muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1325, Karar No: 2016/2097, Tarih: 25.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/1325 E.  ,  2016/2097 K.**

**"İçtihat Metni"**

Başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkındaki yargılamada, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 05/02/2015 tarihli 170 sayılı kararıyla 25/02/2015 tarihi itibariyle Küçükçekmece Çocuk Mahkemesinin faaliyete geçmiş olması sebebiyle, mahkemenin görevsizliğine, dosyanın çocuk mahkemesine devrine dair Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/04/2015 tarihli ve 2014/296 esas, 2015/208 sayılı kararını müteakip, bu kez Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesince verilen 23/06/2015 tarihli ve 2015/684 esas, 2015/482 sayılı görevsizlik kararı sebebiyle ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına dair 13/07/2015 tarihli ve 2015/945 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 13/11/2015 gün ve 94660652-105-34-12076-2015-E.23539/74238 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 13/07/2015 tarihli ve 2015/945 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 25/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1936, Karar No: 2023/1987, Tarih: 22.06.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/1936 E.  ,  2023/1987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 19.12.2022

SAYISI : 2022/1472 E., 2022/137 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yalova 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/1 E., 2021/960 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 19.12.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacının temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 19.12.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen toplam değer 20.064 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 19.12.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14409, Karar No: 2017/6406, Tarih: 14.11.2017

**1. Hukuk Dairesi         2016/14409 E.  ,  2017/6406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ :TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 14.11.2017 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat ... ile temyiz edilen davacı vekili Avukat ... geldiler,duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, 4381 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 07/03/1996 tarih ve 128 sayılı encümen kararı ile 775 sayılı Gecekondu Kanunu çerçevesinde davalı vakfa tahsis edildiğini, ne var ki davalının anılan taşınmaza tahsis amacına uygun olarak sosyal tesis yapmadığını, boş olarak tuttuğunu, tahsis işleminin ... Belediye Meclisi’nin 04/05/2015 tarih ve 65 sayılı kararı ile iptal edildiğini, iptal işlemine karşı davalının idari yargıda iptal davası açmadığını ileri sürerek çekişmeli taşınmazın tapu kaydının iptali ile belediye adına tescilini istemiştir.

Davalı, öncelikle ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2008/321 E 2009/121 K sayılı ilamının eldeki davada kesin hüküm teşkil ettiğini, öte yandan dava konusu taşınmazın devrinin bir tahsis işlemi değil satış olduğunu, ayrıca taşınmazın devrinden sonra vakfa el konulması ve taşınmazın Genel Müdürlüğe devredilmesi nedeniyle taşınmazı değerlendiremediklerini, davanın hemen öncesinde taşınmazı geri alabildiklerini bildirip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tescilin yolsuz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, tescilin yolsuz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, ... ili ... Belediye Başkanlığı’nın çekişme konusu 4381 ada 1 parsel sayılı arsa niteliğindeki taşınmazı 28/04/1997 tarih ve 2194 yevmiye no’lu akit ile davalı vakfa satış göstermek suretiyle devrettiği, ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 20/12/2005 tarih ve 2001/580 E 2005/335 K sayılı ilamı ile davalı vakfın dağıtılmasına ve borçlarının tasfiyesinden sonra mallarının Mazbut ... Tüzel Kişiliği’ne devredilmesine karar verildiği, anılan karar sonrası çekişmeli taşınmazın 22/11/2007 tarihinde ... Genel Müdürlüğü adına tescil edildiği, akabinde ... Belediye Başkanlığı tarafından 21/10/2008 tarihinde ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2008/321 esası üzerinden ... Genel Müdürlüğü aleyhine çekişmeli taşınmaza yönelik eldeki dava ile aynı nedenlere dayalı iptal ve tescil davası açıldığı, yargılama neticesinde ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 05/05/2009 tarih ve 2008/321 E 2009/121 K sayılı ilamı ile davanın reddedildiği, redde ilişkin kararın Dairemizin 07/06/2010 tarih ve 2010/5806 E 2010/6491 K sayılı ilamı ile onandığı, onama kararına karşı davacının karar düzeltme isteği üzerine Dairemizin 08/11/2010 tarih ve 2010/10653 E 2010/11740 K sayılı ilamı ile; ‘’ Dava, her nekadar 775 Sayılı Yasanın 27.maddesine dayandırılmış ise de akit tablosunda, işlem satış biçimde gösterilmesine karşın akdin eki sayılan 22.03.1996 tarih, 544 Sayılı Encümen Kararının incelenmesinden "sosyal tesis yapılmak koşuluyla" sembolik bedel gösterilerek devredildiği, işlemin aslında koşullu bağış niteliği taşıdığı, tapudaki işlem tarihi ile ... Vakfının dağıtılması, borçlarının tasfiyesinden sonra kalan malların mazbut ... tüzel kişiliğine devredilmesine ilişkin kararın 17/06/2007 tarihinde kesinleştiği ve davalı ... Genel Müdürlüğü adına tescilin yapıldığı tarihler ile Vakfın taşınmazda hiçbir inşaii faaliyetinin olmadığı gözetilerek sosyal tesis yapılmasındaki makul süreden sonra dava tarihine kadar B.K.246.maddesinde sözedilen hak düşürücü sürenin geçtiği ve karar düzeltme dilekçesinde yazılı diğer nedenlerin HUMK.440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymadığı anlaşılmakla ‘’ şeklindeki gerekçe ile karar düzeltme isteğinin reddedildiği, davalı vakfın ... 21. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 30/01/2014 tarih ve 2013/373 E 2014/26 K sayılı ilamı ile tesciline karar verilerek yeniden tüzel kişilik kazandığı ve çekişmeli taşınmazın 21/04/2015 tarihinde 5737 sayılı Yasa’nın geçici 12. maddesine göre davalı vakıf adına tescil edildiği, anılan tescil sonrasında davacı tarafından eldeki davanın açıldığı anlaşılmıştır.

Yukarıda yer verilen tespitler uyarınca eldeki davada, 6098 sayılı TBK’nun 297/1. maddesinde ( 818 sayılı BK’nun 246. maddesi ) öngörülen 1 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra davacı tarafından davanın açıldığı gözetilmeksizin işin esasına girilerek davanın kabul edilmesi isabetsizdir.

Yukarıda yer verilen tespitler uyarınca eldeki davada, 6098 sayılı TBK’nun 297/1. maddesinde ( 818 sayılı BK’nun 246. maddesi ) öngörülen 1 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra davacı tarafından davanın açıldığı gözetilmeksizin işin esasına girilerek davanın kabul edilmesi isabetsizdir.

Hal böyle olunca, davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Davalının temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.01.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 1.480.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15253, Karar No: 2014/18696, Tarih: 26.06.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/15253 E.  ,  2014/18696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/09/2013

NUMARASI : 2013/69-2013/96

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 11/03/2014 tarih, 2014/4791 Esas - 2014/6946 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi .. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK'nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK'nun 366. ve HUMK'nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 226,00 TL para cezası karar düzeltme isteyenden alınmasına, 52,40 TL karar düzeltme harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın karar düzeltme isteyenden tahsiline, 26/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2975, Karar No: 2014/16902, Tarih: 10.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/2975 E.  ,  2014/16902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eleşkirt Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2013

NUMARASI : 2010/67-2013/47

Davacı A.. M.. vekili Avukat E. T.tarafından, davalı M.. İ.. aleyhine 28/04/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 28/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, usulsüz ve kaçak avlanma nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesiyle, ihbar üzerine davalının yerleşim yerinde yapılan arama sonucu 1 adet ayı postu ve 1 adet yaban keçisi postu ele geçirildiği belirtilerek, 4915 Sayılı Kanun'un 28. maddesi uyarınca 2009-2010 Merkez Av Komisyonu kararı uyarınca maddi tazminat talep edilmiştir.

Mahkemece, “...6183 sayılı Amme Alacakları Usulü hakkındaki Kanunun 3. Maddesi gereğince idari para cezaları terimi: (Değişik ibare: 04/06/2008 - 5766 S.K./1.mad) Adli ve idari para cezalarını kapsadığı, davalı M.. İ..'e verilen 30,500 TL idari para cezasının bu kanun kapsamında olduğu anlaşıldığından bu kanuna göre (6183 sayılı Kanun) takip edilmesi gereken usul takip edilmeden dava açılmasında davacının menfaati olmadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.” gerekçesiyle, davanın usulden reddine karar verilmiştir.

4915 sayılı Yasa hükümlerine göre yasak avlanma halinde uygulanacak idari para cezası yanısıra, bu para cezasından ayrı olarak yasanın 28. maddesi uyarınca maddi tazminat da talep edilebileceği hükme bağlanmıştır.

Dava konusu olayla ilgili idari para cezası eldeki davanın konusu yapılmamıştır. Şu durumda dava konusu tazminat talebi, idari para cezasından farklı ve ayrı bir taleptir. Mahkemece, yukarıda açıklanan nedenlerle tazminat miktarının belirlenmesi ve hüküm altına alınması gerekirken, dosya kapsamına uygun olmayan gerekçeye dayalı olarak davanın usulden reddine karar verilmesi doğru görülmemiş; kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA 10/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2352, Karar No: 2012/3333, Tarih: 27.02.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/2352 E.  ,  2012/3333 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverenler yanında 09.01.1996-04.02.2002 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-5393 sayılı Belediye Kanununun 14. maddesinde “Belediye, mahallî müşterek nitelikte olmak şartıyla;

a) İmar, su ve kanalizasyon, ulaşım gibi kentsel alt yapı; coğrafî ve kent bilgi sistemleri; çevre ve çevre sağlığı, temizlik ve katı atık; zabıta, itfaiye, acil yardım, kurtarma ve ambulans; şehir içi trafik; defin ve mezarlıklar; ağaçlandırma, park ve yeşil alanlar; konut; kültür ve sanat, turizm ve tanıtım, gençlik ve spor; sosyal hizmet ve yardım, nikâh, meslek ve beceri kazandırma; ekonomi ve ticaretin geliştirilmesi hizmetlerini yapar veya yaptırır. Büyükşehir belediyeleri ile nüfusu 50.000'i geçen belediyeler, kadınlar ve çocuklar için koruma evleri açar.

b) (İptal bölüm: Anayasa mah. ..... ve 24.1.2007 tarihli iptal kararı ile) Devlete ait her derecedeki okul binalarının inşaatı ile bakım ve onarımını yapabilir veya yaptırabilir, her türlü araç, gereç ve malzeme ihtiyaçlarını karşılayabilir; sağlıkla ilgili her türlü tesisi açabilir ve işletebilir; kültür ve tabiat varlıkları ile tarihî dokunun ve kent tarihi bakımından önem taşıyan mekânların ve işlevlerinin korunmasını sağlayabilir; bu amaçla bakım ve onarımını yapabilir, korunması mümkün olmayanları aslına uygun olarak yeniden inşa edebilir. Gerektiğinde, öğrencilere, amatör spor kulüplerine malzeme verir ve gerekli desteği sağlar, her türlü amatör spor karşılaşmaları düzenler, yurt içi ve yurt dışı müsabakalarda üstün başarı gösteren veya derece alan sporculara belediye meclisi kararıyla ödül verebilir. Gıda bankacılığı yapabilir.” hükmü ile belediyenin görevleri belirtilmiş olup, otopark işletme işinin belediyenin asli görevleri arasında yer almayıp, ticari bir faaliyet olduğu, ihale ile otopark işletme işini davalı şirkete devreden ... Belediye Başkanlığının eldeki davada işveren sıfatının bulunmaması nedeniyle hakkında açılan davanın husumetten reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

2-01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun geçiş hükümlerini içeren Geçici 7. maddesinin “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17/7/1964 tarihli ve 506 sayılı, 2/9/1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17/10/1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17/10/1983 tarihli ve 2926 sayılı, 8/6/1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17/7/1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun geçici 20 nci maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler” hükmü ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.