muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2137, Karar No: 2020/85, Tarih: 15.01.2020

**6. Ceza Dairesi         2017/2137 E.  ,  2020/85 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıkların 18 yaşını doldurmadıkları halde, 5271 sayılı CMK’nin 185. maddesine aykırı olarak, 09/03/2016 tarihli oturumun kapalı yerine açık yapılması ve hükmün de kapalı yerine açık oturumda tefhim edilmesi giderilmesi olanaklı bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

I-) Sanık ... hakkında yağma suçundan, sanık ... hakkında yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Katılanın zararı kovuşturma aşamasında giderilmesine karşın, soruşturma aşamasında giderildiğinden bahisle TCK'nin 168. maddesinin 3. fıkrasının 2.cümlesi yerine, aynı fıkranın 1. cümlesi ile uygulama yapılması, karşı temyiz olmadığından, sanıklar hakkında kurulan hükümde TCK'nin 31/2 ve 31/3. maddelerinin, 168/3. maddesinden sonra uygulanması suretiyle aynı Yasanın 61/5. maddesine aykırı davranılması; sonuca etkili olmadığından, sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümde yaş küçüklüğü nedeniyle indirim yapılırken TCK'nin 31/3 yerine 31/2. maddesinin yazılması; yerinde düzeltilmesi olanaklı maddi yazım hatası olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve Yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Sanıkların İzmir Aliağa Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna nakilleri için yapılan yol giderinin sanıklardan tahsiline karar verilmesi,

2-) Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK'nin 326/2. maddesine aykırı biçimde “Müteselsilen tahsiline” şeklinde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından “550,00 TL sarf giderinden oluşan toplam 644,50 TL yargılama giderinin suça sürüklenen çocuklardan müteselsilen tahsiline” ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine “Suça sürüklenen çocukların neden oldukları 94,50 TL yargılama giderinin ayrı ayrı alınmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-) Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

II-) Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Suç tarihinde 12 yaşını bitirmiş olup 15 yaşını doldurmamış olan sanık ... hakkında TCK'nin 31/2. maddesi uyarınca, işlediği kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmiş olup olmadığı hususunda uzman hekimden rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik soruşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17337, Karar No: 2022/5461, Tarih: 31.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/17337 E.  ,  2022/5461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

Katılan vekilinin temyiz talebinin sanık ... hakkında verilen beraat kararlarına yönelik olduğu, sanık ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz talebi bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

A)Sanık ... hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;

Sanık ...’ya yüklenen “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 19.12.2013 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

B)Sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Sanığın savunmasında şirket işlerini kendisinin yürüttüğünü bildirmesi ve Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.11.2018 tarihli, 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK'nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığından, tebliğnamedeki bu yönlerden bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1)Sanık hakkında “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan açılan kamu davasında; vergi tekniği raporunda şirketin en son 2010 yılı Mart ayında mal satış bildirimi verdiğinin belirtildiği ancak sanığın ortağı ve yetkilisi olduğu şirketin en son 2010 yılı Nisan ayında matrahlı KDV beyannamesi vermesi, vergi raporlarında tüm fatura tarihlerinin bulunmaması, sahte fatura düzenleme suçlarında suç tarihinin düzenlenen en son faturaya göre tespit edilmesinin gerekmesi karşısında, fatura tarihleri tespit edilerek zamanaşımı süresi ve suç tarihinin belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılı içinde farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturacağı gözetilmeden, sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

2)Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılı içinde farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturacağı gözetilmeden, sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

b) TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 31.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5678, Karar No: 2017/1952, Tarih: 08.05.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/5678 E.  ,  2017/1952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... İnş. San. ve Tic. A.Ş. ile davalı ... arasındaki davadan dolayı ... .... Asliye Ticaret Mahkemesince verilen ........2014 gün ve 2014/672-2014/554 sayılı hükmü bozan Dairemizin 06.04.2016 gün ve 2016/1093-2135 sayılı ilamı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava hakediş bedelinden kaynaklanan alacağın tahsiline ilişkin olup mahkemece davanın kabulüne dair verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 06.04.2016 gün ve 2016/1093 Esas 2016/2135 Karar sayılı kararı ile davalı vekilinin sair temyiz itirazları reddedilerek 43.735,40 TL üzerinden kabul edilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuş, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyanın yapılan karar düzeltme incelemesinde, ... .... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2004/64 Esas ve 2009 515 Karar sayılı dava dosyasında birleşen ... .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2005/138 Esas sayılı dosyasında ... tarafından açılan davanın kısmen kabul edilerek 106.258,94 TL'nin kabulüne ve tahsiline karar verildiğine göre ve bu kararın kesinleşmiş olduğunun anlaşılmasına göre Dairemizin bozma ilâmının zuhule müstenit olduğu, böylelikle 106.258,94 TL mahsubu yapılmadan hüküm kurulması yerinde bulunduğundan, Dairemizin bozma ilâmının kaldırılarak mahkeme kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 06.04.2016 gün ve 2016/1093 Esas 2016/2135 Karar sayılı bozma ilâmının kaldırılarak mahkeme kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye ....685,... TL temyiz ilâm harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyen davacıya geri verilmesine, 08.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40409, Karar No: 2017/17033, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/40409 E.  ,  2017/17033 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4414, Karar No: 2008/5958, Tarih: 12.05.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/4414 E.  ,  2008/5958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇANAKKALE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/12/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı,miras bırakanı R.'ın dava konusu 25 ve 29 parsel sayılı taşınmazları mirastan  mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak diğer çocukları ve torunlarına temlik ettiğini ileri sürerek tapuların iptali ile muris adına tescili isteğinde bulunmuştur.

Davalılar,miras bırakan R.'ın sağlığında taşınmazları  paylaştırdığını,davacıya bırakılan taşınmazın parasının verildiğini,davacının da buna karşılık  dava konusu taşınmazlardan hak talep etmeyeceğine dair belgeyi  imzaladığını bildirip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece,davacı iddiası sabit görülmeyerek davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava,muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Dosya içeriğinden,toplanan delillerden,dava konusu taşınmazlardan miras bırakan R.n adına  kayıtlı 29 parselin çıplak  mülkiyetinin 1/2'şer davalılar E.ve E.e satış suretiyle  temlik edildiği,25 parsel maliklerinin 2/12'şer payları  uhdelerinde  bırakarak 2/12  payı kardeşleri H.ye ,6/12 payı ise davalı N..'ye satış suretiyle temlik  ettikleri anlaşılmaktadır.

Mahkemece,miras bırakan R.Ç.'ın ölümünden önce  düzenlenen " özel mukavale" başlıklı 13.4.1994 tarihli resmi niteliğe haiz olmayan belgeye değer verilmek suretiyle murisin temlikleri mal kaçırma amaçlı  yapmadığı gerekçesiyle dava reddedilmişse de,doğmamış haktan vazgeçme olamayacağı gibi usulüne  uygun  tüm mirasçıları kapsayan  bir denkleştirme  olanağı dikkate alınmadan, hükme yeterli bir araştırma da yapılmaksızın davanın reddedilmiş olması doğru değildir.Bilindiği üzere;uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir. Bu durumda  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekirki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle  zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır .

Hal böyle olunca,öncelikle davadaki isteğin terekeye iade biçiminde olduğu gözetilerek davalılar E.,E.ve H.'nin babaları R. S.ise,Türk Medeni Kanununun 640. maddesi koşullarının yerine getirilmesi,ondan sonra yukarıda açıklanan ilkeleri kapsar biçimde hükme  yeterli bir araştırma yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik  inceleme ve yanılgılı değerlendirme  ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir.Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü H.U.M.K.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,12.5.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13398, Karar No: 2015/1974, Tarih: 19.02.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/13398 E.  ,  2015/1974 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İskenderun 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 14/01/2014

Numarası : 2012/19-2014/201

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete ait lisede rehber öğretmeni olarak 02/04/2007-27/07/2011 tarihleri arasında çalıştığını, davalı ......... Okullarının 2010-2011 eğitim döneminde ünvan değişikliği yaparak .........Kolejleri ünvanını aldığını, geçiş döneminde yeniden yapılanma adı altında haklı bir neden olmaksızın müvekkilinin iş akdini feshettiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş akdini kendilerinin sonlandırmadığını, 01/07/2011 tarihli dilekçesi ile bizzat kendisinin görevinden ayrıldığını, çalıştığı döneme ait herhangi bir ücret alacağının olmadığını, istifa etmesi üzerine çıkış işlemlerinin yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacı işçinin aylık ücretinin ne olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

5580 sayılı Yasanın (mülga 625 sayılı Yasa m.21 vd) 9. maddesinde özel öğretim kurumu olan dershanelerde çalışacakların özlük hakları ve sorumlulukları düzenlenmiştir.

Buna göre; "Kurumlarda çalışan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler ile kurucu veya kurucu temsilcisi arasında yapılacak iş sözleşmesi, en az bir takvim yılı süreli olmak üzere yönetmelikle belirtilen esaslara göre yazılı olarak yapılır. Mazeretleri nedeniyle kurumdan ayrılan öğretmen ve öğreticilerin yerine alınacak olanlar ile devredilen kurumların yönetici, öğretmen ve öğreticileri ile bir yıldan daha az bir süre için de iş sözleşmesi yapılabilir.

Okullarda yöneticilik ve eğitim-öğretim hizmeti yapanlara, kıdemlerine göre (emekliler hariç) dengi resmî okullarda ödenen aylık ile sosyal yardım kapsamındaki ek ödeme tutarlarından az ücret verilemez.

Sosyal yardım kapsamındaki ek ödemeler, bütçe kanunlarıyla resmî okul öğretmen ve personeline sağlanan haklara denk olarak okul öğretmenlerine ve personeline de ödenir. Sosyal yardım kapsamındaki ek ödemelerden gelir vergisi kesilmez.

Kurumlardaki ek ders ücreti miktarı, resmî okullar için tespit edilen miktardan az olamaz. Ancak, 8'inci madde uyarınca resmî okul ve kurumlardan ücretli olarak görevlendirilenlere verilecek ek ders ücreti miktarı, resmî okullar için tespit edilen ek ders ücretinin iki katını geçemez..."

Dolayısıyla 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu sistematiğinde aylık ücretle çalışan yönetici ve öğretmenlerin haftalık çalışma yükümlülüklerinin tespitinde ders ve ek ders esası benimsenmiştir.

Kurumlardaki ek ders ücreti miktarı, resmî okullar için tespit edilen miktardan az olamaz. Ancak, 8'inci madde uyarınca resmî okul ve kurumlardan ücretli olarak görevlendirilenlere verilecek ek ders ücreti miktarı, resmî okullar için tespit edilen ek ders ücretinin iki katını geçemez..."

Dolayısıyla 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu sistematiğinde aylık ücretle çalışan yönetici ve öğretmenlerin haftalık çalışma yükümlülüklerinin tespitinde ders ve ek ders esası benimsenmiştir.

Somut olayda, mahkemece davacı ile yapılan iş sözleşmesi gereği davacının asgari ücret+Milli Eğitim Bakanlığı'nda çalışan emsali bir öğretmenin alabileceği ek ders ücreti toplamı üzerinden hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuştur. Oysa 5580 sayılı Yasa'nın 9. maddesinde özel öğretim kurumlarında çalışan öğretmenlerin aylık ücret ve sosyal yardımlarının Milli Eğitim Bakanlığı'nda çalışan emsali öğretmenden az olamayacağı düzenlenmiştir. Davacının ek ders ücreti dışındaki kök ücretinin de Milli Eğitim Bakanlığı'nda çalışan emsali öğretmenin aylık ücretine göre belirlenerek tespit edilecek bu ücrete göre hesaplanacak kıdem ve ihbar tazminatının kabulüne karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

2-Davacının 5580 sayılı Yasa gereği çalıştığı belirli süreli iş sözleşmesinin sona erdirilmesi nedeniyle ihbar tazminatına hak kazanamayacağı düşünülmeden davacının ihbar tazminatı isteminin kabulüne karar verilmiş ise de temyiz edenin sıfatına göre bu durum bozma sebebi kabul edilmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4816, Karar No: 2006/7317, Tarih: 29.05.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/4816 E.  ,  2006/7317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 117 ada 21, 111 ada 5 ve 6 parsel sayılı taşınmaz, fıstıklık ve tarla niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazların orman sayılan yer olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parsellerin davalı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

Hükmü temyiz eden davacı ..., temyiz dilekçesinde dava konusu yerin bilirkişice evveliyatının incelenmediğini, bu yerlerin memleket haritasında ormanlık alanda kaldığını, yetiştirilmiş olan fıstık ağaçlarının ekim-dikim yoluyla değil, Sakız (Menengiç) ağaçlarının aşılanması yoluyla tesis edildiğini, kararın eksik ve yerinde olmadığını ileri sürerek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor taşınmazın orman niteliğinde olup olmadığı yönünden hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

Kural olarak; orman sınırlandırılması yapılmayan yerlerde, bir yerin orman niteliğinin ve hukuki durumunun 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasa hükümlerine göre çözümlenir. 3116 Sayılı Yasa ile sadece Devlet Ormanları belirlenmiştir. 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasanın 1. maddesi gereğince 2. maddesinde sayılan istisnalar dışında bütün ormanlar hiç bir işleme lüzum olmaksızın devletleştirilmiş, devletleştirilen ormanlardan bazıları sonradan yürürlüğe giren 5658 Sayılı Yasa ile iadeye tabi tutulmuştur. İadenin koşulları yasada gösterilmiştir.

Dairemizde değişik tarihlerde incelenen ... Köyünde bulunan taşınmaz veya taşınmazlara ait dava dosyalarında hükme esas alınan bilirkişi raporunda, bitki örtüsü itibariyle Antep fıstığı bulunduğu açıklanmış, bu ağaçların ne şekilde elde edildiği, sayısı, aşılama yoluyla elde edilmişse, aşı yaşları konusunda herhangi bir araştırma yapılmamıştır.

Bu anlatımla; ..., ladin, gürgen, meşe, kayın gibi ağaçlar asıl orman ağacı olmakla birlikte, meyveli-meyvesiz fıstık çamı, palamut meşesi, aşısız kestane, ..., ..., ..., akasya, okalüptüs ağaçları ile aşılı ve aşısız zeytinliklerle, yabani veya aşılanmış fıstık, sakız ve sakız nevileri olan menengiç, buttun, yabani sakız, (mezdeki sakız) adi sakız, filistin sakızı ve harnup ağaçları da orman örtüsüdür.

Bu anlatımla; ..., ladin, gürgen, meşe, kayın gibi ağaçlar asıl orman ağacı olmakla birlikte, meyveli-meyvesiz fıstık çamı, palamut meşesi, aşısız kestane, ..., ..., ..., akasya, okalüptüs ağaçları ile aşılı ve aşısız zeytinliklerle, yabani veya aşılanmış fıstık, sakız ve sakız nevileri olan menengiç, buttun, yabani sakız, (mezdeki sakız) adi sakız, filistin sakızı ve harnup ağaçları da orman örtüsüdür.

Bu gibi yerler 6831 Sayılı Yasanın 1/I maddesi gereğince toprağıyla birlikte orman sayılır hükmü karşısında, 09.07.1956 gün ve 6777 Sayılı Yasada sayılan yabani veya aşılanmış fıstıklık, sakızlık ve harnupluklar 6831 Sayılı Yasanın 1/I madde kapsamı dışındaysa da, bu ayrıcalığın ana koşulu (sahipli arazi) kavramı olup, bu da cinsi yasada yazılı ağaç nitelikli tapuda kayıtlı taşınamzı ifade eder. Vergi kaydının bulunması, yasada öngörülen sahiplik belgesi (tapu olmayıp) zilyetliği doğrulayan ve kanıtlayan bir belgedir. 6777 Sayılı Yasayla Antep fıstığı ve harnupluk tesisi için sakız ve nevileri olan menengiç, buttun, yabani sakız, adi sakız, filistin sakızı ağaçlarını aşılamak suretiyle istifade etmek isteyenler hakkında, Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerin Aşılattırılmasına dair 26.01.1939 gün, 3573 Sayılı Yasa ve yönetmeliklerin aynen uygulanacağı kabul edilmişse de, sözü edilen yasalardaki koşulların oluşup oluşmadığının da araştırılıp incelenmesi gerekir. Bu nedenlerle;