muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/16857, Karar No: 2023/3996, Tarih: 04.07.2023

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 25.02.2021 tarihli bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, hırsızlık suçu ile ilgisinin bulunmadığına, böyle bir sabıkasının da olmadığına, Yerel Mahkemenin doğru ve samimi ilk ifadesini dikkate almadığına, verilen cezanın adil, makûl ve ölçülü olmadığı gibi, yasalara da aykırı olduğuna ve re'sen dikkate alınacak nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, temyiz dışı sanık ... ile beraber, fikir ve eylem birliği içinde şikâyetçiye ait büfenin önünde kilitli vaziyette bulunan buzdolabının kapısını zorlayarak kırıp, içinden 20 adet kutu meyve suyunu ve 6 adet enerji içeceğini çaldığı, suç zaman diliminin gece olduğuna ilişkin kesin bir delil olmaması nedeniyle eylemin gündüz vakti işlendiği kanaati ile, sanık suçlamayı kabul etmemişse de olaya ilişkin kamera görüntüleri, bilirkişi raporu, tanık beyanı ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek sanığın savunmalarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu kabul edilerek sanığın üzerine atılı hırsızlık ve mala zarar verme suçlarını işlediği sabit görülerek Yerel Mahkemece cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık üzerine atılı suçlamaları inkâr etmiştir. 11.08.2015 tarihli CD Çözümleme Tutanağı, aynı tarihli olay tutanağı ve Olay Yeri Basit Krokisi, 25.03.2016 tarihli Bilirkişi Raporu dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Görüşü Yönünden

Sanık üzerine atılı suçlamaları inkâr etmiştir. 11.08.2015 tarihli CD Çözümleme Tutanağı, aynı tarihli olay tutanağı ve Olay Yeri Basit Krokisi, 25.03.2016 tarihli Bilirkişi Raporu dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Görüşü Yönünden

Şikâyetçinin, iş yeri dışındaki dolabın kilitli olduğunu ve kilidin zorlanarak açılmış olduğunu, zorlama nedeniyle de hasar oluştuğunu beyan etmesi, 11.08.2015 tarihli tutanak içeriğinde, ... Büfe isimli iş yeri kontrol edildiğinde büfenin dış kısmında bulunan coco cola ibaresi yazılı buzdolabının muhafaza kapağının sökülmüş vaziyette dolabın yan kısmında olduğunun belirtilmesi ve olay yeri basit krokisinde de büfenin dış kısmında bulunan ve kapalı olduğu görülen içecek dolabının patlatıldığının tespit edildiğinin belirtilmiş olması karşısında, sanığın hırsızlık suçundan eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi kapsamında olduğunun kabûlünde ve ayrıca mala zarar verme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında; bilirkişi raporunda sanıkların saat 03.30'da kamerayı fark etmeleri üzerine olay yerinden kaçtıkları, akabinde temyiz dışı sanık ...'ın tekrar aynı gece saat 03.32'de elindeki poşetle dolaptan içecekleri aldığının görüldüğü belirtilmiş ise de sanıkların anlık kamera görüntüsünden çıkmış olmalarının olay yerinden ayrılmaları şeklinde yorumlanamayacağı, olay gecesi ilk görüntü kaydının bulunduğu saat 03.27'de sanıkların dolap kapağını söktükleri, suça konu içecekleri poşete doldurup olay yerinden ayrılmalarının da saat 03.33'te olduğu, dolayısıyla sanıkların olay yerinden uzaklaşmadan ve herhangi bir kesintiye uğramadan eylemlerini tamamladıkları anlaşıldığından sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin uygulanmamasında herhangi bir hukuka aykırılık tespit edilmediğinden tebliğnamedeki bu hususlara ilişkin bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.

B. Hırsızlık ve Mala Zarar Verme Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak,

1.Dosya kapsamında yer alan 11.08.2015 tarihli CD Çözümleme Tutanağı içeriğine ve 25.03.2016 tarihli Bilirkişi Raporuna göre sanığın eylemini gece vakti gerçekleştirdiği sabit olmasına rağmen, sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun’un 143. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

2. (1) nolu bozma nedenine göre;

1.Dosya kapsamında yer alan 11.08.2015 tarihli CD Çözümleme Tutanağı içeriğine ve 25.03.2016 tarihli Bilirkişi Raporuna göre sanığın eylemini gece vakti gerçekleştirdiği sabit olmasına rağmen, sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun’un 143. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

2. (1) nolu bozma nedenine göre;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle hırsızlık suçu ve bu suç ile birlikte işlenen mala zarar verme suçu bakımından sanığın savunma hakkının kısıtlandığı tespit edilmiştir.

3. Şikâyetçi, dolapta meydana gelen hasar ve çalınan içecekler dolayısıyla toplam zararının 1.000,00 TL olduğunu beyan etmiş ise de, bu zararın ne kadarının dolaptaki hasardan, ne kadarının çalınan içeceklerden kaynaklandığını ayrıca belirtmemiş olması, suça konu içeceklerin suç tarihindeki değerine ilişkin dosya kapsamında da bir tespitin bulunmaması karşısında; suça konu içeceklerin suç tarihindeki değeri şikâyetçiden sorularak ya da markaları dikkate alınarak suç tarihindeki fiyatları mahkemece tespit edilerek sonucuna göre hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli ve 2015/501 Esas, 2016/471 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde aynı Kanun'un 326/son maddesinin gözetilmesine, bozma sebebine göre, lehe hüküm kurulması halinde bozmanın, kararı temyiz etmeyen sanık ...'e sirâyetine, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9458, Karar No: 2006/13541, Tarih: 22.06.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/9458 E.  ,  2006/13541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki her iki taraf vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Borçlular vekilinin temyiz itirazlarının reddine,

2-Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Çeke dayalı olarak kambiyo takibi yapılmaktadır. Takibin kesinleşmesinden sonra, 24.12.2004 tarihinde, alacaklı asil ve vekili ile borçlu şirket vekili ve borçlu şirket yetkililerinin de katılımı ile icra müdürünün huzurunda dosya borcunun  ödenmesi konusunda anlaşma yapılmıştır. Anlaşma içeriğine göre; borçlu şirket yetkilisi H.H.Ö. borcun 475.000 YTL sini 24.3.2005 tarihinde ödemeyi kabul ve taahüt etmiştir. Borçlu şirket yetkilisi A.Ö., hem kendi adına, hem şirket adına şirket yetkilisi K.Ö. şirket adına, şirket vekili Av.H.E. şirket adına, A.Ö. Vekili Av. H.E. müvekkili adına ve icra kefili H.H.Ö. dosya borcunun, belirli miktarını, belirtilen tarihler de ve nihayet 30.1.2008 tarihinde bakiye borcun tamamını ödemeyi kabul ve taahüt ederek işbu beyanlarını imzalamışlardır.

İİK'nun 38. maddesine göre, İcra Dairesindeki kefaletler, ilam mahiyetini haiz belgelerden olup, ilamların icrası hakkındaki hükümlere tabidir. İİK.nun 39. maddesine göre de; ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrar.

Yukarıda belirtildiği üzere icra müdürünün huzurunda, hem keşideci borçlu şirket hem de şirket yetkilileri hem kendi adlarına ve hem de şirket adına dosya borcunu ödemeyi kabul ve taahhüt ettiklerinden bu taahhüdler, kambiyo senedinden ayrı bir taahhüdü içerdiğinden BK.nun 125. maddesine göre 10 yıllık zamanaşımı süresine tabidir.

Açıklanan nedenlerle borçluların zamanaşımı itirazlarının reddi yerine yazılı şekilde kabulü ile icranın geri bırakılmasına dair hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile (2) nolu bentte yazılı nedenlerle alacaklı yararına  İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 22.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18653, Karar No: 2022/13362, Tarih: 10.10.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/18653 E.  ,  2022/13362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 223 (9) hükmünün uygulanması ve özellikle “Derhâl” kavramının nasıl yorumlanması gerektiği hususunda doktrin ve uygulamada iki ayrı görüşün ortaya çıktığı söylenebilir.

Birinci görüşe göre; 5271 sayılı CMK'nın 223 (9)'da yer alan “Derhâl” kavramını, “… delil takdirine girmeden beraat kararı verilebilecek”, “İşin esasına girmeden fiilin ilk bakışta suç teşkil etmediğinin anlaşılması” ya da “Kanun değişikliği ile fiilin sonradan suç olmaktan çıkartılması hâlleri”yle sınırlı kabul etmek ve maddeyi de bu kabul ışığında uygulamak gerektiğinden; dava zaman aşımı süresi dolduğu için dosyanın esasına girmeden, davayı düşürmek gerekir.

İkinci görüşe göre ise; yargılamanın geldiği aşama itibariyle ilâve bir araştırma yapılmasına ya da delil toplanmasına gerek kalmadan, verilmiş olan beraat kararı usul ve yasaya uygun bir karar olarak değerlendiriliyorsa, işbu karar dairesince onanmalıdır. Eğer dairece yapılan değerlendirmeye göre; beraat kararı hukuka ve yasaya uygun olarak kabul edilemiyorsa, diğer bir anlatımla örneğin, sanığın mahkûmiyetine karar vermek gerekiyorsa ya da eksik soruşturma söz konusuysa, o takdirde davanın zaman aşımından düşürülmesi gerekir.

İkinci görüş doktrin tarafından ağırlıklı olarak benimsenmiştir. Örneğin; Prof. Dr. C. Şahin de bu konuda, Adalet Dergisi (Yıl:2013, Sayı:45, Shf.:224/239)'nde yayımlanan “Dava Zamanaşımı Sanığın Aklanmasına Engel Olabilir mi?” başlıklı makalesinde; “...Fıkrada geçen “Derhal” sözcüğü ile, henüz yargılamanın başında olma değil, “Dosyanın mevcut durumu” ifade edilmektedir. Yani, yargılamanın geldiği aşama itibariyle dosyadaki mevcut delillere göre, “Herhangi, başka, yeni bir araştırmaya gerek olmaksızın” beraat kararı verilebilecek bir noktada, sanığın daha lehine olan beraat kararı yerine, örneğin zaman aşımı nedeniyle daha aleyhine olan düşme kararı verilmesi yasaklanmaktadır. İlgili hükmün (5271 sayılı CMK'nın 223 (9)) burada yapılmamasını istediği şey delil takdiri değil, yeni delil araştırmasıdır. İlave bir delil toplanmasına ya da araştırma yapılmasına gerek kalmadan beraat kararı verilebilecekse, dava zamanaşımı dolmuş olsa bile, zamanaşımı nedeniyle düşme kararı değil, dosyanın mevcut durumu itibariyle beraat kararı vermek gerekmektedir.” diyerek ikinci görüşü benimsediğini açıkça ortaya koymuştur.

Biz de bu ve aşağıda açıklayacağımız diğer gerekçeler ışığında birinci görüşün; kanunun lafzına da, ruhuna da uygun olmadığını düşünmekteyiz.

Biz de bu ve aşağıda açıklayacağımız diğer gerekçeler ışığında birinci görüşün; kanunun lafzına da, ruhuna da uygun olmadığını düşünmekteyiz.

Bilindiği üzere, 5271 sayılı CMK’nın yazılı bir gerekçesi yoktur. “Derhâl” kelimesi “Çabucak” (bkz. tdk.gov.tr internet sayfası) anlamına gelmekte olup, madde metninde; “Davanın esasına girmeden”, “Delil takdiri gerektirmeyen durumlar” ya da “Fiilin ilk bakışta suç teşkil etmediğinin anlaşılması” ve benzeri sınırlayıcı kavramlar mevcut değildir. Bu nedenle, belirtilen hususları 5271 sayılı CMK’nın 223 (9)’ncu maddesinin uygulama koşulları olarak kabul etmek mümkün değildir.

Değil mahkeme ve hâkim, gerektiğinde Cumhuriyet Savcısı, kolluk amiri (Örneğin; 5271 sayılı CMK'nın 119. maddesi hükmü uyarınca yapılan aramada ...), kolluk ve hatta üçüncü kişiler (5271 sayılı CMK'nın 90. maddesi hükmü uyarınca, suçüstü halinde “Herkes” tarafından geçici olarak yakalama yapılabilir.) bile, “Delil takdiri” yapabilirken, işi bu olan hâkimin, delil takdirine giremeyeceği görüşü kabul edilemez. Mahkeme ve hâkimin, 5271 sayılı CMK'nın 223 (9). madde ve fıkrası bağlamında da delilleri serbestçe takdir edip, değerlendirmesi son derece doğaldır.

Esasen fiilin ilk bakışta suç teşkil etmediği durumlarda iddianame düzenlenemez. Düzenlenirse; bu iddianame, iadeye mahkûmdur. Her nasılsa böyle bir iddianame kabul edilmiş ise, o taktirde öncelikle beraat kararı verilmesini gerektiren bir durum söz konusudur.

Kanun değişikliği ile fiilin suç olmaktan çıkartılması durumunda da, hiç kuşkusuz derhâl beraat kararı verilmesi gerekir.

Kanaatimizce, “Derhâl” kavramı dar (yukarıda belirtilen durumlarla sınırlı) yorumlanmak yerine; İ.H.A..... 6, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 36 ve 38. maddelerinde vurgulanan “Masumiyet Karinesi” ve “Adil Yargılanma Hakkı” ile ceza muhakemesine egemen ilkelerden olan “Lekelenmeme Hakkı” dikkate alınmak suretiyle, “Yargılamanın geldiği aşama itibariyle” diğer bir ifadeyle “İlâve bir delil toplanmasına ya da araştırma yapılmasına gerek kalmadan ...” olarak anlaşılmalı ve yorumlanmalıdır.

5271 sayılı CMK'nın 223 (9)’ncu madde ve fıkrası hükmünün uygulanabilmesi için, beraat kararının hangi nedenden dolayı verileceği önemli değildir. Yâni, beraat hükmü, söz konusu maddenin ikinci fıkrasında yer alan beş nedenden (1- Yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması, 2- Yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması, 3- Yüklenen suç açısından failin kast veya taksirinin bulunmaması, 4- Yüklenen suçun sanık tarafından işlenmesine rağmen olayda bir hukuka uygunluk nedeninin bulunması ve 5- Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması) herhangi birisine dayanılarak verilebilir. Önemli olan beraat kararının derhâl verilebilecek olmasıdır.

Derhâl yâni yargılamanın geldiği aşama itibariyle, başka bir ifadeyle de, ilâve bir araştırma yapılmasına ya da delil toplanmasına gerek kalmadan beraat kararı verilebiliyorsa; artık koşulları olsa bile, “durma” “düşme” veya “ceza verilmesine yer olmadığı” kararı verilemez.

5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinin âmir hükmü uyarınca; dava zaman aşımı süresi dolmasaydı, davanın esasına girip, işbu kararı bozmamız gerekirdi diyorsak artık; sırf yargılama dava zaman aşımı süresi içinde sonuçlandırılamadı diye davayı düşüremeyiz, yâni sanığı lekelenmiş durumda bırakamayız.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenen iddianamede ... Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan suça sürüklenen çocuğun kalmakta olduğu B-3 ünitesinin 9 numaralı odasının pencere camını ve seramik peçeteliği kırdığından bahisle dava açıldığı fakat dosya arasında yer alan deliller dikkate alındığında suça sürüklenen çocuğun A-6 ünitesinin 8 numaralı odasının lavabosuna zarar verdiğine ilişkin belge ve tutanakların gönderildiği ve atılı eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından işlenmediğinin sabit olması nedeniyle beraat kararı verilerek eyleme uygun dava açılması için suç duyurusunda bulunulduğu anlaşılmakla;

yapılan yargılamada suça sürüklenen çocuğun sorgusu yapılmadan derhal beraat kararı verilmesinde bir hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

Ayrıca;

Suça sürüklenen çocuğa yüklenen TCK’nın152/1-a maddesinde yer alan kamu malına zarar verme suçu bakımından karar tarihi olan 12/01/2016 tarihinden inceleme tarihine kadar 5 yıl 4 aylık asli zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşılmış ise de; kararı bozup dava zamanaşımından düşme kararı vermek yerine, CMK'nın 223/9. maddesinin âmir hükmü uyarınca, suça sürüklenen çocuk hakkında kamu malına zarar verme suçu yönünden de usûl ve yasaya uygun olan beraat kararının onanması gerektiğinden tebliğnamedeki bozma kararı verilmesini talep eden görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre, katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usûl ile kanuna uygun ve takdire dayalı bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,10/10/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1860, Karar No: 2018/5678, Tarih: 19.09.2018

**6. Ceza Dairesi         2018/1860 E.  ,  2018/5678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine

... 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 09/11/2017 gün, 2017/146 Esas ve 2017/367 Karar sayılı ilamı ile nitelikli yağma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne karşı, sanık ... savunmanının, CMK 272 ve müteakip maddeleri uyarınca İstinaf kanun yoluna başvurması üzerine; ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu verilen 06/02/2018 gün, 2018/197 Esas ve 2018/142 Karar sayılı “İstinaf başvurusunun esastan reddine” dair kararına karşı, sanık tarafından usulüne uygun olarak açılan temyiz davası üzerine, temyiz dilekçesinde ileri sürülen hukuka aykırılıklar CMK'nın 288 ve 289. maddeleri kapsamında incelenip görüşüldü;

1-... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin başkan ve üyelerinin isimlerinin karar başlığında gösterilmeyerek CMK'nın 232. maddesinin 2. fıkrasının b bendine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında yağma suçundan açılan kamu davasının ilk iki celsesine katılan, 09.11.2017 tarihli celsesi için ise görev mazereti veren sanık savunmanının, yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile mazeretinin reddi kararı ile; cezanın gerektirdiği alt ve üst sınırları bakımından bir savunman bulundurulması zorunlu olduğu yasal kurallar gözetilmeden hükümlülük kararı verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 150/3, 188/1, 289/3-e maddelerine aykırı davranılarak, sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

3-Kabule göre de;

Sanıktan tahsiline hükmedilen yargılama giderinin dökümünün ve toplam miktarının hükümde gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi, ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu verilen sayılı “İstinaf başvurusunun esastan reddine” dair 06/02/2018 günlü, 2018/197-142 sayılı hükmünün, kararın diğer yönleri incelenmeksizin 5271 sayılı CMK'nın 302/2. madde ve fıkrası uyarınca BOZULMASINA, 19.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12578, Karar No: 2015/9427, Tarih: 15.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/12578 E.  ,  2015/9427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün MERNİS adresinin “... Mah. ... Cad. No:... .../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, hükümlünün cezaevine girmeden önce “... Mah. ... Sok No:... D:... .../...” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün cezaevi idaresince alınan beyanına göre cezaevine girmeden önce “... Mah. ... Sok No:... D:... .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3057, Karar No: 2016/3581, Tarih: 07.04.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/3057 E.  ,  2016/3581 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan suça sürüklenen çocuklar ... ve ... haklarında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli kararıyla Küçükçekmece Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/03/2015 tarihli ve 2014/10 esas, 2015/174 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 10/04/2015 tarihli ve 2015/121-53 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 17/04/2015 tarihli ve 2015/258 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde, "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.