farklı olduğunu, nihai alıcının etkilenmesinin ve ürünleri benzer sanmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiş, karşı davada da müvekkillerinin

işyerlerinde yapılan aramalar nedeniyle müvekkillerinin itibarlarının zedelendiğini, ileri sürerek 10.000 YTL manevi tazminatın davacıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Özleydi Kozmetik Ltd. Şti temsilcisi, davanın reddini ve karşı davada da 1.000,00 TL manevi tazminatın davacıdan tahsilini talep etmiştir.

işyerlerinde yapılan aramalar nedeniyle müvekkillerinin itibarlarının zedelendiğini, ileri sürerek 10.000 YTL manevi tazminatın davacıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Özleydi Kozmetik Ltd. Şti temsilcisi, davanın reddini ve karşı davada da 1.000,00 TL manevi tazminatın davacıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının tescilli markaları “MİRACLE” “POEME” ve “HYPNOSE” ile davalı markalarındaki “MİRAC”, “BOEM” ve “HİPNOZ” ibarelerinin telaffuz açısından benzer olduğu, ambalaj tasarımlarında kullanılan yazıların tipi, kutunun yüzeyinde konumlandırıldığı yerler, zeminde ve harflerde kullanılan renkler bakımından neredeyse aynılık bulunduğu, ambalajlar bir bütün olarak değerlendirildiğinde aynı izlenimi bıraktığı, sıradan bir kullanıcının rafta gördüğünde orijinal olan davacı ürünü ile davalı tarafın ürününü karıştırma ihtimalinin çok yüksek olduğu, davalıların eylemlerinin 556 sayılı KHK hükümleri uyarınca marka haklarına tecavüz ve TTK hükümleri uyarınca da haksız rekabet teşkil ettiği gerekçesiyle asıl davanın kabulüne,10.000 YTL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline,karşı davaların reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı Etki Kozmetik Sanayi ve Ticaret Ltd.Şti ve Renk Kozmetik Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı Etki ve Renk Koz. San ve Tic. Ltd. Şti.vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Etki ve Renk Koz. San ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 474,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 27.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13622, Karar No: 2014/10931, Tarih: 17.11.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/13622 E.  ,  2014/10931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

31/03/2009 gün, 2007/30 Esas, 2009/188 Karar sayılı hükmün sanık müdafii Av....'na 13/07/2009 tarihinde tebliğinden sonra yasal süre içinde temyiz edilmemesi nedeniyle kesinleştirilip infaza verilmesi üzerine, söz konusu hükmü süresinde temyiz ettiği halde mahkeme kayıtlarına ve temyiz defterine işlenmediği gerekçesiyle Av. ... ... tarafından verilen 09/05/2013,

31/03/2009 günlü kararda yasa yoluna ne şekilde başvurulacağının bildirilmemesi sebebiyle infaz aşamasında yapılan tebliğ üzerine ıttıla günü olan 08/05/2013 tarihinin tebliğ tarihi sayılarak hükmün eski hale getirme nedeni kabul edilerek temyizen incelenmesi gerekçesiyle diğer müdafiii Av. ... tarafından verilen 09/05/2013,

Tarihli dilekçelerle başvuruda bulunulması sonrasında; Mahkemece 13/05/2013 tarihli ek kararla; yoklukta verilen hükmün Av....'na 13/07/2009 tarihinde kalemde bizzat kendine kaydıyla tebliğ olunduğu, dosya içinde ve kayıtlarda temyiz dilekçesine rastlanılmadığı gibi dosya gönderme formunda da söz konusu avukatın temyiz kaydının bulunmadığı, yoklukta verilen hükmün müdafiilerden birine tebliğ edilmesinin yeterli olduğu gerekçelerine dayanılarak istemlerin reddine karar verildiği,

Bu karara karşı yapılan itirazı değerlendiren ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/05/2013 gün, 2013/428 D.İş sayılı kararıyla; usulüne uygun tebligat yapılmadığı ileri sürülen karara karşı eski hale getirme talebi ile birlikte temyiz itirazları da yapılmış olduğundan CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca talebi inceleme yetkisi Yargıtay'a ait olduğundan 13/05/2013 tarihli ek kararın geçersiz ve yok hükmünde kabul edilerek dosyanın Yargıtay ilgili Ceza Dairesine gönderilmek üzere mahkemesine iadesine karar verildiği gözetilerek gereği düşünüldü:

31/03/2009 günlü, yoklukta verilen hükmün sanık müdafii Av....'na 13/07/2009 tarihinde tebliğ edildiği halde, CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden çok sonra verilen 09/05/2013 günlü dilekçelerle temyiz edildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27/12/2011 gün ve 377–301 sayılı kararında da vurgulandığı üzere; mesleği bir kamu hizmeti niteliğindeki avukat olan, sanığı ceza muhakemesinde temsil eden ve bu bağlamda yasa yollarına başvurma açısından yeterli düzeyde hukuki bilgiye sahip bulunan müdafiinin, temyiz süresinin kararın yoklukta verildiği hallerde tebliğden itibaren işlemeye başlayacağını ve temyiz başvurusunun hükmü veren mahkemeye verilecek bir dilekçe veya zabıt kâtibine yapılacak beyanla olacağını bilmemesi düşünülemeyeceği gibi, bu yönden bir yanıltmanın da söz konusu olmadığı, eski hale getirme nedenlerinin bulunmadığı anlaşılmakla, temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 17/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8473, Karar No: 2019/13711, Tarih: 20.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2018/8473 E.  ,  2019/13711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, yasadan kaynaklı bir kısım ek ödemeleri hak etmiş olmasına karşın kendisine ödeme yapılmadığını, maaş ilmühaberinde ücretinin bu nedenle eksik tespit edildiğini beyanla haklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, kurum işleminin yürürlükteki mevzuata uygun olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İstinaf başvurusu:

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı,nakledilirken bu artışların ve ödenen ikramiye,ilave tediye gibi ücretlerin maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Kanunda değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 sayılı Kanun ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. Maddesi, gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu, yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır.Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanun'un 22/5. maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanun'un ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının sözleşme kapsamında ödenen ikramiye ve ilave tediye gibi ücretlerin nakil ilmuhaberindeki ücrete eklenemiyeceği, nakil ilmuhaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan ilk derece mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden bölge adliye mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten/sebeplerden dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19727, Karar No: 2017/1024, Tarih: 02.03.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/19727 E.  ,  2017/1024 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, miras bırakanları ,adına kayıtlı 405 parsel numaralı taşınmazını kendisinden ve kardeşlerinden mal kaçırmak amacıyla,bedel karşılığı olmaksızın muvazaalı olarak davalı adına devredildiğini ileri sürerek davalı adına kayıtlı olan 405 parsel numaralı taşınmazın tapu kaydının iptali ile mirasbırakanları ya da kendisi ve kardeşleri adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu 495 parsel sayılı taşınmazı murisi bedeli mukabilinde satın aldığını,murislerinin diğer mirasçıları olan davacıdan mal kaçırma niyetinde olmadığını belirterek haksız ve yersiz olarak açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu 405 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptaline ve veraset ilamındaki hissesi oranında davacı mirasçı ... adına tesciline karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, muris 15/12/2011 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak kızı ... ile kendisinden önce ölen oğlu ’dan olma torunları ...,...,... ve ...’yi bıraktığı,muris ’nun adına kayıtlı 405 parsel numaralı taşınmazını 07/10/2010 tarihinde kızı ...’ya satış sureti ile devrettiği, akit tarihinde davalı ...’nun 58 yaşında olduğu anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

./..

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince;mahkemece sadece taşınmazın satış bedeli ile keşifte belirlenen gerçek değeri arasındaki fark nazara alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.Oysa ki,sadece bedeller arasındaki aşırı fark muvazaanın varlığına kanıt sayılamaz.

TMK'nun 6. Maddesi ile HMK'nun 190. maddesi gereğince herkes iddiasını ispatla mükelleftir.Mahkemece yapılan ararştırma ve inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Bu nedenle yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda mahkemece gerekli araştırma incelemenin yapılması, davacı ve davalının delil listelerinde gösterdiği tanıkların dinlenmesi,toplanan ve toplanacak deliller ile murisin gerçek iradesinin saptanarak karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları değinilen yönler itibariyle yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 02.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26704, Karar No: 2017/35674, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/26704 E.  ,  2017/35674 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.