muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3058, Karar No: 2012/7572, Tarih: 19.06.2012

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşmetarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; dosya kapsamı, tanık beyanları ve özellikle davanın kabulünde menfaati olan muris F.'in kızı tanık N.'in ve miras bırakan ile yakın ilişkide olduğu anlaşılan tanık N.'nin olaylara dayalı aksi kanıtlanamayan bildirimleri karşısında murisin dahili davalı S.'e pay temlikinde mirasçılardan mal kaçırma amacını gütmediği aksine, sağlığında mal varlığında mirasçılar arasında taksim iradesini taşıdığı sabittir. Kaldı ki, davacı A. dahi miras bırakanın kendi murisi B.'ye de sağlığında para verdiğini ifade etmesi karşısında murisin eldeki davaya konu temlik işlemlerinin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olmadığı kabul edilmelidir.

Kabule göre de; miras barakan F.'ten gelmeyen payların kabul kapsamına alınmış olması da isabetsizdir.

Hal böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Davalı ve dahili davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü ( 6100 Sayılı HMK'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla ) 1086 Sayılı HUMK.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2011 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 900.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 19.6.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13313, Karar No: 2013/19693, Tarih: 05.11.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/13313 E.  ,  2013/19693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, kesilen sağlık yardımı ve aylıklarının kesilme tarihinden itibaren yeniden bağlanmasına, Kuruma borçlu olmadığının tespitiyle aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacının boşandığı eşi ile birlikte yaşadığının tespit edilmesi nedeni ile kesilen ölüm aylığının yeniden bağlanması ve davalı Kurum'a borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Yasa'nın 56. maddesinde oldukça yalın olarak; " eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen" ibareleri yer almakta olup kanun koyucu tarafından örneğin; "sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan", " hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan", "gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan" veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede, boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurum'ca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken, eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan "boşanma" hukuki durum ve sonucunun, eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içersinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda "anlaşmalı boşanma" adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibariyle gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Somut olayda; 2001 yılında boşanmalarına ve aradan yaklaşık 9 yıl geçmesine rağmen, kontrol memurunun 04.10.2010 tarihli raporunun hazırlandığı tarihte davacı ve boşandığı eşinin resmi kayıtlardaki ikamet adreslerinin aynı olduğu, davacının boşandığı eşinin kontrol memuru raporundan sonra 06.05.2011 tarihinde, Donanma Mahallesi'nden ... Mahallesine taşınmış olduğu, burada yapılan zabıta araştırmasında; eski eşin kardeşleri ile yaşadığının tespit edildiğinin belirtildiği, her ne kadar eski eşin kayıtlardaki adresi ... Mahallesi ise de tanıkların eski eşin ... Köyü'nde yaşadığını beyan ettikleri, ancak Ümmiye Köyü muhtarının; eski eşin annesi ve kardeşi ile birlikte yaşadığını ve arada sırada köye geldiğini, Donanma Mahallesi'nde evi olduğunu beyan ettiği, ... tarafından gönderilen abonelik bilgilerinden davacı ve boşandığı eşi üzerine olan aboneliklerin aynı olduğu, eski eşin aboneliğinin 16.07.2010 tarihinde feshedilmiş olduğu, davacı ile boşandığı eşinin 2007-2010 yılları arasında seçim kurulu kayıtlarındaki adreslerinin aynı olduğu, ancak 2011 yılında farklı adreslerde kayıtlı oldukları açıktır. Bu itibarla; her ne kadar mahkemece “birlikte yaşama ve danışıklı boşanma” olgusunu oluşturacak deliller bulunmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmişse de; davacı ve boşandığı eşinin, boşanmalarına rağmen, uzun yıllar boyunca yaşamlarının her alanında gerekli olacak adres bilgilerini değiştirmedikleri, ancak kontrol memuru raporundan sonra adres değişikliği, abonelik feshi gibi işlemler yapma yoluna gittikleri, eski eşin sonradan değiştirdiği adreslerinin de müstakil bir adres yerine kardeşleri veya annesinin adresi gibi yerler olduğu, mahkemece davacı ile birlikte yaşamadığı kabul edilen eski eşin yaşadığı yer ile ilgili kesin deliller ortaya konulamamış olması karşısında; davacı ile boşandığı eşinin Yasa'da belirtilen “ fiilen birlikte yaşama ” koşulunu taşıdıkları anlaşıldığından, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13982, Karar No: 2014/9381, Tarih: 10.07.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/13982 E.  ,  2014/9381 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/236687

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11.11.2009

NUMARASI : 2008/925 Esas, 2009/758 Karar

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu çocuğa karşı işlendiği halde TCK.nın 109/3-f maddesinin uygulanmaması, suçun birden fazla kişi tarafından işlenmesinden dolayı sanığa verilen cezadan aynı Kanunun 109/3-b maddesi uyarınca artırım yapılması nedeniyle sonuç cezaya etkisi bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın, eylemini dayısının oğlunu olaydan önce bıçakla tehdit ettiğini iddia eden mağdura karşı gerçekleştirdiğini savunması karşısında, hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının mahkemece karar yerinde tartışılmaması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 10.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7985, Karar No: 2019/6262, Tarih: 04.07.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/7985 E.  ,  2019/6262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; taraflar arasında 05/11/2011 başlangıç tarihli ve ilk altı ay aylık 1.000,00 TL, ikinci altı ay aylık 1.500,00 TL kira bedelli kira sözleşmesi imzalandığını, davalının 2012 yılı Mayıs-Ekim aylarına ait kira borcunu ödemediğinden bu döneme ilişkin 9.000,00 TL kira bedeli ile 180,50 TL işlemiş faizin tahsili için Şile İcra Müdürlüğünün 2012/488 E. sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, davalının bu icra takibine itiraz ettiğini belirterek,itirazın iptaline ve asıl alacağın %40'ından aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; kira sözleşmesi imzalandığından bu yana davacı tarafından teslim edilmesi gereken işletmeye ait otel ruhsatının verilmediğini, ayrıca pansiyonun girişinin davacı tarafından kapatıldığını, 5 yıllığına kiraladığı pansiyonu bu nedenle işletemediğini ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne, ... İcra Müdürlüğünün 2012/488 esas sayılı dosyasında davalı hakkındaki takipteki itirazın iptaline takip asıl alacak 6.000,00 TL ve 121,69 TL işlemiş faiz üzerinden borçlu itirazının kaldırılmasına, davacının %40 icra inkar tazminatı talebinin işin yargılamaya müstenit olması nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Davalının vekalet ücretine yönelik temyiz itirazı incelendiğinde;

Karar tarihinde yürürlükte olan A.A.Ü.T.’nin 13. maddesinde "Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin İkinci Kısmında belirtilen maktuücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. Ancak hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez" düzenlemesi yer almaktadır.

Davanın kısmen kabul edilmiş olmasına rağmen, davada kendisini vekille temsil ettiren davalı taraf yararına reddedilen 3.000,00 TL asıl alacak üzerinden vekalet ücreti takdiri gerekirken, bu hususta bir karar verilmemiş olması doğru görülmemiştir.

Davanın kısmen kabul edilmiş olmasına rağmen, davada kendisini vekille temsil ettiren davalı taraf yararına reddedilen 3.000,00 TL asıl alacak üzerinden vekalet ücreti takdiri gerekirken, bu hususta bir karar verilmemiş olması doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasına 5.bent olarak "Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT gereğince 600,00 TL. maktu ücreti vekaletin davacıdan alınıp davalıya verilmesine," ifadelerinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 04.07.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2301, Karar No: 2018/7012, Tarih: 13.11.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/2301 E.  ,  2018/7012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... . Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/11/2015 tarih ve 2015/92-2015/698 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin nakliyat emtia sigorta poliçesi ile teminat altına aldığı motorin emtiasının, davalının taşıması sırasında meydana gelen tek taraflı trafik kazası neticesinde zayi olduğunu, meydana gelen hasar sebebiyle dava dışı sigortalıya 83.635,50 TL ödeme yapıldığını, halefiyet ilkesi gereğince davalıdan talep hakkı bulunduğunu ileri sürerek, 83.635,50 TL’nin ödeme tarihinden işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve bilirkişi raporuna göre, davalı sürücüsünün kazanın meydana gelmesinde %100 oranında kusurlu olduğu, davacının halefiyet ilkesi gereğince sigortalısına yaptığı ödemeyi rücu hakkı bulunduğu, kaza nedeniyle oluşan zararın 92.020,10 TL olduğunu, ancak davacı tarafça 83.635,00 TL talep edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne, 83.635,00 TL’nin ödeme tarihi olan 25.12.2012 tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4.284,11 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13146, Karar No: 2022/7909, Tarih: 10.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/13146 E.  ,  2022/7909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme, Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

A) 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesi:

2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davasında sanığın suçlamaları reddederek sahte fatura düzenlemediğini savunması; 2010 takvim yılında toplam 51.569 TL, 2011 takvim yılında toplam 54.667 TL ve 2012 takvim yılında toplam 17.861 TL turanda matrahlı beyanname verildiği, Bs formu ile 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında toplam 70 adet fatura karşılığında 406.005 TL tutarında satış gerçekleştirildiğine ilişkin bildirimde bulunulmasına karşın yalnızca 5.000 TL lik mal ve hizmet satın alındığı, şirketin faaliyet konusu inşaat-nakliyat olmasına karşın bu faaliyeti gerçekleştirebilecek demirbaşı, taşıtları, faaliyetinde kullandığı makine, teçhizat vb. bulunmadığı, vergi müfettişlerince ifadelerine başvurulan şirketin eski çalışanlarından ...'nın şirketin hiçbir ticari faaliyetinin olmadığını, ...'ın da maaşını alamadığı için şirketten ayrıldığını, şirketin araç kiralama işini yaptığını, inşaat, nakliye faaliyetinin olduğunu görmediğini beyan etmesi karşısında maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

1) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

2) Faturaları kullanan mükelleflerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldığı, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve ödemelerin ne şekilde yapıldığının sorulması,

3) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen sanığa ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen sanık ile kullanan mükelleflerin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

4) Vergi müfettişlerince ifadelerine başvurulan şirketin eski çalışanlarının tanık sıfatıyla dinlenmeleri, kendilerinden sanığı tanıyıp tanımadıklarının, çalıştıkları dönemde şirketin faal olup olmadığının, şirketin faaliyet kolunun ne olduğu ve beyannamelere konu mal ve hizmeti gerçekleştirebilecek demirbaş, makine ve teçhizata sahip olup olmadığının sorulması,

4) Vergi müfettişlerince ifadelerine başvurulan şirketin eski çalışanlarının tanık sıfatıyla dinlenmeleri, kendilerinden sanığı tanıyıp tanımadıklarının, çalıştıkları dönemde şirketin faal olup olmadığının, şirketin faaliyet kolunun ne olduğu ve beyannamelere konu mal ve hizmeti gerçekleştirebilecek demirbaş, makine ve teçhizata sahip olup olmadığının sorulması,

5) Şirketin muhasebecisi olduğu anlaşılan ...'in tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılması, CMK'nin 46/1-c ve 48. maddeleri uyarınca çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra sanığı tanıyıp tanımadığı, şirketi yerinde görüp görmediğinin, beyannamelere konu mal ve hizmeti üretebilecek ticari kapasiteye sahip olup olmadığının kendisinden sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükmü kurulması,

6) Kabule göre her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenleme suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden ve hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeden tek beraat hükmü kurulması yasaya aykırı,

7) Suçun sübutu hallinde;

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle, 213 sayılı Kanun'un 359 ve 367. maddelerinde değişiklik yapılmış olup aynı Kanun'un 6. maddesiyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na eklenen geçici 34. maddenin 3. fıkrasındaki "Bu maddeyi ihdas eden Kanun'un yayımı tarihinde 359. madde kapsamına giren suçlardan dolayı temyiz veya istinaf kanun yolu incelemesinde bulunan dosyalardan, 359. maddede bu maddeyi ihdas eden Kanun’la yapılan düzenlemeler nedeniyle lehe değerlendirme yapılması gereken dosyalar hakkında bozma kararı verilir" hükmü uyarınca, 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

B) Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyizinin incelenmesi:

B) Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyizinin incelenmesi:

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle, 213 sayılı Kanun'un 359 ve 367. maddelerinde değişiklik yapılmış olup aynı Kanun'un 6. maddesiyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na eklenen geçici 34. maddenin 3. fıkrasındaki "Bu maddeyi ihdas eden Kanun'un yayımı tarihinde 359. madde kapsamına giren suçlardan dolayı temyiz veya istinaf kanun yolu incelemesinde bulunan dosyalardan, 359. maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan düzenlemeler nedeniyle lehe değerlendirme yapılması gereken dosyalar hakkında bozma kararı verilir" hükmü uyarınca, 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek 7394 sayılı yasanın 4. maddesi ile getirilen etkin pişmanlık hükümlerine göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, (defteri kayıt ve belgeleri gizleme suçu yönünden diğer yönleri incelenmeyen) hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.