muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/23, Karar No: 2019/336, Tarih: 22.01.2019

e) İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, iş anahtar teslimi verildiğinde veya işveren kendisi sigortalı çalıştırmaksızın işi bölerek ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) Yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır.

f) Alt işverenin aldığı iş, işverenin asıl işinin bölüm ve eklentilerindeki işin bir kesimi yada yardımcı işler kapsamında bulunmalıdır. Asıl işverenden alınan iş, onun sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşımaktaysa, işi alan kimse alt işveren değil, bağımsız işveren sayılacaktır. Bu noktada belirleyici yön; yapılan işin, diğerinin bütünleyici, yardımcı parçası olup olmadığıdır. İşyerindeki üretimle ilgili olmayan ve asıl işin tamamlayıcısı niteliğinde bulunmayan bir işin üstlenilmesi halinde, alt işverenden söz etme olanağı kalmayacak, ortada iki bağımsız işveren bulunacaktır. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 24.05.1995 gün ve 1995/9-273-548 sayılı kararı da aynı yöndedir.) Somut olayda, hükme esas alınan kusur raporunda davalı gerçek şahısların sorumluluğuna ilişkin yeterli açıklamanın bulunmadığı, temyiz dilekçelerinde ifade edilen ceza dosyasının yöntemince tartışılmadığı anlaşılmaktadır. Bu yönüyle hüküm hatalıdır ve kararın bozulması gerekmiştir.Mahkemece yapılacak iş; davalılara ait temyiz dilekçelerinde yer verilen ve tanık ifadesinde dile getirilen ceza yargılamasına ilişkin evrakın (... Cumhuriyet Başsavcılığı İddianamesi ve ... Sulh Ceza Hakimliği dosyaları) celbi ile kaza tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanununun 77. maddesi kapsamında tarafların iş güvenliği konusunda sorumluluklarının tespiti açısından alanında uzman iş güvenliği uzmanlarından oluşturulacak üç kişilik bilirkişi heyetinden kusur raporu alınması; bozmaya konu kararda esas alınan 04.03.2017 tarihli hesap raporundaki veriler ile ve bu defa PMF 1931 yaşam tablosuna göre maddi zararın yeniden hesaplanması, usulü kazanılmış hakların da dikkate alınması ile birlikte maddi tazminata karar verilmesinden ibarettir.Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usule ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmelidir ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, tarafların sair itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, 22/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15954, Karar No: 2018/6031, Tarih: 18.04.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/15954 E.  ,  2018/6031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I) Sanık hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Mağdur beyanı, güvenlik kamerası inceleme tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın suça konu işyerine olay gecesi saat 03:31 ve 04:53 olmak üzere iki kez girdiğinin anlaşılması karşısında, hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi ile uygulama yapılmaması aleyhe temyiz olmadığından; sanığın tekerrüre esas alınan ilamında birden fazla suçtan verilen cezaları içermesi nedeniyle; ilamdaki en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmemiş ise de; bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görüldüğünden bozma nedeni yapılmaıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 Sayılı TCK 53.madde 1.fıkra b. bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerden “b” bendinin çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II) Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Mağdur beyanı, güvenlik kamerası inceleme tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın suça konu işyerine olay gecesi saat 03:31 ve 04:53 olmak üzere iki kez girdiğinin anlaşılması karşısında, hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi ile uygulama yapılmaması,

Ancak;

1- Mağdur beyanı, güvenlik kamerası inceleme tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın suça konu işyerine olay gecesi saat 03:31 ve 04:53 olmak üzere iki kez girdiğinin anlaşılması karşısında, hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi ile uygulama yapılmaması,

2- İşyerinden toplam değeri 16 TL olan 4 kutu ilaç çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle, 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

3- Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 Sayılı TCK 53.madde 1.fıkra b. bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 18.04.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16911, Karar No: 2023/2180, Tarih: 12.04.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/16911 E.  ,  2023/2180 K.**

**"İçtihat Metni"**

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.07.2018 tarihli ve 2017/161 Esas, 2018/338 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanunun 62, 53, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası ve 63 üncü maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 07.12.2018 tarihli ve 2018/1635 Esas, 2018/1684 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiilerinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 06.10.2021 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiilerinin temyiz istemleri özetle;

1.Örgüt üyeliği suçunun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

2.ByLocka ilişkin elde edilen deliller yasal yollardan elde edilmediği için delil vasfının olmadığına, gerekçeye delil olarak alınamayacağına ve mesaj içerikleri, kullanıcı ID'si, şifresi, log kaydı, id eşleştirmesi yapılmadan müvekkile ceza verilemeyeceğine, sanığın ByLock kullandığının kesin ve her türlü şüpheden uzak bir şekilde kanıtlanamadığına,

3.Banka hesap hareketlerinde suç unsuru olarak kabul edebilecek olağanüstü bir hareketlilik bulunmadığına, tamamen bankacılık saikiyle kullanıldığına,

4.MEB tarafından kuruluşu ve üye olunabileceği ilan edilen resmi sendikanın fetö üyeliğine delil olarak sayılmasının hukuk dışı olduğuna ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkumiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkumiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 esas ve 2017/370 sayılı Kararı ile onanarak kesinleşen, Dairemizin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 sayılı Kararında; "ByLock iletişim sistemin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bu suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının her türlü şüpheden uzak kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde kişinin örgütle bağlantısını gösteren delil olacağı"nın kabul edildiği gözetilmekle,

ByLock kullanıcısı olduğunu kabul etmeyen sanığın, ByLock uygulamasını kullandığının kuşkuya yer vermeyecek şekilde teknik verilerle tespiti halinde, ByLock kullanıcısı olduğuna dair delilin atılı suçun sübutu açısından belirleyici nitelikte olması karşısında, hükümden sonra dosyaya gelen 451851 ID nolu ByLock tespit ve değerlendirme tutanağının, hükümden sonra dosyaya gelen 61964 ID nolu ByLock tespit ve değerlendirme tutanağı içeriğinde sanık hakkında bilgi buluduğuna dair araştırma tutanağı ile Seyit Kuş isimli şahsa ait ifade ve teşhis tutanağıyla birlikte CMK’nın 217. maddesi uyarınca duruşmada sanık ve müdafine okunarak diyeceklerinin sorulması ve sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Nedeniyle sanık hakkında kurulan hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiilerinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 07.12.2018 tarihli ve 2018/1635 Esas, 2018/1684 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.04.2023 tarihinde karar verildi.

... ... ... ... ...
Yargıtay — Esas No: 2015/10145, Karar No: 2015/11986, Tarih: 09.06.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/10145 E.  ,  2015/11986 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/215239

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/05/2012

NUMARASI : 2012/141 (E) ve 2012/1321 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar İ.. A.., E.. Ç.. ve Ö.. Y.. hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

Sanık S.. A.. hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

UYAP üzerinden alınan nüfus kayıt örneğine göre, sanığın hükümden önce 28.06.2011 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında; sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 64. maddesi uyarınca düşürülmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 09/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1627, Karar No: 2016/2141, Tarih: 23.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/1627 E.  ,  2016/2141 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Antalya 5. Sulh Hukuk ve Mersin 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 408. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Antalya 5. Sulh Hukuk Mahkemesince, UYAP sisteminden yapılan araştırmaya göre kısıtlı adayının ikamet adresinin “...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Mersin 2. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, ... İlçe Emniyet Müdürlüğünün yazı cevabında kısıtlı adayının “...” adresinde kızı ... ... ile birlikte kaldığının bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... İlçe Emniyet Müdürlüğünün 29.07.2015 tarihli yazısından kısıtlı adayının kızı ... ... ile birlikte “...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın Antalya 5. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Antalya 5. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 23/02/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3587, Karar No: 2017/3101, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/3587 E.  ,  2017/3101 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4353, Karar No: 2010/11377, Tarih: 21.10.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/4353 E.  ,  2010/11377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1.6.2002 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar 6.maddesinde kalorifer, sıcak su ve yakıt giderlerinin kiracıdan ayrıca alınacağı, 11.maddesinde ise ısınma, elektrik, sıcak su, atık su giderleri, Çevre Temizlik vergisi, kablolu yayın ücreti ve garaj kirasının kiracı tarafından ödeneceği kararlaştırılmıştır. Tarafların özgür iradesi ile kararlaştırılan bu koşullar geçerli olup tarafları bağlar. Davacı tarafından sözleşmenin anılan maddeleri gereğince fatura edilerek tahsili istenilen alacak kalemlerinin eksik ödendiği belirtilerek toplam 9.509,24 TL alacağın tahsiline karar verilmesi istenilmiştir. Davalı ise savunmasında açılan tahliye davasının lehine sonuçlanmasından sonra davacı tarafından geçmişe yönelik olarak borç çıkarılarak tahsilinin istenildiğini, aynı tarihlerde kendisi ile birlikte kira sözleşmesi imzalayan iş arkadaşlarından oturdukları döneme ait yakıt bedeli istenilmezken sadece kendisinden istenildiğini beyan ederek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece her ne kadar davalı tarafından kira bedellerinin ödendiği, diğer giderlerin ödenmediğinin ispat edilemediğinden bahisle istemin reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli değildir. Davacı tarafından taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmayan 1.6.2002 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ve özel koşullarından kaynaklanan alacak kalemlerinin fatura edilerek tahsilinin istenilmesinde bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Mahkemece yeniden konusunda uzman bilirkişiler aracılığıyla inceleme yaptırılarak davacı tarafından talep edilen alacak kalemlerinin sözleşmenin özel koşullarına uyumlu olup olmadığının belirlenmesi, daha sonra davalı tarafından yapılan ödemelerin mahsup edilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 21.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7538, Karar No: 2024/706, Tarih: 22.01.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/7538 E.  ,  2024/706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/405 E., 2016/791 K.

SUÇ : 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER: Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... 31. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.05.2016 tarihli ve 2015/405 Esas, 2016/791 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında sahte fatura düzenleme suçundan beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; usul ve yasaya aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu açısından en son belgenin 2010 yılı Aralık ayına ait KDV beyannamesinde; 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu açısından ise en son faturanın 2011 yılı Aralık ayına ait KDV beyannamesinde ve 2012 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu açısından ise en son faturanın 2012 yılı Aralık ayına ait KDV beyannamesinde kullanılması nedeniyle gerekçeli karar başlığında “2010” şeklinde yanlış gösterilen suç tarihlerinin "25.01.2011,25.01.2012 ve 25.01.2013" olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

2. 5271 sayılı Kanun'un 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı nazara alındığında; ... Cumhuriyet Başsavcılığının 25.02.2015 tarihli ve 2015/8300 Esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 367 nci maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak olarak sanık ... hakkında, "2010 takvim yılında sahte fatura kullanma"; sanık ... hakkında "2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarından kamu davası açıldığı, “sahte fatura düzenleme” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme" ve “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak “sahte fatura düzenleme” suçundan hüküm kurulması yasaya aykırı ise de, zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

3. Sanıkların yargılama konusu eylemleri için, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin, 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

4. Sanıklar hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu yönünden, 25.01.2011 olan suç tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu; sanık ... hakkında 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçları yönünden, 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlem olan sorgu tarihine göre 29.06.2015 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... 31. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.05.2016 tarihli ve 2015/405 Esas, 2016/791 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen olağan ve olağanüstü zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.01.2024 tarihinde karar verildi.