muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/11105, Karar No: 2010/6034, Tarih: 27.05.2010

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki sözleşmeye göre yükleme, istifleme, boşaltma ve nakliye sırasında meydana gelebilecek eksilme ve fireden davacı kiracının sorumlu olacağı, irsaliyelerle yapılan yüklemeler dikkate alındığında eksik emtia çıkışının bulunmadığı, antrepo çıkışından sonra oluştuğu anlaşılan zayiden davalının sorumlu tutulmayacağı, meydana gelen fireden dolayı davalının sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, davacı ile davalı arasında davacı tarafından yurt içinden veya yurt dışından getirilen emtiaların muhafazası için yapılan sözleşme uyarınca, davacının davalının Mersin’deki deposuna 2003 yılı içinde 2.968.000 Kilogram PVC (plastik hammaddesi) getirdiği, bu emtianın bir kısmının depodan davacı tarafından çekildiği ve bakiye 38.000 kilogram PVC kaldığı halde davalının, davacıya depoda emtia kalmadığını bildirdiği iddiasına dayalı olarak 38.000 kilogram PVC emtiasının aynen teslimi, bu mümkün olmaz ise emtia bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Davalı vekili, 08.04.2004 tarihli delil listesinin 6. maddesinde beyanname bazında çıkış listelerini ibraz etmiş ve buna göre 488 çuval eksik olan, 25 adedin de tutanakla eksik gelen mal olduğu belirtilerek toplamda 463 çuval karşılığı 11.575 kilogram net PVC emtiasının eksik teslim edildiği belirtilmiştir. Mahkemece alınan 01.12.2006 tarihli bilirkişi raporunda da davalı vekilinin dosyaya sunduğu delil listesinde kabul edilen eksik mal miktarı yönünden davanın kabul edilebileceği belirtilmiş, davalı vekilinin bu rapora itirazlarını sunduğu 13.04.2006 havale tarihli dilekçede 463 torba (11.575 kilogram) emtianın kümülatif mal miktarına oranının %0,38‘e tekabül ettiği, ayrıca taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesi hükümleri uyarınca da fire ve torba eksikliğinden müvekkilinin sorumlu olmayacağının düzenlendiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir. Gerçekten de taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinin 8/e. maddesinde aynen “Eşyanın ambalajından dolayı patlak, yırtık, sökük gibi nedenlerden dolayı eşyada akarlık meydana gelmesi gibi nedenlerden dolayı eksiklik ve fireden kiracının sorumlu olacağı” belirtilmiştir.

Dava konusu olayda, gümrüğe gelen emtia miktarı konusunda bir uyuşmazlık yoktur. Uyuşmazlık, antrepoya konulan emtia miktarı ile kamyonlara yüklenen mal miktarı arasındaki eksiklikten kaynaklanmaktadır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda gümrük müdürlüğü görevlilerinin gözetiminde yapılan giriş ve çıkışlarının olağan fireler dışında birbirine denk olduğu belirtilmiştir. Ancak, PVC emtiasının davaya konu şekilde taşınması sırasında fire oluşup oluşmayacağı, oluşması muhtemel ise bunun makul oranının ne olacağı üzerinde durulmamış, bu konuda meslek kuruluşundan görüş alınmamıştır. Davacı tarafından toplam 118.720 adet torbadan toplam 117.125 adet çıkış yapıldığı, antreponun temizliği sırasında 85 torba daha döküntü toplandığı belirtildiğine göre mahkemece, davalının kabulünde bulunan toplam 488 adet çuval emtianın eksik olmasının davaya konu PVC emtiasının toplam miktarı dikkate alındığında fire olarak makul olup olmadığının ilgili meslek kuruluşundan gelecek yazı cevabı da değerlendirilmek suretiyle uzman bilirkişi heyetinden alınacak rapora göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir edilen 750.00 TL duruşma vekillik ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 27.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14886, Karar No: 2014/13356, Tarih: 15.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/14886 E.  ,  2014/13356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Rize 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2014

NUMARASI : 2012/340-2014/273

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin aracını, davalıya ait kapalı otoparka bıraktığını, 24.9.2011 tarihinde meydana gelen sel ve heyelan sonucu, otoparkın çamurlu suyla dolduğunu ve aracın kullanılmaz hale geldiğini, hasarlı aracın 5.000 TL'sına 3.kişiye sıtıldığını tespit raporuna göre aracın piyasa değerinin 27.000 TL olduğunu, davalının zararı karşılamadığını belirterek 27.000 TL'nın davalıya müracaat (26.9.2011) tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, olay tarihinde il genelinde yağan şiddetli yağmur nedeniyle sel su baskını ve heyelan meydana geldiğini, kopan ağaç ve toprakların şiddetli yağan yağmurla birlikte şehrin içinden geçen dereleri taşındığını, otoparkında yakınındaki Dalyan nehrinin taşması sonucu sular altında kaldığını, otoparktan 8000 m3 su çıkarıldığını, davacı aracının suların tahliyesinden sonra 29.9.2011 tarihinde belediye ekiplerince otoparktan çıkartıldığını, yaklaşık 50 cm çamur içinde araçların kaldığını, tespit raporunu kabul etmediğini, otoparkın katlı olduğunu, Belediye Meclisince ücretinin belirlendiğini, davacının en düşük ücretin alındığı bodrum katına aracını bıraktığını, 1. ve 2.katların ücretinin daha fazla olduğunu, otoparkın imar mevzuatına ve mimari projeye uygun yapıldığını, suların tahliyesi için kanallar yapıldığını, otomatik su pompalarının bulunduğunu, müvekkilinin kusur ve sorumluluğunun olmadığını, alışılmış yağış dışında doğal afet yaşandığını, mücbir sebep olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 15.000 TL tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, olay tarihinde il genelinde valilik oluru ile "Genel Hayata Etkili" kabul edilen yağışlar nedeniyle Bakanlar Kurulunca alınan afet kararı olmamasına, bu yağışların mücbir sebep sayılmamasına göre davalı Rize Belediyesi vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bedin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, davalı tarafından işletilen otoparka bırakılan, davacıya ait aracın, il genelinde meydana gelen şiddetli yağışlar sebebiyle, otoparka giren çamurlu sel sularının içinde kalarak, zarar görmesine dayanılarak açılan maddi tazminat istemine ilişkindir.

2-Dava, davalı tarafından işletilen otoparka bırakılan, davacıya ait aracın, il genelinde meydana gelen şiddetli yağışlar sebebiyle, otoparka giren çamurlu sel sularının içinde kalarak, zarar görmesine dayanılarak açılan maddi tazminat istemine ilişkindir.

BK'nun 58.maddesi hükmü uyarınca, bir bina veya imal olunan herhangi bir şeyin maliki o şeyin fena yapılmasından yahut muhafazasındaki kusurdan dolayı sorumludur. Bu maddedeki sorumluluk objektif özen yükümlülüğüne aykırılıktan doğan ağırlaştırılmış bir kusursuz sorumluluk halidir. Diğer yandan özel hukuk sorumluluğu bakımından her zaman kusur (kast veya ihmal) unsurlarının bulunması zorunlu değildir. Bu gibi hallerde, zararın hukuka aykırı bir davranıştan doğması yani objektif koşulun gerçekleşmesi yeterli olup, ayrıca subjektif koşula diğer anlatımla kusura ihtiyaç yoktur. Kusursuz sorumluluk hallerinde durum böyledir. Zarar ihmalden de kaynaklanabilir ve ihmali yapan sorumlu olur. Davacı aracını, davalının işlettiği otoparka bırakmış, ve araç burada hasara uğramış olup, davacı ile davalı arasında BK'nun 463 vd.maddelerinde düzenlenen vedia (saklama) sözleşmesi ilişkisi kurulmuştur. BK'nun 463.maddesinde tanımlanan vedia sözleşmesi, öyle bir akittir ki, onunla müstevdi, mudi tarafından verilen şekil kabul ve onu emin bir mahalde hıfzetmeyi deruhte eder. Başka bir deyişle, saklama sözleşmesi ile saklayıcı, saklatanca kendisine bırakılan taşınır bir malı kabul etme ve onu güvenli bir yerde koruma borcu altına girer. Davacı davalının sözleşmenin kendisine yüklediği güven ve özenle koruma borcuna aykırı davranması nedeniyle oluşan zararını istemiştir. Davalı Belediye, kendisine güvenerek gelen müşterilerini her türlü tehlikeye

karşı korumak üzere gerekli güvenlik önlemlerini almak zorunda olup, bunu yapmadığı takdirde, meydana gelen zarardan sorumludur. Davalı, üzerine düşen tüm dikkat ve itinayı gösterse dahi bu hasarın meydana geleceğini ispat etmediği takdirde meydana gelen zararı ödediği otoparkın bodrum katına ücreti mükabilinde bırakmış olay tarihinde şiddetli yağışlar nedeniyle, çamurlu sel suları otoparka dolmuş, araçlar 5 gün sonra otoparktan çıkarılabilmiştir. Davacı aracı pert olmuştur. Bilirkişi raporlarında bodrum katın tek giriş ve çıkışı olduğu, otoparkın bodrum, zemin, 1. ve 2. katlarda oluştuğu, zeminin sebze hali, diğerlerinin otopark olarak kullanıldığı, otopark ücretinin Belediye meclisince belirlendiği, bodrum kattaki otopark ücretinin, diğer katlardakinden daha düşük olduğu, otoparkın yoldan 3.5 mt.düşük katta yapıldığı, 9000 m3 hacimli, 2700 m2 alanlı olduğu, bodrum katta 25 cm derinlikte 60x60 cm ebadında, bina tabanından sızan ve çevreden gelen suların toplanması için çukur yapıldığı, bu çukurunda saatte 14 m3 su boşaltacak kapasitede elektrikli dalgıç pompası bulunduğu, pompa şamandırasının çukur derinliği az olduğundan elle çalıştırıldığı, çukur ve pompanın su baskınında toplanacak suyu deşarj etmek için uygun büyüklükte olmadığı, bodruma girişin doğu ve batısında 3'er adet iki grup halinde 55x55 cm ebadında açık su toplama ızgaralarının olduğu, bunların 1 mt uzağında aynı ebatta açık bir ızgaranın daha bulunduğu, ızgaralar yetersiz olduğundan su baskını olduğu, su baskınlarını önleyici tedbirlerin alınması, müşterilerin bilgilendirilmesi ve acil durumlarda tahliye sağlanmasının gerektiği, otoparkın bodrum katına mevcut sistemle su girmesinin engellenmesinin mümkün olmadığı, otopark önünde ve girişte güçlü bir kapının olması veya giriş önünde su girişini önleyen sistemle su baskınlarının önlenebileceği, davalı Belediyenin sistemlerinin yetersiz olduğundan %55 oranında kusurlu, genel hayatı etkileyen yağışın zarar oluşmasında %45 oranında etkili olduğu, sovtaj indiriminden sonra 20.000 TL davacı zararı bulunduğu belirtilmiş, mahkemece, davacının da kendi tercihiyle ücreti daha az olan bodrum katına aracını bıraktığından bahisle BK'nun 44.maddesi gereğince tazminattan indirim yapılarak 15.000 TL yönünden dava kabul edilmiştir.

Davalı vedia akti gereğince teslim aldığı aracı, her türlü tehlikeye karşı korumak için gerekli güvenlik önlemlerini almak, güvenli bir yerde korumak, güven ve özenle koruma borcunu yerine getirmek zorundadır. Bilirkişi raporlarında da tespit edildiği gibi otoparktaki mevcut sistemde eksiklikler, yetersizlikler bulunmaktadır. Bu hali ile su baskınlarının önüne geçilemeyeceği belirtilmiştir. Olay tarihindeki yağış miktarı genel hayata etkili kabul edilmişse de mücbir sebep hali değildir. Davacının ücreti daha az olan bodrum katına aracını bırakması da müterafik kusur olarak değerlendirilemeyeceğinden BK'nun 44.maddesine göre tazminattan indirim yapılması doğru değildir. Davalı, otoparkın hangi katına bırakılırsa bırakılsın, araç zarar görmemesi için gerekli ve yeterli önlemleri almak zorundadır. Otoparkta araçların her türlü tehlikeden orunması için alınan önlemlerin ve sistemin yetersiz olduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda mahkemece, davalı Belediyenin zararın meydana gelmesinde %100 oranında kusurlu olduğunun kabulü ile davacı aracında oluşan zarar karşılığı 20.000 TL tazminatın tamamının davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı Rize Belediye Başkanlığı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı H.. K.. vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 768,45 TL kalan harcın temyiz eden davalı Rize Belediye Başkanlığından alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 15.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3011, Karar No: 2019/5497, Tarih: 15.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/3011 E.  ,  2019/5497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan dolayı tayin edilen 2.000.00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20/11/2018 tarih, 2016/6-986 Esas ve 2018/554 Karar sayılı içtihadında da belirtildiği üzere, suç tarihinde 18 yaşını bitirmemiş olan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesine göre sosyal inceleme raporu alınmadan veya aynı maddenin 3. fıkrasına göre bu yönde inceleme yaptırılmamasının gerekçesi de kararda gösterilmeden hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25216, Karar No: 2014/6430, Tarih: 03.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/25216 E.  ,  2014/6430 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/78935

MAHKEMESİ : Sapanca Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2011

NUMARASI : 2011/7 (E) ve 2011/271 (K)

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

Sanığın 2005 ve 2006 takvim yıllarında A..C.. Vergi Dairesinin 6310107192 vergi kimlik numaralı mükellefi S..N.. (N.. Metal) ile yine aynı vergi dairesinin 8120461599 vergi kimlik numaralı mükellefi M.. Ş.. (Ç.. Metal)'den aldığı ve çalıştırdığı S.. M.. ünvanlı işyerinin yasal defterlerine kaydederek KDV indirimine konu ettiği faturaların sahte olduğu iddiasıyla açılan kamu davasında; öncelikle sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen anılan firmalar hakkındaki vergi tekniği raporları istenip yetkilileri hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılıp açılmadığı, açılmışsa akıbetleri araştırılıp bu dava ile birleştirilememesi halinde, dava dosyaları celp edilip incelenerek özetlerinin duruşma tutanağına geçirilip bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren taşıma, sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, nakit ödemenin varlığına dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ile fatura bedellerinin satıcıların kasa ya da banka hesaplarına girip girmediğinin, girmiş ise kim tarafından çekildiğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığının araştırılması, yine faturaları düzenleyen firma yetkililerinin tanık sıfatı ile dinlenip toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 03.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2380, Karar No: 2025/2708, Tarih: 28.05.2025

**1. Hukuk Dairesi         2025/2380 E.  ,  2025/2708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/1353 E., 2024/2338 K.

Mahkemece verilen, 11.07.2024 tarihli ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Bilindiği üzere; temyiz dilekçesi verilirken gerekli harcın tamamının ödenmesi, 10.05.1965 tarih 1/1 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla da peşin ödenmesi gerekli temyiz harcının, karar altına alınan karar ve ilam harcının dörtte biri olacağı; öte yandan, temyiz giderlerinin de harç ile birlikte ikmal edileceği kabul edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 366. maddesi atfıyla aynı Kanun'un 344. maddesi gereğince, temyiz dilekçesi verilirken eksik ödenen temyiz harç ve giderlerinin muhtıranın tebliğ tarihinden itibaren bir haftalık kesin süre içerisinde ödenmesi gerekir. 6100 sayılı Kanun'un anılan hükümleri gereğince, verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusu yapılmamış sayılır.

Somut olayda, davacı vekiline temyiz masraflarının tamamlatılması amacıyla gönderilen 27.06.2024 tarihli muhtıranın 03.07.2024 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, verilen 1 haftalık kesin süre içerisinde temyiz harç ve giderlerinin tamamının yatırılmaması üzerine Mahkemece 11.07.2024 tarihli ek kararla davacının temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verildiği, anılan ek kararın davacı vekili tarafından temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine, incelenen muhtıra ve tebligat mazbatasına göre Mahkemece verilen 11.07.2024 tarihli ek kararın yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğu anlaşılmakla temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Şanlıurfa 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 11.07.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Alınması gereken harç peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın Şanlıurfa 1. Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

28.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10032, Karar No: 2016/17843, Tarih: 06.10.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/10032 E.  ,  2016/17843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı ve eksik imalattan dolayı tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davalı Toplu Konut İdaresi Başkanlığı tarafından yaptırılan ...i Konutları'ndan daireler satın aldıklarını, dairelerin teslimatının yapılmasına rağmen teslimin birçok eksik ile yapıldığını ve taşındıktan sonra birçok ayıplı iş belirlediğini, bunun yanında apartmanın ortak kullanım alanlarında da eksik imalat bulunduğunu ileri sürerek, yapılacak keşif neticesinde daire içerisinde ve ortak kullanım alanlarında belirlenecek eksik ve ayıplı işlerin belirlenerek ve belirsiz alacak davası olarak her biri için 500,00 TL'nin yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini, bilahare vermiş oldukları dilekçe ile de bilirkişi raporunda belirtilen miktarlar üzerinden ayrı ayrı miktarları arttırarak belirtilen miktarlar üzerinden davanın kabulüne karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, dairede ayıp ve eksik bulunmadığını sorumluluğun yüklenici firmaya ait olduğunu, ayıp ihbar mükellefiyetinin yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda belirtilen miktarlar üzerinden her bir davacı yönünden davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, dairede ayıp ve eksik bulunmadığını sorumluluğun yüklenici firmaya ait olduğunu, ayıp ihbar mükellefiyetinin yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda belirtilen miktarlar üzerinden her bir davacı yönünden davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan Türk Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 223. maddesi uygulanacaktır. Türk Borçlar Kanununun 223.maddesine göre, “Alıcı, devraldığı satılanın durumunu işlerin olağan akışına göre imkan bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satılanda satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp görürse, bunu uygun bir süre içinde ona bildirmek zorundadır”. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirmeyle ortaya çıkarılamayacak bir ayıp mevcut olup da, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa bu durumu da hemen satıcıya ihbar etmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. TBK’nun 223. maddesinde öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz. Hemen belirtmek gerekir ki eksik iş, yapılması gerektiği halde yapılmayan işleri, ayıplı iş ise eserde olması gereken vasıfla fiilen mevcut olan arasındaki farkları ifade eder.İşin yapılmayan kısmının teslim ve muayenesi söz konusu olamayacağından iş sahibinin eksik işler yönünden ihbarda bulunmasına ya da ihtirazı kayıt koymasına gerek yoktur İş sahibinin muayene ve ihbar yükümlülüğü sadece ayıplı işler içindir.4077 sayılı Yasanın 30. maddesine göre, sözleşmeden kaynaklanan edimin ifasındaki eksiklik nedeniyle davacının 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde satıcının sorumluluğuna gidebileceği kabul edilmelidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakılacak olursa; davacılar ile sözleşmelerin 2007 yılında düzenlendiği, konutların çoğunun 2009 yılının 3.ayında teslim edildiği, davalı idare tarafından geçici kabulün 25.8.2008 tarihinde yapıldığı, davacıların 21.09.2011 tarihli ihtarname ile, konutlar ve ortak alanlarda bulunan açık ve gizli ayıplar ile eksik imalatların 10 gün içerisinde tespiti ve maliyet bedelinin yatırılmasının istendiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.