muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2689, Karar No: 2021/3710, Tarih: 14.04.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/2689 E.  ,  2021/3710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizleme, sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

A-"Defter ve belgeleri gizleme" suçundan temyiz nedenlerinin incelenmesinde:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Defter ve belgelerin ibrazına ilişkin istem yazısının 10.06.2011 tarihinde tebliğ edilmesinden itibaren 15 günlük sürenin bitimi olan 27.06.2011 tarihinin, yüklenen suçun işlendiği tarih olduğu gözetilmeden, gerekçeli kararda suç tarihinin "2008" ve “2010” olarak yanlış gösterilmesi,

2- Sanığın 2008-2010 takvim yıllarına ait ticari defter ve belgelerinin 10.06.2011 tarihli yazı ile istenmesi ve sanığa tek bir isteme yazısı tebliğ edilmiş olması karşısında; eylemin tek suç oluşturduğu gözetilmeden sanık hakkında iki kez mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

3- Kabule göre de; 5271 sayılı CMK'nin 231/8. maddesine, 28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 72. maddesi ile eklenen "Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanması geri bırakılmasına karar verilemez." şeklindeki hükmün ancak yürürlük tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından uygulanabileceği gözetilmeden, adli sicil kaydına göre geçmiş hükümlülüğü bulunmayan, hakkında takdiri indirim maddesi uygulanan ve tekrar suç işlemeyeceği yönündeki olumlu kanaat sonucunda cezası ertelenen sanık hakkında yasal olmayan gerekçe ile CMK'nin 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

B-"2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçları yönünden de;

Gaziantep Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı mütalaasının 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarına ilişkin olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında ilgili yıllarda sahte fatura düzenleme suçundan Cumhuriyet Başsavcılığınca ayrıca işlem yapılması mümkün görülmüştür.

B-"2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçları yönünden de;

Gaziantep Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı mütalaasının 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarına ilişkin olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında ilgili yıllarda sahte fatura düzenleme suçundan Cumhuriyet Başsavcılığınca ayrıca işlem yapılması mümkün görülmüştür.

213 sayılı VUK'nin 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan Gaziantep Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin "2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçuna ilişkin olduğu, Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının 16.03.2012 tarihli, 2012/4437 esas sayılı iddianamesi ile mütalaaya aykırı olarak “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçundan kamu davası açıldığı, ancak bu suçla ilgili verilen mütalaa bulunmadığı, sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ayrı suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği dikkate alınarak; iddianameye konu olan 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçları yönünden 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, verilmeyeceğinin anlaşılması durumunda davanın düşmesine karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden yargılamaya devamla sanık hakkında “sahte fatura kullanma” suçlarından mahkumiyet hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25018, Karar No: 2013/32255, Tarih: 10.10.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/25018 E.  ,  2013/32255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 01.07.2013 tarih, 17961/24456 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü: Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK. nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 220,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir yazılmasına, 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 10.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12900, Karar No: 2016/1097, Tarih: 28.01.2016

**5. Ceza Dairesi         2015/12900 E.  ,  2016/1097 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkındaki yargılamada, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla 25/02/2015 tarihi itibariyle Küçükçekmece Çocuk Mahkemesinin faaliyete geçmiş olması sebebiyle, mahkemenin görevsizliğine, dosyanın çocuk mahkemesine devrine dair Küçükçekmece 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2015 tarihli ve 2014/428 esas, 2015/217 sayılı kararını müteakip, bu kez Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesince verilen 24/04/2015 tarihli ve 2015/204 esas, 2015/119 sayılı görevsizlik kararı sebebiyle ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 21. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına dair 14/05/2015 tarihli ve 2015/489 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3.maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 23/10/2015 gün ve 94660652-105-34-10135-2015-21864/69148 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 14/05/2015 tarihli ve 2015/489 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/55, Karar No: 2025/3332, Tarih: 08.04.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/55 E.  ,  2025/3332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI: 2021/959 E., 2023/1292 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 14. Aile Mahkemesi

SAYISI: 2018/869 E., 2021/302 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın vekili tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve velâyet yönünden duruşma istemli olarak temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 08.04.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde temyiz eden davacı-karşı davalı ... vekili Avukat .... geldi. Karşı taraf temyiz eden davalı-karşı davacı ... ve vekilleri gelmedi. Davalı-karşı davacı vekili Avukat ...'in mazeret bildirdiği görüldü. Usul ve yasaya uygun bulunmayan mazeretin reddine karar verildi. Gelenin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davacı-karşı davalıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36761, Karar No: 2017/1034, Tarih: 31.01.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/36761 E.  ,  2017/1034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1-Sanığın, katılanın tapulu arazisinin etrafına çekmiş olduğu telleri çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgı sonucunda aynı Kanun'un 141/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması,

2-Katılanın arazisinde bulunan 4 adet ağacı kesme eyleminde ise sanığın kastı değerlendirildiğinde, sanığın soruşturma evresinde ifadesinde belirttiği gibi suça konu ağaçları yakacak ihtiyacını gidermek amacıyla kestiği bu haliyle sanığın faydalanma kastı ile hareket ettiği gözetilerek sanığın eyleminin TCK'nın 141/1. maddesindeki suçu oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde aynı Kanun'un 152/1-c maddesi uyarınca hüküm kurulması,

3-Katılanın soruşturma evresinde 03.02.2009 tarihinde alınan ifadesinde sanığın tarihten 15 gün kadar önce kendisine ait ağaçları kestiğini ve 2008 yılının Ekim ayında da tarlasının etrafındaki telleri çaldığını belirttiği, kovuşturma evresindeki ifadesinde ise ağaçların kesilmesi olayının Şubat ayında olduğu bu tarihten 5-6 ay kadar önce de tarla kenarına çekilen tellerin çalındığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, öncelikle sanık ve müştekiden her iki hırsızlık eyleminin tarihi sorulup tam olarak belirlendikten sonra 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanması koşullarının oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 31.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8370, Karar No: 2023/11629, Tarih: 11.09.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/8370 E.  ,  2023/11629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1623 E., 2022/2182 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. ... Mahkemesi

SAYISI : 2020/335 E., 2021/581 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının, 2004 yılının 11. ayından beri davalı ... Birliğinde sulama teknisyeni olarak çalıştığını, hâlihazırda işine devam ettiğini, müvekkilinin tam zamanlı işçi olduğunu beyanla fazla çalışma, ilave tediye ve ikramiye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle işyerine giriş ve çıkışı gösteren imzalı belgeler ve özlük dosyası incelendiğinde davacının fazla çalışma yapmadığının ortaya çıkacağını, davacının çalıştığı dönemlerde tüm hak ve alacaklarını müvekkili Birlikten aldığını, ödemelere ilişkin belgelerin özlük dosyasında mevcut olduğunu, müvekkili Birliğin ilave tediye ödemek zorunda olan kurumlardan olmadığını, ilave tediye yapılacak kimselerin kanunda sayıldığını, ikramiye alacağından bahsedilemeyeceğini, davacının herhangi bir alacağının bulunmadığını, davayı kesinlikle kabul etmemekle birlikte, davacının talep ettiği tüm alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının 6172 sayılı Sulama Birlikleri Kanunu'nun (6172 sayılı Kanun) 1 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre sulama birliklerinin kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları, bu durumda, 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun (6772 sayılı Kanun) kapsamında olduğu anlaşılan davalı Birliğin işçisi olan davacının, yasal ilave tediye alacağı talep etmekte haklı olduğu, davacı ile aynı işyerinde çalışan ve aynı döneme tanıklık eden gerek davalı Birlik tanıklarının gerekse davacı tanıklarının beyanlarına göre, imza föylerinin davalı Birlik tarafından hazırlandığı, giriş ve çıkış saatlerinin işçiler tarafından o günkü çalışma saatlerine göre değil, davalı Birlik tarafından yazıldığı, giriş ve çıkış saatlerinin gerçeği yansıtmadığı, bu föylerin günü gününe değil toplu bir şekilde imzalandığı, föyler imzalanmadığı takdirde ücret ödenmeyeceği veya işten çıkarılacağı yönündeki söylemler nedeniyle davacının iradesinin fesada uğratıldığı, ayrıca, davacının sahada teknisyen olarak çalıştığı, idari personel olmadığı, sürekli olarak 08.00 - 17.00 saatleri arasında çalışmasının hayatın olağan gerçeklerine uygun düşmediği, bu nedenlerle imza föylerindeki giriş ve çıkış saatlerinin gerçeği yansıtmadığı, davalı işyerinin faaliyet alanı, davacının yaptığı işin niteliği, sulama sezonu başlangıç ve bitiş tarihleri dikkate alındığında, davacının sulama sezonlarında, haftanın 7 günü, ortalama 07.00 - 21.00 saatleri arasında çalıştığı, günde 1,5 saat ara dinlenme süresi ve haftalık 45 saat yasal çalışma süresi düşüldüğünde haftada 35 saat fazla çalışma yaptığı, davalı işyerinde uygulanan toplu ... sözleşmesinde işveren tarafından ikramiye ödemesi yapılması gerektiğine dair bir hükmün yer almadığı, ücret bordrolarında ikramiye tahakkuklarına rastlanmadığı ayrıca işçilere ikramiye ödemesi yapıldığına dair bir işyeri uygulaması da ispat edilemediği gerekçeleri ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf başvurusunda; müvekkili Birliğin 6772 sayılı Kanun'un 1 inci maddesinde sayılan ilave tediye ödemesi yapılacak kurumlar arasında olmadığını, kanundan doğan ilave tediye alacağının bulunmadığını, 2019 yılında imzalanan toplu ... sözleşmesi gereğince ilave tediye hakkı doğmakla 2019 yılından itibaren davacıya ilave tediye ödemesi yapıldığını, bilirkişi raporunda yapılan hesaplamanın denetime elverişli olmadığını, davacı taraf talebinin net ya da brüt olduğu hususunda beyanda bulunmamasına rağmen hesaplamanın brüt bedel üzerinden yapılmasının hatalı olduğunu, bilirkişi raporunun objektif, somut, hesaplanabilir verilere dayanmadığını ileri sürerek Mahkeme kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının istinafının salt ilave tediye alacağına ilişkin hükme yönelik olduğu, 6172 sayılı Kanun gereği davalı Birliğin kamu tüzel kişiliğine sahip olduğu sabit olduğundan Birliğin personeli olan davacının ilave tediye alacağı ücretine hak kazandığının kabulünün yerinde görüldüğü, ek raporda davalı işverence 2019 ve 2020 yılında yapılan ilave tediye ödemelerinin mahsup edildiği, yapılan hesaplamanın dosya kapsamına uygun olduğu gerekçeleri ile davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili vekili; istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalının ilave tediye ödemekle yükümlü olup olmadığı ve yapılması gereken ilave tediye alacağının miktarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi.

2. 6172 sayılı Kanun'un 1 inci maddesi.

3. 6772 sayılı Kanun'un 1 vd. maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.