muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/17232, Karar No: 2020/3134, Tarih: 09.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/17232 E.  ,  2020/3134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, asıl davanın açılmamış sayılmasına, karşı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, birleşen davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün asıl dosyada davalı-birleşen dosyada davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Asıl dosyada davacılar vekili, ortaklığın giderilmesi davasına konu olan 1141 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki samanlık, ahır, küçük ev, kümes ve 1500 m2lik alanda yer alan fındık ağaçlarının ...mirasçılarına, 479 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki fındık ağaçlarının ...'e, 480 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki fındık ağaçlarının yarısının muris ...'a, diğer yarısının ise davacı ...'ye ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Asıl dosyada Davalı/karşı davacı/birleşen 2015/5 Esas sayılı dosyada davalı ... vekili, dava konusu 1140 ve 1141 parsel sayılı taşınmazlardaki her türlü yapı ve fındık ağaçları ile 480 parsel sayılı taşınmazda 16.000 m2'lik alan üzerinde yer alan fındık ağaçları ile 479 parsel sayılı taşınmazda 13.000 m2'lik alan üzerinde yer alan fındık ağaçlarının vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiş, asıl davanın ve birleşen davanın ise reddini savunmuştur.

Birleşen 2015/5 Esas sayılı dosyada, davacı ... vekili, dava konusu 480 parsel sayılı taşınmazın 11,5 dönümlük alanı üzerinde yer alan fındık ağaçlarının vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, asıl davanın 6100 Sayılı HMK'nin 150/1. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına, karşı davanın kısmen kabul, kısmen reddine, birleşen davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm asıl dosyada davacı/karşı davalı vekili ... vekili tarafından asıl dava ve karşı davada vekalet ücreti ve yargılama giderleri yönünden temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

Mahkemece, asıl davada, davalı-karşı davacı-birleşen davanın davalısı ... kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'ne göre 26533,72 TL vekalet ücretinin davacı-karşı davalılar ..., .. ve ...'den alınarak davalı-karşı davacı-birleşen davanın davalısı ...'a verilmesine karar verilmiş ise de, bu görüşe katılma olanağı bulunmamaktadır. Şöyle ki, dava değeri 1.000,00 TL olarak gösterilmiş ve harç bu miktar üzerinden yatırılmıştır. 2.celse de, dosya işlemden kaldırılmıştır. Bu durumda, dava dilekçesinde gösterilen değer üzerinden vekalet ücretine hükmedilmesi gerekir iken, fazladan 26533,72 TL vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

2. Muhdesatın tespiti davalarında davanın konusu (müddeabih) davalıların payına isabet eden muhdesat değeri (zemin bedeli hariç) olup; yargılama sonucunda hüküm altına alınacak nispi karar ve ilam harcının, yargılama giderlerinin ve taraflar yararına takdir edilecek vekalet ücretlerinin iş bu müddeabih esas alınarak hesaplanması gerekir.

Ayrıca, az yukarıda açıklanan esaslar dikkate alınarak yargılama sonucunda hüküm altına alınacak nispi karar ve ilam harcından, aynı şekilde 6100 sayılı HMK'nin 326/2. maddesi uyarınca hesaplanacak yargılama giderinden ve davacı yararına takdir edilecek vekalet ücretinden, her bir davalının, dava konusu taşınmazın tapuda paylı mülkiyet şeklinde kayıtlı olması halinde tapudaki payları, elbirliği mülkiyetin sözkonusu olması halinde ise miras payları göz önünde bulundurularak sorumlu tutulmaları gerekir.

Somut olayda, dava konusu taşınmazlar taraflar adına paylı mülkiyet şeklinde tapuda kayıtlı bulunmaktadır. Mahkemece, davalı aleyhine, yargılama gideri ve vekalet ücreti hesaplanırken, tapu payları dikkate alınmadığı gibi, temyiz eden ...'ın 1140 parsel sayılı taşınmazda malik olmadığı hususu da gözden kaçırılarak, muhdesatların toplam değeri üzerinden hesaplama yapılması doğru görülmemiştir. Açıklanan bu nedenle, karşı davadaki harç, yargılama gideri ve vekalet ücretine ilişkin kısmın da bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, asıl dosyada davacı/karşı davalı vekili ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 09.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/456, Karar No: 2017/488, Tarih: 21.11.2017

**Ceza Genel Kurulu         2017/456 E.  ,  2017/488 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza

Taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık ...'nın beraatine ilişkin Siverek 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 09.05.2014 gün ve 470-268 sayılı hükmün, Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 08.02.2016 gün ve 3942-1547 sayı ile;

“Olay tarihinde 6 yaşında olan ...'nın, ikametlerinin güney istikametinde bulunan sanığa ait evin 3 metre kuzey batı istikametinde, sanığın olaydan yaklaşık 2-3 ay öncesinde sözlü talebi üzerine sanığın bulunmadığı bir zamanda belediye tarafından en geniş yeri 5,36 metre, en dar yeri 3,73 metre genişliğinde, batı tarafı 70 santimetre kuzey tarafı 130 santimetre, doğu tarafı 70 santimetre, güney tarafı ise 80 santimetre derinliğinde foseptik çukuru açtırdığı, kapatılması için herhangi bir talebinin bulunmadığı, kapatılmayan çukurun yağmur yağması sebebiyle içerisinin su ile dolduğu ve su dolu bulunan çukura o sırada oynamakta olduğu topun kaçması sonucu topunu geri almak isterken dengesini kaybederek düşmesi sonucunda suda boğularak öldüğü dava konusu olayda, sanığın meskun mahalde bulunan çukurun etrafının kapatılması konusunda herhangi bir tedbir almayıp dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareket ettiğinin anlaşılması karşısında, olayda kusuru bulunan sanığın mahkûmiyeti yerine, olay yerinde olmaması nedeniyle gerekli tedbirleri almasının mümkün olmadığından sanığa kusur yüklenemeyeceği gerekçesiyle sanık hakkında beraat kararı verilmesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 13.05.2016 gün ve 136-359 sayı ile ilk hükümde olduğu gibi sanığın beraatine karar vermiştir.

Bu hükmün de Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.07.2016 gün ve 257983 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 gün ve 1128-961 sayı ile; 6763 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 12. Ceza Dairesince 22.03.2017 gün ve 50-2259 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; taksirle bir kişinin ölümü ile neticelenen olayda, sanığın kusurunun bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, yerel mahkeme kararının yeni hüküm niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre, şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre, şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak,

c) Bozma sonrasında yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, özde direnme kararı olmayıp, yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtayın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairece ilk hükmün, sanığın mahkûmiyeti yerine beraatine karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmasının ardından, yerel mahkemece tanık olarak Sevgi Karalı'nın dinlenip gerekçeli kararda ifadesine yer verildiği ve önceki kararda yer almayan; “Sanığın, sözlü talebi üzerine profesyonellikten uzak bir şekilde tehlikeli ve uygun olup olmadığı araştırılmadan ikametinin yanına çukur kazan, çukuru kazdıktan sonra çukur ile ilgili iş güvenliği ve halk sağlığı için gerekli tedbirleri almayan kimliği tespit edilemeyen belediye çalışanlarının ihmali hareketlerinin olduğu ve netice ile bu ihmali davranışlar arasında uygun illiyet bağı bulunduğu; çukurun kazılması ve olay anında İstanbul ilinde olduğu 14.02.2014 tarihli jandarma tutanağı ve tanık beyanı ile sabit olan sanığın; ebatlarını, tam olarak nereye kazıldığını, fiziki durumunu, etrafında önlem alınıp alınmadığını bilmediği bir çukurun kapatılmasını talep etmemesi sebebiyle meydana gelen neticeden taksirli sorumlu olduğunun iddia edilemeyeceği, sanığın çukuru görmemesi ve iş güvenliği için gerekli konularda uzman görüşe sahip olmaması sebebiyle meydana gelen neticeyi öngörebilmesinin mümkün olmadığı ve bu gerekçe ile, sanığın üzerine atılı taksirle öldürme suçunun kanuni tanımında aranan manevi unsuru taşımadığı sonuç ve kanaatine varılmıştır” şeklindeki yeni ve değişik gerekçeyle sanığın ilk hükümdeki gibi beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

Bu itibarla, yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı niteliğinde olmayıp, ilk hükümde yer almayan ve bozmadan sonra elde edilen delile dayanılarak yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurulmuş olması nedeniyle yeni hüküm niteliğindedir. Bu yeni hükmün doğrudan Ceza Genel Kurulunca incelenmesi mümkün görülmediğinden, dosyanın temyiz incelemesi için Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Siverek 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 13.05.2016 gün ve 136-359 sayılı karar yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.11.2017 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13219, Karar No: 2010/2812, Tarih: 15.03.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/13219 E.  ,  2010/2812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında aylık 1100.-USD'den 2008 Mart, Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz ayları toplam kira borçları 5500.-USD'nin TL karşılığı olan 6710.-TL kira alacağının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine davalı borçlunun itiraz etmesi üzerine davacı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması isteminde bulunmuştur. Mahkemece aylık kiranın 1100.-USD olduğu ispatlanamadığından davanın reddine karar verilmesi üzerine karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı 03.07.2008 başlatmış olduğu icra takibinde 01.07.2000 başlangıç tarihli kira sözleşmesine dayanmıştır. Bu kira sözleşmesi dört yıl süreli olup aylık kira parası 150.000.000.-TL'nin her ay nakit ödeneceği hüküm altına alınmıştır. Bu kira sözleşmesi hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davalı borçlu icra müdürlüğünün yapmış olduğu itirazında aylık kira parasının 440.-TL olduğunu toplam kira borcunun 2200.-TL bulunduğunu ileri sürmüştür. Davacı alacaklının mahkemenin 2008/451 Esas ve 2008/891 Karar sayılı dosyasında Ocak, Şubat 2008 kiralarını aylık 1100.-USD'den istediği, mahkemece aylık kira parasının 11.00.-USD olduğunun kabulü ile tahliyeye karar verildiği ve davalı tarafındanda bu miktar üzerinden ödemede bulunulduğu görülmüştür. Bu durumda aylık kira parasının 1100.-USD olduğu kesinleşmiş olup mahkemece aylık 1100.-USD üzerinden kira miktarının hesaplanarak sürede yapılan kısmi ödemenin de indirildikten sonra kalan miktar üzerinden itirazın kaldırılmasına ve takibin devamına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda yazılı nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21943, Karar No: 2015/27919, Tarih: 01.07.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/21943 E.  ,  2015/27919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, kamu görevlisine hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Hakaret suçunun oluşabilmesi için, bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını incitecek ölçüde, somut bir fiil veya olgu isnat etmek ya da yakıştırmalarda bulunmak ya da sövmek gerekmektedir. Kişiye isnat edilen somut fiil veya olgunun gerçek olup olmamasının bir önemi yoktur. İsnadın ispatı konusu ayrıdır. Somut bir fiil ve olgu isnat etmek; mağdurun onur şeref ve saygınlığını incitecek nitelikte olacaktır. Mağdura yüklenen fiil ve olgunun belirli olması şarttır. Fiilin somut sayılabilmesi için, şahsa, şekle, konuya, yere ve zamana ilişkin unsurlar gösterilmiş olmalıdır. Bu unsurların tamamının birlikte söylenmesi şart değildir. Sözlerin isnat edilen fiilî belirleyecek açıklıkta olması yeterlidir. Çoğu zaman isnat edilen fiil ve olgunun, hangi zaman ve yerde meydana geldiğinin belirtilmesi, onur ve saygınlığı incitecek niteliği tespit için yeterli olmaktadır. Tarafların sosyal durumları, sözlerin söylendiği yer ve söyleniş şekli, söylenmeden önceki olaylar nazara alınarak suç vasfı tayin olunmalıdır. Hakaretin kişiyi küçük düşürmeye yönelik olması gerekir. Kişiye onu toplum nazarında küçük düşürmek amaçlı belli bir siyasi kanaatin isnat edilmesi hâlinde de suç oluşacaktır. Bir kişiye yönelik sözlerin veya yapılan davranışın o kişiyi küçük düşürücü nitelikte olup olmadığını tayin ederken, topluma hâkim olan anlayışlar, örf ve adetler göz önünde bulundurulmalıdır. Hakaret huzurda işlenebileceği gibi, gıyapta da işlenebilir. Gıyapta hakaretin cezalandırılabilmesi için, mağdurun yokluğunda en az ikiden fazla kişilerle ihtilat edilerek yani en az üç kişinin hakaret sözünü öğrenmiş olması kaydıyla hakaretin yapılması şarttır. Mağdur bu sayıya dâhil değildir. Mağdurun hazır olması halinde gıyapta hakaret den bahsedilemez. Kendileriyle ihtilat edilen kişilerin bir arada bulunmaları ve hakaret sözünü aynı anda öğrenmelerine gerek yoktur. İhtilat aktarma suretiyle gerçekleşmişse hakaret sözlerinin aynı ya da benzer olması aranmalıdır. Fail, sözlerini ikiden fazla kişiye söylemekte ya da daha çok kişinin duyabileceği bir yerde konuşmakta ve sözleri başkaları tarafından duyulabilmekte, failde bu durumun bilincinde ise ihtilat oluşmuştur. Suçun alenen işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Aleniyet, belirsiz sayıda kişilerin hakaret oluşturan sözü duymalarına olanak sağlamak suretiyle suçun işlenmesini ifade eder. Failin, hakaret oluşturan sözün duyulması olanağını yaratmış olması yeterlidir. Söylenen sözün fiilen duyulmuş olup olmaması önemli değildir.

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde dava dışı suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte boşaltılan eski Lisesi binasının camını kırarak binanın içine girdikleri, suça sürüklenen çocukların zemin katta bulunan asma kilit menteşesini zorlamak suretiyle kırdıkları, içeride bulunan bazı malzemeleri zemine attıkları, suça sürüklenen çocukların binanın zemin katındaki duvara asetatlı keçeli kalem ile mağdur okul müdürü ...'a hitaben sinkaflı küfürler ve hakaret içeren yazılar yazdıkları, bu suretle kamu malına zarar verme ve kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçlarını işledikleri iddia edilen olayda, dosya kapsamında bulunan görgü tesbit tutanağı, zarar tutanağı ve suça sürüklenen çocuğun samimi ikrarı ve tüm beyanlara göre;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5275 sayılı CGİK'nin 106/4. maddesi uyarınca çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezalarının ödenmemesi halinde,hapis cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden, TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarında yer alan "...ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin suça sürüklenen çocuğa ihtarına" ibaresinin çıkartılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/07/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18091, Karar No: 2020/16767, Tarih: 25.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/18091 E.  ,  2020/16767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Davacı işçilik alacaklarının tahsili talebiyle dava açmış, Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece davalı vekilinin temyiz talebi 17.08.2016 tarihli ek karar ile reddedilmiştir.

Davalı vekili ek kararı süresinde ayrıca temyiz etmiştir.

Mahkemenin 17.08.2016 tarihli temyiz talebinin reddi kararı incelendiğinde;

Ek kararda muhtıraya rağmen harç eksikliğinin giderilmediği belirtilerek davalının temyiz istemi reddedilmişse de, davalı tarafa tebliğ edilen ayrı bir muhtıra bulunmamaktadır. Bu şekilde usulune uygun olarak tebliğ edilmeyen harç tamamlama muhtırasına dayalı temyiz isteminin reddi kararı yerinde değildir. Usulüne uygun olmayan muhtıraya rağmen eksikliklerin giderildiği anlaşıldığından, mahkemenin 17.08.2016 tarihli ek kararı kaldırılarak yapılan temyiz incelemesinde; dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 25/11/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10982, Karar No: 2016/7803, Tarih: 24.11.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/10982 E.  ,  2016/7803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2012/12-1519 esas, 2013/613 sayılı kararında da belirtildiği üzere; erteleme de, hapis cezasının seçenek yaptırım olarak adli para cezasına çevirmesi de cezanın suçlunun kişiliğine uydurulması, yani bireyselleştirilmesinin yollarından birisi olup mutlak olarak birinin diğerinden daha lehe olduğundan söz edilemeyecektir. Bu bağlamda ödeme gücü bulunmayan bir sanık için ertelemenin, ödeme gücü yerinde olan ve bu yönde talepte bulunan bir sanık için ise adli para cezasına çevirmenin daha lehe olduğunun kabulü mümkündür. Her somut olayda sanığın sosyal ve ekonomik durumu ile kişiliğine göre bir belirleme yapmak gerekir. Buna göre, somut olayda, 12.06.2014 tarihli celsedeki beyanından da anlaşılacağı üzere, iki çocuklu,kaynakçılık işiyle uğraşan ve 500,00 TL aylık geliri bulunan sanık hakkında bozmadan önce verilen 6000-TL adli para cezası yerine erteli 10 ay hapis cezasına hükmedilmesi; 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 326/4. maddesine aykırılık teşkil etmeyeceği cihetle tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

Sahte fatura düzenleme suçunda maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, 2005, 2006 yıllarına ait fatura ayrıntılarının Vergi Dairesi'nden sorularak kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin istenerek, 2005, 2006 yıllarına düzenlenen en son fatura tarihleri de belirlenip; maddi gerçeğin, lehe yasanın ve zamanaşımı süresinin kuşkuya yer vermeyecek biçimde tespiti bakımından dosya arasında bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.