muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10761, Karar No: 2016/10754, Tarih: 02.11.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/10761 E.  ,  2016/10754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 28/09/2015 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 01/03/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, öğrenim sırasındaki staj eğitimi nedeniyle ödenmesi gereken ücretin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, çok programlı lisede öğrenim görürken, mevzuat gereği davalı kuruma bağlı birimde staj yaptığını ancak davalı kurumun 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu'nun 25. maddesi uyarınca ödenmesi gereken staj ücretini ödemediğini beyanla, alacak isteminde bulunmuştur.

Davalı idare vekili; taraflar arasındaki uyuşmazlığın idari işlemden kaynaklandığını, 2577 sayılı Kanun'un 2. maddesi uyarınca bu tür ihtilafların çözüm yerinin idari yargı olduğunu, davacının öncelikle davalı idareden talepte bulunması ve reddi hâlinde idari yargıya başvurabileceğini, yargı yolu nedeniyle davanın reddi gerektiğini, zamanaşımı definde bulunduğunu, davacının staj yaptığı dönemde kurumun işletme olmadığından anılan Yasa uyarınca ücret almaya hak kazanamayacağını, kaldı ki staj süresince ücret ödenmesine dair bir yasal düzenlemenin de bulunmadığını, bu nedenlerle davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının, gerçek üretim ve hizmet ortamı sağlayan bir işletmede değil, davalı kuruma bağlı bir anaokulunda staj yaptığı, 3308 sayılı Kanun'un 25. maddesi uyarınca, işletmelerde staj yapan öğrencilere yönelik bir düzenleme bulunduğu, bunun kurumda stajını tamamlayan öğrencileri kapsamadığı, başkaca bir yasal düzenlemenin de bulunmadığı belirterek davanın reddine karar verilmiştir.

3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu ve ilgili mevzuatta; mesleki eğitim, beceri eğitimi, staj, sosyal güvenlik ve ücret hususları tanımlanmıştır. "Staj" ve "Beceri eğitimi" ile ilgili olarak yasal düzenlemelerdeki tanımlamalar farklı olsa da özü itibarıyla, mesleki ve teknik eğitim veren kurumlarda okuyan öğrencilerin, teorik bilgilerinin yanısıra uygulamalı teknik eğitim almaları, ileride icra edecekleri meslek konusunda deneyim ve beceri kazanmaları ve genellikle de okul dışında yapılan eğitimi ifade etmektedir. Mesleki Eğitim Kanunu'nda yapılan tanımlamalarda, bu eğitimin işletmelerde mesleki eğitim olarak, Yönetmeliğinde ise staj olarak tanımlanmış olması sonucu değiştirmez.

Bu durumda mahkemece; davacının, .... Çok Programlı Lisesinde öğrenci iken, Org. Recep Ergün İlköğretim Okulunda çocuk gelişimi ve eğitimi alanında, 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu'nun 25. maddesi kapsamında mesleki eğitim ya da staj yapıp yapmadığının araştırılması, staj yaptığının belirlenmesi hâlinde, yapılan staj ya da mesleki beceri eğitiminin 3308 sayılı Kanun ve ilgili mevzuat kapsamında değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23148, Karar No: 2018/11099, Tarih: 10.04.2018

**8. Hukuk Dairesi         2015/23148 E.  ,  2018/11099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalılardan Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, ... köyünde tapulama harici yerde kalan, sınırlarını belirttiği dava konusu taşınmazlar üzerinde bulunan kavaklık, bağ, bahçe ve yapının vekil edenine ait olduğunu, bahse konu muhdesatların yapılacak baraj inşaatında sular altında kalacağını belirterek söz konusu parseller üzerindeki muhdesatların vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili; muhdesatların kamulaştırma yapılacağını bile bile yapıldığını, davacının kötüniyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, dava konusu yerlerin orman niteliğinde olduğunu bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı Köy Tüzel Kişiliği, davaya bir diyeceklerinin olmadığını beyan etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne ve fen bilirkişisi...'nin 12/01/2015 tarihli rapor ve krokisinde (A), (C), (D), (E) harfleri ile gösterdiği taşınmazlar üzerinde bulunan ağaç, bağ ve diğer muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin ve bunların davacıya ait olduğunun tespitine, aynı krokide (B) harfi ile gösterilen evin davacı tarafından inşaa ettirildiğinin ve bunun davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm, davalılardan Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; tapulama harici alanda, kamulaştırma işlemi nedeniyle, davacı tarafından meydana getirilen muhdesatların tespiti istemine ilişkindir.

26.05.2004 gün ve 5177 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 19. maddesine eklenen ek fıkra hükmünde "Başkası adına tapulu, sahipsiz ve/veya zilyedi tarafından iktisap edilmemiş yerin kamulaştırmasında binaların asgarî levazım bedeli, ağaçların ise 11. madde çerçevesinde takdir olunan bedeli zilyedine ödenir" denilmektedir. Bu hükümle başkası adına tapulu veya tapusuz bir taşınmazın kamulaştırılması halinde, taşınmazda malik olmayan ancak üzerindeki muhdesatı meydana getiren kişilere muhdesatın kamulaştırma bedelinin kendisine verilmesini sağlama amacıyla tespit davası açma hakkı tanınmıştır.

Somut olaya gelince; Mahkemece, fen bilirkişinin 12/01/2015 tarihli rapor ve krokisinde (A), (C), (D), (E) harfleri ile gösterdiği taşınmazlar üzerinde bulunan ağaç, bağ ve diğer muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmiş ise de; taşınmaz hakkında yapıldığı öne sürülen kamulaştırma ile ilgili kayıt ve belgelerle, kamulaştırma haritası getirtilip uygulanmadığı, muhdesatların bulunduğu taşınmazın kamulaştırma sahası içinde kalıp kalmadığının belirlenmediği görülmüştür.

Bundan ayrı, hükmün 1. bendinde " ...fen bilirkişisi...'nin 12/01/2015 tarihli rapor ve krokisinde (A), (C), (D), (E) harfleri ile gösterdiği taşınmazlar üzerinde bulunan ağaç, bağ ve diğer muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin ve bunların davacıya ait olduğunun tespitine...' denilmiş ve fen bilirkişisi...'nin 12/01/2015 tarihli raporuna atıf yapılmış ise de; hükümde ve atıf yapılan fen bilirkişi raporunda tespitine karar verilen ağaçların cins, yaş ve sayıları belirtilmemiştir. 6100 sayılı HMK'nın 297/2 maddesine göre, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi, infaza elverişli biçimde hüküm kurulması zorunludur.

O halde Mahkemece, öncelikle yapıldığı öne sürülen kamulaştırma ile ilgili kayıt ve belgelerle, kamulaştırma haritası getirtilerek, dava konusu muhdesatların yer aldığı taşınmazın bulunduğu bölümün kamulaştırılıp kamulaştırılmadığının tespit edilmesi ve bu hususları gösterir teknik bilirkişiye uygulama ve denetime elverişli kroki düzenlettirilmesi, yine dava konusu (A), (C), (D), (E) harfleri ile gösterilen taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların duraksamaya meydan vermeyecek şekilde yaşı, cinsi ve sayısı ile belirtilmek suretiyle infaza ve denetime elverişli rapor düzenlettirilmesi, ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek elde edilecek sonuca göre dava konusu taşınmazlar üzerinde bulunan muhdesatlar ile ilgili infazda kuşku oluşturmayacak şekilde karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 10.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/163, Karar No: 2017/2916, Tarih: 15.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/163 E.  ,  2017/2916 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 06/10/2015 tarih ve 2015/184-2015/903 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin işletmekte olduğu tersanenin elektrik ihtiyacını karşılamak için davalı şirket ile abonelik sözleşmesi imzaladıklarını, davalı şirketin elektrik faturalarında haksız ve hukuka aykırı bir şekilde kayıp kaçak bedeli ve sayaç okuma bedeli tahakkuk ettirdiğini, bu bedelleri müvekkili şirketten tahsil ettirdiğini ileri sürerek, 54.280,87 TL kayıp kaçak bedelinin ve 1.941,77 TL sayaç okuma bedelinin toplamı olan 56.222,64 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı şirketten tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirket gibi elektrik piyasasında faaliyet gösteren lisans sahibi şirketlerin kullanıcılarına yansıtabilecekleri tarifelerin,kararlarının iptalinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla tarafından gerçekleştirilebileceğini ileri sürerek, davanın usulden reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, kararlarının iptalinde görevli ve yetkili olduğu gerekçesiyle, HMK 114/b, 115/2 'ye göre dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık ticari nitelikte abonelik sözleşmesi gereği haksız tahsilat yapıldığı iddiasına dayalı alacak istemine ilişkindir. Taraflar tacir olup, işbu davada kararının iptali istenmemiştir. O halde dava adli yargının görevinde olduğu halde yazılı gerekçeyle idari yargının görevli olduğundan bahisle ret kararı verilmesi doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 15/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5039, Karar No: 2013/6946, Tarih: 29.04.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/5039 E.  ,  2013/6946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, davalıdan ayakkabı satın alması nedeniyle boş olarak düzenlenen senedin davalı tarafından anlaşmaya aykırı şekilde doldurularak İzmir 25. İcra Dairesinin 2010/1828 sayılı dosyası ile aleyhine 3.300,00 TL için takip yapıldığı, ayakkabı bedellerinin ödenmesi nedeniyle takip miktarı ile borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi istenilmiştir.

Davalı, senedin nakden verilen ödünç para karşılığı düzenlendiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, başkaları aleyhine de benzer nitelikte icra takipleri yapan davalının ayakkabı satışını inkar etmesinin dinlenen tanık beyanlarına göre senedin taraflar arasındaki sözleşmeye ek olarak imzalandığı ve sonrasında anlaşmaya aykırı olarak doldurulduğu, ayakkabı satışı yapan birinin müşteriye yüklü miktarda borç para verip senet düzenlemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, süresinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, davacı aleyhine başlattığı icra takibinde, borcun sebebi olarak "15.07.2009 tarih 3.300,00 TL bir adet senet" açıklaması gösterilmiştir. Bu hali ile, davalı davacıya borç para verdiğini ve ödenmediğini ileri sürerek, karz hukuki ilişkisine dayanmış, delil olarak da bonoya dayanmıştır. Davacı ise, borç para almadığını, ayakkabı satın alması nedeniyle boş olarak düzenlendiğini ve borcunu ödemesine rağmen iade edilmeyerek, anlaşmaya aykırı şekilde doldurulduğunu bildirmiştir.

Davaya konu bononun 15.07.2009 tanzim ve vade tarihli olduğu ve nakden kaydını içerdiği bononun incelenmesinden anlaşılmaktadır.

Hemen belirtelim ki, bono, ödeme vaadi niteliğinde bir kambiyo senedidir. Bu nedenle bonoyu düzenleyen, asıl borçlu durumundadır (TTK m 691/1). Bonoda şekil şartları TTK m 688'de sayılmıştır. Bunlar; "Bono" ya da "Emre Muharrer Senet" ibaresi, kayıtsız şartsız bir bedel ödeme vaadi, vade, ödeme yeri, lehtar, keşide yeri ve tarihi, keşidecinin imzasıdır. Bunlardan vade ve ödeme yeri esaslı şekil şartlarından değildir. Bu zorunlu şekil şartlarının yanında seçimlik şartlarda vardır. Zorunlu şartlardan biri eksik olduğu takdirde, senedin bono niteliği kaybolur. Buna karşılık bonoya isteğe bağlı olarak, bedelinin nakden ya da malen alındığı veya yetkili mahkeme kayıtları da konabilir. (Prof Dr. Reha Poroy Kıymetli Evrak Hukuku Esasları 11. Bası İstanbul 1989 s. 237 vd.)

Yerleşik Yargıtay İnançlarında kabul edildiği gibi, bonolara özgü seçimlik unsurlardan biri de, temel borç ilişkisinden kaynaklanan borcun dayandığı nedenin gösterilmesine yönelik "bedel kaydı"dır. Temel borç ilişkisinin bir sözcükle senede yansıtılması, senedin bono niteliğini etkilemez. Bu tür kayıtlar, bonoyu düzenleyenin, "lehdardan karşı edimi aldığını" belirtmeğe yarar. Kambiyo hukuku yönünden önemi yoktur. Bedel kayıtları daha çok bonoyu düzenleyenle, lehdar arasındaki iç ilişki yönünden ve ispat konusunda (HUMK. md. 290) önem kazanır ve kişisel defi nedenlerinin varlığının kanıtlanmasını kolaylaştırır. Sözü edilen kayıtlar özellikle ispat hukuku açısından ilgilileri bağlayıcı niteliktedir. Bedel kaydı içeren bononun lehdarı, artık senedin "kayıtsız ve koşulsuz bir borç ikrarı olduğu" yolundaki soyutluk kuralına dayanamayacaktır. Borç ikrarını içeren bir belge aleyhine kanıt sunulabilir. Ancak; ikrar borcun nedenini içeriyorsa, sadece bu nedenin gerçekleşmediğinin kanıtlanması gerekir (Y.İBK. 12/4/1933 gün ve 1933/30-6 sayılı ilamı).

Somut olayda, davacı keşideci davalı lehtar aleyhine menfi tespit davası ikame etmiştir. Davacı açığa imza atmak suretiyle boş senedi imza ettiğini borç para almadığını ileri sürerek akdi ilişkiyi inkâr etmektedir. Bu iddia TMK:'nun 6. maddesi hükmü gereğince davacı tarafından yazılı belge ile kanıtlanmalıdır. Bono metninin incelenmesi sonucunda "nakten ahzolunmuştur" ifadesinin bulunduğu açık olup davalı tarafından bu nakden ifadesi talil olunmamıştır.

Açıkça görüleceği üzere taraflar arasındaki hukuki ilişkinin niteliği (karz) gözönüne alındığında ta'lil söz konusu değildir. Hal böyle olunca; mahkemece tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, davanın kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19385, Karar No: 2024/12703, Tarih: 24.09.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/19385 E.  ,  2024/12703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2043 E., 2018/1950 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1. Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 18.03.2008 tarihli ve 9-7-56 sayılı kararında açıklandığı üzere ve kovuşturma evresinde kendisine zorunlu müdafi atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda zorunlu müdafiye yapılan tefhim ve tebliğlerin kendisine bağlanan hukukî sonuçları doğurmayacağı, bu durumda zorunlu müdafi sanığın lehine gibi görünen bazı işlemleri yapmış olsa da, örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi hükmün sanığın kendisine de tebliğ edilmesi ve sanık tarafından temyiz dilekçesi vermesi hâlinde temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiği gözetildiğinde; sanığın kendisine kovuşturma aşamasında müdafi atandığından haberi olmadığı, sanığın yokluğunda verilen 08.10.2018 tarihli kararın mahkemece atanan zorunlu müdafi Av. ...'e tebliğ edildiği ve müdafi tarafından verilen temyiz dilekçesinin sanığa tebliğ edildiğine dair bir belgeye dosya arasında ve UYAP’ta rastlanmadığı anlaşıldığından, sanığa bilgisi dışında temyiz dilekçesi veren Av. ...'ün temyizini kabul edip etmediği, muvafakat ettiği takdirde müdafinin temyizinin inceleneceği, muvafakat vermediği takdirde Av. ...'ün temyizinin incelenmeyeceği, kararda belirtilen temyiz süresi içinde muvafakat etmediğine dair dilekçe vermediği takdirde muvafakat vermiş sayılarak müdafinin dilekçesine göre inceleme yapılacağı belirtilmek suretiyle meşruhatlı tebligat çıkarılması, bunu gösterir belgeler ile sanık tarafından temyiz edilmesi yada muvafakat edilmediğine dair dilekçe verilmemesi durumunda bu konuda ek Tebliğname düzenlenmesi,

2. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 294/1. maddesinde yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Kanun'un 295. maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanık müdafiinin, 24.10.2018 tarihinde tebliğ edilen karara yönelik, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu ancak 5271 sayılı Kanun’un 295/1. maddesinde öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşılmış ise de kararın kanun yolu bildiriminde temyiz süresinin bitmesinden itibaren 7 gün içinde temyiz sebeplerini bildirmesi gerektiğine dair ihtaratın yer almadığı, 18.07.2023 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan, 08.03.2023 tarihli ve 2019/42687 sayı ile verilen Anayasa Mahkemesinin “gerekçeli kararın tebliğinden itibaren temyiz gerekçelerini ihtiva eden ek dilekçenin verilmesi için 7 günlük süre yönünden ihtar yapılmamasının Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılama hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlâl edildiğine” ilişkin kararı gözetilerek hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa ve sanık müdafiine 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca tebliğ tarihinden itibaren 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligat yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmün temyiz edilmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname eklenmesinden sonra dava dosyasının geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/391, Karar No: 2018/8333, Tarih: 05.06.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/391 E.  ,  2018/8333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suça sürüklenen çocukların müştekiye ait iş yerinin camını açıp içeri girecekleri sırada, ihbar üzerine olay yerine gelen kolluk görevlileri tarafından iş yerine giremeden yakalandıklarının anlaşılması karşısında, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden tamamlanmış suç hükümlerine göre suça sürüklenen çocuk hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

2-Hırsızlık suçu yönünden suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen adli para cezası bakımından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin lehe hükümlerin uygulanması talebinin 5237 sayılı Yasa'nın 52/4. maddesindeki taksitlendirmeyi de kapsadığı gözetilmeden, bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 05.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9194, Karar No: 2006/10548, Tarih: 09.10.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/9194 E.  ,  2006/10548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 15.12.2005 gününde verilen dilekçe ile müdahalenin men'i ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.5.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, komşuluk hukukuna aykırı davranışların giderilmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece, dava kabul edilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 683.maddesince, kural olarak, bir şeye malik olan kimse hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şeyi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Ancak; Yasa komşu hakkını düzenleyen hükümleri ile bu arada özellikle 737.madde ile mülkiyet hakkının kullanılmasına kısıtlama getirilmiş, malike mülkiyet hakkını kullanırken komşuya zarar verecek taşkınlıklardan kaçınma borcu yüklemiştir. Buradaki taşkınlıktan amaç, komşuluğun olağan hoşgörü sınırlarını aşan ve komşunun kendisi ve aile ile taşınmazı zararına aşırı derecede etkili olabilecek iş ve eylemlerdir. Bu eylemlerin varlığının saptanmasında taşınmazın bulunduğu yerin, kullanma amacının, niteliğinin, konuya ilişkin yasal düzenleme varsa, yasa hükümlerinin yasal bir boşluk söz konusu ise mahalli örf ve adetin önemi vardır. Bütün bunlar dikkate alınarak yapılacak değerlendirme sonucu komşunun mülkiyet hakkını aşırı kullandığı, bundan ötürü komşu taşınmaz malikinin zarara uğradığı, taşkın kullanma ile zarar arasında illiyet bağı olduğu saptanırsa komşunun mülkiyet hakkını aşırı kullandığından söz edilerek yasaya aykırı davranışların giderilmesi hüküm altına alınabilir.