muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5119, Karar No: 2018/3582, Tarih: 17.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5119 E.  ,  2018/3582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

... Mad. Yağ Ür.Nak. San Tic. Ltd. Şirketinin müdürü olan sanık hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarını işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında;

1- Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun’un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu’nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, dosyada faturaların bulunmadığı görülmekle; suça konu faturalardan her takvim yılı için kanaat oluşturacak kadar asılları veya onaylı suretleri dosya içerisine konulup incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a- 06.07.2011 tarih, ...sayılı vergi tekniği raporunda, Ba-Bs formu analizine göre; 2006 yılında ...Un Pet. Nak. Gıda San ve Tic. Ltd. Şti, 2007 yılında ... Petrol Otomotiv San ve Tic. Ltd. Şti, ...Sanayi...Ltd. Şti, Full Oil Madeni Yağlar ...Ltd. Şti. ve Liman Petrol Ürünleri... Ltd. Şti, 2008 yılında ... İnş. Nak. Gıda Tah.San. Tic. Ltd. Şti. ve ...Yapı Boya İn. Yağ. Kim...Ltd. Şti’nin sanığın müdürü olduğu şirketten mal aldıklarına dair Ba formu ile beyanda bulunduklarının belirtilmesi karşısında, suça konu faturaları kullanan şirketler hakkında sahte fatura kullanma suçundan karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı araştırılıp, yapılmışsa düzenlenen raporların onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b- Suça konu faturaları kullanan mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ve derdest ise, davaların birleştirilmesi; hüküm verilmiş ve kesinleşmiş ise, dava dosyalarının getirilip incelenerek özetleri duruşma tutanağa geçirilip, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi,

c- Gerektiğinde, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının belirlenebilmesi için;

aa- Faturaları düzenleyen şirkete ait mal mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim tesellüm belgelerinin, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin olup olmadığının araştırılması,

bb- Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

aa- Faturaları düzenleyen şirkete ait mal mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim tesellüm belgelerinin, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin olup olmadığının araştırılması,

bb- Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Kabule göre de;

a- 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, iddianame ile, mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, “2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından kamu davası açıldığı, “sahte fatura kullanmak” suçundan açılmış bir dava ve yargılama koşulu olan mütalaa bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan “sahte fatura düzenlemek” ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği de gözetilmeden iddianame dışına çıkılarak “ sahte belge kullanmak” suçlarından karar verilmesi,

b-06.07.2011 tarih, ... sayılı vergi tekniği raporunda, 2008 takvim yılında ... Yapı Boya İn. Yağ. Kim. Mad. San. Tic. Ltd. Şti. adına düzenlenen fatura tarihlerinin 14.01.2008 ve 15.01.2008 olarak belirtildiği ancak 2008 yılında Ba formu ile sanığın müdürü olduğu ... Mad. Yağ Ür.Nak. San Tic. Ltd. Şirketinden mal aldığını beyan eden ... İnşaat Nakliyat Gıda Taah. San.Ltd. Şti. adına düzenlenen fatura tarihinin dosya kapsamından anlaşılamadığı, sahte fatura düzenleme suçu açısından, suç tarihinin düzenlenen en son fatura tarihi olacağı cihetle; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş olup, aynı eylemin düzenlendiği 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde ise üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, suça konu son faturanın düzenlenme tarihi tespit edilerek, suç tarihinde yürürlükte bulunan Kanun maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c-Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 12.10.2011 tarihli iddianamesinde, sanık hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan 231 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b ve TCK'nın 43. maddesi uyarınca cezalandırılması talep edildiği halde sanığa ek savunma hakkı tanınmayarak 231 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 ve TCK'nın 43. maddesinin 3 kez uygulanması suretiyle CMK'nun 226. maddesine muhalefet edilmesi,

c-Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 12.10.2011 tarihli iddianamesinde, sanık hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan 231 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b ve TCK'nın 43. maddesi uyarınca cezalandırılması talep edildiği halde sanığa ek savunma hakkı tanınmayarak 231 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 ve TCK'nın 43. maddesinin 3 kez uygulanması suretiyle CMK'nun 226. maddesine muhalefet edilmesi,

d- 2006 ve 2007 takvim yıllarına ilişkin kurulan hükümlerde uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, kasten işlenmiş suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,yasaya aykırı,

e- 2008 takvim yılına ilişkin kurulan hükümde 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3, Karar No: 2010/2508, Tarih: 03.02.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/3 E.  ,  2010/2508 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanıklar ... ve Mustafa ...'ın 489 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına dair BEYŞEHİR Sulh Ceza Mahkemesinin 02/02/2006 tarihli ve 2005/141 esas, 2006/1 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 17.12.2009 gün ve 2009/14551-71380 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.12.2009 gün ve 2009/289714 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Tüm dosya kapsamına göre;

1-Sanıklar müessir fiil suçundan cezalandırılırken hangi kanun maddesine göre cezalandırıldıklarının kararda gösterilmemesinde,

2-Sanık Mustafa ...'ın cezalandırılmasına ilişkin olarak, olayda iki müşteki bulunması karşısında cezalandırmanın hangi müştekiye yönelik eylemden dolayı olduğunun kararda gösterilmemesinde,

3-5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunu'nun 5/2. maddesinde yer alan "Bu kanunlarda Türk Ceza Kanununda belirlenen cezalar sistemine uygun değişiklik yapılıncaya kadar, (...) alt veya üst sınırlar arasında uygulama yapılmasını gerektirir nitelikteki adli para cezalarında cezanın alt sınırı dörtyüzellimilyon, üst sınırı yüzmilyar Türk lirası olarak uygulanır. Bu fıkra hükümleri, nispî nitelikteki adli para cezaları hakkında uygulanmaz." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, öngörülen para cezası miktarının 450,00 yeni Türk lirası olduğu gözetilmeden, sanıkların aleyhine olacak şekilde 5728 sayılı Kanun'la değişik 15/1. maddeye göre para cezasının hesaplanarak fazla ceza tayin olunmasında,

4-Hükmün gerekçesinde 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun sanığın lehine olduğu kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de, seçenek cezalardan para cezası tercih edilip alt sınırdan ceza belirlenmesi ve sonuç para cezasının ertelenmemesi karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu hükümlerinin daha lehe olacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

İsabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden BEYŞEHİR Sulh Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 02.02.2006 gün ve 2005/141, 2006/1 sayılı kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309.maddesinin 4.fıkrasının (b)bendi uyarınca BOZULMASINA, sonraki işlemlerin mahkemesince yerine getirilmesine, 03.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7154, Karar No: 2012/4748, Tarih: 07.06.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/7154 E.  ,  2012/4748 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2011/213456

MAHKEMESİ : Burhaniye Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 25/10/2010, 2009/270 (E) ve 2010/355 (K)

SUÇ : Kasten öldürme, eşini öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanığın eşi olan mağdure Ümran'ı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümde, uygulama maddesi, TCK.nun 82/1 olması gerekirken, sehven 82/2 olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Mesut'un maktul Hüseyin'i öldürme ve eşi olan mağdure Ümran'ı öldürmeye teşebbüs suçlarının sübutu kabul, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sanığın eşi mağdureye yönelik eyleminden kurulan hüküm yönünden sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddine,

Ancak;

Ancak;

Sanık ve mağdurenin yaklaşık 30 yıldır evli ve müşterek üç çocuklarının olduğu, İzmir ili Dikili ilçesi Kabakum Köyünde oturdukları halde, mağdurenin suç tarihinden yaklaşık bir yıl önce, 17.04.2008 tarihinde, eşi sanığın evini terk ederek, yine kendisi gibi evli ve iki tane de çocuğu olan, Balıkesir ili Burhaniye ilçesinde oturan, gençlik yıllarından itibaren sevdiğini söylediği maktul ile birlikte yaşamak için ortadan kayboldukları, önce maktul ve mağdurenin Çanakkale ili Ezine İlçesi ve yakınındaki köylerde bir süre birlikte yaşadıkları sırada, sanığın eşi mağdureyi evine dönmesi hususunda ikna etmek için girişimlerde bulunduğu, bu amaçla 26.08.2008 tarihinde mağdurenin yanına gidip konuştukları, çıkan tartışmada, sanık tarafından dövüldüğünü iddia eden mağdurenin sanıktan şikayetçi olması üzerine, Ezine Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma sonucunda, delil yetersizliğinden, 10.10.2008 gün ve 2008/531 karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar verildiği, bir süre sonra, 27.11.2008 tarihinde maktulün kendi eşinden boşandığı, mağdurenin de 24.12.2008 tarihinde, vekili aracılığıyla, Burhaniye Asliye Hukuk Mahkemesine, eşi sanık tarafından kendisine şiddet uygulandığından bahisle, şiddetli geçimsizlik nedenine dayalı olarak boşanma davası açtığı, sanığın 17.03.2009 tarihli ilk duruşmaya davalı olarak katıldığı ve boşanma davasındaki iddiaları kabul etmediğini söylediği, bu tarihten sonra artık eşi olan mağdure ile biraraya gelmelerinin mümkün olmadığını düşünen sanığın, maktul ve mağdureyi öldürmeye karar verdiği, maktul ve mağdureyi çevre İl ve İlçelerdeki pazarlarda eşya sattığını bilen sanığın maktul ve mağdureyi aramaya başladığı ancak, olay gününe kadar bulamadığı, olay günü sabahı Dikili ilçesi Kabakum köyünden çıkan sanığın, olayda kullandığı ruhsatsız tabancasını da yanına alarak, Havran ilçesine saat 11.00 sıralarında toplu taşıma araçlarıyla geldiği, buradaki Pazar yerine gidip yine maktul ve mağduru aradığı, saat 16.00 sularında maktul ve mağduru pazarda gören sanığın, yanlarına yaklaşıp tabancasını çıkardığı ve yaklaşık bir metre mesafeden, hiçbir şey konuşmadan, doğrudan maktule bir el ateş ederek, göğüs bölgesinden vurduğu, yere yığılan maktulden sonra yanında bulunan eşi mağdurenin kafasına tabancasını dayadığı ve iki kez tetik düşürmesine rağmen tabancanın ateş almadığı, tabancasını doldur-boşalt yaptığı sırada şarjör ve haznedeki fişeğin yere düştüğünü gören belediye zabıta memurları olan tanıklar İbrahim ve Zafer ile pazarcı esnafı olan tanıklar Kazım ve Mustafa'nın sanığa müdahale ederek etkisiz hale getirdikleri olayda;

Sanığın, maktul ve eşi mağdureyi öldürmeye önceden karar vermesi, bu kararında sebat ve ısrar gösterip aradan geçen ve tasarlamanın varlığı için yeterli olan zamana rağmen soğukkanlılıkla eylemini gerçekleştirmesi karşısında, sanığın maktule yönelik eyleminden dolayı tasarlayarak insan öldürme, mağdur eşine yönelik eyleminden dolayı ise tasarlayarak eşini öldürmeye teşebbüs suçlarından

cezalandırılması yerine, suç vasfının yanlış tayini sonucu, kasten insan öldürme ve öldürmeye teşebbüs suçlarından yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

A-Tahrik nedeniyle sanığın maktulü kasten öldürme suçundan kurulan hükümde, 12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası öngören TCK.nun 29. maddesi gereğince, alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini; mağdureyi öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümde ise cezanın dörtte birinden, dörtte üçüne kadar indirim öngören TCK. nun 29. maddesinin uygulanması sırasında alt ve üst sınırlar arasında, cezadan makul bir indirim yapılması gerekirken, yazılı şekilde maktulü öldürme suçundan kurulan hükümde 14 yıl hapis cezası tayini, mağduru öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümde ise üçte iki oranında cezadan indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

B-Sanığın eşi mağdureyi, kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümde; teşebbüs nedeniyle, mağdurdaki zarar ve tehlikenin ağırlığına göre, 13 yıldan 20 yıla kadar hapis cezası öngören TCK.nun 35. maddesinin uygulanması sırasında, alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini yerine, yazılı şekilde 18 yıl hapis cezası verilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 07/06/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11711, Karar No: 2011/4319, Tarih: 15.11.2011

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/11711 E.  ,  2011/4319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin 13/11/2009 tarihinde haksız olarak feshedildiğini iddia ederek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili davacının iş sözleşmesinin iş kanununun 19.maddesine uygun olarak yazılı yapıldığını, dayanak başlıklı 2. Maddesinde de belirtildiği üzere 91 ve 4857 sayılı yasalar çerçevesinde hazırlandığını, iş sözleşmesinini feshinin zorunlu hale geldiği durumlarda emekliliğe hak kazanmış personelin öncelikli olarak düşünülmesi sonucunu doğurduğunu, müvekkilinin kar amaçlı bir şirket olmadığını, bu kanun kapsamında emekliliğe hak kazanmış olan 6 personelin iş sözleşmesinin yasa ve yönetmelik hükümleri gereğince feshedildiğini belirterek açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece 5910 sayılı Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birliklerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanunun çıktıktan sonra davalının 3 yıl içinde peyderpey personel giderlerini azaltarak gelirlerinin %40 ını geçmeyecek hale getirmesi gerektiği, ancak davalının herhangi bir tasarruf tedbiri ve personel masraflarını azaltmaya yönelik çalışma yapmadan emekliliği gelen eski personellerini işten çıkardığı,"ilk giren son çıkar ilkesine uymadığı, feshin son çare olması ilkesine uymadığı, işletmesel kararı tutarlı bir şekilde uygulamadığı gerekçesiyle feshin geçersizliğinin tespiti ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

18/6/2009 tarihinde kabul edilerek 3/7/2009 tarihli resmi gazetenin 27277 sayısında yayımlanarak yürürlüğe giren 5910 sayılı Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birliklerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanunun 19-(4) maddesinde birliklerin TİM'in personel giderleri, gelirlerinin %40 ını geçemeyeceği belirtilmiştir.

5910 sayılı Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birliklerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanunun çıktıktan sonra davalının 3 yıl içinde peyderpey personel giderlerini azaltarak gelirlerinin %40 ını geçmeyecek hale getirmesi gerektiği yine sözkonusu kanunun geçici 1/4. maddesinde birliklerin personel giderleri gelirlerinin yüzde 40’ını aşan birliklerin genel sekreterlikleri, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren üç yıl içerisinde, personel giderlerini bu seviyeye getirmekle yükümlü kılınmıştır.

Yine 03/09/2009 tarihli resmi gazetenin 27338 sayısında yayınlanarak yürürlüğe giren Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birlikleri İnsan Kaynakları Yönetmeliği’nin 12/1-b maddesinde emeklilik, malullük veya ölüm halinde personelin genel sekreterlikle ilişiği yönetim kurulu kararı ile kesilir” düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda davacı işçinin iş sözleşmesi yukarıda sözü edilen yasal düzenleme gerekçe gösterilmek suretiyle Birlik Yönetim Kurulunun 10.11.2009 tarih ve 12 sayılı kararı ile Türkiye İhracatçılar Meclisinin 12.11.2009 tarih ve 29 sayılı oluru ile davacı çalışanın emekliliğinin gelmesi dikkate alınarak feshedilmiştir.

Mahkemece davalı birliğin personel giderlerinin gelir %40 nı aşıp aşmadığı yönünden alınan ek bilirkişi raporunda da personel giderlerinin gelirin % 40 ını aştığı belirlenmiştir. Davacı çalışanın emekliliğe hak kazandığı hususu taraflar arasında ihtilafsızdır.

Bu durumda davalı işveren tarafından yapılan fesih işlemi yukarıda bahsedilen davalı yasal düzenleme ve bu yasanın uygulanmasına yönelik Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birlikleri İnsan Kaynakları Yönetmeliği’ne uygun olduğundan davanın reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı bulunmuştur.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-)Yerel mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-)Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 245.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.100.00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-)Davalı tarafından yatırılan temyiz harcının istek halinde kendisine iadesine,Kesin olarak, 15.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5934, Karar No: 2018/1692, Tarih: 24.04.2018

**15. Hukuk Dairesi         2016/5934 E.  ,  2018/1692 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic.Mah.Sıf)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... geldi. Davalı vekili gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesi uyarınca ödenmeyen bakiye iş bedelinin tahsili için başlatılan takibe yönelik itirazın iptâline ilişkin olup, mahkemece davanın reddine dair verilen hüküm, davacı vekilince temyiz olunmuştur. Davacı yüklenici, davalı ise işsahibidir.Davacı vekili, müvekkilinin ihale sonucu... Belediyesi sınırları içerisinde bulunan ... ve ... mahallelerini birbirine bağlayan, ... caddesi başlangıç noktası olan sur altından yapay şelale önüne kadar döşenen toplam metrajı 2000 m2 olan mermer yol yapım işini üstlenip edimini tamamen yerine getirdiğini, ayrıca talep edilen ilave işlerin de yapıldığını, iş bedelinin ödenmediği gibi teminatının da serbest bırakılmadığını, bu nedenlerle zor durumda kaldığını, alacağın tahsili için başlatılan takibe de itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptâli ile takibin devamına karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili ise, davanın yersiz olduğunu, davacının Belediye Başkanlığı'na vermiş olduğu 24.03.2011 tarihli dilekçe ile hakedişinin yapılmasını istediğini, yapılan incelemede 8000 m2 iş yapıldığının saptandığını ve bunun karşılığında kendisine 40.000,00 TL ödeme yapıldığını, 10.04.2011 tarihinde bünyesindeki işçilerin işbaşı yapmamaları üzerine ve bu tarihe kadar yapılan kaplamalarda çökme,kırık ve çatlaklar oluştuğu saptandığından, verilen 10 günlük sürede tamir edilmemeleri nedeniyle sözleşmenin 21.04.2011 tarihinde feshedildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz olunmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.