muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/18973, Karar No: 2023/18834, Tarih: 04.12.2023

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 18.04.2008-15.03.2019 tarihleri arasında usta öğretici olarak davalıya ait Aile Yaşam Merkezlerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle müvekkili tarafından haklı nedenle feshedildiğini, müvekkilinin haftada 6 gün 09.00-18.00 saatleri arasında çalıştığını, bu çalışmalarına ek olarak haftada en az 3-4 gün 3-4 saatten az olmamak kaydıyla iş çıkış saatlerinden sonra akşam saatlerinde çalışmak durumunda kaldığını, davalı Belediyenin düzenlediği tüm etkinliklere, açılışlara katılmak durumunda kaldığını, davacının ulusal bayram ve genel tatillerde de çalışmaya devam ettiğini, 18.12.2014 tarihli ve 2181 sayılı Belediye Meclis kararı uyarınca "yol-yemek ücreti" adı altında 90 binişe kadar otobüs bileti veya buna muadil yol ücreti verilmesi, çalıştığı günler dikkate alınarak 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'na (657 sayılı KHK) tâbi devlet memurları için ödenen günlük yemek ücretini geçmemek üzere yemek bedeli ödenmesi kararı uyarınca yol ve yemek ücreti ödemesi yapılmaya başlandığını; ancak bir yıl süreyle verildikten sonra söz konusu yardımların kesildiğini, işyeri uygulaması hâline gelen yol ve yemek ücreti alacaklarının da eksik ödendiğini, müvekkili davacıya çalışması karşılığı ödenen son brüt ücret 3.600,00 TL civarında ise de gerçek ücretinin bu ücretin üstünde olduğunu, ücretlerinin 657 sayılı Kanun'un 176 ncı maddesi hükümlerine göre eksik ödendiğini, ayrıca müvekkiline çalıştığı dönem boyunca çalışma karşılığı olmaksızın ulusal bayram ve genel tatil günü kabul edilen günlerde ve hafta tatillerinde ücretinin tam olarak ödenmesi gerekirken hiç ödenmediğini, ilave tediye alacağının ödenmediğini, yıllık izinlerini kullanmadığını, müvekkilinin emsali ile aynı ücreti almadığını, davalının eşit işlem borcuna aykırı davrandığını ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, ayrımcılık tazminatı, ilave tediye ücreti, ücret farkı, yol ve yemek ücret yardımı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile fazla çalışma ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; somut uyuşmazlıkta iş mahkemesinin görevli olmadığını, idari yargının görevli olması nedeniyle görev itirazında bulunduklarını, davacının işçi olmadığını, davacının 18.04.2008-15.03.2019 tarihleri arasında usta öğretici olarak çalıştığını, öğretmen olarak atandığından kendi isteğiyle görevinden ayrıldığını, ders ücretinin kurslara devam eden öğreticilere kurs saatlerine göre aylık ders saati toplamının 657 sayılı Kanun’un 176 ncı maddesi uyarınca hesaplanıp ödendiğini, fazla çalışma iddiasının doğru olmadığını, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde birimlerin kapalı olduğunu, ayrıca puantaj kayıtlarında görüleceği üzere söz konusu personele haftada bir gün ücretli izin verildiğini, 657 sayılı Kanun’un 176 ncı ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun (5510 sayılı Kanun) 4 üncü maddesinin (f) bendi ve 80 inci maddesi hükümleri uyarınca ücretlerinin hesaplandığını, kanun koyucunun brüt ek ders ücreti dışında ayrıca hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ile benzeri herhangi bir ücret ödemesi öngörmediğini, davacının ilave tediye alacağına hak kazanmadığını, yıllık izinlerini kullandığını, ayrımcılık tazminatı koşullarının oluşmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 11.02.2020 tarihli ve 2019/228 Esas, 2020/83 Karar sayılı kararı ile; davacının çalışma süresinin 10 yıl, 1 ay, 29 gün olduğu, ödenmeyen ücret alacakları bulunduğu tespit edildiğinden iş sözleşmesinin davacı tarafından haklı nedenle feshedildiği, bakiye 47 gün izin ücreti alacağı olduğu, 14.07.2018 tarihine kadar çalışılmayan hafta tatili ücreti ödenmediğinden hesaplama yapıldığı, ilave tediye alacağı bulunduğu, Belediye Meclis kararına göre 15.12.2015 tarihinden fesih tarihine kadar aylık 90 binişlik yol ücreti ile fiili çalışma yapılan günler için asgari ücretin binde yedisi oranında yemek ücretinin hesaplandığı, ayrımcılık tazminatı koşullarının oluşmadığı, puantaj kayıtlarına göre haftalık 45 saati aşan çalışması tespit edilemediği; ancak 28 Ekim 2014 ve 2015 yarım günlük tatillerde ve 01 Mayıs 2017 tarihinde çalıştığı tespit edildiğinden ulusal bayram ve genel tatil alacağı olduğu gerekçeleriyle davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı, yıllık izin, ilave tediye, yol ve yemek ücreti, ücret farkı ile ulusal bayram ve genel tatil alacakları hüküm altına alınmış, ayrımcılık tazminatı ile fazla çalışma alacağı ise reddedilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin 24.03.2022 tarihli ve 2020/1035 Esas, 2022/621 Karar sayılı kararı ile; İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 26.09.2022 tarihli ve 2022/7686 Esas, 2022/10406 Karar sayılı kararı ile; kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti hesabında, son bir yıl içinde ödenen aylık ücretlerin ortalamasının esas alınması gerekli iken bu hususa dikkat edilmeksizin ortalama çalışılan gün sayısı ve ortalama ders saati gözetilerek hesaplama yapılmasının hatalı olduğu, davacının bordrosunda tahakkuk ettirilen saat başı ders ücreti miktarının mevzuata göre olması gerekenden düşük olduğu ay var ise o ay için mevzuata göre olması gereken saat başı ders ücreti esas alınarak, bordrodaki saat başı ders ücreti mevzuata göre olması gerekenden yüksek ise o ay için bordrodaki ücret esas alınarak ücret miktarının belirlenmesi gerektiği; ayrıca davacının tam gün esasına göre çalıştığı dönem tespit edilerek bu döneme ilişkin banka kayıtlarıyla ücret bordrolarının karşılaştırılması ve çalışılmayan hafta tatili ücretlerinin ödenip ödenmediğinin de dikkate alınarak kararının sadece davalı tarafından temyiz edilmesi nedeni ile doğan davalı lehine usuli kazanılmış haklar da gözetilmek suretiyle yeniden değerlendirme yapılması gerektiği gerekçeleriyle istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmı doğrultusunda kapsama alınan ek bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmı doğrultusunda kapsama alınan ek bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davacının işçi olmadığını, statü hukukuna tâbi olduğunu, bu sebeple görevli yargı yerinin idari yargı olması gerektiğini, dava şartı yokluğundan davanın reddi gerektiğini, usta öğreticilerin görevlendirilmesi ve ücretlerin hesaplanmasına ilişkin olarak 657 sayılı Kanun’da ve 5510 sayılı Kanun’da özel düzenlemelerin yer aldığını, davacının ek ders ücreti karşılığı 18.04.2008-15.03.2019 tarihlerinde istihdam edildiğini, usta öğreticilerin 4857 sayılı İş Kanunu (4857 sayılı Kanun) hükümlerinden yararlanacağına ilişkin herhangi bir düzenleme bulunmadığını, davacının ek ders ücreti alacağının 657 sayılı Kanun’un 176 ncı maddesine uygun olarak hesaplandığını ve ödendiğini, davacının Millî Eğitim Bakanlığı nezdinde kadrolu öğretmen olarak işe başlaması sebebiyle istifa ettiğini, bu sebeple kıdem tazminatına hak kazanamayacağını, müvekkili Kurumun ulusal bayram ve genel tatillerde kapalı olduğunu, haftada bir gün hafta tatili izni kullandırıldığını, ücretlerin eksik ödenmediğini, usta öğretici olan kişiler işçi vasfında olmadıkları için ilave tediye ikramiyesi ödenmesinin de söz konusu olmayacağını, davacının yıllık izinlerini kullandığını, usta öğreticilere yalnızca 2014 yılı için yol ve yemek yardımı yapıldığını, daha önceki ve sonraki yıllarda Belediye Meclisi tarafından alınmış karar olmadığından ödeme yapılmadığını, davanın usul ve esastan reddi gerektiğini savunarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; ders saati ücretiyle çalışan ve her ay çalıştığı ders sayısı farklı olan davacının ücretinin hesap yöntemi ile feshe bağlı kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının hesap yöntemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 657 sayılı Kanun'un 176 ncı maddesi, 4857 sayılı Kanun'un 59 uncu maddesi ile aynı Kanun'un 120 nci maddesi atfıyla hâlen yürürlükte bulunan mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 657 sayılı Kanun'un 176 ncı maddesi, 4857 sayılı Kanun'un 59 uncu maddesi ile aynı Kanun'un 120 nci maddesi atfıyla hâlen yürürlükte bulunan mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 04.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5457, Karar No: 2015/22100, Tarih: 09.03.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/5457 E.  ,  2015/22100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu, başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanılış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda ; sanık ... ve annesine ait arazi ile mağdur ...'ye ait tarlanın yan yana bulunduğu ve taraflar arasında arazilerin sınırı ve sınırda bulunan ağaçların aidiyeti hususunda anlaşmazlık olduğu, mağdur ...'in yaptırdığı aplikasyon sonucu düzenlenen krokiye göre ağaçların kendi arazisi içerisinde kaldığı, sanık ...'in, bu durumu bilmesine rağmen katılana ait 6 adet akasya ve 1 adet ceviz ağacını kestiği sabit olduğundan mala zarar verme suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiş, sanığın samimi ikrarı, katılan beyanı, tapu kaydı ve aplikasyon krokisine göre suça konu ağaçların katılana ait tarlanın sınırları içerisinde kaldığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5071, Karar No: 2023/221, Tarih: 25.01.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/5071 E.  ,  2023/221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 10.02.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 ... maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2016 tarihli ve 2016/69 Esas, 2016/140 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 nci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.

3. Mahkemenin bu kararının sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 8.Ceza Dairesinin 27.04.2021 tarihli ve 2020/13239 Esas, 2021/13124 Karar sayılı kararı ile ''....Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 ... ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin '...01.01.2020 tarihi itibariyle hükme bağlanmış ve kesinleşmiş dosyalarda basit yargılama usulü uygulanmaz...' bölümündeki hükme bağlanmış ibaresinin Anayasanın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptal kararı gözetilerek basit yargılama usulü uygulanması yönünden mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu....'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bu kez yerel mahkemece yeniden yapılan yargılamada, bozma kararına uyularak sanık hakkında basit yargılama usûlünün uygulanarak sanığın 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 251 ... maddesinin üçüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 ... maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 3 ay 22 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

5. Bu karara da sanık müdafiince itiraz edilmesi üzerine mahkemece basit yargılama usulü gereğince verilen mahkumiyet kararı kaldırılarak sanığın genel hükümlere göre yapılan yargılamasında, 21.06.2022 tarihli ve 2021/512 Esas, 2022/128 Karar sayılı karar ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 ... maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın sicil kaydında yer ... hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının açıklanması için ihbarda bulunma ve mükerrerlere özgü infaz rejiminin uygulanma koşullarının bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay, ... Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü iken Kayseri Adliyesinden görevli olan sanığın, mesai bitimi sonrası adliyeden ... Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğüne götürülmek üzere hükümlüleri taşıyan servis aracına binmeyip adliye duvarından atlamak suretiyle kaçtığı iddiasına ilişkindir.

2. İnfaz koruma memurlarınca düzenlenen 08.02.2016 tarihli olay tutanağı dosyada mevcuttur.

3. Sanık suçlamayı kabul etmiştir.

4. Sanığın kendiliğinden teslim olduğuna dair iddia veya tespit bulunmamaktadır.

5. Sanığın güncel adli sicil kaydı dosya içerisinde mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın adli sicil kaydında yer ... ve ihbara konu olan Kayseri 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/446 Esas ve 2012/512 Karar sayılı kararın 11.01.2013 tarihinde, Kayseri 3.Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/124 Esas, 2012/44 Karar sayılı kararının ise 15.02.2012 tarihinde kesinleşmiş olması ve temyize konu suçun denetim süresi içerisinde 08.02.2016 tarihinde işlenmiş bulunması nedeniyle hükmün açıklanması için ilgili mahkemelere yapılan ihbarların yerinde olduğu, Kayseri 3.Sulh Ceza

Mahkemesinin 2013/1034 Esas, 2014/72 Karar sayılı kararının ise hükmün açıklanmasına ilişkin bir karar olmaması nedeniyle yapılan ihbarın hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmıştır.

2. Sanık hakkında tekerrür uygulamasına esas alınan Kayseri 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/393 Esas, 2011/9 Karar sayılı ilamının, suç tarihinden önce 16.04.2015 tarihinde kesinleşip 10.01.2019 tarihinde yerine getirilmiş olması nedeniyle mahkum olunan cezanın infaz edilmesinden itibaren 3 yıl içinde temyize konu ikinci suçun işlenmiş olduğu anlaşıldığından ,mahkemece tekerrür hükümlerinin uygulaması, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık hakkında tekerrür uygulamasına esas alınan Kayseri 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/393 Esas, 2011/9 Karar sayılı ilamının, suç tarihinden önce 16.04.2015 tarihinde kesinleşip 10.01.2019 tarihinde yerine getirilmiş olması nedeniyle mahkum olunan cezanın infaz edilmesinden itibaren 3 yıl içinde temyize konu ikinci suçun işlenmiş olduğu anlaşıldığından ,mahkemece tekerrür hükümlerinin uygulaması, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Yukarıda açıklanan nedenlerle ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.06.2022 tarihli ve 2021/512 Esas. 2022/128 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle

ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2088, Karar No: 2019/10908, Tarih: 25.11.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/2088 E.  ,  2019/10908 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sanığın yerleşim yeri dışında, iki şeritli, bölünmüş, asfalt kaplama, düz, eğimsiz yolda seyir halindeyken, kendisi ile aynı istikamette seyir halinde olan katılan ...’nin idaresindeki araca arkadan çarpması şeklinde meydana gelen ve katılanların basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, tamamen kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu iki kişinin basit şekilde yaralanmasına neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusur tayinine, TCK’nın 51. ve CMK’nın 231. maddelerinin uygulanmamasına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 25/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.