muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7800, Karar No: 2024/2690, Tarih: 12.03.2024

2. Haksız fiil sonucu çalışma gücü kaybının olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebin bulunması halinde, zararın kapsamının belirlenmesi açısından maluliyetin varlığı ve oranının belirlenmesi gerekmektedir. Söz konusu belirlemenin ise Adli Tıp Kurumu veya Üniversite Hastanelerinin Adli Tıp Anabilim Dalı bölümleri gibi kuruluşların çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikayetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetinden, haksız fiilin gerçekleştiği tarihte yürürlükte olan mevzuat hükümleri dikkate alınarak yapılması gerekmektedir.

Maluliyete ilişkin alınacak raporların 11.10.2008 tarihinden önce Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğüne, 11.10.2008 tarihi ile 01.09.2013 tarihleri arasında Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliğine, 01.09.2013 tarihinden sonra Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği'ne, 01.06.2015 tarihi ile 20.02.2019 tarihleri arasında Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik'e, 20.02.2019 tarihinden sonra da Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirilmesi Hakkındaki Yönetmelik'e uygun olarak düzenlenmesi gerekir.

Somut olayda, kaza tarihi 17.11.2020 olup davacının dosyaya sunduğu İstanbul Medeniyet Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığından verilen 18.05.2021 tarihli raporun Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirilmesi Hakkındaki Yönetmelik'e göre tanzim edildiği belirtilerek davacının diz eklem hareket kısıtlılığı alt ekstremiteden kaynaklı toplam özürlülük oranının %22 olduğu belirtilmiştir. Karara esas alınan raporun, kaza tarihinden 6 ay sonra tanzim edildiği anlaşılmaktadır. Oysa ki; Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirilmesi Hakkındaki Yönetmelik'in 2 nolu ek cetveli olan özür oranları cetvelinin "alt ekstremiteye ait sorunlarda özürlülük oranları" başlıklı 3 üncü maddesinde alt ekstremite sorunlarında engellilik durumunun kişinin mevcut durumuna göre belirlenmesi gerektiği, kişinin özür durumunun zaman içinde değişebilme ihtimali varsa raporun süreli verilmesi gerektiği, devamlı engelllik raporu verilmeden önce, hastada iyileşmenin durduğunun, son bir senedin düzelme olmadığının tespit edilmesi gerektiği belirtilmesine rağmen, söz konusu 1 yıllık süre beklenmeksizin rapor tanzim edilmiş ve bu rapora dayalı karar verilmiştir.

Açıklanan hukuki ve maddi vakıalar karşısında; davacı tarafından ibraz edilen 18.05.2021 tarihli maluliyet raporunun her ne kadar kaza tarihinde yürürlükte olan Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirilmesi Hakkındaki Yönetmelik hükümleri dikkate alınarak hazırlandığı belirtilmiş ise de, ekindeki cetvellere uygun biçimde tanzim edilmediği anlaşıldığından Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirilmesi Hakkındaki Yönetmelik eki cetvellerinde belirtilen süre şartlarına uyulmak suretiyle usulüne uygun, denetime ve karar vermeye elverişli olacak şekilde davacının maluliyet derecesi ve oranının belirlenmesi amacıyla (davacının yeniden muayenesi de yapılarak) yeni bir rapor alınıp hasıl olacak sonuca göre (temyiz eden davalının lehine usuli kazanılmış haklar da gözetilerek) karar verilmesi amacıyla kararın bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Değerlendirme bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,

Dosyanın İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere mahkemeye gönderilmesine,

12.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2272, Karar No: 2018/13742, Tarih: 22.10.2018

**1. Hukuk Dairesi         2017/2272 E.  ,  2018/13742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 2. HUKUK DAİRESİ

DAVACILAR : ... VD.

DAVALILAR : ... VD.

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin verilen karar Bölge Adliye Mahkemesince; “...ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu...” gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...'nun 2030 parsel sayılı taşınmazını mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak davalıya satış yoluyla temlik ettiğini ileri sürerek tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, mirasbırakanın çekişmeli taşınmaz dışında başka taşınmazları da olduğunu, ölünceye kadar mirasbırakana baktığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak gerçekleştirildiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin istinaf başvurusu...l Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi tarafından esastan reddedilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1939 doğumlu mirasbırakan ...’nun 26.01.2014 tarihinde öldüğü, geride davalı eşi Samira ile ilk eşinden olan davacı çocukları Ümit, Hülya ve Süreyya’nın mirasçı olarak kaldıkları, mirasbırakanın maliki olduğu 2030 parsel sayılı taşınmazın intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini 04.06.2012 tarihinde davalıya satış suretiyle temlik ettiği, mirasbırakan ile davalının 1997 yılından itibaren fiilen birlikte yaşadıkları ve 23.06.2000 tarihinde evlendikleri anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; dinlenen davacı tanıkları, davacılarla mirasbırakan arasında mal kaçırmasını gerektirir bir ilişki ortaya koyamamışlar aksine davalı tanıkları, temlikin mal kaçırma amaçlı olmadığını, davalı ikinci eşin çekişme konusu taşınmazda oturduğunu ve mirasbırakanın ölümünden sonra davalının yaşamını garanti altına almak amacıyla temliki yaptığını bildirmişlerdir.

Yukarıda değinilen ilke ve olgular tüm dosya içeriği ile birlikte değerlendirildiğinde; mirasbırakanın amacının ilk eşinden olma çocuklarından mal kaçırmak olmayıp, ortak çocukları bulunmayan davalıyı koruma altına almak olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Yukarıda değinilen ilke ve olgular tüm dosya içeriği ile birlikte değerlendirildiğinde; mirasbırakanın amacının ilk eşinden olma çocuklarından mal kaçırmak olmayıp, ortak çocukları bulunmayan davalıyı koruma altına almak olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Davalı vekilinin yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373/1. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerden dolayı 6100 sayılı HMK’nın 371/ç maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Küçükçekmece 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’ne, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 22.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17083, Karar No: 2014/15187, Tarih: 30.10.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/17083 E.  ,  2014/15187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pozantı Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2013

NUMARASI : 2013/31-2013/203

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili, birleşen dosyada ise kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin tahsili istenilmiştir. Mahkemece kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasının kabulüne, kamulaştırmasız el atma davası hakkında ise karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı il özel idaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmışsa da alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için ana amaç; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması ve özel satış olmaması gereklidir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal alınarak incelenen ..... Mahallesi 24 ada 33 parsel numaralı taşınmazın hissedarlar arası hisse satışı olduğunun anlaşılması karşısında, özel amaçlı satış izlenimi uyandırdığından uygun emsal değildir.

Bu nedenle mahkemece, taraflara yeni emsal bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde resen emsal getirtilmesi, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek uygun emsal satışlar esas alınmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasasının 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasasının 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsallerin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından 2009 yılı itibarıyla getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın yer aldığı ilde emsal olabilecek özel amacı olmayan arsa satışlarının bulunmadığı düşünülemeyeceğinden uygun emsal araştırması yapılarak emsal kayıtları getirtilip yukarıda açıklandığı şekilde değerlendirme yapan ek rapor alınarak karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Bozmaya konu olan 06.11.2011 tarihli ilk kararın yalnızca davacı idare vekilince temyiz edildiği dikkate alındığında, ilk kararda hüküm altına alınan toplamda 113.489 TL bedelin davacı idare lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğu gözetilerek bozmaya uyan mahkemece bu miktardan fazlaya hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8751, Karar No: 2024/1231, Tarih: 27.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/8751 E.  ,  2024/1231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1902 E., 2023/1489 K.

DAVA TARİHİ : 23.08.2017

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında karar verme

İLK DERECE MAHKEMESİ : Milas Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/266 E., 2021/514 K.

Taraflar arasındaki ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince her iki tarafın başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesi ile; müvekkili ile davalının 17.09.2016 tarihinde evlendiklerini, evliliklerinde sorunlar olması nedeni ile tarafların boşanma davasının devam etmekte olduğunu, müvekkilinin ziynet eşyalarının, davalının adına kayıtlı olan Milas Vakıfbank Şubesindeki kasada bulunduğu, öncelikle iş bu kasaya teminatsız olarak ihtiyati tedbir şerhi konulmasına, daha sonrasında ise fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile ziynet eşyalarının müvekkiline iadesine, mümkün olmaması halinde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 4.000,00 TL'lik bedelin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müvekkiline verilmesine, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davalıya yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı vekili 14.02.2019 tarihli dilekçesi ile; 4.000,00 TL olan dava değerinin 72.890,00 TL arttırılarak ıslah tarihinden itibaren işleyecek olan yasal faizi ile birlikte 76.890,00 TL nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili sunduğu cevap dilekçesinde; düğünde kadına takılan takıların, tarafların kısa süren evliliği boyunca, gerek takıların yönetiminin, gerekse varlığının daima davacı kadında bulunduğunu, takıların tasarrufunun hiçbir zaman müvekkilinde olmadığını, davacının, evi terk ettikten sonra, müvekkili Marmariste iken, aile konutuna gelerek kıyafetlerini ve ziynetlerini alarak evden gittiğini, müvekkilini, ailesinin aradığını ve davacının eve gelerek elinde çantalarla çıktığını söylediklerini açıklayarak Milas Vakıfbank Şubesi kasasında bulunan tedbirin yaklaşık ispat koşulu gerçekleşmemesi nedeni ile kaldırılmasına, davanın reddine, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.İlk Derece Mahkemesinin 14.05.2019 tarihli kararı ile; Yerleşik Yargıtay kararlarına göre davalının altınları iade yükümlülüğünün bulunduğu; davacının ziynet eşyalarının önce aynen iadesine mümkün olmadığı takdirde ziynet eşyalarının bedelinin kendisine verilmesini talep ettiği, alınan kuyumcu bilirkişi raporuna göre dava konusu edilen ziynet eşyalarının değerinin 74.390,00TL olduğu; davaya konu ziynet eşyalarının davacının elinden alındığı, davalı adına kiralanan banka kasasında muhafaza edildiği, davacının işe gitmek suretiyle evden ayrıldığı, evden ayrıldığında ziynet eşyalarını yanında taşımasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, ziynet eşyalarının davalıda olduğu tanık beyanları ve dosya kapsamından anlaşıldığı, davalı tanıklarının beyanlarının çelişkili olduğu ve yanlı olduğu anlaşılmakla davalı tanıklarının beyanlarına itibar edilemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulü ile; 10 adet 22 ayar 24-25 gram adana burması bileziklerin; 10X(1 adedi 24.00grx182,00TL)= 43.680,00 TL, 7 adet 0.250'lik altın 7X(1 adedi x3.300,00TL)= 23.100,00 TL, 1 adet 22 ayar 30 gram adana burması bileziğin; 1 adedi 30.00grx182,00TL= 5.460,00 TL, 1 adet 14 ayar 30 gram söz bileziği :( 1 adedi 30.00gr x 155,00TL) =4.650,00TL, 2.500,00 TL paranın, ziynet eşyasının aynen iadesine olmadığı takdirde toplam değeri olan 76.890,00 TL nin 4.000,00 TL si için dava tarihinden, 72.890,00TL si için ıslah tarihi olan 14.02.2019 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, alınması gereken 5.252,36 TL harçtan, peşin alınan 68,31 TL nin mahsubu ile bakiye 5.184,05 TL karar ve ilam harcının davalıdan tahsili ile hazineye gelir kaydına, davacı tarafından karşılanan 156,01 TL ilk gider, 569,13 TL tebligat, müzekkere, bilirkişi ücreti olmak üzere toplam 725,14 TL nin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT ne göre 8.807,90 TL nisbi vekâlet ücretinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş, verilen hükme karşı davalı tarafından istinaf yoluna başvurulmuş olup, istinaf dilekçesinde özetle; davacının akraba olan tanık beyanlarına değer verildiğini, davacının ziynetlerin bozdurulduğunu ve elinden zorla alındığını ispat edemediğini, davalı tanıklarına neden itibar edilmediğinin gerekçede açıklanmadığını, tanık beyanları ile kadının altınları evden aldığının ispat edildiğini, kadının evi terk ettiğini, delil olarak sunulan USB bellek videosunda kadının evi terk etmeden 10 gün önce üzerinde ziynetlerle düğüne katıldığının sabit olduğunu, tarafların evliliklerinin 6 aydan daha kısa sürdüğünü, bu kadar kısa sürede altınların erkek tarafından bozdurulması ya da kadının elinden alınmasının mümkün olmadığını, davanın reddinin gerektiğini belirterek, istinaf yoluna başvurmuş, Bölge Adliye Mahkemesinin 23.06

.06.2020 tarihli kararı ile; davalının cevap dilekçesinde; ziynetlerin kısa süren evlilikleri boyunca tasarrufunun kadında olduğunu, kadının evi 29 Temmuz'da terk etmeden önce 15.07.2017 tarihinde düğünde tüm takıları ile birlikte gözüktüğü fotoğraflar ile düğün görüntülerinin olduğunu, katıldığı davete ilişkin Temmuz ayına ait videoyu USB bellek içinde dosyaya ibraz ettiğini bildirdiğini, söz konusu USB bellek 03.01.2018 tarihli kasa teslim tutanağı ile yazı işleri müdürü tarafından alındığını, yine, davalı üzerinde 15.07.2017 tarihi yazan 2 adet fotoğrafı da dosyaya sunduğu, bu açıklama karşısında, davalı tarafından dosyaya ibraz edilen USB bellek ve fotoğraflar incelenerek, gerekirse bu hususta taraflar isticvap edilerek savunmaya ilişkin beyanları alındıktan sonra tüm deliller ile birlikte değerlendirilip, gerçekleşecek sonucuna göre işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, ''davalının delilleri değerlendirilmeden'' eksik inceleme ile hüküm tesisinin doğru görülmediği, davalı tanığı ...; "... bende kapıyı açtım, Merve ben içeri girdik, Merve giysilerini ve yüklüğün altına koymuş olduğu altınları aldı, altınları kutulara koymuştu, kutuları açarak kontrol etti, bende teyzesinin nikahı var o yüzden alıyor zannederek birşey demedim..." şeklinde beyanda bulunduğu, davalı tanığı, davacı kadının müşterek eve girerek ziynet eşyalarını aldığını, bu esnada yanında olduğunu bildirmesi karşısında davalı tanığı usulünce yeniden çağrılarak, kutu içerisinde olup, davacı tarafından alındığını bildirdiği ziynet eşyalarının nitelik, cins ve sayılarını bizzat görüp görmediği sorularak, buna ilişkin görgüye dair ayrıntılı beyanı alındıktan sonra tüm deliller ile birlikte değerlendirilip gerçekleşecek sonucuna göre işin esası hakkında hüküm tesisi gerekirken eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesinin doğru görülmediği gerekçesiyle davalının sair yönleri incelenmeksizin istinaf talebinin kabulüne, İlk Derece Mahkemesince henüz deliller toplanıp değerlendirilmemiş bulunduğundan, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yukarıda açıklandığı şekilde işlem yapılmak üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.