muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/13074, Karar No: 2024/4603, Tarih: 13.05.2024

Davalı vekili itiraz dilekçesinde; sigorta şirketine geçersiz rapor ve eksik evrakla başvuru yapılmış olması nedeniyle başvurunun usulden reddine karar verilmesi gerektiğini, karara esas alınan maluliyet raporunun hüküm kurmaya elverişli bulunmadığını, tazminat hesabının TRH-2010 Yaşam Tablosu üzerinden % 1,8 teknik faiz yöntemiyle yapılması gerektiğini, kusur oranlarının belirlenmesi gerektiğini, başvurana SGK tarafından rücuya tabi bir ödeme yapılıp yapılmadığının araştırılması gerektiğini, ıslah edilen kısma ıslah tarihinden itibaren faiz talep edilebileceğini belirterek karara itiraz etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile sigorta şirketine sunulması gerekli tüm evraklar ile birlikte başvuru yapıldığını, maluliyet raporunun karara dayanak almaya uygun olduğunu, kusur raporunun da yeterli, gerekçeli ve hüküm kurmaya elverişli bulunduğunu, kazanın iş kazası olmadığını, bu nedenle gelir bağlanıp bağlanmadığının araştırılmasına gerek bulunmadığını, faiz başlangıcının belirlenmesinde hata bulunmadığını, tazminat hesabının Yargıtay içtihatları gereğince TRH-2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemine göre yapılması gerektiğini, hesaplamanın PMF-1931 Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemi ile yapıldığını, talebin PFM-1931 Yaşam Tablosu olması ve TRH-2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faiz ile yaptırılan hesabın ilk hesaptan fazla çıkması nedeniyle tarafların hesap raporuna yönelik itirazlarının reddi gerektiğini, vekalet ücretinin ise hatalı hesaplandığını, tam vekalet ücretine karar verilmesi gerektiğini belirterek davalının tüm itirazlarının reddine, davacının ise vekalet ücretine yönelik itirazlarının kabulüne, Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararının 3. bendinde yer alan "2.001,75 TL vekalet ücretinin" ibaresi yerine "10.008,79 TL vekalet ücretinin" ibaresinin yazılmasına, sair itirazların reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; müvekkilinin kusursuz olduğunu, Uyuşmazlık Hakem Heyetince alınan kusur raporunda müvekkili sürücüye %25 oranında kusur verilmesinin hatalı olduğunu, karar tarihine en yakın 2021 yılı asgari ücreti ile hesap yapılmamasının hatalı olduğunu, hesaplamanın TRH-2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemi ile yapılması gerektiğini, davalının ticari temerrüt faizinden sorumlu olduğunu belirterek kararı temyiz emiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; müvekkilinin kusursuz olduğunu, Uyuşmazlık Hakem Heyetince alınan kusur raporunda müvekkili sürücüye %25 oranında kusur verilmesinin hatalı olduğunu, karar tarihine en yakın 2021 yılı asgari ücreti ile hesap yapılmamasının hatalı olduğunu, hesaplamanın TRH-2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemi ile yapılması gerektiğini, davalının ticari temerrüt faizinden sorumlu olduğunu belirterek kararı temyiz emiştir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davacıdan sağlık kurulu raporu sunulmasının istendiğini ancak davalı tarafından rapor sunulmadığını talebin usulden reddi gerektiğini, sunulan maluliyet raporunda belirlenen maluliyet oranını kabul etmediklerini, hesaplamanın TRH-2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faiz ile yapılması gerektiğini, hesaplamada asgari ücretin kullanılması gerektiğini, davacının ileri ki yıllarda elde edeceği gelirde azalma olacağının ispat edilmesi gerektiğini, davacının ömrünün sonuna kadar gelir edle edeceğinin kabulü ile hesaplama yapılmasının hatalı olduğunu, kusur incelemesi yaptırılması gerektiğini, kaza tespit tutanağı ile yetinilemeyeceğini, SGK tarafından rücuya tabi bir ödeme yapılıp yapılmadığının araştırılması gerektiğini, vekalet ücretinin AAÜT'ne göre belirlenen rakamın 1/5 oranında olması gerektiğini, ıslah edilen kısma ıslah tarihinden itibaren faiz istenebileceğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

Davalı vekili ek kararı temyiz dilekçesinde; muhtırada verilen süre içinde eksik temyiz harçlarını yatırdığını, temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesinin yerinde olmadığını, temyiz itirazlarının incelenmesi gerektiğini belirterek ek kararı temyize getirmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalı şirkete Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) Poliçesi ile sigortalı aracın karıştığı trafik kazası sonucu yaralanıp malul kalan davacının uğradığı sürekli iş göremezlik tazminat talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49, 54 üncü maddesi, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 89, 90 ve 91 inci maddeleri, 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30 uncu maddesi, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'in 16 ncı maddesinin 13 üncü fıkrası, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 17 nci maddesi, Karayolları Moturlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıda yer alan bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıda yer alan bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Haksız fiil sonucu çalışma gücünde kayıp olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebin bulunması hâlinde, zararın kapsamının tespiti açısından geçici iş göremezlik süresi ile sürekli iş göremezlik oranının doğru bir şekilde belirlenmesi zorunludur. Söz konusu belirlemenin, bağlı oldukları mevzuat uyarınca sağlık kurulu raporu vermeye yetkili hastaneler veya sağlık kuruluşları tarafından çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikâyetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetince kaza tarihinde yürürlükte bulunan mevzuata göre yapılması gerekir.

11.10.2008 tarihinden önce Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü, 11.10.2008 ilâ 01.09.2013 tarihleri arasında Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği, 01.09.2013 ilâ 01.06.2015 tarihleri arasında Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği, 01.06.2015 ilâ 20.02.2019 tarihleri arasında Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurul Raporları Hakkında Yönetmelik ve 20.02.2019 tarihinden sonra ise Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik yürürlükte olduğundan kaza tarihinde geçerli mevzuat uyarınca sağlık kurulu raporu düzenlenmelidir. Eldeki davada kaza, 18.11.2018 tarihinde meydana gelmiştir.

Bu durumda İtiraz Hakem Heyetince; davacının kazaya ilişkin tüm tedavi evrakı eklenip (eksik varsa temini ile) dosyada bulunan sağlık kurulu raporları da irdelenmek ve bizzat muayene edilmek suretiyle kaza tarihinde yürürlükte bulunan Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurul Raporları Hakkında Yönetmelik hükümlerine uygun olarak ve yukarıda açıklandığı şekilde yetkili sağlık kurulundan rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3. 5684 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin (17) numaralı fıkrası, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik’in 16/13 üncü ve AAÜT’nin 17/2 nci maddeleri bir bütün olarak yorumlandığında tarafların avukat ile temsil edildiği hâllerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücretinin, her iki taraf için de AAÜT’de yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biri olarak hükmolunması gerektiği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; İtiraz Hakem Heyetince davacı lehine hükmedilecek vekâlet ücretine ilişkin olarak anılan mevzuat uyarınca maktu vekâlet ücretinin altında kalmamak kaydıyla asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin 1/5 oranında vekâlet ücreti yerine nispi ve tam vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

VI. KARAR

Bu itibarla; İtiraz Hakem Heyetince davacı lehine hükmedilecek vekâlet ücretine ilişkin olarak anılan mevzuat uyarınca maktu vekâlet ücretinin altında kalmamak kaydıyla asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin 1/5 oranında vekâlet ücreti yerine nispi ve tam vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

VI. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Değerlendirme bölümünün (2) ve (3) numaralı bentlerinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,

Dosyanın İtiraz Hakem Heyeti'ne iletilmek üzere mahkemesine gönderilmesine,

13.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22103, Karar No: 2014/14566, Tarih: 09.07.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/22103 E.  ,  2014/14566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/07/2013

NUMARASI : 2013/379-2013/470

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Alacaklı tarafından başlatılan takibe dayanak ilam kamulaştırmasız el atmadan kayaklanmakta olup borçlunun hesaplarına haciz konmuştur. Borçlu K.. B..'nın başvurusu üzerine Kartal 1. İcra Mahkemesi'nin 2012/281 Esas, 2012/418 Karar sayılı 08.06.2012 tarihli kararı ile tüm hacizlerin kaldırılmasına karar verilmiştir.

Daha sonra alacaklının 6487 sayılı Yasa ile hukuki durumun değiştiği, buna göre 11.06.2013 tarihinden öncesine ait kararlar için haciz yolu açıldığını ileri sürerek borçlunun mal ve haklarının haczine yönelik talebi İcra Müdürlüğü'nce 16.07.2013 tarihinde reddedilmiş alacaklı İcra Mahkemesi'ne başvurusunda bu memur kararının iptalini istemiş, Mahkemece şikayetin reddine karar verilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete'de

yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21 maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış Yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (T..Y.. Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce

30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; 02.11.2011 tarihli takip konusu ilamda idarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenlerle kamulaştırmasız el atmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiği, olayda uygulanması gerekli 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesinin iptal edildiği, ilam tarihinin 11.06.2013'ten öncesine ait olduğu ve Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararının Kartal 1. İcra Mahkemesi'nin 2012/281 Esas, 2012/418 Karar sayılı 08.06.2012 tarihli kararından sonra olduğu nazara alınarak, borçlu aleyhine haciz istenmesinde anılan yasal çerçevede hukuka aykırı bir yön bulunmadığı kabul edilmelidir. Bu durumda, alacaklı vekilinin şikayetinin kabulü gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile reddi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 09.07.2014 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2012/21736, Karar No: 2012/40683, Tarih: 12.09.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/21736 E.  ,  2012/40683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, dolandırıcılık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz isteminin reddine dair 05.10.2011 tarih, 2000/72 sayılı ek kararın hükümlüye tebliğ edildiğine ilişkin belgeye rastlanmadığından, bu karara yönelik 19.12.2011 tarihli temyiz isteminin öğrenme tarihi itibariyle süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Temyiz isteminin reddine dair 05.10.2011 gün ve 2000/72 sayılı ek kararda isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, 12.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25411, Karar No: 2019/24121, Tarih: 23.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/25411 E.  ,  2019/24121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 21.06.2002- 30.10.2014 tarihleri arası teknik eleman olarak çalıştığını, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatil ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının mazeret bildirmeden işe gelmediğini, haklı nedenle iş sözleşmesinin feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti :

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Somut olayda, mahkeme gerekçeli kararında fazla çalışma ücret alacağı, ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağı ile hafta tatil ücret alacağından %30 indirim yapıldığı belirtilmiş ise de; hüküm kısmında bilirkişi raporu doğrultusunda mahkemenin resen %30 indirim uygulayarak yaptığı hesaplama ve kabul edilen miktarlar hatalı olmuştur. Ek bilirkişi raporunda hesaplanan fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücret alacağı ve hafta tatil ücret alacağından %30 indirim yapıldığında tespit edilen miktarlar hükümdeki miktarlardan farklı olup hesaplama hatası sebebi ile kararın bozulması gerekmiştir.

2- Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücreti alacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun "taleple bağlılık ilkesi" başlığını taşıyan 26. maddesinde "Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir." hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, davacının duruşmada alınan beyanında; yaz- kış ayrım yapmaksızın 07.30-08.00 ile 18.00-18.30 arası çalıştığını, mesaiden sonra arıza olduğu zaman çağrıldığını belirtmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanları esas alınarak davacının kış aylarında 08.00-18.00 arası 1 saat ara dinlenme ile haftalı 9 saat fazla çalıştığı yaz aylarında ise 07.30-20.00 arası çalıştığı 1.5 saat ara dinlenme düşülerek haftalık 21 saat fazla çalışma yaptığının kabulü ile yapılan hesaplama mahkemece hüküm altına alınmış ise de doğru olmamıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun "taleple bağlılık ilkesi" başlığını taşıyan 26. maddesine göre davacının duruşmadaki beyanı dikkate alınmadan fazla çalışma ücret alacağı yönünden talep aşılarak karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.12.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.