muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1137, Karar No: 2024/26356, Tarih: 23.12.2024

4. Sanık ...'in gözaltında geçirdiği sürelerin, 5237 sayılı TCK'nın 63. maddesi uyarınca mahsubuna karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

5. Adli emanetin 2012/298, 2012/229, 2012/570, 2012/715, 2012/569 sırasında kayıtlı suçta kullanılan eşyaların 5237 sayılı TCK'nın 54/1. maddesi uyarınca müsaderesi yerine 5237 sayılı TCK'nın 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu durumun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

1. Hüküm fıkrasında sanık ... hakkında kurulan adli para cezasına ilişkin kısımda "60,00 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA" ibaresinden sonra gelmek üzere "adli para cezasının ödenmemesi halinde ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı CGTİHK'nun 106/4-11. maddeleri uyarınca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'a göre tahsil edileceğine" ibaresinin eklenilmesi,

2. Hüküm fıkrasında sanıklar , , , , ve hakkında hükmolunan adli para cezasına ilişkin kısımlarında 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca hükmolunan adli para cezasından sonra gelmek üzere "ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarına", sanık ... hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin kısmında "taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edilmesine" ibaresinden sonra gelmek üzere "ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına" ibaresinin eklenilmesi,

3. Sanıklar , , , , , ve hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarının uygulanmasına ilişkin kısımların hüküm fıkralarından çıkarılarak, yerine “Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli iptal kararı ve 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler sonrası oluşan duruma göre, sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına,” ibarelerinin yazılması,

4. Sanık ... hakkında kurulan hüküm kısmında "SSÇ'ye verilen hapis cezası miktarı itibariyle yasal şartları oluşmadığından SSÇ hakkında TCK'nun 50,51 ve CMK'nın 231/5 maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına" ibaresinden sonra ayrı bir paragraf oluşturularak "Sanığın gözaltında geçirdiği sürelerin 5237 sayılı TCK'nın 63. maddesi uyarınca cezasından mahsubuna" ibaresinin eklenilmesi,

5. Adli Emanetin 2012/298, 2012/229, 2012/570, 2012/715, 2012/569 sırasında kayıtlı suçta kullanılan eşyaların 5237 sayılı TCK'nın 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine ilişkin kısımlarında yer alan 'T.C.K.'nın 54/4" ibaresinin çıkartılması ve yerine "5237 sayılı TCK'nın 54/1." ibaresinin eklenilmesi,

Suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

23.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/337, Karar No: 2011/7195, Tarih: 06.12.2011

**15. Hukuk Dairesi         2011/337 E.  ,  2011/7195 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesine dayalı alacak istemiyle yapılan takibe vâki itirazın iptâline ilişkindir. Davalı akti ilişkinin varlığını inkâr etmiş, mahkemece kanıtlanamayan davanın reddine dair verilen karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.Taraflar arasında yazılı anlaşma bulunmadığı, sözlü anlaşmanın varlığının da davalı tarafından kabul edilmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece akti ilişkinin varlığı davacı tarafından usulen kanıtlanamadığı kabul edilmiş ise de davacı müvekkili adına davalı şirket temsilcisi ... ’nın yaptığı ödeme belgelerine dayanmıştır. Gerçekten dosyada mevcut Garanti Bankası hesap ekstrelerinden, 17.03.2010 tarihinden itibaren davacı adına çeşitli tarihlerde havale yoluyla ödemeler yapıldığı görülmektedir. Yine dosyada mevcut 26.06.2008 gün ve 7097 Sayılı Ticaret Sicil Gazetesi’nden, adı geçenin davalı şirketin ortakları arasında yer aldığı anlaşılmaktadır. Davalı bu ödemelerin başka ilişki nedeniyle yapıldığını savunmadığına, davada dayanılan 21.01.2008 ve devam eden tarihlerdeki faturalardan kaynaklanan alacaktan sonraki ödemelerin nedenide davalı şirketçe izah edilemediğine göre taraflar arasında akdî ilişkinin kurulduğu kabul edilmelidir. O halde mahkemece akti ilişkinin varlığı kabul edilerek, uyuşmazlığın esasının incelenip sonuca uygun karar verilmesi gerekirken bu hususlar gözetilmeksizin eksik incelemeyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığı gibi, kabule göre de davalının taraf sıfatı kanıtlanamadığı gerekçesiyle dava reddedildiği halde Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 7. maddesi uyarınca davalı yararına maktu yerine nisbi vekâlet ücretine hükmedilmesi de doğru olmadığından karar bozulmalıdır.SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 06.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10447, Karar No: 2011/2862, Tarih: 29.03.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/10447 E.  ,  2011/2862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 2008/30338 ve 30339 sayılı ödeme emirlerinin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda davanın reddine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davacı vekilince istenilmesi ve de duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 8.3.2011 günü Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü taraflardan kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak incelemenin evrak üzerinden yapılmasına karar verildi. Ve bırakılan günde Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava, nitelikçe, davacının 5458 sayılı Yasa gereğince imzaladığı 29.05.2006 tarihli talep ve taahhütnamenin geçerli olduğunun tespiti ile aksi yöndeki davalı Kurum işleminin ve ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece: 30 taksitten oluşan tüm borcunu davacının, ödeme planına göre, 30.11.2008 tarihine kadar ödemesi gerekirken, bir takvim yılında üç taksitini ödemediği, davalı Kurumun yeniden yapılandırmanın bozulmasına ilişkin işleminin 5458 sayılı Yasaya uygun bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının birikmiş prim borçlarını 5458 sayılı Yasanın 2. maddesi uyarınca yapılandırılmasını 29.05.2006 tarihli dilekçesi ile talep ve taahhüt ettiği, borcun 30 taksite bölündüğü, en son taksit tarihinin 30.10.2008 tarihi olduğu, 28.11.2008 tarihinde 26, 29, 30. Taksitlerin ödememiş bulunduğu, bu tarihte davacının yaptığı ödemenin 26 ve 29. Taksitlere karşılık olarak kabul edilerek, son taksiti izleyen ayın sonuna kadar borcun tamamı ödenmediğinden bahisle, davalı kurumun yapılandırmayı iptal ederek, prim ve işsizlik sigorta prim borçlarının tahsili için ödeme emri düzenleyerek davacıya gönderdiği, davanın süresinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Davacının cari ay prim borcunun bulunmadığı, yeniden yapılandırma kapsamında taksitlendirilen borcu nedeniyle, son taksit tarihinden sonra yaptığı ödeminin davalı kurum tarafından 26 ve 29. taksitlere karşılık kabul edildiği 30. Taksitin (Son taksit) ödenmediği uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık son taksitin ödenmediği durumda yapılması gerekli işleme ilişkindir. Davalı kurumca yapılandırmanın iptali yoluna gidilmişse de bu doğru olmamıştır.

Davacının cari ay prim borcunun bulunmadığı, yeniden yapılandırma kapsamında taksitlendirilen borcu nedeniyle, son taksit tarihinden sonra yaptığı ödeminin davalı kurum tarafından 26 ve 29. taksitlere karşılık kabul edildiği 30. Taksitin (Son taksit) ödenmediği uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık son taksitin ödenmediği durumda yapılması gerekli işleme ilişkindir. Davalı kurumca yapılandırmanın iptali yoluna gidilmişse de bu doğru olmamıştır.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5458 sayılı Yasanın 3 maddesinin 3. ve 4. Fıkraları olup, anılan düzenlemede : 3. Fıkrada başvurusu kabul edilip borçları yeniden yapılandırılanlar; borç türü bazında taksitlendirilmiş borçlarıyla ilgili ödeme yükümlülüklerini bir takvim yılında üç defadan fazla veya taksitlendirme süresi içinde tahakkuk edecek aynı mahiyetteki carî ay borçlarıyla ilgili ödeme yükümlülüklerini bir takvim yılında üç defadan fazla yerine getirmemeleri halinde, yeniden yapılandırma hakkını kaybedecekleri ve ödedikleri tutarların Sosyal Sigortalar Kurumu ve ...'un ilgili mevzuatı uyarınca borçlarına mahsup edileceği, taksit veya carî aya ilişkin ödeme yükümlülüklerinin eksik yerine getirilmiş olması halinde, ödeme yükümlülüğü ihlal edilmiş sayılacağı,

4.fıkrada ise: Üçüncü fıkraya göre bir takvim yılında ödenmeyen ya da eksik ödenen taksit tutarlarının taksitlendirme süresi aşılmamak kaydıyla en geç izleyen takvim yılının sonuna kadar; ödenmeyen ya da eksik ödenen kısmın son takside ait olması halinde ise, bu tutarın son taksiti izleyen ayın sonuna kadar ödenmeyen kısım ile birlikte, gecikilen her ay için Hazine Müsteşarlığınca açıklanacak bir önceki aya ait TL cinsinden iskontolu ihraç edilen Devlet iç borçlanma senetlerinin aylık ortalama faiz oranına 1 puan eklenmek suretiyle bulunacak faiz oranının bileşik bazda uygulanması sonucunda hesaplanacak faiz miktarının ödenmesi halinde bu Kanunun yeniden yapılandırma hükümlerinden yararlanacakları, Üçüncü fıkraya göre taksitlendirme süresi içinde ödenmeyen ya da eksik ödenen aynı mahiyetteki carî ay prim ve diğer borçları ise, Sosyal Sigortalar Kurumu ve ... mevzuatına göre gecikme zammı hesaplanarak tahsil edileceği bildirilmiştir.

Öncelikle belirtilmelidir ki 5458 sayılı Yasanın 3. maddesinde sözü edilen "bir takvim yılı" sözcüğü ile her yılın 1-12. ayları arasındaki süre, ödeme yükümlülüğünün" bir takvim yılında üç defadan fazla yerine getirilmemesi" sözcükleri ile de "bir takvim yılında en az 4 defa" ödeme yükümlülüğünün ihlal edilmesi amaçlanmaktadır. Ayrıca yasal düzenlemede ödeme yükümlülüğünün ihlalinin belirlenmesinde taksit borcunu ödememe veya eksik ödeme ile cari ay prim borcunu ödememe veya eksik ödeme sayısı ayrı ayrı değerlendirmeye tabi tutulmuş olup aynı ayda taksit ve cari ay prim borcunun ödenmemiş olması ödeme yükümlülüğünün bir kez ihlali anlamına gelmektedir. Öte yandan bir ay taksit veya cari ay priminin ödenmemiş olması halinde bir sonraki ay ödenen taksit veya cari ay priminin BK.'nun 84, 85, 86 maddeleri gereğince önceki ödenmemiş aya mahsuben ödendiğinin kabulü gerekir.

Somut olaya gelince davacının ödemediği taksit sayısı üçten fazla olmadığı gibi taksitlendirmesinin iptali için başvurusu da yoktur. Diğer bir deyişle yeniden yapılandırmanın iptali için yasanın aradığı bir takvim yılında en az 4 defa ödeme yükümlülüğünün ihlali şartı davacı bakımından söz konusu değildir. Yasada 3 ve daha az taksitin ödenmemesi hali yapılandırmanın iptal nedeni olarak düzenlenmemiştir. Hal böyle olunca 3 taksitin ödenmemesinin iptal nedeni olarak kabulünün hatalı olduğu ortadadır.

Yapılacak iş; davacının ödeme yükümlülüğünü bir takvim yılında üç defadan fazla ihlal etmediği gibi taksitlendirmesinin iptal edilmesi için Kurumdan bir talepte bulunmadığından yapılandırmanın geçerli bulunduğu kabul edilerek, ödenmeyen kısım için işleyecek faiziyle birlikte davacının ödemesi gereken borç miktarı davalı kurumdan sorulmak, kurumca bildirilen miktara davacının itirazı olması halinde eldeki davanın uzmanı hukukçu, mali müşavir ve hesap uzmanı bilirkişi heyetinden konuya ilişkin rapor alınarak davacının borçlu olduğu miktar belirlenmek, davacıya bu borcu ödemesi için önel vermek ve çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 29.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/31815, Karar No: 2020/16666, Tarih: 25.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/31815 E.  ,  2020/16666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işyerinde fiilen davalılardan ... Mühendislik Müteahhitlik Madencilik San. ve Tic. Ltd. 'de kamyon şoförü olarak çalıştığını, davacının bilgisi dışında bu süre zarfında farklı şirketlere giriş çıkışının yapıldığını, yılın 3 ayı 08.00-19.00 ve geri kalan aylar da 08-21.00/22.00 saatleri arasında haftada 6 gün ve ayda 2 pazar ve tüm genel tatillerde çalıştığını, sadece 13 gün izin kullandığını davalılar arasında organik bağ olduğunu ve müvekkilinin iş akdini haklı nedenle feshettiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının kendi tırında çalışmak için kendi isteği ile ayrıldığını, şirketler arasında alt işveren üst-işveren ilişkisinin bulunmadığını, şirketlere giriş çıkışlarından davacının haberi olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, iş akdi davalı işveren tarafından haksız olarak feshedilen davacı işçinin kıdem tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, yıllık izin ve ulusal bayram-genel tatil ücreti alacakları yönünden taleplerinde haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazı kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı davalı işyerinde asfalt dökme işlerinde kamyon şoförü olarak yılın 3 ayı 08.00-19.00 saatleri ve geri kalan aylar da 08-21.00/22.00 saatleri arasında haftada 6 gün ve ayda 2 pazar çalıştığını iddia ederek fazla çalışma alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı ise davacının fazla mesai yapmadığını savunmuştur.

Yargılama safhasında dinlenen davacı tanıklarından ... beyanında “….08:00-18:00 arası normal çalışma saatidir, ancak asfalt çalışması yapılırken elde asfalt varsa o bitene kadar çalışılır, çünkü asfalt bekletilmez, akşamları 18:00 den sonra fazla çalışma yapıyorduk, bunun saatleri belli olmuyordu, bazen gece 01:00’e kadar bazen sabaha kadar çalışırdık, bazen de işimiz akşam 20:00’de biterdi, cumartesi günleri aynı saatlerde çalışırdık …” dediği, davalı tanığı ...’ ın beyanında “….08:00-17:00 arası çalışılır. Ayda bir ya da iki gün asfalt işi olduğundan asfalt beklemeyeceği için 1-2 saat kadar fazla mesai yaptığımız olur. Ancak kimi zaman asfalt gelmediğinde işe başlamamızda öğlen 11:00-12:00 bulabiliyor. Cumartesi günü aynı şartlarda çalışma yapılır …” dediği ve diğer davalı tanığı ...’ in ise “…08:00-18:00 arası çalışılır. Ayda bir yada iki kez 1 saat fazla mesai yaptıkları olur bu da işin gereğidir. Yaz ve kış çalışma saatlerini etkilemektedir. Fazla mesai yapıldığında karşılığı ödenir. Cumartesi günü aynı şartlarda çalışma yapılır. …”dediği görülmektedir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise işin niteliği gereği yaz ve kış aylarında çalışma saatlerinde farklılık olabileceği, davacının yılın yarısında yani nisan ve eylül ayları arasında haftada 6 gün 08.00-21.00 saatleri arasında 1.5 saat ara dinlenmeyle günde 11.5 saat ve haftada 69 saat çalışıp 24 saat fazla mesai yaptığı, yılın diğer yarısı olan ekim ve mart ayları arasında ise 6 gün 08.00-18.00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenmeyle günde 9, haftada 54 saat çalıştığı ve 9 saat fazla mesai yaptığı ve toplamda haftada ortalama 16.5 saat çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Mahkemece tanık beyanlarına itibarla davacının çalışma saatleri belirlenmiş ise de tanıkların çalışmanın 08.00-18.00 olduğunu bildirdikleri ancak asfalt olduğunda daha fazla çalıştıklarını beyan ettikleri, ne kadar süreyle ve kaç gün asfalt dökme işlemi yapıldığı da dosyadan anlaşılamadığından hesaplamaya elverişli olmayan tanık beyanlarına itibarla ve davacının davacı ve davalı tanık anlatımlarına göre yaz döneminde 08.00-19.00 saatleri arasında çalıştığının kabulü yerine 08.00-21.00 saatleri arasında çalıştığının kabulü hatalıdır. Ayrıca yaz dönemi ve kış dönemi çalışma saatlerinin ortalamasının alınarak hesaplama yapılması da hatalıdır.

2- Davacı dava dilekçesinde tüm çalışması boyunca sadece 2014 yılında kurban bayramı dahil edilerek 13 gün yıllık izin kullandığını beyan etmiştir. Dosyaya sunulan izin talep belgelerine göre davacının 31.07.2014-10.08.2014 tarihleri arasında 10 gün izin kullandığı kabul edilmiş, davacının hak kazandığı 28 günlük ücret alacağından izin belgesine kullandığı anlaşılan 10 günlük izin alacağı düşülerek 18 gün için yıllık izin alacağı hesaplanmıştır.

Davacının dava dilekçesinde 03.10.2014 ve 08.10.2014 tarihleri arasındaki kurban bayramı dahil edilerek 13 gün izin kullandığını beyan ettiği anlaşılmakla davacının hesaplanan yıllık izin alacağından kurban bayramı tatili dışlanarak kullandığını bildirdiği günlerin de düşülmesi gerekirken bu hususun gözetilmemesi hatalıdır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 25.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9329, Karar No: 2018/7865, Tarih: 21.06.2018

**2. Ceza Dairesi         2015/9329 E.  ,  2018/7865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

A- Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz isteklerinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

B- Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Müştekinin, olay günü komşularının kendisine işyerinin deposundan hırsızlık yapıldığını ve hırsızlık yapan şahısların eşyaları alarak gittiklerini bildirmesi üzerine, işyerinin etrafında hırsızlık yapan şahısları araştırdığını ve 17 Eylül Mahallesi, Atatürk Caddesi, Belediye binası civarında yaşlarının küçük olduğunu tahmin ettiği 3 erkek şahsı 3 adet güneş enerjisi panelini alarak sırtlarında yüklü halde götürdüklerini gördüğünü ve 155 polis ihbar hattına ihbarda bulunduğunu, şahısları takip ederken görevli polis memurlarını yönlendirerek suça sürüklenen çocukların yakalanmalarını sağladığını bildirmesi karşısında, suça sürüklenen çocuklara yüklenen hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden, haklarında hükmolunan cezadan 5237 sayılı TCK'nın 35. maddesi uyarınca indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu ile ilgili olarak;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında ise hırsızlık suçu ile ilgili olarak;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçlarından hüküm kurulurken, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/4. maddesi gereğince çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu cezaların hapse çevrilemeyeceği ancak, aynı maddenin 11. fıkra hükmünün uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,