muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4851, Karar No: 2017/1277, Tarih: 22.02.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/4851 E.  ,  2017/1277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak;

1-Sanık hakkında mütalaa ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak 2005-2006-2007 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek" suçlarından kamu davası açıldığı cihetle, her bir takvim yılı için sahte fatura düzenlemek fiilinin birbirlerinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturacağı, birden fazla fatura düzenlenmiş olması dolayısıyla zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden ve hangi yıla ilişkin hüküm kurulduğu da gösterilmeden yazılı şekilde tek suçtan hüküm kurulması,

2- Suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, 2005, 2006, 2007 yılına ait fatura ayrıntılarının Vergi Dairesi'nden sorularak kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin istenerek, 2005, 2006, 2007 yıllarında düzenlenen en son fatura tarihleri de belirlenip; maddi gerçeğin, lehe yasanın ve zamanaşımı süresinin kuşkuya yer vermeyecek biçimde tespiti bakımından dosya arasında bulundurulması ile suça konu faturaların, gerçek alım-satım karşılığı düzenlenip düzenlenmediğinin belirlenmesi bakımından, mal ve para akışını gösteren taşıma ve sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan banka hesapları ve kasa mevcudu ile uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı ve faturaları kullananlar hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı, yapılmışsa düzenlenen raporlar, açılmışsa dava dosyaları getirilip incelenerek özeti duruşma tutanağına geçirilip bu dosyayı ilgilendirilen delillerin onaylı örnekleri dosyaya aktarılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

3- Kabule göre de;TCK'nun 53/3 maddesi gereği, sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilinceye kadar, diğer kişiler üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde TCK'nun 53/1-c maddesinde yazılı hakların tümü yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar hak yoksunluğu uygulanması,

Yasaya aykırı, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.02.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/83, Karar No: 2018/5132, Tarih: 05.04.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/83 E.  ,  2018/5132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

21/09/2016 tarihli duruşma için suça sürüklenen çocuk müdafiinin Silivri 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/300 Esas sayılı dosyasının duruşmasının bulunduğuna yönelik mazeret bildirmesine rağmen kabul veya reddi konusunda karar verilmeden duruşmaya devamla savunma hakkının kısıtlanması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 05/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4295, Karar No: 2018/6014, Tarih: 27.09.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/4295 E.  ,  2018/6014 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ........... Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

........Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin ......” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

.......Mahkemesince kısıtlı adayının “.........” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

.....Komutanlığınca yapılan araştırmaya göre kısıtlı adayının “....... adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın....... görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ....... YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 27/09/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4134, Karar No: 2014/4766, Tarih: 25.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/4134 E.  ,  2014/4766 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2014/4134

KARAR NO : 2014/4766

Y A R G I T A Y İ L A M I

Davacı Ç.Elektrik Dağıtım A.Ş. ile davalı T.. K.. aralarındaki Tüketici Hakem Heyeti kararına itiraz davasına dair Sivas 1.Asliye Hukuk (Tüketici) Mahkemesinden verilen 14.12.2012 günlü ve 2012/243 E.-2012/415 K.sayılı hükmün temyiz isteminin reddi hakkında dairece verilen 03.10.2013 günlü ve 2013/16395 E.-2013/13918 K.sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; elektrik abonesi olan davalının, kullanmış olduğu elektrik için, düzenlenen faturaya yansıtılan kayıp-kaçak ve diğer bir kısım bedellerin hukuka aykırı ve haksız kazanç olup, alınmaması gerektiğinden bahisle, yaptığı başvuru üzerine; Sivas Tüketici Sorunları İl Hakem Heyeti Başkanlığı tarafından “tüketicinin talebinin kabulüne, kayıp/kaçak elektrik bedeli ile diğer adlar altında alınan toplam 71,38 TL’nin iadesine ve tüketicinin elektrik enerjisi kullandığı süre içerisinde de yukarıda sayılan bedellerin tüketiciye yansıtılmamasına” şeklinde 26.07.2012 tarih ve 2012/866 sayılı karar verildiğini; oysa, alınan bedellerin mevzuata uygun olduğunu, verilen hizmet karşılığında tahakkuk ettirildiğini ileri sürerek; açıkça yasaya aykırı olan Sivas Tüketici Sorunları İl Hakem Heyeti Başkanlığı kararının iptalini istemiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının yasal süre içinde itiraz etmediğini, sistemde enerji nakil sırasında meydana gelen kaybın, tüketicilerden tahsil edilmesi amacıyla bu bedelin tahakkuk ettirilmesinin, abone sözleşmesine ve tüketici haklarına aykırı olduğunu savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; “…Gerekli yatırımları yapmadığı, gerekli tedbirleri almadığından dolayı dağıtım sistemine giren elektriğin dağıtımı sırasında yapılan haksız kullanımlardan doğan zararını, yasayı dolanarak, abonelik sözleşmesi ile elektrik kullanan dürüst tüketicilerden tahsil etmek istemi MK. 2. (Yeni Borçlar Kanunu 20.) 4077 sayılı Yasanın 4.ve 6.maddelerine açıkça aykırı olduğundan; hakem heyeti kararının usul ve yasaya uygun bulunması nedeniyle, dağıtım şirketi davacının açmış olduğu davanın reddine karar verilmiştir, gerekçesiyle” davanın (kesin olarak) reddi cihetine gidilmiş, hükmün temyizi üzerine, Dairemizin, 03.10.2013 tarih ve 2013/16395 E.-2013/13918 K.sayılı ilamı ile, “temyize konu miktarın kesinlik sınırı altında kaldığından bahisle” temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Bu kez, davacı vekili, 15.11.2013 tarihli karar düzeltme dilekçesi ile; kararın kesin olmadığını, esastan incelenmesi gerektiğini; kaldı ki, benzer davaların, Dairece, esastan incelenip bozulduğunu ileri sürmektedir.

Bu kez, davacı vekili, 15.11.2013 tarihli karar düzeltme dilekçesi ile; kararın kesin olmadığını, esastan incelenmesi gerektiğini; kaldı ki, benzer davaların, Dairece, esastan incelenip bozulduğunu ileri sürmektedir.

Dava, davalının başvurusu üzerine Tüketici Sorunları Hakem Heyetince davacının abonelerden almakta olduğu kayıp kaçak ve bir kısım bedellerin alınmaması ve alınanların da iadesi gerektiğine karar verilmesi üzerine, bu kararın iptali talebiyle açılmış olup, davalının yaptığı başvuruyla yarattığı çekişmenin giderilmesine yöneliktir. Her ne kadar, mahkemece kararın Tüketici Kanunu 22/5 gereğince kesin olarak karar verildiği belirtilmiş ise de, yaratılan çekişme ve verilen hüküm bir yıla mahsus olmadığından ve ileriki yıllara da yönelik olduğu, dolayısıyla art etkisinin bulunduğu, yine kayıp kaçak vs. bedellerinin alınması uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren toplu bir uyuşmazlığın bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır. Dolayısıyla kesinlik sınırının dışında kaldığı da açık ve belirgindir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 tarih ve 2009/13-122 E, 2009/189 K., 13/10/2010 tarih 2010/13-406 E.-2010/503 K.sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Kesin olmayan bir kararın mahkemece kesin olarak verildiği belirtilerek ve gerçekte kesin olmayan bir karara ilişkin olarak mahkemece kararın kesin olduğunun yazılması ve bu kararın temyizine ilişkin dilekçenin kararın kesin olduğundan bahisle red edilmesi yok hükmünde olup, hukuki sonuç doğurmaz.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile, Dairemizin, 03.10.2013 tarih ve 2013/16395 E.-2013/13918 K.sayılı, temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına karar verildi. Yeniden yapılan temyiz incelemesinde;

Davaya konu, iptali istenen Sivas Valiliği Tüketici Sorunları İl Hakem Heyeti Başkanlığının, 26.07.2012 tarih ve 2012/866 sayılı kararında; tüketicinin şikayetin kabulü ile Anayasaya ve hukuka aykırı olarak 1110210 nolu abone T.. K..’dan alınan elektrik enerjisi tüketim bedeli faturalarının her birinde farklılık gösteren kayıp/kaçak bedeli olarak 21,95 TL Paz.Sat.Hiz.Bedeli 3,71 TL, sayaç okuma 2,12 TL, İlet.Sis.Kul.Bedeli 7,79 TL, Dağıtım Bedeli 35,81 TL olmak üzere toplam 71,38 TL’nin (KDV hariç) yasal faizi ile birlikte tüketiciye ödenmesine, tüketicinin elektrik enerjisi kullandığı süre içerisinde de yukarı sayılan bedellerin tüketiciye yansıtılmamasına” karar verildiği görülmüştür.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun bir gereği olarak Türkiye genelinde dağıtım şirketlerinin uygulayacağı Ulusal Elektrik Tarifelerinin EPDK tarafından belirlendiği, EPDK tarafından belirlenerek uygulanan tarifelerin uygulanmasının davacının da dahil olduğu lisans sahibi şirketler bakımından yasal zorunluluk olduğu, lisans sahibi şirketlerin tarifeyi değiştiremeyeceği gibi tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemeyeceği veya düzenlenen tarifeler kapsamında düzenlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamayacağı, davacı dağıtım şirketinin tarifeleri uygulayıp uygulamama gibi bir inisiyatifinin mevcut olmadığı, tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak dava konusu edilen bedellerin perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer aldığı, dava konusu edilen bedellerin belirlenmesi için alınan kurul kararının EPDK'nun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayacağı, dağıtım şirketlerinin kurul kararlarına aykırılık teşkil edecek herhangi bir işlemde bulunamayacakları açıktır. Buna göre; davacı tarafından 4628 sayılı kanun hükümlerine dayanılarak davalı tüketicinin elektrik tüketim bedeli faturalarına yansıtılan dava konusu bedellerin, mevcut yasal düzenlemelere aykırı bir yönü bulunmamaktadır.

4628 sayılı Kanunun 6352 sayılı yasanın 64.m. ile değiştirilen 12.maddesinde, kurulun yaptırım kararlarına karşı yetkili idare mahkemesinde dava açılabileceği; kurul kararlarına karşı açılan her türlü davanın öncelikli işlerden sayılacağı hükme bağlanmıştır. Bu hüküm çerçevesinde, kurul kararlarının iptali için yargı yoluna başvurmanın her zaman mümkün olduğu; ancak, tarifeye ilişkin kurul kararının iptal edilmediği sürece geçerliliğini koruduğu anlaşılmakla; yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya uygun görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 25.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2016/4475, Karar No: 2017/6284, Tarih: 14.09.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/4475 E.  ,  2017/6284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı ... Yönetimi nezdinde 10/07/2008-08/10/2012 tarihleri arasında geçen hizmetinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, somut olayda fiili çalışma olgusunun ispatı konusunda, Mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının hizmet cetvelinde ihtilaf konusu dönem içerisinde 19/06/2007-26/06/2011 tarihleri arasında dava dışı ... Apartmanı, 01/12/2011-30/04/2012 tarihleri arasında dava dışı Akyazı Apartmanı Yönetimlerince davacı adına Kurum'a yapılmış hizmet bildirimlerinin bulunduğu, davalı ... Yönetiminin 01/04/1996 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alınmış olduğu, 10.07.2008 tarihli davacı ve davalı ... Yönetimi arasında akdolunan iş sözleşmesi ile yaz dönemi için 350 TL, kış dönemi için 550 TL ücret ile kalorifer, temizlik ve çöp toplama işleri karşılığı çalışılacağının öngörüldüğü, 28/12/2013 tarihli Kurum'un inceleme raporu ile 19.06.2007 tarihinden itibaren kış aylarında kalorifer yakması nedeniyle asgari ücretle, yaz aylarında ise daha az ücretle davalı ... yönetimi nezdinde çalıştığını beyan eden davacının en azından 08.10.2011-08.10.2012 tarihleri arası dışında kalan hizmetini iş mahkemesinden alacağı ilam ile tespitinin gerektiği” hususunun belirtildiği, davalı ... Yönetimine ait karar defterinde yer alan 16/06/2008 tarihli karar ile dava dışı Apartman Görevlisi ...'ün görevine kendi isteği ile son verildiği, tarihi okunmamakla birlikte başkaca bir karar ile 2008-2009 dönemi için Apartman Görevlisi olarak görevlendirilen davacıya iş listesinin verilmiş olduğu, 17/10/2012 tarihli karar ile dava dışı ....'ün kısmî süreli olarak işe alındığı hususlarının belirtildiği, 31.01.2010-08.10.2012 tarihleri arası gider makbuzlarında davacıya ait kaydın yer aldığı, yargılama esnasında alınan bilirkişi raporunun dosyaya sunulduğu, duruşmalarda davacı tanıkları ve davalı tanıkları ile kamu tanıklarının dinlendiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacının davalı ... nezdinde geçen çalışmanın, part time çalışma mı yoksa tam zamanlı çalışmayı mı gerektirdiği hususunun her türlü şüpheden uzak bir şekilde tespit edilmeden Mahkemece yazılı şekilde sonuca gidilmiş olması hatalıdır.

Öte yandan, ihtilaf konusu dönem içerisinde dava dışı başkaca Apartman Yönetimlerinde geçen hizmetlerinin bulunduğu anlaşılmakla tespiti istenen dönem içerisinde aynı anda iki farklı işyerinde tam zamanlı hizmetin mümkün olmamasına göre davacının çalışmasının part time çalışma esasına dayanıp dayanmadığı da irdelenmelidir. Mahkemece uyuşmazlık konusu dönem içerisinde davacının dava dışı işyeri ile davalı ... nezdinde geçen ve part time çalışma esasına dayanan hizmetlerinin birlikte tespit edilmesi halinde aylık 30(otuz) günün üzerinde çalışma olamayacağından kısmî süreli çalışma olarak değerlendirilecek davalı ... nezdinde geçen çalışmanın prime esas kazanca dahil edilmesi gerektiği gözetilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Yapılacak iş, dava konusu dönemde davacının çalıştığını iddia ettiği davalı apartmanda ve bu apartmana komşu olan apartmanlarda oturan veya işyeri bulunan kişileri ve komşu apartmanlarda kapıcı olarak çalışanlar ile dava konusu apartmana yakın bakkal ve apartman yöneticilerini tanık olarak dinleyerek, davacının tüm mesaisini davalı apartmana hasredip hasretmediği, davacının davalı ... dışında başkaca hizmet verip vermediği, davalı apartmanın büyüklüğü, daire sayısı, bahçesi, büyüklüğü, ısınma sistemi göz önünde bulundurularak çalışmanın part-time olup olmadığı saptanarak sonucuna göre karar vermek, part-time çalıştığının kabulü halinde ise, davacının sürekli olarak bir günde kaç saat çalıştığı, giderek haftalık ve aylık çalışma süreleri belirlenerek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 63. maddesi gereğince 7.5 saat çalışma bir günlük çalışma hesabı ile kaç işgücüne karşılık olduğunu belirlemek, uyuşmazlık konusu dönem içerisinde davacının dava dışı işyeri ile davalı ... nezdinde geçen ve part time çalışma esasına dayanan hizmetlerinin birlikte tespit edilmesi halinde aynı dönemde her iki işyeri nezdinde geçen çalışmanın mahiyetini yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda değerlendirmek, gerektiğinde bilirkişi incelemesi ile çalışmanın niteliğini ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde kanıtladıktan sonra Mahkemece sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı ... Yönetimi ve davalı Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan ...'ne iadesine, 14.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12068, Karar No: 2008/13761, Tarih: 15.12.2008

6. Hukuk Dairesi 2008/12068 E., 2008/13761 K.

**6. Hukuk Dairesi 2008/12068 E., 2008/13761 K.**

**- BÜTÜNLEYİCİ PARÇANIN TESPİTİ

- ORTAKLIĞIN GİDERİLMESİ**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 567 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, 101 parsel No'lu taşınmazın ortaklığının giderilmesine ilişkindir. Mahkemece, satış kararı verilmiş, hüküm davalılar Muammer .. ve Cemil ... vekili tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı vekili dava dilekçesinde, 101 parsel No'lu taşınmazın aynen, olmadığı takdirde satılarak ortaklığının giderilmesine karar verilmesini istemiştir. Davalılar Muammer .. ve Cemil .. vekili, müvekkilleri tarafından 200 adet zeytin ağacı, 30 adet meyve ağacının dikildiğini, taşınmazın duvar ve çit ile çevrildiğini belirterek mülkiyetin tespiti için dava açacaklarını, süre verilmesini istemişlerdir. Mahkemece, A... 2.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004/71 Es. ile dava konusu taşınmazlar üzerinde bulunan ağaç ve duvarın aidiyeti hususunda davalılar tarafından açılan davanın bekletici mesele yapılmasına karar verilmiş ise de anılan ara kararından dönülerek dava konusu taşınmazın üzerindeki muhdesatlar ile birlikte satılarak ortaklığın giderilmesine karar verilmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç vs gibi bütünleyici parça (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir. Ancak muhdesatın bir kısım paydaşlara (ortaklara) ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar (ortaklar) ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur. Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesinde bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılır.

Bütünleyici parçanın (muhdesat) arzın paydaşlarına (ortaklarına) değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etme ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.