muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4066, Karar No: 2012/3872, Tarih: 24.02.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/4066 E.  ,  2012/3872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, 2007 ve 2008 yıllarında davalıya toplam 9,100 kg. fındık teslim ettiği halde bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, 36.400 TL 'nin tahsilini istemiştir.

Davalı, kendisine fındık teslim edilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının iddia ettiği şekilde fındık teslim ettiğini kanıtlayamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Yukarıda da kısaca özetlendiği gibi, dava satılan mal bedelinin tahsiline ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık dava konusu fındıkların teslim edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.Davacı fındıkların teslimi ile ilgili 10.10.2007 ve 31.11.2008 tarihli yazılı belgelere dayanmıştır. Bu belgeleri imzalayan kişilerin iddia edilen fındıkları davalının işçisi olarak teslim aldıklarını kabul ettikleri anlaşılmaktadır Buna karşılık da davalı teslim ile ilgili belgeleri imzalayan kişilerin yanında geçiçi hamal olarak çalışan şahıslar olduğunu , bubelgelerin kendini bağlamayacağını savunmuştur. Somut olaydaki olgular gözetildiğinde gerçeğin aydınlatılabilmesi için mahkemece, ilgili kurum ve kuruluşlardan araştırma yapılarak, fındık alım satım işi ile istigal eden esnaf veya tacirlerin bu şekilde çalıştırdıkları kişilerin işyeri nam ve hesabına ürün teslimi konusunda yetkili olup olmadıkları ile ilgili bir teamül olup olmadığının araştırılması ve hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 27.2.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9996, Karar No: 2016/14282, Tarih: 06.06.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/9996 E.  ,  2016/14282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, maliki bulunduğu binayı ... Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ve belediye meclis kararına dayanarak davalıya devrettiğini, 3621 analiz numaralı kıymet taktir komisyonu raporunda bina, müştemilat ve ağaç bedelinin 12.496,00 TL olarak belirlenmesine rağmen davalının tüm yapı bedelini değil sadece enkaz bedelini ödediğini, oysa tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiğini ileri sürerek 10.980,00 TL bakiye bedelin tahsili için yaptığı icra takibine vaki itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacıya ait belgesiz ve tapusuz gecekondunun kentsel dönüşüm projesi kapsamında davalı belediyeye devri hususunda taraflar arasında sözleşme akdedildiği, davalı belediyenin elemanlarınca 3621 analiz numaralı kıymet takdir raporu düzenlenerek davacının gecekondusu, müştemilat ve ağaçları için toplam 12.496,00 TL yapı bedeli ile 1.516,00 TL enkaz bedelinin belirlendiği, belirlenen bu bedellerden sadece enkaz bedelinin davacıya ödendiği, davacının kendisine enkaz bedeli değil tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiği iddiasıyla eldeki davayı açtığı, mahkemece de davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmakta olup, çözülmesi gereken sorun davacıya yapı bedelinin tamamının mı yoksa sadece enkaz bedelinin mi ödenmesi gerektiği hususudur.

5104 sayılı ....Projesi Kanununun 5. maddesinin 2. fıkrasında "Gerçek kişilerin ve özel hukuk tüzel kişilerinin mülkiyetinde bulunan gayrimenkuller ile 24.02.1984 tarihli ve 2981 sayılı imar ve Gecekondu mevzuatına aykırı yapılara uygulanacak bazı işlemler ve 6785 sayılı imar Kanununun bir maddesinin değiştirilmesi hakkında kanuna göre hak sahibi olan kişilerin haklarına konu gayrimenkuller, malikler ve hak sahipleri ile yapılacak anlaşmalar çerçevesinde projede kullanılır. Bu anlaşmaların usul ve esasları yönetmelikle belirlenir" hükmü ile ... uygulanacak Esaslar başlıklı 18. maddesinde; "Hak sahiplerine ait gecekondu, tesis, müştemilat ve ağaçlar için Belediyece oluşturulacak kıymet takdir komisyonunca belirlenecek kıymet takdir bedelinin %10'u enkaz bedeli olarak hesaplanır. Bu bedel, yapılacak sözleşme ile hak sahiplerine verilecek konuta ait inşaat maliyetinden düşülüp kalan bedel hak sahibi tarafından ödenir." hükmü yer almaktadır.

Öte yandan tarafların anılan mevzuat hükümleri çerçevesinde imzaladıkları taahhütnamede hak sahibinin alacağı belirlenirken arsa üzerindeki tesis ve müştemilata ait enkaz bedeli esas alınarak bakiye alacağın belirleneceğinin kararlaştırılmış olup, taraflar arasında düzenlenen bu taahhütname özel hukuk hükümlerine tabi ve geçerli olduğundan taraflar yönünden bağlayıcıdır.

Yukarıda belirtilen açıklamalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının sözleşme kapsamında davalıya devrettiği gecekondusu için sadece enkaz bedeli isteyebileceği, enkaz bedelinin de davacıya ödenmiş olması karşısında davacının başka bir şey talep edemeyeceği anlaşıldığından davanın tümüyle reddine karar verilmesi gerekir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 06/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18896, Karar No: 2013/3065, Tarih: 20.02.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/18896 E.  ,  2013/3065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın hizmet sözleşmesi karşılığında çalıştığı katılan şirket tarafından 01 Ocak 2007 tarihinde 23 kalem halinde çeşitli malzemelerin imza karşılığı sanığa teslim edilerek zimmetlendiği ve 12.6.2007 tarihinde sanığın özel sebebleri ileri sürerek kendisine teslim edilen takım çantasındaki malzemeleri şirkete teslim etmeden işten ayrıldığı anlaşılmakla,güveni kötüye kullanma suçunun sübut bulduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı yasanın 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümde yer alan "5237 sayılı TCK'nın 155/2, 62 ve 52/2 maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 75 gün adli para cezası karşılığı aynı yasanın 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL'den olmak üzere 1500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ifadelerinin yerine "5237 sayılı TCK'nın 157/1 maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile

cezalandırılmasına, aynı yasanın 62. maddesi gereğince cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 4 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 52/2 maddeleri gereğince verilen 4 gün adli para cezası karşılığı aynı yasanın 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL'den olmak üzere sonuç olarak 80.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19949, Karar No: 2013/9518, Tarih: 03.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/19949 E.  ,  2013/9518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, cezai şart ve ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 03.05.2013 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Dosya içeriğine göre taraflar arasında yapılan iş sözleşmesinde, sözleşmenin 20.07.2009–20.07.2010 tarihleri arasında geçerli olduğu, sözleşme süresinin bitiminden önce haklı neden olmadan sözleşmeyi fesheden tarafın diğer tarafa fesih tarihindeki brüt aylık ücretin dört katı tutarında cezai şart ödeyeceği kararlaştırılmıştır. İş sözleşmesi davalı işçi tarafından 10.05.2010 tarihi itibariyle haklı neden olmadan feshedilmiştir.

Davacı işveren süresi bitmeden sözleşmeyi haksız olarak fesheden davalı işçiden sözleşmede öngörülen cezai şartın hüküm altına alınmasını istemiş, mahkemece isteğin reddine karar verilmiştir.

Her ne kadar sözleşme süreli olarak yapılmış ise de, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 11.maddesi uyarınca sözleşmenin belirli süreli olmasını gerektiren objektif koşullar bulunmadığından sözleşmenin başından itibaren belirsiz süreli olarak kabulü gerekir. Ancak, sözleşmenin belirsiz süreli olarak kabul edilmesi öngörülen cezai şartın geçersizliği sonucunu doğurmamalıdır. Aksi durumda sözleşmede kararlaştırılan tüm hususların geçersiz olması gibi bir sonuç ortaya çıkar. Objektif şartların bulunmaması sadece tarafların belirli süreli sözleşme yapma haklarını ortadan kaldırır ve sözleşme belirsiz hale dönüşür. Sözleşmenin belirsiz süreli olması cezai şart kararlaştırılmasına engel değildir. Bu nedenle objektif şartların yokluğu nedeniyle belirsiz süreli sayılan sözleşmedeki cezai şartın geçersiz olduğunu kabul etmek mümkün değildir. Başka bir anlatımla belirli süreli olarak yapılan sözleşmenin belirsiz süreli olduğu kabul edilse bile sözleşmede öngörülen süre bitmeden haksız olarak sözleşmeyi fesheden taraftan diğer tarafın cezai şart talep hakkı korunmalıdır.

Bu nedenle mahkeme kararının bozulması gerektiği görüşü ile sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılamıyorum.03.05.2013
Yargıtay — Esas No: 2012/610, Karar No: 2013/913, Tarih: 07.02.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/610 E.  ,  2013/913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Tebliğnamede adlarına yer verilen sanıklar ... ve ...'e ilişkin hükümler yönünden herhangi bir temyiz isteminin bulunmadığı gözetilerek yapılan incelemede;

İddianameyle, kooperatif yöneticisi olan sanıkların, Çevre ve Orman İl Müdürlüğünce kullandırılan Or-Köy kredilerinin işletme sermayesi olarak kullanılan kısmını hayali belgelerle gerçekleştirerek haksız kazanç temin ettikleri, kooperatifin yapmış olduğu yem ve süt satışıyla orman emvali işinden doğan gelirleri kooperatif kayıtlarına intikal ettirmedikleri, bu işlemlere ait borçları kooperatife yükleyerek haksız kazanç temin ettikleri ileri sürülerek, mahkemece sabit kabul edilen diğer eylemle birlikte zimmet suçundan 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi de uygulanmak suretiyle cezalandırılmalarının talep edildiği, bununla birlikte yargılama aşamasında alınan bilirkişi raporunda iddia konusu tüm hususlar irdelenmeksizin, salt kooperatif işletme binası inşaatından dolayı müteahhit firmaya ödenmesi gerekirken ödenmeyen ve sanıkların uhdesinde bulunan 5.000 TL. tutarındaki zimmetin varlığı kabul edilip sadece bu eylemden ötürü cezalandırıldıkları, Başkontrolör raporu ve dosya kapsamına göre iddia konusu tüm eylemler değerlendirildiği ve yasal unsurları bulunduğu takdirde eylemin nitelikli zimmet suçunu oluşturması, TCK'nın 43. maddesinin uygulanması ve ayrıca tespit edilecek toplam zimmet miktarına göre de değer azlığı indiriminin de uygulanmaması ihtimalinin bulunduğu anlaşılmışsa da, bu hususlar aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamış, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suçu 5237 sayılı Yasanın 53/1-d maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işleyen sanıklar hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesi tatbik edilirken somut olayda uygulama yeri bulunmayan 53/1-a maddesinin gösterilmesi,

Ancak;

Suçu 5237 sayılı Yasanın 53/1-d maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işleyen sanıklar hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesi tatbik edilirken somut olayda uygulama yeri bulunmayan 53/1-a maddesinin gösterilmesi,

Kanuna aykırı ve sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu cihet yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasında yer alan "sanıkların TCK 53/1-a maddesinde belirtilen sürekli, süreli veya geçici bir kamu görevinin üstlenilmesinden; bu kapsamda, Türkiye Büyük Millet Meclisi üyeliğinden veya Devlet, il, belediye, köy veya bunların denetim ve gözetimi altında bulunan kurum ve kuruluşlarca verilen, atamaya veya seçime tâbi bütün memuriyet ve hizmetlerde istihdam edilmekten takdiren 1 yıl 6 ay süreyle yasaklanmalarına" ibaresinin çıkartılıp, yerine "Suçu 5237 sayılı TCK'nın 53/1-d maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanıkların, aynı Kanunun 53/5. madde ve fıkrası gereğince, cezalarının infazından sonra başlamak üzere TCK'nın 53/1-d maddesinde belirtilen hak ve yetkileri kullanmaktan 1 yıl 6 ay süreyle yasaklanmalarına" yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33845, Karar No: 2015/33527, Tarih: 18.11.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/33845 E.  ,  2015/33527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davalı ... tarafından yaptırılan ...'ndan daireler satın aldıklarını, dairelerin teslimatının yapılmasına rağmen teslimin birçok eksik ile yapıldığını ve taşındıktan sonra birçok ayıplı iş belirlediğini, bir kısmını kendi imkanları ile tamamladıklarını, buna rağmen tamamlanmayan eksik ve ayıplı imalatın mevcut olduğunu, bunun yanında apartmanın ortak kullanım alanlarında da eksik imalat bulunduğunu ileri sürerek, yapılacak keşif neticesinde daire içerisinde ve ortak kullanım alanlarında belirlenecek eksik ve ayıplı işlerin belirlenerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak her biri için 500, 00 TL'nin faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesi, bilahare vermiş oldukları ıslah dilekçesi ile de bilirkişi raporunda belirtilen miktarlar üzerinden ayrı ayrı miktarları arttırarak belirtilen miktarlar üzerinden davanın kabulüne karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, dairede ayıp ve eksik bulunmadığını sorumluluğun yüklenici firmaya ait olduğunu, ayıp ihbar mükellefiyetinin yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda belirtilen miktarlar üzerinden her bir davacı yönünden davanın kabulüne karar verilmiş;hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda belirtilen miktarlar üzerinden her bir davacı yönünden davanın kabulüne karar verilmiş;hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan Türk Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 223.maddesi uygulanacaktır. Türk Borçlar Kanununun 223.maddesine göre, ” Alıcı, devraldığı satılanın durumunu işlerin olağan akışına göre imkan bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satılanda satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp görürse, bunu uygun bir süre içinde ona bildirmek zorundadır.” Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirmeyle ortaya çıkarılamayacak bir ayıp mevcut olup da, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa bu durumu da hemen satıcıya ihbar etmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. TBK’nun 223.maddesinde öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz. Hemen belirtmek gerekir ki eksik iş, yapılması gerektiği halde yapılmayan işleri, ayıplı iş ise eserde olması gereken vasıfla fiilen mevcut olan arasındaki farkları ifade eder. İşin yapılmayan kısmının teslim ve muayenesi söz konusu olamayacağından iş sahibinin eksik işler yönünden ihbarda bulunmasına ya da ihtirazı kayıt koymasına gerek yoktur İş sahibinin muayene ve ihbar yükümlülüğü sadece ayıplı işler içindir.4077 sayılı Yasanın 30. maddesine göre, sözleşmeden kaynaklanan edimin ifasındaki eksiklik nedeniyle davacının 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde satıcının sorumluluğuna gidebileceği kabul edilmelidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakılacak olursa;davacılar ile sözleşmelerin 2007 tarihinde düzenlendiği, konutların çoğunun 2009 yılının 3. ayında teslim edildiği, davalı idare tarafından geçici kabulün 25.8.2008 tarihinde, davacıların 21.09.2011 tarihli ihtarname ile, konutlar ve ortak alanlarda bulunan açık ve gizli ayıplar ile eksik imalatların 10 gün içerisinde tespiti ve maliyet bedelinin yatırılmasının istendiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakılacak olursa;davacılar ile sözleşmelerin 2007 tarihinde düzenlendiği, konutların çoğunun 2009 yılının 3. ayında teslim edildiği, davalı idare tarafından geçici kabulün 25.8.2008 tarihinde, davacıların 21.09.2011 tarihli ihtarname ile, konutlar ve ortak alanlarda bulunan açık ve gizli ayıplar ile eksik imalatların 10 gün içerisinde tespiti ve maliyet bedelinin yatırılmasının istendiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Dava konusu Sofulu Konut'larında mahkemece keşif yapılmış ve konusunda uzman bilirkişiler tarafından 28.02.2014 tarihli rapor tanzim edilmiştir. Bilirkişiler, gizli ayıpların ortaya çıkması gereken tarih olarak konutun tesliminden sonra en az bir kışın geçmesi gerektiğini belirtmişlerdir. Davacıların konutları teslim ile ihtarname tarihine göre iki kışın geçtiği görülmektedir. Kaldı ki, konutların bulunduğu ... ilinde kış mevsiminin diğer il ve yörelere göre daha ılıman geçtiği de bilinmektedir. Dolayısıyla mahkemenin, bilirkişilerin tespitine yönelik olarak, işin mahiyeti gereği bilimsel bir kesinlik içermemektedir gerekçesinde hukuka uyarlılık bulunmamaktadır. Diğer bir söyleyişle, daire ve ortak alanlardaki gizli ayıpların süresinde yapılmadığının kabulü ile reddine karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

3-Davacıların konutları ile ortak alanlardaki eksik imalatlar yönünden ise, davalı idarenin 17.12.2010 tarihli ve 6245 sayılı başkanlık makam oluru ile kurulan nam ve hesap komisyonu tarafından giderilmekte olduğunun mahkemeye gönderilen cevabi yazı ile anlaşıldığı ve eksikliklerin tamamlanması konusunda ...na ilişkin idare tarafından kurulan komisyon tarafından giderilmekte olduğunun mahkemece de gerekçede belirtilmesine karşın, dava ve keşif tarihi itibariyle sözkonusu eksik imalatların ne kadarının tamamlanıp tamamlanmadığının belirlenmediği, bilirkişi raporu doğrultusunda tamamı yönünde hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, az yukarıda belirtildiği şekilde, idarece kurulan komisyon ile davaya ihbar olunan yüklenici müteahhit firmalara eksik imalatların ne kadarının tamamlatılıp tamamlattırılmadığının tespiti ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. Ve 3.bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın temyiz edene iadesine, 18/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26589, Karar No: 2015/23211, Tarih: 16.12.2015

**7. Ceza Dairesi         2015/26589 E.  ,  2015/23211 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/353908

Y A R G I T A Y İ L A M I

5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan suça sürüklenen çocuk M.. M.. hakkında yapılan yargılama sonunda, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemeleri'nin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı kanunun geçici 1. ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesi'ne gönderilmesine dair, Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02/03/2015 tarihli ve 2014/467 esas, 2015/104 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesi'nin 22/06/2015 tarihli ve 2015/636 esas 2015/463 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 14/07/2015 tarihli ve 2015/968 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 15/10/2015 gün ve 66151 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 13/11/2015 gün ve KYB. 2015/353908 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210 - 16565 sayılı ilamında da belirtildiği üzere;