muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/16597, Karar No: 2023/1673, Tarih: 13.02.2023

**4. Hukuk Dairesi         2021/16597 E.  ,  2023/1673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/607 E., 2021/491 K.

HÜKÜM/KARAR : Davacının istinaf başvurusunun esastan reddine/Davanın reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adana 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2017/489 Esas, 2018/1224 Karar

Taraflar arasındaki trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle maddi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 07.05.2015 günü dava dışı aracın meydana getirmiş olduğu trafik kazasında müvekkilinin ağır şekilde yaralandığını ve kalıcı genel beden gücü kaybına uğradığını belirterek, fazlaya ilişkin haklarının saklı kalması kaydıyla 1.000,00 TL maddi tazminatın, davalı ...Ş. yönünden başvuru tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davaya konu kaza karayolu sayılmayan yerde meydana geldiğinden trafik poliçesi teminatı dışında olduğunu, bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davaya konu kazanın meydana geldiği yerin 2918 sayılı KTK kapsamında "Karayolu" tanımına uymadığı ve bu nedenle davalı ... şirketinin sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde;Aladağ Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/73 Esas sayılı dosyasında söz konusu kazaya Karayolu Trafik Kanunu'nun uygulandığını, 25.06.2018 tarihli bilirkişi raporunda kaza yerinin 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'na göre karayolu olmadığının belirtildiğini, söz konusu raporlar arasında çelişki olduğundan bu çelişkinin giderilmesi için dosyanın Ankara Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi'ne gönderilmesi gerektiğinden bahisle rapora itirazlarını sunduklarını, ancak mahkemece itirazları değerlendirilmeden söz konusu kararın verildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kazanın meydana geldiği yerin HES barajı inşaat sahası olduğu, davalı ... şirketinin kaza yerinin karayolu olmadığı ve bu nedenle rizikonun teminat kapsamında bulunmadığı savunması dikkate alınarak, mahkemece 07.06.2018 tarihinde keşfe gidildiği, yapılan keşif neticesinde mahkeme heyetince yapılan gözlemde, kazanın gerçekleştiği yerde baraj gövde inşaatının tamamlandığı, baraj gövde inşaatının yükselmesi sebebi ile kazanın gerçekleştiği yerin artık yol olarak kullanılmadığı ve yine 05.07.2018 havale tarihli bilirkişi raporuna göre; kazanın gerçekleştiği yerin kamuya kapalı alan olup, baraj gövdesi dolgu alanı olduğu, bu alanın dolgu malzemesi taşınması için şantiye sahası içinde geçici olarak ayrılan, iş makinelerinin kullandığı yol niteliğinde olduğu dikkate alındığında, kaza yerinin kaza tarihi itibariyle karayolu sayılan bir yer olmadığı, bu suretle rizikonun teminat kapsamında kalmadığı gerekçesiye davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar etmiş ve kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, trafik kazası sebebiyle çalışma gücünün azalmasından veya yitirmesinden doğan maddi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54 üncü maddesi, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 2, 85, 89, 90, 91 inci maddeleri, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, Karayolları Motorlu Araçlar Karayolları Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları.

3. Değerlendirme

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 2 nci maddesinde bu kanunun, karayollarında uygulanacağı belirtildikten sonra, bu kural genişletilerek aynı maddenin (a) ve (b) fıkralarındaki durumlarda da kanunun uygulanabileceği öngörülmüş; karayolu tanımına girmediği halde genel trafiğin kullanımına açık olan yerler "karayolu gibi" kabul edilmiştir. Bu bağlamda, karayolu dışındaki alanlardan kamuya açık olanlar ile park, bahçe, park yeri, garaj, yolcu ve eşya terminali, servis ve akaryakıt istasyonlarında karayolu taşıt trafiği için faydalanılan yerler ile, erişme kontrollü karayolunda ve para ödenerek yararlanılan karayollarının kamuya açık kesimlerinde ve belirli bir karayolunun bağlantısını sağlayan deniz, göl ve akarsular üzerinde kamu hizmeti gören araçların, kararyolu araçlarına ayrılan kısımlarında da, bu kanun hükümlerinin uygulanacağı; bu haliyle, toplu trafiğin bulunduğu yerler ile karayoluyla bağlantısı olan yerlerin de bu kapsama alındığı belirtilmiştir.

Anılan yasal düzenlemeler gereğince kamunun yararlandığı tüm yollar karayolu tanımı içindedir. Bu açıdan karayolunda taşıt trafiğine kamu yönetimince izin verilip verilmemesi önemli olmayıp fiilen bu amaçla kullanılması yeterlidir. Yine karayolu zemininin asfalt, beton, taş veya toprak olması arasında herhangi bir fark bulunmamaktadır. Bu açıdan köy, orman, dağ, tarla ve yayla yolları da karayoludur.

Somut olayda, kazanın meydana geldiği yerin HES barajı inşaat sahası olduğu, kamuya kapalı alan olduğu, dolgu malzemesi taşınmak üzere şantiye sahası içinde geçici olarak ayrılan, iş makinelerinin kullandığı yol olduğu dikkate alındığında, Karayolları Trafik Kanunu’nun uygulanması için kazanın mutlaka karayolunda meydana gelmesi gerekmeyip karayolu ile bağlantısı olan, karayolu sayılan bir alanda meydana gelmesi halinde de karayolunda meydana gelmiş gibi kabul edilmektedir. (HGK'nın 28.09.2011 tarihli 2011/17-499 Esas 2011/557 Karar sayılı ilamı da bu yöndedir.)

2918 sayılı KTK'nun 2 nci maddesi gereğince karayolu bağlantısı olan yerlerde, kazanın meydana geldiği yer karayolu sayılan yerlerdendir. Tüm dosya kapsamına göre kazanın gerçekleştiği yerin araçla giriş çıkışların yapıldığı bir yer olup karayoluna bağlantılı karayolu sayılan yerlerden olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda mahkemece, zararın teminat kapsamında olduğu kabul edilerek toplanan ve toplanacak deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile talebin reddine karar verilmesi doğru olmayıp hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Değerlendirme bölümünde açıklanan sebeplerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının davacıya iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36606, Karar No: 2016/17581, Tarih: 22.12.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/36606 E.  ,  2016/17581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

Hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyize gelince,

Dosya içeriğine uygun şekilde işyeri dokunulmazlığını bozma suçunun oluştuğu ve uygulama maddesinin de TCK'nın 116/4. maddesi olduğu belirlendiği halde, karar başlığında ve hüküm fıkrasında suçun konut dokunulmazlığının ihlali olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suça konu işyerinden elde edilen kamera kayıtlarına ve bilirkişi raporuna göre işyeri dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığa verilen cezanın TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Yakınanın kovuşturma evresindeki beyanında 26.02.2013 tarihinde saat 20.30 sıralarında işyerinin kapısını anahtarla kilitleyerek çıktığı, 27.02.2013 tarihinde saat 08.30 sıralarında işyerine geldiğinde kapının açılmış olduğunu gördüğünü belirttiği, işyeri kamera kayıtlarında tarih ve saatin yanlış olduğu, tarihin 01.01.2000'i, saatin ise 17.33-17.59 saatleri arasını gösterdiğinin anlaşılması karşısında, suç tarihinde kış saati uygulaması dikkate alındığında güneşin saat 06.11'de doğması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 6/1-e maddesi uyarınca gündüz vaktinin saat 05.11'de başlaması karşısında; olayın meydana geldiği saat ile gündüz vaktinin başlama saati birlikte değerlendirildiğinde, suçun gece işlendiğine ilişkin kanıtlar denetime olanak verecek biçimde gösterilmeden, sanık hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK'nın 143.maddesiyle artırılması ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan dolayı aynı Kanun'un 116/4. maddesi uyarınca hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 22/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11485, Karar No: 2015/14676, Tarih: 01.10.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/11485 E.  ,  2015/14676 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/273166

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/09/2012

NUMARASI : 2011/942 Esas, 2012/881 Karar

SUÇ : Tefecilik

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın işyerinde herhangi bir alışveriş yapılmadığı halde, alışveriş yapılmış gibi kendilerine para ihtiyacı nedeniyle başvuran kişilere ait kredi kartları ile pos cihazı aracılığıyla işlem yapıp, gerçek olmayan bu alışveriş tutarından belli bir komisyon kesintisi yaparak geriye kalan kısmı nakit olarak ödeme ya da komisyonu verdiği paranın üzerine ilave ederek kendisine başvuran kişinin kredi kartından çekmesi biçiminde eylemler gerçekleştirmesi ve bankaya komisyon ödememesi veya kredi kartı sahiplerinden aldığı komisyon miktarından az ödemesi halinde, eylemin kazanç elde etmek maksadıyla başkasına ödünç para verme niteliğinde olacağı gözetilerek, sanığın işyerinde yapılan aramada pos cihazı ele geçirilememiş olmakla beraber; ele geçen diğer defter ve belgelerin içeriğinde işyerinde pos cihazı kullanıldığına dair kayıtların mevcut olması nazara alınarak öncelikle defter ve kayıtlarda bulunan bankalar ve diğer bankalardan sanık ya da ortağı adına alınmış pos cihazı olup olmadığının belirlenmesi, pos cihazı alınmış ise suç tarihlerini kapsayacak şekilde hesap dökümlerinin getirtilmesi, suç tarihlerine göre pos cihazlarından yapılan alışverişler karşılığında bankaya komisyon ödeyip ödemediği ve ödemiş ise miktarlarının sorulması, hesap dökümlerinde adı geçen kişilerin bir kısmı dinlenilerek gerçekten alışveriş yapıp yapmadıklarının tespit edilmesi, sanığın bağlı bulunduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden vergi beyannameleri getirtilerek dosya arasına konulması, vergi mükellefi olması sebebiyle ilgili Vergi Dairesine ihbarda bulunularak vergi tekniği raporu düzenlenmesinin istenmesi ve pos cihazı kullanarak tefecilik yapıp yapmadığı hususunda işyeri adresi mahallinde kolluk aracılığıyla araştırma yaptırılması, gerektiğinde bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine, eksik inceleme ve yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/28761, Karar No: 2017/3524, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/28761 E.  ,  2017/3524 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12853, Karar No: 2014/1967, Tarih: 05.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/12853 E.  ,  2014/1967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 51. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/02/2013

NUMARASI : 2010/346-2013/31

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 51. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21.02.2013 tarih ve 2010/346-2013/31 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının maliki bulunduğu D. K. isimli nakliye gemisi ile Newyork/ABD-Ambarlı/İstanbul arasında 06.08.2008-07.07.2008 tarihleri arası yapılan taşıma esnasında müvekkili şirkete nakliye abonman alt poliçesi ile sigortalı dava dışı E. Kozmetik San. ve Tic. A.Ş'ye ait emtiaların bir kısmının konteynerin tavanının delinmesi ve bu delikten giren yağmur suları sonucu hasarlandığını, meydana gelen hasarda davalının tam kusurlu olduğunun tutulan tutanaklarla sabit olduğunu, müvekkilinin sigortalısına hasar tazminatını ödediğini, davalıdan hasarın tazmininin istendiğini ancak, davalı tarafından ödeme yapılmayınca aleyhine icra takibi başlatıldığını, davalının itirazı ile takibin durduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarlı olduğu iddia edilen konteynerin ithalat ve ihracat çıkışlarında müvekkiline hasarsız olarak teslim edildiğini, alıcının malları teslim alırken TTK'nın 1066. maddesi uyarınca şerh koymadığını, konişmentoda 3 gün içerisinde yazılı ihbar zorunluluğu bulunduğunu ancak, müvekkiline usulünce yapılmış bir ihbar ve yetkili mercilerce yaptırılmış bir tespit olmadığından müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığını savunarak, davanın reddine ve davacı aleyhine %40 kötüniyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, taşımaya konu emtianın konteyner içerisinde "D. K." gemisine davalı taşıyanın sorumluluğunda yüklendiği, yükün içine konulduğu konteynerin taşıyan tarafından tahsis olunduğu durumda konteynerin gemi ambarları olarak kabul edilmesi sebebiyle TTK'nın 1019. maddesi uyarınca taşıyanın ambarlan yükü muhafazaya elverişli halde bulundurma yükümlülüğünün konteynerler için de söz konusu olduğu, yükün yükleten tarafından konteynere yüklenip istiflenmesinin (FCL kaydı) taşıyanın kendisi tarafından tahsis edilen konteynerin elverişsizliğinden kaynaklanan zarardan sorumlu tutulamayacağı anlamına gelmediği, davalının yükü teslim aldığı andan teslim ettiği ana kadar konteyneri yükü muhafazaya elverişli bulundurmakla yükümlü olduğu, hasarın yükün taşıyanın gözetim ve denetimi altında olduğu nakliye esnasında konteynerin delinmesi sonucu meydana gelmesi yani hasarın sebebinin açıkça taşıyanın sorumlu olduğu bir sebepten doğmuş olması karşısında davalının zarardan sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne ve davalının Üsküdar 3. İcra Müdürlüğü'nün 2009/7576 Esas sayılı icra takibine itirazının iptali ile takibin 3.571,53 USD üzerinden takip talebindeki koşullarla devamına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir

Dava, davacı sigorta şirketine nakliyat sigorta poliçesi ile sigortalı yükün deniz yolu ile taşınması sırasında yükte meydana gelen hasar nedeniyle davacının sigortalısına yaptığı ödemenin rücuen tahsili istemiyle başlattığı icra takibine davalı tarafından yapılan itirazın iptali istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda özetlendiği şekilde davanın kabulüne ve davalının icra takibine itirazının iptali ile takibin 3.571,53 USD üzerinden takip talebindeki koşullarla devamına karar verilmiştir. Ancak, bilirkişi raporlarında dava dışı alıcının TTK'nın 1066. maddesinde düzenlenen ihbar ve tespit görevini usulüne uygun olarak yerine getirmediği, bu hususun TTK'nın 1361. maddesi uyarınca halef olan davacı bakımından da geçerli olduğu, dolayısıyla TTK'nın 1066/3 madde ve fıkrası uyarınca zararın davalı taşıyanın sorumlu olmadığı bir sebepten meydana geldiği karinesinin doğduğu ve bu karinenin aksi yönde dosyada mevcut bir delilin bulunmadığı belirtilmişitr. Ayrıca, ekspertiz raporunun da hasara uğradığı iddia edilen mallarını yerinde görülmesi suretiyle değil, sigortalı firmadan sağlanan bilgi ve belgelere istinaden yapılan değerlendirme ile evrak üzerinden hazırlandığı anlaşılmıştır. Yine, taşınan malların hangi tarihte gönderilene teslim edildiğine ve alıcının malları hasarlı teslim aldığına dair dosyaya ibraz edilmiş bir belge olmadığı gibi, bu hususta araştırma da yapılmamıştır. Dava konusu zararın konteynerin nakliye sırasında delinmesi nedeniyle taşınan kozmetik mamulü emtianın ıslanması suratiyle meydana gelip gelmediği de taraflar arasındaki uyuşmazlık konularından biridir. Bu itibarla, belirtilen husularda taraf delilleri sorulup, yeterince araştırma yapılmadan, hasarın konteynerin nakliye sırasında delinmesinden kaynaklandığına yönelik soyut iddiaya dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 05.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15677, Karar No: 2012/44006, Tarih: 15.11.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/15677 E.  ,  2012/44006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu Kurum ve Kuruluşları Aleyhine Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, faille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; Gediz Asliye Hukuk Mahkemesinin 20.07.2001 tarih ve 2001/245 Esas, 2001/295 Karar sayılı kesinleşmiş ilamıyla boşanmalarına karar verilen sanık ... ... ve ...'ün, gerçekte bir arada yaşamaya devam ederek muvazaalı boşanma yaptıklarından ve bu boşanma kararına istinaden sanık ...'ın babasından kalan ölüm maaşını almak suretiyle kamu kurumu niteliğinde olan ...'nı zarara uğrattığından bahisle dolandırıcılık suçundan cezalandırılmaları istemiyle açılan kamu davasında; sanığın kesinleşmiş bir mahkeme kararı ile eşinden boşandığı, sanığın böyle bir kararın varlığına rağmen bir arada yaşayıp yaşamama hususunda özgür iradesi ile davranabileceği, bu durumda hak sahibine maaş bağlanıp bağlanılmaması hususunun kurumun takdirinde bulunduğu ve usulsüz yapılan bir ödeme ve zarar var ise bunun idare tarafından Hukuk Mahkemelerinde açılabilecek davalar yoluyla tazmin edilebileceği, bu nedenle sanıklara isnat edilen dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının suç konusu olayda oluşmadığına yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 15.11.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı Oy;

İddianamede; kadının, vefat eden babasından dolayı aylık almak için mahkeme kararı ile muvazaalı olarak boşandığı kocası olan diğer şüpheli ile aynı evde birlikte yaşamaya devam etmelerine rağmen Sosyal Güvenlik Kurumundan maaş almaları nedeniyle cezalandırılmaları talep edilmiştir.

Mahkemece verilen beraat kararının gerekçesinde, sanıkların boşanmalarından sonra da evlilikleri süresince oturdukları aynı evde birlikte yaşamalarında dolandırıcılık suçunun unsurlarının gerçekleşmediği belirtilmiştir.