muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14098, Karar No: 2023/1193, Tarih: 20.02.2023

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Olay günü devriye gezen kolluk güçlerinin şüpheli hareketleri nedeniyle durdurdukları tanık S. K.'nın kaba üst aramasında daralı ağırlığı 5,32 gram gelen eroin maddesinin bulunduğu, tanık S.'ın bu maddeleri "Keke" lakaplı olduğunu söylediği ve eşgal bilgilerini verdiği bir şahıstan aldığını söylemesi üzerine civarda yapılan araştırmalarda eşgale uyan sanık ...'ın tedirgin hareketler içinde olduğunun da

görülmesi üzerine sanığın yanına giden kolluk kuvvetlerinden kaçmaya çalışan sanığın kaba üst aramasında montunda şişkinlik fark edilmesi üzerine ceplerini boşaltması istenen sanığın cebinden satışa hazır vaziyette paketlenmiş 5 adet daralı ağırlığı 11,86 gram gelen eroin maddesini çıkarıp kolluk kuvvetlerine verdiği; uzmanlık raporları, tanık ve tutanak mümzilerinin birbiriyle uyumlu beyanları, sanıktan ele geçen maddenin satışa hazır vaziyette 5 paket halinde ele geçmesi ve tüm dosya kapsamından sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkındaki hükümde, sanığın 18 yaşından küçük tanık S. K.'ya eroin maddesi satıldığı kabul edildiği halde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca temel ceza tayininin 15 yıldan başlatılması gerektiğinin düşünülmemesi, olay tarihinde kaba üst araması yapan kolluk kuvvetlerinin sanıktan ceplerini boşaltmasını istemesi üzerine sanığın cebindeki uyuşturucu maddeleri polise teslim ettiğinin anlaşıldığı olayda koşulları oluşmamasına rağmen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 192 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca sanığın cezasından indirim yapmak suretiyle eksik ceza tayini, sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas olabilecek Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2017/1251 Esas ve 1742 Karar sayılı ilamının kesinleşme ve infaz şerhli bir örneğinin dosyaya getirtilerek sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci madde hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağı hususlarının tartışılmaması hususları eleştirilip, 5237 sayılı Kanun'un 53 ncü maddesine yönelik Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararının kararda gözetilmemesi nedeniyle oluşan hukuka aykırılık düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesinin suçun vasfına ve suçun sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, delillerin hukuka uygun şekilde elde edildiği, İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarında açıklanan gerekçelerin tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunduğu anlaşılmakla, sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesinin suçun vasfına ve suçun sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, delillerin hukuka uygun şekilde elde edildiği, İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarında açıklanan gerekçelerin tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunduğu anlaşılmakla, sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesinin, 30.03.2021 tarihli ve 2020/497 Esas, 2021/364 Karar sayılı kararında sanık ve müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 33. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1379, Karar No: 2016/8516, Tarih: 09.05.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/1379 E.  ,  2016/8516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin üretimde kullanmak üzere,davalılardan ...Sanayi ve Tic.A.Ş tarafından üretilen profilleri, bayisi diğer davalı ...Şti.'den üretimde kullanılmak üzere 05.09.2012 tarihli irsaliye ile sevki yapılan profil satın aldığını, alınan ürünün üzerinde ve faturada açıkça, profil büküm radüslerinin 8 mm ile 12 mm arasında olduğu yazılı olduğu halde bu profillerle istenilen malzeme üretilerek ...daki sipariş veren firmaya ihraç edildiğinde büklüm radüslerinin olması gereken değerlerin altında olduğu bu malzeme ile müvekkili tarafından üretilen kutuların kullanılamayacağından bahisle malların iade edileceği hatalı üretilen mallarla birlikte diğer ödemelerin de yapılmayacağının bildirildiğini, müvekkili firmanın adına üretim yaptığı ve ihraç ettiği firma tarafından reddedilmesi nedeniyle çok büyük zararlar oluştuğu,müvekkili şirket tarafından "....i Başkanlığına başvurusu sonucu verilen cevapta üretilen ve satılan ürünün standartlara uygun olmadığının bildirildiğini, zararın tazmini için davalılara 09/11/2012 tarihli ihtarnamenin keşide edildiğini belirterek munzam zarar, yoksun kalınan kar, sözleşmenin fesih edilmesi halinde uğranılacak zararı ve fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL maddi tazminat ve 70.000,00 TL manevi tazminatın 05/09/2012 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalılardan tahsili ile müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı...A.Ş vekili,müvekkili firmanın üretim hatasının söz konusu olmadığını, Bakü büküm radüsünün olması gereken değeri karşılayıp karşılamadığı, çok basit bir muayene ile anlaşılabileceğini, profilin köşelerindeki büküm radüslerinin radüs çakısı adı verilen metal parçalarla kolaylıkla okunulup tespit edilebileceğini savunarak,davanın reddini istemiştir.

Davalı ....Ltd.Şti.vekili, kendilerinin üretici olmaması nedeniyle üretim hatası iddiasına dayalı olarak müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, söz konusu ürünün davacı tarafından 05/09/2012 tarihinde teslim alındığını, davacı tarafın üretim hatası iddiasını kabul etmemekle birlikte söz konusu ürünün teslim tarihinden itibaren TTK 23.maddedeki 2 ve 8 günlük sürelerde gerekli muayene yapılıp ayıp ihbarında bulunulmadığı için hak düşürücü sürenin dolduğunu, 6 aylık dava zamanaşımı süresinde açıldığını savunarak,davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının satın ve teslim alma tarihi 05/09/2012 ile ihtarnamenin keşide edildiği 09/11/2012 tarihleri arasında 2 ay 4 günlük süre mevcut olduğu, TTK nun 23/c maddesinde teslim anında açık ayıp halinde alıcının 2 gün içinde durumu satıcıya ihbar etmesi,ayıp açıkça belli değilse 8 gün içinde incelemek ve bu inceleme sonucunda ayıbı satıcıya ihbarla yükümlü olduğu,dava konusu profiller standarda uygun olmadığı, tacir olan davacının satın aldığı profiller ile ilgili muayene yükümlülüğünü yerine getirmediği gibi süresinde ayıp ihbarında da bulunmadığı, maddi tazminat ve itibar kaybı oluştuğu gerekçesi ile manevi tazminat isteminde bulunamayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 09.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11912, Karar No: 2014/13345, Tarih: 28.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/11912 E.  ,  2014/13345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 15. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/07/2013

NUMARASI : 2012/236-2013/252

DAVA :Davacı, ücret farkı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, ikramiye farkı, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı ile vardiya tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işveren yanında 2003/2004’de teknisyen olarak çalışmaya başladığını, 2004/2005 yılında TİS tarafı olan T. Sendikasına üye olarak TİS’ten yararlanmaya başladığını, sendika üyesi olmadan önce günlük aldığı yevmiyenin TİS’ten yararlanmaya başlamasını takiben, davalı ile T. Sendikası arasındaki protokol gereğince düştüğünü, yapılan bu indirimin İş Kanunu m.38’e aykırı olduğunu, ücrette indirimin ücret baz alınarak hesaplanan fazla mesai, hafta ve genel tatil ücretleri, ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı gibi ödemelerin de eksik ödenmesi sonucunu beraberinde getirdiğini, İş Kanunu m.62, 2822 sayılı TİSGLK. m.5, 6 uyarınca ücrette bu surette bir indirime gidilemeyeceğini, sendika üyeliği nedeniyle ücretin indirilmesinin 2821 sayılı K. m.32 ve İş K. m.5’e aykırı olduğunu, birbirini takip eden TİS’ler uyarınca öngörülen artışların yapılmakla birlikte, ilk hareket noktası ücretin eksik olması nedeniyle hukuka aykırılığın devam ettiğini, bu hukuka aykırı işlemi olmasaydı aldığı ücret ve eklerinin daha farklı olacağını, TİS yapım aşamasında baskı sonucu sendika üyesi olduğunu ileri sürerek, fark aylık ücret, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ve yine fark ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı alacaklarının alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının T. Sendikasına üyelik başvurusunda bulunduğunu sendika yönetim kurulu kararı ile üye olduğunu, üyelik ile birlikte yürürlükteki TİS’ten yararlanmaya başladığını, işçilerle kayıp kaçak kontrol işlerinde çalıştırılmak üzere İTİS öncesi işe alınan tekniker ve teknisyenlere, T. ile T. Sendikası arasındaki 31.05.2004 tarihli Protokol m.2 uyarınca, 01.03.2003-28.02.2005 süreli 10. dönem İTİS’in Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı olan unvan ile İTİS’in uygulama esasları başlıklı 6.maddesinin c fıkrası uyarınca sendika üyeliklerinin işverene bildirildiği tarihten itibaren Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı yevmiyenin verilmesine, yine işbu bildirim tarihinden itibaren sözleşmenin tüm hükümlerinden 25.06.2004 tarihinden geçerli olmak üzere yararlandırılmalarının kararlaştırıldığını, Protokolün bu hükmü ve TİS Ek 2 cetvel uyarınca söz konusu tekniker ve teknisyenlerin ücretlerinin günlük 24,44 TL olarak uygulandığını, davacının taleplerinin taraflar arasındaki iş sözleşmesi m.6’daki, “İşçinin esaslı bir nedene dayalı fasılalı veya teselsül eden iş sözleşmesinden mütevellit bir hak iddia edemez” kuralına

aykırı olduğunu, dava konusu olayın İş Kanunu m.22,62 ve 2821 sayılı K. m.31 ile bir ilgisinin olmadığını, sendikaya üye olmaya zorlandığı iddiasının ciddi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sendika üyesi olduktan sonra T.Sendikası ile davalı işveren arasında yapılan protokol uyarınca İTİS Ek-II cetvelinde 4. derecinin karşılığı olan ücretin ödendiğini, toplu iş sözlşemesi ile işçinin başka haklara da kavuştuğunu, yevmiyesinin indirilmesinde hukuka aykırı bir durum bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı, davalı B.’ da 2003/2004 yılında çalışmaya başladığını, 2004-Nisan/2005-Şubat ayında sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. Maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almaktadır.

Yukarıdaki hüküm “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü daha işçi lehine olmak koşuluyla somut olaya tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece TİS’in 72. Maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yaralanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK'nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordroları dosyaya getirtilmek suretiyle gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin yeniden bir karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.04.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum. 28.04.2014
Yargıtay — Esas No: 2022/7051, Karar No: 2023/5274, Tarih: 19.06.2023

**11. Ceza Dairesi         2022/7051 E.  ,  2023/5274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Düşme

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.10.2012 tarihli ve 2010/761 Esas, 2012/701 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından kamu davası açılmasına rağmen, 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrasının birinci bendi ve 5237 sayılı ... Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü maddesi uyarınca iki kez 22 ay 15 gün ve 3 yıl hapis cezası ile mahkûmiyetine karar verilmiştir.

2. Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.10.2012 tarihli ve 2010/761 Esas, 2012/701 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 25.06.2018 tarihli ve 2016/4594 Esas, 2018/5808 Karar sayılı kararı ile "...iddianame dışına çıkılarak hüküm kurulması ve fatura asıllarının bulunmadığı..." gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.10.2012 tarihli ve 2010/761 Esas, 2012/701 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 25.06.2018 tarihli ve 2016/4594 Esas, 2018/5808 Karar sayılı kararı ile "...iddianame dışına çıkılarak hüküm kurulması ve fatura asıllarının bulunmadığı..." gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2021 tarihli ve 2018/666 Esas, 2021/71 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu yönünden, olağanüstü zamanaşımının dolduğu gerekçesiyle düşme kararı verilmiş, bu hükmün katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 21.03.2022 tarihli ve 2021/42357 Esas, 2022/4736 Karar sayılı kararı ile "Her takvim yılında işlenen sahte fatura kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturmasına rağmen, hükmün gerekçesinde yalnızca “2008 takvim yılından” bahsedildiği, “2006 ve 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçlarından hüküm kurulmadığı anlaşıldığından; Mahkeme tarafından ayrıca hüküm kurulması mümkün görülmüştür, denilerek; “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA" karar verilmiştir.

4. Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.05.2022 tarihli ve 2018/666 Esas, 2021/71 Karar sayılı ek kararı ile sanık hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçları yönünden, olağanüstü zamanaşımının dolduğu gerekçesiyle düşme kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, zamanaşımı süresinin dolmadığına, kesen sebeplerin dikkate alınmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrasının birinci bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. Dosya kapsamına göre suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

2. Dosya kapsamına göre suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.05.2022 tarihli ve 2018/666 Esas, 2021/71 Karar sayılı ek kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20128, Karar No: 2016/706, Tarih: 21.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/20128 E.  ,  2016/706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/01/2014

NUMARASI : 2013/801-2014/42

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların dosya içerisindeki fotoğraflarına göre, dava tarihi itibari ile 3-5 yaşında olmadığı izlenimi edinildiğinden, ağaçların yaşı yönünden yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılıp gerektiğinde tanık da dinlenmek suretiyle ağaçların gerçek yaşı belirlenerek tespit edilen yaşlarına göre dava tarihi itibari ile adet olarak maktu bedelleri İl, Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden sorulup, bilirkişi raporu denetlendikten sonra ağaç bedellerine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.