muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3398, Karar No: 2025/1720, Tarih: 29.04.2025

**6. Hukuk Dairesi         2024/3398 E.  ,  2025/1720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2215 E., 2024/1110 K.

BİRLEŞEN DAVA ANKARA 4. TÜKETİCİ MAHKEMESİ 2021/215 ESAS 2021/207 KARAR

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 12. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2015/476 E., 2023/205 K.

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararı birleşen dava davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 18.09.2024 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar birleşen dosya davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

İlk Derece Mahkemesinin asıl ve birleşen dava hakkında, 31.03.2023 tarihli asıl davanın kabulü ile birleşen davanın reddine dair verdiği karar, birleşen dosya davacı vekili Av. ... ... (... )'a tebliğ edilmeksizin asıl dosya davacı vekili Avukat ...'na 15.05.2023 tarihinde tebliğ edilmiş, birleşen dosya davalı ... Vergi Dairesi Başkanlığı vekilinin 22.03.2023 tarihli istinaf istemi sonrasında, istinaf incelemesi için Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmiş ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi'nin 17. Hukuk Dairesi, 05.07.2024 tarihli kararı ile davalı ... Vergi Dairesi Başkanlığının istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

Birleşen dosya davacı vekili Avukat ... tarafından verilen 26.06.2024 tarihli dilekçe ile; İlk Derece Mahkemesi kararının birleşen dosya davacı vekili olarak tarafına tebliğ edilmeden istinaf incelemesi için Bölge Adliye Mahkemesine gönderildiği, kararı Uyap üzerinden öğrendiklerinden istinaf süresinin başlamadığı ve öğrenme tarihinin tebliğ tarihi olduğu beyan edilerek karara karşı istinaf talebinde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesinin 05.07.2024 tarihli kararının birleşen dosya davacı vekili Avukat ...'a 11.08.2024 tarihinde tebliği üzerine ise, birleşen dosya davacı vekili tarafından 26.08.2024 tarihinde temyiz talebinde bulunulmuştur.

Birleşen dosya davacı vekilinin temyiz talebi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince 18.09.2024 tarihli ek karar ile; hüküm tarihi itibariyle HMK'nın 362/1-a bendi uyarınca miktar veya değeri 378.290,00 TL'nin altında kalan kararların temyiz kanun yolunun kapalı olduğu gerekçesiyle davacının 26.08.2024 tarihli temyiz dilekçesinin 6100 sayılı HMK'nın 362/1-a maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Birleşen dosya davacı vekili ek karar karşı temyiz dilekçesinde; istinaf taleplerinin değerlendirilmediğini, birleşen dava davacı vekili olarak kendilerine tebliğ yapılmadığını, sadece Vergi Dairesinin istinaf talebinin değerlendirildiği, bu nedenle değerlendirilmeyen istinaf taleplerinin değerlendirilmesini, taşınmaz üzerine konulan hacizlerin kaldırılması gerektiği beyan etmektedir.

Birleşen dosya davacı vekili ek karar karşı temyiz dilekçesinde; istinaf taleplerinin değerlendirilmediğini, birleşen dava davacı vekili olarak kendilerine tebliğ yapılmadığını, sadece Vergi Dairesinin istinaf talebinin değerlendirildiği, bu nedenle değerlendirilmeyen istinaf taleplerinin değerlendirilmesini, taşınmaz üzerine konulan hacizlerin kaldırılması gerektiği beyan etmektedir.

Her ne kadar birleşen dosya davacı vekili tarafından ek kararın temyizi talebinde bulunulmuş ve Bölge Adliye Mahkemesince 18.09.2024 tarihli ek karar tesis edilmiş ise de; birleşen dosyada davacı vekili olarak sadece Avukat ...'ın vekaletinin olmasına rağmen İlk Derece Mahkemesi kararının asıl ve birleşen dosya davacısının aynı olması nedeniyle asıl dosyada vekaleti bulunan Avukat ...'na tebliğ edilmekle birlikte birleşen dosya davacı vekiline tebliğ edilmediği ve birleşen dosya davacı vekilince kararın Uyaptan öğrenilmesi üzerine sunulan 26.06.2024 tarihli istinaf istemi yönünden Bölge Adliye Mahkemesince istinaf incelemesinin yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda İlk derece mahkemesince birleşen dosya davacı vekilinin istinaf talebinin süresinde olduğu kabul edilmek suretiyle, istinaf harçları tamamlatılarak ve istinaf dilekçesi birleşen dosya davalılarına tebliğ edilerek istinaf incelemesi için Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi gerekmesine rağmen bu yönler gözetilmeksizin ek karar tesisi suretiyle karar verilmesi doğru görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesinin 18.09.2024 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi'nce verilen 18.09.2024 tarihli ek kararın KALDIRILMASINA

Temyiz peşin harcın istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14085, Karar No: 2015/519, Tarih: 26.01.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/14085 E.  ,  2015/519 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : KDZ.Ereğli 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 25/06/2014

Numarası : 2013/121-2014/260

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde işçi olarak çalışırken iş akdinin işverenle yapılan ikale sözleşmesi gereğince feshedildiğini, işverence kendisine ikale nedeniyle ödenmesi gereken 6 brüt maaş tutarındaki 30.294,00 TL’nin yasal kesintiler yapılarak ödendiğini, ancak bundan kesinti yapılmadan ödenmesi gerektiğinden bahisle aradaki farkın ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının iş akdinin ikale sözleşmesi yapılarak karşılıklı anlaşma ile feshedildiğini, ödenmesi gereken tüm alacaklarının gerekli yasal kesintiler yapıldıktan sonra kendisine ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, dava konusu 6 aylık ücret karşılığı olan ödemenin esasen fesih neticesi ödenecek tazminata ilişkin olduğu, bu tür tazminatın çıplak ücret üzerinden ödenmesi, vergi kesintisi yapılmayarak brüt miktarın net olarak ödenmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

İkaleye konu ek ödemelerin niteliği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İkale sözleşmeleri, iş güvencesi ile ilgili düzenlemelerden sonra uygulama alanı bulmuştur. Dolayısıyla sözleşmeler vasıtasıyla işverenlerin korunması amaçlanmaktadır. Esasen eşzamanlı fesih değil tek taraflı fesih söz konusudur.

İkale sözleşmesinin tarihsel gelişimine bakıldığında ortaya çıkışı ve uygulama alanı bulması, iş hukuku yazınında ve yargı kararlarında belirtildiği üzere iş güvencesi hükümlerinin yürürlüğünden sonraya denk gelmektedir. Dolayısıyla sözleşmenin işverenin haklı gerekçesi bulunmadığı hallerde iş akdini güvenli bir şekilde feshetmek amacıyla kullandığı kabul edilmelidir.

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesinden sonra, iş güvencesinin uygulandığı işyerlerinde haklı bir gerekçe gösterilmeden iş akitleri fesih edilememesi nedeniyle haklı fesih nedeni olmayan durumlarda işveren ikale sözleşmesini kullanmaktadır. Yargıtay kararlarında belirtildiği üzere, tarafların bozma sözleşmesinde ihbar ve kıdem tazminatı ile iş güvencesi tazminatı hatta boşta geçen süreye ait ücret ve diğer haklardan bazılarını ya da tamamını kararlaştırmaları da mümkündür.

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesinden sonra, iş güvencesinin uygulandığı işyerlerinde haklı bir gerekçe gösterilmeden iş akitleri fesih edilememesi nedeniyle haklı fesih nedeni olmayan durumlarda işveren ikale sözleşmesini kullanmaktadır. Yargıtay kararlarında belirtildiği üzere, tarafların bozma sözleşmesinde ihbar ve kıdem tazminatı ile iş güvencesi tazminatı hatta boşta geçen süreye ait ücret ve diğer haklardan bazılarını ya da tamamını kararlaştırmaları da mümkündür.

Genel olarak ikale sözleşmesi teklifinin işverenden geldiği hallerde işverenin iş akdinin feshi için haklı bir gerekçesinin olmadığı, az bir ihtimal de olsa teklifin işçiden geldiği hallerde ise işçinin iş akdinin feshi için haklı bir gerekçesinin olduğu ve işverenin de artık işçiyi çalıştırmak istemediği, bu hallerde de kıdem tazminatını gerektirir bir fesih şekli oluştuğu söylenebilir. Bu açıdan bakıldığında bu şekildeki fesihlerde ödenen kıdem tazminatlarının (diğer koşullara da riayet edilmek şartıyla) gelir vergisinden istisna olması gerektiği düşünülmektedir. Ancak Gelir İdaresi Başkanlığının Büyük Mükellefler Vergi Dairesi Başkanlığının 15.12.2010 tarih ve  B.07.1.GİB.4.99.16.02-GVK-94-53 sayılı genelgesinde "… işçi ve işveren karşılıklı olarak anlaşmak suretiyle iş sözleşmesini sona erdirebilmekte ve bu sözleşme (bozma sözleşmesi) ile aynı zamanda işçiye kıdem tazminatı, ihbar tazminatı vb. hususlar dikkate alınarak çeşitli şekillerde hesaplanan ödemelerin yapılması kararlaştırabilmektedir. 1475 sayılı İş Kanununun 14'üncü maddesi kapsamında ödenen kıdem tazminatının, çalışanın geçmişte işverene verdiği hizmet karşılığı yıpranmasının bedeli olarak ödenen bir tazminat niteliğinde olduğu düşünüldüğünde, tarafların iş sözleşmesini karşılıklı olarak anlaşmak suretiyle sona erdirmesi dolayısıyla, çalışana genellikle o işyerindeki çalışma süresi de dikkate alınarak yapılan ödemenin, aynı mahiyette bir kıdem tazminatını içerdiğinin kabulü gerekir. Dolayısıyla, iş akdinin taraflarca karşılıklı olarak anlaşılmak suretiyle sona erdirilmesi dolayısıyla çalışana ödenmesi öngörülen tutarın; iş akdinin 1475 sayılı Kanunun 14'üncü maddesi uyarınca feshedilmesi halinde aynı çalışanın hak edeceği kıdem tazminatına tekabül eden kısmının Gelir Vergisi Kanununun 25'inci maddesinin 7'nci bendi uyarınca kıdem tazminatı olarak dikkate alınması ve bu çerçevede söz konusu tutarın gelir vergisinden istisna edilmesi, bu tutarı aşan kısmının ise hangi ad altında ödenmiş olursa olsun gelir vergisine tabi tutulması gerekmektedir… “ düzenlemesini getirmiştir.

Somut olayda, davacının iş akdi, taraflar arasında yapılan ikale sözleşmesi ile sonlandırılmış ve davacı işçiye kıdem tazminatının yanı sıra ek ödeme olarak 6 brüt maaş tutarında ödeme yapılması kararlaştırılmış ve davalı bu tutarı gerekli yasal kesintileri yaptıktan sonra ödemiştir. Ödeme hususu davacının da kabulündedir ve aradaki farkın tahsilini talep etmiştir. Yukarıda açıklanan genelge doğrultusunda ödenmesi kararlaştırılan tutarın bir tazminat değil ücret olması nedeniyle yasal kesintilerin yapılması zorunludur.

Mahkemece yapılacak iş, işveren tarafından yapılan bu kesintinin vergi dairesine yatırılıp yatırılmadığını vergi dairesinden sorarak belirlemek; yatırılmışsa, davacı bu paranın kendisine geri ödenmesini işverenden değil Vergi Dairesinden (Maliye'den) açılacak bir idari dava ile isteyebileceğinden, davanın husumetten reddine; eğer kesinti işveren tarafından vergi dairesine yatırılmamış ise davacıya ayrıca kıdem tazminatı da ödendiğinden ikale sözleşmesi ile ödenecek tutar tazminat değil ücret niteliğinde olup gelir vergisine tabi olduğundan davanın reddine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi hatalı olmuştur.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının alacağın hesabına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17813, Karar No: 2010/24091, Tarih: 15.07.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/17813 E.  ,  2010/24091 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/181866

MAHKEMESİ : Gediz Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2007

NUMARASI : 2007/99

SUÇ : Kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

5237 Sayılı TCK.nun 58.maddesinin 3.fıkrasında "tekerrür halinde sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezasıyla adli para cezası öngörülmüşse hapis cezasına hükmolunacağı" ve aynı kanunun 50.maddesinin 2.fıkrasında ise, "suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde hapis cezasına hükmedilmişse bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceği" düzenlenmiştir.Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde; sanık hakkında mükerrir olması nedeniyle uygulanan maddede seçenek olarak öngörülen yaptırımlardan hakimin tercih hakkı bulunmadığından zorunlu olarak hapis cezasına hükmedilmiş olması karşısında, bu cezanın, koşulların bulunması durumunda aynı kanunun 50/1.maddesinde yazılı seçenek yaptırımlardan birisine çevrilmesine yasal bir engel bulunmamaktadır. Ancak; 5237 Sayılı TCK.nun 50/2.maddesine göre, uygulanan maddede hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörülmesi ve zorunluluk olmaksızın hapis cezasının mahkemece tercih edilmesi halinde bu durumda artık hapis cezası adli para cezasına çevrilemeyecektir.

Açıklanan nedenlerle, somut olayda seçenekli cezalardan kısa süreli hapis cezasına tekerrür nedeniyle zorunlu olarak hükmedildiğinden, bu cezanın yasada aranan diğer koşullar bulunduğunda adli para cezası ya da önlemlerden birine çevrilmesine yasal bir engel bulunmadığı halde, yasal engel bulunduğu belirtilerek bu durum değerlendirilmeden tayin olunan kısa süreli hapis cezasının, para cezasına çevrilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2-Sanığın daha önce üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmemiş olması karşısında, suçu işledikten sonra yargılama sürecinde pişmanlık gösterip göstermediği dikkate alınıp tekrar suç işleyip işlemeyeceği konusunda oluşan kanaat değerlendirilerek cezasının ertelenip ertelenmeyeceğine karar verilmesi gerekirken, geçmiş mahkumiyetini değerlendiren ve 5237 sayılı TCK’nun 51.maddesinde yer verilmeyen, yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle cezanın ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 15.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6676, Karar No: 2025/77, Tarih: 06.01.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/6676 E.  ,  2025/77 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/121 Esas, 2024/121 Karar

KORUNMA İHTİYACI

OLAN ÇOCUK : ...

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Niğde 2. Aile Mahkemesinin 26.08.2022 Tarihli ve 2022/399 Sayılı Ek Kararı

Hakkında tedbir uygulanması istenen çocuğun Mersin Çocuk Destek Merkezi Müdürlüğü'ne naklinin gerçekleştirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Mersin 2. Çocuk Mahkemesinin 01.03.2024 Tarihli ve 2024/121 Tedbir Talep Sayılı Kararı

Küçük hakkındaki tedbir kararının ilk olarak Niğde 2. Aile Mahkemesi tarafından alınmış olması ve koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının, hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulanmasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin de kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun(5395 sayılı Kanun)5 inci maddesinin b,c ve d bentleri uyarınca verilen tedbirlerin uygulanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 5395 sayılı Kanun’un “Koruyucu ve destekleyici tedbirler” başlıklı 5 inci maddesinin birinci fıkrasının ( b ,c ve d ) alt bentleri şöyledir:

" Eğitim tedbiri, çocuğun bir eğitim kurumuna gündüzlü veya yatılı olarak devamına; iş ve meslek edinmesi amacıyla bir meslek veya sanat edinme kursuna gitmesine veya meslek sahibi bir ustanın yanına yahut kamuya ya da özel sektöre ait işyerlerine yerleştirilmesine,

“Bakım tedbiri, çocuğun bakımından sorumlu olan kimsenin herhangi bir nedenle görevini yerine getirememesi hâlinde, çocuğun resmî veya özel bakım yurdu ya da koruyucu aile hizmetlerinden yararlandırılması veya bu kurumlara yerleştirilmesine yönelik tedbirdir.”

" Sağlık tedbiri, çocuğun fiziksel ve ruhsal sağlığının korunması ve tedavisi için gerekli geçici veya sürekli tıbbî bakım ve rehabilitasyonuna, bağımlılık yapan maddeleri kullananların tedavilerinin yapılmasına,

Yönelik tedbirdir."

3. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

" Sağlık tedbiri, çocuğun fiziksel ve ruhsal sağlığının korunması ve tedavisi için gerekli geçici veya sürekli tıbbî bakım ve rehabilitasyonuna, bağımlılık yapan maddeleri kullananların tedavilerinin yapılmasına,

Yönelik tedbirdir."

3. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hâkimince alınır. Tedbir kararlarının uygulanması, kararı veren hâkim veya mahkemece en geç üçer aylık sürelerle incelettirilir. Hâkim veya mahkeme; denetim memurları, çocuğun velisi, vasisi, bakım ve gözetimini üstlenen kimselerin, tedbir kararını yerine getiren kişi ve kuruluşun temsilcisi ile Cumhuriyet savcısının talebi üzerine veya re'sen çocuğa uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırabilir, süresini uzatabilir veya değiştirebilir.

”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, Niğde 2. Aile Mahkemesinin 2022/399 Esas, 2022/403 Karar sayılı kararında, korunmaya ihtiyacı olan çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun gereğince eğitim, bakım ve sağlık tedbirlerinin uygulanmasına karar verildiği, daha sonra 26.08.2022 tarihli ek kararla resen yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmaktadır. Koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulamasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağından, uyuşmazlığın Niğde 2. Aile Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Niğde 2. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

06.01.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19546, Karar No: 2016/6879, Tarih: 04.04.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/19546 E.  ,  2016/6879 K.**

**"İçtihat Metni"**

NUMARASI : 2014/380-2015/72

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre; dava konusu taşınmaz ile kıyas emsal alınan taşınmaz aynı belde içerisinde olup, raporu hükme esas bilirkişi kurulunca emsallerin gerçek değerinde satılmadığı, devir masraflarından kaçınmak için satış bedelinin düşük gösterildiği belirtildikten ve emsal taşınmazlar ile dava konusu taşınmazın aralarında 1200 metre olduğu vurgulandıktan sonra, somut gerekçelere de dayandırılmadan, dava konusu taşınmazı emsal kabul edilen taşınmazlardan 4,5 kat değerli olduğunu kabul eden bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, emsal alınacak taşınmazın satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, hükümet konağı, adliye ve belediye binası gibi ilçenin merkezi yerlerine uzaklığı, emsallere olan mesafesini de gösterir işaretlenmiş krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 04/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6140, Karar No: 2022/9565, Tarih: 22.06.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/6140 E.  ,  2022/9565 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İlk DereceMahkemesi: ... 25. İş Mahkemesi

Dava, Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının dava dışı ...Gıda Paz. Tur. İnş. San. Tic. Ltd. Şti.nin eski çalışanlarından olduğunu, davalı kurum tarafından davacıya 01/08/2015 tarihinden itibaren emekli aylığı bağlandığını, ... Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü Denetmenliğince düzenlenen 13/06/2016 tarih ve 2016/SY/080 sayılı raporuna istinaden 1030408.43 sicil numaralı dava dışı ...Gıda Paz. Tur. İnş. San. Tic. Ltd. Şti. unvanlı işyerinden 05/05/2007-30/09/2007 tarihleri arasındaki hizmet bildirimlerinin iptaline karar verildiğini, konu ile ilgili olarak kurum tarafından müvekkiline borç tahakkuk ettirildiğine dair bildirimde yapıldığını, yapılan işlemlere itiraz edildiğini, itirazın reddedildiğini, yapılan tüm işlemlerin yasa hükümlerine aykırı olduğunu, denetmen raporunun davacıya verilmediğini belirterek dava, faiz ve munzam zarar gibi fazlaya ilişkin her türlü hakkın saklı kalması kaydı ile; müvekkilinin ...Gıda Paz. Tur. İnş. San. Tic. Ltd. Şti. tarafından yapılan hizmet bildirimlerinin ve emekli aylıklarının iptaline ilişkin hukuka aykırı olan kurum işleminin iptaline, iptal edilen hizmetlerin gerçek ve fiili çalışmaya dayandığının tespiti ile emekli aylığının kesildiği tarihten başlayacak faiziyle başlatılmasına ve müvekkilinin kuruma borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP

Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesi talebinde bulunmuştur.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI